ΖΑΝΝΕΤΑ ΚΑΛΥΒΑ-ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ / ZANNETA KALYVA-PAPAIOANNOU

Ancient_Paper_PNG_Clipart_Image

«Με το άνοιγμα της σελίδας μου, οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε δύο  εξαίρετους ανθρώπους, οι οποίοι άνοιξαν έναν λογοτεχνικό δίαυλο μέσω του οποίου αξιόλογοι ποιητές, συγγραφείς, ζωγράφοι και πνευματικοί άνθρωποι, με όπλο την πένα μας δημιουργούμε μια όμορφη συντροφιά και καλούμε τους φίλους να μας επισκεφθούν για να νοιώσουν και αυτοί την ευωδία και τα αρώματα της ψυχής μας, ξεδιπλώνοντας συγχρόνως και τις δικές τους αναμνήσεις. Σε όλους εσάς, εύχομαι να έχετε υγεία, χαρά, ευτυχία, δημιουργία και ειρήνη στην καρδιά σας. Η Άνοιξη πάντα θα έρχεται στη ζωή μας.» 

ΖΑΝΝΕΤΑ

ΖΑΝΝΕΤΑ

Η Δρ. ΖΑΝΝΕΤΑ ΚΑΛΥΒΑ – ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ,  κόρη στρατιωτικού, του Κωνσταντίνου Καλύβα και της Βασιλικής Γαλάνη, από την Βάχλια Γορτυνίας, του Νομού Αρκαδίας, γεννήθηκε στην Λάρισα. Αμέσως μετά την γέννησή της ο πατέρας της πήρε μετάθεση για την Αθήνα. Oι εγκύκλιες σπουδές της έγιναν στην Βάχλια, στον Βόλο και στην Αθήνα. Τελειώνοντας το Γυμνάσιο, σημερινό Λύκειο στο Μαράσλειο, φοίτησε στην Ιδιωτική Σχολή ΠΑΛΜΕΡ ελληνική, αγγλική γραφομηχανή και ελληνική στενογραφία. Φοίτησε με υποτροφία στην Ανωτάτη Βιομηχανική Σχολή Πειραιώς, εργαζόμενη συγχρόνως στην ΔΕΗ. Το έτος 1965 παντρεύτηκε τον Κωνσταντίνο Παπαϊωάννου, από την Νεμέα, ανώτερο υπάλληλο του Ελεγκτικού Συνεδρίου και απέκτησαν το γιο τους Γιάννη.

σάρωση0031

Ασχολείται με την ποίηση, την πεζογραφία και την δημοσιογραφία. Δουλειά της έχει φιλοξενηθεί στον ελληνικό και διεθνή τύπο (Ινδία, Κορέα, Κίνα, Αμερική, Αγγλία, Αυστρία, Ιταλία, Αλβανία, Μογγολία, Χιλή, Τυνησία), έχει συμπεριληφθεί σε 27  ελληνικές και διεθνείς ανθολογίες, τελευταία δε  στην Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας του Χάρη Πάτση. Τα ποιήματά της έχουν  μεταφραστεί στα Αγγλικά, Ιταλικά, Γαλλικά, Αλβανικά, Κινεζικά, Ρωσικά, Ισπανικά, Πορτογαλικά  και Κορεατικά. σάρωση0019

Κάρτα Ισόβιου Μέλους της Ζαννέτας, στο «Παγκόσμιο Κογκρέσο των Ποιητών» και Διδακτορικό Λογοτεχνίας από το Διεθνές αυτό Σωματείο, που της απονεμήθηκε στο Ουλάν Μπατόρ της Μογγολίας, τον Σεπτέμβριο του 2006.

σάρωση0013

σάρωση0008

Έχει καταγραφεί στο Αμερικανικό «WHO’S WHO» (της απονεμήθηκε και πλακέτα, το έτος 2003) και στο Ι. Β. CAMBRIDGE – Βρετανία (με Δίπλωμα για τις 2000 εξέχουσες προσωπικότητες του 21ου αιώνα, το έτος 2003).     σάρωση0021 Λόγω της διεθνούς ακτινοβολίας της τα έργα της φιλοξενούνται σε λογοτεχνικά περιοδικά, έντυπα, εφημερίδες κλπ. σ’ όλο τον κόσμο.  Στο έργο της Ζαννέτας διακρίνονται σύμβολα ειρήνης, αγάπης για τον συνάνθρωπό της, για την πατρίδα της και παραμένει πάντα μια σεμνή προσωπικότητα στο συγγραφικό και λογοτεχνικό έργο της. Οραματίζεται, διερευνά τον εαυτόν της, τον ρόλο της και την θέση της, δοκιμάζει την πίστη της και εξαντλεί όλες τις δυνάμεις των αισθήσεών της, προκειμένου να επαναπροσδιορίσει και να επαναπροσδιορισθεί στον υπαρκτό κόσμο της, κάνοντας έτσι  την υπέρβαση. Όλα αυτά συνιστούν μια σπουδαία συνεισφορά στην καλλιέργεια της ποίησης, και όχι μόνον, στην χώρα μας.


σάρωση0003


σάρωση0048

σάρωση0049Της έχουν απονεμηθεί: Ο τίτλος της Ακαδημαϊκού από την «Accademia Constantiniana», το έτος 2009 και την «Accademia Ferdinandea», το έτος 2003 της Ιταλίας, ο τίτλος της Επιτίμου Διδάκτορος της Λογοτεχνίας από την «World Academy of Arts and Culture», το έτος 2006, των Η.Π.Α. και από το «The  International Poetry Translation and Research Centre», το έτος 2008, της Κίνας, ο τίτλος της Πρέσβειρας της Ελληνικής Λογοτεχνίας σάρωση0024σάρωση0018από το «Edizioni Universum» το έτος 2005, της Ιταλίας,  ο τίτλος του Πολίτη της Οικουμένης από την «Accademia Ferdinandea», έτος 2003, της Ιταλίας και ο τίτλος της καλύτερης ποιήτριας του έτους 2008 από το «The International Poetry Translation and Research Centre», έτος 2009, της Κίνας.

βιβλία Ζανννέτας

Έχει βραβευθεί από: Την  «United Spirit of Writers Academy» της Ινδίας, βραβείο υπεροχής στην παγκόσμια ποίηση, σε αναγνώριση της διακεκριμένης συνεισφοράς της στην παγκόσμια ποίηση και για τις ασχολίες της στην επίδραση της ανθρωπότητας για την Ειρήνη, την Αγάπη και τον Ανθρωπισμό, το έτος 2009, Εθνικό Βραβείο Ποίησης και Μετάλλιο από την «Accademia Constantiniana», το έτος 2009, από την «Artists Embassy International» των Η.Π.Α., η μόνη Ελληνίδα βραβευθείσα, το έτος 2009, από το «Cultural Agency Johannesburg», το έτος 2002, από την «United Poets Laureate International» των Η.Π.Α., από  το λογοτεχνικό σωματείο «Jocardos Gaspar Unn Poeta de Caxias» της Βραζιλίας, από το «United Cultural Convention Austrian Representatve» της Αυστρίας, από την Accademia Internasionale “Contea di Modica” της Ιταλίας, το έτος 2013, από την Ακαδημία Αθηνών την 26-11-2001, ως μέλος της Επιτροπής Διαχείρισης και Επίβλεψης των Εργασιών της Ιεράς Μονής Αγίας Παρασκευής Βάχλιας – Γορτυνίας, από τον Φιλολογικό Σύλλογο «ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ», από τα λογοτεχνικά σωματεία: Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών, Διεθνής Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών, Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών, Ένωση Καλλιτεχνών και Λογοτεχνών Ηλιούπολης, Το Καφενείο των Ιδεών, Εταιρεία Τεχνών Επιστήμης Πολιτισμού Κερατσινίου, Θεά Αθηνά, Όμιλος Φίλων του Κλασσικού Αθλητισμού «Η ΟΛΥΜΠΙΑΣ», από τους Δήμους: Ηλιούπολης, Ιλίου, Κερατσινίου, Σαλαμίνας, από την Ένωση Συλλόγων του τ. Δήμου Κοντοβαζαίνης,  από τα λογοτεχνικά περιοδικά: «ΚΕΛΑΙΝΩ», «ΔΕΥΚΑΛΙΩΝ ο Θεσσαλός», «ΝΕΑ ΑΡΙΑΔΝΗ – ΚΕΛΑΙΝΩ», υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού, από τις εφημερίδες: «ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ» και  «Ο ΚΡΙΤΟΒΟΥΛΟΣ», από τον Όμιλο UNESCO Νομού Πειραιώς και Νήσων και Αττικής (στη φωτογραφία η βράβευση της Ζαννέτας στη Σαλαμίνα, στις 2/11/2003):σάρωση0044


από το ΑΘΗΝΑ 2004, «ΩΔΕΙΟ ΦΟΥΝΤΟΥΛΗ», από τους Συλλόγους: «ΕΝΩΣΗ ΒΑΧΛΑΙΩΝ – «Η ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ»  (Πλακέτα και Δίπλωμα, στις 6/4/2003. Εδώ η Ζαννέτα με τον τότε Πρόεδρο της Ένωσης Αλέξη Μαθέ):

σάρωση0043Παναρκαδική Ομοσπονδία Ελλάδος, Σύλλογος Αποφοίτων Μαθητριών Β΄ Γυμνασίου Θηλέων Κολωνακίου (ΜΑΡΑΣΛΕΙΟ), «ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ» Σύλλογος γονέων – κηδεμόνων και φίλων ατόμων με ειδικές ανάγκες, «ΑΛΜΑ ΖΩΗΣ», Ροταριανός Σύλλογος Ηλιούπολης,  Unisef, Διεθνή Οργάνωση Λεσχών Lions και πολλούς άλλους συλλόγους και σωματεία.

σάρωση0002


σάρωση0029


Είναι ισόβιο μέλος των: 1) World Academy of Arts and Culture (Παγκόσμια Ακαδημία Τεχνών και Γραμμάτων) των Η.Π.Α. 2) The International Poetry Translation and Research Centre (Διεθνές Ποιητικό, Μεταφραστικό και Ερευνητικό Κέντρο) της Κίνας, 3)International Writers and Artists Association, Ι.W.A. (Διεθνής Εταιρεία Συγγραφέων και Καλλιτεχνών) των Η.Π.Α. 4)Accademia Ferdinandea, της Ιταλίας, 5)Accademia Constantiniana, του Παλέρμο της Ιταλίας, 6) των Poetas del Mundo ( Ποιητών του Κόσμου) και 7)των «United Poets Laureate International» (Διεθνής  Ένωση Τιμημένων Ποιητών)  των Η.Π.Α. Είναι τακτικό μέλος των: 1)Διεθνούς Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών (Πρόεδρος της Λογοτεχνικής και Καλλιτεχνικής Επιτροπής), 2)Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών, 3)Λογοτεχνικού Ομίλου «ΞΑΣΤΕΡΟΝ»,  4)Ένωσης Καλλιτεχνών και Λογοτεχνών Ηλιούπολης, 5)Πανελλήνιας Ένωσης Συντακτών Διεθνών Ειδησεογραφικών Πρακτορείων (ΠΕΣΔΕΠ), διαφόρων άλλων συλλόγων και σωματείων. Η κοινωνική και φιλανθρωπική δραστηριότητά της είναι μεγίστη.σάρωση0006

σάρωση0036

 

Δίπλωμα Εθελοντικής Συμμετοχής                                                        της Ζαννέτας (Ιωάννας) Καλύβα – Παπαϊωάννου                              στους Παραολυμπιακούς Αγώνες                                                                                        Αθήνα  2004.σάρωση0020

σάρωση0035

Είναι μέλος της συντακτικής επιτροπής των λογοτεχνικών περιοδικών «ΚΕΛΑΙΝΩ», «ΠΕΡΙΓΡΑΜΜΑ» και «Η ΒΑΧΛΙΑ». Έχει την καλλιτεχνική επιμέλεια και διόρθωση των κειμένων των Εκδοτικών  οίκων «ΠΛΑΤΑΝΟΣ» και «Βεργίνα» (μερικώς).

2 βιβλια Ζαννέτας

Έχει εκδώσει πέντε βιβλία: ΘΥΜΗΣΕΣ (των παιδικών μου χρόνων οι αναμνήσεις), το έτος 2001, ΝΟΤΕΣ ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ, δίγλωσση ποιητική συλλογή (ελληνικά -αγγλικά), το έτος 2002, ΑΡΩΜΑ ΖΩΗΣ, ποίηση και διηγήματα, το έτος 2003. ΜΕ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ ΤΑ ΦΤΕΡΑ, πεντάγλωσση ποιητική συλλογή, (ελληνικά, αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά και κινεζικά), (πρώτη έκδοση), το έτος 2005 και ΜΕ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ ΤΑ ΦΤΕΡΑ, πεντάγλωσση ποιητική συλλογή, (ελληνικά, αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά και κινεζικά), (δεύτερη έκδοση), βελτιωμένη και επαυξημένη, το έτος 2007. Το Υπουργείο Πολιτισμού περιέλαβε το βιβλίο τούτο στον κατάλογο των προς βράβευση λογοτεχνικών βιβλίων για το έτος της έκδοσής του.    ΑΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑ . . . (ποιητική συλλογή, υπό έκδοση) σε πέντε γλώσσες (Ελληνικά, Αγγλικά, Ιταλικά, Πορτογαλικά  και Ρωσικά). ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΕΣ ΠΙΝΕΛΙΕΣ (διηγήματα, αφηγήματα, δοκίμια, υπό έκδοση).

σάρωση0004

 Όλα τα βιβλία της απέσπασαν θετικές κριτικές. Πάνω από 4.500 αντίτυπα των βιβλίων της έχουν αποσταλεί σε όλες τις Δημοτικές Βιβλιοθήκες της Ελλάδος, σε Ιδρύματα, σε Ιδιωτικές βιβλιοθήκες, σε Πανεπιστήμια της Ελλάδος και του Εξωτερικού, σε βιβλιοθήκες του Εξωτερικού, στον Απόδημο Ελληνισμό, Οικουμενικό Πατριαρχείο, Αρχιεπισκοπές και Ελληνορθόδοξες Εκκλησίες, σε Λογοτεχνικά Σωματεία της Ελλάδος και του Εξωτερικού, σε Συλλόγους, σε Πρεσβείες, γενικά σε όλον τον κόσμο.  


ZANNETA KALYVA – PAPAIOANNOU in OPA Anthology of Contemporary Women’s Poetry.      Η Ζαννέτα Καλύβα – Παπαϊωάννου συμμετέχει μαζί με άλλες 98  ποιήτριες από όλο τον κόσμο και 376 ποιήματά τους συνολικά, στην Ανθολογία της Σύγχρονης Γυναικείας Ποίησης του ΟΡΑ / «OUR POETRY ARCHIVE». Παρουσιάζονται στ’ αγγλικά, το βιογραφικό της και τα ποιήματά της: «TOGETHER ON THE SEASHORE» – «Παρέα στην ακρογιαλιά», «TOGETHER ON THE MOUNTAIN» – «Παρέα πάνω στο βουνό»,   και  «OF LOVE» – «Ερωτικό». Δείτε περισσότερα στο:  ANTHOLOGYOFCONTEMPORARYWOMENSPOETRY.BLOGSPOT.COM


Η ΖΑΝΝΕΤΑ ΚΑΛΥΒΑ-ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ συμμετέχει με δυο ποιήματά της («Το περιστέρι» – «The Dove» και «ΕΡΩΤΙΚΟ»- «Of Love»)  στην ποιητική  Ανθολογία, που θα παρουσιαστεί στο Παρίσι το καλοκαίρι του 2018, προς τιμήν του Νικαραγουανού ποιητή  Ρούμπεν Ντάριο. Τους στίχους της και το βιογραφικό της μετέφρασε στα ισπανικά ο Κολομβιανός ποιητής Dr. MARIO RAMON MENDOZA και τα παρουσίασε στις 19/6/2017 στο ιστολόγιό του: https://tierramuntante.wordpress.com/2017/06/19/poetas-rumbo-a-paris-ix/.

ZANNETA KALYVA – PAPAIOANNOU (Grecia) –> La Dr. ZANNETA KALYVA-PAPAIOANNOU nació en Larissa. Ella viene de Vachlia, una pequeña aldea Arcadia. Ella es poetisa y escritora. Su trabajo ha sido publicado en periódicos y revistas nacionales e internacionales. Sus poemas están en Antologias y han sido traducidos al inglés, chino, albanés, italiano, español y coreano. Su arte ha ganado premios internacionales y nacionales. Es miembro de la WAAC / WCP (que le otorgó el título de Doctor de Literatura), de la IWA, de la “Unión de Escritores Griegos”, de la “WPS”, de la Accademia Ferdinandea (Italia), de la Literaria Club “Xasteron”, del Club Literario de Helioupolis, de la Sociedad Internacional de Escritores y Artistas Griegos, de Poetas del Mundo y de muchas Asociaciones Sociales de Grecia. Fue reseñada en el americano “Who’s Who” y en “I. B. de Cambridge “(U.K.). Ha publicado los libros “MEMORIAS”, cuentos narrativos de su infancia, Atenas 2001. “A LIFE’S NOTES”, poemas (griego-inglés), Atenas 2002. “LIFE’S ESSENCE”, poemas y cuentos, Atenas 2003 y “WITH ALAS DE MI CORAZÓN “, una colección de poemas (griego, chino, italiano, inglés y francés), Atenas 2005 y 2007.

LA PALOMA  (A Rubén Darío)

Eres una paloma
Que vuela en las nubes
Y tus alas
Nunca paran.

Llevas en el pico
Una rama de olivo
Y tu vuelo
Es cada vez más alto.

Eres esperanza
Para llegar a la paz,
Y nunca te detienes.

 DE AMOR   (A París)

Allá arriba en Dilophos *
Me senté a ver
Para escribir un tríptico,
Para enajenarte

Para usted, mi bebé,
Que tanto amé.
Tú que me perdí
Y te veo en mi sueño.

Para ti y para mi,
Los pájaros cantarán,
Por siempre nuestro amor
Ellos lentos cantarán.

Iré junto a ti rápidamente,
Tus labios para besarte
Y te lo prometo
No dejarte otra vez.     (* Dilophos es un lugar griego.) 


      Τιμήθηκε η Ζαννέτα Καλύβα- Παπαϊωάννου στα 15 χρόνια του «ΚΕΛΑΙΝΩ»

Η Δρ. ΖΑΝΝΕΤΑ ΚΑΛΥΒΑ-ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ, τιμήθηκε στις 6 Μαϊου 2017, από το περιοδικό «ΚΕΛΑΙΝΩ», στα πλαίσια του εορτασμού της συμπλήρωσης των 15 χρόνων έκδοσής του, στην αίθουσα της «Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών» στην Αθήνα, με μετάλλιο που της απένειμε η εκδότριά του και Πρόεδρος του Λογοτεχνικού Ομίλου «ξάστερον», Δρ. Παναγιώτα Χριστοπούλου – Ζαλώνη. Διετέλεσε και Μέλος του πρώτου Διοικητικού Συμβουλίου του «ξάστερον». 

              Η Παναγιώτα Ζαλώνη, η Ζαννέτα Καλύβα – Παπαϊωάννου και η Κική Σεγδίτσα.

       Η Παναγιώτα Ζαλώνη,  η Ζαννέτα Καλύβα- Παπαϊωάννου και ο Γιώργος Ι.Μποτής.


letter          Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί της ταχυδρομικώς:

             Δρ. ΖΑΝΝΕΤΑ ΚΑΛΥΒΑ – ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ            

                                                   Σπύρου Μήλιου 21 *   Ηλιούπολη *   163-45   * Αθήνα

                                                 ή στέλνοντας Email στο : zannetakalyva@yahoo.gr

Send your letters to: Dr. ZANNETA KALYVA-PAPAIOANNOU    21, Spirou Miliou str., 16345,  Helioupolis, Athens,  Greece.


POETAS DEL MUNDOΗ Ζαννέτα Καλύβα – Παπαϊωάννου μέλος των «POETAS DEL MUNDO» – «Poets of the World» – «Ποιητών του Κόσμου».  Από την 5η Ιουνίου 2015  η Ζαννέτα είναι ένα από τα μέλη των «Poetas del Mundo» – Ποιητές του Κόσμου.  Δείτε περισσότερα στην ιστοσελίδα τους:  http://poetasdelmundo.com στην ενότητα Europa και χώρα Grecia.    Ο ιδρυτής και τωρινός Γενικός Γραμματέας των Ποιητών του Κόσμου Δρ. Λουίς Αρίας Μάνζο (από την Χιλή), γράφει μεταξύ άλλων στο Παγκόσμιο Μανιφέστο των Ποιητών του Κόσμου: «Είμαστε πολεμιστές της ειρήνης και αγγελιοφόροι ενός νέου αγωνιστικού γύρου για την ανθρωπότητα. Είμαστε οι ποιητές του Φωτός και το Φως είναι το σχήμα που μας οδηγεί σε μια σύγκληση, την οποία δεν μπορούμε, με καμία πρόφαση, να παύσουμε να τηρούμε. Ζούμε στην εποχή που πεθαίνει ένας κύκλος εκφυλισμού και γεννάται μια νέα περίοδος στην οποία ο ποιητής έχει να παίξει έναν καθοριστικό ρόλο. . . .  Η ποίηση ανήκει στον κόσμο, εκεί ανήκουμε και εμείς».

ΖΑΝΝΕΤΑ - ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ IWA


Τέσσερα ποιήματα (στ’ αγγλικά) της Ζαννέτας Καλύβα – Παπαϊωάννου στην διαδικτυακή εφημερίδα του «OUR POETRY ARCHIVE» – «OPA», Ιουνίου 2017 —>  Το μότο μου («Όταν παίρνει κανείς…») – «My motto»,  Μοναξιά –  «Loneliness»,  Νοσταλγία – «Nostalgia» και  Το Περιστέρι – «The Dove». Στην αφίσα που κυκλοφόρησε στο Διαδίκτυο το ΟΡΑ, η Ζαννέτα ήταν στην πρώτη φωτογραφία μεταξύ των άλλων ποιητών που συμμετείχαν από διάφορες χώρες του κόσμου. 


Dr. ZANNETA KALYVA-PAPAIOANNOU is one of the 50 poets in  OPA’s  journal (April 2017) with four  poems – Η Ζαννέτα Καλύβα –Παπαϊωάννου, παρουσιάζεται μαζί με άλλους 49 ποιητές (και συνολικά 180  ποιήματά τους) από διάφορες χώρες του κόσμου, στο τεύχος Απριλίου 2017 της Διαδικτυακής λογοτεχνικής έκδοσης «Our Poetry Archive» – «OPA», με τα ποιήματά της στ’ αγγλικά: «The Spring» (Η Άνοιξη), «Nostalgia» (Νοσταλγία) «Memories» (Αναμνήσεις) και «Life is so beautiful»( Η ζωή είναι ωραία»). Διαβάστε περισσότερα, στο ιστολόγιο /  For more you can visit the web site at: https://ourpoetryarchive.blogspot.g/2017/04/zanneta-kalyva-papaioannou.html


Ποιήματα και διηγήματα της Ζαννέτας Καλύβα – Παπαϊωάννου στο ιστολόγιο του  mcnews. Ποιήματα και πεζογραφήματα (διηγήματα, αφηγήματα, δοκίμια, άρθρα και απόψεις) της Ζαννέτας Κ.- Π. έχουν αναρτηθεί από την 15η Απριλίου 2015 στην ειδησεογραφική και λογοτεχνική ιστοσελίδα της κας Μαρίας Χατζηνικολάου, στο: http://www.mcnews.gr. Οι επισκέπτες του site έχουν την δυνατότητα να ψηφίσουν (με 1 έως 5 αστέρια, ανάλογα με το πόσο τους αρέσει αυτό που διαβάζουν) κάθε κείμενο ή ποίημα που έχει αναρτηθεί. Τα έργα της Ζαννέτας που έχουν ήδη φιλοξενηθεί, αναλυτικά είναι:                                                                                                                                                   15/4/2015        «Το κρίνο της Αγάπης»                             Ποίηση

25/4/2015        «Λίγο ακόμα, Ελλάδα μου. . .»                 Ποίηση

7/8/2015          «Οι φίλοι»                                                                  Ποίηση

26/8/2015       » Ήρθες Εσύ»                                                       Ποίηση

4/12/2015        «Βλέπω τ’ αστέρια»                                       Ποίηση

16/2/2016       » Έλα έρωτα κι απόψε»                              Ποίηση

24/3/2016        «25η Μαρτίου»                                                 Ποίηση

25/3/2016       «Χαίρε Κεχαριτωμένη ο Κύριος μετά Σου»        Δοκίμιο

29/4/2016        «Η αισιοδοξία στην ζωή μας»                      Άρθρα – Απόψεις

27/5/2016       «Μια ρομαντική ιστορία αγάπης»                 Διήγημα

10/6/2016        «Το Ειρηνικό πουλί» (Ελληνικά-Αγγλικά)        Ποίηση

16/2/2017       «Αν μπορούσα»                                                                    Ποίηση

12/3/2017           «Η Άνοιξη»                                                                              Ποίηση

7/4/2017                «ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ»                                                              Ακροστιχίδα

17/4/2017               «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ»                                             Ακροστιχίδα

16/6/2017                «ΜΗΤΕΡΑ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ»                               Ποίηση

26/6/2017                 «ΤΟ ΠΡΩΤΟΓΝΩΡΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ»                 Ποίηση


OPA AUG WRITERS BLACK 500Ποιήματα της Δρ. Ζαννέτας Καλύβα -Παπαϊωάννου (στα αγγλικά) μαζί με την φωτογραφία της, παρουσιάζονται στην έκδοση Μαϊου 2016 του διαδικτυακού «OUR POETRY ARCHIVE – OPA». Πρόκειται για τα: «Love  or friendship?», «A long time passed», «I forget you not» και «A little more, my Greece».  Στο τεύχος του Ιουνίου 2016, φιλοξενούνται τα ποιήματά της «The peaceful bird», «Your arms», «This man who sits down there» και «Love, come again tonight». Στην έκδοση του Αυγούστου μπορείτε να δείτε να ποιήματά της: «LOVE», «A sigh», «The keys» και «The cock».  Διαβάστε τα επισκεπτόμενοι το λογοτεχνικό ιστολόγιο / read more:  http://ourpoetryarchive.blogspot.com, για τον κάθε μήνα.


ΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ Γ. ΜΠΟΤΗΈνα βιβλίο αφιερωμένο στη Ζαννέτα. Τον Οκτώβριο του 2015, ο καταξιωμένος Νομικός και Λογοτέχνης Δρ. Γιώργος Ι. Μποτής εξέδωσε «ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΥ ΜΑΣ – Διαχρονικοί Στοχασμοί (1961-1968)», από τις εκδόσεις «Πύρινος Κόσμος». Γράφει ο ίδιος: «Το βιβλίο αυτό αφιερώνεται στην Ζαννέτα Καλύβα – Παπαϊωάννου, την έγκριτη λογοτέχνιδα και πολύτιμη συνεργάτιδά μου στην επιμέλεια της έκδοσης των λογοτεχνικών μου έργων».  Έγραψε και της αφιέρωσε επίσης και το ποίημά του «ΣΑΝ ΑΛΛΗ ΠΗΝΕΛΟΠΗ» (στην χαρισματική λογοτέχνιδα Ζαννέτα Καλύβα-Παπαϊωάννου): «Είσαι η κόρη της Χαράς. / Το γέλιο σου δροσιστικό. / Σ’ όλους τους γύρω σου σκορπάς / Αγάπης αύρα, θησαυρό. // Σε κτύπησε βαρύ αστροπελέκι. / Με τους μνηστήρες πάλευες, / σαν άλλη Πηνελόπη. / Δεν λύγισες ποτέ. // Η ύφανση στον αργαλειό / γινόταν προσευχή, / προσμένοντας το σπλάγχνο σου, /  εσένα να βοηθήσει, / να γίνει των μνηστήρων η φυγή, / σαν άλλη Πηνελόπη. // Κι ήρθε η ιερή στιγμή, / της προσμονής η ροδαυγή, / το μέγα θαύμα να φανεί, / που ψέλλιζες στην προσευχή, / της φύτρας σου το άνθος να ανθήσει / κι  εσένα του παιδιού σου το παιδί / να αναστήσει. // Καλόγνωμη, καλόπραγη, μορφή αγαπημένη. /Μέσα σου κρύβεις θησαυρό, / αστέρι Αγάπης λαμπερό, / Αγαπογεννημένη.»  Γιώργος Ι. Μποτής 

σάρωση0032Αθήνα, 18-6-2007: Ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών τίμησε την μεγάλη προσωπικότητα του Μίκη Θεοδωράκη κατά την παρουσίαση της ποιητικής συλλογής του κ. Γιώργου Ι. Μποτή «Μαρτυρία», που ήταν αφιερωμένη σε εκείνον. Η Ζαννέτα ανάμεσα στον μεγάλο μας συνθέτη και τον ποιητή-Νομικό  Γ. Μποτή.


Αθήνα, 19-06-2007

Ερίτιμον καν Ζαννέτα Καλύβα – Παπαϊωάννου

οδός Σπ. Μήλιου 21,  ΗΛΙΟΥΠΟΛΗ

Αγαπητή μου Ζαννέτα,                                                                                                                                                                        Αισθάνομαι  την   ανάγκη  να  σου  απευθύνω  τις   θερμότερες   των ευχαριστιών μου εκ βάθους καρδίας μου για την πολύτιμη συμπαράστασή σου εις  την  παρουσίαση  της ποιητικής μου συλλογής «Μαρτυρία» εις την αίθουσα εκδηλώσεων του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών την 18η Ιουνίου 2007. Η ευρηματικότητα, ο  προγραμματισμός  και  η   μεθοδικότητα  των ευστόχων   ενεργειών   σου,  πολύτιμα  προσόντα   του  χαρακτήρα   σου, βοήθησαν  τα  μέγιστα  για  ένα  αίσιο, ευχάριστο  και   επιτυχημένο, κατά πάντα,  αποτέλεσμα  τόσον  για  μένα  όσον  και, κυρίως, για  την  μεγάλη προσωπικότητα του Μίκη Θεοδωράκη, ο οποίος τιμήθηκε από το Δ.Σ. του Δικηγορικού  Συλλόγου  Αθηνών  και  στον οποίο ήταν αφιερωμένη η άνω ποιητική συλλογή.

Με εξαιρετική τιμή και Αγάπη,

                                    Γιώργος Μποτής

               Νομικός Σύμβουλος Αρχιεπισκοπής Αθηνών


ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ Γ. ΜΠΟΤΗΈνα ποίημα «αφιερωμένο στην χαρισματική λογοτέχνιδα Ζαννέτα Καλύβα – Παπαϊωάννου». Το ποίημα «ΣΑΝ ΑΛΛΗ ΠΗΝΕΛΟΠΗ» (7 και 8 Δεκεμβρίου), το οποίο περιέχεται στο «ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΑΓΑΠΗΣ 2016» σε ποίηση Γιώργου Ι. Μποτή  και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Πύρινος Κόσμος», Αθήνα 2015, είναι αφιερωμένο από τον συμπατριώτη της ποιητή στη Ζαννέτα.ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΑΓΑΠΗΣ


ΖΑΝΝΕΤΑDr. ZANNETA KALYVA-PAPAIOANNOU was born in Larissa. She comes from Vachlia, a small Arcadian village. She is poetess and author. Her work has been published in national and international  newspapers and magazines. Her poems there are in Anthologies and have been translated in English, Chinese, Albanian, Italian, Spanish and Korean. Her writing has won international and national prizes. She is a member of the WAAC/WCP (which awarded her the title Doctor of Literature), of the IWA, of the “Union of Greek Writers”, of the “WPS”, of the Accademia Ferdinandea (Italy), of the Literary Club “Xasteron”, of the Literary Club of Helioupolis, of the International Society of Greek Writers  & Artists, of the «Poetas del Mundo» («Poets of the World») and many social Associations of Greece. She referred in the American “Who’s Who” and in “I. B. of Cambridge” (U.K.).

She has published the books: “MEMORIES”, narrative stories from her childhood, Athens 2001. “A LIFE’S NOTES”, poems (Greek-English), Athens 2002. “LIFE’S ESSENCE”, poems and short stories, Athens 2003 and  “WITH MY HEART’S WINGS”, a collection of poems (Greek, Chinese, Italian, English and French), Athens 2005& 2007.


ΠΡΟΛΟΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ της Ζαννέτας Καλύβα-Παπαϊωάννου στο βιβλίο του Γιώργου Γιακουμινάκη «Βαγιωνά»: «ΜΕ ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΤΡΑΓΟΥΔΩ ΜΕ ΡΙΜΕΣ ΣΑΣ ΔΗΓΟΥΜΑΙ…»  Μαντινάδες και ρίμες, Κέντρο Ευρωπαϊκών Εκδόσεων Χάρη Τζο Πάτση, Αθήνα 2016

Ο Γιώργος Γιακουμινάκης ανήκει στους σημαντικούς λογοτέχνες της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας. Είναι πολυγραφότατος, πολυβραβευμένος, λαογράφος, πεζογράφος, διηγηματογράφος,  ποιητής και χαρισματικός μαντιναδολόγος.  Με μια πρωτότυπη και καλοδουλεμένη θεματολογία υμνεί την γενέτειρά του το Φρε του Αποκόρωνα, τους ανθρώπους της, την φύση, εξυμνεί την αγάπη και τον έρωτα και με μια πρωτοφανή ψυχογραφική διείσδυση, οδηγεί τον αναγνώστη σε διηγήσεις και μονοπάτια με τον πιο κατανοητό τρόπο. Ο αναγνώστης πορεύεται μαζί του και απολαμβάνει την κάθε μαντινάδα και ρίμα του, λες και την τραγουδά ο ίδιος.                                                                                             Λόγος και στοχασμός καταγράφονται με ένταση, ρυθμό, χιούμορ και χρώμα, που μόνον από ένα πηγαίο και ανεξάντλητο ταλέντο με ευχέρεια εκφραστικής  πληρότητας, μπορεί να αποδώσει.

Ο Γ. Γ. μετουσιώνει με εξαιρετική επιτυχία παρατηρήσεις της ζωής, βιώματα, αλλά και δυνατούς συναισθηματικούς κραδασμούς. Το μεγάλο προσόν του είναι πως δίνει τα γεγονότα και τις καταστάσεις αυθεντικά, χωρίς να προσθέτει στοιχεία που να αλλοιώνουν την πορεία της ζωής. Βαθιά ανθρωπιστής καταγράφει όσα τον συγκινούν και θέλει να τα διασώσει με μια χαρακτηριστική ζωντάνια, μεταλαμπαδεύοντάς τα στις νεώτερες γενιές, κρητική παράδοση, ήθη και έθιμα της Μάνας γης, της Μάνας μας Ελλάδας!!!   Πατρίδα, Θρησκεία και Οικογένεια, τα μεγάλα ιδανικά για τα οποία αγωνίζεται ο συγγραφέας μας Γ. Γιακουμινάκης.                                                                                                       Από τα αναγραφόμενα και σε αυτό το βιβλίο του, αναδύεται η προσωπική ευαισθησία του συγγραφέα, αλλά συγχρόνως και η εκφραστική πληρότητα, σε τέτοιο μάλιστα βαθμό, που μπορούμε να πούμε πως είναι υποδειγματική. Ο Γ. Γ. πετυχαίνει και βρίσκει τις κατάλληλες λέξεις για να τραγουδήσει την μαντινάδα του με στίχο άμεσο, αληθινό, αλλά και με πολύ χιούμορ. Οι πολιτικές του σατυρικές μαντινάδες και τα αφιερώματά του πραγματικός θησαυρός!!!                                                                                                                                                           Το αφηγηματικό του ύφος στο κείμενό του «Ο ΛΥΡΑΤΖΗΣ» γλαφυρό, αβίαστο, φυσικό που συναρπάζει και καθηλώνει τον αναγνώστη και που τον κάνει να θυμηθεί και ο ίδιος παρόμοιες αγωνίες, κακουχίες, ταλαιπωρίες, βάσανα και πίκρες, για να πετύχει τον στόχο που είχε βάλει στην ζωή του.                                                                                                                                       Συγχαίρω τον κύριο Γιώργο Γιακουμινάκη και του εύχομαι οι επιτυχίες και οι δόξες στην πορεία του να είναι υψηλές, σαν τον Ψηλορείτη!!!.  Του αφιερώνω την ακροστιχίδα μου:  Γέννημα ευλογημένο της ζωής,

Ισκιε πιστέ της γενέτειράς σου,       

Ανθρώπινος και αληθινός

  Καλόβολος και

Ολομόναχος στους στοχασμούς σου,

Υφαίνεις το χαλί της οικογενείας σου,    

Μηνύματα στέλνεις με τα ποιήματά σου,

Ινδαλμα της συντρόφου σου,

 Νότα μελωδική στις μαντινάδες σου,

  Ανάσα και πνοή μοναδική,

  Καλόπραγος και ανεξίκακος,

  Ηφαίστειο μοναδικής προσφοράς,

  Σ’ ευχαριστούμε που υπάρχεις!!!


σάρωση0042Η Ζαννέτα με την καταξιωμένη Ζωγράφο & Αγιογράφο κ. Ιουλία Αντωνοπούλου -Παπαγγελοπούλου, τον Οκτώβριο του 2004. Βραβεύτηκαν σε εκδήλωση της ΔΕΕΛ, για την συμμετοχή τους ως εθελόντριες στους «Ολυμπιακούς Αγώνες – Αθήνα 2004».


ζαννετα δεελΗ Ζαννέτα παρακολουθεί εκδήλωση της ΔΕΕΛ.


%ce%ba%ce%bf%cf%80%ce%b7-%cf%80%ce%b9%cf%84%ce%b1%cf%83-%ce%b4%ce%b5%ce%b5%ce%bb-2012-%ce%b6%ce%b1%ce%bd%ce%bd%ce%b5%cf%84%ce%b1Ιανουάριος 2012, στην Κοπή της πίτας της ΔΕΕΛ: Δρ. Χρυσούλα Βαρβέρη-Βάρρα, Δρ. Αικατερίνη Μπατάλια, πατήρ Θεοδόσιος, κ. Ευδοκία Μουλιανάκη &  Ζαννέτα.

%ce%b6%ce%b1%ce%bd%ce%bd%ce%b5%cf%84%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%b7-%ce%b4%ce%b5%ce%b5%ce%bbΚοπή πίτας της ΔΕΕΛ, Ιανουάριος 2013: Η Ζαννέτα με την Δρ. Αικατερίνη Μπατάλια, την κ. Ευδοκία Μουλιανάκη και την κ. Ευφροσύνη Κακογιαννάκη.


ΦΩΤΟ ΖΑΝΝΕΤΑΣΠνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων (19 Μαρτίου 2016): Η Ζαννέτα Καλύβα – Παπαϊωάννου (δεξιά) στο πάνελ της 38ης Διεθνούς Γιορτής των Ποιητών και Καλλιτεχνών της ΔΕΕΛ. Στο βήμα η Πρόεδρος της ΔΕΕΛ Δρ. Χρυσούλα Βάρρα, η Γραμματέας Δρ. Αικ.  Μπατάλια & η Αντιπρόεδρος κ. Φρ. Κακογιαννάκη.


Ηλιούπολη, 12 Δεκεμβρίου 2015: ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΤΗΣ ΖΑΝΝΕΤΑΣ ΚΑΛΥΒΑ-ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥαπό την Ένωση Καλλιτεχνών και Λογοτεχνών Ηλιούπολης – Βράβευσή της με Τιμητική πλακέτα, για την προσφορά της.βραβευση

Στέλιος Μαρούλης (Πρόεδρος της ΕΚΛΗ): ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ ΒΡΑΔΥ, 12 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2015, ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΗΚΕ Η ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗ ΒΡΑΔΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ «ΜΕ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ ΤΑ ΦΤΕΡΑ» ΤΗΣ κας. ΖΑΝΝΕΤΑΣ ΚΑΛΥΒΑ-ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ.  ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΠΑΡΕΣΤΗΣΑΝ ΠΟΛΛΟΙ ΕΠΩΝΥΜΟΙ, ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ, ΦΙΛΟΤΕΧΝΟΙ, ΦΙΛΟΙ ΚΑΙ ΠΛΗΘΟΣ ΚΟΣΜΟΥ.ΜΕΤΑΞΥ ΑΛΛΩΝ ΗΤΑΝ Ο ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΑΤΗΡ ΑΝΤΩΝΙΟΣ (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΑΓΙΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ) Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗΣ κ. ΚΩΣΤΑΣ ΣΕΦΤΕΛΗΣ, Η ΑΝΤΙΔΗΜΑΡΧΟΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗΣ κα. ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΑΡΚΟΥΛΑΚΗ, Ο ΠΡΩΗΝ ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗΣ κ. ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΥ, Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΤΑΞΗΣ (ΗΛΙΟΥΠΟΛΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΟΛΙΤΩΝ) ΑΡΓΥΡΩ ΠΙΚΟΥΛΑ, Ο ΔΙΔΑΚΤΟΡΑΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ κ. ΦΩΤΙΟΣ ΧΡΗΣΤΟΥ, Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΦΙΛΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗΣ κ. ΣΤΑΘΗΣ ΨΥΡΡΟΠΟΥΛΟΣ, Ο ΕΠΙΤΙΜΟΣ ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΟΜΙΛΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΥΝΕΣΚΟ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΚΑΙ ΝΗΣΩΝ κ. ΠΑΥΛΟΣ ΝΙΣΛΟΓΛΟΥ, Ο ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΚΑΙ  ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ ΤΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗΣ ΒΡΑΔΙΑΣ κ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΣ. ΣΤΟ ΠΙΑΝΟ ΕΠΑΙΞΕ Η κα. ΧΛΟΗ Ν. ΑΜΑΡΑΝΤΟΥ ΕΝΩ ΤΑ ΟΜΟΡΦΑ ΚΑΙ ΜΕΛΩΔΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΑΠΕΔΩΣΕ Η ΕΞΑΙΡΕΤΗ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΣ κα. ΧΑΛΙΝΑ ΧΑΡΤ. ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟ ΕΚΑΝΕ Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ κ. ΣΤΕΛΙΟΣ ΜΑΡΟΥΛΗΣ,  ΕΝΏ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟ ΑΠΕΥΘΥΝΑΝ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ ΕΠΙΣΗΜΟΙ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΙ ΠΟΥ ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΑΝ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ. ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟ ΚΑΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ ΕΚΑΝΕ ΚΑΙ Η ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΣ κα ΖΑΝΝΕΤΑ ΚΑΛΥΒΑ-ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ, ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ Η κα. ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΑΒΑΛΑ, ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΚΑΙ ΦΙΛΗ ΤΗΣ ΖΑΝΝΕΤΑΣ ΚΑΛΥΒΑ-ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ. ΤΕΛΟΣ Η ΩΡΑΙΑ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΕΚΛΕΙΣΕ ΜΕ ΤΙΣ ΒΡΑΒΕΥΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΩΣΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΤΙΜΩΜΕΝΗ κα. ΖΑΝΝΕΤΑ ΚΑΛΥΒΑ-ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ.    [ΠΑΡΑΘΕΤΟΥΜΕ ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ, ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΕΠΙΜΕΛΗΘΗΚΕ Η κα. ΕΥΦΡΟΣΥΝΗ ΤΖΟΥΒΕΛΗ, ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΚΑΙ ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΜΑΣ.]

Η ΖΑΝΝΕΤΑ ΣΤΟ ΒΗΜΑ       Η Ζαννέτα Καλύβα-Παπαϊωάννου ευχαριστεί για την τιμητική εκδήλωση.

Ομιλία του Λογοτέχνη κ. Παύλου Νισλόγλου* για την ποιήτρια Ζαννέτα  Καλύβα – Παπαϊωάννου, την 12η Δεκεμβρίου 2015 στο Μουσείο Εθνικής Αντίστασης στην Ηλιούπολη Η ποιήτρια Ζαννέτα Καλύβα – Παπαϊωάννου είναι τρυφερή, λυρική, έμπειρη, αξιοπρεπής, με οξυδερκέστατη γνώση της ανθρώπινης Ψυχής. Η ποίησή της έχει μια λάμψη και δίνει δύναμη στον αναγνώστη. Τα πνευματικά της προσόντα την βοηθούν να τρυγήσει ό,τι πιο εκλεκτό από τους καρπούς της σκέψης. Πάντοτε αναδύει και μαγνητίζει το φως της χαράς, της ζωής και της αγάπης με ανθρωπιά. Με υπομονή αναζητά την κατάλληλη φλέβα και όταν βεβαιωθεί για την ποιότητα αρχίζει να χτίζει τους λογοτεχνικούς άθλους.  Έχει φιλοδοξίες και υψηλούς στόχους. Επίσης διαθέτει το ταλέντο τού περιεκτικού λόγου, την αξιοπρέπεια και την ευγένεια στην ψυχή. Μέχρι τώρα έχει καταφέρει με το σπαθί της να χλοϊσει με καρποφόρους ανθούς, τους βλαστούς της λογοτεχνίας. Ο λόγος της πλημμυρίζει από αλήθειες, τις οποίες βιώνουμε στον καθημερινό Γολγοθά. Την συγχαίρω θερμά και εγκάρδια για την καλλιτεχνική της δράση και της εύχομαι μεγαλόπρεπες δημιουργίες για την πολύχρονη προσφορά της.Όλοι εμείς, εδώ απόψε, αναγνωρίζουμε την πολύτιμη κοινωνική, ανθρωπιστική, φιλανθρωπική και σημαντική της προσφορά, όχι μόνον στα λογοτεχνικά δρώμενα, αλλά για την μεγάλη της προσφορά στα παιδιά με ειδικές ανάγκες, στα ορφανοτροφεία, στα γηροκομεία κ.λ.π.  Μπράβο Ζαννέτα μας!!                                                                                                                       (* Επίτιμος Αντιπρόεδρος της UNESCO Πειραιώς και Νήσων).

