ΑΡΘΡΑ/ ARTICLES

 

old fashion vintage pen with book


  ΓΝΩΣΗ, ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ και ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΕΥΩΔΙΕΣ –>  Σ’ ένα Βιβλιοπωλείο μπορεί ο καθένας μας να περάσει κάποιες δημιουργικές και ευχάριστες στιγμές: να ξεφυλλίσει παλιά βιβλία και νέες εκδόσεις, να καλλιεργήσει το πνεύμα του σ’ έναν χώρο γνώσης και καλαισθησίας, ν’ ανταλλάξει απόψεις με άλλους βιβλιόφιλους που θα συναντήσει εκεί, να αισθανθεί με όλο του το είναι την μυρωδιά των βιβλίων, να ξεκουράσει το σώμα του και το μυαλό του μέσα σ’ ένα φιλόξενο περιβάλλον… Σ’ αυτούς τους καιρούς της δοκιμασίας για όλους μας, το βιβλίο – ευτυχώς – παραμένει μια ανεκτίμητη αξία και μια ιδανική επιλογή.steve-crisp-bookshopΒιβλιοπωλείο, πίνακας του Στηβ Κρισπ.   *   Bookshop by Steve Crisp. 


«ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΗ’ –> Κάποτε οι άνθρωποι ήταν ικανοποιημένοι όταν είχαν στο σπίτι τους ένα πιάτο φαγητό, μερικές φέτες ζυμωτό ψωμί, πέντε-έξι ελιές, λίγο κρασί… Τα χρειαζούμενα για να βγάλουν τη μέρα τους. Κι έπειτα, σαν νύχτωνε και γύριζαν από τις δουλειές τους, αποζητούσαν τη ζεστασιά του τζακιού ή της στόφας τους το χειμώνα και το καλοκαίρι τη δροσιά του χαγιατιού ή της αυλής τους. Σήμερα, οι απαιτήσεις των ανθρώπων μεγάλωσαν και τίποτα δεν τους ευχαριστεί. Κι αν έχουν όλες τις ανέσεις και τις πολυτέλειες μέσα στα σπίτια τους, πολλές επιλογές φαγητών και διασκέδασης, δεν νιώθουν καμία ικανοποίηση και χαρά. Ίσως αν επιστρέφαμε στις παλιές εποχές, τις λιγότερο άνετες και μόνο με τα στοιχειώδη, ίσως -λέω ίσως– να ήμασταν μέσα μας πιο ήρεμοι, χαρούμενοι  και ισορροπημένοι…  [ο πίνακας είναι του Χρήστου Μποκόρου]%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%b9%cf%87%ce%b5%ce%b9%cf%89%ce%b4%ce%b7-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%87%cf%81%ce%ae%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%bc%cf%80%ce%bf%ce%ba%cf%8c%cf%81%ce%bf


* ΑΡΘΡΟ της Ζαχαρούλας Γαϊτανάκη: «ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΠΑΝΤΑ ΑΔΟΞΟΙ ΘΑ ‘ΝΑΙ;»

Οι Έλληνες Ποιητές στο περιθώριο της ζωής. Χιλιάδες ποιητικές συλλογές εκδίδονται κάθε χρόνο και μένουν στ’ αζήτητα. Η ποίηση άφαντη από τις σελίδες των καθημερινών εφημερίδων (δεν είναι μία ωραία πρόταση, κάθε μέρα να υπάρχει στις εφημερίδες ένα ποίημα ενός σύγχρονου Έλληνα ποιητή, ταιριαστό με την εποχή;). Τα ΜΜΕ δεν προβάλλουν καθόλου την ποίηση, την θεωρούν μη εμπορική – πλην ελαχίστων εξαιρέσεων που επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Εκδηλώσεις για την ποίηση δεν τυγχάνουν δημοσιότητας γιατί θεωρούνται βαρετές και εκτός κλίματος. Αν ήταν καλεσμένος κάποιος γνωστός τραγουδιστής, εκεί να δείτε πως θ’ ασχολούνταν…
Πώς μπορούν οι Έλληνες Ποιητές να βοηθήσουν εαυτούς; Με ποιο τρόπο θα προβάλλουν καλύτερα το έργο τους; Ας πούμε μερικές σκέψεις κι ας κάνουμε κάποιες προτάσεις:
(*) Να μην καταντούν «μαϊντανοί» των πολλών λογοτεχνικών εκδηλώσεων, να μην πηγαίνουν παντού απλώς για να φαίνονται ως παρουσίες. Το έργο μας κυρίως, οφείλει να μιλά όχι η εικόνα μας.
(*) Χρειάζεται να δίνουμε προσοχή στην έξωθεν εικόνα μας. Όχι στο εξεζητημένο ντύσιμο, π.χ. μία ηλικιωμένη ποιήτρια να ντύνεται με μίνι φούστες, ψιλοτάκουνα παπούτσια, εξεζητημένο βάψιμο κ.λ.π.
(*) Καλό είναι να αποφεύγεται η έκδοση πολλών βιβλίων μας ετησίως, ακόμη κι αν υπάρχει η οικονομική δυνατότητα από την πλευρά του ποιητή. Ο κόσμος κουράζεται, δεν έχει ούτε χρήματα ν’ αγοράσει τα βιβλία μας, ούτε χρόνο να τα διαβάσει.
(*) Συχνά στις εκδηλώσεις, βλέπουμε κι ακούμε τους ποιητές ν’ απαγγέλλουν τα ίδια και τα ίδια ποιήματα. Καταντά μονότονο και τους κάνει κακό. «Το πολύ Κύριε ελέησον το βαριέται κι ο παπάς»…
(*) Κάποιοι – ευτυχώς ελάχιστοι – Δημιουργοί, αντιγράφουν άλλους συναδέλφους τους. Αυτό δεικνύει την ένδεια των ιδεών τους και την ανικανότητά τους να παράγουν δικό τους, πρωτότυπο και αυθεντικό έργο με διαχρονική αξία. Τα αντίγραφα είναι πάντα αντίγραφα.
(*) Η δημοσίευση κακής ποιότητας ποιημάτων μας είναι αρνητική και αν δεν έχουμε κάτι καλό να παρουσιάσουμε, ας μην φιλοξενείται η δουλειά μας σε περιοδικά, Ανθολογίες και λοιπές λογοτεχν. στήλες.
(*) Το να δεχόμαστε τιμές που δεν μας αξίζουν είναι λάθος. Χρειάζεται να κάνουμε την αυτοκριτική μας και να μην επιδιδόμαστε στο κυνήγι των βραβείων ή στην εξαγορά διπλωμάτων και μεταλλίων. Πληρώνοντας αδρά για να πάρουμε μία πλακέτα ή για να συμμετάσχουμε σε μία έκδοση ή Ανθολογία ποία τιμή μας γίνεται;
(*) Μεγάλο θέμα αποτελεί η προώθηση των έργων μας. Πώς θα τα εκδώσουμε, με ποιους τρόπους θα τα προωθήσουμε, πώς θα τα διαφημίσουμε ώστε να μας αποφέρουν κάποιο κέρδος; Ας δούμε κάποιες προτάσεις που σηκώνουν αρκετή συζήτηση, αν θέλετε:
α) Μπορούμε να αναζητήσουμε χορηγούς για την έκδοσή τους σε επιχειρήσεις, τη φίρμα των οποίων θα αναφέρουμε στο οπισθόφυλλο. Καλό είναι ν’ αποφεύγονται γραφεία κηδειών, σουβλατζίδικα, ταβέρνες και…σκυλάδικα, χωρίς να υποτιμούμε τα προαναφερόμενα.
β) Με την εκτύπωση χιλιάδων καλαίσθητων σελιδοδεικτών που θα προβάλλουν τα εξώφυλλα της ή των συλλογών μας, τους οποίους θα τοποθετήσουμε σε βιβλιοπωλεία, χώρους εκδηλώσεων και όπου συχνάζει αναγνωστικό κοινό.
γ) Εμφάνιση του ποιητή σε εκπομπές της τηλεόρασης για το βιβλίο, συνεντεύξεις του σε ημερήσιες εφημερίδες ή ένθετα για το βιβλίο, πληρωμένη διαφήμιση της συλλογής του στο Τύπο ή στη τηλεόραση.
δ) Το Διαδίκτυο στην υπηρεσία της ποίησης. Υπάρχουν χιλιάδες ιστοσελίδες είτε γενικά για την ποίηση είτε ειδικά για ποιητές μας, τα προσωπικά τους site. Εκεί μπορεί ο καθένας να διαβάσει βιογραφικά τους, να δει φωτογραφίες τους, τα βιβλία τους, να διαβάσει ποιήματα και πεζά τους, να επικοινωνήσει μαζί τους στις ηλεκτρονικές τους διευθύνσεις. Να μάθει για ποιητικούς διαγωνισμούς, λογοτεχνικά νέα και τόσα άλλα ενδιαφέροντα.
ε) Η ποιότητα της δουλειάς μας είναι αυτή που θα μας καταξιώσει. Αυτός είναι ο στόχος που οφείλουμε να πετύχουμε. Τα άριστα έργα δεν χάνονται. Τα διασώζει και τα αναδεικνύει ο χρόνος. Γράφετε λοιπόν καλά, διαχρονικά, πρωτότυπα ποιήματα και κείμενα.
στ) Προσοχή χρειάζεται και στην επιλογή των σωματείων στα οποία αποφασίζουμε να ενταχθούμε. Αξιολόγηση της πορείας και της ιστορίας τους, των μελών τους και της προσφοράς τους στην Λογοτεχνία μας ή στις προσδοκίες που γεννούν (πόσο εφικτά είναι όσα υπόσχονται και τι βοήθεια μπορούν να μας προσφέρουν).
Αν έχουμε αυτοπεποίθηση, κάνουμε καθημερινά την αυτοκριτική μας, πάψουμε να είμαστε οι φτωχοί συγγενείς, γενικώς και ειδικώς, ίσως δούμε καλύτερες μέρες κι εμείς οι ταπεινοί του Λόγου εργάτες.
Να ένας ωραίος στόχος που μπορούμε να βάλουμε και ν’ αγωνιστούμε να τον πετύχουμε. Όχι στην εφήμερη δόξα, όχι στην δόξα και στη λόξα. Η δόξα είναι θνητή, έλεγε ο Αρ. Βαλαωρίτης. Να δημιουργούμε λοιπόν, πηγαία, θαυμάσια, γνήσια, μέσα από την καρδιά μας. Κι ο χρόνος θα φερθεί στο έργο μας με τον σεβασμό που του αξίζει…