ΓΙΑΓΙΑ ΚΑΙ ΕΓΓΟΝΗ      Η Ζαννέτα Καλύβα-Παπαϊωάννου με μέλη της Ένωσης και την εγγονή της.

ΜΕ ΕΓΓΟΝΗ ΤΗΣΗ Κωνσταντίνα-Θεοδώρα Ι. Παπαϊωάννου απένειμε στην πολυαγαπημένη της γιαγιά Ζαννέτα, πλακέτα ως «Η καλύτερη γιαγιά του κόσμου».


ΦΩΤΟ ΖΑΝΝΕΤΑΣ

 Γιορτή των Ποιητών της «Διεθνούς Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών – ΔΕΕΛ», στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων (Ακαδημίας 50) στις 17 Μαρτίου 2012. Η Ζαννέτα Καλύβα- Παπαϊωάννου στο βήμα και δίπλα της η Πρόεδρος της ΔΕΕΛ, Δρ. Χρυσούλα Βαρβέρη-Βάρρα.


ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΑΝΑΗ ΠΑΠΑΣΤΡΑΤΟΥΗ Ζαννέτα Καλύβα-Παπαϊωάννου παραβρέθηκε στην εκδήλωση στην «Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών», προς τιμήν της Δρ. Δανάης Παπαστράτου (23/11/2015).


ΠΛΑΚΕΤΑ ΣΤΗ ΖΑΝΝΕΤΑ Απονομή Τιμητικής πλακέτας στη Ζαννέτα Καλύβα-Παπαϊωάννου σε εκδήλωση στην Αθήνα, της Ένωσης Συλλόγων πρώην Δήμου Κοντοβάζαινας Αρκαδίας, για την συγγραφή βιβλίων (9 Μαρτίου 2014).

σάρωση0027


         ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΖΑΝΝΕΤΑΣΚΡΙΤΙΚΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ ΖΑΝΝΕΤΑΣ ΚΑΛΥΒΑ- ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ    

             Για το βιβλίο «ΘΥΜΗΣΕΣ»

Ζαχ. Γαϊτανάκη (Dr. Λογοτεχνίας, Συγγραφέας, Ποιήτρια, Κριτικός  Λογοτεχνίας):   «Οι «ΘΥΜΗΣΕΣ» της κ. Ζαννέτας Καλύβα – Παπαϊωάννου είναι της ευαίσθητης ψυχής της καταθέσεις και οι μνήμες των παιδικών και εφηβικών χρόνων. Στην Βάχλια, στην Αθήνα, στον Βόλο. . . . Με την γραφίδα της διασώζει εντυπώσεις, με χιούμορ, διηγείται περιστατικά και σκιαγραφεί τη ζωή εκείνης της εποχής με τα μάτια του παιδιού, με το βλέμμα της εφήβου.                        Ας θεωρηθούν τούτα τα λίγα λόγια μου «μοσχόβολοι κόκκοι θαυμασμού» για το έργο της, το οποίο ως χειρόγραφο μου εμπιστεύτηκε να διαβάσω. Με κέρδισε η ατμόσφαιρά της, εκεί που υπήρχε και την βρήκα…»  (Εφημερίδα «Γορτυνία» Φεβρ. 2002).

Γιώργος Πρωτοπαπάς (Συγγραφέας, Λογοτέχνης, Δημ/φος): «Συγχαρητήρια για το πρώτο σου βιβλίο και δεν υπάρχουν λόγια για να γράψω Ζανέτ για ΕΣΕΝΑ. Είσαι σπουδαία, υπέροχη, Σπανία. . . . .» (29η Δεκεμβρίου 2001).

Παναγιώτα Χριστοπούλου – Ζαλώνη (Πρόεδρος του Λογοτεχνικού Ομίλου «ΖΑΛΩΝΗ» Ξάστερον, Εκδότρια του Περιοδικού «ΚΕΛΑΙΝΩ», Συγγραφέας, Ποιήτρια): «Αγαπητή κα Ζαννέτα, Συγκινήθηκα σαν διάβασα το βιβλίο σας. Ωραία η σκέψη σας να καταγράψετε τις τόσο χαριτωμένες «Θύμησές» σας. Σκέπτομαι πως είστε πολύ ωραίος άνθρωπος, αφού σας ώθησαν στο γράψιμο τα ωραία και τα ευτράπελα της ζωής. Απόψε, πότε γελούσα και πότε έκλαιγα. . . . Περιέγραψες τον παππού σου τον «γύφτο» κι εμένα μου άρεσε. Θυμήθηκα ή μάλλον αναθυμήθηκα την εικόνα του πεταλωτή, του σιδερά, την φωτιά, το πυρωμένο σίδερο. . . . . Πόσο όμορφα έχει ζωγραφιστεί στον νου μου το καναβάτσο τούτη η εικόνα!. . . Τί πίνακας!. . .  Κι η μοδιστρούλα η μαμά!. . . Να φτιάχνει τις «κουφόπιετες» ολογυρίς, όμορφες, ίσιες, πότε «ατσάκιστες» και πότε «τσακιστές»!! Η δική μου η μοδιστρούλα η μάνα τότε έραβε και τις Ελληνικές σημαίες. . . .  Καλή μου Ζαννέτα, έκλαψα μ’ εκείνο το καρπούζι. Αχ  Τούλα. . . . . Γέλασα τόσο πολύ με την γιαγιά την Αγαπία. Μα λένε σ’ όλους καλημέρα;. . . Ελπίζω τούτες οι γραφές όμορφες, απλές, λιτές να είναι η απαρχή για ένα λογοτεχνικό ξεκίνημα. . . Σας βλέπω να προσπαθείτε να ανεβείτε στο γαλάζιο άλογό σας (που είναι η έμπνευση) να μας γράφετε με την ωραία γραφή σας και άλλες φανταστικές ιστορίες. Θα ήθελα να σας δω να πετάτε και λίγο στους αιθέριους κύκλους της νόησης και ύστερα να μας χαρίσετε διανοήματα υψηλά γιατί μπορείτε. ………  Έχετε καλλιέργεια, αγάπη στον «Λόγο», ανάγκη ν’ αφήσετε πνευματικό έργο εκτός από τις όμορφες αναμνήσεις σας. Βέβαια πάντα η παιδική μας ζωή θα μας βγαίνει μέσα στα γραπτά μας είτε το θέλουμε είτε όχι. . . Αν παρασυρθείς κι εσύ (εγώ έτσι παρασύρθηκα) θα μπείς σ’ έναν αγώνα όμορφο που τελειωμό δεν έχει. . . . Θα θελήσεις να ανέβεις όλα τα σκαλιά, να φτάσεις στον Ουρανό, να γίνεσαι ένα μ’ αυτόν . . . . γεμάτος από αστέρια, Ήλιους και φεγγάρια.»  (Αθήνα, Ιανουάριος 2002).

Γιάννης Α. Μαθές (Κριτικός Λογοτεχνίας, Συγγραφέας, Ποιητής, Δημοσιογράφος): «Θύμησες» της Ζαννέτας Καλύβα – Παπαϊωάννου.  Οι Θύμησες είναι το πρώτο βιβλίο της γνωστής και πολυβραβευμένης Γορτύνιας λογοτέχνιδος και ποιήτριας κας Ζ. Κ. – Π.. Περιλαμβάνει 42 μικρές ιστοριούλες από τις αναμνήσεις της παιδικής της ηλικίας, άλλες από τις επισκέψεις της στη Βάχλια κι άλλες απ’ την μαθητική της ζωή στην Αθήνα ή σε άλλα μέρη που βρέθηκε. Το βιβλίο αυτό, αν και «μικρό το δέμας», επειδή το χέρι που το ‘γραψε οδηγιόταν από την καρδιά κι όχι από το νου και επειδή η συγγραφέας δεν στόλισε τις περιγραφές της με λογοτεχνικά στολίδια και φτιασίδια, σου δίνει, στην κάθε ιστοριούλα του και μια καλονεταρισμένη φωτογραφία της εποχής και των πραγματικών συμβάντων που αναφέρεται. Διαβάζοντάς το μπαίνεις, άθελά σου, στην παρέα και παίζεις κι εσύ με «το τόπι με τα πίτουρα», σπας κι εσύ το μελανοδοχείο στον τοίχο του σχολείου, τρως κι εσύ τη φτερούγα από την κλεμμένη κότα. . .  Είναι τόσο απλά και ζωντανά δοσμένα τα περιστατικά, που, για όσους τα’ χουμε ζήσει, μας φαίνονται σα δικές μας αφηγήσεις. Είναι τέχνη και μαστοριά να μπορείς να γράφεις απλά και ζωντανά. Οι πολλές καρικατούρες κάνουν, πολλές φορές, την περιγραφή σαν το «γαϊδούρι με τη σέλα». Κι η Ζαννέτα ξέρει καλά την τέχνη να σου περιγράφει τις ζαλιές με τα πουρνάρια και τις σφάκες, ωμά κι απλά, μα αληθινά και ζωντανά. Να σου θυμίζει ότι «στου λαγού τα’ αφτί» να’ κρυβε η μάνα της τη μυζήθρα, ο σατανάς η Τούλα θα την εύρισκε και θα την ροκάνιζε, όπως έκανα κι εγώ με τους κουραμπιέδες της μάνας μου. Μα είναι τόσο ζωντανές οι περιγραφές των παιδικών μικροπεριστατικών, που, όχι μόνο δεν κουράζεσαι να τις διαβάζεις, αλλά τις έχεις μόνιμα πάνω στο κομοδίνο του κρεβατιού σου και όταν κουρασμένος δεν μπορείς να διαβάσεις άλλα βαθυστόχαστα κείμενα, διαβάζεις ευχάριστα λίγα τέτοια περιστατικά και ξεκουράζεσαι. Κι αν έχεις και «ώτα ακούειν», συγκρίνεις την περιγραφόμενη ζωή με τη σημερινή και βγάνεις τα συμπεράσματά σου, που μοιάζουν με την κότα που, «όταν πίνει νερό, κοιτάει και το Θεό». Αν δεν έχει ήδη εξαντληθεί αναζητήστε τις ΘΥΜΗΣΕΣ, θα σας αρέσουν». (Εφημ. «Γορτυνία», τεύχος 209, Μάϊος 2004). 

π. Θεόδωρος Μποτής (Ιερεύς στο χωριό Βάχλια Γορτυνίας): «Αγαπητή μας Ζαννέτα (αστέρι της Βάχλιας , στολίδι του χωριού μας και χρυσή κυψέλη της Ενώσεώς μας) χαίρε εν Χριστώ . . . Έλαβον το ωραίον βιβλίον σας «Θύμησες» κι εχάρηκα πολύ που με εθυμήθης, καθώς κι εγώ δεν σας ξεχνώ ποτέ. Το έλαβον το μεσημέρι και άρχισα να το διαβάζω και μ’ ενθουσιάσατε τόσο που αν δεν το ετελείωνα δεν πήγαινα για φαγητό και για ύπνο. . . Ενεθυμήθην πολλές παιδικές μου αφέλειες και περιστατικά της ζωής μου. Αξιομνημόνευτα τυγχάνουν τα διάφορα περιστατικά της παιδικής σου ζωής με τους παππούδες σου.»

Τάκης Νατσούλης (Κριτικός Λογοτεχνίας): «Οι «Θύμησες» είναι το πρώτο βιβλίο που κυκλοφόρησε η επιστήμων και πσυγγραφέας Ζ. Καλύβα. Το αφηγηματικό αυτό βιβλίο της, όμοια εντυπωσιάζει έτσι όπως ισάξια κι αυτοδύναμα αριστοτεχνικά ξεδιπλώνεται. Συμπυκνωμένος και τρισδιάστατος ο λόγος της. . . . ΄Εμφορτος από ρεαλιστική ευκρίνεια και πολύπλευρη φωτισμένη παρατήρηση. . .» (Εφημ. Φιλολογικός «ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ», 15 Ιανουαρίου 2002).

Κων/νος Σφυρής (Βαρύτονος στην όπερα Grats-Αυστρία): «Aξιότιμη κι αγαπητή κ. Ζαννέτα, Με πολλή χαρά πήρα τις «Θύμησες» σας και σας ευχαριστώ που με τιμήσατε με τον καλύτερο τρόπο: Μου εμπιστευθήκατε τόσες στιγμές που σημάδεψαν τα παιδικά και εφηβικά σας χρόνια γραμμένες όμορφα από ένα ευαίσθητο χέρι. Πίσω από τις γραμμές του βιβλίου σας κρύβεται μια ευγενής ψυχή, ένας πλούσιος μπαξές συναισθημάτων κι ένας ωραίος και αδαμάντινος χαρακτήρας…» (10 Ιανουαρίου 2002).

Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Δημήτριος: «Σας ευχαριστώ για το βιβλίο σας «Θύμησες», το οποίο είχατε την ευγενική καλοσύνη να μου στείλετε. Συγχαρητήρια για την συγγραφική προσπάθειά σας. . . . . Εύχομαι υγεία, ειρήνη και δύναμη δημιουργική για να συνεχίσετε το ωραίο έργο σας.» (14 Ιανουαρίου 2002). 

Γιώργος Ι.  Μποτής (Νομικός Σύμβουλος Αρχιεπισκοπής Αθηνών, Λογοτέχνης): «….. Μέσα από τις γραμμές του βιβλίου σου «Θύμησες» ξετυλίγονται οι αναμνήσεις των παιδικών σου χρόνων με γλαφυρότητα, αυθορμητισμό και πηγαία προσέγγιση της αλήθειας, χωρίς να λείπει και η έντονη λογοτεχνική πνοή στα ιστορούμενα γεγονότα. Γράφεις αληθινά και αφτιασίδωτα, όπως ακριβώς είναι η προσωπικότητά σου. Μέσα από τα κείμενα αφήνεις να διαφανεί έντονα ο σεβασμός και η ευγνωμοσύνη σου προς τα αγαπημένα σου πρόσωπα, πράγμα που δείχνει την ευαισθησία της ψυχής σου. Το τάλαντο του πεζού λόγου που διαθέτεις, θα πρέπει να το αξιοποιήσεις…»  (14/1/2002)

Οδυσσέας Κωσταντάς (Πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας στην Λετονία «ΠΑΤΡΙΔΑ»): «Σας ευχαριστούμε θερμά για το βιβλίο «Θύμησες» που μας στείλατε. Κάθε βιβλίο, το οποίο έρχεται στην Κοινότητά μας, είναι ένα ανεκτίμητο πλεονέκτημα για την βιβλιοθήκη που δεν θα μεγάλωνε χωρίς την υποστήριξη από την πλευρά των Ελλήνων. Είναι βέβαιο πως το έργο σας θα βοηθήσει στην επιμόρφωση των μαθητών και των εκπαιδευτικών του ελληνικού σχολείου. Με αυτήν την καλή πράξη σας μας υποστηρίζετε στην διάδοση του Ελληνισμού στη Λετονία. . .» (Ρίγα, 11//1/2002).

Κων/νος Δανιγγέλης (Διευθυντής της Δημόσιας Βιβλιοθήκης Τριπόλεως): «Σας ευχαριστούμε θερμότατα για το ομολογουμένως εντυπωσιακό βιβλίο σας «Θύμησες» που είχατε την ευγενή καλοσύνη να μας αποστείλετε… Διεξήλθαμε με ενδιαφέρον τις ωραιότατες αυτές Θύμησες των παιδικών κι εφηβικών σας χρόνων και γοητευθήκαμε με τα γεμάτα από νοσταλγία, ανθρωπιά, χιούμορ κι ευαισθησία, περιστατικά της αλησμόνητης εκείνης εποχής, που σημάδεψε για πάντα την νεανική σας ηλικία. Σας συγχαίρουμε και σας επαινούμε…»    (Τρίπολη Αρκαδίας, 14/1/2002).

Ελένη Ζαχαροπούλου – Ηλιοπούλου (Συγγραφέας, Ποιήτρια, Εκπαιδευτικός): «Αγαπητή μου συμπατριώτισσα Ζαννέτα, Σ’ ευχαριστώ που μ’ ετίμησες με το έργο σου «Θύμησες». Χάρηκα την απλή αφτιασίδωτη διήγηση, που με μετέφερε στα άγια εκείνα παιδικά χρόνια και μου θύμισαν παρόμοιες παιδικές λαχτάρες και αγνά όνειρα. Ειλικρινά σ’ ευχαριστώ. Ύστερα από το αδυσώπητο καμίνι της Πόλης και τη μακριά πορεία μας στη ζωή, είναι ό,τι μας χρειάζεται η αναδρομή στις απαρχές και στην ιερή μας Παράδοση, γιατί τα πάντα ξεθωριάζουν κι η ζωή ισοπεδώνεται…»  (Ιανουάριος 2002).

Δρ. Χρυσούλα Βαρβέρη – Βάρρα (Πρόεδρος της Διεθνούς Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών): «Το συγγραφικό πόνημα της συγγραφέως κ. Ζαννέτας Καλύβα είναι μήνυμα αισιόδοξης νότας σε μια εποχή, που οι ηθικές αξίες είναι σε πνιγηρή ατμόσφαιρα στιβαγμένες. Λεπτή πνοή αληθινής δημιουργίας είναι οι «Θύμησες». Διηγήματα που θυμίζουν ανθισμένες νεανικές φωνές μέσα από τις μνήμες μιας ζωής και που τόσο γνήσια και παραστατικά μας τις παρουσιάζει η συγγραφέας μας. Υπάρχει ένα εσωτερικό φως μέσα στην ψυχή της δημιουργού κι η πορεία της όλη είναι ο  αγώνας  της πίστης  της  για τα μεγάλα ιδανικά, της Πατρίδας, της Κοινωνίας, της  Α ν θ ρ ω π ι ά ς! Τα ήθη και οι παραδόσεις μας την εμπνέουν και την συγκινούν. Κάθε κείμενο της κ. Παπαϊωάννου μοιάζει  όχι  μόνο σαν ευχή, Αλλά και σαν προσευχή….»  (Ιανουάριος 2002).

Ηλίας Σιμόπουλος (Συγγραφέας, Ποιητής): «Αγαπητή κ. Καλύβα, Πήρα  και  διάβασα τις «Θύμησες» που με ξαναγύρισαν στα πρώτα μου χρόνια στο χωριό.»  (Φεβρ.2002).

Βύρων Γ. Πολύδωρας (Βουλευτής Ν.Δ. – Β΄ Αθήνας):  «Αγαπητή μου Ζαννέτα, Είπα να γράψω μια βιβλιογραφία για τις «Θύμησές» σου. Δεν  μπόρεσα. Η πέννα  μου  κυλάει όχι για να κρίνω, αλλά για να σ’ ευχαριστήσω. Για την ακρίβεια, όχι εσένα αλλά τον Θεό. Που σας γνώρισα. Και σας έχω φίλες μου παλιές, ακριβές. Την Τούλα, εσένα, την Στέλλα δεν  την θυμάμαι, γιατί; Τις θυγατέρες του αξιωματικού και της πεντάμορφης μοδίστρας από την Βάχλια. Τέτοιο  σόϊ! Τέτοια  παιδεία! Τέτοια  άσκηση στον  ηθικό   κανόνα! Τέτοια  μύηση  στον  πατριωτισμό, στην ανθρωπιά, στον Ελληνοχριστιανικό πολιτισμό! Είναι πράγματι τόσο αποκαλυπτικές  οι «θύμησες». Όχι για να γνωρίσουμε και να  θαυμάσουμε  τον  χαρακτήρα  της   Ζαννέτας Κ.-Π., και τον ωραίο τρόπο  γραφής, την  επιστημοσύνη, τα  γράμματά της και το  απαράμιλλο  ήθος της. Αυτά  όλα  είναι  τόσο  ευανάγνωστα. Αλλά  γιατί  από  τις  «θύμησες»   παίρνουμε   ένα  ολοζώντανο δείγμα-παράδειγμα για το πώς κρατήθηκε όρθιος αυτός ο τόπος συνολικά. Γιατί  από  τα ιερά  σπουδαστήρια  των  νοικοκυριών της Βάχλιας, σαν  του  Καλύβα  και του Γαλάνη και των ομοίων τους, βγαίνανε άνθρωποι, εσφυρηλατούντο ψυχές, εχαλυβδώνοντο χαρακτήρες που άντεχαν, και εχαίροντο στο φως, και εμάχοντο για το φως, και έμεναν όρθιοι, και κρατούσαν και τον τόπο ορθό. Τελικά, ούτε να σ’ ευχαριστήσω μπόρεσα. Γιατί μ’ έκανες και έκλαψα! . . . Με εκτίμηση και αγάπη.» (Πρωτομαγιά 2002).

Χριστόδουλος (Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος):  «Σας ευχαριστώ για την ευγενή προσφορά του βιβλίου σας με τον τίτλο «Θύμησες», που αναφέρεται στις αγαθές  αναμνήσεις των παιδικών και εφηβικών σας χρόνων. Εύχομαι ο Αγαθόδωρος Θεός να σας ευλογεί και να σας κρατύνει εν υγεία, χαρά και ευφροσύνη.» (11 Ιουλίου 2002).

Ντόλλη Νταλκά (Δρ. Λογοτεχνίας, Συγγραφέας, Ποιήτρια – Νότια Αφρική): «Μας  χαροποίησε το  πρώτο της βιβλίο  «Θύμησες», αφηγήματα με αναμνήσεις από την παιδική και εφηβική της ζωή, καλογραμμένο με ευαισθησία και παραστατικότητα. Είναι αυτά τα χρόνια που σφυρηλατούν με τις εντυπώσεις τους ένα λογοτεχνικό ταλέντο! Και η Ζαννέτα ξέρει να τις αφηγηθεί με πειστικότητα, ώριμες σκέψεις και χιούμορ. Στη συνέχεια πρωτοφανερώνει  και το  ποιητικό της ταλέντο με τη συλλογή «Νότες μιας ζωής». Η επίδοσή της στον παραδοσιακό, έμμετρο στίχο, με τη σκληρή και  δύσκολη επεξεργασία που απαιτεί, φανερώνει  μια αληθινή  ποιήτρια, που ξέρει να παρουσιάζει τις εμπνεύσεις της μέσα από τον κλασσικό στίχο…»

Δανάη Παπαστράτου (Δρ. Λογοτεχνίας, Συγγραφέας, Εκδότρια περιοδικού «Περίγραμμα»): «Έλαβα πρόσφατα το αφηγηματικό σας έργο «Θύμησες» και σας ευχαριστώ πολύ. Πρόκειται πράγματι για «Θύμησες», αναμνήσεις, που ανατρέχουν στα χρόνια της νιότης, ξυπνούν καημούς,  αναμοχλεύουν πάθη, ανασταίνοντας μια πεπερασμένη εποχή, δοσμένα με τρόπους λυρικούς, συναισθηματικούς, ώστε να κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη….» (17 Ιουλίου 2002).

Θεόδωρος Γεωργάκης (Δήμαρχος Ηλιούπολης): «Δεχθείτε τον χαιρετισμό και την αγάπη μου. Ευχαριστώ θερμά για το βιβλίο «ΘΥΜΗΣΕΣ» που μου χάρισες. Επιθυμώ να σε συγχαρώ για την διάκριση που απέσπασε το βιβλίο σου από την Διεθνή Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών. Είναι ξεχωριστή η χαρά μου ως Δημάρχου να βλέπω συμπολίτισσες – φίλες να δημιουργούν και να συνεισφέρουν στο πνευματικό γίγνεσθαι  της χώρας μας…»  (4 Σεπτεμβρίου 2002).

Αλέξανδρος Μαθές (Πρόεδρος της Ένωσης Βαχλαίων): «Αγαπητή συνεργάτιδα, Το Δ.Σ. της Ένωσης Βαχλαίων σας απευθύνει θερμά συγχαρητήρια για την βράβευσή σας από την Accademia Ferdinandea της πόλης Catania Ιταλίας, για την έκδοση του πρώτου βιβλίου σας με τον τίτλο «ΘΥΜΗΣΕΣ». . Η βράβευσή σας θα αποτελεί φωτεινό παράδειγμα προς μίμηση μεταξύ όλων των Βαχλαίων και ιδιαίτερα της νεολαίας μας και ευχόμαστε να υπάρξουν μιμητές…»  (6 Οκτωβρίου 2002).

Μαρίνα Κουμάντου (Πρόεδρος Διοικητικού Συμβουλίου «ΙΔΡΥΜΑ ΓΙΑ ΤΟ  ΠΑΙΔΙ «Η ΠΑΜΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ»): «Αγαπητή κ. Παπαϊωάννου, Σας ευχαριστούμε θερμότατα για τα  λογοτεχνικά βιβλία που προσφέρατε στο Ίδρυμά μας και ιδιαίτερα για τα δικά σας «Θύμησες» και «Νότες μιας ζωής», . . . . που η ανάγνωσή τους θα εμπλουτίσει τις γνώσεις των Αναγνωστών…» (17 Δεκεμβρίου 2002).

Μόσχος Μορφακίδης (Καθηγητής Βυζαντινής και Νεοελληνικής Φιλολογίας, Διευθυντής του Κ.Β.Ν.Κ.Σ.): «Αξιότιμη κυρία Καλύβα – Παπαϊωάννου, Έχω την τιμή να σας γνωρίσω ότι τα βιβλία που δωρίσατε «Θύμησες» και «Νότες μιας ζωής», καταχωρήθηκαν στην βιβλιοθήκη του Κέντρου Βυζαντινών, Νεοελληνικών και Κυπριακών Σπουδών….» (Γρανάδα Ισπανίας, 16 Δεκεμβρίου 2002).

Μ. Καβαλιώτης (Πρόεδρος της Πανελλήνιας Εταιρίας Λόγου και Τέχνης (Π.Ε.Λ.Τ.): «Αγαπητή φίλη, Με μεγάλη μας χαρά λάβαμε την πνευματική εργασία σας «Θύμησες» και «Νότες μιας ζωής», η οποία έγινε «αθάνατη» στη βιβλιοθήκη μας.  Μελετήθηκε το έργο σας και διακρίναμε απλότητα αλλά ζωντάνια στην έκφραση, τρυφερότητα στις εικόνες και αρκετή λυρικότητα που σε υποχρεώνει να τραγουδήσεις τις καταθέσεις της ευαίσθητης ψυχής σας. Σας ευχαριστούμε για την προσφορά και σας γνωρίζουμε ότι, οι πόρτες της Εταιρίας μας είναι ανοικτές για σας…»  (29 Ιανουαρίου 2003).

Δρ. Χριστάκης Σιαμπάνης (Πρόεδρος Λογοτεχνικού Σωματείου «Pegasi»  Αλβανίας): «Σας ευχαριστούμε  για  τα  καταπληκτικά  σας δώρα «Θύμησες» και «Νότες μιας ζωής» (Α life’s notes). Τις σκέψεις μας  σας  στις στέλνουμε με αγγλική γλώσσα που οι κριτικοί μας λογοτέχνες έχουν δώσει για τις «πράξεις σας». Σας στέλνουμε και τις εφημερίδες μας που έχουν εκδοθεί μέρη από τις «πράξεις» σας. Με εκτίμηση και σεβασμό». (23/3/2003).

Χρήστος Τομαράς (Αντιπρόεδρος ΣΑΕ – Συντονιστής Περιφέρειας Β. και Ν. Αμερικής): «Εκ μέρους του ΣΑΕ Αμερικής καθώς και προσωπικά, σας απόστέλλω θερμές ευχαριστίες για την προσφορά των δύο βιβλίων σας  «Θύμησες»  και  «Νότες μιας ζωής», τα  οποία  τιμούν τον λογοτεχνικό  κόσμο  της  πατρίδας  μας  και  αποδεικνύουν την ευαισθησία σας  προς  τον Απόδημο Ελληνισμό. . . .  το λογοτεχνικό σας  έργο  συμβάλλει  στην  διατήρηση μορφών της ζωής των  Ελλήνων  που  τείνουν  να εκλείψουν, πραγματοποιώντας έτσι  σημαντική  προσφορά στην μετάδοση στοιχείων της προς στις νεώτερες γενιές. Με εκτίμηση…»  (4η Μαρτίου 2003).

Βασίλης Μαγδαληνός (Αντιπρόεδρος ΣΑΕ, Ασίας-Αφρικής): «Έλαβα την ευγενική σας επιστολή και τα βιβλία «Θύμησες» και «Νότες μιας ζωής» που είχατε την καλοσύνη να μου αποστείλετε και σας ευχαριστώ πολύ. Η ευγενική σας αυτή χειρονομία είναι δείγμα της αγάπης και της εκτίμησης που τρέφετε για τον Απόδημο Ελληνισμό, για τον οποίον όλοι αγωνιζόμαστε.  Θα χαρώ πάρα πολύ να σας συναντήσω σε ένα από τα επόμενα ταξίδια μου στην Αθήνα για να συζητήσουμε τους κοινούς μας  προβληματισμούς…» (Johannesburg, 7η Μαρτίου 2003).

Andrew A. Athens (President World Council of Hellenes Abroad (SAE): «Dear Mrs. Papaioannou, I would like to thank you for sending me dedicated and autographed copies of your two delightful works “Thimises” and “Notes mias Zois”. These are beautiful works of a beautiful soul….»  (Chicago, 7h March 2003).

Ρέα Ζόγκαρη – Καπορδέλη (Συγγραφέας, Ποιήτρια): «Μέσα από τις σελίδες  των  βιβλίων σου «Θύμησες» και «Νότες μιας ζωής», γνώρισα την ομορφιά της ψυχής σου. Γιατί η απλότητα και η ευαισθησία σου!! άγγιξαν τις χορδές της δικής μου ψυχής, κάνοντάς την σε κάθε γύρισμα των σελίδων τους, να πάλλεται από συγκίνηση…»  (8η Οκτωβρίου 2003).

Βασίλης Βασιλικός (Συγγραφέας, Πρεσβευτής Unesco): «Αγαπητή κυρία Ζαννέτα, Σας ευχαριστώ για τις «Θύμησες» και  «Νότες μιας ζωής), καθώς και για το ευγενικό σας γράμμα. Συγχαρητήρια για την βράβευσή σου από την Unesco…» (Παρίσι, 29 Οκτωβρίου 2004).

Μάνος Χαριτάτος (Πρόεδρος Δ.Σ. του (Ε.Λ.Ι.Α.): «Εκ μέρους του Δ.Σ. του Ελληνικού Λογοτεχνικού και Ιστορικού Αρχείου (Ε.Λ.Ι.Α.) σας ευχαριστώ θερμά για τα βιβλία σας:  «Θύμησες», «Νότες μιας ζωής» και «Άρωμα ζωής». Το Ε.Λ.Ι.Α. στηρίζεται στους Φίλους του για τον εμπλουτισμό των συλλογών του και τη συνέχιση των δραστηριοτήτων του…»  (Αθήνα, 26η Ιουλίου 2004).


                             ΝΟΤΕΣΈγραψαν για τις «Νότες μιας ζωής»

 Χριστόδουλος (Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος): «Ερίτιμε κα Καλύβα – Παπαϊωάννου, Σας ευχαριστώ πολύ για την ευγενή αποστολή και προσφορά της ποιητικής συλλογής σας με τον τίτλο «Νότες μιας ζωής», όπου με λόγο απλό, μεστό λυρικότητας και ζωντάνιας εκφράζετε τα πλούσια συναισθήματα της καρδιάς σας.  Εύχομαι ο Δομήτωρ Κύριος να χαριτώνει την πορεία της ζωής σας και να σας χαρίζει κάθε ουρανόδωρο ευλογία. Καλά και ευλογημένα Χριστούγεννα. Μετ΄ευχών ενθέρμων (9/12/2002).

Θεόδωρος Γεωργάκης (Δήμαρχος Ηλιούπολης): «Αγαπητή φίλη, Δεχθείτε τον χαιρετισμό και την αγάπη μου. Με χαρά και συγκίνηση διάβασα την Ποιητική Συλλογή σας  Νότες μιας ζωής, που είχατε την καλοσύνη να μου στείλετε. Σας ευχαριστώ θερμά γι΄αυτό, όσο και για τα τόσο επαινετικά για μένα λόγια της αφιέρωσής σας και σας συγχαίρω για την πνευματική προσφορά σας. Οι «νότες» σας εκφράζουν κυριολεκτικά και με μεγάλη ευαισθησία, την πορεία «μιας ζωής», καθώς οι στίχοι σας υμνούν τον έρωτα, τη γέννηση και την ανατροφή των παιδιών, την οικογενειακή ζωή, μέχρι την Τρίτη ηλικία, με το τραγούδι για τη μητέρα σας. Ιδιαίτερα με συγκίνησε το τετράστιχό σας της σελίδας 20:«Όταν παίρνει κανείς, /  γεμίζουν τα χέρια του. /  Όταν όμως δίνει, / γεμίζει η καρδιά του». Το μήνυμα αυτών των στίχων αποτελεί και για μένα όχι απλώς βαθιά πεποίθηση, αλλά και καθημερινή πράξη. Σας συγχαίρω για άλλη μια φορά για το έργο σας, που τιμάει την πόλη μας, και σας εύχομαι από καρδιάς, Καλές γιορτές, Καλή χρονιά και να συνεχίσετε για πολλά χρόνια ακόμη την δημιουργική προσφορά σας. Φιλικά.» (4 Δεκεμβρίου 2002).

Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος (Πρόεδρος της Δημοκρατίας): «Κυρία Καλύβα – Παπαϊωάννου, Σας ευχαριστώ πολύ για την προσφορά και αφιέρωση της ποιητικής σας συλλογής «Νότες μιας ζωής», και τις ευχές σας. Σας εύχομαι κι’ εγώ Καλά Χριστούγεννα, υγεία και χαρά το Νέον Έτος. Με χαιρετισμούς.» (5η Δεκεμβρίου 2002).

Δρ. Διονύσιος Κουλεντιανός (Λογοτέχνης, Μεταφραστής, Δημοσιογράφος):  «Αγαπητή κ. Καλύβα – Παπαϊωάννου, Θερμά σας ευχαριστώ για τις «ΝΟΤΕΣ ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ», που μου εμπιστευτήκατε. Οι στίχοι, οι φωτογραφίες, όλα . . . . .  συνθέτουν το πορταίτο μιας ποιήτριας με ξεχωριστό ταλέντο και ευαισθησία. Μπράβο!. . . . . Η ποίησή σας κινείται μέσα στο γνωστό χώρο της παράδοσης, με την απλότητα και την αμεσότητα που, δυστυχώς, παραβλέπουν οι σύγχρονοι ποιητές. Εύχομαι να είστε καλά και να μας χαρίσετε κι άλλες τόσο όμορφες δημιουργίες. Καλά Χριστούγεννα και ευτυχισμένη χρονιά!. Με εκτίμηση και φιλία.» (09 Δεκεμβρίου 2002).

Αγγελική Συρρή – Στεφανίδου (Συγγραφέας, Ποιήτρια): «Αγαπητή φίλη Ζαννέτα, Με τιμήσατε χαρίζοντας μου την συλλογή των ευαίσθητων στίχων σας «Νότες μιας ζωής». Είναι πράγματι τούτη η συλλογή γεμάτη από τρυφερότητα κι αγάπη καθώς κι οι αναμνήσεις σας μα κι οι σημερινές σκέψεις σας. Μπράβο. Σας εύχομαι κι εγώ κάθε ευτυχία για τον καινούργιο χρόνο, με πολλές δημιουργίες κι επιτυχίες, Φιλικώτατα.» (Δεκέμβριος 2002).

 Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη (Δρ. Λογοτεχνίας, Συγγραφέας, Ποιήτρια – Κριτικός Λογοτεχνίας): “Oι «ΝΟΤΕΣ ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ» είναι η πρώτη ποιητική συλλογή της κ. Ζαννέτας Καλύβα – Παπαϊωάννου. Τα ποιήματά της είναι παραδοσιακός στίχος που σε παρακινεί να τον τραγουδήσεις μόνος ή με την παρέα σου. Λέξεις απλές αλλά γεμάτες ζωντάνια. Λυρικές, ερωτικές λέξεις, λόγια μιας καρδιάς που νοιώθει και εκφράζει τα συναισθήματά της με την Ποίηση. . . . .. Οι «ΝΟΤΕΣ ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ» της κ. Ζαννέτας Κ. – Π., μιλούν με την γλώσσα της καρδιάς στις άλλες καρδιές. Σαν απαλό αεράκι τοποθετούνται στο πεντάγραμμο της Ποίησης για να συνθέσουν ένα τραγουδάκι, σαν εκείνο για το οποίο η Marie von Ebner-Eschenbach  είχε αναρωτηθεί: «Σ’ ένα τραγούδι μέσα τι θα λάχει;/ Τίποτε. Δυο λέξεις μόνο ρυθμικές,/ μόνο δυο ριμούλες ταιριαστές, γλυκές,/ και μια ψυχήν ακέρια εντός του θα ΄χει». (μτφρ. Κ. Καρυωτάκης) (Εφημ. «Γορτυνία» Νοέμβριος 2002).

Δημήτριος (Αρχιεπίσκοπος Αμερικής): «Αγαπητή κυρία Καλύβα – Παπαϊωάννου, Έλαβα την ποιητική συλλογή σας «Νότες μιας ζωής», και σας ευχαριστώ για την ευγενική χειρονομία σας. Εύχομαι σε σας και τους οικείους σας να διέλθετε τις άγιες ημέρες των Χριστουγέννων εν υγεία, ανατάσει και ειρήνη. Είθε ο σαρκωθείς Χριστός να καθοδηγή τα βήματά σας και να σας χαρίζη την πλουσία ευλογία Του για το Νέον Έτος 2003, αλλά και πάντοτε. Μετά της εν Χριστώ αγάπης.»  (13η Δεκεμβρίου 2002).

Σοφία Στουπάκη (Δημοσιογράφος): «Ζαννέτα Καλύβα – Παπαϊωάννου, Φίλη του «Αρκαδικού Κήρυκα» και καμάρι της Αρκαδίας. . .  Οι γονείς της γεννημένοι στην Βάχλια Γορτυνίας. Εκείνη φοίτησε με υποτροφία στην Ανωτάτη Βιομηχανική. Συγχρόνως εργαζόταν και στην ΔΕΗ. Ασχολείται με την ποίηση και το αφήγημα. Σας χαρίζω ένα μικρό δείγμα της δουλειάς της:  Χειμώνας στην Βάχλια–> «Στην Βάχλια το χωριό μου / σαν επήγαινα προχθές / κρύο, χιόνια και ομίχλη / με αμέτρητες βροντές. . .»  (Αρκαδικός Κήρυκας (Νοέμβριος 2002).

Μυρτώ Τσαούση (Λογοτέχνης, Γ. Γ. της Π.Ε.Λ.): «Αγαπητή κ. Καλύβα – Παπαϊωάννου, Δεχθείτε τις πιο θερμές μου ευχές για τις γιορτάσιμες μέρες των Χριστουγέννων. Εύχομαι το 2003 «το ποιητικό σας περιστέρι» να πετάξει σε νέους δημιουργικούς ουρανούς. «Σε νέους Ορίζοντες». Η Λογοτεχνία μας εκτιμά και σέβεται το έργο που επιτελείτε στην Ποιητική και Πεζογραφική Ελληνική Γραμματεία. Σας συγχαίρω!. . » (16η Δεκεμβρίου 2002).

Φώτιος Γ. Ζάβαλης (Συν/χος Εκπαιδευτικός): «Η αποστολή προς εμέ του εξαίρετου πονήματός Σας ποιητική συλλογή «Νότες μιας ζωής», αποτελεί ιδιαιτέραν τιμήν δια την ταπεινότητά μου. Η καρδία μου επληρώθη χαράς ανεκλαλήτου και αγαλλιάσεως. . . «(Χριστούγεννα 2002).

Οδυσσέας Κωνστάντας (Πρόεδρος της Κοινότητας Ελλήνων της Λετονίας):  «Αγαπητή κ. Ζαννέτα! Επιτρέψτε μου να σας εκφράσω τις ειλικρινείς ευχαριστίες μου για το βιβλίο δώρο «Νότες μιας ζωής» για την Βιβλιοθήκη της Ελληνικής Κοινότητας της Λετονίας. Σας εύχομαι υγεία, δημιουργικές επιτυχίες και ό,τι το καλύτερο. Καλά Χριστούγεννα και Ευτυχισμένο το Νέο Έτος! Με πολλή εκτίμηση (10 Δεκεμβρίου 2002).

Βύρων Πολύδωρας (Βουλευτής Ν.Δ. – Β’ Αθήνας): «Αγαπητή Ζαννέτα Κ. – Π., Σας εύχομαι Χαρούμενα κι’ ευλογημένα Χριστούγεννα και Ευτυχισμένος ο Καινούργιος Χρόνος 2003! Έλαβα και τις «Νότες μιας ζωής». Συγχαρητήρια και πάλι. Γράψε όσο μπορείς. Η καθαρότητα της ψυχής σου, η ειλικρίνεια των αισθημάτων σου, οι ιδεολογικοί σου άξονες και οι γλυκές σου εμπειρίες ανθρώπινης κλίμακας είναι το χρυσωρυχείο. Σκάψε εκεί με το σκαπανάκι της πέννας σου. Είσαι η μεγάλη πρωθιέρεια της θρησκείας που λέγεται Οικογένεια!. Με αγάπη.»  (23 Δεκεμβρίου 2002).

Κων/νος Σφυρής (Βαρύτονος στην Όπερα Grats – Αυστρία): «Αγαπητή κ. Ζ.Καλύβα – Παπαϊωάννου, Με πολλή χαρά πήρα και την ποιητική σας συλλογή «Νότες μιας ζωής». Και εδώ όπως και στο πρώτο σας βιβλίο συναντά κανείς την ίδια ευαίσθητη ψυχή, τις ίδιες νοσταλγίες και την ίδια καλοσύνη όπως αναδύονται μέσα από τον απλό και αφτιασίδωτο στίχο. Είμαι σίγουρος ότι η καρδιά σας θα ‘ναι πάντα πλημμυρισμένη από την χαρά αυτού που ξέρει να δίνει απλόχερα τόσα δείγματα αγάπης στο συνάνθρωπο. . .» (Grats, 28 Ιανουαρίου 2003).

Φώτης Γ. Παπαγεωργίου (Ειδ. Γραμματέας Κεντρικής & Εκτελεστικής Επιτροπής Ν.Δ.): «Αγαπητή Ζαννέτα, Χρόνια Πολλά, Καλή Χρονιά. Ευχαριστώ θερμά και είναι εξαιρετικά τιμητικό για μένα να με συμπεριλάβεις μεταξύ των αποδεκτών της ποιητικής συλλογής «Νότες μιας ζωής». Χάρηκα την έμπνευση, τη γραφή, τη θεματολογία και τις ευαίσθητες χορδές που ευκρινώς διαφαίνονται στο όλο έργο και συνεύχομαι  «μια κάποια Άνοιξη, να φέρει την Άνοιξη μέσα στις ανθρώπινες καρδιές». Ο κόσμος και όλοι μας έχουμε ανάγκη να εκφραστούμε και το επεχείρησες με επιτυχία. . . . .Συνέχισε. . . .  Ευχαριστώ.» (Ιανουάριος 2003).

Κων/νος Νικολόπουλος – Καμενιανίτης (Λογοτέχνης – Συγγραφέας, τ. Αντ/δρος της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών): «Την Ζαννέτα Κ. – Π., την πρωτογνωρίσαμε στο λογοτεχνικό χώρο με το πρώτο της βιβλίο «Θύμησες». Είχα τότε την ευκαιρία να της εκφράσω τις απόψεις μου και να την καλωσορίσω στον λογοτεχνικό χώρο. Σήμερα, ένα χρόνο μετά, την συναντούμε πάλι με το καινούριο της βιβλίο, ποιητικό τούτη τη φορά με τον τίτλο «Νότες μιας ζωής». Η Ζαννέτα Κ. – Π., διεισδυτική, ευαίσθητη όπως πάντα, στήνει το υφάδι του ποιητικού στοχασμού της σε γερά θεμέλια, και αφήνει να απλωθεί ο εσώψυχος της κόσμος πάνω στον καμβά του ποιητικού μεγαλείου.. . . . .  . Ο ποιητικός λόγος, χρειάζεται εραστές αληθινούς και ειδικότερα η παραδοσιακή ποίηση. Κυρία Ζ.Κ.Π. σε συγχαίρω και σου εύχομαι να φτάσεις ψηλά. Με εκτίμηση.»  (Αθήνα, (5η Ιανουαρίου 2003).