%ce%b5%ce%be%cf%89%cf%86%cf%85%ce%bb%ce%bb%ce%bf-%ce%b7%ce%bc%ce%b5%cf%81%ce%bf%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%85-%cf%83%cf%85%ce%bb%ce%bb%cf%8c%ce%b3%ce%bf%cf%85 ΤΗΣ ΖΩΝΗΣ ΤΑ ΠΕΤΡΙΝΑ ΣΠΙΤΙΑ –> «Παλιά σπίτια της Ζώνης από πέτρα φτιαγμένα / μαρτυρούν γεγονότα που ’ναι πια περασμένα. / Αναμνήσεις ξυπνάνε και δακρύζουν τα μάτια,  / χελιδόνια έχουν φτιάξει φωλιές στα χαγιάτια. / Λιγοστά παραθύρια βλέπω πια ανοιγμένα, /  που σαν έρθει το βράδυ είν’ τα φώτα αναμμένα. / Σε μπαλκόνια οι γλάστρες μού τραβάνε το βλέμμα  / καθώς σβήνει η μέρα προς του ήλιου το γέρμα. / Και ψηλά σαν κοιτάζω στον μικρό τον φεγγίτη,  / σπουργιτάκια έχουν χτίσει το δικό τους το σπίτι… / Τα πετρόχτιστα σπίτια σαν θωρώ του χωριού μου,  / έχουν βρει μια γωνίτσα στην καρδιά και στο νου μου. (Ζαχαρούλα  Γαϊτανάκη, 8/6/2016)»                                                                                             Όσοι επισκέπτονται τη Ζώνη Αρκαδίας, το βλέμμα τους πέφτει με θαυμασμό στα σπίτια εκείνα που η πέτρα κυριαρχεί στην κατασκευή τους και το φως της ημέρας τα κάνει να φαίνονται επιβλητικά, καθώς στέκονται ακίνητα, ανθεκτικά, πανέμορφα στη θέση τους.  Αντιπροσωπευτικά δείγματα της γεμάτης στερήσεις ζωής των κατοίκων της ελληνικής επαρχίας κυρίως στις αρχές του 20ού αιώνα, τα πέτρινα σπίτια της Ζώνης ήταν χτισμένα με αυστηρότητα και λιτότητα από ξακουστούς μαστόρους και ικανούς τεχνίτες, που δούλευαν την πέτρα με σεβασμό στην παράδοση και στις ιδιαιτερότητες των ανθρώπων που θα τα κατοικούσαν. Κάποια από αυτά τα γραφικά παλιά σπίτια διασώθηκαν στο πέρασμα του χρόνου, αναπαλαιώθηκαν από τους ιδιοκτήτες τους με σεβασμό στο παρελθόν, αναδείχθηκε η ομορφιά τους  και  συνεχίζουν ν’ αποτελούν φιλόξενες εστίες για τους σημερινούς Ζωναταίους και τις οικογένειές τους.   Σχεδόν όλα τα παλιά σπίτια της Ζώνης έχουν την ίδια αρχιτεκτονική και μικρές είναι οι διαφορές που παρατηρούνται. Αυτές οφείλονται στην έκταση που βρίσκονται χτισμένα, στις ανάγκες των ενοίκων τους, στην οικονομική τους κατάσταση και στις προσθήκες που έγιναν με τα χρόνια, για να καλύψουν τις σύγχρονες απαιτήσεις ζωής (η κουζίνα και το μπάνιο, που πριν βρίσκονταν εκτός, τώρα ενσωματώθηκαν στο κυρίως σπίτι, τα χαγιάτια μετατράπηκαν σε τζαμαρίες κ.λπ.). Τα παλιά τρίπατα σπίτια είχαν το ΥΠΟΓΕΙΟ, όπου φύλαγαν τα βαγένια με το κρασί, το ΙΣΟΓΕΙΟ που ήταν η αποθήκη για τα γεννήματα και τα εργαλεία ενώ κάποιοι κάτοικοι είχαν εκεί και τον στάβλο τους, και τον ΟΡΟΦΟ  όπου ζούσε η οικογένεια. Το κυρίως σπίτι είχε τα εξής δωμάτια: το ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΟ, που εκεί βρισκόταν το τζάκι, μαγείρευαν κάποιες νοικοκυρές στη φωτιά του και μαζεύονταν τα μέλη της οικογένειας τις κρύες μέρες, έτρωγαν, συζητούσαν, έκαναν μικροδουλειές ενώ κοιμόντουσαν και κάποιοι απ’ αυτούς στον ζεστό του χώρο. Το δεύτερο μεγάλο και πιο περιποιημένο δωμάτιο ήταν η ΣΑΛΑ. Εκεί δέχονταν τους επισκέπτες. Μεταξύ αυτής και του χειμωνιάτικου υπήρχε ένα μικρότερο δωμάτιο, η ΚΑΜΑΡΟΥΛΑ, που χρησίμευε και ως υπνοδωμάτιο. Εκεί υπήρχε και ο ΓΙΟΥΚΟΣ, που η νοικοκυρά φύλαγε τα κλινοσκεπάσματα και τα στρωσίδια. Στο πάτωμα ήταν μία καταπακτή, για ν’ ανεβαίνουν από το υπόγειο πάνω στο σπίτι. Ένα χωλ (ΕΜΠΑΤΗ) συμπλήρωνε την εσωτερική διαρρύθμιση και έβγαζε στο ΧΑΓΙΑΤΙ. Υπήρχαν επίσης ένα – δυο μπαλκόνια και αρκετά παράθυρα σε όλο το σπίτι για να μπαίνει ο ήλιος και να αερίζονται καλά οι χώροι. Τα δωμάτια διαχωρίζονταν το ένα από το άλλο με ξύλινους τοίχους, τις ΜΙΣΑΝΤΡΕΣ.  Οι σκεπές των σπιτιών ήταν και είναι φτιαγμένες με κεραμίδια, οι αυλές είναι πλακοστρωμένες κι άλλες έχουν τσιμέντο. Οι εξώπορτες που παλαιότερα ήταν δίφυλλες ξύλινες, τώρα είναι σιδερένιες…                                                                                                                                                                                       Οι άνθρωποι είναι αυτοί που μετατρέπουν τα ντουβάρια ενός σπιτιού σε κάτι πιο ουσιαστικό και σπουδαίο: σε σπιτικό. Οι  τωρινοί νοικοκυραίοι των πέτρινων σπιτιών της Ζώνης, έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν μια ζεστή ατμόσφαιρα συνύπαρξης του παλιού με το σύγχρονο, ώστε να υπάρχει μία λειτουργικότητα και συνέχεια. Κάθε πέτρα έχει τη δική της σωστή θέση στα σπίτια του χωριού μας. Ο χρόνος συμπεριφέρθηκε επίσης με επιείκεια απέναντι σε κάθε αγκωνάρι και λιθάρι των Ζωναταίϊκων σπιτιών. Στέκουν το καθένα στο δικό του χώρο, στολίδια του τόπου μας, αψευδείς μάρτυρες της ιστορίας του και των ανθρώπων του. Δικαίως  έχουν βρει μια γωνίτσα αγάπης κι όμορφων αναμνήσεων στο μυαλό και στην καρδιά μας… 


 Black_Happy_Birthday_Background-1636426849A  30 Μαϊου 2015 – 30 Μαϊου 2016: ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ  ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ ΜΑΣ