Νίκος Ματθ. Μπατσικανής (Λογοτέχνης, μέλος Ε.ΕΛ.Λ.): «Αγαπητή κυρία Ζαννέτα Κ. – Π., Οι γλυκές νότες της ποίησής σας άγγιξαν απαλά τις χορδές του νου και της ψυχής μου, όπως και τις δικές σας, φαντάζομαι, όταν γράφατε. «Νότες» μιας ολόκληρης ζωής, ένα μικρό λεύκωμα ξεχασμένο, σ’ ένα συρτάρι, από την εποχή της «Μαρασλείου» τότε, με την μπλε ποδιά και τον άσπρο γιακά, τότε, που τα όνειρα είχαν ακόμα θέση στην καρδιά μας. Κι όχι μόνο όνειρα κι ελπίδες, μα και οράματα, ιδέες . . .  ποίηση. Μετά το καλοκαίρι το φθινόπωρο’ του δειλινού μενεξελιά κυκλάμινα στον ορίζοντα, ρουμπίνια μες στις χούφτες μας τα ρόδια, λευκά χρυσάνθεμα, μυρτιές, τα στεφάνια που πλέκατε μόνες σας για την επέτειο του «ΟΧΙ», οι βόλτες τις Κυριακές κι εκείνα τα αγόρια με το πρώτο χνούδι στ΄απανωχείλι. . . . . Ύστερα ήρθαν οι χειμώνες με τα ξύλα να τριζοβολούν στο τζάκι, μα οι δικές μας καρδιές με άλλα ζεσταίνονταν τα νυχτέρια με τα παραμύθια της γιαγιάς, το σιγανό νανούρισμα της μάνας και τις μυρουδιές απ΄το Χριστόψωμο, την κανέλα και τα’ ανθόνερο. Γλυκές οι φωνές της καμπάνας και του πατέρα να σηκωθούμε, για να πάμε στης εκκλησιάς το κάλεσμα, την αυγή, με τ’ άσπρα σοσόνια και τα καινούργια πασούμια, στη Γέννηση του Λυτρωτή, που προμηνούσε τον ερχομό της άνοιξης. Νέοι βλαστοί και οι πόθοι μας. «Άξιον Εστί», που «Ωραίος κάλλει παρά πάντας βροτούς»’ θυμήσου: «έστησε ο έρωτας χορό με τον ξανθό Απρίλη», οι πασχαλιές ανθίζαν κάθε χρόνο την ίδια εποχή, μα μ’ ένα χρώμα μοβ και πένθιμο μαζί. Μοσχοβολούν οι θόλοι τα’ ουρανού, καθώς βουρκώνουν πάντα αυτή τη μέρα’ είναι Μεγάλη Παρασκευή. Σούρουπο’ «σήμερον κρεμάται επί ξύλου», μα για δες, το φως απ’ τον Αχέροντα με μια μεγάλη λάμψη θα φέρουν την Ανάσταση, κι ανέσπερο θ’ ανάψει. Γι’ αυτό τα Μαγιάτικα λουλούδια είναι πάντα τόσ’ ωραία’ τα κρίνα σαν χαμόγελα μικρού παιδιού, σαν του Γιαννάκη σας, και κείνες οι βιολέτες, με την υπομονή της μάνας, παστρεύουν τις αυλές, με αρώματα μεθυστικά, τα Σαββατόβραδα, καθώς και των αντρών τα γιασεμιά-πουκάμισα. . . . . . . κι εμείς εκεί, εραστές της νιότης, κάτω από ένα ολόγιομο Αυγουστιάτικο φεγγάρι που μας λιγώνει, σε μια καλοκαιριάτικη βαρκαρόλα: «φύσηξε αγέρι τα πανιά και πάρ’ τα όνειρά μας. . . . . . . .  σ’ ένα σεργιάνι στον κόσμο των αναμνήσεων, που ελπίζω να μην πόνεσες βαθιά, «που ζήσαμε, αυτό είν’ η ομορφιά!» (9η Ιανουαρίου 2003).

Τάκης Νατσούλης (Κριτικός Λογοτεχνίας)«Νότες μιας ζωής», ποιητική συλλογή από τις εκδόσεις «Ύφος», Αθήνα 2002. Η πολυβραβευμένη ποιήτρια και πεζογράφος Ζ. Καλύβα – Παπαϊωάννου, κυκλοφόρησε μία ωραιότατη παραδοσιακή ποιητική συλλογή. Το δημοτικό μας τραγούδι είναι λουλούδι αμάραντο. . . . . Η συνέχεια της αρχαίας ποίησης . . . .  και η ποιήτριά μας Ζ. Καλύβα, απ’ τον αντίλαλό του ποτίστηκε, πάνω στ’ αχνάρια της παράδοσης υποδειγματικά περπάτησε και μας έδωσε στίχους πολύ φθογγους και ολόλαμπρους. . . . . Με σφαιρική οδοιπορία, εικονοπλαστική δύναμη, λυρισμό σε κατακόρυφη έξαρση, κρυστάλλινη διαύγεια και αξιοθαύμαστη ανάπτυξη, οι αρμονικοί Ίαμβοι ευωδιάζουν άνοιξη στο λογοτεχνικό της σεργιάνι. . . »  (Εφημ. Φιλολογικός ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ, 27/12/2002).

Κωνσταντίνος Καλύβας (Εκδότης εφημ. «Γορτυνία»): «Ζαννέτα Καλύβα – Παπαϊωάννου, «ΝΟΤΕΣ ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ»: Την πρώτη της ποιητική συλλογή με τον παραπάνω τίτλο, κυκλοφόρησε πρόσφατα η γνωστή λογοτέχνης Ζ.Κ.Π., από την Βάχλια (Εκδόσεις ΥΦΟΣ). Προλογίζει το βιβλίο η εκλεκτή συνεργάτης μας Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη, που γράφει μεταξύ των άλλων: «Την Ζαννέτα Κ. – Π., πρωτογνωρίσαμε το 2001, με τα αφηγήματα της «Θύμησες». . . . ήταν κείμενα μιας ευαίσθητης ψυχής. . . .  Την συναντούμε πάλι στις «Νότες μιας ζωής», την πρώτη της ποιητική συλλογή. . .  . λέξεις λυρικές, ερωτικές λέξεις, λόγια μιας καρδιάς που νοιώθει και εκφράζει τα συναισθήματά της με την Ποίηση. . .»  (Εφημ. Γορτυνία, Ιανουάριος 2003).

Πάνος Αϊβαλής (Εκδότης εφημ. «Αρκαδικό Βήμα»): «Νότες μιας ζωής» της Ζαννέτας Καλύβα – Παπαϊωάννου (από την Βάχλια Γορτυνίας). Κυκλοφόρησε η ποιητική συλλογή της Ζ.Κ.Π.  Η Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη σημειώνει τα εξής στον πρόλογο του βιβλίου. «Πρωτογνωρίσαμε το 2001 με τα αφηγήματά της «Θύμησες» που ήταν κείμενα μιας ευαίσθητης ψυχής, μνήμες από τα παιδικά κι εφηβικά της χρόνια στην Βάχλια, στην Αθήνα, στο Βόλο. . . . Την συναντούμε πάλι στις «Νότες μιας ζωής», την πρώτη της ποιητική συλλογή. Παραδοσιακός στίχος, .. . .  λέξεις απλές αλλά γεμάτες ζωντάνια. . . . .  Για το βιβλίο «Νότες μιας ζωής» της απενεμήθη το Γ’ Διεθνές Βραβείο από την Internanional Academy (Θεά Αθηνά) σε πανηγυρική εκδήλωση στις 16 Ιανουαρίου 2003 της Διεθνούς Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών (ΔΕΕΛ) από την Πρόεδρο κ. Χρυσούλα Βαρβέρη – Βάρρα. Πάντα τέτοια…»   (Εφημ. «Αρκαδικό Βήμα», Ιανουάριος 2003).

Στυλιανός Παπαχρήστου (Εκδότης εφημ. «Η φωνή της Γορτυνίας):  «Νότες μιας ζωής». Ποιητική συλλογή από την Ζαννέτα Κ. – Π. Μετά τις «Θύμησες» η Ζ.Κ.Π. ζωντανεύει στο χαρτί για μία ακόμη φορά την ανυπέρβλητη ψυχική ευαισθησία της με αυτήν την ποιητική συλλογή, πλημμυρισμένη από λυρισμό, νοσταλγία και αισιοδοξία για το γλυκό «κελάιδισμα» της ύπαρξής μας. Ύμνος στον έρωτα, Άνοιξη, Μοναξιά, είναι οι τίτλοι κάποιων από τα ποιήματά της. ΄Υμνο στη ζωή χαρακτηρίζουμε εμείς το νέο έργο της (μεταφρασμένο και στην Αγγλική στο ίδιο βιβλίο) με βαθιά ανθρώπινα και συνάμα απλά εύληπτα μηνύματα, αλλά και αναφορές στις δικές της μνήμες’ στον αλησμόνητο σύζυγό της Ντίνο, στην αείμνηστη μητέρα της, και όπως με μητρικό παλμό στιχουργεί, σε ότι καλύτερο της έδωσε η ζωή, στο λατρεμένο της γιο Γιάννη και τη θαυμάσια σύντροφό του.» (Ιανουάριος 2003).

Σοφία Στουπάκη (Δημοσιογράφος): «Αγαπητή μου φίλη Ζαννέτα. Έλαβα το γεμάτο ευαισθησία βιβλίο σου «Νότες μιας ζωής». Μακάρι όλος ο κόσμος να μπορούσε να νοιώσει τόσο δυνατά και ωραία σ’ όλες τις φάσεις της ζωής του. Τα ανεκτίμητα δώρα της ζωής είναι να μπορέσεις να αγαπήσεις και να αγαπηθείς. Αυτά μένουν, εξ άλλου, να θυμόμαστε. Όλα τα ποιήματά σου μου αρέσουν, εγώ θα χαρίσω το ποίημά σου «Στους νεόνυμφους» Σπύρο και Στέλλα. Καθώς, επίσης συγκινήθηκα με το πανέμορφο ποίημά σου ¨Στην μητέρα», το πιο ωραίο και γλυκό πλάσμα στον κόσμο.»  (Εφημ. «Αρκαδικός Κήρυκας», Ιανουάριος 2003).

Γιάννα Αγγελοπούλου – Δασκαλάκη (Πρόεδρος Οργανωτικής Επιτροπής Ολυμπιακών Αγώνων ΑΘΗΝΑ 2004):   «Αγαπητή κ. Παπαϊωάννου, Σας ευχαριστώ για την όμορφη ποιητική συλλογή σας «Νότες μιας ζωής» την οποία μου στείλατε. . .Με εκτίμηση.» (24/2/2003).

Νικόλαος Τσίκης (Πρόεδρος Διοικητικού Συμβουλίου  του Ψυχιατρικού  Νοσοκομείου «ΔΡΟΜΟΚΑΪΤΕΙΟ» Ν/Π.Δ.Δ.):  «Το Διοικητικό Συμβούλιο του Νοσοκομείου στην υπ’ αρ. 1918/16-1-03 συνεδρία του πληροφορήθηκε την επίσκεψη ευγενεστάτων μελών του Συλλόγου σας στο Νοσοκομείο μας και την προσφορά στους ασθενείς τσιγάρων, ιματισμού και αντιτύπων της ποιητικής συλλογής «ΝΟΤΕΣ ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ». Το Συμβούλιο σας εκφράζει τις θερμότατες ευχαριστίες του και σας εύχεται υγεία και δύναμη για το φιλανθρωπικό έργο σας.» (Χαϊδάρι, 29η Ιανουαρίου 2003).

Μαρία Μαντουβάλου (Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Αθηνών, Πρόεδρος Αρκαδικής Ακαδημίας): «Κυρία Ζαννέτα Καλύβα – Παπαϊωάννου, Η «Αρκαδική Ακαδημία» έλαβε το ωραίο λυρικό δημιούργημά σας με τίτλο «Νότες μιας ζωής» και σας ευχαριστεί. » (2/3/2003).

Γιώργος Κωνσταντίνου (Εκπαιδευτικός, Λογοτέχνης): «Αξιοσέβαστη κυρία Ζαννέτα, Με ιδιαίτερη χαρά έλαβα το βιβλίο σας, που είχατε την ευγένεια να μου προσφέρετε και σας ευχαριστώ πολύ. . . . .  Το βιβλίο σας έχει άρωμα τρυφερής και πηγαίας έκφρασης. Στίχοι έμφορτοι εικόνων και χρωμάτων. . . . .Είναι πράγματι ένα εξαιρετικό βιβλίο, προσεγμένο και με άψογη εμφάνιση. . . . . Το βιβλίο σας με συγκίνησε!! Το διάβασα, το χάρηκα και εκείνο που με συγκλόνισε είναι η θαυμάσια οικογένεια που δημιουργήσατε. Αυτό βγαίνει από την ποίησή σας που εντυπωσιάζει και προκαλεί θαυμασμό. Π.χ. μεγάλη αγάπη που δείχνετε στον αείμνηστο σύντροφό σας. Επίσης θέλω να σταθώ και στο γιο σας που του έχετε αφιερώσει το παν. Νέοι σαν τον γιο σας αποτελούν μία ΟΑΣΗ στη σημερινή Σαχάρα της ζωής. Αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση!. . . . .Όλα τα ποιήματά σας είναι υπέροχα και το καθ’ ένα ξεχωριστά έχει την δική του χάρη και τους βαθύτατους στοχασμούς. Πιστεύω ότι η Ποίηση και γενικότερα η λογοτεχνία είναι αγάπη – πάθος – μεράκι, είναι το οξυγόνο της ζωής μας! Θερμά συγχαρητήρια επίσης για τα βραβεία και τα τιμητικά διπλώματα που σας απονεμήθηκαν για την ποίηση, την πεζογραφία, για την λογοτεχνική και κοινωνική δραστηριότητά σας. . . . .       Καλή τύχη στο φιλότεχνο μέλλον που σας ταιριάζει. Με εκτίμηση.» (Χαλκίδα, 2 Φεβρουαρίου 2003).

Ελένη Κωνσταντινίδου (ΣΑΕ Απόδημου Ελληνισμού –Κύπρος ): «Αγαπητή κ. Καλύβα – Παπαϊωάννου, Ευχαριστώ πολύ για την ευγενική χειρονομία σας να μου αποστείλετε τα βιβλία σας «Θύμησες» και «Νότες μιας ζωής», τα οποία έχω ήδη διαβάσει και σας συγχαίρω για την αξιόλογη  δουλειά σας. Πρέπει να σας ομολογήσω ότι διαβάζοντας το βιογραφικό σας συγκινήθηκα γιατί η καταγωγή μου είναι από την Γορτυνία. . . .  Κάτι κοινό υπάρχει μεταξύ μας, η ευαισθησία μας για τον Απόδημο Ελληνισμό.. . . . Ευχαριστώ πολύ και πάλι για τα βιβλία σας και έχω λάβει υπ’ όψιν  και την εισήγησή σας για την χρήση Ολυμπιακών ειδών στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου. Προσβλέποντας σε περαιτέρω συνεργασία, Σας χαιρετώ.» (Λευκωσία 3η Μαρτίου 2003).

Πετζεχρή Διονυσοπούλου (Παιδαγωγός, Συγγραφέας, Ποιήτρια, Ζωγράφος): «Ένοιωσα κάτι ξεχωριστό, κάτι αλλοιώτικο διαβάζοντας την ποιητική σου συλλογή «Νότες μιας ζωής». Είχε κάτι που μ’ άγγιξε, κάτι που μ’ έκανες ν’ αναπολήσω το χθες, να ξαναζήσω τις μικρές στιγμές μιας ζωής που πέρασαν και που ποτέ δεν θα ξανάρθουν. Τότε που μικρό παιδί είδα τη ζωή πανώρια μπροστά μου. Τότε που χοροπηδούσα σαν κατσίκι στο καλντερίμι του χωριού. Τότε που ο έρωτας φτεροκόπησε στην καρδιά μου. Τότε π’ άκουσα το κλάμα του μονάκριβου γιου μου. Ο λόγος σου απλός, τρυφερός γεμάτος από έναν απέραντο συναισθηματικό κόσμο. Λέξεις πλασμένες για να ζωγραφίσουν την ομορφιά μιας ζωής. Ιδιαίτερα φιλικά.» (15 Μαρτίου 2003).

Νίκος και Χριστίνα Οικονομοπούλου: «Κυρία Ζαννέτα, Λάβαμε την ποιητική σου συλλογή «Νότες μιας ζωής», την οποία και επανειλημμένα αναγνώσαμε, πριν ακόμα την τοποθετήσουμε στη βιβλιοθήκη. Και τούτο διότι είναι ένα σπάνιο ποιητικό έργο, αναφερόμενο γλαφυρότατα στις «Νότες μιας ζωής». Ιδιαίτερα σε μένα οι «Νότες μιας ζωής», γύρισαν μια σελίδα και με έφεραν στο παρελθόν. Τότε που νεαρός ακόμη είχα τη μεγάλη τύχη να σπουδάσω έχοντας μέγα διδάσκαλό μου τον αείμνηστο Κωνσταντίνο Παπαϊωάννου. Στον Κ. Παπαϊωάννου οφείλω αποκλειστικά την περαιτέρω επιτυχή πορεία μου σαν δημόσιο πρόσωπο τόσο στην Υπηρεσία που εργάζομαι, όσο και στο Νομαρχιακό Συμβούλιο που συμμετέχω. Το ότι τιμάς παντοιοτρόπως τον αείμνηστο Ντίνο – δεν σου κρύβω ότι με χαροποίησε ιδιαίτερα αφενός και αφετέρου η εκτίμησή μου στο πρόσωπό σου είναι απεριόριστη – δείχνει ότι δεν είσαι μόνο χαρισματική ποιήτρια, αλλά και συγκροτημένη, νουνεχής και αξιοσέβαστη ΚΥΡΙΑ. Σε ευχαριστούμε .»(Αθήνα, 17η Μαρτίου 2003).

Μιρέλα (Ελένη) Ντούντι (Συγγραφέας. Επικεφαλής έκδοσης της εφημ. «PEGASI» – Αλβανία): «Αγαπητή κ. Ζαννέτα, Θέλουμε να σας ευχαριστήσουμε για τα δύο βιβλία  που μας στείλατε «Θύμησες» και «Νότες μιας ζωής». Μας άρεσαν πάρα πολύ και εκτιμήσαμε την τέχνη σας. Η ουσία του θέματος είναι πολλή ισχυρή και εκρηκτική. Σε μια εκπομπή του Τοπικού Ραδιοφώνου Αργυροκάστρου παρουσιάστηκε και εκτιμήθηκε η τέχνη και ιδιαίτερα το βιβλίο σας «Θύμησες». Περιμένουμε με χαρά το επόμενο βιβλίο σας για να έχουμε μια ξεχωριστή παρουσίασή Σας. Μετά τιμής.| (Αργυρόκαστρο, 23/3/2003).

                                                 Μια ματιά πάνω στο βιβλίο «Νότες μιας ζωής»                                                   Ξέρω, ο έρωτας είναι ένα συναίσθημα για τον καθένα, αλλά στους στίχους της Ζαννέτας Καλύβα – Παπαϊωάννου, το βρίσκω παντού, σε διαφορετικά μέρη, σε διαφορετικές καρδιές, στην φύση. Βρίσκω εκεί τον έρωτα ενός άνδρα και μιας γυναίκας, την αγάπη για ένα παιδί, την αγάπη για την φύση και παντού για τον καθένα αυτή η αγάπη είναι ανθοφορούσα. Οι στίχοι είναι προσιτοί, η γλώσσα είναι απλή και κάθε ποίημα εκφράζει ένα μεγάλο μήνυμα αγάπης. Μπορώ να βρω αυτή την αγάπη στην βαθύτητα της θάλασσας και στην αγριότητα των ωραιότατων λουλουδιών των βουνών, συγκεντρώνοντας τις ευωδιές τους που μας κάνουν να ξυπνάμε. Στην όμορφη φύση, η Ζαννέτα παίρνει έναν μικρό άγγελο στην αγκαλιά της (ενν. το ποίημα «Νανούρισμα») και θέλει αυτός να γίνει σαν ένα φεγγαρόφωτο και απαλό φως, ό,τιδήποτε αγγίζει. Αλλά το μεγαλύτερο μέρος στους στίχους της κατέχει η αγάπη ανάμεσα σε δυο ανθρώπους διαφορετικών φύλων. Κάποιος είναι φοβισμένος από πόθο και ένοιωσε την καρδιά του κομμένη κομμάτια. Είναι ξετρελαμένη για αγάπη και φιλία, το μυαλό του επιζητά αγάπη και χάδι, παίζοντας με μια μαργαρίτα «Μ’ αγαπά. Δεν μ’ αγαπά» (είναι από διάφορα ποιήματα στίχοι/εικόνες). Βλέπει στα όνειρά της ρόδινα χείλη και βελούδινα χείλη να λένε τρυφερά, όμορφα και πειραχτικά λόγια. Δεν φαντάζεται ότι πήγε προς αυτόν και όταν πάει κοντά του δεν μετανιώνει και του υπόσχεται να μην τον ξαναφήσει. Η ΑΓΑΠΗ  ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΥ ΑΝΘΟΦΟΡΟΥΣΑ. Όλα αυτά είναι για την Ζαννέτα, αλλά δεν μπορώ να μην  αναφέρω την Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη. Η τέχνη αυτής της μετάφρασης κάνει αυτούς τους στίχους να είναι κατανοητοί, για όποιον δεν γνωρίζει ελληνικά. Ο Καθένας καταλαβαίνει από αυτή την μετάφραση ποιο είναι το πνεύμα της Ζαννέτας Κ. – Π.»  (Εφημ. “PEGASI”, sel. 4, Ιανουάριος 2003).

Δρ. Χρυσούλα Βαρβέρη – Βάρρα (Πρόεδρος της ΔΕΕΛ, λογοτέχνης, Αντιπρόσωπος της Ακαδημίας  Φλωρεντίας): «Η ποιήτρια και συγγραφέας Ζαννέτα Κ. – Π., είναι μία δημιουργός με πλατύ πνευματικό ορίζοντα σκέψης. Τόσο στην ποίησή της όσο και στα πεζογραφήματά της η λογοτέχνιδα λέει αλήθειες, έξω από τα δόντια. Με λυρική παραδοσιακή γραφή πετυχαίνει να μας προβληματίσει και να μας οδηγήσει στον κοιτώνα της αυτογνωσίας μας με ιδιαίτερη χάρη. Τρυφερή, ρομαντική, υμνεί τον έρωτα με τον δικό της, μοναδικό τρόπο. Χαίρεται το άρωμα της ζωής και μας το μεταδίδει γενναιόδωρα για να χαρούμε μαζί της την Ομορφιά που μας χάρισε ο Θεός,. . Ιδιαίτερα μας συγκινεί η ευχή της , στο ποίημά της , 25 Μαρτίου: «. . .  Ας πάψουν πια οι πόλεμοι /ας γίνει αδελφοσύνη, /  ας γίνει σαν τον Ουρανό /    και επί γης  Ε Ι Ρ Η Ν Η.» Η Ζαννέτα Κ. – Π., ζήτησε στην ποίηση ‘ένα καταφύγιο για να ξεφύγει από τον παραλογισμό της σύγχρονης εποχής. Η ποίησή της, σίγουρα μοιάζει με τραγούδι, γι’ αυτό και στο βιβλίο της έδωσε τον τίτλο «Νότες μιας ζωής». Της εύχομαι πάντα επιτυχίες.» (Αθήνα, 30η Μαρτίου 2003).

Θεοδώρα Κουφοπούλου – Ηλιοπούλου (Συγγραφέας, Ποιήτρια): «Φίλη ποιήτρια, είναι καιρός. . . . που έλαβα την ποιητική σου συλλογή «Νότες μιας ζωής». . . . . . Αυτό, δεν μειώνει το ενδιαφέρον και την εκτίμησή μου σε σένα και ως νέα ποιήτρια και ως συμπατριώτισσα. Αγαπητή Ζαννέτα, με κοινώνησες ποίηση καθαρή, γάργαρη, αυθόρμητη – πηγαία. Ποίηση Αγάπης, ομορφιάς έτσι όπως θα πρέπει να είναι η ζωή θρόισμα έρωτα, που δυστυχώς στην χαλεπή εποχή, λίγοι τον ζουν. Εύχομαι ανώδυνη και ανηφορική πορεία προς της ποίησης την κορυφή. Με ποιητική – Αρκαδική Χριστιανική αγάπη.»  (Ραφήνα, Μάρτιος 2003 μ.Χ.).

Λεωνίδας Μπούργος (Επιθεωρητής Εκπαιδεύσεως): «Ερίτιμη κυρία Ζαννέτα, Έλαβα το πόνημά Σας «Νότες μιας ζωής», που είχατε την καλοσύνη να μου αποστείλετε και μάλιστα με φιλική αφιέρωση. Εκ βαθέων σας ευχαριστώ. Δυστυχώς δεν κατέχω αρκούντως την τέχνη και την τεχνική της ποιήσεως ώστε να προβώ σε κριτική. Η αδυναμία όμως αυτή δεν με εμποδίζει να διακρίνω ότι πίσω από τα ποιήματά Σας υποκρύπτεται μια ψυχή λεπτή, ευαίσθητη και συναισθηματική, αρετές σπάνιες στην πεζή μας καθημερινότητα. Η πρώτη φράση «Στον Ντίνο μου», δίκην προλόγου με εντυπωσίασε και με οδήγησε στη βεβαιότητα, ότι η ζωή Σας με τον εκλεκτό σύντροφο Ντίνο, ήταν υποδειγματική και κατέστη πηγή εμπνεύσεως και δημιουργίας. Επίσης η τρυφερότητα και η στοργή στο γιο Σας, δίνει φτερά και ζωτικότητα για την εξωτερίκευση του ποιητικού Σας Θησαυροφυλακίου. Εκ μέσης καρδίας το εύχομαι και θερμότατα σας συγχαίρω. Με πολλή εκτίμηση.»  (15 Απριλίου 2003).

Δρ. Γεώργιος Ι. Μποτής (Συγγραφέας, Ποιητής, Νομικός Σύμβουλος της Αρχιεπισκοπής Αθηνών): «Αγαπητή Ζαννέτα, Έχω λάβει την ποιητική σου συλλογή, το δεύτερο βιβλίο σου, με τίτλο «Νότες μιας ζωής», στο οποίο πραγματικά με ενθουσίασε ο λυρισμός των ποιημάτων σου. Τα ποιήματά σου, βγαλμένα από τον πλούσιο συναισθηματισμό σου, πηγαία και αυθόρμητα, χαρακτηρίζονται από τη δυναμική του λυρισμού και την μελωδία των αισθημάτων. Μόνα τους σου μεταδίδουν  τον τόνο της μουσικής. Έναν τόνο αισιοδοξίας και χαράς που διαφωτίζει την προσωπικότητά σου. Η ποίηση είναι υπερβατική. Φτερουγίζει επάνω από την καθημερινότητα και την μιζέρια της χαμοζωής. Η υπέρβαση όμως δεν είναι εύκολο πράγμα. Απαιτείται εσωτερική καλλιέργεια και φιλοσοφική ενατένιση των πραγμάτων με το φακό της αφειδώλευτης αγάπης. Τα ποιήματά σου αποδεικνύουν ότι στη ζωή σου έχεις κάνει αυτή την υπέρβαση και το έχεις επιτύχει, όπως αναπνέεις. Με εκτίμηση και αγάπη.»  (Αθήνα, 20 Απριλίου 2003).

Αριστοτέλης Π. Τσάκωνας (Λογοτέχνης, Συγγραφέας, Δημοσιογράφος):  «Ευχαριστώ ιδιαιτέρως την εκλεκτή λογοτέχνιδα – ποιήτρια κα Ζαννέτα Καλύβα – Παπαϊωάννου για την τιμητική προσφορά της ποιητικής συλλογής με τίτλο «Νότες μιας ζωής». Ο στίχος απλός αρμονικά δεμένος με το περιεχόμενο – εμπλουτισμένος με άφθονα λυρικά στοιχεία, ποιητική ομορφιά και χάρη. Ποίηση με πλούσιο περιεχόμενο  και με διάθεση Πατριδολατρική – Χριστολατρική κινείται λειτουργικά στα φθογγόσημα της μουσικής με ρυθμούς πενταγράμμου σε αρμονική συνύπαρξη του στίχου, της ρίμας και του λόγου από μια άλλη διάσταση, προκειμένου να εκφράσει την ουσία και το βαθύτερο νόημα της ζωής σε καιρούς μάλιστα χαλεπούς με τον δικό της αξιόλογο τρόπο. Η Ζ.Κ.Π. μέσα από τις ποιητικές νότες σκιαγραφεί την όλη της πορεία στη ζωή με τα θετικά της κυρίως και με τα όποια υπερβατικά στοιχεία την εκφράζουν. Στοχασμοί επικοινωνίας και αγάπης – Ιστορίας και Παράδοσης με πλούσια πολιτιστική και κοινωνική δράση, και πάντα με αγάπη για τον άνθρωπο. Αυτό άλλως τε δεν είναι το οφειλόμενο χρέος του κάθε αληθινού δημιουργού; Σας εύχομαι πάντα να δημιουργείτε έργα πνευματικά – Λογοτεχνικά που καλλιεργούν τις συνειδήσεις και προάγουν τον άνθρωπο. Καλή Ανάσταση – Χρόνια Πολλά, Με ιδιαίτερη εκτίμηση.»  (Κορυδαλλός, 16η Απριλίου 2003).

Σταύρος Κ. Δήμας (Βουλευτής Κορινθίας): «Αγαπητή κυρία Καλύβα – Παπαϊωάννου, Σας ευχαριστώ για την ευγενική σας χειρονομία να μου αποστείλετε την ποιητική σας συλλογή «Νότες μιας ζωής», καθώς και τις ευχές σας. Τα ποιήματά σας αντανακλούν την ευαισθησία και τις αναμνήσεις σας από στιγμές που χάραξαν την πορεία σας στη ζωή. Αποτελούν μια εξύμνηση της αγάπης, της πατρίδος, της οικογενείας, της ανοίξεως, της ιδίας της ζωής με τις απλές χαρές και τις λύπες της. Είναι καθημερινά λόγια και συναισθήματα αποτυπωμένα στο χαρτί από έναν καλλιεργημένο άνθρωπο. Ιδιαίτερη εντύπωση μου προκάλεσε το ποίημά σας «25η Μαρτίου» με τις 24 στροφές του, καθεμιά από τις οποίες ξεκινά με το αντίστοιχο γράμμα του αλφαβήτου.  Με φιλικούς χαιρετισμούς.» (Αθήνα, 23 Μαϊου 2003).

Δρ. ΑΝΤΩΝΗΣ Ν. ΣΥΜΙΓΔΑΛΑΣ (Ποιητής, Συγγραφέας, Δημοσιογράφος, εκδότης της εφημερίδας «Λογοτεχνία Τώρα»): «Η Ζαννέτα Καλύβα – Παπαϊωάννου γράφει. Ότι γράφει ποίηση ή πεζό ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και διακρίνεται για την ειλικρινή διάθεσή της. Είναι μια ανοχύρωτη πόλη με πολλούς όμορφους ψυχικούς κήπους. Με ειλικρινή αγάπη.» (Αθήνα, 2 Ιουνίου 2003). Και αλλού:  «Η Ζαννέτα Κ. – Π., έχει όλη εκείνη την χάρη της εκφραστικής λιτότητας. Από τούτο το ανάβλεμμα της ζωής, σπιθίζει μια σημασία καθώς κι ένα ιδιαίτερο νόημα που κερδίζει τον ευαίσθητο αναγνώστη, συνθεμένοι στίχοι με μιαν σπάνια στοχαστική διάθεση. Δεν διακρίνω πουθενά την εγκεφαλική πεζολογική παράταξη εννοιών, ερχόμαστε όλως αντίθετα αντιμέτωποι με μια μεγάλη ευαισθησία και ευσυνειδησία. Παρήγορα σημεία των καιρών μας.» (Εφημ. Δημότης ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΤΗΣ, 28η Ιουνίου 2003).                                                                        Σε άλλη στήλη γράφει:  «Διαβάζοντας τα ποιήματα της Ζ.Κ.Π. έχω την εντύπωση ότι η καθημερινότητα ακολουθεί κατά πόδας την ποιήτρια και φτάνει έτσι στο σημείο εκείνο να στιχουργεί τις στιγμές και τις κάποιες ώρες του εγκόσμιου πάθους, στο σπίτι, στο δρόμο, στο λεωφορείο ή ακόμα στο ακροθαλάσσι ή σε κάποιο ανεμοδαρμένο βουνό. Το ταλέντο δεν είναι τάλαντο να το κρύψεις στο συρτάρι του μπουφέ ή του γραφείου, το δίνεις απλόχερα εκεί που σε αγαπούν και σε σέβονται. Μπορεί η μοναχικότητα να σπάει το αίσθημα, αλλά εδωδά έχουμε ακριβώς το αντίθετο, δηλαδή το αίσθημα σπάει την μοναχικότητα φτιάχνοντας κάποιους όμορφους στίχους που μας μαγεύουν και μας χαροποιούν. Ανιχνεύει και εντοπίζει με προσοχή τις όποιες ενδιαφέρουσες λέξεις και τις τοποθετεί πολύ πετυχημένα στα ποιήματά της εκεί που πρέπει και εδώ ισχύει ότι η ποίηση στην τελευταία ανάλυση μπορεί να γράφεται με λέξεις, αλλά πάνω απ’ όλα και πέρα απ’ όλα θέλει τσαγανό και αίσθημα και καλό αναγνώστη. Αυτά!…» (Εφημ. «Εν Πειραιεί», 17 Ιανουαρίου 2004). Και συμπληρώνει:                                                                                                   «Μέσα στο καθημερινώς αυξανόμενο περιβόλι της Ελληνικής λογοτεχνίας μπήκε με το στητό παράστημά της και τα τόσο όμορφο-γραμμένα ποιήματά της η Ζ.Κ.Π. που κατάφερε να μας δώσει από το δικό της ψυχικό περιβόλι την πορεία της δικιάς της ζωής, νότες ευχάριστες που τις ξαναδιαβάζεις γιατί έχουν το προτέρημα να μη σε κουράζουν στο ξεφύλλισμα παρήγορα σημείο των καιρών μας ότι η καλή ποίηση και οι καλοί δουλευτάδες της δεν χάθηκαν μέσα στη χρονοδιάβαση.» (Εφημ. ΕΠΑΡΧΙΑΚΟΣ ΤΥΠΟΣ, 18 Μαρτίου 2004).

Μερόπη Ν. Σπυροπούλου (Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Αθηνών): «Σας ευχαριστώ θερμά για την καλοσύνη σας να μου στείλετε την ποιητική συλλογή σας «Νότες μιας ζωής». Χάρηκα τους γεμάτους ευαισθησία στίχους σας, που με ζωντάνια εκφράζουν όλα τα απλά και καθημερινά – αλλά γι’ αυτό τόσο σημαντικά – συναισθήματα. Σας εύχομαι υγεία και δύναμη για καλή συνέχεια. Σας ευχαριστώ επίσης για τα καλά σας λόγια.» (Αθήνα, 9/7/2003).

Κωνσταντίνος Ι. Γείτονας (Βουλευτής Β’ Αθηνών – ΠΑΣΟΚ – Α’ Αντιπρόεδρος):  «Aγαπητή Ζαννέτα, Ευχαριστώ για την τιμητική – όπως λές β- προσφορά της ποιητικής συλλογής σου «Νότες μιας ζωής». Εύχομαι να μας χαρίζεις κι’ άλλες νότες της δικής σου ξεχωριστής ποίησης, που μας γεννούν μεταξύ των άλλων ΘΥΜΗΣΕΣ γλυκές από τα παιδικά μας χρόνια, στ’ άγια Αρκαδικά χωριά. Συγχαρητήρια, Φιλικά.» (Βουλή των Ελλήνων, 10 Οκτωβρίου 2003).

Κατερίνα Π. Παναγοπούλου (Πρόεδρος του  Πανελλήνιου Αθλητικού Σωματείου Γυναικών «Καλλιπάτειρα»): «Αξιότιμη κυρία Παπαϊωάννου, Σας ευχαριστώ πολύ για την ευγενική σας σκέψη να μας στείλετε τις υπέροχες εκδόσεις σας «Θύμησες» και «Νότες μιας ζωής». (Ιούλιος 2004).

Ντίνος Κουμπάτης (Συγγραφέας, Λογοτέχνης, Εκδότης της Εφημ. «Η Φωνή της Σαλαμίνας»): «Νότες μιας ζωής», Ποίηση της Ζαννέτας Καλύβα – Παπαϊωάννου. Πολυβραβευμένη και γνωστή από την δυναμική  παρουσία της και την σκόρπια δημοσιευμένη εργασία της, μας χαρίζει σήμερα την πρώτη ποιητική της συλλογή, γεμάτη από τρυφερά αισθήματα, ευαισθησίες, συγκινήσεις, οράματα, έρωτα και ευχές για έναν καλύτερο κόσμο, πιο ανθρώπινο, πιο κοντά στην δική της ιδιοσυγκρασία την πλέρια από ευγένεια και ήθος.»  (Εφημ. «Η Φωνή της Σαλαμίνας», Σεπτέμβριος 2004).

Νίκος Τροχάνης (Ιατρός):  «Αγαπητή κα Ζαννέτα, Ολόθερμες ευχές για Καλά Χριστούγεννα κι Ευτυχισμένο τον Καινούργιο Χρόνο 2005.  Πάντα Υγεία – Χαρά – Ευτυχία και Δημιουργίες όμορφες σαν τις «Νότες μιας ζωής» που με ταξίδεψαν στα όμορφα χρόνια της νεανικής μου ζωής, αλλά και της Αρκαδικής μας Γης. Με εκτίμηση και αγάπη.» (Δεκέμβριος 2004).


ΑΡΩΜΑ ΖΩΗΣΚριτικές για το βιβλίο: «ΑΡΩΜΑ  ΖΩΗΣ»

Χάρης Πάτσης (Εκδότης Ευρωπαϊκών Εκδόσεων): «Στο προλογικό του σημείωμα ο κ. Χάρης Πάτσης αναφέρει: Το βιβλίο αυτό είναι μια πολύ εντυπωσιακή ανάμικτη συλλογή από ποιήματα και πεζογραφήματα, τα οποία εμπνέονται από τα προσωπικά της βιώματα, τα ταξίδια, τις συντροφιές της, την οικογενειακή και κοινωνική ζωή και από «ολόκληρο το περιβόλι της ζωής, διανθισμένο με λογής-λογής λουλούδια», όπως πολύ επιγραμματικά τονίζει η ίδια στον σύντομο πρόλογό της.. . . . .  Ποιήματα και αφηγήματα που αλληλοδιαδέχονται και από ένα παράρτημα με περιλήψεις και αποσπάσματα από τις διάφορες κριτικές, για το σύνολο του έργου της. Το βιβλίο αυτό, εκτός από τα άλλα του χαρίσματα, έχει και μια ιδιαιτερότητα στην πλοκή του. Ξεκινάει με το ποίημα «Είναι ωραίο να θυμάσαι» και στη συνέχεια εναλλάσσει ποιήματα και αφηγήματα σε μια αξονική, συσχετισμένη και αρμονική διαπλοκή, που κάνει πιο συναρπαστική την ανάγνωσή τους, από την πρώτη ως την τελευταία σελίδα. Πρόκειται για έναν θαυμάσιο συνδυασμό πεζογραφίας και ποίησης και το αντίθετο. Είναι κι αυτό ένα από τα προτερήματα του βιβλίου αυτού.

Γενικότερα όμως, αν θελήσουμε να κρίνουμε και να συγκρίνουμε το «ΑΡΩΜΑ ΖΩΗΣ» της κ. Ζ.Κ.-Π., σε συνδυασμό με τα δύο προηγούμενα βιβλία της, «Θύμησες» και «Νότες μιας ζωής», θα μπορούσαμε να καταλήξουμε στα εξής: Στην πεζογραφία της: ζωντάνια και αμεσότητα στην περιγραφή της φύσης και της ζωής, βιώματα και εικόνες που συναρπάζουν και συγκινούν βαθύτατα, αισθήματα αγάπης και αλληλεγγύης προς τους συνανθρώπους, νοσταλγία και αναφορά στις ρίζες, στην οικογενειακή εστία και στις παραδόσεις, μαζί με μια αθεράπευτη πατριδολατρία και φυσιολατρία. Στην ποίηση: παραδοσιακός στίχος με ρίμα και παλμό, έντονη λυρική διάθεση με άμετρη συναισθηματική φόρτιση, και ταυτόχρονα με μια ανοιχτόκαρδη ψυχική διάθεση, γεμάτη χιούμορ, ψυχική ευφορία, αγνότητα και καλοσύνη για όλους και για όλα! Η κ. Ζ.Κ.-Π., έχει συμπεριληφθεί σε πολλές ανθολογίες και στη δική μας 24τομη «ΜΕΓΑΛΗ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΤΗΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ» (ΧΑΡΗ ΠΑΤΣΗ), όπου έχει καταχωρηθεί πλήρες βιογραφικό και εργογραφικό σημείωμα, με αντιπροσωπευτική ανθολόγηση για ολόκληρο το λογοτεχνικό της έργο. . .»  (Αθήνα 2003).

Γιάννα Αγγελοπούλου – Δασκαλάκη (Πρόεδρος Ολυμπιακών Αγώνων ΑΘΗΝΑ 2004): «Αγαπητή κυρία Παπαϊωάννου, Με την επιστολή αυτή θέλω να σας ευχαριστήσω θερμά για την ευγενική σας χειρονομία να μου αποστείλετε το ποίημά σας «ΕΛΛΑΔΑ – Η δάδα του Ολυμπισμού» καθώς και το βιβλίο σας με τίτλο «Άρωμα ζωής». Είναι ιδιαίτερα συγκινητικό για όλους εμάς στην Οργανωτική Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων να γνωρίζουμε πως άνθρωποι σαν κι εσάς εμπνέονται και εκφράζονται καλλιτεχνικά από τη μεγάλη προσπάθεια που κάνουμε για Μοναδικούς Αγώνες! Σας εύχομαι καλές γιορτές και Καλά Χριστούγεννα! Με εκτίμηση.» (Νέα Ιωνία, 19 Δεκεμβρίου 2003).

Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος (Πρόεδρος της Δημοκρατίας): «Κυρία Καλύβα – Παπαϊωάννου, Σας ευχαριστώ πολύ για το βιβλίο σας «Άρωμα ζωής», που είχατε την καλωσύνη να μου στείλετε, με την αφιέρωσή σας και τις ευχές σας. Σας εύχομαι κι εγώ Καλά Χριστούγεννα και ευτυχές το Νέον Έτος. Με χαιρετισμούς.» (Αθήνα, 22 Δεκεμβρίου 2003).

Χριστόδουλος (Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος): «Ερίτιμε κα Καλύβα – Παπαϊωάννου, Έλαβα το βιβλίο σας υπό τον τίτλον «Άρωμα ζωής», το οποίο ευγενώς και προφρόνως μου αποστείλατε, και σας ευχαριστώ πολύ. Γεύση και ευωδία από «το περιβόλι της ζωής – όπως σημειώνετε στο προλογικό σημείωμα του νέου βιβλίου σας – διανθισμένο με λογής – λογής λουλούδια» λαμβάνει ο αναγνώστης της προσφάτως εκδοθείσης ανάμεικτης συλλογής σας από ποιήματα και πεζογραφήματα. Εύχομαι ο καλός Θεός να σας ευλογεί και να σας αξιώνει της χαράς του παραδείσου και της απολαύσεως ουρανίων δωρημάτων. Μετ’ ευχών ενθέρμων, (Εν Αθήναις, 12.2.2004).

Δημήτριος (Αρχιεπίσκοπος Αμερικής): «Αγαπητή μου  κυρία  Καλύβα – Παπαϊωάννου,  Έχετε τις εγκάρδιες ευχαριστίες μου για τις πολύτιμες ευχές σας στον ευλογημένο εορτασμό των Χριστουγέννων και της Ανατολής του Νέου Έτους. Ιδιαιτέρως σας ευχαριστώ για την αποστολή του βιβλίου σας «Άρωμα Ζωής» που είχατε την ευγενή καλοσύνη να μου αποστείλετε. Εύχομαι και σε σας και τους προσφιλείς σας η χαρά και η ειρήνη του ενανθρωπήσαντος Κυρίου να αποτελεί μόνιμο στοιχείο της ζωής σας στον καινούργιο χρόνο. Με θερμές ευχές και την αγάπη του ενανθρωπήσαντος Κυρίου. (Νέα Υόρκη, Χριστούγεννα – Νέον Έτος 2003 – 2004).

Αντώνης Ν. Συμιγδαλάς (Συγγραφές, Δημοσιογράφος, Εκδότης περ. «Λογοτεχνία Τώρα»): «Αγαπητή μου Ζαννέτα, «ΑΡΩΜΑ ΖΩΗΣ» – Ευτυχώς που υπάρχουν και κάποιοι καλοί ποιητές που μας συγκινούν με τους στίχους τους και με τα πεζογραφήματά τους, διατηρούν ακόμα σε κάποιο ύψος την Ελλάδα, την πνευματική, μάλλον μας δώσατε το άρωμα της ψυχής σας με την θαλερή πορεία της ζωής σας. Τρία έργα όλα κι όλα, μα τόσο πετυχημένα, τόσο χαριτωμένα, τόσο καλογραμμένα, χωρίς να φανεί υπερβολή. Ζηλεύω την ομορφιά που δίνει η πένα σας σαν ακουμπά πάνω στο χαρτί, προσωπικά την βασανίζω λίγο-πολύ. Μια καλή δουλειά στο σύνολο, συγχαρητήρια για την πνευματική ηδονή που μου ’δωσε η γραφή σας. Ευχαριστώ από τα μύχιά μου. Συνεχίστε την πορεία σας άφοβα έχετε τα εχέγγυα, την πίστη μα και την αγάπη να δίνετε όμορφα έργα. Σας ευχαριστώ. Με την φιλική μου σκέψη ευλαβικός προσκυνητής πάνω στο έργο σας.» (Αθήνα, 16 Δεκεμβρίου 2003).                                                   Και αλλού γράφει: Κάποιες παρουσίες (Γράφει – σχολιάζει ο Αντώνης Συμιγδαλάς): «Αρωμα ζωής» της Ζ.Κ.-Π. Σήμερα ερχόμαστε αντιμέτωποι με το τρίτο βιβλίο που μας εμπιστεύθηκε η κ. Ζ.Κ.-Π. είναι ένα καλό σημάδι στη προσπάθειά μας και την ευχαριστούμε από καρδιάς μέσω της εφημερίδας μας. Συγκρίνοντας τα παλιά με τα σημερινά βλέπω να σμιλεύει με πολύ αγάπη το αναμμένο αύριο κι όπου την προτρέπω να συνεχίσει αυτές τις προσπάθειές της χωρίς δισταγμούς γιατί δεν στερείται εκείνων των πλούσιων ψυχικών λεπτών στιγμών και μας ανεβάζουν στ’ ακροούρανα με το δίδαγμά τους, είναι στο βάθος και στην ουσία το έργο της άρωμα ζωής. Προσκρούω όμως στη σεμνότητα μα και στη μετριοφροσύνη της συγγραφέως, αυτός ο δρόμος που πήρε δεν της είναι και τόσον άγνωστος, είναι εκείνος ο όμορφος δρόμος του χρέους και της τιμής, είναι νομίζω πολύ ανθρώπινο να ενδιαφέρεστε για το έργο του διπλανού σου, είναι αλήθεια ότι στη πρόσκαιρη ζωή μας πολλά θέλουμε – αλλά πολύ λίγα πραγματοποιούνται, ίσως να φταίει το γεγονός ότι ζητούμε πολλά. Το «Άρωμα ζωής» έχει ένα φιλοσοφημένο περιεχόμενο και πολύ βαθιές ανθρώπινες πτυχές και διαστάσεις κι ως εκ τούτου δεν θα μείνει μια στείρα και τυφλή αποτίμηση του χτες. ( Εφημ. «Επαρχιακός Τύπος», Καθημερινή εφημερίδα της Θράκης, 25η Μαρτίου 2004).