Ένα χρόνο μετά από τη δημιουργία του ιστολογίου μου, έρχομαι να αναρωτηθώ πόσα πράγματα άλλαξαν μέσα σε αυτό το διάστημα, στη χώρα μου, στη ζωή μου, στον κόσμο μας. Η απάντηση είναι: πολλά γεγονότα συνέβησαν, που μας έχουν όλους επηρεάσει. Σε αρκετές χώρες του πλανήτη μας βρίσκονται σε εξέλιξη πολεμικές επιχειρήσεις ή μικρές διαμάχες μεταξύ των φυλών, ανισότητες και διακρίσεις δεν αφήνουν αυτούς που είναι φτωχοί, ανήμποροι, αναλφάβητοι ή διαφορετικοί να έχουν μια καλή ζωή, η καταστροφή του περιβάλλοντος οδηγεί σε κλιματικές αλλαγές, συχνά καταστροφικές, και η τρομοκρατία σπέρνει τον τρόμο και τον θάνατο… Στην Ελλάδα, η συνέχιση της οικονομικής κρίσης και η ύφεση έχουν οδηγήσει τους Έλληνες στην ένδεια, στην απογοήτευση, στην οργή. Δεν φαίνεται να τελειώνει όλη αυτή η άσχημη κατάσταση και να γεννηθεί η προσδοκία και η προοπτική καλύτερων γεγονότων. Στη ζωή μου έγιναν επίσης πράγματα, που με οδήγησαν κάποια βήματα μπροστά στο εσωτερικό μου προχώρημα, ήρθαν νέες προκλήσεις και απαιτήσεις, βίωσα μικροχαρές και εκμεταλλεύτηκα δημιουργικά εμπνεύσεις… Γυρίζω πίσω στο δύσκολο παρελθόν και αναζητώ κάποιο καλό σημάδι, που θα μου δώσει μια δυνατότητα συνέχισης του αγώνα. Το βρίσκω στην ΠΙΣΤΗ, την εσώτερη εκείνη δύναμη, που όλοι έχουμε μέσα μας. Πίστη στον Θεό και στον εαυτό μας. Εμπιστοσύνη στη Φύση και στον Άνθρωπο. Σε ό,τι αξίζει και χαρίζει ομορφιά, ηρεμία, χαρά. Ας ανακαλύψουμε κι ας απολαύσουμε με όλο μας το είναι, τα απλά πράγματα που μας κάνουν «πλούσιους» και πλήρεις. Κυρίως όμως ας αποκτήσουμε τη γνώση του εαυτού μας και των δυνατοτήτων μας, για να πάψουμε να είμαστε έρμαια όλων εκείνων που δεν θέλουν και δεν μπορούν να μας βοηθήσουν, που δεν μας σέβονται ως προσωπικότητες και δεν μας αγαπούν. Στον ένα χρόνο που υπάρχει αυτό το ιστολόγιο, δεν κάναμε κάποια μεγάλη ανακάλυψη, ούτε καταφέραμε να γίνουμε πλούσιοι και διάσημοι. Δεν θέλαμε εξάλλου κάτι τέτοιο. «Συναντηθήκαμε» όμως – σε αυτό τον χώρο – με γνωστούς και άγνωστους  ανθρώπους απ’ όλο τον κόσμο (τους επισκέπτες μας), μοιραστήκαμε μαζί τους σκέψεις, ιδέες, δημιουργίες τους, «στιγμές» από τις ζωές τους, μάθαμε για τις επιτυχίες τους, μιλήσαμε για κοινά προβλήματα και αγωνίες, ακούσαμε κι άλλες φωνές, αφουγκραστήκαμε μέσω της Τέχνης μας (του γραπτού Λόγου) θετικά ή αρνητικά συναισθήματα, προβάλλαμε προτάσεις, στοχασμούς, αγγίξαμε τις ευαίσθητες χορδές ο ένας του άλλου, γίναμε λίγο καλύτεροι ως άνθρωποι και ως δημιουργοί. Αν μπορούσαμε να πούμε ότι κάτι σπουδαίο πέτυχε αυτή μας η προσπάθεια, είναι ότι καλοδέχτηκε όποιον θέλησε – με μυαλό ανοιχτό και καρδιά ανάλαφρη – να έρθει κοντά μας, να γνωρίσει το έργο μας, να μας εμπνεύσει και να εμπνευστεί από κάτι που είδε ή διάβασε στις διάφορες ενότητες του ιστολογίου μας. Αυτό το ανεκτίμητο «Καλώς ήρθατε», ελπίζουμε να μπορούμε να το λέμε και στη συνέχεια, με φρέσκες ιδέες, βλέμμα καθάριο, σκέψη νηφάλια και τον ίδιο ή και μεγαλύτερο ενθουσιασμό από αυτόν που είχαμε στο ξεκίνημά μας…                        Ζαχαρούλα Παν. Γαϊτανάκη


ΑΡΚΑΔΙΚΑ ΠΟΝΤΙΚΟΤΡΙΓΥΡΙΣΜΑΤΑ (η στήλη της Ζαχαρούλας Γαϊτανάκη στην μηνιαία εφημερίδα «Γορτυνία», που για ένα περίπου χρόνο έγραφε με το ψευδώνυμο ¨Μυς ο Αρκαδικός¨, σκέψεις, απόψεις και επίκαιρα σχόλια):hamsterΚαλοί μου φίλοι άνθρωποι, μπήκε επιτέλους η Άνοιξη κι η φύση κάνει τη δική της αντίσταση στα έργα των ανθρώπων, όσων δεν την αγαπούν και την καταστρέφουν. Μετά από έναν πολύ βαρύ χειμώνα, που τάραξε σωματικά και ψυχικά όλους τους Έλληνες, η προσδοκία μιας ανάτασης, αναγέννησης και ανάστασης, έρχεται να δώσει λίγη ελπίδα. Γιατί αν χαθεί η ελπίδα και η πίστη ότι όλα θα πάνε καλύτερα στο μέλλον, τότε κανείς δεν μπορεί να σταθεί όρθιος και να παλέψει τ’ αγριοκαίρια.

Τούτη η Άνοιξη ίσως να φέρει και εκλογές για την ανάδειξη μιας νέας Βουλής και κυβέρνησης του τόπου. Κι έχει ανάγκη η Ελλάδα «μια καθάρια συνείδηση ευθύνης» (Ι. Μ. Παναγιωτόπουλος), να μπουν στο Κοινοβούλιο άνθρωποι ικανοί, έντιμοι, υπεύθυνοι, ευσυνείδητοι, γιατί δυστυχώς οι πολιτικοί άνδρες που διαχειρίστηκαν την οικονομική κρίση τα τελευταία χρόνια, δεν αποδείχτηκαν απλώς κατώτεροι των περιστάσεων αλλά και επικίνδυνοι για τη χώρα και τους ανθρώπους της. Η σύγχρονη  ελληνική κοινωνική τοιχογραφία, αποτυπώνει με πολύ γκρίζο χρώμα τα όσα συμβαίνουν και το πώς ο κάθε πολίτης τα αντιλαμβάνεται και τα αντιμετωπίζει. Η αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων ευτυχώς φανερώνεται συνεχώς και δίνει μια χαραμάδα ελπίδας και μια νότα αισιοδοξίας. Από την άλλη, καλοί μου άνθρωποι, εγώ ως πόντικας που σας παρατηρώ από τις κατά τόπους κρυψώνες μου, βλέπω ότι δεν έχετε ακόμη καταφέρει να τα βρείτε ο καθένας με τον εαυτό του. Κι εκεί χάνεται το παιχνίδι της μεταστροφής αυτής της αλγεινής κατάστασης. Όταν είστε έρμαιο των παθών σας, των αναγκών σας και των επιθυμιών σας, δεν βλέπετε πέρα από αυτές, το σύνολο και το γενικό καλό. Είστε ακόμη προσκολλημένοι στο «εγώ». Αν αυτό δεν γίνει «εμείς όλοι», τότε μην περιμένετε πολλά πράγματα. Οι γκρίνιες επίσης δεν έχουν σταματήσει ούτε οι φαγωμάρες και οι ανταγωνισμοί. Η Ρωμιοσύνη πάντοτε είχε αυτό το πρόβλημα: η διχόνοια δεν άφηνε τους ανθρώπους να κάνουν μαζί, ενωμένοι κι αγαπημένοι, κάτι καλό και άξιο αναφοράς. Κάτι που θα διαρκέσει στο χρόνο.

Έχετε, λοιπόν, καλοί μου φίλοι, στις επικείμενες βουλευτικές εκλογές, ένα μεγάλο ειρηνικό όπλο: την ΨΗΦΟ σας. Μην αδιαφορήσετε και απέχετε από την ψηφοφορία. Η ΑΠΟΧΗ είναι ήττα δική σας, όχι του πολιτικού συστήματος που ίσως και να την επιδιώκει. Γι’ αυτό δώστε λύση στο σημερινό αδιέξοδο ψηφίζοντας εκείνους τους πολιτικούς που θα δώσουν λύσεις αντί να επιβάλλουν φόρους χωρίς σταματημό και αποτέλεσμα, εκείνους που θα κάνουν εύστοχες προτάσεις αντί να αλληλοκατηγορούνται για το ποιος φταίει ή να βρίσκουν ως δικαιολογία ότι «όλοι φταίμε», «μαζί τα φάγαμε» κ.λπ. Ψηφίστε αυτούς που θέλουν να δουλέψουν για να προοδεύσει η χώρα κι όχι εκείνους που θέλουν να συντηρήσουν την αδράνεια, τη διαφθορά, την οπισθοχώρηση και τον μαρασμό. Πείτε ΟΧΙ σε αυτούς που προτείνουν την φορολογία των πάντων για να γεμίσουν πρόσκαιρα τα ταμεία του Κράτους, τους πολιτικά ανόητους που ούτε τα λάθη τους παραδέχονται μήτε έχουν όραμα και ικανότητες. Την ώρα που θα πάτε να ψηφίσετε, μην επιλέξετε με κομματικά ή συναισθηματικά κριτήρια, αλλά με γνώμονα την αλήθεια, τη λογική, την αρετή, την εντιμότητα των υποψηφίων. Για να μπορέσει η Ελλάδα να ατενίσει το μέλλον με ελπίδα και να πάψει να ζει με δανεικά, «κουρέματα» και Μνημόνια. Και το κυριότερο, φίλοι μου καλοί: σοβαρευτείτε, μαζευτείτε κι εσείς που είχατε συνηθίσει σε μια ζωή που δεν μπορούσατε να καλύψετε με όσα βγάζατε αλλά στηριζόσαστε σε δάνεια και πιστωτικές κάρτες. Ξεβολευτείτε από όσα ξέρατε και οργανωθείτε σε κινήματα αλληλεγγύης, εθελοντισμού και προσφοράς. Μην παραδίδετε τις ζωές σας σε άλλους, που ούτε μπορούν ούτε και πρέπει να αποφασίζουν για σας χωρίς εσάς. Αυτά σας τα λέει με πολύ αγάπη, ο μικρούλης φίλος σας, ο  ΜΥΣ ο ΑΡΚΑΔΙΚΟΣ.


Α ΠΕΝΑ* ΑΡΘΡΟ της Ζαχαρούλας Γαϊτανάκη: «ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ»

Στην εποχή του «Φείδου χρόνου» ξοδεύονται οι Ποιητές σε έργα ευτελή, κλεισμένοι στα στενά όρια ενός νοσηρού μικρόκοσμου, χωρίς όραμα και δίχως πνευματικά δημιουργήματα που να συγκινούν τον κόσμο και να διαρκούν. Πού είναι η οικουμενική διάσταση της Ελληνικής Λογοτεχνίας και Σκέψης; Γιατί δεν έχουν βρει οι Έλληνες Δημιουργοί την θέση που τους αξίζει στην παγκόσμια Ποίηση και Πεζογραφία; Ποια η σχέση τους με το Διαδίκτυο και πόσο αυτό μπορεί να τους βοηθήσει στην προβολή του έργου και των ιδεών τους;

Η υπέροχη και πλούσια γλώσσα μας δεν μιλιέται παρά μόνον από τους Έλληνες, τους ελληνομαθείς και κάποιους ρομαντικούς ελληνολάτρεις. Πώς λοιπόν ο κόσμος που δεν καταλαβαίνει την γλώσσα μας, θα διαβάσει τα έργα των Ελλήνων Λογοτεχνών; Πώς θα πλησιάσει η Τέχνη μας το ξενόγλωσσο αναγνωστικό κοινό; Με τις μεταφράσεις φυσικά. Και με την παρουσία μας στο Διαδίκτυο σε ανάλογες ιστοσελίδες στις οποίες θα φιλοξενούνται ποιήματά μας, διηγήματά μας, άρθρα μας και βιογραφικά στοιχεία μας. Με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο μπορούμε γρήγορα, εύκολα, σχεδόν ανέξοδα, να αλληλογραφήσουμε, να επικοινωνήσουμε με φίλους μας ανά τον κόσμο.

Στις συζητήσεις μου με Έλληνες Λογοτέχνες διαπιστώνω ότι οι περισσότεροι μάλλον από άγνοια, είναι αρνητικά διακείμενοι απέναντι στο Internet και στα οφέλη που μπορούν να έχουν από τη χρήση του. Αυτό μπορεί να διορθωθεί. Όταν γνωρίσουν πως λειτουργεί το Διαδίκτυο και τι τους προσφέρει ως δυνατότητες, τότε είμαι βεβαία ότι θα γίνουν «καλοί φίλοι». Όσοι υποστηρίζουν ότι κινδυνεύουμε από τους υπολογιστές, μάλλον δεν έχουν σκεφτεί τα πράγματα σωστά. Οι Η / Υ διευκολύνουν την ζωή μας όπως και κάθε συσκευή π.χ. το τηλέφωνο ή το ψυγείο ή τηλεόραση κ.ο.κ. Ο προβληματισμός μας είναι στο αν γίνεται σωστή χρήση όλων αυτών. ΚΑΘΕ ΚΑΤΑΧΡΗΣΗ ΒΛΑΠΤΕΙ. Δεν μας φταίει λοιπόν η τεχνολογία αλλά η ημιμάθεια, η έλλειψη φαντασίας και ταλέντου, η απουσία πρωτότυπων ιδεών και προτάσεων, αγωγής και εκπαίδευσης. Λείπει η αλληλεγγύη, η συνεργασία, η ομόνοια μεταξύ μας. Δεν σεβόμαστε ο ένας την δουλειά του άλλου. Ζηλεύουμε και φθονούμε… Ίσως γι’ αυτό δεν μας υπολογίζουν και πολύ οι κρατούντες.

Οι Έλληνες Ποιητές ας μην ξοδεύουν έμπνευση, χρήμα και χρόνο σε μίζερα και αδιέξοδα πράγματα. Ας «στρατευθούν» σε οικουμενικές ιδέες και προσπάθειες κι ας ξεφύγουν από τα άγονα τοπικιστικά όρια που δεν αφήνουν τη γόνιμη φαντασία τους να πετάξει ψηλά και μπροστά, να δημιουργήσει κάτι καλό. Ας εργαστούν κι ας κοπιάσουν πολύ για να έρθουν κοντά στον οικουμενικό άνθρωπο, απευθυνόμενοι σε όλους κι όχι στους λίγους, στους δικούς μας, στους πατριώτες μας. Η Ευρωπαϊκή Ένωση ένωσε ανθρώπους σ’ ένα κοινό όραμα, ένα κοινό νόμισμα διευκόλυνε τις συναλλαγές, ένα κοινό Σύνταγμα υπόσχεται ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις, ίσες ευκαιρίες και δυνατότητες για ανάπτυξη, προκοπή, ειρήνη και αλληλεγγύη μεταξύ των λαών. Τίποτε δεν είναι εύκολο και απλό, μπορούμε όμως να προσπαθήσουμε για το καλύτερο. Οι ποιητές έχουν λόγο και φωνή σ’ αυτό το κάλεσμα κι οφείλουν να δηλώσουν παρόντες.

STORIES PEN_________________________________________________________________________________________

* ΑΡΘΡΟ της Ζαχαρούλας Γαϊτανάκη        ΄΄ΑΝΘΡΩΠΟΣ  ΚΑΙ ΦΥΣΗ΄΄

«Καθετί μοιάζει αδύνατο, όταν νομίζουμε ότι δεν μπορούμε να το κάνουμε.» (Αριστοτέλης)

Μια πυρκαγιά κατέστρεψε το δάσος κοντά στην πόλη που έμεναν τα παιδιά. Ο Γιώργος, η Μαρία, η Ελένη, ο Στάθης, ο Γιάννης και η Κατερίνα πήγαν λίγες μέρες μετά στα καμένα για να δουν από κοντά τι είχε γίνει.

Το δάσος δεν υπήρχε πια. Στάχτες παντού. Δένδρα καμένα, ζώα νεκρά, η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική. Τα παιδιά δάκρυσαν αντικρίζοντας τα αποκαϊδια.

– Τι τρομερό, είπε η Κατερίνα. Θα χρειαστούν χρόνια για να φυτρώσουν ξανά τα δένδρα και να γίνει το δάσος όπως ήταν πριν την φωτιά.

Ο Γιώργος, που ήταν ο μεγαλύτερος της παρέας κι όλοι τον φώναζαν «ο Φιλόσοφος», πήρε τον λόγο.

– Εμείς όλοι φταίμε για αυτό που έγινε. Ήρθαμε στις πόλεις, χτίσαμε μεγάλα σπίτια, δρόμους, γέμισε ο τόπος αυτοκίνητα, μολύνθηκε ο αέρας, κάναμε τις ζωές μας κόλαση κι αντί να προστατέψουμε το περιβάλλον, τα δάση που μας δίνουν το οξυγόνο, κάποιοι ασυνείδητοι τα καίνε, άλλοι καταπατούν εκτάσεις για να κτίσουν σπίτια, δεν αφήσαμε τίποτα όρθιο…

–  Εμείς τα παιδιά τι φταίμε; τον ρώτησε η Ελένη.

– Φταίμε, γιατί όταν βλέπουμε τους γονείς μας, τους μεγάλους, να κάνουν κακό στη φύση δεν τους μαλώνουμε, δεν κάνουμε κάτι για να σταματήσουν.

– Τι μπορούμε  να κάνουμε εμείς τα παιδιά; ρώτησε  η Μαρία. Έχουμε κάποια δύναμη να τα βάλουμε με τους μεγάλους και να περάσει το δικό μας;

– Έχουμε δύναμη, όχι κάθε παιδί μόνο του αλλά πολλά παιδιά μαζί, απάντησε ο Γιώργος. Να εμείς, εδώ σήμερα. Εμπρός, να γράψουμε μια διαμαρτυρία, να την στείλουμε στις εφημερίδες να ακουστεί η φωνή μας παντού.

– Και τι θα γράψουμε σ’ αυτή την επιστολή; έκανε ο Γιάννης.

– Πάμε στο σπίτι μου να σκεφτούμε, είπε ο Γιώργος, και θα δούμε.