Φώτιος Γ. Ζάβαλης (Εκπαιδευτικός): «Αγαπητή και Ακριβή φίλη μου Ζαννέτα, Με μεγάλη χαρά έλαβα το νέο πόνημά Σας «΄Αρωμα ζωής» και να μου επιτρέψετε να Σας συγχαρώ δια τους κόπους Σας. Όσα εγκωμιαστικά σχόλια κι αν επιχειρήσω να κάνω έναντι του προσώπου Σας, δεν θα μπορέσω να εκφράσω το πλήρες νόημα των σκέψεών μου. Με μεγάλη προσοχή στέκομαι στην σελίδα 9 του πονήματός Σας, που δίνετε την εικόνα της συγχρόνου κοινωνικής πραγματικότητας. Πολύ ορθά προτρέπετε όλους μας, ώστε να ξεσηκωθούμε και να ξεριζώσουμε τα βλαβερά χορτάρια της κοινωνίας μας, όπως: κακές συνήθειες, ατομικότητα και αδιαφορία για την κοινωνία και τον συνάνθρωπό μας, να φέρουμε τους νέους μας πλησίον των ιδεωδών μας, γιατί σ’ αυτούς εναποθέτουμε το μέλλον μας. Στέκομαι και στη σελ. 22 που αναφέρεσαι στα «Χριστούγεννα του έτους 1969». Ο αναγνώστης, διαβάζοντας προσεχτικά αυτό το κεφάλαιο, αισθάνεται βαθύτατα συγκινημένος. Οι προετοιμασίες του αειμνήστου συζύγου Σας για τις άγιες ημέρες, είναι άξιες επαίνων, γιατί με τον τρόπο αυτό ζούσατε το πραγματικό νόημα των αγίων μας εορτών. Με τον τρόπο αυτόν αφήνατε τα καθημερινά προβλήματα, γιορτάζατε όλοι μαζί το Μέγα γεγονός και προσευχόσαστε, ώστε να επέλθει χαρά και αγαλλίαση στις ψυχές Σας. Όλοι μας αυτή την ημέρα, ας ανοίξουμε τις καρδιές μας για να υπάρξει «επί γης Ειρήνη». Κατασπαζόμενος και αύθις την προσωπικότητά Σας, διατελώ με αδελφική αγάπη. Ειλικρινώς υμέτερος, (Ιωάννινα, Δεκέμβριος 2003).

Διονύσιος Κουλεντιανός (Συγγραφέας, Δημοσιογράφος, Ποιητής): «Aγαπητή κυρία Παπαϊωάννου, Επήρα το νέο βιβλίο σας. Ευχαριστώ και σας συγχαίρω. Θα γράψω δυο λόγια σ’ εφημερίδα και θα σας ενημερώσω.  Με την ευκαιρία, δεχθείτε για τις γιορτές πολλές ευχές για υγεία, χαρά και δημιουργία. Μ’ εκτίμηση ξεχωριστή.» (Κορυδαλλός, 14 Δεκεμβρίου 2003).

Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη (Δρ. Λογοτεχνίας, συγγραφέας, ποιήτρια, κριτικός λογοτεχνίας): «Ο κ. Χάρης Πάτσης προλογίζει το βιβλίο, το οποίο η Γορτύνια λογοτέχνης αφιερώνει στη μνήμη των γονέων της Κωνσταντίνου και Βασιλικής Καλύβα (και οι δύο είχαν γεννηθεί στην Βάχλια). Μέλος λογοτεχνικών σωματείων, πολιτιστικών και πατριωτικών συλλόγων, δραστήρια και ακούραστη, η Ζαννέτα Κ. – Π., εξέδωσε το τρίτο της βιβλίο  με στιγμές, στιγμιότυπα και στίχους που καταγράφουν και υμνούν τα ωραία και ευχάριστα της ζωής, στολισμένα με νότες νοσταλγίας και εικόνες που χάθηκαν στου χρόνου το αδυσώπητο κύλισμα. «Τώρα που στο μυαλό μου τριγυρνά/ το κρίνο της Αγάπης. . γράφει στο ποίημά της. . . . Το «ΑΡΩΜΑ ΖΩΗΣ» της Ζ.Κ.-Π., ευωδιάζει στις σελίδες του από του στρωμένου τραπεζιού τα καλούδια τις γιορτινές μέρες, από τις υπέροχες μυρωδιές της ελληνικής γης, από των ξύλων που καίγονται στο τζάκι τα αρώματα. . . . Από το κρίνο της Αγάπης πλημμυρίζει χρώματα κι ευωδιές το πνευματικό της ανθοκήπι. Και απλά, αθώα, αληθινά, μας καλεί να εκτιμήσουμε το μεγάλο δώρο της ζωής.» (Εφημ. Γορτυνία, Ιανουάριος 2004).

Κωνσταντίνος Ηλιόπουλος: «Αγαπητή Ζαννέτα, Με πολλή χαρά πήρα και το δεύτερο βιβλίο σου «ΑΡΩΜΑ ΖΩΗΣ». Και σ’ ευχαριστώ για την αγάπη σου και την εκτίμηση που έχεις για μένα. Το «Θύμησες» μου έφερε κι’ εμένα τις αναμνήσεις πενήντα περίπου χρόνια πριν!. Και όπως σου είχα τηλεφωνήσει, όταν το έλαβα, το ξεκοκάλισα δυο και τρεις φορές, για να νοιώσω τις σκέψεις σου και τις ανησυχίες σου, της εποχής εκείνης! Στην Αμαλιάδος αριθ. 9. Το βιβλίο «ΑΡΩΜΑ ΖΩΗΣ» είναι καταπληκτικό όλο του το περιεχόμενο. Άλλωστε το επιβεβαιώνουν πάρα πολύ τον συγγραφικό σου χαρακτήρα και την ειλικρίνειά σου στο βιβλίο «Θύμησες». Εγώ διακρίνω και στα δύο σου βιβλία που  διάβασα, είναι νοσταλγίες της τότε καλής εποχής που χωρίς κινητά τηλέφωνα, τηλεοράσεις και Super Market, είχε χρόνο ο κόσμος να συναντιούνται και να διασκεδάζουν, μέσα στα σπίτια τους σε 15 τ.μ. δωμάτιο, μαζί με τους γονείς τους, χωρίς τις σημερινές έξαλλες παρουσίες. Ζαννέτα πολλές φορές αντηχεί στ’ αυτιά μου η φωνούλα της Μανούλας σου, στο αυστηρό της να σου φωνάζει Ζ α ν ν έ τ τ  ! Καλή Μάνα!!  Αντιλαμβάνομαι ότι είσαι μια φωτεινή προσωπικότητα που από μικρή είχες φινέτσα. Συγχαρητήρια, και σου εύχομαι υγεία και να συνεχίσεις τις πνευματικές σου δημιουργίες. Σου κάνει Καλό. Με αγάπη». (Φάληρο, 15/12/2003)

π. Θεόδωρος Μποτής (Ιερεύς στην Βάχλια Γορτυνίας): «Αγαπητή μας Ζαννέτα, αεικίνητη περιστερά της Βάχλιας, μέλισσα της Ενώσεώς μας, χαίρε εν Χριστώ τω νεογεννήτω Βασιλεί και προ των αιώνων υπάρχοντα. Έλαβα το ωραίο σου βιβλίο «Άρωμα ζωής» γραμμένο από τα χέρια σου με τόση σοφία και ζωή και από γέρος που είμαι με φέρνει στα νεανικά μου χρόνια με τα επιτυχημένα γραφόμενά σου, αναφερόμενα στην Παναγία, στο ταξίδι της Πάρου, τα γλέντια και διασκεδάσεις που κι’ εγώ τα πέρασα, αλλά με συννεφιασμένο ουρανό με την κατοχή και τη σκληρή ζωή της εποχής εκείνης. Το όλο σου έργο κορυφώνεται με την συμβουλή και νουθεσία της αείμνηστης γιαγιάς σου ΓΥΦΤΟΛΕΝΗΣ, που σου έλεγε ότι ο άνδρας σου πρέπει να σε γνωρίζει από την μέση και κάτω. Ποτέ πάνω από αυτήν, για να μην εκμεταλλευτεί τα αισθήματά σου, την αγάπη σου, την αφοσίωσή σου σ’ αυτόν και την προσφορά σου. Άριστο συναίσθημα συζυγικής ζωής. . . .  Σ’ ευχαριστώ που με θυμάσαι και για τις ευχές σου επί των Αγίων Χριστουγέννων και Νέου Έτους. . . . . Συγχαρητήρια άπειρα σου απευθύνω για την συγγραφική σου θέληση και προσπάθειά σου στο «Άρωμα Ζωής». Με τις καλλίτερες ευχές μου και άπειρη αγάπη, Χρόνια Πολλά, Καλή Χρονιά.» (Δεκέμβριος 2003).

Μερόπη Ν. Σπυροπούλου (Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Αθηνών): «Σας ευχαριστώ θερμά για το ωραίο βιβλίο σας «Άρωμα ζωής» και τις ευχές σας. Αντεύχομαι να έχετε μια ευλογημένη χρονιά, γεμάτη από χαρές και ωραίες δημιουργίες. Με εκτίμηση.» (Πρωτοχρονιά 2004).

Γεώργιος Ν. Κωνσταντίνου (Εκπαιδευτικός, συγγραφέας, ποιητής): «Αγαπητή φίλη κυρία Ζαννέτα Κ. – Π., Σας ευχαριστώ για το υπέροχο βιβλίο σας, το οποίο μελέτησα και με εντυπωσίασε! Επίσης σας ευχαριστώ που έχετε αναφέρει και μένα, μεταξύ εκείνων που έχουν γράψει για την λογοτεχνική σας δράση, στο «ΑΡΩΜΑ ΖΩΗΣ».  Σας εύχομαι να συνεχίσετε με το ίδιο πάθος, αφοσίωση και αγάπη την ποιητική σας ανοδική πορεία. Πάντα επιτυχίες. Τις αξίζετε!! Σας εύχομαι ολόψυχα Φως – χρώματα και αρώματα τις άγιες ημέρες των Χριστουγέννων. Ευτυχές – ελπιδοφόρο – ειρηνικό με υγεία και χαρά το νέο έτος 2004. Με αγάπη και εκτίμηση.» (Ερέτρια – Χαλκίδα Ευβοίας 21.12.2003).

Βλάσιος (Σάκης) Α. Παπαπετρόπουλος (Πάρεδρος Ελεγκτικού Συνεδρίου): «Αγαπητή Ζαννέτα, Με πολλή χαρά πήρα το βιβλίο σου «Άρωμα ζωής» και σε ευχαριστώ θερμά. Όταν μάλιστα είναι από δικό σου πρόσωπο η χαρά είναι διπλή. Οι στίχοι σου θωπεύουν τον λεπταίσθητο συναισθηματισμό και σηματοδοτούν το δρόμο στο κρυφόνειρο. . . . Στίχοι τόσο απαραίτητοι στη σημερινή πεζή εποχή μας που η  ζωή τροχιοδρομεί πάνω στις ίδιες ράγες. Το  «κυκλάμινα και γιασεμιά προσμένουν πάντα ΕΣΕΝΑ» σε παρακινεί να αλλάξεις φιλήματα με χίμαιρες. . . . Αλλά και από όλο το βιβλίο σου διαχέεται ΑΡΩΜΑ ΖΩΗΣ. . . Η Γιαγιά η ΓΥΦΤΟΛΕΝΗ μ’ έκανε να βιώσω τη συγκινησιακή αναδρομή στο παρελθόν. . .  Με συνέδεσε με την παιδική μου ηλικία. Παιδί τότε τα θυμάμαι όλα. . . . Ο Δροσίνης γράφει: «οι θύμησες της νιότης μου χαράς απομεινάρι / στερνό μου βιός που δεν μπορεί κανείς να μου το πάρει. . .». Χωρίς κολακευτικό φωτισμό: σε συγχαίρω και εύχομαι αναρρίχηση σε ψηλές κορφές. . . Σε φιλώ.» (Αθήνα, 23.12.2003).

Κωνσταντίνος Νικολόπουλος – Καμενιανίτης (Λογοτέχνης, Συγγραφέας, τ. Αντ/δρος Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών): «Αγαπητή κ. Ζαννέτα Κ. – Π., Έλαβα το βιβλίο σου με τίτλο «Άρωμα ζωής» και με την εγκάρδια προς εμέ αφιέρωση. Σ’ ευχαριστώ κι εύχομαι Καλά Χριστούγεννα κι ευτυχισμένο το Νέον Έτος 2004.    Γνωρίζω αρκετά καλά την λογοτέχνη κ. Ζαννέτα Κ. – Π., τόσο μέσα από τα βιβλία της, όσο κι από την εν γένει προσφορά της στα δρώμενα της πατρίδας μας, μέσω των πολιτιστικών και άλλων Συλλόγων. Άνθρωπος χαρισματικός, δημιουργικός, με αξίες και ιδανικά, που βασίζονται και καθορίζουν την ταυτότητα της γνήσιας Ελληνίδας. Στο καινούριο της βιβλίο με τίτλο «Άρωμα ζωής», αφήνει ν’ απλωθεί πιο ολοκληρωμένος και μεστωμένος ο ποιητικός και πεζός της λόγος, στα ποιήματα και τα αφηγήματα που περιλαμβάνει το άρτιο από κάθε άποψη βιβλίο της. Με περισσή λεβεντιά οδεύει προς το αύριο του λογοτεχνικού της ορίζοντα, χτίζοντας το οικοδόμημά της πάνω σε γερά θεμέλια. Ένα οικοδόμημα που όσο ολοκληρώνεται, δείχνει την ομορφιά και το μεγαλείο της ψυχής της. Την συγχαίρω θερμά και της εύχομαι πάντα επιτυχίες. Με εκτίμηση.» (19/12/2003).

Χρήστος Τομαράς (Αντ/δρος Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού Βορείου και Νοτίου Αμερικής): «Αγαπητή μου κυρία Καλύβα, Πολλές ευχαριστίες για την αποστολή του βιβλίου σας «Άρωμα ζωής». Σας διαβεβαιώνω ότι θα αποτελέσει σημαντικό μέρος της συλλογής μας. Με εκτίμηση.» (Σικάγο, 29.12.2003).

Νίκος Π. Γεωργακόπουλος (Εκπαιδευτικός, συγγραφέας): «Κυρία Ζαννέτα, Σας ευχαριστώ για το καινούριο βιβλίο σας που μου στείλατε. Στο «Άρωμα ζωής» διακρίνουμε κατάθεση ψυχής στον κόσμο που περιβάλλει την συγγραφέα, με θρησκευτική ευλάβεια, αληθινή ανθρωπιά και αισθητική αρτιότητα. Εικόνες δοσμένες με εντυπωσιακή απλότητα και χρωματική διαύγεια, με νόημα καθαρό – τη συλλογική μας ευαισθησία – βρίσκουν τον αντίλαλό τους μέσα μας. . .  Και σε άλλα με υγεία. Εγκάρδιες ευχές για υγεία και δημιουργία το 2004. Με εκτίμηση.» (Τρίπολη, 5.1.2004).

Θεοφάνης Παπαχατζής (Συγγραφέας): «Κυρία Καλύβα, Χρόνια Πολλά – Καλή Χρονιά. Σας ευχαριστώ θερμά που πάντοτε με τιμάτε με τις νέες δημιουργίες σας. Το βιβλίο σας «Άρωμα ζωής», το διάβασα με ενδιαφέρον και πολύ το χάρηκα. Χάρηκα το λόγο σας, που έχει απλότητα, σαφήνεια, εκφραστικότητα, αμεσότητα, λεπτό χιούμορ και τέχνη. Όλα σας τα δημιουργήματα πεζογραφήματα και ποιήματα, που είναι έκφραση προσωπικών βιωμάτων, αποπνέουν πίστη, πατρίδα, οικογένεια, παράδοση, ελληνική φύση, ανθρωπιά, κοινωνικότητα, χαρά ζωής, γι’ αυτό διδάσκουν και τέρπουν. Σας συγχαίρω εγκάρδια κι εύχομαι υγεία και δύναμη για νέες δημιουργίες. Με εκτίμηση.» (Αθήνα, 15..1.2004).

Απόστολος Ι. Πάσχος (Διδάκτωρ Ιατρικής Πανεπιστημίων Αθηνών και Ιωαννίνων, συγγραφέας, ποιητής): «Αγαπητή μου Ζαννέτα Καλύβα – Παπαϊωάννου, Εξαίρετον το ανθολόγιον πόνημά σας «Άρωμα ζωής» και πολύτιμον δια πάντα Ελληνορθόδοξον πολίτην και όχι μόνον, εις τους χαλεπούς και αλλοτριωτικούς καιρούς μας. Φιλικώς.» (Ιωάννινα, 12.1.2004).

Χρυσούλα Βαρβέρη – Βάρρα (Πρόεδρος της Διεθνούς Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών (Δ.Ε.Ε.Λ), διδάκτωρ λογοτεχνίας):«Άρωμα ζωής»: Η ποιήτρια και συγγραφέας κ. Ζαννέτα Κ. – Π., είναι μία προβληματισμένη προσωπικότητα της σύγχρονης εποχής. Η ενδιαφέρουσα θεματική της είναι ανάμικτη από ποιήματα και πεζογραφήματα. Πρόκειται για ένα θαυμάσιο πάντρεμα συγγραφικής ομορφιάς και ποίησης. Τα βιώματά της πλαισιώνουν το διάβα της ζωής της , συγκινούν κι εντυπωσιάζουν κι η αγάπη της για την Πατρίδα είναι λουσμένη από το άρωμα των Ελληνικών μας παραδόσεων. Ο κόσμος πάει μπροστά, αλλά η δύναμη της θέλησής μας πρέπει να κρατάει την αλήθεια της Ρίζας μας, την ένδοξη πνευματική κληρονομιά μας.  Η κ. Ζαννέτα Κ. – Π., είναι άξια συγχαρητηρίων για τις προσπάθειες που κάνει. Της εύχομαι καλή επιτυχία.» (Αθήνα, 28.1.2004).

Αδ. Μαρίνα Κουμάντου (Πρόεδρος Δ.Σ. ΄Ιδρυμα για το παιδί «Η ΠΑΜΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ»): «Αγαπητή κ. Παπαϊωάννου, Σας ευχαριστούμε θερμότατα που και φέτος δεν ξεχάσατε τα παιδιά του Ιδρύματός μας. Λάβαμε τα λογοτεχνικά σας βιβλία με τίτλο «Άρωμα Ζωής» καθώς και των άλλων συγγραφέων και χαιρόμαστε ιδιαίτερα που μας δίνετε την δυνατότητα να εμπλουτίσουμε τη βιβλιοθήκη του Ιδρύματός μας. Οι ανάγκες μας για την ετήσια φροντίδα και εκπαίδευση 240 παιδιών και νέων είναι πολύ μεγάλες και κάθε δωρεά είναι πολύτιμη για μας και ενισχύει τις προσπάθειάς μας. Και πάλι σας ευχαριστούμε και σας ευχόμαστε Καλή και δημιουργική Χρονιά. Με εκτίμηση.» (Νέα Μάκρη, 20 Ιανουαρίου 2004).

Γιώργος Τζινιέρης (Πρόεδρος Δ.Σ. Παναρκαδικής Ομοσπονδίας Ελλάδας): «Αγαπητή κυρία Καλύβα, Με μεγάλη μας χαρά λάβαμε τα βιβλία σας «Νότες μιας ζωής» και «Άρωμα ζωής» και σας ευχαριστούμε πολύ για την προσφορά σας στη Βιβλιοθήκη μας. Η Ομοσπονδία μας θα χαρεί να σας προσφέρει τη βοήθειά της σε οτιδήποτε χρειαστείτε. Με θερμές ευχαριστίες» (Αθήνα, 3.2.2004).

Κωνσταντίνος Δανιγγέλης (Διευθυντής Δημόσιας Βιβλιοθήκης Τριπόλεως): «Αγαπητή Κυρία Καλύβα, Για άλλη μια φορά αποθαυμάσαμε γοητευμένοι τον ολοφώτεινο, πληθωρικό κι ευαίσθητο πεζό και έμμετρο Λόγο σας μέσα από τις σελίδες του υπέροχου Βιβλίου σας «ΑΡΩΜΑ ΖΩΗΣ», που τιμητικά μας αποστείλατε. Δεχθείτε τα θερμά μας συγχαρητήρια και τις ευχαριστίες μας για τη λαμπρή αυτή λογοτεχνική σας δημιουργία. Με εκτίμηση.» (Τρίπολη, 2 Φεβρουαρίου 2004).

Νίκος Ανώγης (Λογοτέχνης, Κριτικός, Συγγραφέας, Εκδότης του περιοδικού «ΚΟΥΑΡΙΟΣ»): «ΑΡΩΜΑ ΖΩΗΣ», Στιγμές, στιγμιότυπα και στίχοι της Ζ.Κ.-Π. Τη ζωή μας σημαδεύουν στιγμές και στιγμιότυπα και εικόνες ζωής, που μας κατακτούν και οδηγούν το νου και την πέννα μας στην καταγραφή και την αποθησαύριση, είτε σα μια ιστορία στον πεζό λόγο, είτε σαν στίχος στην ποίηση. Η ποιήτρια κ. Ζ.Κ.-Π., όλες τις στιγμές που βιώνει και αποτυπώνονται στο νοητικό χώρο της συνείδησής της, τις κάνει λογοτεχνικό κείμενο με πλούσια λυρικά στοιχεία, με έμπνευση, με έκσταση και φιλοσοφικό στοχασμό. Τους δίνει τις αποχρώσεις και τη σημασία ενός πλούσιου πνευματικού έργου. Αισθήματα που την κατακτούν, την εμπνέουν και τα υπηρετεί πιστά είναι η αγάπη, ο έρωτας, ο ανθρωπισμός, η ειρήνη, η συναδέλφωση. Οι αρετές, τα ιδανικά που την κατακλύζουν και νιώθει την ανάγκη να δώσει και να πάρει αρχές, κανόνες καλής συμπεριφοράς. Να σταθεί στο διπλανό της συνάνθρωπο και να μοιραστεί το ψωμί, την ευτυχία και τον πόνο, την αδικία συμπαρασύροντας τον κόσμο, σ’ ένα ευτυχισμένο πέρασμα από τη ζωή. Μέσα στις στιγμές, μέσα στα λίγα, ζει, βιώνει τα πολλά και μέσα από τις έννοιες των λέξεων, εμπνέεται και οικοδομεί το πνευματικό της έργο.» (Αθήνα, 3.2.2004).

Βασιλική Καλαχάνη (Συγγραφέας, Λογοτέχνης): «Άρωμα ζωής»: Ένα έργο εμπεριστατωμένο με χαριτωμένες πράξεις της ζωής μας, σκηνές καθημερινές, που σε προϊδεάζουν γι’ αυτό το χαρούμενο ποτήρι της ανθρωπιάς που σαν κέρασμα πάει από στόμα σε στόμα και χέρι σε χέρι. Το έργο αυτό έχει την χάρη της προφορικής διήγησης, της «φιλικής κουβεντούλας» όπως θα λέγαμε, ένα έργο καίρια αποτυπωμένο, ανάγλυφα νοσταλγικό και καλοδιατηρημένο, που επειδή η επικοινωνία στις μέρες σπανίζει πραγματικά, έρχεται ένα βιβλίο να αντικαταστήσει την φωνή του δημιουργού του, που ναι μεν αντιπροσωπεύει το πνεύμα και το χιουμοριστικό ήθος μιας εποχής, υπάρχουν πράγματα που δεν μπορούν καθημερινά να επαναλαμβάνονται, υπάρχει αλήθεια χρόνος να αναπαυτούμε και να ξεκουραστούμε και να επιδοθούμε σε χαριτωμένες διηγήσεις μιας περασμένης τάξης πραγμάτων και μιας ποιοτικότερης στάθμης γεγονότων; Σίγουρα δεν μπορούμε να βρούμε τον χρόνο να κάνουμε ειρήνη με τον εαυτό μας και με τις κάποτε βάρβαρες συνθήκες που μας περιβάλλουν. . . όμως τολμούμε και γράφουμε ένα βιβλίο. . . . . αυτό ακριβώς έκανε η κ. Ζ. Κ. – Π. και μας έδωσε το έργο της «Άρωμα ζωής», ένα σύνολο διηγημάτων και σύντομων ποιημάτων, όλα κοινωνικού περιεχομένου, όλα αδιάσειστα στοιχεία μιας προηγούμενης εποχής, που είναι τόσο διανθισμένο από μηνύματα μιας πολύ ανθρώπινης προσέγγισης και ηθικότερης δημιουργίας. . .  που έτσι πολύ απλά ξεκουραζόμαστε κι ακούμε τους βίους και τα παθήματα των ανθρώπων μέσα απ’ την καρδιά της ποιήτριας.  Και την ευχαριστούμε γι’ αυτό, και της δίνουμε πάλι συγχαρητήρια για την ακούραστη προσφορά και τον δημιουργικό της μόχθο στον χώρο της Λογοτεχνίας, όπου καταθέτει τον εαυτό της με τόση απλότητα, σεβασμό και ειλικρίνεια. Η πνευματική σου φίλη.» (Κρήνες Κορινθίας, 15.2.2004).

Δημήτρης Λαγός (Επίκουρος Καθηγητής Πανεπιστημίου Αιγαίου): «Αγαπητή κ. Καλύβα – Παπαϊωάννου, Σας ευχαριστώ για την ευγενική αποστολή και αφιέρωση του βιβλίου σας «Άρωμα ζωής». Η ανάμικτη αφηγηματική και ποιητική συλλογή σας αναδεικνύει πτυχές της ανθρώπινης φύσης και ψυχής, όπως λαϊκές θυμοσοφίες, λυρισμό και συναισθήματα τρυφερότητας, στοιχεία τα οποία είναι απόλυτα αναγκαία για να οικοδομηθούν οι ανθρώπινες αξίες της σύγχρονης εποχής. Συγχαρητήρια για την συγγραφική σας προσπάθεια. Με ιδιαίτερη εκτίμηση.» (Αθήνα, 11.03.2004).

Γεώργιος Ι. Μποτής (Νομικός Σύμβουλος Αρχιεπισκοπής Αθηνών, συγγραφέας, λογοτέχνης): «Αγαπητή μου Ζαννέτα, Έλαβα το τρίτο κατά σειράν νέο βιβλίο σου με τον τίτλο «Άρωμα ζωής». Ο τίτλος είναι πολύ επιτυχημένος γιατί από το περιεχόμενο του βιβλίου ξεπηδά πνεύμα αισιοδοξίας και αγάπης, που πραγματικά χρωματίζει τη ζωή μας. Από τα ποιήματά σου αλλά και από τα γλαφυρά πεζογραφήματά σου διαφαίνεται έντονα το ταλέντο σου και στα δύο αυτά είδη της λογοτεχνίας. Ο Θεός να σου χαρίζει υγεία και πνευματική δύναμη να μας χαρίσεις και άλλα δημιουργήματά σου. Δράττομαι της ευκαιρίας να σε συγχαρώ, πέραν των λογοτεχνικών σου επιδόσεων, για την προσωπικότητά σου. Συμπυκνώνεις και ενσαρκώνεις το καταστάλαγμα των προτερημάτων των γονιών σου. Είσαι προικισμένη με την πανθομολογούμενη καλοκαγαθία, την γρανιτένια εντιμότητα και την αναμφισβήτητη πραότητα του πατέρα σου αλλά ταυτόχρονα και με την απαράμιλλη αξιοσύνη, την έκδηλη σπιρτάδα του νου και το δημιουργικό, κοινωνικό, οικουμενικό θα έλεγα, δυναμισμό της μητέρας σου, που στην καρδιά της έκρυβε μια πλέρια και άνευ ορίων εμπιστοσύνη και αγάπη για τον άνθρωπο. Με αυτό το πολύτιμο κράμα προτερημάτων προικισμένη να προχωράς στη ζωή και να είσαι βεβαία ότι το κάθε σου βήμα θα είναι μία δημιουργία, που εσύ μπορεί να μην καταλαβαίνεις, διότι δίνεις αυτό που έχεις μέσα σου. Είναι μια φυσιολογική κατάσταση για σένα. Οι άλλοι όμως, οι γύρω σου, εισπράττουν την καλοσυνάτη ανθρώπινη και δημιουργική αύρα του χαρακτήρα σου. Με εξαιρετική τιμή και Αγάπη.» (Αθήνα, Μάρτιος 2004).

Ευφροσύνη Κακογιαννάκη – Λιβανίου (Λογοτέχνης, συγγραφέας, Μέλος της ΔΕΕΛ): «Αγαπητή Ζαννέτα, Το «Άρωμα ζωής» που κρατώ στα χέρια μου το διάβασα με μεγάλη ευχαρίστηση. Με άγγιξε, με συγκίνησε και με έκανε να νοσταλγήσω πολλά προσωπικά μου βιώματα. Η απλότητα της καταγραφής και η αγάπη σου γι’ αυτό που κάνεις, σε βοηθούν να γίνεσαι αγαπητή στους αναγνώστες. Το βιβλίο σου πήρε τη θέση του στη προσωπική μου βιβλιοθήκη με πολλή αγάπη. Θέλω να σε ευχαριστήσω για την προσφορά σου και να σου εκφράσω φιλικά τις σκέψεις μου. «Το βιβλίο αυτό δείχνει την ομορφιά και την απλότητα της ψυχής σου». Σου εύχομαι υγεία και πολλές νέες πνευματικές ποιητικές δημιουργίες.» (Αθήνα, Μάρτιος 2004).

Μιχάλης Σταφυλάς (Εκδότης περ. «Πνευματική Ζωή»): Η Ζαννέτα Καλύβα – Παπαϊωάννου στο 2003 κυκλοφόρησε το βιβλίο ‘Άρωμα ζωής». Το πρωτότυπο στην περίπτωσή της είναι πως περιέχει ποιήματα και αφηγήματα που και τα δύο εκφράζουν βιώματα, παρατηρήσεις, συναισθηματισμούς. Σε πολλά αναφέρεται στα δύσκολα χρόνια του πολέμου και της Κατοχής – δηλαδή σε πικρές εποχές που σημάδεψαν τους ανθρώπους με δάκρυα και αίματα. Αυτό το απλό γράψιμό της είναι που κερδίζει τον αναγνώστη. Γράφει σαν να συζητάει με κάποιους, σαν να τους αφηγείται (ποιητικά και πεζογραφικά) τα όσα είδε και έπαθε. Λόγος μεστός, φιλικός προς την αλήθεια.»  (Περ. «Πνευματική Ζωή», τεύχος 155, Μάρτης-Απρίλης 2004).

Ηλίας Γιαννικόπουλος  (Δρ. Πανεπιστημίου Εδιμβούργου, Δικηγόρος, Λογοτέχνης, Μέλος Φ.Σ. «Παρνασσός»): «Σε κομψή και σχεδόν πολυτελή έκδοση κυκλοφόρησε το τρίτο βιβλίο της «Άρωμα ζωής», η αξιαγάπητη και συμπαθέστατη συμπατριώτισσα από τη Βάχλια. Έχουν προηγηθεί οι «Θύμησες» και οι «Νότες μιας ζωής». Όλα τα βιβλία της κ. Καλύβα αποτελούν τρυφερές αναπολήσεις της παιδικής και οικογενειακής ζωής της και είναι γραμμένα με ευαισθησία και νοσταλγία. . . . . . Έχει τρυφερή ψυχή και έχει να δώσει πολλά, αλλά πάντα με τους όρους και τους κανόνες της τέχνης! Να μη διστάζει να διαγράφει, να ξαναγράφει, να σχίζει και να πετάει ό,τι άχρηστο και περιττό. Ν’ αποκρυσταλλώνει και ν’ αποστάζει τα βιώματά της. . . . . Αγαπώ την ίδια ως άνθρωπο, εκτιμώ τη φιλότιμη και αξιέπαινη προσπάθειά της και με το θάρρος της φιλίας μας τις γράφω τις φτωχές αυτές συμβουλές μου, γιατί θέλω να τη βλέπω ψηλότερα και να την καμαρώνω και εγώ και όλοι  οι συμπατριώτες μας Γορτύνιοι! Μπορεί!» (Εφημ. «Η Φωνή της Γορτυνίας, τεύχος 1118, Ιούνιος 2004).

Ντόρα Μπακογιάννη (Δήμαρχος Αθηναίων): «Αγαπητή Κυρία Καλύβα – Παπαϊωάννου, Σας ευχαριστώ για την ευγενική σας σκέψη να μου στείλετε το βιβλίο σας με τίτλο «Άρωμα ζωής». Τις θερμές μου ευχαριστίες συνοδεύουν οι φιλικοί μου χαιρετισμοί. Με εκτίμηση.» (Αθήνα, 16 Ιουνίου 2004).

Τάκης Νατσούλης (Κριτικός Λογοτεχνίας): «Άρωμα ζωής». Στιγμές, στιγμιότυπα και στίχοι. Είναι το τρίτο βιβλίο της Ζαννέτας Κ.-Π. Τα ποιήματά της και όλα τα έργα της , μια θάλασσα από μελωδίες διανθίζουνε. . .  Πολύφωνη της Τέχνης ιέρεια, ανυπόκριτη και απροσποίητη, με ανεξάντλητο λυρισμό, περπατά με σταθερά βήματα και αιχμαλωτίζει με στίχους λαμπερόχρωμους. . .» (Εφημ. «Φιλολογικός ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ», 28 Ιουλίου 2004).

Κατερίνα Π. Παναγοπούλου (Πρόεδρος Αθλητικού Σωματείου «ΚΑΛΛΙΠΑΤΕΙΡΑ»): «Αξιότιμη κυρία Παπαϊωάννου, Σας ευχαριστώ πολύ για την ευγενική σας σκέψη να μου στείλετε την υπέροχη έκδοσή σας «Άρωμα ζωής». (Αθήνα, Ιούλιος 2004).

Βασίλης Βασιλικός (Πρεσβευτής της UNESCO, συγγραφέας): «Αγαπητή Ζαννέτα, Σ’ ευχαριστώ για το «Άρωμα ζωής». Πραγματικά η ποίηση και το πεζό «παντρεύονται» ευτυχισμένα στο βιβλίο σας. Περιμένω τη συνέχεια. Με αγάπη.» (Παρίσι, 28.08.2004).

Νικόλαος Τροχάνης (Ιατρός): «Αγαπητή κα Ζαννέτα, Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για την αποστολή του βιβλίου σας «Άρωμα Ζωής». Σας πληροφορώ ότι όχι μόνον το διάβασα αλλά κυριολεκτικά το. . . . ρούφηξα. Οι όμορφες και παραστατικές εικόνες της ζωής που αποδίδετε τόσο γλαφυρά συναρπάζουν τον αναγνώστη και δεν του αφήνουν περιθώρια να . .  ξαποστάσει στο διάβασμά του. Μου προσφέρατε όχι μόνον μια ανάγνωση ενός βιβλίου αλλά και την συμμετοχή μου στα επεισόδια – κομμάτια της ζωής σας. Και πάλι θερμές ευχαριστίες, Με εκτίμηση.» ( Αθήνα, 14.10.2004).

Θεοδώρα Κουφοπούλου – Ηλιοπούλου (Λογοτέχνης, Συγγραφέας, Ποιήτρια): «Φίλη ποιήτρια, Ζαννέτα Παπαϊωάννου, Σου εύχομαι Χαρούμενα Χριστούγεννα, Ευτυχές το 2005, Δημιουργικό, ποιητικό. Διάβασα το «Άρωμα ζωής», στίχοι πράγματι που μοσχοβολάνε τρυφερότητα, αγνά συναισθήματα, νοσταλγία. . . . Η γραφή σου σε πεζό, μας συγκινεί, μας ταξιδεύει σε εποχές ευγενικές, ωραίες, (σε πείσμα των σημερινών ταραγμένων). Μπράβο σου. Σου ευχόμαστε καλή συνέχεια.» (Δεκέμβριος  2004).

Μαριλένα Λασκαρίδου (Πρόεδρος της Βιβλιοθήκης «Καίτη Λασκαρίδου»): «Αγαπητή κ. Καλύβα – Παπαϊωάννου, Η Πρόεδρος Μαριλένα Λασκαρίδου και τα μέλη της Επιτροπής Βιβλιοθήκης «Καίτη Λασκαρίδου» σας ευχαριστούν θερμά για την προσφορά σας στη βιβλιοθήκη.  Η δωρεά των βιβλίων σας «Νότες μιας ζωής» και «Άρωμα ζωής» αποτελεί πολύτιμο βοήθημα, για το αναγνωστικό της κοινό και συμβάλλει στον ποιοτικό εμπλουτισμό της Βιβλιοθήκης. Με φιλικούς χαιρετισμούς.» (Νέο Φάληρο, 3 Μαϊου 2005).

Λευτέρης Τζόκας (Συγγραφέας, Λογοτέχνης, και νυν Πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών): «… Το έργο «Άρωμα ζωής» της κας Ζαννέτας Κ. – Π. είναι ανθρώπινες στιγμές, στιγμιότυπα και στίχοι από την ποιήτρια και χρονογράφο. Βραβευμένη από Λογοτεχνικά Σωματεία και Κριτικές Επιτροπές για την δουλειά της, που φιλοξενήθηκε στον ημερήσιο και επαρχιακό τύπο. Οι «Θύμησες», το βιβλίο που εξέδωσε το 2001, είναι αφηγήματα και δίγλωσση ποιητική συλλογή είναι οι «Νότες μιας ζωής» (2002). Το «Άρωμα ζωής» περιέχει δέκα πέντε (15) ποιητικά σχεδιάσματα και δέκα τρία (13) σκίτσα καλογραμμένα απ’ την καθημερινότητα. Χρονογραφήματα ανθρώπινα κι ευγενικά.» (Εφημ. «Ηπειρώτικα Νέα», Ιανουάριος – Φεβρουάριος 2006).

Αντώνης Σαμιωτάκης (Συγγραφέας, Λογοτέχνης, Πρόεδρος του Πειραματικού Μουσείου Λογοτεχνίας): «Κα Ζαννέτα Καλύβα – Παπαϊωάννου, Με ιδιαίτερα μεγάλη χαρά λάβαμε τις δύο θαυμάσιες ποιητικές σας δημιουργίες «Νότες μιας ζωής» και «Άρωμα ζωής».  Σας ευχαριστούμε θερμά για την προσφορά σας αυτή στη Βιβλιοθήκη του Πειραματικού Μουσείου Λογοτεχνίας. Είθε αείποτε να θάλλει το δέντρο της ψυχής σας…  Με εκτίμηση.» (Νίκαια, 7.2.2007).

Ρούμκου Τάνια (Συγγραφέας, Λογοτέχνης): «Κυρία Παπαϊωάννου, Ονομάζομαι Ρούμκου Τάνια και κατοικώ στη Θεσσαλονίκη. Ανακάλυψα το βιβλίο σας «Άρωμα ζωής» στη δημοτική βιβλιοθήκη Θεσσαλονίκης και καθώς το διάβασα, ενθουσιάστηκα. Παρατηρώ στη γραφή σας και στα ποιήματά σας, βαθιά ευαισθησία και τρυφερότητα, αλλά και βαθιά ποιότητα ψυχής. Με εμπνεύσατε κυρίως γιατί μέσα από το γράψιμό σας, διέκρινα το ήθος και την πνευματικότητα που αντιλαμβάνομαι ότι έχετε ως άνθρωπος. Σκέφτηκα λοιπόν να σας στείλω το πρώτο και μοναδικό βιβλίο που εξέδωσα με ποιήματά μου, στα τέλη του 2012. Εύχομαι τα ποιήματα αυτά, να σας κάνουν καλή συντροφιά. Καλή συνέχεια σε ό,τι κάνετε. Με βαθιά εκτίμηση.»  (Θεσσαλονίκη, Φεβρουάριος 2014).


καρδια ζαννετα

Κριτικές για την ποιητική συλλογή της Ζαννέτας Καλύβα -Παπαϊωάννου «ΜΕ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ ΤΑ ΦΤΕΡΑ»

Γεώργιος Ι. Μποτής (Εκδότης, Λογοτέχνης, Συγγραφέας, Ποιητής, Νομικός Σύμβουλος Ιεράς Αρχιεπισκοπής): «Στον Πρόλογό του αναφέρει: «Ωκεανόν ακένωτον αισθημάτων Αγάπης, Λατρείας, Αφοσίωσης και Ευαισθησίας, και όχι μόνον, θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει τα τρυφερά και γεμάτα λυρισμό ποιήματα της καταξιωμένης λογοτέχνιδος Ζαννέτας Καλύβα – Παπαϊωάννου. Η ποιήτρια, στην πολύγλωσση αυτή ποιητική της συλλογή «Με της καρδιάς μου τα φτερά» (Ελληνικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ιταλικά και Κινέζικα) αφήνει ελεύθερους όλους τους κρουνούς των αποθεμάτων του αγαπητικού λόγου της ψυχής της να περιλούσουν το πιο αγαπημένο της πλάσμα, που έχει στη ζωή, «το γλυκύ της Έαρ», την λατρευτή εγγονή της Κωνσταντίνα – Θεοδώρα. Και αν ακόμη η πολυτάλαντη ποιήτρια δεν είχε θέσει το όνομά της κάτω από τα ποιήματά της, και πάλι θα ήταν αναγνωρίσιμη σε μας που έχουμε το προνόμιο να γνωρίζουμε από κοντά την απλή αλλά και αριστοκρατική προσωπικότητά της, γιατί η γραφή της είναι εμποτισμένη πάντοτε από την γλυκοστάλακτη ροή της Αγάπης της. Οι εκδόσεις «Πλάτανος» πιστεύουν ακράδαντα ότι η έκδοση αυτή αποτελεί το πολυτιμότερο δώρο Αγάπης, Λατρείας και Αφοσίωσης της ποιήτριας προς τη μικρή Κωνσταντίνα – Θεοδώρα, με την προσδοκία και την ευχή, όταν μεγαλώσει και γευθεί το περιεχόμενο της αφιέρωσης, να εγκολπωθεί τα προσφερόμενα μηνύματα και να ακολουθήσει στη ζωή της τα ίχνη του «υπογραμμού», που διέγραψε και διαγράφει η γιαγιά της Ζαννέτα. Τέλος, η προσφορά αυτή είναι η πιο πολύτιμη κληρονομιά και ηθική παρακαταθήκη γιαγιάς προς εγγονή». Και στην κριτική του, γράφει: «Τον γλυκασμό του αγαπητικού της λόγου εναποθέτει η λογοτέχνιδα Ζ.Κ.-Π. στην πεντάγλωσση έκδοση της ποιητικής της συλλογής «Με της καρδιάς μου τα φτερά». Ένας γλυκασμός, τρυφερός και πηγαίος, που ξεπηδά αυθόρμητα και ακάθεκτα από την αστείρευτη πηγή του συναισθηματισμού της συγγραφέως και περιλούει στοργικά τον πιο πολύτιμο αποδέκτη της, την εγγονή της Κωνσταντίνα – Θεοδώρα, και δι’ αυτής όλα τα παιδιά του κόσμου. Η περικαλλής και τόσο φροντισμένη αυτή έκδοση αποτελεί, κατά την γνώμη μου, παγκόσμια πρωτοτυπία, αφού σε πεντάγλωσση έκδοση, εξ όσων γνωρίζω, δεν έχει κυκλοφορήσει άλλο βιβλίο. Μία πρωτοτυπία, που χρεώνεται θετικά στην εφευρετικότητα της συγγραφέως και στο δημιουργικό γορτυνιακό της δαιμόνιο, που έχει μέσα της. Ένα δαιμόνιο που μας αποκαλύπτει κάθε τόσο την κοχλάζουσα λογοτεχνική εμπειρία της ποιήτριας. Το γλαφυρό, δροσερό και εύληπτο περιεχόμενο του βιβλίου είναι εντυπωσιακό. Ταυτόχρονα όμως αποτελεί πηδάλιο και οιακοστρόφο πορείας και στάσης ζωής για  όσους αποκωδικοποιούν τα πολύτιμα μηνύματα του βιβλίου». (Αθήνα, 01/06/2007).

Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη (Δρ. Λογοτεχνίας, Συγγραφέας, Ποιήτρια, Κριτικός Λογοτεχνίας): Αφιερωμένο το ποίημά της στην Ζαννέτα για το βιβλίο της:

ME THΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΣΟΥ ΤΑ ΦΤΕΡΑ

Με της καρδιάς σου τα φτερά

ταξίδια κάνεις νοερά

σ’ ολάκερη την πλάση.

Τραγούδια φτιάχνει η πένα σου,

και για καημούς κρυφομιλά

στου φεγγαριού τη χάση.

Με της καρδιάς σου τα φτερά

φτάνεις σε μέρη ιδανικά,

σ’ αγαπημένους τόπους.

Και με στίχους λυρικούς

γλυκαίνεις όλους τους καημούς

που τυραννάνε τους ανθρώπους.

Να ’σαι, Ζαννέτα μας καλά,

με της καρδιάς σου τα φτερά

όσα ποθείς να κάνεις.