Η παρέα των φίλων πήρε μολύβι και χαρτί και συνέταξε το ακόλουθο γράμμα που το έστειλε στην κάθε εφημερίδα της πατρίδας τους για δημοσίευση. Την επόμενη μέρα, χιλιάδες αναγνώστες, ανάμεσά τους και πολλά παιδιά, διάβασαν το γράμμα των έξη φίλων:

«Εμείς, μια μικρή παρέα παιδιών από την Ελλάδα, βλέποντας την μεγάλη καταστροφή του Εθνικού Δρυμού της Πάρνηθας και των άλλων δασών της χώρας μας το φετινό καλοκαίρι, αποφασίσαμε να γράψουμε δυο λόγια προς όλους τους κατοίκους της πατρίδας μας αλλά και σ’ όλους τους ανθρώπους του πλανήτη μας. Θέλουμε να τους πούμε ότι η Γη πεθαίνει γιατί την καταστρέψαμε ασυλλόγιστα. Τα δάση καίγονται, καταστροφικές πλημμύρες αφανίζουν πόλεις και ζωές. Η θερμοκρασία ανεβαίνει και άνθρωποι πεθαίνουν από τον καύσωνα. Τυφώνες και σεισμοί ισοπεδώνουν τα πάντα στο πέρασμά τους. Το φαινόμενο του θερμοκηπίου είναι η νέα απειλή όπως η τρομοκρατία είναι ο νέος Παγκόσμιος Πόλεμος. Η ΓΗ ΕΚΠΕΜΠΕΙ SOS. Το περιβάλλον δεν αντέχει άλλο. Ο άνθρωπος προκαλεί την οργή της φύσης.

Ζώντας στις μεγαλουπόλεις ξέχασε ότι αποτελεί κομμάτι της φύσης. Έγινε κάτι εχθρικό προς αυτή. Η κλιματική αλλαγή του πλανήτη έγινε αισθητή παντού: από την Ελλάδα μέχρι την Αμερική, από την Κίνα μέχρι τον Καναδά, από την Μογγολία και τη Ρωσία μέχρι την  Αφρική, την Αργεντινή, την Ιαπωνία και τη Βρετανία, την Τουρκία και την Ινδία, σε όλο τον πλανήτη φονικές πλημμύρες, πυρκαγιές, καύσωνες, μας κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου.« Άνθρωποι, κάντε κάτι για τη φύση. Μην την καταστρέφετε.

Προστατέψτε το πράσινο, μην σπαταλάτε το νερό, μην ξοδεύετε άσκοπα ενέργεια. Δεν ζούμε χωρίς  οξυγόνο, φαγητό, νερό, ειρήνη πάνω στη Γη. Άνθρωποι, η Γη δεν αντέχει άλλο τις άστοχες ενέργειές σας και την αδιαφορία σας. ΚΑΝΤΕ ΚΑΤΙ, ΤΩΡΑ !»

Η Γη είναι η οικογένειά μας. Η προστασία της φύσης ας γίνει μέρος της ζωής μας κι όταν αγαπήσουμε τη φύση, τότε δεν θα την αφήσουμε να καταστραφεί. Έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλο. Όλοι οι λαοί, όλοι οι άνθρωποι της  Γης, μαζί, μπορούμε να ενώσουμε τις φωνές μας, σ’  ένα ποίημα, σ’  ένα τραγούδι για τον άνθρωπο και τη φύση, σε μια προσευχή για το μέλλον της ανθρωπότητας. Μπορούμε …

Μια παρέα παιδιών από την Ελλάδα.»


Douglas Simms Stenhouse: Bouganvillea 2

Douglas Simms Stenhouse: Bouganvillea 2

* ARTICLE by Zacharoula Gaitanaki       ΄΄HUMAN AND NATURE΄΄

“Everything becomes impossible when we think that we can’t to do it.” (Aristotle)

A fire burned down the forest near the city that lived the children. George, Maria, Helen, Stathis, John and Catherine went, some days later, in the forest to see what about the catastrophic fire.

There was not a forest. Everywhere there are ashes, trees were destroyed in the fire, dead animals, the atmosphere was stifling. Children’s eyes filled with tears looking this picture.

– It’s terrible, Catherine said. It will take many years to grow again the trees and become as well as before the fire.

George, who was the eldest of the children and all called him “the Philosopher”, took a speech: – All of us are responsible for this. We came to cities, we built big houses, roads, all the place is full of cars, the air polluted, we lead a life of hell and in place of protect the environment, the forests that give us the oxygen some unscrupulous men set fire to them. Someone else trespass areas in order to build houses, we don’t left nothing in its place…

– The children are to blame for this? Helen asked him. Who’s to blame?

– It’s our fault, because when we see our parents, the adults, to damage the nature, we don’t scold, we do not nothing to stop them.

– What can we do? We are children, Maria said. Have we the strength  of will to oppose the adults and have our own way?

– We have strength, not every child alone but many children together, George answered. Here we are. Today. Come, we must write a letter of our out cry, to send it in the newspapers, our voice to be heard everywhere.

– And, what we’ll write in this letter? John asked him.

– Come to my house. We need time to think, George answered. We’ll see.

Friends’  company took paper and pencil and wrote the following letter. They said it in every newspaper of Greece to make it known. Next day, many readers, among them and many children, read the letter of the six friends:

“We, a small children’s company from Greece, looking this summer the fires that destroyed the National Wood of Parnes and the other woods of our country (*), we chose to write a few words to all the citizens of Greece and all the people of the Earth. We want to tell you that the Earth dies because we destroyed it inconsiderately. Forests burnt, floods destroy cities and  lives. Temperature climbs and people died from the heat wave. Everything bulldozed from hurricanes and earthquakes. Green house effect is the new threat as terrorism is the new World War. EARTH broadcasts an SOS message. Environment not bears more. Human causes the anger of nature. Living in big cities, people forgot that they are part of nature and became something hostile to it.

Climatic change of our planet becomes sensible everywhere: from Greece to USA, from China to Canada, from Mongolia and Russia as far as Africa, Argentina, Japan and Great Britain, Turkey and India, on all our planet. Bloody floods, fires, heat waves, strike us the bell of danger: “Human, do something for nature. Don’t destroy it. Protect trees, don’t waste water and spend energy aimlessly.”

We can’t live without oxygen, food, water, peace on Earth. Human, Earth can’t bear your thoughtless actions and your indifference. DO SOMETHING NOW !  The Earth is our family. Let’s make part of our life the conservation of the environment. When we’ll  love nature, then we’ll not let it destroyed. We can’t live without each other. All nations, all the people of the Earth, together, we can unite our voices, in a poem, in a song for the human and nature, in a prayer for the future of humanity. We can…    A children’s company from Greece”

(*) 65 people died in forest fires, a summer in Greece. It was a national tragedy. This story is dedicated to them.


KOKKINH PENNA

ΚΡΙΤΙΚΗ, ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΕΣ της Ζαχαρούλας Γαϊτανάκη

Η Αρκαδία και ιδιαίτερα η Γορτυνία, έχουν πολλούς και αξιόλογους Λογοτέχνες, οι οποίοι γεννήθηκαν ή έλκουν την καταγωγή τους από εκεί. Πολυγραφότατοι και πολυβραβευμένοι κάποιοι απ’ αυτούς, άλλοι επιμένουν πιο μοναχικά και οι περισσότεροι με πίστη στον εαυτό τους εκδίδουν οι ίδιοι τα βιβλία τους θέλοντας έτσι να πλησιάσουν το αναγνωστικό κοινό και να επικοινωνήσουν μαζί του. Δεν ζητούν αμοιβή γι’ αυτό, το κάνουν από μεράκι κι αγάπη. Αν έρθει κάποια διάκριση, την θεωρούν ως επιβράβευση των κόπων τους και νιώθουν ηθική ικανοποίηση. Όπως κάθε άνθρωπος που τίμια μοχθεί…
Όμως υπάρχει μία μικρή, ευτυχώς, μερίδα κριτικών αρκαδικής καταγωγής, οι οποίοι από εμπάθεια ίσως ή μπορεί από κάποιο προσωπικό (ψυχολογικό άραγε;) πρόβλημα, επιμένουν να κατηγορούν, να καυτηριάζουν και να λοιδορούν αυτούς που εκδίδουν κάποιο βιβλίο και τους το στέλνουν για να τους πουν τη γνώμη τους. Δημοσιεύουν μάλιστα τις αρνητικές, κακιασμένες απόψεις τους και στον τοπικό τύπο. Κάνουν λόγο για προσβολή της αισθητικής τους και της αισθητικής μας ενώ συχνά οι ίδιοι με τις στήλες τους και τα γραφτά τους επιδεικνύουν την … κακογουστιά τους και την αγένειά τους.
Ποιοι είναι αυτοί, θα πείτε, οι οποίοι προαποφασίζουν για το αν ένα βιβλίο είναι καλό ή κακό και χλευάζουν τους συγγραφείς και τους ποιητές αμφισβητώντας το έργο τους και την όλη προσπάθειά τους; Μπορεί λόγω της μόρφωσης που έχουν λάβει, να θεωρούν μία ποιητική συλλογή σε απλή γλώσσα και περιεχόμενο, ανάξια και ανόητη, να θέλουν υψηλού διανοητικού επιπέδου στίχους να διαβάζουν και γι’ αυτό διαμαρτύρονται. Καμία διαφωνία γι’ αυτό και το σεβόμαστε. Εμείς επισημαίνουμε κι έχουμε αντίρρηση για τον τρόπο που εκφράζουν την άποψή τους, τρόπος ο οποίος προσβάλλει τους συγγραφείς που τους τιμούν με την αποστολή των έργων τους. Ο φθόνος θαρρείς, τους κάνει να χάνουν την αίσθηση του μέτρου. Προκαλούν μηδενίζοντας και ισοπεδώνοντας. Δεν χτίζουν τίποτα, γιατί τα υλικά τους είναι μπάζα και… λάσπη κακής ποιότητας. Λυματολάσπη.
Ονόματα; Όχι, δεν έχουν σημασία αυτά αλλά οι πράξεις. Εκείνο που θέλουμε να πούμε είναι ότι σε ανθρώπους της Τέχνης και του πνεύματος, δεν αρμόζουν τέτοιες ενέργειες. «Η ποίηση δεν είναι μόνον τέχνη, είναι και στάση ζωής» είχε πει ο Στρατής Πασχάλης. Τι στάση ζωής κρατούν όσοι φέρονται έτσι;
Υπάρχουν αναμάρτητοι; Όχι. Παραφράζοντας τον ποιητή μας Μιχάλη Κατσαρό θα σας πω: «Αντισταθείτε και σε μένα που τα γράφω αυτά». Έχω κάνει – πιθανόν – κι εγώ λάθη στα τόσα χρόνια που παρουσιάζω βιβλία στη «Γορτυνία» και σε άλλα λογοτεχνικά περιοδικά. Κάνω την αυτοκριτική μου κι ακούω τις σκέψεις και τις υποδείξεις των αναγνωστών, των φίλων και των ομοτέχνων μου. Προσπαθώ να γίνω καλύτερη. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου κριτικό λογοτεχνίας. Τις σκέψεις μου λέω, σημειώματα γνώμης γράφω για τα βιβλία που μου στέλνουν οι αγαπητοί μας πατριώτες λογοτέχνες. Η αισθητική μου είναι υποκειμενική αλλά πιστεύω ότι δεν απέχει πολύ από αυτή των περισσοτέρων ανθρώπων. Πάντα όμως, ό,τι κι αν γράψω δεν παραλείπω να βρεθώ στη θέση του εκάστοτε συγγραφέα ή ποιητή που μου στέλνει το έργο του. Έχει κάνει κόπο και έξοδα για να το εκδώσει και με τιμά με την αποστολή του. Η ευαισθησία με την οποία προσεγγίζω την κάθε πνευματική δουλειά έχει να κάνει με το όραμά μου για έναν κόσμο πιο ανθρώπινο, πιο φωτεινό, πιο όμορφο. Με χαμόγελο και καλοσύνη. Συγχωρέστε με, αλλά από αυτόν το στόχο θ’ αγωνιστώ να μην παρεκκλίνω.
Έχω διαπιστώσει όλα αυτά τα χρόνια ότι δεν υπάρχουν σωτήρες του λογοτεχνικού μας κόσμου. Ο καθένας οφείλει να έχει αυτογνωσία και να προσέχει τι λέει και τι κάνει. Οι Αρκάδες Λογοτέχνες ας προσέξουν πολύ την προς τα έξω εικόνα τους, η οποία παρουσιάζει σκιές. Οι κριτικοί του τόπου μας, έχουν έργο δύσκολο να κάνουν γι’ αυτό ας είναι ακόμη πιο προσεκτικοί και περισσότερο ευγενικοί και ανθρώπινοι. Η χολή βρίσκεται μέσα στο σώμα του καθενός μας, όχι στις πένες μας. Ας μην διαποτίζει τα γραπτά μας. Εκείνοι, οι ελάχιστοι, που επιμένουν πικρόχολα και μίζερα θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν αν όχι επικίνδυνοι, το λιγότερο ανθρώπινα ανεπαρκείς.
Οι καιροί μας ζητούν να έχουμε τα πνευματικά μας μάτια ορθάνοιχτα για να μπορέσουμε να διακρίνουμε την ομορφιά της αρετής που ξεπετάγεται από ένα αυθεντικό ποιητικό ή πεζό έργο. Ζητούν επίσης εντιμότητα, ανθρωπιά, ευαισθησία, παρηγοριά και ποίηση. Όχι ισοπέδωση και μηδενισμό…

 


ΠΟΛΛΕΣ ΕΥΧΕΣ ΚΑΙ ΛΙΓΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ της Ζαχαρούλας Γαϊτανάκη

«Ο χρόνος τη ζωή μας οδηγεί,  /  εκείνος όπου θέλει την πηγαίνει. / Δεν νοιάζεται αν πληγώνει ένα παιδί,  /  αν μια φωνή που λάτρεψες σωπαίνει…».

Περιμένοντας τα ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ και την ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΧΡΟΝΙΑ 2005, μοιράζομαι μαζί σας κάποιες σκέψεις συνοδευόμενες με πολλές εγκάρδιες ευχές για υγεία, πρόοδο, εσωτερική ειρήνη και παγκόσμια αδελφοσύνη. Πιότερο θέλω να ευχηθώ να ξαναβρούμε την ανθρωπιά μας, να πάψουμε να συμπεριφερόμαστε με ευτέλεια.

Υπάρχει μία ψεύτικη ευδαιμονία, περιφερόμενη με τα σαθρά της ξυλοπόδαρα μέσα στον κόσμο και προβάλλοντας πρότυπα ζωής ξένα προς τον Άνθρωπο, τον καλόν και αγαθόν. Παραδώσαμε αμαχητί τις ζωές μας στο ψεύτικο, στον δήθεν, στο τίποτα. Αντικαταστήσαμε τα γνήσια συναισθήματα, τα «ζεστά» λόγια, το γάργαρο γέλιο, με συμφεροντολογικό ενδιαφέρον, ανερμήνευτους ήχους και παγωμένα χαμόγελα. Όταν σβήσουν τα τεχνητά φώτα με τα οποία στολίζουμε ένα γεγονός, ένα πρόσωπο ή μια συζήτηση τι μένει; Η πράξη κι ο λόγος φανερώνονται μπρος μας όπως έγιναν κι όπως ειπώθηκαν. Η ΑΛΗΘΕΙΑ της κάθε λέξης και κίνησης αποκαλύπτεται γυμνή, γνήσια, πρωτόγονη.

Τον αθώο άνθρωπο, τον απλό, με την καθάρια ψυχή και την ευθύτητα, είναι αυτό που οφείλουμε να ξαναβρούμε. Να παραμερίσουμε από δίπλα μας όσα μας εμποδίζουν σ΄ αυτή την κατάκτηση. Να εξασκηθούμε στην υπομονή, την ορθότητα, την σταθερότητα. Να φανούμε δεκτικοί, τίμιοι, ευγενείς. Μένοντας πιστοί στον εαυτό μας, ν΄ ανακαλύψουμε (μέσα μας και γύρω μας) τον πλησίον. Ας εργαστούμε με όλη μας την ψυχή, από δω και πέρα, για την μεταβολή, την μεταμόρφωση αυτής της ζωής που μας εξαντλεί και δεν μας αξίζει. Ζώντας σε πόλεις – φυλακές, χωρίς πράσινο, καθαρή ατμόσφαιρα, με εσωτερική μόλυνση και κάθε είδους βία, αδυνατούμε να φανερώσουμε την αξία μας, να παράγουμε έργο ουσιαστικό, να καλλιεργήσουμε τα ταλέντα μας και να πραγματοποιήσουμε τους στόχους μας…

Ένα μαντάτο απλό, ταπεινό και ξεκάθαρο θέλω να στείλω σε όλους σας, πέρα από τις καθιερωμένες, των γιορτινών ημερών , ευχές. Θα επιστρατεύσω την Τέχνη μου, της Ποίησης την δύναμη, για να στείλω στον καθένα σας το μήνυμά μου. Δεν ξέρω αν έχουν κάποια αξία οι στίχοι που ακολουθούν, θα ’θελα πάντως να φτάσει σε όλους σας το νόημά τους: «Στους σημερινούς καιρούς: / ΑΜΥΝΘΕΙΤΕ με όνειρα. / ΕΝΑΝΤΙΩΘΕΙΤΕ στην ευτέλεια. /  ΑΝΗΣΥΧΕΙΤΕ, που έπαψαν / ν’ ανθοφορούν οι καρδιές.»

KERIA XRISTOYGENNIATIKA_____________________________________________________________________________________________________________

ΑΡΘΡΟ της Ζαχαρούλας Γαϊτανάκη  «ΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΠΟΥΣ ΚΙ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ»

“To ταξίδι ανανεώνει τις αίσθησες, και πράγματα χιλιοειπωμένα σε ξαφνιάζουν αα να τα
βλέπεις για πρώτη φορά.” ( ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ, “Ταξιδεύοντας”, σελ. 324).

Ταξιδιωτική λογοτεχνία είναι η παρουσίαση των εντυπώσεων ενός συγγραφέα γραμμένων με λογοτεχνικό τρόπο, με αναφορές στην ιστορία, στις παραδόσεις και τους θρύλους, με αναζήτηση της ψυχής της κάθε χώρας που επισκέπτεται. Δεν είναι απλώς η καταγραφή των φυσικών καλλονών ενός τόπου αλλά και του πολιτισμού του, της γλώσσας του κι ακόμα πιο πέρα και πιο βαθειά, είναι του απλού λαού τα προβλήματα, οι αγώνες και οι αγωνίες να φανερωθούν και να μεταφερθούν στο χαρτί. Το κλίμα μιας χώρας επηρεάζει τους ανθρώπους της, επιδρά στον χαρακτήρα τους, στην ψυχολογία τους. Τους κάνει εσωστρεφείς ή εξωστρεφείς, σοβαρούς ή εύθυμους, προνοητικούς, οικονόμους, πρακτικούς… Ένας προσεκτικός παρατηρητής οφείλει να σταθεί και σε αυτά τα στοιχεία και να μας τα δώσει στο έργο του, με το προσωπικό του ύφος γραφής και περιγραφής.