Οι επιτυχίες σου πολλές,

αμέτρητες νάν’ οι χαρές,

πάντα ψηλά να φτάνεις.                  (Άνω Ηλιούπολη, 1/6/2007).

Dr. Kurt F. Svatek (Consular Representative – Austria): «Αγαπητή Δρ. Ζαννέτα Καλύβα – Παπαϊωάννου, Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για την αποστολή του βιβλίου σας. Πιστεύω είναι μια σπουδαία ιδέα να εκδοθούν τα ποιήματά σας σε 5 γλώσσες όπως το κάνατε. Όχι μόνον στην μητρική σας γλώσσα, αλλά επίσης σε 4 παγκόσμιες γλώσσες, συμπεριλαμβανομένης της Κινεζικής. Φυσικά μπορώ να δώσω την γνώμη μου μόνο για τα μεταφρασμένα στην αγγλική και γαλλική ποιήματα. Γενικά θα μπορούσε να πει κάποιος ότι τα ποιήματα είναι συγκινητικά, στοχαστικά, με σπουδαιότητα σκέψεων και πλούτο ιδεών. Λοιπόν, κάποιος μπορεί να σας συγχαρεί για αυτό το βιβλίο, το οποίο θα ’χει μεγάλη επιτυχία. Τα αγαπημένα μου ποιήματα «Όσο μπορείς» «Αυτός που κάθεται εκεί». Λοιπόν, σας εύχομαι να μας δώσετε πάλι χιλιάδες τραγουδιών» (από το ποίημα «Ελλάδα – Η δάδα του Ολυμπισμού», ενν. το χιλιοτραγουδισμένη) σχετικά με την οικογένειά σας, την χώρα σας, την ειρήνη και την λάμψη της καρδιάς σας. Με τις καλύτερες ευχές από την Αυστρία, Δικός σας. (Αυστρία, 3 Ιουνίου 2007).

Δημήτρης Λ. Αβραμόπουλος (Υπουργός Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης): «Αγαπητή μου φίλη, Σας ευχαριστώ πολύ για την ευγενική σας σκέψη να μου αποστείλετε το νέο σας βιβλίο. Μια αξιόλογη ποιητική συλλογή, που με εμπνευσμένο και πολύγλωσσο τρόπο, εκφράζει τις αλήθειες της οικουμενικής γλώσσας της ποίησης. Θα ήθελα με την ευκαιρία αυτής της επικοινωνίας, να ευχηθώ κάθε επιτυχία στο βιβλίο σας και καλή και δημιουργική συνέχεια στο ποιητικό σας έργο. Φιλικά, (Αθήνα, 4/6/2007).

Δρ. Jasvinder Singh (Κριτικός Λογοτεχνίας, Δημοσιογράφος, Ποιητής): «Σεβαστή μου Κυρία Ζαννέτα Καλύβα – Παπαϊωάννου, Είμαι εξαιρετικά ευτυχισμένος που έλαβα το ευγενικό και τρυφερό γράμμα σας της 31ης Μαϊου 2007 και 2 βιβλία με ποιήματα το «Με της καρδιάς μου τα φτερά» και το «Νότες μιας ζωής». Χαίρομαι να ξέρω πως σας άρεσαν τα σχόλιά μου για το τελευταίο βιβλίο σας που δημοσιεύτηκαν στην «The National Herald» και στο περιοδικό «Contemporary Vibes». Μου άρεσε πάρα πολύ το «Με της καρδιάς μου τα φτερά». Η εξαιρετική του εμφάνιση και η θαυμάσια εκτύπωση με γοήτευσαν. Τα ποιήματά σας, μικρά σε περιεχόμενα (έκταση) κάνουν μεγάλες αποκαλύψεις. Τι θαυμασμός για το κέντρισμα με την πένα σας. Η στοχαστικότητά σας και η λεπτή ποιητική σας άρθρωση διαποτίζουν τα ποιήματά σας αποκαλύπτοντας (οδηγώντας) προς μια βαθιά φιλοσοφία και έλκουν το στυλ σας της γραφής. Τα εγκάρδια συγχαρητήριά μου για την μετάφραση των ποιημάτων σας στα Γαλλικά, Ιταλικά και Κινέζικα. Μια πολύγλωσση εργασία έλκει τους αναγνώστες αυτών των πολιτισμών στους οποίους ανήκουν οι γλώσσες. Αυτό είναι το μεγάλο σας επίτευγμα!! Θα σας στείλω τα σχόλιά μου πάνω στο βιβλίο «Με της καρδιάς μου τα φτερά» στο επόμενο γράμμα μου μετά από μελέτη των ποιημάτων με αυτοσυγκέντρωση και ένθερμο ενδιαφέρον, θα προσπαθήσω να δημοσιεύσω αυτό, επίσης στον τύπο της Ινδίας. Με βαθιούς χαιρετισμούς, Δικός σας, (Νέο Δελχί, 4/6/2007)».

Στάθης Γρίβας (Συγγραφέας, Λογοτέχνης, Ποιητής): Για την αποστολή του βιβλίου, απαντά με το ποίημά του:

         ΜΕ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΣΟΥ ΤΑ ΦΤΕΡΑ

Μέσα από το ανθογυάλι της ζωής

πήρες τριαντάφυλλα, γαρίφαλα και κρίνα

κι ένα μάτσο τα έκανες βαθιάς στοργής

να τα χαρίσεις στη γλυκιά σου Κωνσταντίνα.

Κι ένοιωσες τότε μια ατέλειωτη χαρά

και είπες: Ζαννέτα, εμπρός τώρα ξεκίνα

για να χαρίσεις με της καρδιάς τα φτερά

τραγούδια αγάπης στη μικρή σου Κωνσταντίνα. (Κάτω Τιθορέα, 4/6/2007).

Δρ. Απόστολος Πάσχος (Διδάκτωρ Ιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών και Ιωαννίνων, Συγγραφέας, Ποιητής): «Αγαπητή μου Ζαννέτα Κ. – Π. Εγκαρδίως ευχαριστών δια το εξαίρετον πόνημά σου «Με της καρδιάς μου τα φτερά», ποιήματα κρίνω και αναφωνώ:

Της Ζαννέτας Καλύβα – Παπαϊωάννου

τα πεντάγλωσσα ποιήματα

είναι βαθειά πονήματα

της καρδιάς δημιουργήματα.

Είναι η πεντάγλωσση λυχνία

της ψυχής της ηχεία

Φως αγάπης προσφέρει

στην Ειρήνη να φέρει.

Με γηγενή αισθήματα γεμάτα

της ποιότητος ζωής δροσάτα

είναι άξια μελέτης

μικρών, μεγάλων ποδηγέτης.  Φιλικότατα.» (Μέτσοβο, 5/6/2007).

Ι. Κ. Κιούσης (Διευθυντής του Ιδρύματος για το παιδί «Η ΠΑΜΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ»):  «Αγαπητή κυρία Παπαϊωάννου, Λάβαμε το εξαιρετικό βιβλίο σας «Με της καρδιάς μου τα φτερά» και νοιώσαμε από την πρώτη κιόλας επαφή μαζί του τα μύρα της ψυχής σας, την τρυφερότητα της καρδιάς και την αγνότητα της σκέψης σας. Νοιώσαμε με λίγα λόγια την αξία της ζωής, την δύναμη της ανάμνησης, την οσμή της αγάπης και την μεγαλοσύνη της σεμνότητας. Δανειζόμενοι τους στίχους σας:» Όταν παίρνει κανείς / γεμίζουν τα χέρια του / όταν όμως δίνει / γεμίζει η καρδιά του.» Σας ευχαριστούμε για ό,τι μας δώσατε. Φιλικότατα,» (Νέα Μάκρη, 5//5/2007).

Φώτης Ε. Κουβέλης (Βουλευτής Β΄ Αθήνας): «Κυρία Παπαϊωάννου, Ευχαριστώ για την ευγενική προσφορά της ποιητικής σας συλλογής «Με της καρδιάς μου τα φτερά». Η ποίησή σας είναι όμορφη. Συγχαίρω. Με τιμή,» (Αθήνα, 6/6/2007).

Δρ. Maurus Young (Πρόεδρος του Παγκόσμιου Κογκρέσου των Ποιητών):  «Αγαπητή Δρ. Παπαϊωάννου, Μόλις έλαβα το νεοκδοθέν 5γλωσσο ποιητικό βιβλίο σας «Με της καρδιάς μου τα φτερά». Συγχαρητήρια! Είναι ένα σπουδαίο βιβλίο, καθαρό (αγνό), γλυκό, λιτό, άμεσο, φυσικό, γεμάτο αγάπη και πάθος. Μεταφράστηκε στ’ αγγλικά από την φίλη μου Δρ. Γαϊτανάκη, μια πασίγνωστη ποιήτρια στην Ελλάδα και μεταφράστηκε στα κινέζικα από τον Dr. Hsu Chi-Cheng, έναν παγκοσμίου φήμης ποιητή, στην Ταϊβάν. Το βιβλίο σας είναι καλοτυπωμένο και επιμελημένο. Τέλειο!! Διάβασα στ’ Αγγλικά, στα Γαλλικά και στα Κινέζικα και, αγαπητή μου φίλη, τα ποιήματά σου βαθιά άγγιξαν την καρδιά μου. Σ’ ευχαριστώ ξανά για το τόσο ωραίο δώρο.Με σεβασμό, » (Παρίσι, 6/6/2007).

Κωνσταντίνος Γείτονας (Βουλευτής Β’ Αθηνών): «Αγαπητή Ζαννέτα, Ευχαριστώ για την καλοσύνη σου να μου στείλεις και με αφιέρωση, το νέο βιβλίο σου «Με της καρδιάς μου τα φτερά» παραφράζοντάς σε, σου λέω: όταν παίρνει κανείς τα τρυφερά ποιήματά σου, δεν γεμίζουν τα χέρια του, αγάλλεται το πνεύμα του. Με φιλικούς και Αρκαδικούς χαιρετισμούς, (Αθήνα, 6/07).

Τούλα Σουβαλιώτη – Μπούτου (Ποιήτρια, Συγγραφέας): «Αγαπητή μου φίλη, Πήρα το πραγματικά πρωτότυπο γιατί δεν είναι συνηθισμένο ένα βιβλίο – καρδιάς να μας μιλάει σε 5 γλώσσες – και σας ευχαριστώ για την τιμή να μου το χαρίσετε, και μάλιστα με τόσο θερμή αφιέρωση. Είναι μια τρυφερή εξομολόγηση – δοσμένη όμως με γνήσια ποιητική πένα προς την συνέχεια της ζωής σας, την μικρή σας εγγονή. Σας συγχαίρω για την πραγματικά τόσο καλαίσθητη εμφάνιση του βιβλίου, αλλά και για την ποιητική ουσία, δοσμένη τόσο απλά, εγκάρδια, με γνήσια ποιητική φωνή. Εύχομαι το βιβλίο «καλοτάξιδο». Θ’ αναφερθώ και στο νέο τεύχος του περιοδικού (Φιλολογική στέγη). Καλό – δημιουργικό καλοκαίρι. Με αγάπη,» (Πειραιάς, 8//6/07).

Βασιλική Καλαχάνη (Συγγραφέας, Ποιήτρια): «Καλή μου Ζαννέτα, Σήμερα έλαβα το έργο σου «Με της καρδιάς μου τα φτερά». Είναι το πρώτο έργο που λαβαίνω μες τον μήνα Ιούνιο. Ένα δώρο του Ιουνίου λοιπόν. Ένα δώρο του Ερμή και της Αφροδίτης. Και μόνο η σκέψη πως έγραψες ποίηση για την καινούργια σου εγγονούλα Κωνσταντίνα – Θεοδώρα, και μόνο η σκέψη που καλωσόρισες την εγγονούλα σου με ποίηση στον κόσμο, είναι το ευγενέστερο όλων. Πολύ απλή, και κατανοητή ποίηση. Ποίηση για όλες τις ηλικίες. Ποίηση για όλον τον κόσμο. Ο Θεός να σ’ έχει πάντα καλά καλή μου Ζαννέτα και να συνεχίσεις την δημιουργική σου γραφή και πορεία. . . . . Η μετάφραση του έργου σου σε τέσσερες ξένες γλώσσες είναι μεγαλοφυής. Μπράβο σου! Και το ίδιο το βιβλίο σου είναι σεμνό και ωραία στοιχειοθετημένο!!! Με τιμή,» (Κρήνες Κορινθίας, 5/6/2007).

Κάρολος Παπούλιας (Πρόεδρος της Δημοκρατίας): «Σας ευχαριστώ θερμά για την ωραία έκδοση «Με της καρδιάς μου τα φτερά», που είχατε την καλοσύνη να μου στείλετε. Με φιλικούς χαιρετισμούς,» (Αθήνα, Ιούνιος 2007).

Δημήτρης Ρέππας (Βουλευτής Ν. Αρκαδίας): «Ευχαριστώ πολύ για την ευγενική χειρονομία σας και τα θερμά λόγια σας. Σας συγχαίρω για την δημιουργική και υψηλής αισθητικής συλλογής σας, στην καλλιέργεια του πολιτισμού και του εξανθρωπισμού της κοινωνίας μας. Με αγάπη,» (Αθήνα, 11/6/2007).

Ανδρέας Λυκουρέντζος (Βουλευτής Ν. Αρκαδίας): «Αξιότιμη κυρία Καλύβα – Παπαϊωάννου, Αγαπητή κ. Ζαννέτα, Σας ευχαριστώ  θερμώς για την ευγενική σας αφιέρωση στην ποιητική σας συλλογή, την οποία μου αποστείλατε. Διάβασα τα ποιήματά σας, τα οποία με συγκίνησαν ιδιαιτέρως για την ευαισθησία σας, τον ψυχικό σας πλούτο και τις υπέροχες αξίες τις οποίες αναδεικνύουν και από τις οποίες αντλείτε τις εμπνεύσεις σας. Σας συγχαίρω και σας παρακαλώ να συνεχίσετε το δημιουργικό σας έργο. Με φιλικούς χαιρετισμούς,» (Αθήνα, 7/6/2007).

Διονύσης Κουλεντιανός (Λογοτέχνης, Δημοσιογράφος, Μεταφραστής): «Αγαπητή κ. Καλύβα, Σας ευχαριστώ θερμά για το βιβλίο σας «Με της καρδιάς μου τα φτερά». Το νέο βιβλίο της εκλεκτής ποιήτριας είναι αφιερωμένο στην  εγγονούλα της Κωνσταντίνα – Θεοδώρα. Και μόνο η αφιέρωση προδιαθέτει στην τρυφερότητα. Όλοι οι στίχοι της προβάλουν την αγάπη σε συγγενικό – φιλικό επίπεδο και στο ευρύτερο της πατριδολατρείας. Ποιήματα μικρά των τεσσάρων αράδων η στροφή μας ξεναγούν, όχι στις μνήμες του χθες ή στα όνειρα του αύριο, αλλά κυρίως στο σήμερα, όπως είναι και όπως το περπατούμε. Με απλότητα, σαφήνεια, αμεσότητα. . . . η ποιήτρια μας ξεναγεί στον κόσμο της (μας), με μοναδικό σκοπό τη συμπόρευση μαζί της. Η φιλοσοφία της δεν μας προβληματίζει καθώς υποβάλλεται γλυκά, φυσικά, έτσι που κι αν δεν μας απόλυτα κερδίσει, τουλάχιστον να μην μας εξαγριώσει. Υπάρχει πολλή ελληνικότητα στις σελίδες της συλλογής. Καθαρότητα και φως. Συγχρόνως και μια παιδική διάθεση, που δίκαια αγκαλιάζει όλες τις ηλικίες. Κάτι που την κάνει ευκολοδιάβαστη και κατανοητή. Για την εποχή μας προσόν και αρετή. Το ότι οι στίχοι παρουσιάζονται και στις γλώσσες: Αγγλική, Γαλλική, Ιταλική και Κινεζική τους δίνει μια παγκοσμιότητα. Φέρνοντάς τους έτσι κοντά σε εκατομμύρια φίλους της ποίησης. Το θεωρώ λίγο εθνική αποστολή να διαδίδεται το ελληνικό όνομα και ο σύγχρονος πνευματικός λόγος της πατρίδας μας. Οι πιο πολλοί ξένοι γνωρίζουν μόνο την αρχαία Ελλάδα. Υπάρχει, όμως, ευτυχώς και η νεώτερη. Που δημιουργεί και που της αξίζει. Θαυμασμός και χειροκρότημα. Αυτά τα λίγα, για το νέο αξιόλογο έργο της Ζ. Κ. – Π. Ευχόμαστε το βιβλίο της να έχει πολλές συνέχειες, γιατί μας λείπουνε σήμερα φωνές τόσο ειλικρινείς, δημιουργικές και ευχάριστες. Συγχαρητήρια και μπράβο! Με συναδελφικούς χαιρετισμούς και εκτίμηση, (Κορυδαλλός, 14/6/2007).

Λευτέρης Τζόκας (Πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών, Δημοσιογράφος): «Αφιερωμένη εξ ολοκλήρου η ποιητική συλλογή στα παιδιά τους ή εγγόνια, απ’ ότι δύναμαι να γνωρίζω, λίγοι λογοτέχνες έχουν αφιερώσει. Σκόρπια ποιήματα στις ποιητικές συλλογές τους έχουν εκτυπώσει πολλοί δημιουργοί, καθώς συμπεριέλαβαν ποιήματα, που αφιερώνουν στα παιδιά, τη σύζυγο ή το σύζυγο και τα εγγόνια αλλά και στους πλησιέστερους συγγενείς τους. Όμως η ποιητική συλλογή που πρόσφερε η καλή λογοτέχνιδα κ. Ζ. Κ. – Π. με τίτλο: «Με της καρδιάς μου τα φτερά» είναι αφιερωμένη στην εγγονούλα της Κωνσταντίνα – Θεοδώρα και όχι μόνο αυτό, αλλά τα ποιήματα μιλούν για το νιόβγαλτο ανθό της οικογένειας. Και μεταφρασμένα σε πέντε γλώσσες: Ελληνική – Αγγλική – Γαλλική – Ιταλική και την Κινέζικη, που στην τελευταία γλώσσα, χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή. Δεν μπορώ να βιβλιοκρίνω τις τέσσερεις τελευταίες, αν έχουν σωστή μεταφραστική απόδοση. Θα προσπαθήσω να προσεγγίσω και ν’ αφήσω την ψυχή μου στην ποιητική συλλογή που είναι «απ’ της καρδιάς της τα φτερά», που με συγκινεί ιδιαίτερα, γιατί και η ταπεινότητά μου αφιέρωσε στον εγγονό «ΟΡΕΣΤΗ» την ομότιτλη ποιητική συλλογή (Χ. Πάτσης 2005). Οι εκδόσεις «Πλάτανος» επιμελήθηκαν με ιδιαίτερη ευαισθησία και με οδηγεί η σκέψη του εκδότη Γ. Μποτή που προλογίζει τη συλλογή, καθώς είναι: «Ωκεανός ακένωτος αισθημάτων Αγάπης, Λατρείας, Αφοσίωσης και Ευαισθησίας, και όχι μόνον, θα μπορούσε να χαρακτηρίσεις τα τρυφερά και γεμάτα λυρισμό ποιήματα της καταξιωμένης λογοτέχνιδος Ζ. Κ. – Π.». Τα λέει όλα. ΜΕ ΣΥΜΠΑΡΑΣΥΡΕΙ στον ποιητικό οίστρο της η εκλεκτή ποιήτρια και νόμισα ότι τα ποιήματα ήταν αφιερωμένα μόνο για την εγγονούλα Κωνσταντίνα – Θεοδώρα. Έτσι είναι στην αρχή και παρακάτω βλέπουμε ν’ αφιερώνει στο γιό της «Γιαννάκο», στη Μητέρα, Θύμησες (απ’ την Αμερική), τη Μοναξιά (στην Πάρο), οι φίλοι, ειρηνικά ποιήματα θα συναντήσεις, με το επιστέγασμα «Ελλάδα – Η δάδα του Ολυμπισμού». Όλα άψογα στη γραφή. ΠΡΩΤΟΦΑΝΤΗ ανθοφορία στην κυκλοφορία του λογοτεχνικού αίματος, έχει βάθος ποιητικό στο μουσικό λόγο, αρμονική φωνή, ομορφιά και ανθρωπιά η κα Ζαννέτα Κ. – Π. Εικόνες κι αισθητική, ποιητικό τόνο και λυρισμό, πολύ ευαισθησία. Είναι πηγαία, έχει διάθεση, δύναμη, πύκνωση και στοχασμό. (Αθήνα, 14/6/2007).

Αριστοτέλης Τσάκωνας (Λογοτέχνης, κριτικός): «Θερμά σας  ευχαριστώ για την αποστολή του βιβλίου σας.  Είναι μια καταπληκτική  έκδοση, προσεγμένη και επιμελημένη κατά τον καλύτερο τρόπο. Πεντάγλωσση ποιητική συλλογή και δη αφιερωμένη σε εγγόνι μέχρι τώρα δεν έχει ξανασυμβεί. Είναι μια πρωτότυπη ιδέα που αξίζει τον κόπο για μια καλλιεργημένη και ευαίσθητη ψυχή, όπως είσαι εσύ καλή μας Ζαννέτα. Είναι μια κατάθεση ψυχής όχι μόνον για τα συναισθήματά σου προς την μονάκριβη εγγονή σου Κωνσταντίνα – Θεοδώρα, αλλά και για όλους εμάς, που έχουμε την τύχη να σε γνωρίσουμε και από κοντά. Θα μπορούσα να πω ότι είσαι μια παγκοσμίως γνωστή λυρική ποιήτρια, που μέσα από τα ποιήματά σου στέλνεις τόσο ωραία μηνύματα για την αγάπη, την καλοσύνη, την προσφορά, την αδελφοσύνη, την ειρήνη, ιδιότητες και χαρακτηριστικά που διακρίνουν τους σπουδαίους και φτασμένους λογοτέχνες. Άλλωστε αυτός είναι ο ρόλος των ποιητών, να διαμορφώνουν και να προσπαθούν για έναν καλύτερο κόσμο. Η παγκοσμιοποίηση της ποίησής σου, αφορά πράγματι τον ελληνικό πολιτισμό, για τον οποίον θα πρέπει να είμαστε υπερήφανοι, ως γνήσιοι Έλληνες. Μπράβο και συγχαρητήρια διότι μ’ αυτή την σπουδαία έκδοση κατορθώνεις να διατρανώσεις τον ελληνικό πνευματικό και πολιτιστικό πολιτισμό της Ελλάδος στα πέρατα της γης, ο οποίος αναγνωρίζεται και που έχουν ανάγκη οι λαοί της υφηλίου, που αγωνίζονται για ένα καλύτερο αύριο. Μπράβο σου και ειλικρινά χαίρομαι που απολαμβάνω κι εγώ αυτή την κατάθεση της ψυχής σου, διότι είμαι κι εγώ παππούς. Εκείνο που θέλω να σου τονίσω είναι ‘ότι η ποίησή σου αγγίζει τις ευαίσθητες χορδές της καρδιάς μας, είναι κατανοητή, ευχάριστη, απολαυστική και μπορεί να διαβαστεί από όλες τις ηλικίες. Συγχαρητήρια!!! » (Αθήνα, Ιούνιος 2007).

Τότα Τσάκου – Κονβερτίνο (Συγγραφέας, Ιστορικός): «Με της καρδιάς μου τα φτερά». Μια πραγματικά γλυκύτατη ποιητική συλλογή, αφιερωμένη στην εγγονούλα της! Τι το πιο ωραίο, το πιο τρυφερό δώρο για το μέλλον, σε ένα κοριτσάκι που μεγαλώνει με την ιδέα της ποίησης, μιας γιαγιάς που τη βεβαιώνει με τον καλύτερο τρόπο, πως την αγαπάει τόσο πολύ, πως την περίμενε με λαχτάρα να έρθει στη ζωή. . . Αυτή δεν ήρθε τυχαία στη ζωή, ήρθε γιατί κάποιοι άνθρωποι δικοί της την επιθυμούσαν, την περίμεναν με λαχτάρα, την αγαπούσαν πριν ακόμα γεννηθεί! Μόνο με τη σκέψη αυτή η αγάπη είναι ικανή να φωλιάσει στην παιδική και άδολη καρδούλα της. Συγχαίρω από καρδιάς την καλή μου φίλη Ζαννέτα, για το θεάρεστο έργο της, χωρίς να παραλείπω να τονίσω ιδιαίτερα την ομορφιά των στίχων, την αρμονία της σύνταξης, την υψηλή συγκινησιακή φόρτιση που προκαλούν. Αγαπητή Ζαννέτα, περιμένω με χαρά την επόμενη ποιητική συλλογή σου. Θερμά συγχαρητήρια.» (Αθήνα, 5/6/2007).

Ουρανία Απ. Καλογήρου (Διευθύντρια εφημ. «ΣΙΦΝΟΣ», Πολιτική Επιστήμων, Λογοτέχνης): «Αγαπητή Κα Ζαννέτα Καλύβα – Παπαϊωάννου, Με χαρά πήρα το νέο σας ποιητικό βιβλίο με τίτλο: «Με της καρδιάς μου τα φτερά», ποιήματα, Έκδοση «Πλάτανος, Αθήνα 2007. Είναι μια επιμελημένη έκδοση σε πέντε γλώσσες(Ελληνικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ιταλικά και Κινέζικα). Η ευαίσθητη ποιητική σας γλώσσα ξετυλίγει αβίαστα τα όμορφα ευγενικά σας και τρυφερά συναισθήματα. Η καλοσύνη της ψυχής σας αγκαλιάζει όλο τον κόσμο. Από την εγγονούλα σας, που σ’ αυτήν είναι και αφιερωμένο αυτό το βιβλίο σας, μέχρι το γιο σας, τη μητέρα, την γιαγιά, την ανθρωπιά στον κόσμο γύρω σας: «Ο ήλιος λάμπει πάντοτε / για όλους τους ανθρώπους / ανοίγω τα παντζούρια μου / να μπει μέσα το φως του» λέτε στο ποίημα «Οι φίλοι» και στο άλλο: «Το ειρηνικό πουλί», αναφέρετε: “Ειρήνης μήνυμα γλυκό / έπρεπε να μας φέρει, / σε όλους τους λαούς της γης / το άσπρο περιστέρι. / Τραγούδαγε για λευτεριά / και για αδελφοσύνη.  / Μ’ ένα κλαδάκι αγριελιά / υμνούσε την ειρήνη». Είναι πανανθρώπινα συναισθήματα, πόθοι και επιθυμίες των καλοσυνάτων κι ευαίσθητων ανθρώπων. Σας εκφράζω τα ειλικρινή μου συγχαρητήρια και την συναδελφική αγάπη μου. Κι’ εύχομαι κι’ άλλες πολλές πνευματικές επιτυχίες κι οικογενειακές χαρές.» (Αθήνα, 12/6/07).

Μαρία Μαντουβάλου (Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Αθηνών): «Αγαπητή κ. Καλύβα,  Έλαβα και σας ευχαριστώ για το καινούριο ποιητικό σας βιβλίο – πεντάγλωσση έκδοση! Με τίτλο «Με της καρδιάς μου τα φτερά». Τα ποιήματά σας έχουν ωραίο λυρικό λόγο και προσεγμένο ρυθμό. Μου άρεσε το «Αυτός που κάθεται εκεί», και το «Οι φίλοι». Φιλικά.» (Παλ. Φάληρο, 20/6/2007).

Κωνσταντίνος Σφυρής (Βαρύτονος στην όπερα Graz ): «Αγαπητή μου κα Καλύβα – Παπαϊωάννου, Με πολλή χαρά πήρα την τελευταία σας ποιητική συλλογή αφιερωμένη στην εγγονούλα σας. Μοιράζομαι μαζί σας την απέραντη χαρά σας για το αγγελούδι που ήλθε στη ζωή. Ας έχει την ευλογία του Θεού. Όταν μεγαλώσει θα δει τη γλυκιά γιαγούλα έχει. Όπως πάντα η γραμμή του στίχου σας λιτή, διαυγής, καλωσυνάτη, ειλικρινής. Και ο ποιητικός λόγος ζεστός από την φλόγα που ξαγρυπνάει σιγοκαίοντας στην ψυχή σας. Με τους καλύτερους χαιρετισμούς και ευχές, Δικός σας,» (Αυστρία,  25/6/2007).

Dr. Shujaat Hussain (Ινδός Καθηγητής Πανεπιστημίου, Κριτικός Λογοτεχνίας, Ποιητής): «Αγαπητή μου Ζαννέτα, Πρώτα απ’ όλα, δια του παρόντος, θέλω να βεβαιώσω την λήψη του γράμματός σας της 1ης Ιουνίου 2007 που μου στείλατε μαζί με το πολύτιμο δώρο, με την μορφή του βιβλίου σας «Με της καρδιάς μου τα φτερά». Είμαι πολύ χαρούμενος που το έλαβα. Θα γράψω κριτική ή ένα άρθρο πάνω στο θέμα και την ικανότητα της ποίησής σας. Λοιπόν, χρειάζομαι τα πολύτιμα τυπωμένα βιβλία σας έτσι ώστε να τα διαβάσω και να σχηματίσω μια γνώμη. Πάντα, να μου στέλνετε 2 σετ βιβλίων, απλά και μόνο διότι θα βάζω ένα από αυτά στην βιβλιοθήκη του φημισμένου Διεθνούς Πανεπιστημίου  «Aligach Muslim University», όπου φοιτητές και καθηγητές θα μελετούν και θα εκφέρουν γνώμη για χάρη Σας. Με θερμούς χαιρετισμούς και τις καλύτερες ευχές. Δικός σας,» (Ινδία, 11/6/2007).

Dr. Hadaa Sendoo (Καθηγητής Πανεπιστημίου, Εκδότης, Συγγραφέας): «Αγαπητή ποιήτρια Ζαννέτα Καλύβα – Παπαϊωάννου, Είμαι τόσο ευτυχισμένος που έλαβα αυτό το θερμό γράμμα σας με την εσώκλειστη ποιητική συλλογή σας. Σας ευχαριστώ για την καλοσύνη και αγάπη σας για το «Παγκόσμιο Ποιητικό Αλμανάκ». Ναι, η εργασία σας (ποιήματα) και το βιογραφικό σας θα φιλοξενηθούν στο Αλμανάκ του 2007. Ειλικρινά, μου αρέσουν τα ποιήματά σας όταν τα διαβάζω. Τα ποιήματα είναι αγνά (καθαρά) και όμορφα. Μπορώ να δω μια ποιήτρια που’ χει τόσο πλούτο και αγάπη στην καρδιά, που’ ναι από την μεγάλη Ελλάδα. Αυτό μου δίνει περισσότερη πίστη, αν έχουμε αγάπη θα τα έχουμε όλα. Το βιβλίο (Αλμανάκ) θα εκδοθεί τον Αύγουστο. Τότε θα σας το στείλω ταχυδρομικώς. Αυτή είναι μια θαυμάσια έκδοση το «Με της καρδιάς μου τα φτερά». Τα αγγλικά ποιήματα, θαυμάσια! Από την αξιαγάπητη ποιήτρια – μεταφράστρια Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη. Αν συμφωνείτε, 25 ποιήματα από το «Με της καρδιάς μου τα φτερά», σχεδιάζουμε να εκδώσουμε στα Μογγολικά – Ελληνικά (Δίγλωσση έκδοση) ή στα Μογγολικά – Αγγλικά, τον επόμενο χρόνο. Σας εύχομαι πολύ επιτυχία στο καθετί, καθημερινά. Με χαιρετισμούς και σεβασμό» (Ουλάν Μπατόρ, Μογγολία, 15/6/2007).

Αντώνης Συμιγδαλάς (Δημοσιογράφος, Εκδότης περιοδικού «Λογοτεχνία Τώρα», Συγγραφέας): «Μέσα στο σωρό των βιβλίων που λαμβάνω κάθε φορά, μια ξέχωρη φωνή με διαλεκτά ποιήματα έρχεται να ξαφνιάσει και να ταρακουνήσει την ψυχή μας. «Με της καρδιάς μου τα φτερά» τίτλος πολύ πετυχημένος και υποβλητικός, το περιεχόμενο του βιβλίου της είναι γραμμένο με πολλή ζεστασιά μιας και το αφιερώνει στην εγγονή της την Κωνσταντίνα – Θεοδώρα και συμμερίζομαι την χαρά της γιαγιάς που την αξίωσε να δει μια χαριτωμένη εγγονή. Είναι δε γραμμένο εκτός των Ελληνικών, εις τα Αγγλικά, Γαλλικά, Ιταλικά και στα Κινέζικα και σημειώνω ότι στα Αγγλικά η μετάφραση έγινε από την άξια παντός επαίνου Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη. Σε πιο γενικές γραμμές το έργο της Καλύβα μας άγγιξε τις ευαίσθητες χορδές μας και την ευχαριστούμε γι’ αυτό το λικνιστικό, ηδονικό και συνάμα ανθρώπινο ταρακούνημα. . . . . Την επαινώ για ότι μας έδωσε μέχρι που γράφονται αυτές οι λιγοστές αράδες μας το έδωσε τέλεια. . . . . . Η Καλύβα ξέρει ν’ ανεμίζει το πανί της ποίησης πιο πέρα από τ’ ανθρώπινα πάθη, ξέρει να σέβεται τον εαυτόν της και δεν παρασύρεται εύκολα από τις ευλύγιστες λέξεις που μας αναγκάζουν να βροντοφωνάξουμε μέχρις εδώ. Τα θερμά μου συγχαρητήρια γι’ αυτό σου το επίτευγμα, είμαι ευτυχής όπου αξιώθηκα να πω δυο λόγια για σένα.»  (Αθήνα, Ιούνιος 2007).

Ελένη Ηλιοπούλου – Ζαχαροπούλου (Εκπαιδευτικός, Ποιήτρια, Συγγραφέας):  «Αγαπητή μου Ζαννέτα, Σ’ ευχαριστώ θερμά που μου χάρισες την ωραία έκδοση των ποιημάτων σου «Με της καρδιάς μου τα φτερά». Διάβασα τους στίχους σου με πολύ ενδιαφέρον και αγάπη. Η έκφρασλη του λυρική, αυθόρμητη, προσεγγιστική, συναντά τον αναγνώστη και τον παρασύρει σε μια ανάλαφρη πτήση, παίρνοντας τα φτερά της δικής σου καρδιάς, που είναι γεμάτη με ευλογημένη αγάπη. Η καλοπροαίρετη διάθεση είναι διάχυτη στους στίχους σου. Τραγουδάς την ζωή κι’ αγκαλιάζεις τον συνάνθρωπο με αθωότητα, τιμιότητα και καλοσύνη. Είναι τυχερή η εγγονούλα σου που σφράγισες την αγάπη σου γι’ αυτήν, με αυτήν την καλαίσθητη έκδοση ποιημάτων. Θα είναι μια παρακαταθήκη, ένας αγαπητικός οδηγός ζωής. Σου εύχομαι εκπλήρωση όλων των προσδοκιών σου για την εγγονούλα σου, και πολλές-πολλές εμπνεύσεις. Με εκτίμηση και συμπατριωτική αγάπη,» (Αθήνα, 20/6/2007).

Ισαβέλλα Μαράτου – Αργυράκη (Καθηγήτρια στο UMHUniversite de MonsHainaut):  «Αγαπητή κυρία Ζαννέτα Καλύβα – Παπαϊωάννου, Με ξεχωριστή χαρά και αμέριστο ενδιαφέρον διάβασα τη λογοπλεκτική σας ύφανση «Με της καρδιάς μου τα φτερά» κι’ ένοιωσα βαθύτατη ικανοποίηση διότι διαπίστωσα ότι αποτελείτε λογοτέχνιδα υψηλής περιωπής. Και κατάλαβα μέσα απ’ την πεντάγλωσση αυτή έκδοσή σας πόσο ωραίο είναι μια τέτοια συλλογή να καταγραφεί στους καταλόγους της Διεθνούς Δανειστικής Βιβλιοθήκης του Ι.S.T.I. (Institut Superiene de Traducteurs et Interpretes) των Βρυξελλών. Η φύση σας προίκισε απλόχερα με το λογοτεχνικό τάλαντο και η επιστημοσύνη σας, σας οδήγησε σε βαθύ στοχασμό, τον οποίον εκφράζετε κατά τρόπο σαφή, γλυκό και χαριτωμένο. Εγκάρδια συγχαρητήρια. Με εξαιρετική τιμή.» (Mons, 30/6/2007)

Ιωάννης Σπ. Αγναντόπουλος (Γεν. Γραμματέας Δημ. Βιβλιοθήκης Ηλιούπολης, τ. Δημ. Σύμβουλος Ηλιούπολης): «Αγαπητή κ. Ζαννέτα, Αισθάνομαι την ανάγκη να σας ευχαριστήσω θερμά για την ευγενική σας χειρονομία να μου προσφέρετε το βιβλίο «Με της καρδιάς μου τα φτερά – Ποιήματα», που διάβασα και θέλω να δεχτείτε και τα πλέον εγκάρδια συγχαρητήρια για το ωραίο περιεχόμενο σχετικά με τα ποιήματά σας. Ο Θεός να σας χαρίζει υγεία, αγάπη και έμπνευση. Με όλη μου την αγάπη και εκτίμηση,» (Ηλιούπολη, 5/7/2007).

Σωτήριος Ι. Μπαλατσούκας (Διδάκτωρ Θεολογίας, Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών, Ιδιαίτερον Γραφείον):  «Ερίτιμε κα Καλύβα – Παπαϊωάννου, Ελήφθη το αποσταλέν πόνημά σας υπό τον τίτλον «Με της καρδιάς μου τα φτερά» είς το Ιδιαίτερο Γραφείο του Μακαριωτάτου και ενημερωθείς σχετικώς ο Αρχιεπίσκοπος εκφράζει τις θερμές ευχαριστίες Του και τις πατρικές Του ευχές. Μετά τιμής, Εκ του Ιδιαιτέρου Γραφείου του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου,» (Αθήνα, 11///7/2007).

Δήμητρα Παπαχρήστου (Εκδότρια εφημ. Η Φωνή της Γορτυνίας):  «Με της καρδιάς μου τα φτερά» (ποιήματα), της Ζαννέτας Καλύβα _ Παπαϊωάννου (Εκδόσεις «Πλάτανος», Αθήνα 2007). Πεντάγλωσση έκδοση (Ελληνικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ιταλικά και Κινέζικα). Μια ποιητική συλλογή γεμάτη με στίχους ευαισθησίας, αγάπης, αναμνήσεων, νοσταλγίας και ρομαντισμού. Ένα καλαίσθητο καλοτυπωμένο βιβλίο για όλες τις στιγμές, εγχειρίδιο ψυχής για τον αναγνώστη, ευκολονόητο και ευχάριστο για όλες τις ηλικίες. «Με της καρδιάς μου τα φτερά ένα ταξίδι αρχίζω, απ’ την Ελλάδα ξεκινώ τον κόσμο τριγυρίζω» τονίζει στην εισαγωγή του βιβλίου της (που το έχει αφιερώσει στην εγγονή της Κωνσταντίνα – Θεοδώρα) η ποιήτρια. (Εφημ. «Η Φωνή της Γορτυνίας, τεύχος 1152, Ιούλιος 2007).

Μερόπη Ν. Σπυροπούλου (Ομότιμη Καθηγήτρια Παν/μίου Αθηνών): «Αγαπητή κυρία Καλύβα – Παπαϊωάννου, Σας ευχαριστώ πολύ που είχατε την καλωσύνη να μου στείλετε τη συλλογή των ποιημάτων σας «Με της καρδιάς μου τα φτερά», με την ιδιαίτερα τιμητική για μένα αφιέρωση. Οι γεμάτοι από ευαισθησία στίχοι σας, θα μου κρατήσουν θαυμάσια συντροφιά αυτό το καλοκαίρι. Σας εύχομαι υγεία και δημιουργία πάντα, και σας ευχαριστώ και πάλι. Με την εκτίμησή μου,» (Αθήνα, Ιούλιος 2007).

Θάνος Αθανασόπουλος (Εκδότης περ. ΔΕΥΚΑΛΙΩΝ ο Θεσσαλός, Συγγραφέας, Ποιητής): «Η κα Ζαννέτα Καλύβα – Παπαϊωάννου δοκιμάζει την ποιητική της τέχνη σε τέσσερις τουλάχιστον γλώσσες και με τον τρόπο αυτό μας δίνει τη δυνατότητα της συγκριτικής γραφής ένα ποίημα πως μπορεί ν’ αποδοθεί σε διάφορες γλώσσες. Το θέμα είναι πραγματικά πρωτότυπο και πολύ ενδιαφέρον, διότι δε φθάνει η έκφραση να καταγράφεται μόνο στη γλώσσα μας αλλά πρέπει να δούμε και πως αποδίδεται και στις άλλες. Και με τον τρόπο αυτό θα δούμε πως η ποιητική συλλογή «Με της καρδιάς μου τα φτερά» θα μπορεί ν’ αντέξει στη στιχουργική πλοκή και των άλλων γλωσσών. Είναι ένα στοίχημα που μάλλον το κερδίζει η κα Καλύβα με την ποίησή της στα ελληνικά, αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά και κινέζικα.» (Περ. ΔΕΥΚΑΛΙΩΝ ο Θεσσαλός, τεύχος 16, Μάρτιος – Απρίλιος – Μάϊος 2007).

Οδυσσέας Κωσταντάς (Πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας στη Λετονία):  «Αγαπητή κυρία Καλύβα – Παπαϊωάννου, Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω πάρα πολύ για την συμπαράσταση και στήριξή σας. Ελάβαμε το βιβλίο που μας στείλατε «Με της καρδιάς μου τα φτερά». Σας είμαστε ευγνώμονες. Κάθε βοήθειά σας είναι ανεκτίμητη στήριξη και ανεκτίμητο δώρο για μας.Σας ευχαριστούμε όλοι από τα βάθη των καρδιών μας. Με εκτίμηση,»  (Ρίγα, 31/7/2007).

Σαράντος Καργάκος (Συγγραφέας, Δημοσιογράφος):  «Αγαπητή μου Κυρία Παπαϊωάννου, Χαρά στο κουράγιο σας! Πού βρήκατε τόση αντοχή για να σηκώσετε αυτόν τον τεράστιο πολύγλωσσο μεταφραστικό φόρτο; Όπως είναι γνωστό, δεν διαβάζω – ιδίως ποίηση – στο μονότονο μονοτονικό. Φυλλομετρώντας όμως το βιβλίο σας, το μάτι μου έπεσε στο ποίημα «Το πρωτόγνωρό καλοκαίρι» που με συγκίνησε, ειδικά φέτος που ζούμε το πιο ανελέητο καλοκαίρι. Το ίδιο με συγκίνησαν και τα υπόλοιπα ποιήματά σας. Έχουν απλότητα και αμεσότητα. Αυτή μεταφέρεται και στις τρείς ευρωπαϊκές γλώσσες. Υποθέτω και στην κινεζική. Σας εύχομαι υγεία και πνευματική ανθοφορία, «(Λαύριο, 3/8/07).

Mohamed Selmi (Καθηγητής, Διδάκτωρ Λογοτεχνίας, Ποιητής, Συγγραφέας, Δημοσιογράφος, Εκδότης): «Στη Ζαννέτα, αυτή τη μεγάλη μορφή της σύγχρονης λογοτεχνίας. Ζαννέτα, Ζαννέτα, με τί χαρά στην καρδιά σου που υπηρετείς την τέχνη με ζήλο και προθυμία. Σε βλέπω μέρα και νύκτα να συντάσεις χωρίς σταματημό.   Στο μικρό σου γραφείο να γράφεις, να κρύβεσαι. Τιμάς την Ελλάδα, γοητεύεις την Ασία με τη σαφή πρόζα σου με την ποίησή σου. Γίνεσαι, Ζαννέτα, στις μέρες μας ένα μοντέλο (είδωλο) που ο καθένας ψάχνει να σε δει γιατί είσαι όμορφη. Πράγματι, Ζαννέτα, η ομορφιά σου είναι μαγική. Μαγεύει την Ευρώπη και ελκύει την Αφρική. Μέσα στον κόσμο της τέχνης είσαι μοναδικότητα που θέλγει το σύμπαν, του δίνει την καθαρότητά του. Ζαννέτα, αγαπητή φίλη, σήμερα σε τραγουδώ. Ερωτευμένος από την γλυκύτητά σου, από την ευγενική σου ψυχή. Πότε θα μπορέσω να ταξιδέψω και να επισκεφθώ την Ελλάδα και να’ ρθω μέχρι σ’ εσένα που με μαγεύεις ασταμάτητα; Την βλέπω, αυτή την φίλη, να φθάνει στο Permesse και να ζεί δίπλα μας, μέσα στην αγάπη και στη λήθη. Οι βεδουίνοι, χαίρονται, ζεσταίνουν τις σκηνές τους. Ανάβουν θυμιατό, προσκαλούν τους εμίρηδες από την Anselme και τον αρχηγό της Αδελφότητας, να υποδέχονται την Ζαννέτα και να ζούν μαζί της την ποιητική της απόλαυση. (Permesse – Τυνησία, 12/7/2007).

Ρέα Ζόγκαρη – Καπορδέλη (Ποιήτρια, Συγγραφέας): «Αγαπημένη μου πνευματική φίλη Ζαννέτα, Ο ερχομός μιας νέας ζωής, τόσο καταλυτική για σένα, άνοιξε νέους ορίζοντες. «Με της καρδιάς σου τα φτερά» ταξιδεύεις τον παλμό της σε όλη τη γη. Είμαι σίγουρη πως όσοι σε διαβάσουν θα νοιώσουν την ίδια συγκίνηση με μένα. Η τρυφεράδα των εσώψυχών σου θα απαλύνει την σκληράδα μας κάνοντας τους «άκαμπτους πόδας» να γονατίσουν. Εύγε! Εύχομαι η λατρευτή σου εγγονούλα όπως πάρει τις χάρες σου! Ευχαριστώ για την ακροστιχίδα! Δέξου και την δική μου: Αφιέρωμα

                                       Ζ ηλευτή λαλιά.

                                       Α γάπη διανθισμένη.

                                       Ν άματα χαρίζει.

                                       Ν ούς καθάριος.

                                       Ε λπιδοφόρα σκέψη.

                                       Τ αλαντούχα ψυχή.

                                       Α νθρωπιάς άρωμα, λουσμένη.

Με αγάπη, (Αγ. Κυριακή Σπάτων, 27/8/2007).

Δημήτρης Καπορδέλης (Ποιητής): «Ένα ποίημα αφιερωμένο στην Ζαννέτα:

ZANNETA

Ήξερα θα το διάβαζες/στα χέρια σου το κράτησες

περίεργα με δέος/δικό σου ήταν το χρέος.

Διαβάζοντάς το, το μελέτησες/βυθίστηκες στο είναι του,

αυστηρά το έκρινες/με αγάπη σκέφτηκες.

Τα λόγια σου αγνά/πολλά τα συναισθήματα.

Έγκριτη η κριτική σου/και με την θέλησή σου.

Προχώρησες σε βάθος/απόλυτη με πάθος,

έκανες όμως ένα λάθος/δεν βρήκες ούτε λάθος.

Εντύπωση σου έκαναν/τα μέσα και τα έξω,

έγραψες περίτεχνα/ωραία την κριτική σου.

Την συγγραφέα έβαλες/μέσα στα βαθιά νερά,

με σθένος την κολύμπησες/με τέχνη νοερά.

Θέλω να σ’ ευχαριστήσω/και να σου υπενθυμίσω,

πάντα θα είσαι καλή μου/η φίλη η δική μου. (Αγία Κυριακή Σπάτων, 18/8/2007).

Αναστάσιος (Αρχιεπίσκοπος Τυράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας):  «Aγαπητή κυρία Καλύβα – Παπαϊωάννου,  Σας ευχαριστώ θερμώς για την αποστολή αντιτύπου της ποιητικής σας συλλογής «Με της καρδιάς μου τα φτερά» στοιχεία, που συνομολογούν και νομιμοποιούν την παρουσία της στα Νεοελληνικά Γράμματα! Η σε πεντάγλωσση έκδοση, και για την ευγενική σας αφιέρωση. Εύχομαι η χάρη του Θεού να σκεπάζει τη ζωή σας και να δίνει πλούσια καρποφορία στο συγγραφικό έργο σας. Με πολλή αγάπη εν Χριστώ Ιησού,» (Τίρανα, 30/8/2007).

Χρυσούλα Δημητρακάκη (Συγγραφέας, Ποιήτρια, Λογοτέχνης):  «Αξιότιμη κα Παπαϊωάννου, Έλαβα το νέο σας βιβλίο «Με της καρδιάς μου τα φτερά». Η ποίησή σας έχει τη φρεσκάδα και αναβλύζει μια συνεχή ανανέωση και από τον τρόπο που την παρουσιάζεται και από το περιεχόμενο. Χαίρομαι πολύ για τη συνεχή δημιουργική σας πορεία. Σας ευχαριστώ θερμά για την επιστολή σας και τα ζεστά σας λόγια. Με βαθιά εκτίμηση,» (Αθήνα, 27/8/2007).

Ηλίας Σπ.  Τσαρμπόπουλος (Εκδότης εφημ. «Αρκαδικός Κήρυκας»):  «Η Πεντάμορφη Ποιητική Συλλογή της Ζαννέτας Καλύβα – Παπαϊωάννου «Με της καρδιάς μου τα φτερά». Η Ζαννέτα – η γλυκειά μας, η λεπτή και χαρίεσσα Ζαννέτα – έχει περπατήσει πάνω στο λιθόστρωτο του Ελληνικού Παρνασσού. Έχει διανύσει αρκετό χρόνο συγγραφικού κάματου και μας έχει δώσει στοιχεία, που συνομολογούν και νομιμοποιούν την παρουσία της στα Νεοελληνικά Γράμματα! Η λεπτότητα της ψυχής της δεν της έδωσε περιθώρια λησμονιάς για τον ποιητικό στίχο και με μούσα την εγγόνα της – Κωνσταντίνα – Θεοδώρα – αφήνει τον ποιητικό της οίστρο και την ψυχική της διάθεση να εξωτερικευθεί, να μιλήσει, να γράφει και να ζωγραφίσει με τον χαρακτήρα της εκείνο το οποίο περίμενε να έλθει και ήλθε και που την οδήγησε σε ονειρικές ποιητικές διεξόδους! Μητέρα ούσα η Ζαννέτα, δεν μπορεί να αντισταθεί στον ερχομό της Κωνσταντίνας Θεοδώρας και καταπιάνεται με περίσσια χάρη και θαλπωρή με το στίχο, πισωγυρνά με αναμνήσεις στη Μάνα, στο γιο της και στους φίλους. Αφήνει το αίσθημα να κυριαρχεί στον στίχο και κάποια στιγμή μας δείχνει και τον ανθρώπινο εαυτό της – με το «Ρομάντζο» – να συλλογάται τη Ζαννέτα μέσα σε πλέριο, φυσικό απλό, χαρούμενο και αιθέριο κόσμο, μέσα ¨Στο ρομάντζο» της! Γενικά, στον στίχο της Ζαννέτας διακρίνει κανείς την τρυφερότητα, την αγάπη, τη νοσταλγία για το χτες, συλλογάται το αύριο και ονειροπολεί αυτό που έχασε! «Μας άφησες μανούλα μας»! Η Ζαννέτα κατάγεται από την Βάχλια Αρκαδίας – είναι αρκαδολάτρης – και είχε κατά καιρούς διακριθεί και βραβευθεί σε διεθνείς και Πανελλήνιους Λογοτεχνικούς Διαγωνισμούς.» (Εφημ. Αρκαδικός Κήρυκας, τεύχος 131, Σεπτέμβριος 2007).

Dr. Herbert Kroll (Πρέσβης Αυστρίας στην Ελλάδα): «Αξιότιμη κυρία Καλύβα – Παπαϊωάννου, Θα ήθελα να σας συγχαρώ θερμά για την έκδοση του εντυπωσιακού πεντάγλωσσου ποιητικού έργου σας «Με της καρδιάς μου τα φτερά». Σας ευχαριστώ θερμά για την ευγενική σας χειρονομία – την αποστολή του ενδιαφέροντος βιβλίου σας και τις φιλοσοφικές σας παρατηρήσεις σχετικά με την ειρηνική συνύπαρξη των λαών.Σας εύχομαι ό,τι καλύτερο για το μέλλον και διατελώ, Με τους θερμότερους χαιρετισμούς μου,» (Αθήνα, 10/9/2007).

Χρυσούλα Βαρβέρη – Βάρρα (Πρόεδρος Διεθνούς Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και Καλλιτεχνών, Συγγραφέας): «Αγαπητή φίλη κ. Ζ. Παπαϊωάννου,  Συγχαρητήρια για το βιβλίο σου «Με της καρδιάς μου τα φτερά». Είμαι πολύ ευτυχισμένη που κρατώ στα χέρια μου και μελετώ την αξιόλογη ποίησή σου, σε πεντάγλωσση έκδοση (έκδοση Πλάτανος 2007). Λυρική, τρυφερή κι εθνική η ποίησή σου προσφέρει στον αναγνώστη γεύση χαρούμενων συναισθημάτων και αλήθειας. Η Ζ. Κ. – Π. στολίζει το βιβλίο της με πατριωτικά οράματα, το μεγαλείο της μητρικής αγάπης, αλλά και τον σύγχρονο προβληματισμό για τον πονεμένο άνθρωπο. «Ο ήλιος ο νοητός» του Ελύτη, του Έλληνα Νομπελίστα, λάμπει στους μεστούς και ρωμαλέους στίχους της ποιήτριας.  Η ποίηση δεν σταματά στα δικά μας χωράφια ούτε στις υποκειμενικές μας απόψεις. Η ποίηση είναι πια υπόθεση αγάπης, υπόθεση όλου του κόσμου. Έτσι πρέπει να την βλέπουμε. Η ευαίσθητη ψυχή της έχει σχέση με την λύτρωση του ανθρώπου με σκοπό να τον αναβαθμίσει πνευματικά και παράλληλα να τον συντροφεύει κάθε μέρα στην κοινή του μοναξιά και στα μικρά ή μεγάλα όνειρά του.» (Αθήνα – Ν. Ηράκλειο, 15//9/2007).

HansPeter Hofmann (Προϊστάμενος Προξενικού και  Νομικού Τμήματος Πρεσβείας της Γερμανίας): «Αξιότιμη κυρία Καλύβα – Παπαϊωάννου, Θα θέλαμε να σας ευχαριστήσουμε θερμά για το αξιόλογο βιβλίο με ποιήματά σας «Με της καρδιάς μου τα φτερά», που είχατε την καλοσύνη να μας στείλετε και το οποίο θα πάρει την θέση του στην βιβλιοθήκη της Πρεσβείας. Σας εύχομαι κάθε καλό και κάθε επιτυχία στο μέλλον. Με εκτίμηση,» (Αθήνα, 24/9/2007).

Βασίλης Βασιλικός (Συγγραφέας, Λογοτέχνης)«Αγαπητή κυρία Ζαννέτα, Σας ευχαριστώ για την ποιητική σας συλλογή «Με της καρδιάς μου τα φτερά». Και μόνο για τους στίχους: «Όταν παίρνει κανείς,/γεμίζουν τα χέρια του./Όταν όμως δίνει,/γεμίζει η καρδιά του» άξιζε να το εκδώσετε. Με άγγιξε και η τρυφερότητα, η καλοδιαλεγμένη (και όχι εμπόλεμη) μελαγχολία και το ηθικό δίδαγμα που περνάτε: ήρθαμε εδώ στη γη για το καλό κι όχι για το κακό. Ήρθαμε να αγαπήσουμε και όχι να μισήσουμε. Ελπίζω ο καινούργιος χρόνος να βοηθήσει σ’ αυτήν την κατεύθυνση. Με αγάπη,» (Αθήνα, 2/12/2007).

Φώτιος Γ. Ζάβαλης (Εκπαιδευτικός): «Αγαπητή και Ακριβή μου φίλη κ. Ζαννέτα Παπαϊωάννου, Χαίρετε εν Κυρίω. Έχω καιρό που έλαβα το περισπούδαστο έργον Σας «Με της καρδιάς μου τα φτερά» το οποίο με εντυπωσίασε είς το έπακρον. Από τον Πρόλογο του Εκδότη, που έλκει τον θαυμασμό ενός εκάστου, όσον αφορά την πολύγλωσση ποιητική Σας συλλογή, η οποία αφήνει ελευθέρους όλους τους λόγους της ψυχής Σας, να λούσουν εις το έπακρον την πολυαγαπημένη εγγονή Σας Κωνσταντίνα – Θεοδώρα. Θα πρόσθετα, όμως, ότι το περιεχόμενο των ποιημάτων Σας, αντανακλά εις τα παιδιά, εγγόνια, μανάδες και γιαγιάδες όλων μας, δια την μεγίστη απήχηση που έχει, εις τα σπλάχνα των καρδιών μας, το μεστό περιεχομένου σύγγραμμά Σας που έχει ρίζες τα έγκατα της ψυχής Σας. Δια τον λόγον τούτο, ο οιοσδήποτε αναγνώστης του περισπουδάστου και πολυγλώσσου συγγράμματός Σας, καταλαμβάνεται από ρίγη συγκινήσεως και θαυμασμού ξεφυλλίζοντας τας σελίδας αυτού, διότι αναφέρονται εις την μητρική στοργή. Κόβεται η ανάσα του, κόμπος τον πνίγει εις τον λαιμό του, βγάζει αμέσως το συμπέρασμα. ΄Απειρος ο θησαυρός της μάνας! Άραγε μπορεί κάποιος να τολμήσει περιγραφή του μεγαλείου της ψυχής της; Δύσκολο να λάβει κανείς μια τέτοια απόφαση. Διότι, μια παρόμοια ενέργεια δεν είναι έργο μιας ώρας, μιας ημέρας, αλλά ολόκληρης ζωής. Κατά τον αείμνηστο Παναγιώτη Κανελλόπουλο, Ακαδημαϊκό, πρώην Πρωθυπουργό, τέτοιες εργασίες «γράφονται, ξεγράφονται και ξαναγράφονται, πάρα πολλές φορές». Αρχίζοντας κάποιος ο οποίος θα διαβάσει το πρώτο Σας ποίημα, διαπιστώνει ότι η συγγραφεύς, έχει ευγενή καταγωγή, αρχοντική ζωή που έζησε ως κόρη, σύζυγος, μητέρα και γιαγιά. Μαρτυρεί την ευγένεια της ψυχής Σας που επιβάλλει τον σεβασμό και την εκτίμηση, εις όλους όσους αντικρύζουν την ευγενή προσωπικότητά Σας και υπερηφανεύονται, διότι κάμνουν γνωριμία μετ’ Αυτής. Είναι ευτυχείς που βρίσκουν εις το πρόσωπό Σας την ειλικρινή φιλία. Δια τον λόγον τούτον, θεωρώ ευλογία Θεού που μου χάρισε, μου επεφύλαξε το προνόμιο να Σας ονομάζω και να Σας αισθάνομαι ως μία καρδιακή φίλη. Μία συγκατάβασις, μία συγγνώμη, δια κάθε ανθρωπίνη αδυναμία, διακρίνει την κρίση Σας, δια τους άλλους. Αλλά και εις τας υπηρεσίας που εργαστήκατε, δεν αποφύγατε τον μόχθο, αλλά ξεπεράσατε τα όρια των δυνατοτήτων Σας και αφήσατε τας πλέον αρίστας εντυπώσεις. Μέσα εις την οικογένειάν Σας δεν υπήρξεν μεταξύ των πρώτων μόνον ο αείμνηστος σύζυγός Σας κ. Κωνσταντίνος Παπαϊωάννου, μετά του οποίου συζήσατε και φέρατε εις τον κόσμον τον άξιον υιόν Σας Γιάννη, αλλά και Σεις η ιδία που είχατε δική Σας προσωπικότητα Δια τούτο Σας σκέπτομαι πάντα με αγάπη και θαυμασμό. Η μητέρα εγκλείει εις την ψυχή της ένα κόσμο αγάπης, τρυφερότητας και ανιδιοτέλειας προς τα παιδιά. Είναι η βάσις και το θεμέλιο της οικογενειακής εστίας. Ο Γιάννης Σας, η σύζυγός του Δέσποινα, καθώς και η εγγονούλα Κωνσταντίνα – Θεοδώρα να υπερηφανεύονται δια Σας και να Σας περιβάλλουν με αισθήματα ειλικρινούς λατρείας. Διότι, Σεις, είστε μια κυρία καλοκάγαθος, ευγενική, ωραία το σώμα και την ψυχή και είστε το καύχημα της οικογενείας Σας, δια τας αρετάς με τας οποίας είναι στολισμένη η γυναικεία προσωπικότητά Σας. Δια τους λόγους αυτούς Σας συγχαίρω εις το ακέραιον. Κλείνοντας την παρούσαν επιστολή, κατασπαζόμενος Υμάς, φιλήματι Αγίω, διατελώ, Με ειλικρινή αγάπη και αφοσίωση,» (΄Αγιος Γεώργιος Φιλιππιάδος, 27/12/2007).

Νικόλαος Α. Τροχάνης (Ιατρός): «Αγαπητή μου κα Ζαννέτα, Συγχωρείστε μου την καθυστέρηση να σας γράψω και ενημερώσω για την παραλαβή του βιβλίου, που τιμητικά μου αποστείλατε, αλλά μερικά προβλήματα υγείας, που ευτυχώς παρήλθον, παρέτειναν την ενημέρωσίν σας. Η ποικιλία των θεμάτων της ποιητικής σας συλλογής, ο τρόπος προσεγγίσεως των θεμάτων αποδίδουν έναν βαθύτατο λυρισμό και τονίζουν αφάνταστα τον συναισθηματικόν σας κόσμο. Η πρωτοτυπία του βιβλίου σας «Με της καρδιάς μου τα φτερά» να έχει πεντάγλωσση έκδοση αιφνιδιάζει ευχάριστα τον αναγνώστη και τον αναγκάζει να εντρυφίσει και στις ξενόγλωσσες σελίδες του (όσοι γνωρίζουν τις ξένες γλώσσες) και να γοητευτούν από τον τρόπο εκφράσεως και προσεγγίσεως των θεμάτων του στην κάθε γλώσσα. Πρέπει να σας εκφράσω τα θερμά μου συγχαρητήρια για την προσπάθειά σας αυτή και να ευχηθώ καλή συνέχεια στο ποιητικό σας έργο. Με αγάπη,» (Αθήνα, Δεκέμβριος 2007).

Νικόλαος Παπανικολάου (Φοροτεχνικός, Αντιπρόεδρος Δημ. Συμβ. Ηλιούπολης, τ. Δημοτικός Σύμβουλος): «Αγαπητή μου κυρία Ζαννέτα Καλύβα – Παπαϊωάννου, Έλαβα το αξιοπρόσεκτο και καλαίσθητο βιβλίο σας που έχει τον τίτλο «Με της καρδιάς μου τα φτερά». Σας ευχαριστώ πολύ για την τιμητική σας προσφορά και σας συγχαίρω εγκαρδίως για την τέταρτη κατά σειρά πνευματική σας εργασία. Η αγάπη σας προς την ποίηση, η ιδιαίτερη πνευματική σας ικανότητα και η δύναμη της ψυχής σας, δημιούργησαν τα είκοσι πέντε υπέροχα ποιήματά σας, που κοσμούν, την πολύ καλά προσεγμένη πεντάγλωσση έκδοσή σας. Από τον τίτλο και μόνον γίνεται κατανοητό το περιεχόμενο της εις χείρας μου ποιητικής σας συλλογής. Πράγματι το ποιητικό σας έργο, διακρίνεται για το λιτό του ύφος – προσεγμένες λέξεις, απλότητα των στίχων – και έτι περισσότερο για την ξεχωριστή μουσική του αρμονία. . . Με πολλές ευχές για επιτυχίες και πάντα ψηλά. Με ιδιαίτερη εκτίμηση,» (Ηλιούπολη, 28/12/2007).

Πόπη Λυμπεροπούλου (Εκπαιδευτικός): «Από καρδιάς σας ευχαριστώ για το πολύ τρυφερό και υπέροχο βιβλίο σας «Με της καρδιάς μου τα φτερά», που πραγματικά άγγιξε την ψυχή μου. Διαβάζοντάς το ένιωθα σαν να απευθυνόμουν κι εγώ στη μικρή μου εγγονούλα Άννα. Σας ευχαριστώ, θερμότατα σας συγχαίρω για τη ζεστασιά των στίχων σας και σας εύχομαι Καλά Χριστούγεννα. Με εκτίμηση και αγάπη,» (Μαρούσι, 6/12/2007).

Γιώργος Ποθ. Παπαδάκης (Αναπληρωτής Διευθυντής Περ. «Πνευματική Ζωή», Συγγραφέας): «Αγαπητή Ζαννέτα Καλύβα – Παπαϊωάννου, Σας ευχαριστώ ιδιαίτερα για την αποστολή του βιβλίου σας με τίτλο «Με της καρδιάς μου τα φτερά». Συγχαρητήρια για την πεντάγλωσση έκδοση και τα ωραία ομοιοκατάληκτα ποιήματα. Είναι πραγματικά, τρυφερές καταγραφές που γεμίζουν τον αναγνώστη ευαισθησία, νοσταλγία κι εσωτερικές αναζητήσεις! Εύχομαι να είστε καλά, με υγεία και σημαντικές δημιουργίες! Φιλικά,» (Αθήνα, 14/1/2008).

Δημήτριος (Αρχιεπίσκοπος Αμερικής): «Ερίτιμον κ. Ζαννέτα Καλύβα – Παπαϊωάννου, Έλαβα την πεντάγλωσση ποιητική συλλογή σας «Με της καρδιάς μου τα φτερά», και σας ευχαριστώ για την ευγενική χειρονομία σας. Σας συγχαίρω για την νέα αυτή ποιητική συλλογή της οποίας οι εκδοτικοί στόχοι εύχομαι να ευοδωθούν. Εύχομαι σε σας και την οικογένειά σας πάσαν παρά Θεού ευλογία και χάρη. Είθε το μόλις ανατείλαν Νέον Έτος ν’ αποτελέσει για όλους σας έτος χαράς, υγείας, δημιουργίας και προκοπής για να συνεχίζετε το ωραίο έργο σας. Μετά τιμής και θερμών ευχών,» (Νέα Υόρκη, 15/1/2008).

Πέτρος Παπαπετρόπουλος (Βιομήχανος): «Αγαπητή μου Ζαννέτα, Έλαβα εγκαίρως το θαυμάσιο, αυτό βιβλίο, και δεν αντέδρασα, πριν καθίσω ήρεμα να το διαβάσω. Αυτό έγινε μόλις χθες. Αρχικά έχεις τις θερμότερες ευχές μου για ένα δημιουργικό και γεμάτο υγεία 2008. Στην συνέχεια, οφείλω να σου πω, πως με έχεις εντυπωσιάσει, με τον τρόπο που μέσα από τα ποιήματά σου, βγάζεις το μεγαλείο της ψυχής σου, και την προβολή της, προς το αναγνωστικό σου κοινό, των εμπειριών που απέκτησες σ’ αυτό τον γρήγορο κόσμο. . . . που ήρθαμε όλοι να ζήσουμε! Διαισθάνομαι δε, ότι είναι μια πραγματική κατάθεση σκέψεων και προβληματισμών, ηθικής – ξεχασμένης πλέον στο όνειδος της παγκοσμιοποίησης – η συγγραφή αυτού του βιβλίου. Άρα αποτελεί ορόσημο και βάση για μας τους νεότερους για την πορεία που διαλέγει καθένας μας . . .  για να ζήσει . . . . Επειδή η γραπτή ιδιόχειρη επιστολή μου   θα ήταν δύσκολα ευανάγνωστη, για αυτό χρησιμοποίησα την τεχνολογία! Θέλω επίσης να σε γλυκάνω όπως έκανες εσύ για μένα με το βιβλίο σου. . .  . Συγχαρητήρια είσαι πάντα παρούσα. . . . Με φιλικούς χαιρετισμούς,» (Αθήνα, 25/1/2008).

Καίτη Καρυτινού – Ντίνος Αναγνωστόπουλος (Ιατρός): «Αγαπητή μας φίλη και αδελφή, Ζαννέτα, Με το πρώτο σου βιβλίο ευχόμασταν, πως θα μείνεις νέα για πάντα και θα δημιουργείς και εμείς θα γευόμαστε τις γλυκές ροές της καρδιάς σου και να που ήρθαν τα επόμενα λογοτεχνικά  παιδιά σου, για να επιβεβαιώσουν όσα σου γράφαμε πέντε χρόνια πριν. Κι αυτά παιδιά μιας ζωντανής και νεανικής καρδιάς.  Και πόσο θα χαίρεται ο Ντίνος σου και με πόση λαχτάρα θα σε περιμένει, αν και θα ξέρει, πως έχεις ακόμα να δώσεις στη γη αδειάζοντας τον πλούτο του συναισθήματος και τη συγκομιδή της πλούσιας ματιάς σου. Κάποτε όταν ακούραστη φρόντιζες για τα πάντα και όλους μας, το ξέραμε, ότι το χαμόγελό σου και τα κελαρυστά λόγια σου ήταν το απόθεμά σου που το μοίραζες χωρίς μέτρο. Και να που προστέθηκε και η ποιητική σου δημιουργικότητα, για να συμπληρώσεις το σκόρπισμα της καλοσύνης σου σε όλα τα επίπεδα. Αφού σε τούτους τους δύσκολους και σκοτεινούς καιρούς της ύλης και της φτώχειας Αξιών και προτύπων διατηρείς την ευαισθησία σου – παρόλη την θλίψη που διαγράφεται αμυδρά στους στίχους σου ανάμεσα – και μετουσιώνεις τις μνήμες σε πανηγύρια αισθημάτων, τούτο δεν μπορεί παρά να σημαίνει, πως το χέρι του Θεού ακούμπησε στο μέτωπό σου και το άρωμα της Επαφής τρέφει την καρδιά. Εμείς σε ευχαριστούμε που μας έδωσες και πάλι να πιούμε απ’ το διονυσιακό ποτήρι σου και περιμένουμε το επόμενο πέταγμά σου με της καρδιάς σου τα φτερά. Καλή Χρονιά, Ζαννέτα,» (Εκάλη, Δεκέμβριος 2007).

Νίκος Ζενέτος (Δήμαρχος Ιλίου): «Αξιότιμη κα Καλύβα, Θα ήθελα να σας εκφράσω τις θερμές ευχαριστίες τόσο για το βιβλίο «Με της καρδιάς μου τα φτερά» που μου έχετε αποστείλει όσο και για τις ευχές σας. Σας εύχομαι από καρδιάς να εξακολουθήσετε με τον ίδιο ζήλο και αμείωτο μεράκι το σημαντικό πνευματικό σας έργο. Με εκτίμηση,» (Ίλιον, 26/02/2008).

Κωνσταντίνος Νικολόπουλος – Καμενιανίτης (Λογοτέχνης, Συγγραφέας, τ. Αντιπρόεδρος Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών, Αντιδήμαρχος Πολιτισμού Δήμου Αροανίας): «Ένας χείμαρρος γλυκών συναισθημάτων αγάπης, ένα ανάλαφρο, μυρωμένο ανοιξιάτικο αεράκι, μια απέραντη θάλασσα εκφραστικών δημιουργημάτων, ξεδιπλώνονται στη νέα ποιητική συλλογή της καταξιωμένης πλέον ποιήτριας Ζαννέτας Καλύβα – Παπαϊωάννου, με τον τίτλο «Με της καρδιάς μου τα φτερά», πεντάγλωσση έκδοση. Το βαθύ υπόβαθρο των συναισθημάτων αγάπης της ποιήτριας κατ’ αρχήν ξεδιπλώνεται στον τομέα της παιδικής ποίησης, έκφραση της ίδιας για το εγγονάκι της, το νεότερο βλαστό της οικογένειάς της, της κάθε οικογένειας, που δίνει αξία και συνέχεια στη ζωή των ανθρώπων. Στη συνέχεια και όσο ανοίγεται ο εσώψυχός της κόσμος μέσα από τα ποιήματά της, αφήνεται να διαφανεί ο ευρύτερος θησαυρός των συναισθημάτων της ποιήτριας, για την αγάπη, τον έρωτα, την ειρήνη, αλλά και της περίσκεψης που κυριαρχεί στην ψυχή της κατά τις ώρες της μοναξιάς. Μιας μοναξιάς που αρκετές φορές μας καταλαμβάνει όλους και ιδιαίτερα τους ποιητές. Είχα την ευκαιρία να εκφράσω και ενωρίτερα σε άλλες εκδόσεις την άποψή μου για τον χαρίεντα ποιητικό λόγο της Ζαννέτας Κ. – Π. και να την συγχαρώ για τα ποιητικά της δημιουργήματα. Τη συγχαίρω θερμά και τούτη τη φορά για την αψεγάδιαστη ποίησή της!» (Αθήνα, Φεβρουάριος 2008).

Ευάγγελος Πολ. Γιαννικόπουλος (Εκδότης – Δ/ντής εφημ. «Η Πανολυμπιακή): «Η ευγενεστάτη κυρία Ζαννέτα Καλύβα – Παπαϊωάννου, δεν είναι Ολυμπία. Κατάγεται από την Βάχλια, ένα γραφικό χωριό της γείτονος Αρκαδίας, και συνεπώς θα μπορούσαμε να μην αναφερθούμε στις πνευματικές της δραστηριότητες. Ένα απλό «ευχαριστώ πολύ» θα ήταν αρκετό. Εν τούτοις δεν αντέχουμε στον πειρασμό, να μη γράψουμε δυο λόγια, για την αξιόλογη, κατά την γνώμη μας, πνευματική της προσφορά που είναι η ποίηση και ο πεζός λόγος, έτσι απλά χωρίς να προχωρήσουμε σε εμπεριστατωμένη αναφορά στο έργο της. Η κα Καλύβα έκαμε την εμφάνισή της στα Γράμματα, με δημοσιεύματα αρχικά σε περιοδικά έντυπα και στη συνέχεια με δικά της βιβλία, χωρίς τυμπανοκρουσίες και εντυπωσιακές παρουσιάσεις. Το πρώτο της βιβλίο εξεδόθη το 2001, με τίτλο «Θύμησες». Είναι μια σειρά ωραίων πεζογραφημάτων με περιστατικά σχετικά με την ζωή στην επαρχία μαςκάποια παλιά δύσκολα χρόνια, όμοια και στη δική μας επαρχία. Ακολουθεί η συλλογή της το 2002 με τίτλο «Νότες μιας ζωής». Η συλλογή περιλαμβάνει μια σειρά δέκα οκτώ ποιημάτων και άλλων δέκα μεταφρασμένων στην Αγγλική από την κα Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη. Η κα Καλύβα συνεχίζει να γράφει και το επόμενο κιόλας έτος εκδίδει το τρίτο βιβλίο της με τίτλο «Άρωμα ζωής». Εδώ το γραπτό είναι μικτό: Είναι κυρίως πεζός λόγος, όμως περιλαμβάνει και άλλα δεκαπέντε περίπου ποιήματα. Τέλος το 2007 εξέδωσε τη συλλογή της «Με της καρδιάς μου τα φτερά». Εκεί υπάρχουν ποιήματα που έχει δημοσιεύσει κατά καιρούς, μερικά από τα οποία έχουν βραβευθεί σε ποιητικούς διαγωνισμούς ή περιλαμβάνονται σε διάφορες εγχώριες ή ξένες Ανθολογίες. Η συλλογή αυτή περιέχει και πολλά ποιήματα όπως έχουν μεταφραστεί σε άλλες τέσσερις γλώσσες (Αγγλική, Γαλλική, Ιταλική και Κινεζική). Όλα τα ποιήματα της κας Καλύβα είναι γραμμένα σε παραδοσιακό στίχο, με απλότητα, σαφήνεια και εικόνες. Δηλαδή ποιήματα που δικαιούνται να φέρουν τον τίτλο αυτό, ο οποίος τις τελευταίες δεκαετίες έχει χάσει την ταυτότητά του. Προβάλλει σ’ αυτά τα συναισθήματά της με διακριτικότητα και υπογραμμίζει με ρομαντική διάθεση την αγάπη και τη νοσταλγία για δικούς της και ξένους. Η κα Καλύβα δεν επηρεάζεται από κανένα δόκιμο ποιητή. Είναι «αυτόνομη», γράφει απλά όπως αισθάνεται, αποτυπώνει τις εικόνες και τα συναισθήματά της με σαφήνεια, όπως της έρχονται στις στιγμές της «έκστασης» και τα προσφέρει στον αναγνώστη, έτσι όπως θα προσέφερε φιλότιμη στον επισκέπτη οικοδέσποινα ένα πιατέλο με μια κουταλιά νόστιμο γλυκό. Διαβάζοντας τα ποιήματα της κας Καλύβα πιστεύεις ότι ευτυχώς δεν χάθηκε ακόμη εκείνο το είδος που λέγονται Άνθρωποι (το Άλφα με κεφαλαίο) που έχουν αρχές και συναισθήματα και εκφράζουν προς τα έξω τις πατρογονικές αυτές αρχές και αξίες της ζωής.» (Εφημερίδα «Η ΠΑΝΟΛΥΜΠΙΑΚΗ», τεύχος 145, Μάρτιος 2008).

Μιχάλης Σταφυλάς (Διευθυντής περ. «Πνευματική Ζωή»): «Η Ζαννέτα Καλύβα – Παπαϊωάννου το 2007 κυκλοφόρησε την ποιητική συλλογή «Με της καρδιάς μου τα φτερά» σε πέντε γλώσσες. Γράφει παραδοσιακά με ρυθμό και ρίμα, έτσι που ο αναγνώστης χαίρεται την ομορφιά της δημιουργικής αρμονίας. Η ποίησή της απλή, κατανοητή χωρίς εξεζητημένα προκατασκευασμένα συναισθήματα. Η Ζαννέτα είναι μια ποιήτρια που έφτασε στην τελειότητα γραφής με τα καλύτερα κείμενα που της έδωσαν την θέση στο χώρο των Νεοελληνικών  Γραμμάτων.»  (Περιοδικό «Πνευματική Ζωή», τεύχος 180, Μάης – Ιούνης 2008).

Ευαγγελία Μισραχή (Κριτικός Λογοτεχνίας, συγγραφέας):  «Η κ. Ζαννέτα Καλύβα – Παπαϊωάννου αυτή την Τρίτη ποιητική της συλλογή την αφιερώνει στη γέννηση της εγγονούλας της Κωνσταντίνα – Θεοδώρα. (Οι άλλες δύο προηγούμενες ήταν: «Νότες μιας ζωής», και «Άρωμα ζωής»). Θα νομίζαμε ότι είναι όλα τα ποιήματα αφιερωμένα στην έλευση της μικρής, κι’ αυτό θ’ αποτελούσε  μια οικογενειακή υπόθεση, κι όχι ποιητική συλλογή που και η λέξη το λέει. Ευτυχώς αυτό τον σκόπελο τον πέρασε με το να αναφερθεί και σε άλλες καταστάσεις και κυρίως σκιαγραφήσεις της δικής της ψυχοσύνθεσης. Πάντα ο ποιητής πρέπει να προτάσσει τα συναισθήματά του και τον ψυχικό του κόσμο να τον ξεδιπλώνει με την ποιητική γραφή. Βέβαια η μητρική στοργή είναι ένα δυνατό έναυσμα κι ακόμη μεγαλύτερο όταν είναι «του παιδιού μου το παιδί είναι δυο φορές παιδί» που λέει ο λαός μας. Και επειδή είναι πηγαία η αγάπη της μας αφήνει να διαπιστώσουμε την ευαισθησία της και την τρυφερότητά της. Αυτά τα δύο στοιχεία συνοδεύουν και όλα τ’  άλλα της δημιουργήματα σε όποια μορφή κι αν μας τα παρουσιάζει. Είναι δε τόσο έντονα που καταφέρνουν και τ’ όνειρο να το πλάθουν, αλλά και τις αναμνήσεις κάποιων στιγμών να τις ζωντανεύουν σβήνοντας ακόμη και τα χνάρια του χρόνου. Ειδικότερα στις αναφορές της στις αναμνήσεις της, αντικαθρεπτίζεται μια μεγάλης έκτασης αναπόληση και νοσταλγία που την κρατάει κλεισμένη στα μυστικά έγκατα της καρδιάς της. Θα σταθώ στο ποίημα «Μοναξιά». Είναι το μόνο που αφήνεται κάπως περισσότερα από τον αυστηρό έλεγχο που ασκεί σ’ όλα τ’ άλλα της θέματα. Το πρέπει παντού όπως και τα όρια. Στη μοναξιά ξεδιπλώνει την τωρινή της διάθεση που την κατακλύζει. Την εικονογραφεί με τα χρώματα της πραγματικότητας. Διακρίνω λοιπόν πολλά στοιχεία και ρεαλισμού πέραν του ρομαντισμού. Η θάλασσα πάντα φέρνει προς τα έξω τον εσωτερικό μας κόσμο. Είναι ο ρυθμός των κυμάτων που μας αναδύει μυστικά και κρυφά αισθήματα κι επιθυμίες. Να που η φύση μας αποκαλύπτει. Το ποίημα «Όσο μπορείς» επίσης είναι ενδεικτικό «Κράτα με στην αγκαλιά σου/δε χορταίνω τα φιλιά σου». . . . Δεν αναφέρομαι στις μεταφράσεις για δύο λόγους: Πρώτον γιατί δεν είμαι σε θέση να τις ελέγξω σ’ όλες αυτές τις γλώσσες και δεύτερον βρίσκω ότι έπρεπε να περιμένει και να κάνει μια ανθολόγηση των καλυτέρων της ποιημάτων – σαν έργο ζωής -.  Ακόμη βρίσκεται σε πορεία μη ολοκληρωμένη. Όσο για την ηλικία και το άγνωστο «αύριο» είναι ανθρώπινο. Ακόμη και ο Όμηρος, ο μέγιστος των ποιητών – στο τέλος της ζωής του έγραψε. Ας συνεχίσει το ταξίδι της ποίησης είναι μαγευτικό, καθώς ο ποιητής φτάνει στα λιμάνια – δηλαδή τα είδη της ποίησης – μέσα από τα οποία ανανεώνεται και αναγεννιέται. Φιλικά,» (Αθήνα, 29/6/2008).

Δημήτριος Ι. Κουκουλομμάτης (Καθηγητής Πανεπιστημίου Κρήτης):«Αγαπητή Ζαννέτα, Συγχαρητήρια για την εργασία σας: «Με της καρδιάς μου τα φτερά». Σας ευχαριστώ που είχατε την καλωσύνη να με καταστήσετε κοινωνό της. Οι διακοπές του καλοκαιριού προσφέρονται για ποιητικές πτήσεις, Θα τις κάνω, βοηθούμενος από της «καρδιάς σου τα φτερά». Πάντα δημιουργική. Φιλικά,» (Άγιος Στέφανος, 2/7/2008).

Κυριάκος Ι. Βαλαβάνης (Κριτικός Λόγου και Τέχνης, Σύμβουλος Ακαδημίας Κοινωνικών Εθνικών και Πολιτιστικών Σχεδιασμών): «Ένα έργο συναισθημάτων, καθημερινότητος, στοργής, ασίγαστης αγάπης, αναμνήσεων και μνημών. Ποίηση απλή, καθημερινή, παραδοσιακή, τρυφερή, έρωτος με δικό της ύφος και γλαφυρότητα. Ενώ δεν υπάρχει ουσία προβληματισμού και ανησυχίας, υπάρχει μια ατμόσφαιρα του χθες απλότητος που μας μεταφέρει αθόρυβα στην καθημερινότητα.. . .  Ποίηση ονειρόδρομη που δεν έχει καμιά σχέση με την εποχή και τα αντικρουόμενα συναισθήματα. Ποίηση με μιαν άλλη χάρη εκφρασμένη με παιδική αθωότητα, ακόμη και στη δομή του στίχου.. . . .  Το απλό και απέριττο έργο της το εξέδωσε σε πεντάγλωσση έκδοση (Ελληνικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ιταλικά και Κινέζικα). . .».  (Αθήνα, Σεπτέμβριος 2008).

Νικόλαος Κ. Αρτεμιάδης (Καθηγητής και Μέλος της Ακαδημίας Αθηνών): «Κυρία Ζ. Καλύβα – Παπαϊωάννου, Θερμά ευχαριστώ για το βιβλίο σας «Με της καρδιάς μου τα φτερά» το οποίο είχατε την καλοσύνη να μου προσφέρετε, και σας συγχαίρω. Η πεντάγλωσση έκδοση, ασφαλώς θα συντελέσει στο να γίνουν γνωστά τα μηνύματά σας σε ευρύτερο κοινό. Με φιλικούς χαιρετισμούς,» (Θρακομακεδόνες, 19/9/2008).

Χρήστος Ζερεφός (Πρόεδρος Μαριολοπουλείου – Καναγκινείου Ιδρύματος Επιστημών Περιβάλλοντος): «Αξιότιμη Κυρία Ζ. Καλύβα – Παπαϊωάννου, Τι πιο ωραίο και πιο τρυφερό δώρο από τους στίχους που βγαίνουν μέσα από την καρδιά της γιαγιάς. Να είστε σίγουρη ότι η αγάπη που παίρνει ένα παιδί είναι η βάση για έναν ολοκληρωμένο άνθρωπο στην αυριανή κοινωνία. Σας ευχαριστώ πολύ για την ευγενική σας προσφορά και σας συγχαίρω όχι μόνο για την ευαισθησία και την τρυφερότητά σας αλλά και για την παρακαταθήκη αγάπης που αφήνετε στην εγγονή σας. Με εκτίμηση,» (Αθήνα, 23/9/2008).

Παναγιώτης Τέτσης (Ακαδημαϊκός): «Κυρία Παπαϊωάννου, Το ευχαριστώ από την φιλοφρόνηση της αποστολής του βιβλίου με τα εις πεντάγλωσση έκδοση των τρυφερών προς οικογένεια ποιημάτων σας.» (Αθήνα, 28/9/2008).

Γεωργία Χατζή – Σπηλιοπούλου (Αρχαιολόγος  στην Ζ’ εφορεία Προϊστορικών και Κλασσικών Αρχαιοτήτων  Ολυμπίας): «Αγαπητή κα Καλύβα – Παπαϊωάννου, Θερμότατα ευχαριστώ για την αποστολή της ποιητικής σας συλλογής «Με της καρδιάς μου τα φτερά». Την βρήκα ιδιαίτερα τρυφερή, γεμάτη συναίσθημα που πάντοτε μεταρσιώνει τον άνθρωπο. Σας ευχαριστώ ακόμη για την ωραία αφιέρωση. Με ιδιαίτερη εκτίμηση,» (Αρχαία Ολυμπία, 5/11/2008).

Ηλίας Χρυσοχός (Λογοτέχνης, Ποιητής): «Κυρία Ζαννέτα Καλύβα, Πρώτον σας ευχαριστώ από καρδιάς για τις ωραίες διατυπώσεις σας σχετικά με το βιβλίο μου «Ας». Δεύτερον σας συγχαίρω για το βιβλίο σας «Με της καρδιάς μου τα φτερά». Η απλότητα, ο λυρισμός, η ευαισθησία και το ταλέντο της γραφής σας, αγγίζουν αισθητά τον αναγνώστη και επιβεβαιώνουν απόλυτα, την πληθώρα των τιμητικών διακρίσεων που σας έχουν απονεμηθεί. Ειδικότερα, ο ερωτισμός, η αγάπη και η κοινωνικότητα, που διακρίνουν τα ποιήματά σας, αντικατοπτρίζουν πέρα των άλλων, την υψηλή σας γνώση στην τέχνη του γράφειν, αλλά και την ευαισθησία που διακατέχει την καρδιά σας, ώστε να της δίνουν φτερά για να πετά στα ύψη λογοτεχνικών επιτυχιών και κατακτήσεων. Με εκτίμηση,» (Σαλαμίνα, 15/11/2008).

Δρ. Γιώργος Ι. Μποτής (Νομικός Σύμβουλος Αρχιεπισκοπής Αθηνών, Συγγραφέας, Ποιητής, Εκδότης): Αγαπητή Ζαννέτα, Σου εκφράζω τα θερμά μου συγχαρητήρια για την επάξια βράβευσή σου από το Λογοτεχνικό Σύλλογο «Παρνασσός», που αποτελεί το κορυφαίο Λογοτεχνικό Ίδρυμα στην χώρα μας. Όμως, είμαι υποχρεωμένος να σου ομολογήσω ότι το σπινθηροβόλο και απαράμιλλο λογοτεχνικό σου ταλέντο, το οποίο σού έχει αναγνωρισθεί τόσον στη χώρα μας όσο και στο Εξωτερικό, ωχριά προ τού μεγαλείου της προσωπικότητάς σου. Μια προσωπικότητα, που φέρει την σφραγίδα της γνησιότητας, της ευαισθησίας, της ανιδιοτέλειας και, κυρίως, της πηγαίας Αγάπης προς τον Άνθρωπο. Με εξαιρετική τιμή,» (Αθήνα, 15/12/2008).

π. Παπαχαράλαμπος Σιώτης (Ιερεύς Αγίας Παρασκευής):«Αξιοσέβαστη Κα Ζαννέτα, Η χάρις και η χαρά του Χριστού μας, Σας εύχομαι, να πληροί πάντα την καλή Σας καρδιά. Σας γνωρίζω καλή μου Κα Ζαννέτα, τώρα και πολλά χρόνια. Είχα βέβαια αντιληφθεί και εκτιμήσει τον υπάρχοντα στο πρόσωπό Σας ιδιαίτερο πλούτο των χαρισμάτων Σας, αυτός βέβαια που εξωτερικεύονταν στην σύντομη επικοινωνία της καθημερινότητος. Η απλότης όμως και η σεμνότης του ήθους και χαρακτήρος Σου περιέκρυβε εις τον ενδόμυχον πνευματικόν Σας κόσμον έναν άλλο θησαυρό, που είναι βέβαια για τους ολίγους, και τούτο διότι ο θησαυρός αυτός δεν είναι απόκτημα ανθρώπινο, είναι δωρεά Θεού, και όσοι βέβαια έχουν τέτοιου είδους παρά Θεού δωρεές δεν μπορεί παρά να είναι εκλεκτοί. Αυτοί μένουν στη στάθμη των εκλεκτών του Θεού, αφ’ ού αποδεχθούν ευγνώμονα την δωρεάν και καλλιεργήσουν αυτή. Κα Ζαννέτα στο πρόσωπό Σας θεωρώ πως βρίσκουν απόλυτη θέση και απήχηση αι ανωτέρω εκτιθέμενες απόψεις μου. Σας θαυμάζω και Σας μακαρίζω για την καλλιτεχνική Σας αυτή χάρη και θέση στην ποίηση και την εν γένει λογοτεχνία που η Χάρις του Θεού σας ενέταξε. Όμως και εσείς προσωπικά αποδεχόμενη αυτήν την χάριν του Θεού, αφιερωθήκατε ολόψυχα, ως μαρτυρείται εκ των εργασιών Σας, εις την ενάσκησιν και καλλιέργειαν αυτής, ώστε να προοδεύσετε και να αναδειχθείτε σε μια εξέχουσα λογοτεχνική προσωπικότητα. Τούτο μαρτυρείται και επιβεβαιώνεται επιπροσθέτως από τις διακρίσεις και επιβραβεύσεις των διαφόρων και πολλών εργασιών Σας από λογοτεχνικούς ομίλους, συλλόγους ή εταιρείας. Αναδειχθήκατε ούτω Κα Ζαννέτα σε πνευματική προσωπικότητα και γίνατε αγωγός παροχετεύσεως της σοφίας του Θεού στην Κοινωνία των ανθρώπων, δια του ιδίου αυτού αγωγού γίνεσθε φορεύς προς τον Άγιον Θεόν των προσευχών Σας με την δεδηλωμένην θρησκευτικήν πίστιν Σας και ευσέβειάν Σας δια την σωτηρίαν όλων μας που ξέρω πως μας αγαπάτε. Και εμείς, καλή μας Κα Ζαννέτα, Σας αγαπάμε και όλοι εμείς που ευτυχήσαμε να σας γνωρίσουμε, ευχαριστούμε τον Άγιο Θεό δια τούτο, και εσάς προσωπικά. Δια του προσώπου Σας διαπερνούμε σε εικόνες παλαιών ευτυχισμένων πνευματικών χρόνων, με την αρτίαν κοινωνίαν όλων των προσώπων εκείνων που και τώρα όταν τους ενθυμούμεθα αισθανόμεθα πως αληθινά πάντα ζούμε και βιώνουμε σε ώρες Θείας Λειτουργίας και πνευματικής ανατάσεως. Αξιοσέβαστη Κα Ζαννέτα «Εσύ κρατάς στα χέρια σου όλη την οικουμένη». Σας ευχαριστώ απ’ την καρδιά μου, Παπαχαράλαμπος.» (Αγία Παρασκευή, 20/2/2009).