Ο Νίκος Καζαντζάκης στο “Ταξιδεύοντας στην Ισπανία” και στο “Ταξιδεύοντας Ιταλία – Αίγυπτος – Σινά – Ιερουσαλήμ – Κύπρος – Ο Μοριάς” κάνει λόγο για την “Τίγρη τη συνταξιδιώτισσά” του, η οποία τον συντρόφευε στα ταξίδια του. “Όλα τα είδαμε μαζί. Φάγαμε κι ήπιαμεν οι δυό μας στα τραπέζια της ξενιτιάς, πο-νέσαμε μαζί, χαρήκαμε μαζί βουνά, γυναίκες, ιδέες.” (σελ. 11)Ο Πότης Κατράκης με το “Ταξιδεύοντας στη Σοβιετική Ένωση” (1985) μας δίνει μια εικόνα της ζωής από την Μόσχα, το Κίεβο και το Λένιγκραντ. Πως ζει ο ρωσικός λαός, ποια είναι τα σημαντικότερα αξιοθέατα των τριών αυτών πόλεων. Ταξιδιωτικές σελίδες υπέγραψαν επίσης ο Ηλίας Βενέζης, ο Γιώργος Σεφέρης, ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου, ο Σπύρος Κωστόπουλος, ο Κώστας Ουράνης, ο Π. Χάρης κ.ά.

Οφείλουν να διαθέτουν μιαν διεισδυτική εξεταστική ματιά οι ταξιδευτές λογοτέχνες. Να εξακριβώνουν καταστάσεις, να συγκρίνουν και να αξιολογούν στοιχεία, να βγάζουν συμπεράσματα. Απαιτείται εμπεριστατωμένη έρευνα, αν θέλει ο συγγραφέας να δώσει όχι μόνον ένα λογοτεχνικό κι ευχάριστο κείμενο αλλά μία εργασία – ντοκουμέντο για την χώρα που επιθυμεί να μας γνωρίσει. Να την ανακαλύψουμε σε βάθος κι όχι επιφανειακά. Είναι βεβαίως, οι πληροφορίες των χαρτών και των διαφόρων ταξιδιωτικών οδηγών, τα αφιερώματα των ειδικών περιοδικών, που βοηθούν στη γνωριμία μας με κάποιον τόπο. Είναι ακόμη η λογοτεχνία, η γνώση της κουλτούρας ενός λαού που προσθέτει στην έρευνά μας. Και πολλά άλλα. Η εξέλιξη στις μεταφορές, η τηλεόραση και η χρήση του Διαδικτύου εκμηδένισαν τις αποστάσεις και χιλιομετρικά και νοερά. Μίκρυνε ο κόσμος μας. Χάθηκε το ενδιαφέρον του τριγυρίσματος. Το να μοιραστείς τις εμπειρίες του ταξιδιού σου με τους άλλους ανθρώπους, όταν κι αυτοί μπορούν να επισκεφθούν εύκολα και γρήγορα τα ίδια μέρη με σένα, δεν παρουσιάζει πια κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Έχουν κι αυτοί την ίδια δυνατότητα, άρα μπορούν μόνοι τους να έχουν εικόνες, εμπειρίες και εντυπώσεις. Μπορούν να βιώσουν την περιπέτεια μιας εξερεύνησης και δεν χρειάζεται να αφεθούν στις σελίδες ενός ταξιδιωτικού βιβλίου για να τη ζήσουν νοερά και μόνο.

H ταξιδιωτική λογοτεχνία περνά στην ιστορία; Όχι βεβαίως. Αλλά αναγκάζεται να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα, στις απαιτήσεις των καιρών. Κάποιοι ρομαντικοί θ΄ αναζητούν πάντοτε τις τυπωμένες σελίδες για τα ταξίδια τους. Άλλοι, ανήσυχοι και ανικανοποίητοι, θα φτιάχνουν τις βαλίτσες τους για να πάνε οι ίδιοι να εξερευνήσουν, να περιηγηθούν σε κάποια χώρα του πλανήτη μας. Στο Διαδίκτυο, όλο και περισσότεροι – κυρίως οι νεώτεροι – θα εκμηδενίζουν τις αποστάσεις και θα επικοινωνούν, θα «ταξιδεύουν» ηλεκτρονικά…

Η ταξιδιωτική λογοτεχνία θα βρίσκει έκφραση και λόγο ύπαρξης όσο οι άνθρωποι θα νιώθουν την ανάγκη να ξεφύγουν από την μίζερη καθημερινότητά τους. Τότε, «η τίγρη η συνταξιδιώτισσα» θα τους παίρνει μαζί της για να τα δουν όλα. Κι ίσως από αυτά τα τριγυρίσματα και τις περιπέτειες, κάποιων, λιγοστών, να προκύπτει ένα βιβλίο γεμάτο με συναρπαστικές περιγραφές και ιστορίες…

_______________________________________________________________________________________

ΑΡΘΡΟ – ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ της ΖΑΧΑΡΟΥΛΑΣ ΓΑΪΤΑΝΑΚΗ: «ΠΩΣ ΘΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΝ ΟΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ ΣΤΟ ΞΑΝΑΝΙΩΜΑ ΤΩΝ ΓΟΡΤΥΝΙΑΚΩΝ ΧΩΡΙΩΝ»

WRITER'S DAYΤα χωριά της Γορτυνίας ερημώνουν κι αυτό είναι μία αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα. Παίρνουν ζωή μόνο το καλοκαίρι, στο λιομάζεμα, στις γιορτές των Χριστουγένων, τις Απόκριες – Καθαρά Δευτέρα και το Πάσχα. Μιλάμε για τα μικρά χωριουδάκια, τα οποία δεν έχουν αξιοθέατα που θα τραβήξουν τους ξένους παραθεριστές. Αυτά τα χωριά έχουν αφεθεί στη μοίρα τους, η οποία είναι προδιαγεγραμμένη: οριστική ερήμωση μετά από 20 – 30 χρόνια. Θα εξαφανιστούν από τον χάρτη αν δεν γίνει κάτι αποτελεσματικό για να ξαναπάρουν ζωή και να επιστρέψουν οι κάτοικοί τους για μόνιμη εγκατάσταση.

Στη Γορτυνία, η τουριστική αξιοποίηση δεν έχει προχωρήσει τόσο όσο σε άλλες περιοχές της Ελλάδας. Παρόλα αυτά η ορεινή Αρκαδία και οι ομορφιές της διαφημίζονται συνέχεια στον Τύπο, στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση, προσελκύοντας αρκετούς επισκέπτες. Κάποιοι μάλιστα πιο γνωστοί, «επώνυμοι», έρχονται για Σαββατοκύριακα ή τριήμερα στην περιοχή (Μαίναλο, Δημητσάνα, Βυτίνα, Στεμνίτσα, Καρύταινα, Ελάτη κ.λπ.). Οι πολιτείες αυτές αναπτύσσονται υδροκέφαλα σε σχέση με τα γύρω χωριά. Έχουν συγκεντρώσει τα φώτα της δημοσιότητας ενώ τα δημοτικά τους διαμερίσματα φθίνουν πληθυσμιακά και οικονομικά.

Οι δρόμοι που έχουν τα χάλια τους, τα κλειστά καφενεδάκια ώστε να μην υπάρχει η δυνατότητα να πιεις έναν καφέ ή ένα αναψυκτικό, να πάρεις μια ανάσα από την οδήγηση, οι ανύπαρκτες υποδομές, τα κέντρα υγείας που υπολειτουργούν και τόσα άλλα, κάνουν τα μικρά γορτυνιακά χωριά να μην ελκύουν τον κόσμο, ο οποίος ζώντας στις μεγαλουπόλεις, ζητά μεν την επιστροφή στη φύση αλλά θέλει να έχει και κάποιες στοιχειώδεις ανέσεις. Είμαστε στον 21ο αιώνα όχι στο 1821 !

Οι Καποδιστριακοί Δήμοι κάνουν ό,τι μπορούν. Δεν έχουν όμως την οικονομική δυνατότητα για μεγάλα έργα. Είναι πολλά τα δημοτικά διαμερίσματα και οι πόροι που κατανέμονται δεν επαρκούν. Επιμέρους, τοπικές, προσπάθειες, συχνά εγκλωβίζονται στη γραφειοκρατία και σταματούν. Οι νέοι αγρότες είναι μετρημένοι στα δάκτυλα, χωρίς υποστήριξη… Αποτέλεσμα; Μαρασμός της υπαίθρου, χωράφια ακαλλιέργητα, πτηνοτροφία και κτηνοτροφία σε φθίνουσα πορεία. Οι νέοι αναζητούν σύντροφο – σύζυγο και δουλειά στις μεγαλουπόλεις.