Ελένη Βαχάρη (Πρόεδρος Συλλόγου «Οι φίλοι του Μουσείου  Γ. Δροσίνη):  «Αξιότιμη κυρία Παπαϊωάννου, ΄Ελαβα την ποιητική σας συλλογή «Με της καρδιάς μου τα φτερά». Πολλά με συγκινήσανε, διαλέγω «Αυτός που κάθεται εκεί». Σας ευχαριστώ θερμά. Ελπίζω σύντομα να συναντηθούμε. Με εκτίμηση.» (Κηφισιά, Μάρτιος 2009).

Γεώργιος Ι. Παναγέλης (Έφορος βιβλιοθήκης στη California State University, Sacramento, Tsakopoulos Hellenic Collection): «Αγαπητή κα Καλύβα – Παπαϊωάννου,  Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τα βιβλία της ποίησής σας «Με της καρδιάς μου τα φτερά», «Άρωμα ζωής» και «Νότες μιας ζωής» που δωρίσατε στην βιβλιοθήκη μας. Ως έφορος της μεγαλύτερης Ελληνικής συλλογής στην δυτική Αμερική, με ευχαρίστηση θα έκανα δεκτές άλλες εκδόσεις από τα έργα σας, ή στα Ελληνικά ή σε μετάφραση. Η Ελληνική Συλλογή «Τσακόπουλος» περιέχει πάνω από 70.000 τόμους σε διάφορες γλώσσες, περιλαμβάνοντας λογοτεχνικά έργα – μυθιστορήματα – δοκίμια, πεζογραφία, ποίηση κλπ. Με τιμή.» (Καλιφρόνια, 10///3/20090.

Ιωάννης Α. Κακουδάκης (Αντιστράτηγος ε.α., Επίτιμος Α’ Υπαρχηγός Γενικού Επιτελείου Στρατού): «Αξιότιμη Κυρία Ζαννέτα Καλύβα – Παπαϊωάννου, Σας ευχαριστώ θερμά για την προσφορά του βιβλίου σας «Με της καρδιάς μου τα φτερά» στο 28ο Φεστιβάλ στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων. Το διάβασα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον και μεγάλη προσοχή. Έχετε αποτυπώσει με γλαφυρότητα, συναισθηματικότητα, βαθυστόχαστες σκέψεις, που δίνουν τις διαστάσεις της οικογενειακής τρυφερότητας και των πανανθρώπινων αρχών και αξιών της ζωής. Επιπλέον, η πεντάγλωσση έκδοση του δίνει μεγάλη πρωτοτυπία και το διεθνοποιεί!Παρακαλώ όπως δεχθείτε τα ειλικρινή μου συγχαρητήρια για το αξιόλογο αυτό πόνημά σας. Με την εκτίμηση και την αγάπη μου.» (Παπάγου, 3/4/2009).

Σοφία Καπογιάννη – Σαββίδη (Συμμαθήτρια από το Δημοτικό Σχολείο): «Ζαννέτα γειά σου, Σε φιλώ, Θέλω να σ’ ευχαριστήσω για μια φορά ακόμη. Ευγνωμοσύνη στον Θεό που βιώνουμε μια τόσο αληθινή, ανιδιοτελή και ανθρώπινη σχέση, όπως είναι η φιλία. Διάβασα με πολλή προσοχή και θαυμασμό την νέα σου δημιουργία «Με της καρδιάς μου τα φτερά». Όπως πάντα προσεγμένη και αξιοθαύμαστη. Δεν έχω παρά να σου ευχηθώ για μια φορά ακόμη ο Ύψιστος να σ’ έχει καλά να δημιουργείς και να μας δίνεις την μεγάλη χαρά να γεμίζει την ψυχή μας!! Σ’ αγαπώ!  Σ’ ευχαριστώ!!» (Αθήνα, Απρίλιος 2009).

Janier de la Rosa Hernandez Abrante (Διπλωμάτης, I.W.A.): «Αγαπητή Κα Ζαννέτα,  Σας γράφω λίγα λόγια για να σας ευχαριστήσω για την πολύ γενναιόδωρη χειρονομία σας, δηλαδή να μου δωρήσετε τον τόμο της συλλογής των ποιημάτων σας «Με της καρδιάς μου τα φτερά». Ένας φίλος Έλληνας μου το μεταφράζει απ’ ευθείας από την Ελληνική στην Ισπανική για να τα απολαύσω καλύτερα. Με τις θερμότερες μου ευχές.»  (La Laguna, 18/6/2009).

Αντρέας Κωνσταντινίδης (Εκπαιδευτικός, Λογοτέχνης): «Αγαπητή κ. Ζαννέτα Παπαϊωάννου, Σ’ ευχαριστώ από τα βάθη της ψυχής μου για το αξιόλογο και γεμάτο αγάπη, ρυθμό και ευγενικά αισθήματα βιβλίο σου, με τον ωραίο τίτλο «Με της καρδιάς μου τα φτερά». Το χάρηκα με την ψυχή μου κι εγώ κι η γυναίκα μου. Εδικά εκείνο το πρώτο καλωσόρισμα της εγγονούλας σου, με συγκλόνισε. Το διάβαζα και το ξαναδιάβαζα και κάθε φορά μου’ φερνε μνήμες κι από τα δικά μου εγγονάκια, που ο Θεός μ’ αξίωσε να δω αρκετά! Με την αγάπη μου,» (Λευκωσία, Ιούνιος 2009).

Γιάννης Νικολόπουλος (Εκδότης εφημ. «ΝΟΥΜΑΣ»): Σημειώνει: Όταν ποιεί η καρδιά – Ζαννέτας Καλύβα – Παπαϊωάννου  «Με της καρδιάς μου τα φτερά» –>»Για την ποιητική δημιουργία της αεικίνητης δημιουργού, έχουμε να πούμε καλά λόγια και μόνο. Ο στίχος της ρέει πηγαίος, αυθόρμητος, αβίαστος. Έχει ευχέρεια και ευγένεια στην έκφραση και στην «ιστόρηση». Ο μετασχηματισμός των βιωμάτων, των εικόνων και συγκινησιακών «γεγονότων» σε ποίηση, σε αίσθημα και σε ψυχογράφημα, είναι χάρισμα και δωρεά υπερούσια. Η Ζ. Κ.-Π. είναι προικισμένη με τη δωρεά αυτή που τη δυναμώνει και την ενισχύει στο χώρο της Ποίησης και στην πνευματική δημιουργία και δράση. Έστω κι αν η δόμηση των τετραστίχων της έχει επικαιρική ύφανση, τα ποιητικά στοιχεία κάθε ποιητικού εικονογραφήματος ξεχωρίζουν. Και στη συλλογή αυτή όπως και σε όλες τις προηγούμενες, η Ζαννέτα Καλύβα – Παπαϊωάννου ποιεί με «της καρδιάς της τα φτερά» και με τον οίστρο της ψυχής της, με ό,τι δηλαδή χρειάζεται η Ποίηση για να αναπνέει και να ζει.» (Εφημ. «ΝΟΥΜΑΣ», τεύχος 126, Φεβρουάριος – Μάρτιος 2010).

Χρήστος Χασιάκος (Δήμαρχος Αγνάντων): «Κυρία Πρόεδρε, Έλαβα το βιβλίο σας με τον τίτλο «Με της καρδιάς μου τα φτερά» και σας ευχαριστώ πολύ. Επίσης σας ευχαριστώ και για τα κολακευτικά σας λόγια για την περιοχή των Τζουμέρκων και ιδιαίτερα του Δήμου Αγνάντων. Σας στέλνω μερικά αντίτυπα στα οποία προβάλλεται η περιοχή μας προκειμένου να τα διαθέσετε σε μέλη του Συλλόγου σας. Θα ήταν μεγάλη χαρά για εμάς, να σας ξαναβλέπαμε στην περιοχή μας. Με εκτίμηση.» (Άγναντα, 4/6/2010).

Έλλη Κατσιάνη – Στρατουδάκη (Μέλος Δ.Σ. των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, Μέλος Δ.Σ. της Ελληνικής Ορνιθολογικής Εταιρείας, και πολλών άλλων σωματείων): «Η σημερινή Πρόεδρος του Συλλόγου (Σύλλογος Αποφοίτων Μαθητριών Β΄ Γυμνασίου Κολωνακίου – Μαράσλειο) και αγαπητή φίλη Ζαννέτα Καλύβα – Παπαϊωάννου, εκτός από όσα σας είναι ήδη γνωστά (υπήρξε Ιδρυτικό Μέλος του Συλλόγου και Γεν. Γραμματέας στο Δ.Σ. τη διετία 2002-4), έχει και μια άλλη ξεχωριστή ιδιότητα. Είναι μια διακεκριμένη ποιήτρια. Έχει εκδώσει τέσσερις ποιητικές συλλογές, οι οποίες κυκλοφορούν στον κόσμο μεταφρασμένες σε άλλες τέσσερις γλώσσες, εκτός από τα Ελληνικά. Οι μεταφράσεις του έργου της στα Αγγλικά-Γαλλικά-Ιταλικά-Κινέζικα, έχουν λάβει μέρος σε διεθνείς λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και έχουν διακριθεί και βραβευθεί πολλές, μα πάρα πολλές φορές, σε πολλά μέρη του κόσμου, από την διπλανή Ιταλία μέχρι τη μακρινή Κίνα και Κορέα. Είναι επίτιμη Διδάκτωρ Λογοτεχνίας του World Congress of Poets/World Academy of Arts and Culture, επίτιμο μέλος της ιταλικής Academia Ferdinandea, είναι μέλος της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών και άλλων λογοτεχνικών ομίλων, και έχει καταχωρηθεί στο αμερικάνικο «Who ‘s Who» και στο βρετανικό Ι.Β. Cambridge. Ο Σύλλογός μας την έχει τιμήσει με την απονομή Διπλώματος στις 22/1/2003, όπως μπορείτε να δείτε και στη σελίδα 38 του Λευκώματος. Η Ζαννέτα σαν ποιήτρια, γράφει με ρυθμό σιγανό και ήρεμο, με αποτέλεσμα να γίνεται ευχάριστη η ανάγνωση. Αναπολεί τα περασμένα χρόνια χωρίς θλίψη. Υμνεί τη ζωή, τα παιδιά, τη μητρότητα και όλη την προσφορά της γυναίκας που αντιγυρίζεται στο σύνολο της ανθρωπότητας. Σε όλο το έργο της διακρίνονται σύμβολα ειρήνης «Το κρίνο της Αγάπης» και ο Αρχάγγελος Γαβριήλ, «Το περιστέρι» με το κλαδί ελιάς στο ράμφος, «Η Άνοιξη», «Η Ελλάδα – δάδα του Ολυμπισμού» είναι μερικοί συμβολικοί τίτλοι ποιημάτων της. Παρόλα αυτά η Ζαννέτα παραμένει απλή και σεμνή ανάμεσά μας, πρόθυμη να μοιραστεί τις ευθύνες αλλά και τις χαρές του Συλλόγου μας, πάντα με ένα καλοσυνάτο χαμόγελο. Θέλω να διευκρινίσω ότι η παρουσίαση αυτή γίνεται με δική μου πρωτοβουλία, επειδή τυχαίνει να έχω αυτές τις πληροφορίες, μέσα από μια μικρή συνεργασία που είχαμε, για θέματα διεκπεραίωσης της διεθνούς αλληλογραφίας της, και επί πλέον, παίρνοντας σαν αφορμή την ανακοίνωση ότι θα τιμηθεί από τον Δήμαρχο Ηλιούπολης στις 23 Ιουνίου 2010. Ζαννέτα, και σ’ ανώτερα! Τελειώνω με δυο ποιήματα από τις Συλλογές της, «Οι φίλοι», «Το ειρηνικό πουλί» και «Ήρθες Εσύ». (Αθήνα, Ξενοδοχείο «Παρθενών», 3 Μαϊου 2010).

Ιερώνυμος Β’ (Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος): «Ερίτιμη κυρία Καλύβα Παπαϊωάννου, Λάβαμε την τελευταία εμπνευσμένη ποιητική σας συλλογή με τίτλο «Με της καρδιάς μου τα φτερά» και σας ευχαριστούμε πολύ για την ευγενή αποστολή και για τις θερμές σας ευχές. Εύχομαι ο Τριαδικός μας Θεός να ευλογεί τη ζωή σας και κάθε δημιουργική σας δραστηριότητα. Μετά πατρικών ευχών,» (Αθήνα, 12/12/2011).

Μαρία Τουρκοχωρίτη (Πρόεδρος Δ.Σ. του Συλλόγου Γονέων Κηδεμόνων και Φίλων Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες «Το Εργαστήρι»): «Αξιότιμη κυρία Ζαννέτα Καλύβα – Παπαϊωάννου, Εκ μέρους του Συλλόγου Γονέων Κηδεμόνων και Φίλων Α.μεΑ. «Το Εργαστήρι» σας παρακαλούμε, να δεχθείτε τις θερμότερες ευχαριστίες μας για την προσφορά προς το Σύλλογο μεγάλης ποσότητας βιβλίων και άλλων ειδών. Η προσφορά σας αυτή, που φανερώνει κοινωνική ευαισθησία, είναι πολύτιμη, δεδομένου ότι οι σταθεροί πόροι του Συλλόγου είναι ανεπαρκείς. Ο Σύλλογός μας στοχεύει στη διαρκή αναβάθμιση των καθημερινά παρεχομένων υπηρεσιών προς του 100 νέους μας στο Κέντρο Παροχής Υπηρεσιών σε άτομα με νοητική υστέρηση «Το Εργαστήρι – Λίλιαν Βουδούρη». Παράλληλα εργάζεται σκληρά για την εξασφάλιση της μελλοντικής τους διαβίωσης, όταν θα έχουν στερηθεί τη φυσική παρουσία και συμπαράσταση των γονέων τους. Ως η μοναδική λύση του προβλήματος, προωθείται το πρόγραμμα της ανέγερσης κατοικιών υποστηριζόμενης διαβίωσης για ενήλικους ανθρώπους με νοητική υστέρηση. Η πρώτη κατοικία που έχει καλύψει τις ανάγκες 9 ανθρώπων, λειτουργεί με επιτυχία. Ελπίζουμε, ότι με τη συνδρομή νέων χορηγών, το πρόγραμμα των κατοικιών υποστηριζόμενης διαβίωσης θα ολοκληρωθεί για να καλύψει τις ανάγκες όλων των νέων μας. Εκ μέρους των νέων μας που απασχολούνται στο «Εργαστήρι», αλλά και όλων όσοι καθημερινά πασχίζουμε για την πρόοδό τους, ευχόμαστε υγεία και κάθε καλό. Με απεριόριστη εκτίμηση,» (Αθήνα, 29/3/2012).

Αθανάσιος Π. Αργυρόπουλος (Πρόεδρος Μορφωτικού Εξωραϊστικού Συλλόγου Ζώνης): «Αγαπητή μας Δρ. Καλύβα – Παπαϊωάννου, Εκ μέρους του Δ.Σ. του Μορφωτικού Εξωραϊστικού Συλλόγου Ζώνης, Σας ευχαριστούμε για την προσφορά βιβλίων Σας για τον εμπλουτισμό της Βιβλιοθήκης του Συλλόγου μας. Η μέχρι σήμερα δωρεά των έργων Σας αλλά και κάθε μελλοντική προσφορά Σας, είναι πολύτιμη για την προσπάθειά μας να δημιουργήσουμε μία όαση πολιτισμού και πνευματικής επικοινωνίας στο όμορφο χωριό μας. Σας ευχαριστούμε επίσης για τα καλά Σας λόγια αναφορικά με την έκδοση του Συλλόγου μας «ΖΩΝΗ )1810 – 2010) ΧΡΟΝΙΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ», βιβλίο που συνέγραψε η συμπατριώτισσά μας και καλή Σας φίλη Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη. Σας ευχόμαστε καλές δημιουργίες και πολλές επιτυχίες στο έργο Σας, με το οποίο τιμάτε την πατρίδα μας αλλά και την Αρκαδική γη από την οποία κατάγεστε…» (Ζώνη, 1η Σεπτεμβρίου/ 2012).

Prof. R. Retzeldin (Καθηγητής Πανεπιστημίου Βιέννης): «Αξιότιμη και αγαπητή κυρία Καλύβα – Παπαϊωάννου, Σας συγχαίρω για το πανέμορφο βιβλίο σας σε 5 γλώσσες και σας υπερευχαριστώ για τα καλά σας λόγια στο συγκινητικό σας γράμμα. Όντως έχουμε ανάγκη από αγάπη και φιλία σ’ αυτόν τον κόσμο της κρίσης και της βιασύνης. Χαίρομαι ιδιαίτερα που η Αικατερίνη σας έδωσε τα στοιχεία μου και ευελπιστώ να ανταμώσουμε κάποια στιγμή από κοντά. Με φιλία και αγάπη,» (Βιέννη, 6/3/2013).

Θανάσης Γ. Παπαϊωάννου (Οινοποιός, Αμπελουργός, Συγγραφέας, Ποιητής):  «Αγαπητή μου Ζαννέτα,  Συγγενική σχέση υπάρχει με πολλούς. Πνευματική σχέση σπάνια.  Πιστεύω ότι αυτή η σχέση αποτελεί υπέρτατο αγαθό γιατί ξεπερνάει την υλική υπόσταση των ανθρώπων. Είναι ο ασπασμός των Αγγέλων προς «τα άστρα» κατά τον Β. Ουγκώ. Δύσκολα μπορεί να χαράξει σύνορα ο άνθρωπος και να οριοθετήσει το εύρος της πνευματικής αγάπης. Το άπειρο δεν μετριέται!  Aς είναι . . . . Ένα ποίημα δώρο για την γιορτή σου: ΄Αϋλη πηγή

Στα χείλη σου χαμόγελο

αγάπη στην καρδιά σου

τα μάτια σου φωτίζουνε

ψυχής την ομορφιά σου.

Ξεκίνησα μεσ’ τη ζωή

διαβάτης πεζοπόρος

βρήκα μια άυλη πηγή

να ποτιστεί ο σπόρος.

Φύτρωσε ο σπόρος άνθισε

καρπούς στα περιστέρια

τροφή στης σκέψης τα φτερά

εκεί ψηλά στ’ αστέρια. «(Αρχαία Νεμέα, 9 Ιανουαρίου 2015).

Γιάννης K. Τσαρτσάλης (Λογοτέχνης, Ποιητής, Στιχουργός): «Αξιότιμη κυρία Ζαννέτα Καλύβα – Παπαϊωάννου, Με μεγάλη χαρά και ενδιαφέρον, διάβασα το βιβλίο σας «Με της καρδιάς μου τα φτερά», που είχατε την καλοσύνη να μου αφιερώσετε καθώς και την κριτική σας για το δικό μου εκδοθέν βιβλίο και σας ευχαριστώ πολύ για τα κολακευτικά σας λόγια, σχετικά με το περιεχόμενό του. Δεν διεκδικώ τον επίζηλο τίτλο του κριτικού καθ’ ότι δεν έχω αυτή την ιδιότητα, αλλά και ούτε θα επιθυμούσα να εισπράξω μέρος της αντιπάθειας ή της δυσπιστίας που αισθάνονται οι συγγραφείς για τους κριτικούς και αντίστροφα. Όμως οφείλω να σας υποβάλλω τα θερμά μου συγχαρητήρια δια την αρτιότητα, την σπουδαιότητα και την ωραιότητα τόσο των ποιημάτων όσο και των τραγουδιών σας, των οποίων το μεγαλύτερο μέρος τους το αφιερώνετε στην αξιολάτρευτη εγγονή σας, που της εύχομαι να τα εκατοστίσει και να κληρονομήσει το παγκοσμίως γνωστό ποιητικό σας ταλέντο διότι αναμφίβολα είστε μια πνευματική ταγός της λογοτεχνίας, αλλά και για αυτά που αναφέρονται στην αισθηματική, αλτρουιστική και κοινωνική αγάπη, στον σπουδαίο ρόλο που ασκούν στο οικογενειακό περιβάλλον η μητέρα, ο πατέρας, η γιαγιά και ο παππούς, στη φιλία μεταξύ των ανθρώπων, στα ιδεώδη του αθλητισμού και στην αγάπη για την πατρίδα μας την Ελλάδα. Η ποίηση και το τραγούδι, αναμφισβήτητα ηρεμούν, διασκεδάζουν, συγκινούν και γοητεύουν τον άνθρωπο, γιατί είναι γι’ αυτόν το αλάτι της ζωής. Στους στίχους τους συμπυκνώνουν όλη την γκάμα συναισθημάτων, επιθυμιών, προσδοκιών που ζει και βιώνει καθημερινά. Αυτά κρατούν από τα νεανικά μας χρόνια περίοπτη θέση στην καρδιά μας και τη μνήμη μας και δίνουν αξία, συνέχεια και ζωή στη φυλή μας. Κάποια στιγμή εξέρχονται από τα στεγανά της μνήμης σαν αέρινες μορφές που δεν είναι λησμονημένες και παίρνουν τη θέση τους στο κέφι και τη διασκέδαση. Αν και άψυχα, μας μιλούν με τη μελωδική τους φωνή και μας συνοδεύουν σε όλη τη διάρκεια της ζωής μας. Το βιβλίο σας το οποίο έχει μεταφραστεί σε πέντε γλώσσες προκαλεί θαυμασμό και προσδίδει ποιότητα και αίγλη στη λογοτεχνία και την ποίηση, τιμά και δοξάζει παγκοσμίως τη χώρα μας και κάνει υπερήφανη την γενέτειρά σας Αρκαδία. Τελειώνοντας σας ευχαριστώ και πάλι τόσο για την αφιέρωση όσο και για την κριτική σας στο βιβλίο μου και σας εύχομαι υγεία, χαρά και ευτυχία, ατομική και οικογενειακή. Καλό καλοκαίρι και κάθε επιτυχία στον τομέα της ποίησης από το λογοτεχνικό σας μετερίζι, προκειμένου να απολαύσουμε και μελλοντικά πολλά άλλα εφάμιλλα πονήματά σας. Με εκτίμηση και αγάπη,» (Αθήνα, 13/6/2015).

Νικόλαος Χ. Χαρακάκος (Καθηγητής Θεολογίας, Διδάκτωρ Θεολογίας και Φιλοσοφίας, Ιστορικός, Αρθρογράφος): «Αγαπητή κ. Καλύβα – Παπαϊωάννου, Συγχαρητήρια για την τεράστια προσφορά σας στη Λογοτεχνία, που επισφραγίζεται με το συγγραφικό έργο σας και το Διδακτορικό Δίπλωμα της Λογοτεχνίας. Έχουμε να επικοινωνήσουμε από το 2008. Από τότε έγιναν πολλά . .  Ξαναβρισκόμαστε! Μετά από ημέρες, μήνες, έτη έντονης και απερίγραπτης στενοχώριας μου. Η Ορθόδοξη πίστη μου στον Θεό μου έδωσε κουράγιο για να αντιμετωπίσω τις αντιξοότητες, με την απώλεια της μητέρας μου, την  οικονομική κρίση . . . . . Τώρα έχω συνέλθει. Γι’ αυτό πιστεύω ότι είναι ο καιρός να ασχοληθώ με τη μοναδικότητα της λογοτεχνικής δημιουργίας σας. Έτσι σας παρακαλώ να μου στείλετε δύο φωτογραφίες σας και βιβλία σας, για να δημοσιεύσω κριτική μελέτη μου για σας. Θα είναι πνευματική τέρψη μου. . . .Δικός σας,»  (Αθήνα, 14/8/2015). 


ΚΡΙΤΙΚΗ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ

 

    ΧΡΙΣΤΙΝΑ  ΙΑΤΡΟΥ – ΣΟΪΤΑΡΙΔΗ:                ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΠΑΝΩ στο έργο της Δρ.      Ζαννέτας Καλύβα Παπαϊωάνου

Με το θερμό της καλωσόρισμα  η διακεκριμένη αξιόλογος Λογοτέχνις Δρ.  Ζαννέτα Καλύβα – Παπαϊωάννου, μας προσκαλεί και μας υποδέχεται στο Πνευματικό περιβόλι της διανοίας της. Με σεμνότητα και άπειρη εκτίμηση, πέρασα μέσα στο ανθηρό ευωδιαστό θαυμάσιο κήπο. Ένιωσα την μαγεία γύρω μου. Μια υπέροχη πένα, είχε καταγράψει τον ψυχικό πλούτο της. Με ήθος, με επίγνωση για το ύψιστο έργο της. Παράλληλα με την υψηλή μόρφωση της η αξιόλογη Λογοτέχνις προσφέρει  στους επισκέπτες της την γαλήνη, την αγάπη της, ούτως ώστε να γνωρίσει ο επισκέπτης το εργαστήριο της διανοίας της. Με όλο μου το σεβασμό και την εκτίμηση, ας μου επιτραπεί  να προσθέσω την γνώμη μου, στο αξιόλογο έργο της. Εκστατική στέκει η πενιχρή μου πένα, με σεμνότητα προσπαθώντας να καταγράψει τον πλούτο και τον θησαυρό, που ανακάλυψα σε αυτό το περιβόλι. Ηθική, καθάρια η σκέψη της αξιόλογης Λογοτέχνιδος. Μακριά από μικροπρέπειες και εγωϊσμούς, δίχως τυμπανοκρουσίες, χωρίς να επιδιώκει την αυτοπροβολή της. Απλά, συνετά, ευλαβικά, με άρτια δομή, περιγράφει βιώματα, της ζωής της, δροσερά, ολοζώντανα. Μα δεν μένει σε αυτό το επίπεδο μόνο. Δημιουργική και με υψηλή μόρφωση και άριστη γνώση, προχωρεί και μας παρουσιάζει αξιόλογα έργα. Ιστορικής μορφής, πνευματικής αξίας. Την διακρίνει η πίστη, η ευλάβεια και η ΑΝΘΡΩΠΙΑ. Ένας αξιόλογος άνθρωπος, μια πνευματική ύπαρξη, αδιαφορώντας να φορεί τον χρυσοϋφαντο μανδύα της αίγλης και της δόξας. Απλά, συνετά, είναι ενδεδυμένη με τον «ΛΕΥΚΟ ΧΙΤΩΝΑ» της ψυχικής ωραιότητας. Καθάριο το πνευματικό της έργο, στέλνει τα μηνύματα των υψηλών ιδανικών. Για μια κοινωνία, δίκαιη, σε ένα δρόμο που μόνο η αρετή βρίσκει τη σωστή πορεία της. Σε μας τους εργάτες του ΛΟΓΟΥ,  η αξιαγάπητη φίλη, στέλνει το σινιάλο της συναδέλφωσης, της σύνεσης και της απλότητας. Συγχαίρω την αγαπητή φίλη, την ευγενική. Δρ Ζαννέτα Καλύβα – Παπαϊωάννου, η οποία πάρολη τη μόρφωση της, έχει μείνει σταθερά, ένας σεμνός ΑΝΘΡΩΠΟΣ. (Μελβούρνη. 24 Μαρτίου 2016). 


      ΔΕΙΓΜΑΤΑ ΓΡΑΦΗΣ ΤΗΣ ΖΑΝΝΕΤΑΣ ΚΑΛΥΒΑ-ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ  ΑΝΑΓΝΩΣΗ

                                                                      ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΤΗΣ ΕΡΓΟ

25η ΜΑΡΤΙΟΥ

  Άνοιξη ήρθες πρόσχαρη / γεμάτη με λουλούδια

          με ανθισμένες μυγδαλιές / με γέλια, με τραγούδια.

          Βαρύς χειμώνας πέρασε,, / ελιώσανε τα χιόνια

          και τις φωλιές τους χτίζουνε / ξανά τα χελιδόνια.

          Γύρισαν στην Πατρίδα μας / να ξαναζευγαρώσουν

          και σαν τ’ αγριολούλουδα / νέα ζωή να δώσουν.

          Δίνουν γλυκά μηνύματα / στους άγιους μας τους τόπους

          μια νέα αναγέννηση, / για όλους τους ανθρώπους.

       Έρχεται κάτω από τη γη / η θεία Περσεφόνη

          της άνοιξης τον ερχομό / και κείνη φανερώνει.

         Ζωής καινούργιας μήνυμα / ο Γαβριήλ προσφέρει

          το κρίνο το ολόλευκο / στης Μαριάμ το χέρι.

        Ήρθε σαν άγγελος λευκός / γλυκύς, ξανθός και ωραίος,

           απ’ τα ουράνια δώματα / ο Θείος Ναζωραίος.

         Θεός κατέβηκε στη γη / τους δούλους για να σώσει

           και με τον άγιο Του σταυρό / να τους ελευθερώσει.

        Ίσως, μιαν, κάποια Άνοιξη, / την Άνοιξη να φέρει,

          μες στις ανθρώπινες καρδιές, / στης γης όλα τα μέρη.

         Κάποτε, ίσως να γενεί / και επί γης ειρήνη

           και ο σταυρός του Γολγοθά /το Θείο Φως να χύνει.

         Λόγια γλυκά, παρήγορα / μες στα βαθιά σκοτάδια,

           όπως ελέγαν στα παιδιά / τα κρύα εκείνα βράδια.

          Μες στα Κρυφά Σχολειά/ μπροστά στην Παναγία,

            οι γέροντες καλόγεροι / για την Ελευθερία.

   Νέοι, παιδιά ολόχαρα, / την πίστη σας κρατάτε

            και σαν θα μεγαλώσετε, / τους εχθρούς μας πολεμάτε.       

           Ξένοι μας πήρανε την γη, /μας άρπαξαν την Πόλη,

            σκεφθείτε το καλά αυτό /  και ενωθείτε όλοι.            

         Όλοι μαζί, με μια καρδιά / χωρίς καμιά κακία,

            μα για την πίστη του Χριστού / και την Ελευθερία.

          Πέρασαν χρόνια, πέρασαν, / γεμάτα καταιγίδες,

            μέσα σε βαρυχειμωνιά, / σε μαύρες αλυσίδες.

            Ρωτήστε τ’ άγρια βουνά, / ρωτήστε τα κανόνια,

            πως πέρασαν οι Έλληνες / τα τετρακόσια χρόνια.

          Σαν μεγαλώσαν τα παιδιά / και γίναν παλικάρια,

           στην άγρια μάχη ρίχτηκαν / ανήμερα λιοντάρια.

          Τα άρματα ζωστήκανε, / πήραν τα καρυοφίλια,

            Ελευθερία ή Θάνατος / λέγαν όλων τα χείλια.

           Υμνους εψάλλαν στον Χριστό, / να τους ενδυναμώσει,

            στην δύστυχη Πατρίδα μας / την λευτεριά να δώσει.

          Φωτίσθη τότε όλη η γη / απ’ της φωτιάς τα φώτα,

            π’ άναψαν οι πυρπολητές / με καυτερά μπουρλότα.

          Χύθηκε αίμα Ελληνικό, / το Διάκο εσουβλίσαν,

            χόρεψαν οι Σουλιώτισσες / και τη ζωή αφήσαν.

           Ψαρά και άλλα σεις νησιά, / άμοιρο Μεσολόγγι,

            βουνοκορφές απάτητες / και ρεματιές και λόγκοι.

           Ω! φωτεινά Μετέωρα, / ω! πρώτη ηλιαχτίδα,

            τη λευτεριά θρονιάσατε / στην πρώτη της Πατρίδα.

           Ω, λευτεργιά, ω λευτεργιά, / ω, θεία καλωσύνη,

           ω, λευτερώτρα Παναγιά, / ω, θεϊκιά γαλήνη,

            ας πάψουν πια οι πόλεμοι, / ας γίνει αδελφοσύνη,

            ας γίνει σαν τον ουρανό / και επί γης Ειρήνη. *

(*) Το ποίημα αυτό γράφτηκε τον Φεβρουάριο του 1972, όταν ο γιός μας Γιάννης, πήγαινε στην πρώτη τάξη του  Δημοτικού και κάθε παιδάκι θα έλεγε από μια στροφή. Καλύπτει, όπως θα διαπιστώσετε, όλη την ελληνική αλφάβητο (από το Α έως το Ω). Ντίνος Παπαϊωάννου – Ζαννέτα  Καλύβα-Παπαϊωάννου.

ΤΟ ΚΡΙΝΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ 

Τώρα που στο μυαλό μου τριγυρνά

το κρίνο της Αγάπης

και της Δημιουργίας η πνοή…

ας νοιώσουμε όλοι μαζί

τούτο το μέγα θαύμα.    

Τα ‘χει όλα ο καλός Θεός

με τη σοφία πλάσει,

μ’  Αγάπη για το καθετί

σε τούτη εδώ την  πλάση.

Γι’ αυτό και μεις όλοι μαζί

να ζούμε μονοιασμένοι

και στ’  ανθοκήπι του Ουρανού

θα ‘ναι οι κρίνοι του Θεού

παντοτινά ανθισμένοι.

ΚΑΛΟ   ΠΑΣΧΑ

Καλή Ανάσταση προσδοκούμε,
Α
γαπημένε μας Χριστέ,
Λ
ατρεύουμε να είμαστε κοντά Σου,
Ό
λοι πιστοί στα βήματά Σου.
Π
αντοδύναμοι νοιώθουμε μαζί Σου,
Α
νάσα μας και πνοή μοναδική,
Σ’
ευγνωμονούμε που υπάρχεις και μας
Χ
αρίζεις υγεία, χαρά, ελπίδα και προ παντός
Α
Γ Α Π Η, γαλήνη, πίστη και αισιοδοξία!!!

               ΧΡΙΣΤΟΣ  ΑΝΕΣΤΗ

Χριστέ μου Αναστήθηκες, 

Ριγώ στο πέρασμα της μορφής Σου,

Ιούδας σε πρόδωσε Χριστέ μου,   

Σωσίβιο μοναδικό της ψυχής μου σαν

Τολμάς για να με προστατεύσεις,

Ολομόναχη και έρημη νοιώθω μακριά Σου,

Σωτήρα του κόσμου.

Άνοιξε την αγκαλιά Σου για

Να δροσιστούμε ερχόμενοι κοντά Σου,

Έλα και γύρε στο πλευρό μας,

Σωτήρα μας αγαπημένε και

Ταξίδεψε μαζί μας στα όνειρά μας σαν

Ηλιοστάλακτη δροσιά του νου και της καρδιάς μας!!!

ΕΛΑ ΕΡΩΤΑ ΚΙ ΑΠΟΨΕ

 Έλα έρωτα κι απόψε

στης ζωής το μονοπάτι

με λαχτάρα στην καρδιά.

Έλα έρωτα κι απόψε

νιώσε τη χαρά της νιότης,

την σαγήνη της ψυχής.

Έλα έρωτα κι απόψε

στης ζωής την ανηφόρα,

έλα, νιώσε την ελπίδα,

την αγάπη, τη χαρά…

Έλα έρωτα κι απόψε

στο σκοτάδι της καρδιάς μου,

κράτησέ με, αγκάλιασέ με

γι’ άλλη μια φορά !!!

Έλα έρωτα κι απόψε

στων ονείρων μου τη νιότη

και μην ξαναφύγεις πια !!!

ΠΕΡΑΣΕ  ΚΑΙΡΟΣ 

Πέρασε καιρός

κι ήρθες ξαφνικά μες στην παγωνιά

να μου ζεστάνεις την καρδιά.

Πέρασε καιρός

κι ένιωσα ξανά σκίρτημα καρδιάς

σαν να ήταν χθες.

Πέρασε καιρός,

μ’ άγγιξες τρυφερά με το δικό σου χάδι

σαν δροσοπηγή μέσα στο σκοτάδι.

 ΜΙΑ  ΚΑΛΗΜΕΡΑ

Μια καλημέρα είν’ αυτή

πες την και την κρατώ

σαν φυλακτό

να μου θυμίζει Ε σ έ ν α.

 ΑΓΑΠΗ

Αγάπη, μελωδία θεϊκή,

καθάρια σαν την καρδιά σου,

αληθινή σαν το άγγιγμά σου,

μεθυστική στο άρωμά σου.

ΗΣΟΥΝΑ ΕΚΕΙ, ΜΑ… ΕΦΥΓΕΣ

Καθισμένη στην ακρογιαλιά νοσταλγούσα τα παλιά

και οι γλάροι που πετούσαν λες και σε ακολουθούσαν.

Έφυγες δίχως να το καταλάβω, αθόρυβα, ήσυχα, μοναχικά,

δεν μπόρεσα να σε προλάβω, να σ’ ακουμπήσω στοργικά.

Ξέρω, δεν θα ξαναγυρίσεις, όσο και να προσπαθήσεις,

στέλνεις όμως τα μηνύματά σου μέσα από την καρδιά σου.

                                 ΔΕΝ ΣΕ ΞΕΧΝΩ

Σε συνάντησα, ένα δροσερό Μαγιάτικο πρωινό.

Σε πλησίασα,  για να γευτώ τη γλυκύτητα της ψυχής σου.

Σε άγγιξα,  με τρεμάμενα χέρια και χείλη.

Σου γλυκομίλησα, για να σε φέρω πιο γρήγορα κοντά μου.

Σε χάιδεψα, όπως χαϊδεύει η μάνα το μωρό της.

Σ’  αγάπησα,   για την υπέροχη μορφή σου.

Σε πόνεσα, από τα βάθη της καρδιάς μου.

Σε αναζήτησα,  μα δεν σε βρήκα

εκεί που πάντοτε περνούσες.

Σε αποχαιρέτησα,  με οδύνη και στεναγμό,

δεν σε ξεχνώ.

ΗΛΘΕ Ο ΧΕΙΜΩΝΑΣ 

 Ήλθε ο χειμώνας με το ψυχρό τ’ αγέρι,

πέρασε η άνοιξη και το καλοκαίρι.

Δεν κελαηδούν πουλιά πάνω στα κλαδιά,

στους κάμπους δεν φυτρώνουν λούλουδα τρυφερά.

Απότομα ο ουρανός σκοτείνιασε βαριά,

έξω η θύελλα μαίνεται και ο βοριάς φυσά.

Βροντές, αστραπές, βροχές σαρώνουνε τη γη

σε λίγο, το ουράνιο τόξο θα φανεί.

Ο ΠΕΤΕΙΝΟΣ 

Ο πετεινός λαλεί,

το γλυκαυγές αρχίζει,

αύρα παντού χαρίζει.

Ο ήλιος ανατέλλει,

χρυσές ακτίνες στέλνει

κι όλη τη γη θερμαίνει.

Κι όταν πια βασιλεύει

το γλυκοφώς αφήνει

σιγά – σιγά να σβήνει.

Η  ΑΓΚΑΛΙΑ ΣΟΥ

Ροδέλαιο μυρίζει

η θεία αγκαλιά σου,

κοιμήθηκα και ξύπνησα

μες στα γλυκά φιλιά σου.

ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ 

Σου δίνω, καλέ μου, τα κλειδιά,

ξεκλείδωσέ μου την καρδιά.

Να μείνει για πάντα ανοιχτή

για σένα σ’ όλη μου την ζωή.

Άλλη καμιά δεν θα τολμήσει

εσένα για να κατακτήσει,

είναι γνωστό από καιρό

πως μόνο εγώ σε αγαπώ.

ΣΤΕΝΑΓΜΟΣ 

 Ένας στεναγμός με λιώνει το βράδυ σαν κοιμάμαι,

παρηγοριά δεν βρίσκω μόνη, όταν σε θυμάμαι.

Έρημη τη νύχτα μένω, στο σκοτάδι περιμένω

την δική σου συντροφιά, …τρέμω την απελπισιά.

Έλα γύρε στο πλευρό μου πριν να φθάσει η αυγή,

αγάπη δροσοστάλακτη … στιγμή μοναδική !!!

ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣΣΕ ΣΕΝΑ

Ποια ύπαρξη που αγαπά δεν έχει πόνο στην καρδιά;

Στη γειτονιά που κατοικώ πάντα εσένα θ’ αγαπώ.

Λουλουδένια η ματιά σου, ροδαλά τα μάγουλά σου,

ακτινωτά τα φρύδια σου, άγγελος η γλυκιά λαλιά σου.

Αέρινη η περπατησιά σου, λυγερή η κορμοστασιά σου,

παράδεισος η αγκαλιά σου.

Σαν τριγυρνάς στη γειτονιά, φωτιές ανάβεις στην καρδιά.

ΒΛΕΠΩ Τ’ ΑΣΤΕΡΙΑ 

Βλέπω τ’ αστέρια

μέσα στη νύκτα, στην σιγαλιά,

σε συλλογιέμαι, σ’ αναζητάω,

να σ’ έχω κοντά μου κάθε φορά.

Βλέπω τ’ αστέρια,

μέσα στη νύκτα, στην ξαστεριά,

 νοιώθω γαλήνη και ηρεμία,

που πλημμυρίζει, όλη μου η καρδιά.

Βλέπω τ’ αστέρια κι αναρωτιέμαι:

«Σε βρήκα αστέρι μου και με καθοδηγείς;»

Βλέπω τα αστέρια

να αλλάζουν θέση εκεί ψηλά,

και ζωντανεύουν την θύμησή σου
σαν ζωγραφιά!!!

Έλα κοντά μου, δροσιά του νου μου

και της καρδιάς,

έλα κοντά μου, νεράιδα και συντροφιά μου,

πριγκίπισσά μου, δώρο ζωής, μα και πνοής!!!.

σάρωση0016

ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΝΝΑΤΑΙ 

Στην Φάτνη που γεννήθηκε ο Χριστός,

 στης Βηθλεέμ τα άγια μέρη,

ολόλαμπρο αστέρι μας οδηγεί

και την ψυχή μας γαληνεύει.

Λουσμένοι με το Θείο Φως,

Μάγοι προσφέρουνε τα δώρα

κι απ’ τους αγγέλους ακούγεται ψαλμός,

 σ’ όλη την Οικουμένη, πέρα ως πέρα.

Ετούτη την τρανή γιορτή

 νοιώθουμε δέος στην καρδιά μας

κι όλοι ελπίζουμε πως κάποτε

θα ’χουμε Ειρήνη στην καρδιά μας.

Ναι! Έλαμψε Φως,

γεννιέται η Αλήθεια, γεννήθηκε ο Χριστός,

θεία ευδοκία, δικαιοσύνη / βαθιά μες στην ψυχή μου.

Ω! Θείο πλάσμα, καλωσόρισες κοντά μου,

ζέστανες την καρδιά μου, Σ’ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.


                                               POEMS BY Dr. ZANNETA KALYVA-PAPAIOANNOU

κουνια και βιβλιο

                        THE PEACEFUL BIRD

                        A joyful bird

                        flaps its wings

                        to get away from its cage

                        to fly freely in the sky.

                        Once it was flying down

                        near the earth and other times

                        it was flying in the clouds,

                        alone and free with pride.

                        It was always flying

                        in all the places of the earth

                        and it never rest during night

                        or in the midday.

                        A sweet message of peace

                        the white dove

                        bring to us,

                        for all the people of the world.

                        It was singing for freedom

                        and for brotherhood.

                        With an olive branch

                        it was praising the Peace. 

LOVE OR FRIENDSHIP?

 I’m surprised and I wonder because I don’t know

if this is love that I suffer

or a friendship boundless, platonic, great

that I haven’t felt for another woman ever.

It is true, I see, this is superb, ethereal,

true and perfect what I feel inside me.

I can’t take a step without you

and when I miss you for a moment, I lose my mind.

You have grown into a habit and you know this,

you are a strong flame that as far as it goes makes a fire,

so if you want, make a choice without doubt

either a platonic love or an intimate friendship.

[ * PRAISE by the “Greek Literary Union”, Athens 2013. ]

THIS MAN WHO SITS DOWN THERE

This man who sits down there deep in thought,  

this man who sits down there in great distress  

what could he think? What could he want?  

This man who sits down there alone, near the table,

with open eyes and lips whom is he waiting for?  

Maybe he is alone and he takes to drinking.

Maybe he was rejected or trying to forget.

This man who sits down there he has a bitter taste on his lips.

His only friends are the tortures and the grief.  

A LONG TIME PASSED 

A long time passed and you came suddenly in the cold

to warm up my heart.

A long time passed

and my heart gave  a leap just like  the past.

A long time passed, you touched me tenderly with your caress

like a spring of cool water in the dark.

LOVE, COME AGAIN TONIGHT 

 Love, come again tonight

in the path of life

with a yearning in the heart.

Love, come again tonight, 

feel the pleasure of youth,

the enchantment of soul.