Οι λογοτέχνες της Γορτυνίας, βλέποντας αυτή την κατάσταση, δεν μπορούν να αδρανήσουν. Οφείλουν να πάρουν θέση για την ερήμωση και τον «θάνατο» του τόπου μας. Τι μπορούν να κάνουν; α) Με δημοσιεύματα στον τοπικό και πανελλήνιας κυκλοφορίας Τύπο, να αναδείξουν το θέμα. β) Να προτείνουν λύσεις, ο καθένας για το δικό του χωριό. γ) Με υπομνήματα και επιστολές τους στους κρατούντες (Νομαρχία, Δημάρχους, τοπικούς βουλευτές, Πρωθυπουργό και Πρόεδρο της Δημοκρατίας) να διαμαρτυρηθούν για την έλλειψη οράματος στο ξανάνιωμα της ελληνικής περιφέρειας. δ) Να κάνουν εκδηλώσεις, ομιλίες, παρουσιάσεις των βιβλίων τους στις γενέτειρές τους. ε) Να δημιουργήσουν στο χωριό τους μία βιβλιοθήκη ενεργοποιώντας φίλους και ομοτέχνους τους από όλη την Ελλάδα. στ) Με την προσωπική, φυσική του παρουσία ο καθένας, με τις οικογένειές τους και τις συντροφιές τους, να επισκέπτεται το πατρικό του σπίτι. Να το επισκευάσει και να του ξαναδώσει ζωή. ζ) Όσοι έχουν την οικονομική δυνατότητα να γίνουν ευεργέτες του τόπου τους, χορηγοί πολιτιστικών και άλλων εκδηλώσεων. Να φτιάξουν μια πέτρινη βρύση, ένα παγκάκι, έναν δρόμο, να βάψουν ένα ξωκλήσι… η) Η έκδοση τουριστικών οδηγών και λαογραφικών μελετών για το κάθε χωριό ας γίνει ένα από τα βιβλία που θα φέρει την υπογραφή τους και ας επιβαρυνθούν το κόστος κυκλοφορίας του. Για να μάθουν οι νεώτεροι κι όσοι δεν ξέρουν και να θυμηθούν οι παλαιότεροι… Πολλά μπορούμε να κάνουμε αρκεί να το θέλουμε. Δεν θέλει μόνον κόπο και χρήμα, θέλει – κυρίως – τρόπο.

Το κράτος, στον τρόπο πάσχει. Γιατί, θα το έχετε διαπιστώσει ότι κάτι δεν πάει καλά, κάτι δεν γίνεται σωστά και τα προγράμματα που κατά καιρούς εξαγγέλλονται δεν προχωράνε. Χρειάζεται αποφασιστικότητα και διορατικότητα. Απεγκλωβισμός από την γραφειοκρατία και τη δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία του υδροκέφαλου αθηνοκεντρικού κράτους. Δεν μπορεί κάποιος που κάθεται καρφωμένος σε μια καρέκλα στην Αθήνα να ξέρει τις ανάγκες και τις ιδιαιτερότητες της ζωής του κάθε τόπου. Ούτε αρκεί να έχεις 2 – 3 πτυχία για να κάνεις καλά τη δουλειά σου. Συχνά, οι ντόπιοι, έχουν σπουδαίες ιδέες να προτείνουν αλλά δεν τους ακούει κανείς. Κι οι βουλευτές τους θυμούνται στο τέλος κάθε 4ετίας, όταν πάνε για να «ζητιανέψουν» την ψήφο τους. Δεν είναι ντροπή;

Η λέξη – κλειδί που θα λύσει το πρόβλημα της ερήμωσης είναι μία: ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΠΟΙΗΣΗ. Γι’ αυτό πριν να είναι αργά, ΟΛΟΙ μας – όπως και όσο ο καθένας μπορεί – ας συστρατευθούμε για να ξαναγίνει η ΓΟΡΤΥΝΙΑ μας και τα χωριά της, τόποι γαλήνης, δημιουργίας και προκοπής.


 Άρθρο της Ζαχαρούλας Γαϊτανάκη

WITH A PEN

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΡΚΑΔΕΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ;

Μπήκαμε στον καινούργιο χρόνο 2006 και διανύουμε ήδη τον τρίτο του μήνα. Πέρασαν οι γιορτινές μέρες, ήρθαν οι Απόκριες, προσμένουμε το Πάσχα και την Πρωτομαγιά. Πάντα οι Έλληνες έχουν αφορμές για ξεφαντώματα και ξεκούραση. Πραγματοποιήσαμε επιθυμίες μας και μας γεννήθηκαν καινούργιοι πόθοι. Όμως μάλλον δεν τραγουδάμε πια με την καρδιά μας, όπως ξεμάθαμε και να χαμογελάμε. Ποθούμε και πονούμε μαζί, για να έχουν κι οι ποιητές ερεθίσματα να γράφουν. Όμως έχουν χρέος και γι’ άλλα πράγματα να πάρουν θέση…
Επισκέπτομαι τακτικά τη Γορτυνία.(*) Παρατηρώ τα πάντα με μεγάλο ενδιαφέρον και αγάπη. Βλέπω τα αρκαδικά βουνά να στέκουν περήφανα, όρθια, δυσπρόσιτα στους πολλούς. Και χαίρομαι που το ανθρώπινο Τίποτα δεν τα έχει ακόμη αγγίξει και βεβηλώσει τόσο όσο σε άλλες περιοχές της χώρας μας. Ο Κωνσταντίνος Χρηστομάνος είχε γράψει σ’ ένα έργο του: «Είναι περίεργο πράμα, όπου πατήσουν άνθρωποι όλα ρημάζουν… Αλλά οι κορφές των βουνών είναι όπως τις έπλασε ο Θεός.» Οι Αρκαδικές κορφές αντιστέκονται στην ανθρώπινη λαίλαπα. Ευτυχώς. Αναρωτιέμαι όμως: Που είναι οι πνευματικοί άνθρωποι της Αρκαδίας, γιατί δεν παίρνουν ξεκάθαρη θέση για την καταστροφή του περιβάλλοντος στο νομό μας και στην Ελλάδα; Η ΔΕΗ έχει καταστρέψει τον υδροφόρο ορίζοντα της Μεγαλόπολης και των γύρω γορτυνιακών χωριών. Ο αέρας έχει μολυνθεί. Οι κάτοικοι πεθαίνουν από την μόλυνση. Γράφουν οι τοπικές εφημερίδες για την κατάσταση αλλά μία οργανωμένη πνευματική κίνηση δεν έχει γίνει. «Θα μείνει ο κόσμος άνεργος αν κλείσει το εργοστάσιο» υποστηρίζουν κάποιοι. Δεν ζητήθηκε κάτι τέτοιο. Αλλά γιατί δεν αντικαθίστανται τα φίλτρα; Γιατί δεν γίνονται φυτεύσεις όπου οι εξορύξεις λιγνίτη έχουν σταματήσει; Γιατί δεν βελτιώνεται η ζωή των ντόπιων; Οι λογοτέχνες του τόπου μας – μερικοί από τους οποίους έχουν αξιωθεί μεγάλων τιμών και βραβείων – φαίνεται πως έχουν συμβιβαστεί, εφησυχάζουν, λες και δεν τρέχει τίποτα. Έχουν άραγε βολευτεί τόσο πολύ που αδιαφορούν για τους πάντες και τα πάντα; Γι’ αυτό χάθηκε το τραγούδι από τα χείλη των ανθρώπων και το χαμόγελο το συναντάς όλο και πιο σπάνια στα πρόσωπα γύρω σου.
Θα ήθελα, λοιπόν, όλοι οι Αρκάδες Λογοτέχνες να ενώσουμε τις φωνές μας με τους απλούς ανθρώπους του λαού μας, με τους επιστήμονες, τους Ιεράρχες μας, τα παιδιά. Κινδυνεύουμε, γιατί έχουμε καταστρέψει τη φύση, γιατί λεηλατήσαμε τον δασικό μας πλούτο, μολύναμε τον αέρα και τα νερά των πηγών, γιατί στρέψαμε την πρόοδο εναντίον μας. Τα χωριά μας ερημώνουν. Χωρίς πολλούς κατοίκους, με ελάχιστα πια ζωντανά, τα σπίτια παραμένουν κλειστά κι ανοίγουν στις γιορτές και το καλοκαίρι. Τα χωράφια μένουν χέρσα και οι αγροτικοί δρόμοι γέμισαν βάτα. «Κλείσανε οι στράτες». Οι καμπάνες ακούγονται πια μόνο για μνημόσυνα και κηδείες. Η διχόνοια βασιλεύει και η αλληλεγγύη έχει υποχωρήσει χάριν του συμφέροντος. Δεν υπάρχει ποιότητα ζωής κι αυτό είναι φανερό σε κάθε εκδήλωση. Τα πανηγύρια και τα μαγικά γλέντια του παρελθόντος κατάντησαν χώροι επίδειξης που δεν έχουν καμία σχέση με την παράδοση. Τα δημοτικά τραγούδια με βλαχορόκ; στίχους τίποτα δεν θυμίζουν από του λαού μας την διαχρονική προφορική στιχουργία…
Κοιτάξτε, γύρω σας και πάρτε θέση για όσα βλέπετε. Υπάρχουν προβλήματα. Προτείνετε λύσεις. Πιστεύω πως οι ΑΡΚΑΔΕΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ έχουν Λόγο. Οφείλουν να αγρυπνούν. Το μήνυμά τους ας ακουστεί παντού δυνατά: ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ στην ΕΥΤΕΛΕΙΑ, στην ΙΣΟΠΕΔΩΣΗ, στον ΩΧΑΔΕΛΦΙΣΜΟ. ΑΝΗΣΥΧΕΙΤΕ, ΠΟΥ ΕΠΑΨΑΝ Ν’ ΑΝΘΟΦΟΡΟΥΝ ΟΙ ΚΑΡΔΙΕΣ… Ας κάνουμε τις καρδιές να τραγουδήσουν πάλι και τα χείλη μας να χαμογελάσουν ξανά.

Γράφτηκε στην Ηλιούπολη τον Μάρτιο του 2006. (*) Η Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη ζει στη Ζώνη από το 2008.