 Love, come again tonight

 in the rise of life,

come, feel the hope,

the love,  the joy…

Love, come again tonight

in the dark of my heart,

hold me, take me in your arms

once more!!!

Love, come again tonight

in my dreams’ youth

and don’t go away never again !!!

            WINTER  CAME 

Winter came with the cool air,

spring and summer passed.

Birds do not sing on the branches of trees,

in the plains do not grow fresh flowers.

The sky grew dark suddenly,

the storm has been raging outside

and the north wind is blowing,

thunder and lightning,

rains sweep the earth,

soon, the rainbow will appear.

        THE  COCK

The cock crows,

the dawn is coming,

sending breeze everywhere.

The sun rises

sending golden rays 

and heating  all over the world.

And when the sun sets

leaves the sweet light

slowly to fade away.

YOUR ARMS

Essence of rose smell

your divine arms,

I slept and I woke up

with your loving kisses.


THE  KEYS

I give you the keys, my love,

please, unlock my heart.

To stay open for ever,

all my life, for you.

Nobody else will dare

to win your heart.

It’s common knowledge long since

that I only  love you.

A  SIGH 

A sigh languishes  me

when I sleep the night,

I can’t find solace in solitude,

when I remember you.

 I am sad and lonely during the night,

I’ m still waiting for your company

in the dark …I’m afraid the despair.

 Come, lean on my side

before the dawn comes,

dewy love  unique moment !!!

σάρωση0012

FOR  YOU

Who human being that loves

hasn’t a pain in the heart?

In the neighborhood that I live

I’ll always love you.

 Your look is in flower,

your cheeks are rosy,

your brows are radial,

your sweet voice is like an angel.

 Your strut is ethereal,

your build is lithe,

your arms are like heaven.

 When you wander

around the neighborhood,

you set  fires in the heart.

A «GOOD MORNING»

It is just a “good – morning “

say it and I’ll keep it

like  an amulet

that reminds me of you.

LOVE

Love, divine melody.

clear like your heart,

true like your touch,

heady like your fragrance.

YOU WERE THERE, BUT… YOU PASSED

I was sitting on the seashore

I felt nostalgic

for all the things of the past

and the seagulls were flying

as if they were following you.

I was unaware that you left

quietly, alone, in silence,

I was not in time for you,

to touch you tenderly.

I know, you will not return,

however hard you try,

but you send me your messages

through your heart.

 I FORGET YOU NOT

I met you in the morning dew May.

I moved near you to taste

the sweetness of your soul.

I touched you with shaky hands and lips.

I talked to you  sweetly to bring you

as soon as possible close to me.

I caressed you tenderly like a mother her baby.

I loved you for your wonderful figure.

I felt pain for you from the bottom of my heart.

I looked for you but you were not there

where you were walking in the past.

I said good-bye to you with pain and moaning,

I forget you not.

σάρωση0014

 A LITTLE MORE, MY GREECE

A little more, my Greece,

to see the almond trees bloom,

cyclamens to grow,

anemones to pop up in the forests

and thyme to come alive and fragrant.

.. A little more, my Greece,

and the sun will warm our soul,

our body, our existence

to feel the coming of spring

of warmth, of enjoyment, but also the rebirth.

… A little more, my Greece,

for trees to become iridescent in the mountains,

birds to sing, sea gulls to follow again

the ship’s line loyally.

… A little more, my Greece,

and the sea will calm waving

among the Aegean and Ionian islands

and you will dream and believe

that it is time for justice.

… A little more, my Greece,

to embroider the canvas of our lives

with solidarity, respect for our fellow man,

joy, happiness, create, friendship

and above all, hope, faith and Love.

… Then, the sun will light new horizons,

the sound of the bell will sound resurrection,

blooming heaths, myrtles and arbutus

will smell sweet and will be fragrant our lives.

3 ΓΡΑΦΩ

                                        ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΑΚΑΤΑΠΑΥΣΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ                                                                                                                                                                    (20 Φεβρουαρίου 2009)

Σεβαστή μου Κυρία Ζαννέτα Καλύβα – Παπαϊωάννου, Είχα μια υποψία πώς κάποιος θα με αποζητούσε σήμερα. Συμπτωματικά έλαβα το καλόκαρδο και ευγενικό γράμμα της 9ης ταυτόχρονα μαζί με τα καλότεχνα ποιήματα. Είμαι πράγματι εξαιρετικά ευχαριστημένος να τα εξετάσω λεπτομερώς και τα δύο. Υπερβολικά σας ευχαριστώ για την αφοσιωμένη αγάπη και στοργή  που με κατέκλυσε το γράμμα σας.

Τώρα τα ταπεινά μου σχόλια πάνω στα ποιήματά σας: Νιώθω πώς σ’ αυτά τα ποιήματα εκφράζονται τα λεπτότερα συναισθήματα της ακατάπαυστης αγάπης. Η αγάπη στη ζωή είναι πρωτίστως το απαραίτητο στοιχείο για τη διατήρηση της ζωής. Η αγάπη είναι μια δεσμευτική δύναμη του δυναμώματος της σχέσης – ιδιαιτέρως για τις ανθρώπινες υπάρξεις – που μεγαλώνοντας νιώθουν την ανάγκη του κορεσμού του σαρκικού πόθου, ο οποίος βάζει τέρμα στην αγάπη. Πριν την έκβασή του, δοκιμάζουμε ένα συναίσθημα σωματικής ικανοποίησης, το οποίο δεν μπορεί να εκφραστεί με λέξεις, όπως αφήνεις  να φανεί στο ποίημά σου «Η ΑΓΚΑΛΙΑ ΣΟΥ», δηλαδή: «Ροδέλαιο μυρίζει / η θεία αγκαλιά σου, / κοιμήθηκα και ξύπνησα / μες στα γλυκά φιλιά σου.» και στο ποίημα «ΕΛΑ ΕΡΩΤΑ ΚΙ ΑΠΟΨΕ»: «Έλα έρωτα κι απόψε /  στο σκοτάδι της καρδιάς μου, /  κράτησέ με, αγκάλιασέ με / γι’ άλλη μια φορά!!!»

Πράγματι, όταν αποκτούμε την αγάπη, λαχταρούμε αυτό που δίνει πνευματική και ατέλειωτη ικανοποίηση, σωματικά καθώς και συναισθηματικά. Η εξαίρετη ικεσία της για αγάπη, βυθίζεται βαθιά στη καρδιά και στο μυαλό, όταν λέει: «Έλα έρωτα κι απόψε / στων ονείρων μου τη νιότη / και μην ξαναφύγεις πια!!!» Κάποιος νιώθει σαν να απολαμβάνει μια φανταστική ευδαιμονία του Παραδείσου, όπως ο κόσμος όταν απορροφήθηκε σε μια τόσο έντονη κατάσταση αγάπης.

Το ποίημα «Ο ΠΕΤΕΙΝΟΣ» είναι μικρό σε περιεχόμενο αλλά κάνει μια δυνατή αποκάλυψη. Το ποίημα αποκαλύπτει μια ωραία γλαφυρή εικόνα του μεγαλείου της φυσικής υπεροχής διαμέσου του φαινόμενου της ανατολής και της δύσης του ήλιου. Είναι ένα μοναδικό μείγμα της ποιητικής έκφρασης.

Το ποίημα  «ΗΛΘΕ Ο ΧΕΙΜΩΝΑΣ» παρουσιάζει ένα λυκόφως μιας άλλης όψης της φύσης. Τα καλολογικά του στοιχεία που απεικονίζουν τα φαινομενολογικά περιστατικά είναι πάρα πολύ αξιέπαινα. Η έκφρασή σας είναι απλή και αποκαλυπτική. Έχετε ένα κεντρί στην πένα σας. Συγχαρητήρια.

Ένιωσα συγκινητικά προχωρώντας να διαβάσω το ποίημα «ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ». Αυτό το μικρό και ζουμερό ποίημα κάνει τον κόσμο να κινείται πάνω – κάτω στην φαντασία του ρόλου της αγάπης και της δύναμης με την οποία κάποιος αφήνεται άνευ όρων στον εραστή του. Υπάρχει πελώρια, μάλλον απεριόριστη αγάπη και αφοσίωση προς την κατεύθυνση της επιθυμητής αγάπης για να πεις πως: «Άλλη καμιά δεν θα τολμήσει / εσένα για να κατακτήσει, / είναι γνωστό από καιρό / πώς μόνο εγώ σε αγαπώ.»

Το ποίημα «ΣΤΕΝΑΓΜΟΣ» υπονοεί τρυφερά συναισθήματα της γυναικείας ψυχολογίας που είναι προικισμένη με αφοσιωμένη αγάπη, η οποία είναι βαθιά καθισμένη μέσα στη γυναικεία καρδιά. Κάποιου η καρδιά φτάνει σε πλήρη συμπόνια όταν διαβάζει: «Έρημη τη νύχτα μένω, /  στο σκοτάδι περιμένω/  τη δική σου συντροφιά,/  …τρέμω την απελπισιά.» και  «Έλα γύρε στο πλευρό μου  / πριν να φθάσει η αυγή, / αγάπη δροσοστάλακτη / …στιγμή μοναδική!!!» Κυρία μου, δώσατε μια καινούργια σημασία στην πολύ και βαθιά επιθυμητή αγάπη. Σας παραδέχομαι για μια τόσο υπέροχη ποιητική έκφραση. Αχόρταγα  επίσης θαυμάζω  τη σπουδαία σας έκφραση στο ποίημα «ΣΕ ΣΕΝΑ». Οι ιδέες σας που προκαλούν σκέψεις, κάνουν κάποιον να συγκινείται. Κάθε στροφή του ποιήματος με τράβηξε μαγνητικά λόγω των ορμητικών συναισθημάτων της αγάπης στη ζωή. Συναισθάνομαι το βάθος της αφοσιωμένης αγάπης στη στροφή του ποιήματος: «Σαν τριγυρνάς στη γειτονιά /  φωτιές ανάβεις στην καρδιά.»

Από πολύ καιρό (από αιώνες) οι ποιητές έχουν αποδώσει σημασία στο φεγγάρι, το οποίο αναφέρεται ως μάρτυρας της  αγάπης. Προσέθεσες πολύ περισσότερη σημασία στο φεγγάρι διαμέσου της ικεσίας: «Αν φεγγάρι μου περάσεις από κει,  / πες της πώς την αγαπώ πολύ. / Αν την βρεις και είναι μοναχή /γύρεψέ της να σου δώσει ένα φιλί.» Τα εγκλωβισμένα πουλιά είναι αξιολύπητα διότι δεν μπορούν να πετάξουν γενναιόδωρα’  είναι σκλαβωμένα και τελείως στο έλεος αυτών που τα έχουν αιχμαλωτίσει. Το ποίημα «Η ΓΑΛΙΑΝΤΡΑ» υποδηλώνει πώς έχεις πολύ καλά αντιληφθεί τη θλιμμένη δυσάρεστη θέση του εγκλωβισμένου πουλιού μέσω των ακόλουθων σχημάτων λόγου – μιας φανταστικής ικανότητας το εξαίρετο παράδειγμα: «Ζητάς, Γαλιάντρα, λευτεριά,  /μισείς κλουβί και φυλακή, /το ταίρι σου γυρεύεις.» Το ποίημα είναι γεμάτο συναισθηματικών αναστατώσεων, που είναι γεμάτες τύψεις και σχίσιμο (κομμάτιασμα) ψυχής.

Θα έπρεπε να σχολιάσω το πρώτο – πρώτο ποίημα «ΑΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑ…» πρώτα απ’ όλα. Έχει ειπωθεί καλώς πώς αν οι ευχές ήταν άλογα, οι ζητιάνοι θα ήθελαν να τα καβαλικέψουν (για να πάνε) προς την κόλαση. Θαυμάζω τον συλλογισμό σας στο ποίημα διότι επιθυμείτε να κάνετε τον κόσμο καλύτερο. Υπάρχει υψηλή σκέψη στην έντονη επιθυμία σας να στοχαστείτε πάνω στη σκέψη «Αν μπορούσα…».

Αυτά τα ποιήματα πράγματι είναι κατάλληλα κάποιος να τα ερευνήσει εξονυχιστικά ως προς την αγάπη για τον εαυτό του και τους άλλους, τα οποία ανοίγουν το δρόμο για δυνατότητες και ευκαιρίες… Τα εγκάρδια συγχαρητήριά μου για τους συλλογισμούς σας. Θα έπρεπε να φιλήσω την πένα με την οποία βάζετε μπρος τις σκέψεις σας. Ο ειλικρινής φίλος σας από την Ινδία,                                                                                                                                                             Dr. JASVINDER SINGH                                                                                   Δημοσιογράφος, ποιητής & Κριτικός Λογοτεχνίας

ΠΕΝΝΑ ΣΕ ΑΝΟΙΚΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

                                                                     ΟΡΑΜΑ, ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ                                                                  ΣΤΥΛΟΒΑΤΕΣ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΣ ΖΑΝΝΕΤΑΣ ΚΑΛΥΒΑ-ΠΑΠΑΙΩΑΝΝΟΥ                                                                                                                                             (27  Μαϊου 2009)

Γράφοντας σχετικά με την Ζαννέτα Καλύβα – Παπαϊωάννου είναι ένα πολύ ευχάριστο καθήκον. Η πένα της σηκώνει θαυμαστή δύναμη η οποία διασπείρει αγάπη με όραμα που  είναι ένας θησαυρός στην κορυφή της ποίησής της. Προσφέρει το στήθος για να ’βρει ο εραστής στον κατάλευκο λόφο του όλη την ουράνια παρηγοριά. Η πρόοδος των ποιημάτων με την ανδροπρέπεια και το καταπληκτικό παράδειγμα της ελάχιστης ποσότητας παράγει όραμα για να διαφωτίσει, εμπνέει έχοντας μια αποστολή, η αλήθεια ακολουθεί σε κάθε κατάσταση, αρδεύει ανθρωπισμό και λατρεύει την ομορφιά καθώς υπάρχει μια φωνή του Θεού στην ποίηση, αυτό είναι το συστατικό στοιχείο του ανθρωπισμού, της ποιητικής αλήθειας, της αληθινής ομορφιάς που γίνεται θύμα του υπνωτιστικού και φιλοσοφικού είδους των ποιημάτων, και αυτό είναι ένα όραμα της Ζαννέτας η οποία εργάζεται πάνω σε μια αποστολή.

 Υπάρχει μια ροή των σκέψεών της πλεγμένη με το στοιχείο της αλήθειας, υψώνει φωνή ενάντια στο κλουβί και στη φυλακή, ένα είδος συναισθήματος που περιστρέφεται μέσα στο φως τυλιγμένο μες στις ακτίνες των ελπίδων και ανοίγει το δυνατό φτερό του πάνω στις σελίδες και κατακτά την αιωνιότητα. Οι λέξεις της ποίησής της είναι απλές αλλά έχουν καλή σκέψη, καλοδιαλεγμένες και καλαίσθητα σμιλεμένες. Αναμφίβολα ο τόνος, η υφή, αληθινά εκφράζουν την κουλτούρα της και την ηλικία της, ανεξαρτήτως θρησκείας και συνόρων και που πράγματι είναι «αλήθεια και ποίηση». Η τέχνη της και η επιδεξιότητά της, μαζί με την ανθρωπιστική σκέψη αναμίχθηκαν με τίμια αισθήματα και η δημιουργική φαντασία της επιτρέπει να ανεβαίνει στα ύψη και να λαμπιρίζει στους ορίζοντες της ποίησης. Είναι αληθινά και εξαιρετικά θαυμαστή σήμερα για την απλότητά της, την εκφραστικότητα και την δημιουργικότητά της. Η σκέψη της Ζαννέτας διαμορφώθηκε από όσα ένιωσε με όραμα και αρετή.

 Να μετρήσουμε το βάθος και την κλίματα του βάρους του οράματος και της αρετής, του ανθρωπισμού και της αγάπης, της ειλικρίνειας και του μεγαλείου θα πρέπει να βαδίσουμε στο μονοπάτι το οποίο έχει οικοδομήσει με τις λέξεις τις συνδυασμένες με την σκέψη της πάνω στις σελίδες του βιβλίου της. Όσο προχωράμε, καλύπτουμε, μετρούμε, τόσο αισθανόμαστε να προχωρούμε προς τα εμπρός, τόσο ένα απέραντο συναίσθημα εμφανίζεται όπως ο ήλιος που παρουσιάζεται κάθε μέρα με νέα θερμότητα και λάμψη. Εάν η ιδεολογία της Ζαννέτας γίνει η επιδίωξη όλου του κόσμου για χάρη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, προβλήματα όπως το μίσος, η εχθρότητα, το χάος, η αναταραχή, ο ρατσισμός κ. λ. π. αυτομάτως θα εξαφανίζονταν από τον πλανήτη – Γη. Η Ζαννέτα λαχταρά για την εποχή της άνοιξης. Είναι ευχάριστη, συναρπαστική και αιθέρια. Αυτή την εποχή, το χιόνι λιώνει, ακούμε την μελωδική φωνή των αηδονιών και ο καιρός περνά γρήγορα όπως παρατηρούμε στους καταληκτικούς στίχους του ποιήματος «ΣΥΝΝΕΦΙΑΣΜΕΝΟ ΤΟ ΒΟΥΝΟ»: «Θα κελαηδούν τ’ αηδόνια, / , θα λιώσουνε τα χιόνια / και θα περνούν τα χρόνια.» Ο χειμώνας είναι σκληρός. Το βουνό γίνεται συννεφιασμένο. Οι ζωές παγώνουν. Τ’ αηδόνια δεν κελαηδούν και κάθε ζωή κοιμάται. Εδώ το κοιμισμένος σημαίνει ακίνητος. Το ποίημα «ΗΛΘΕ Ο ΧΕΙΜΩΝΑΣ» έχει πανομοιότυπη έκφραση όπως «Δεν κελαηδούν πουλιά πάνω στα κλαδιά, στους κάμπους δεν φυτρώνουν λουλούδια τρυφερά».

 Στη ζωή της Ζαννέτας η Αγάπη φανερώνει «τη χαρά της νιότης», τη «σαγήνη της ψυχής», το «ξεκίνημα της ζωής», την «αίσθηση της ελπίδας» και «τη χαρά». Ο τίτλος του ποιήματος είναι «ΕΛΑ ΕΡΩΤΑ ΚΙ ΑΠΟΨΕ». Αυτό το ποίημα αποτελείται από πέντε στροφές και κάθε στροφή ξεκινά με το «Έλα έρωτα κι απόψε». Η ποιήτρια λαχταρά για αγάπη και γίνεται κάθε βράδυ η νεόνυμφη. Εύχεται για άλλη μια φορά:        «Έλα έρωτα κι απόψε   / στο σκοτάδι της καρδιάς μου, / κράτησέ με, αγκάλιασέ με / γι’ άλλη μια φορά. // Έλα έρωτα κι απόψε / στων ονείρων μου τη νιότη / και μην ξαναφύγεις πια.»

Η Ζαννέτα προσωποποιεί την Αγάπη. Δίνει το κάλεσμά της στη αγάπη με έναν τέτοιο τρόπο, που ο έρωτας είναι ο αγαπημένος της. Τη σημαδεύει ακριβώς: «Έλα αγάπη στην καρδιά μου, κράτα με, πάρε με στην αγκαλιά σου ακόμα μια φορά». Ζωηρή επιθυμία για επανάληψη αυτής της πράξης και ταυτοχρόνως  συμβουλή και οδηγία – «μην ξαναφύγεις πια». Η περιοχή της αγάπης της επιτυγχάνει ουράνια γεύση και σπίθα. Αυτό είναι το συγκεκριμένο χαρακτηριστικό γνώρισμα της ποίησής της που τοποθετεί τον πόλο της εκτός μεταξύ των συγχρόνων της ποιητών στον κόσμο. Ότι λέει, το εκφράζει από την καρδιά και θαρραλέα σταθερά.

 Στο ποίημα «Ο ΠΕΤΕΙΝΟΣ», η ποιήτρια περιγράφει την επίδραση της ανατολής και της δύσης των ηλιακών δράσεων στον κόσμο. Με τα λαλήματα του πετεινού έρχεται η αυγή και το πρωινό στέλνει  αεράκι παντού. Ο ήλιος ανατέλλει και στέλνει χρυσές ακτίνες και ζεσταίνει τον κόσμο. Καθώς  ο ήλιος δύει, αφήνει το γλυκό φως να εξασθενίσει.

 Η Ζαννέτα συλλαβίζει πως η αγαπημένη της αγκαλιά «ροδέλαιο μυρίζει» και  είναι «η θεία αγκαλιά», όπως μιλά στο ποίημά της «Η ΑΓΚΑΛΙΑ ΣΟΥ»: «Ροδέλαιο μυρίζει / η θεία αγκαλιά σου,/  κοιμήθηκα και ξύπνησα / μες στα γλυκά φιλιά σου.» Η ποιήτρια εγκαταλείπεται τελείως ενώπιον του αγαπημένου της, αυτό είναι που λέει στο ποίημα «ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ», και τι είναι αυτό; Αυτό είναι η αγάπη και ο αγαπημένος μπορεί να ξεκλειδώσει την καρδιά της με το κλειδί «αγάπη». Είναι αφοσιωμένη και δείχνει πίστη προς τον αγαπημένο της. Είναι εδραιωμένο γεγονός ότι «εγώ είμαι μόνο για σένα»:    «Να μείνει για πάντα ανοιχτή /  για σένα σ’ όλη μου η ζωή. / Άλλη καμιά δεν  θα τολμήσει / εσένα για να κατακτήσει. / Είναι γνωστό από καιρό / πως μόνο εγώ σε αγαπώ.»

Το Φεγγάρι  επεξηγεί πως ο αγαπημένος της, τον οποίον αγαπά είναι μακριά. Αποκαλεί τον αγαπημένο της «φεγγάρι μου» που ’ναι ψηλά στον ουρανό, σαν ένα φωτεινό αστέρι. Όταν εμφανίζεται μπρος της, αυτή λησμονά τα πάντα. Οι ακόλουθοι στίχοι ανάβουν σπίθα στην ψυχή και η αγάπη γίνεται έμπνευση, μεγαλείο και αιωνιότητα:  «Αν φεγγάρι μου περάσεις από ’κει /  πες της πως την αγαπώ πολύ. / Αν την βρεις και είναι μοναχή / γύρεψέ της να σου δώσει ένα φιλί. // Αν αρνηθεί μ’ εσένα να το στείλει / πες της θα το περιμένω ως το δείλι. / Δεν θέλω η αγάπη μου να ’χει μαράζι στην καρδιά,  / γιατί είμαστε χωρισμένοι τούτη τη βραδιά.»

Η Ζαννέτα δεν πιστεύει στη διδασκαλία ή στις συμβουλές. Ωστόσο εισηγείται ιδέες. Παρουσιάζει μια μοναδική και πρωτότυπη ιδέα να κάνει αυτόν τον κόσμο καλύτερο, στο ποίημά της «ΑΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑ…». Είναι αληθινά ένα κόσμημα στην κορυφή της ποίησής της. Οι ιδέες της να κάνει τον κόσμο καλύτερο είναι: «Αν μπορούσα να αισθανθώ ελεύθερος, να είμαι μονάχος, να γίνω σωστός άνθρωπος, την καρδιά μου να ορίζω, την ψυχή μου να ρυθμίζω, τα συναισθήματά μου να κατευθύνω, τις αδικίες των ανθρώπων να παραβλέπω, την αδιαφορία των συνανθρώπων μου να παρακάμπτω, τότε, ίσως να μπορούσα να κάνω τον κόσμο καλύτερο!!!». Εύκολη, πολύ εύκολη και απλή να καταλάβεις την ποίηση της Ζαννέτας, είναι σαν ένα λουλούδι που διασπείρει άρωμα, ένα μπουκέτο που γοητεύει το μυαλό, ένα φως για να νικήσει το σκοτάδι και ουράνια σπίθα για να διαφωτίσει τον αμαθή. Η μοναδική διέξοδος για να εκδηλωθεί η σκέψη της είναι η λέξη.

Η ποίηση της Ζαννέτας λέει την αλήθεια. Πιστεύει πως παίρνει μια από την κορυφή  των ιδεών, όπου μια σκέψη δεν μπορεί να πετάξει, γλυκιά όπως το μέλι. Τόσο ανώτερη όσο ο έβδομος ουρανός. Η ποίησή της φανερώνει την δραστηριότητα του άνδρα και προβάλλει φως όπως ο ήλιος. Όταν τρέχει  έχει την θαυμαστή δύναμη να ενώνει εκατομμύρια καρδιές και κεφάλια μαζί. Πώς μπορούμε να αποφασίσουμε να συμμορφωθούμε σε όλες τις καιρικές συνθήκες; Η γνώση και η εμπειρία της απλώνονται στις σελίδες, εκτυλίσσεται το γεγονός και το κάνει εύκολο να κατανοηθεί. Τι ευτυχία είναι για το ανθρώπινο γένος και τι αυτοκαταστροφή είναι γι’ αυτούς. Η απουσία της αλήθειας και της αγάπης δημιουργεί κλουβί και φυλακή. Είμαστε εντελώς μακριά από την αλήθεια, απ’ όσα οι ιερές Γραφές, τέτοιες όπως η Βίβλος και η Γκιτά διδάσκουν και οι Άγιοι κηρύσσουν. Αλίμονο! Πόσο πολύ μακριά είμαστε; Creator spiritus est suaviter in modo. Η αλήθεια είναι το πιο θανατηφόρο όπλο στο λογοτεχνικό οπλοστάσιο της Ζαννέτας. Το χρησιμοποιεί στη σωστή στιγμή, έτσι παράγει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Είναι εξαιρετική γνώστρια της κλίμακας της αλήθειας.

Έχουμε την ανάγκη κάθε ποιητή σ’ έναν κόσμο όπου το δίκιο είναι του ισχυρότερου; Μπορεί ένα ποίημα να επιλύσει τα σωρευμένα προβλήματα σε ολόκληρο τον κόσμο; Πόσο πολύ ο κόσμος χρειάζεται την βοήθεια του ποιητή, πόσο πολύ ο κόσμος είναι ωφελημένος απ’ αυτό, ένα λεπτό σκέψης θα φανερωθεί. Η ποίηση της Ζαννέτας δεν είναι για απλή ευχαρίστηση. Είναι μαζί ένα όραμα και  η αρετή για να διαδοθεί η θετική άποψη που είναι καλή και ωφέλιμη για την ανθρωπότητα. Καταβάλλει προσπάθεια να γιατρεύει πληγές με τις μελιστάλαχτες λέξεις της. Αφήνει κάτι πίσω για τις γενιές που έρχονται. Οι λέξεις της είναι τριαντάφυλλα και τα βιβλία προφυλάσσουν αυτές, κατακτούν την αιωνιότητα. Χειροκροτώ αισθητά, βάζοντας κατά μέρος το συναίσθημα ή τη στενή φιλία και εκφράζω ευχαριστίες στο Θεό διότι αυτή είναι μια δημιουργός της ικανότητάς Του και της τέχνης και υπογραμμίζει πως «VITA SINE LITTERIS MORS EST». Αγγίζει τα μεγαλόπρεπα ύψη χάρη στις ειλικρινείς της προσπάθειες και τις καταπληκτικές της δημιουργίες. Ο στίχος της είναι σημαδεμένος από την ανδροπρέπεια της σκέψης, την ευπρέπεια του τόνου, την ακρίβεια της γλώσσας και το συγκλονιστικό συναίσθημα. Μεγάλος αριθμός ποιημάτων έχουν διαφορετικά ρυθμικά σχέδια και παραλλαγές των στίχων εντός των στροφών. Η προσωπικότητά της μεγενθύνει το πνευματικό ανάστημα της Ζαννέτας μεταξύ των ισάξιών της στον κόσμο της ποίησης. Η δημιουργία της έχει κομψότητα, άρωμα, γοητεύει το μυαλό, αγγίζει τη συνείδηση και προσφέρει φροντίδα στο όραμα.

Γράφει με μια γλυκιά απλότητα, μια λυρική αφύπνιση που εκφράζει τις αιώνιες ζωηρές επιθυμίες της ψυχής. Οτιδήποτε έχει γράψει, γράφει δυνατά, πειστικά, ξεκάθαρα και χωρίς προσποίηση. Τώρα οι ποιητές, οι συγγραφείς, οι κριτικοί και οι αναγνώστες θα έχουν μια νέα ματιά για τη Ζαννέτα, ολοκληρώνοντας αυτή την ανάλυση της ποίησής της. Οι άνθρωποι θα κοιτάξουν προς αυτήν σαν (να είναι) ένας κομιστής πυρσού και  σωτήρας εξαιτίας  του προφητικού της οράματος, της αρετής, της αποστολής, της αλήθειας και του ανθρωπισμού της. Δικαιούται ένα αγκυροβόλιο στην μπροστινή σειρά στην ποίηση.                                                                                                                                                                                                  Dr. SHUJAAT  HUSSAIN                                                                                     Ινδός καθηγητής Πανεπιστημίου, κριτικός Λογοτεχνίας, Ποιητής

                                     [ English & Greek  translation by Zacharoula Gaitanaki. ]


2 ΓΡΑΦΩ                                                              ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΗΣ ΕΡΓΟ                                                             (Δοκίμια, Άρθρα, Διηγήματα,  Αναμνήσεις)  

«ΧΑΙΡΕ ΚΕΧΑΡΙΤΩΜΕΝΗ, Ο ΚΥΡΙΟΣ ΜΕΤΑ ΣΟΥ»

Η Άνοιξη, η Εθνική μας παλιγγενεσία και ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, ιδού τα τρία  γεγονότα,  τα οποία  εορτάζομεν  κατά  την περίοδον  αυτήν του Μαρτίου. Τρία   γεγονότα,   ίσως   εκ   πρώτης   όψεως  άσχετα μεταξύ των, ωστόσο  όμως  – ύστερα από μικρή παρατήρηση -, τόσον στενά  συνδεδεμένα, ακριβώς  διότι και τα τρία, οφείλουν την ύπαρξήν  τους εις τον αυτόν σκοπόν  και  την  αυτήν αιτίαν. Η Άνοιξη, μαρτυρεί για την απαλλαγή της φύσης από τα βαριά  και καταθλιπτικά δεσμά, του ναρκωτή χειμώνα. Η 25η Μαρτίου του 1821, διαδηλώνει την απόφαση της φυλής για την  αποτίναξη του Οθωμανικού ζυγού και την απελευθέρωση του γένους.

Ενώ ο Ευαγγελισμός της  Θεοτόκου, προαναγγέλλει τον ερχομό του  Θείου Λόγου, του Λυτρωτή του κόσμου.

Αλλ’ ας αφήσουμε όμως τα  δύο πρώτα  γεγονότα για μια άλλη ώρα και  ας στρέψουμε τον νου και την καρδιά μας στο μεγάλο προανάκουσμα της ενσαρκώσεως του Υπερτάτου ΄Όντος.

«Ευαγγελίζου γη, χαράν μεγάλην».

Άγγελος  γλυκύς  την όψιν, προσφέρει  εις  την  Παρθένον της Ναζαρέτ το σύμβολον της αγάπης, της  αποκαλύπτει  την  προαιώνια  Θεία   βούληση, της υπενθυμίζει    την    μεγάλη    της αποστολή  και   την   προσκαλεί  να  προετοιμασθεί  – αγάπη αυτή η ίδια -, για να δεχθεί στα σπλάγχνα της, την υπερτάτη του  Θεού αγάπη.

«Χαίρε κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά  Σου».

Για μια στιγμή ,   η   Πάναγνος    Μαρία,   φοβείται,   εκπλήσσεται  από  τα  λόγια του   Αγγέλου, συνταράσσεται    από   το   επερχόμενο    γεγονός,   δονείται  από  την  αποκάλυψη του Γαβριήλ, μα πείθεται στο τέλος. Ιδού εγώ και πάλιν, έτοιμη, Αγγελιαφόρε του Θεού, για  να  επιτελέσω  το Θέλημά Του.

Ω θεία συγκατάβασις !  ΄ Ω θεία μεγαλοσύνη !  ΄ Ω θεία φιλανθρωπία !

Πώς συ αγάπη του Θεού κατέβηκες στη γη;

Πώς συ το φως εισέδυσες, μες στα βαθειά σκοτάδια;

Πώς συ ο άχρονος, εδέχθηκες τον Χρόνο;

Πώς συ ο άναρχος υπήχθης μες στον νόμο;

Πώς συ ο άπειρος εκλείστηκες στο σκήνωμα ανθρώπου;

Πώς συ αχώρητος, εχώρεσες στα σπλάγχνα της Παρθένου;

Πώς;  Οποία  η συγκατάβασις; Οποία η καλοσύνη; Οποίον το μέγα μυστήριον;

Συ η απέραντος απειροσύνη, συ το παν, ο ασύλληπτος, ο ακατανόητος, ο αδιανόητος, ο άναρχος, ο αιώνιος, συ το όλον, πώς εχώρεσες  εις  το  απειροελάχιστον μέρος, μέσα  στη  σφαίρα  της  γης, σ’ ένα μικρό- μικρό κομμάτι  της ασυλλήπτου δημιουργίας σου;

Πώς;  Γιατί; Για μας τους ανθρώπους; Για  μας  τους  ταπεινούς  και καταφρονεμένους; Για μας τους αγνώμονες; Για μας τους αποστάτες; Ώστε τόσο μεγάλη είναι η αγάπη Σου γλυκέ μας  Ναζωραίε ;

Ναι, αγαπητοί μου φίλοι, τόσο μεγάλη είναι η αγάπη και η καλοσύνη Του, ώστε κατέβηκε στη γη, για  να  μας  απαλλάξει από το βαρύ φορτίο, που φέρνουμε  στις πλάτες. Για να μας βγάλει από τον βούρκο, που κάποτε, κάποια μοίρα κακή εβύθισε τον κόσμο. Για να μας απαλλάξει από τον βόρβορο των αδυναμιών και των σφαλμάτων μας. Για να μας δείξει την αγάπη Του.

Για να σταθεί κοντά στη χήρα, στο ορφανό και στον καταφρονεμένο. Για να μας απαλλάξει από τα δεσμά και το δέλεαρ της ύλης. Για να μας υποδείξει τον ορθό και φυσικό τρόπο του ζην. Για  να μας απαλύνει τον υλικό και ψυχικό μας πόνο. Για  να μας διδάξει νέες αρχές και νέες αντιλήψεις.

Για να δεχθεί – η προσωποποίησις της αγνότητος – Εκείνος – το μύρο της πόρνης και να συγχωρήσει τον ληστή. Για να θερμάνει τα τρίσβαθα της καρδιάς μας με την  γλυκιά  και απαλή λαλιά Του.

Για να συγκινήσει, να ενθαρρύνει, να θέλξει, να εμψυχώσει, να σαγηνεύσει κάθε ευαίσθητη καρδιά και να μας διαβεβαιώσει ότι αν το θελήσουμε, μπορούμε  να γίνουμε κι’ εμείς πραγματικά παιδιά του Θεού.

Για να επιτύχει εκείνο πού  τόσοι  άλλοι  πριν απ’ Αυτόν, φιλάνθρωποι και ανακαινιστές, εντεταλμένοι και απεσταλμένοι, δεν κατόρθωσαν να επιτύχουν. Να ανοίξει τον δρόμο, που οδηγεί κατ’ ευθείαν  στην  πηγή  από  την οποίαν απέρρευσεν ο άνθρωπος. Να διασπάσει το φράγμα, πού κάποτε, μοίρα κακή  τοποθέτησε  και  να ενώσει τον άνθρωπο με τον Θεό.

Να γίνει ο άνθρωπος Θεός και ο Θεός άνθρωπος. Να  ισχύσει, ό,τι  εις  τους  ουρανούς και εις την γην, ό,τι  εις  την  χορείαν  των αγγέλων και  εις  την κοινωνίαν των ανθρώπων. « Γενηθήτω το θέλημά Σου, ως εν ουρανώ και επί της γης ».

Και ήλθεν ο Μέγας Αρχιερεύς, ο βασιλεύς των βασιλέων, μορφήν  δούλου  λαβών, απλός και απέριττος όπως απλή και απέριττη είναι η αλήθεια και η αγάπη Του, χωρίς τυμπανοκρουσίες, χωρίς ιαχές και αλαλαγμούς, χωρίς  τιμές  και  ανθρώπινες δόξες και ταπεινός, καταδέχτηκε να φιλοξενηθεί  σε  κάποιο  σπήλαιο της Βηθλεέμ, μέσα στη φάτνη των αλόγων.

Δεν  ήσαν  μεγιστάνες, δεν  ήσαν  βασιλείς, δεν ήσαν άρχοντες, δεν ήσαν κραταιοί της γης, εκείνοι που Τον υποδέχθηκαν, αλλά ποιμένες  αγραυλούντες. Άνθρωποι  του κόπου  και  του  μόχθου, μα  άνθρωποι  αγνοί, γιατί  στην  αγνότητα  μόνον  το  αγνό ταιριάζει. Οι άλλοι, ο κόσμος ο πολύς, είχαν άγνοια του κοσμοϊστορικού γεγονότος.  Λίγοι το γνώριζαν, όπως οι τρεις μάγοι από την ανατολή, που και αυτοί με την σειρά τους, του προσέφεραν ό,τι αγνό και πολύτιμο, έχει  να  προσφέρει ο πλανήτης τούτος  της γης.

Μέσα στους λίγους αυτούς, ήταν και εκείνος, που ύστερα από λίγο καιρό, φόρεσε ένδυμα υφασμένον από τρίχας καμήλου, με ζώνη δερμάτινη γύρω από την μέση του, ετρέφετο στην έρημο από ακρίδες και άγριο μέλι και άκουγε στο όνομα ΄Ιωάννης.

Ήταν οι απόστολοι και λίγοι ακόμη μαθητές Του, ήταν τέλος οι – ας  τους  ονομάσουμε γονείς Του – και ο Συμεών, που είχαν φροντίσει και είχαν κατέβει στη γη πριν απ’ Αυτόν, για να  Τον υποδεχθούν και να Τον υποβοηθήσουν στο μεγάλο Του έργο.

 Αυτοί, δεν  ήταν άνθρωποι κοινοί, που εξαγιάσθησαν κατόπιν  από  τα καλά τους έργα, αλλά εξαγνισμένοι και εξαγιασμένοι από καταβολής κόσμου, ήσαν  απόστολοι του Θεού, απεσταλμένοι της δημιουργίας, για να υποδεχθούν τον ίδιο τον Δημιουργό.  Είχε ο ίδιος επιλέξει τους συνεργάτες Του, τους οποίους  δεν  ανεζήτησε  και  δεν ευρήκε μέσα σ’ αυτόν τον κόσμο. Σ’ αυτόν τον κόσμο, δεν ήλθε να  δανεισθεί δυνάμεις, αλλά να του δώσει ό,τι ωραίο και ευγενές, είχε ανάγκη.

 Η πηγή της ζωής, δεν ήλθε εδώ να ζωοποιηθεί, αλλά για να ζωοποιήσει. Δεν ήλθε εδώ να διακονηθεί, αλλά για να διακονήσει. Δεν ήλθε εδώ να εξυπηρετηθεί, αλλά  να εξυπηρετήσει.

Δι’ αυτόν ακριβώς τον λόγον, περιεβλήθη το ανθρώπινο σκήνωμα και Θεός αυτός, έγινε άνθρωπος, όμοιος με εκείνους τους οποίους ήλθε να διακονήσει. Η άπειρος Θεία δύναμις, δημιούργησε ένα κόμβο και ενεφανίσθη με την μορφή  του ανθρώπου.

Ο  α π ρ ο σ π έ λ α σ τ ο ς,  έ γ ι ν ε   π ρ ο σ ι τ ό ς. Ο ήλιος, εδέσμευσε  μια από τις πάμπολλες ακτίνες  του  και εδημιούργησε  πάνω στη γη, μια  εστία  φωτός.

Ο Δημιουργός των ανθρώπων και της γης και πάντων των επ’ αυτής, ο  Δημιουργός των ουρανών και των θαλασσών και πάντων των εν αυταίς, ο Δημιουργός πάσης μορφής  ζωής, ο  Δημιουργός  του  απροσμέτρου  και ασυλλήπτου σύμπαντος, κατάδέχτηκε να εγκλεισθεί σ’ ένα μόριο της ύλης και, χωρίς να  αφίσταται του  Ουρανίου Πατρός, συναναστρέφεται με τους ανθρώπους.

Τα ουράνια επικοινωνούν με τα επίγεια και τα επίγεια μετά της Θεότητος. Μέγα σου το έλεος Ουράνιε Πάτερ, δια την τόση φιλευσπλαγχνία και φιλανθρωπία Σου. Μεγάλη η αγάπη Σου, άφατη η καλοσύνη Σου.

Μη μας εγκαταλείπεις και νυν, αλλ’ όπως κατά το παρελθόν, έτσι και κατά  τον παρόντα χρόνο, βοήθησέ μας και πάλι. Συ, Θείε Λόγε, συνδεθείς μαζί μας από της ενσαρκώσεώς Σου και  ευρισκόμενος πλησίον μας, γίνου συμπαραστάτης των προσπαθειών μας για την ολοκλήρωση του σκοπού, της ενανθρωπίσεώς Σου.

Συ δε  Θ ε ί α   Μ ή τ η ρ,  περικάλυψόν μας, δια της Απείρου Σου αγάπης, έμπλησον τας καρδίας μας ταύτης και μεσίτευσον παρά τω Ανάρχω Πατρί, δια  την συγχώρηση  των αδυναμιών μας και την ολοκλήρωση του μεγάλου έργου, το οποίον  κάποτε σε κάποια Άνοιξη ευηγγελίσθεις.                                                                                          Γ έ ν ο ι τ ο.

σάρωση0033


σάρωση0047Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, 28-5-2011: Η Ζαννέτα στο πάνελ και μαζί της η Γραμματέας της ΔΕΕΛ Κατερίνα Μπατάλια, ο Αντιπρόεδρος Ν. Μαυροκέφαλος, σε εκδήλωση της Διεθνούς Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών για τον Τζον Μίσσετ.


Από το βιβλίο της  «ΘΥΜΗΣΕΣ – των παιδικών μου χρόνων οι αναμνήσεις»

                                                                              ΤΟ  ΦΙΛΙ          

Στη γειτονιά μου, στους Αμπελοκήπους, καθότανε ο Νικολάκης. Ήταν λίγο μεγαλύτερος από μένα κάνα δυο χρόνια. Παίζαμε μαζί. Ο Νικολάκης προτιμούσε να συμμετέχει στο παιχνίδι που έπαιζα εγώ, γιατί φυσικά του άρεσα. Κρυφτό εγώ, κρυφτό ο Νικολάκης, βόλεϊ εγώ, βόλεϊ κι αυτός. Κουτσό εγώ, κουτσό κι εκείνος. Από κοντά ο μικρός Νικολάκης. Μην φανταστείτε ότι είμαστε μεγάλα παιδιά. Εγώ μόλις είχα μπει στο Γυμνάσιο.

Τότε συνηθιζότανε να γράφουμε σε λευκώματα. Οι ερωτήσεις που υπήρχαν σ’ αυτά ήταν συνήθως: «Τι είναι αγάπη;» «Τι είναι έρωτας;» «Τι είναι φιλί;» «Τι είναι φιλία;» και άλλα πολλά. Αποφάσισα κι εγώ να φτιάξω ένα δικό μου λεύκωμα. Πήγα στο βιβλιοπωλείο, που ήταν πολύ κοντά στο Γυμνάσιο που πήγαινα, αυτό είχε μεγάλη ποικιλία, και από το χαρτζιλίκι μου αγόρασα ένα.

Κάθισα ένα απόγευμα και με ωραία και καλλιγραφικά γράμματα έγραψα τις ερωτήσεις μου σ’ αυτό. Φρόντισα όμως προηγουμένως να δω άλλα λευκώματα για να πάρω μιαν ιδέα τι έγραφαν αυτά αλλά και για να γράψω κάτι πρωτότυπο. Το ετοίμασα, έγραψα πρώτη την δική μου άποψη για το κάθε θέμα και μετά άρχισα να το δίνω στις συμμαθήτριές μου και στις φίλες μου να μου γράψουν κι αυτές τα δικά τους. Κάπου – κάπου ξώφαλτσα υπήρχε και κανένα αγόρι που έγραφε σ’ αυτό.

Μια μέρα, λοιπόν, τα λεύκωμά μου έπεσε στα χέρια του Νικολάκη. Άρχισε μετά μανίας να διαβάζει αυτά που είχα γράψει εγώ. Όταν έφθασε στην ερώτηση «τι είναι το φιλί;» γύρισε απότομα προς το μέρος μου και με μια αστραπιαία κίνηση, μου αρπάζει το κεφάλι και μου δίνει ένα φιλί.

Απόρησα γι’ αυτή την απρόσμενη χειρονομία του και όταν τον ρώτησα γιατί το έκανε αυτό, μου απάντησε ότι, αφού «το φιλί είναι το ξέσπασμα μιας μακράς και ειλικρινούς φιλίας», αυτό έκανε κι εκείνος. Άλλωστε αυτή ήταν η δική μου άποψη, η οποία βόλεψε, κατά το δοκούν, το Νικολάκη. Κι εκεί που περίμενα να πάρω το φιλί από τον Δημήτρη, το πήρα από τον Νικολάκη. Βλέπετε, «αλλού τα κακαρίσματα κι αλλού γεννούν οι κότες».

                                                         ΟΙ  ΚΟΛΟΚΥΘΟΚΟΡΦΑΔΕΣ

Ήταν καλοκαίρι και εγώ με την αδερφή μου την Στέλλα πήγαμε στο χωριό μας για λίγες ημέρες. Θέλαμε να δούμε τους συγγενείς μας αλλά και να ξεφύγουμε λίγο από τα βιβλία και την Αθήνα.Όταν φθάσαμε στο χωριό, οι θειάδες μας, μας περιποιήθηκαν πάρα πολύ. Δεν ήξεραν τι να μαγειρέψουν για να μας περιποιηθούν και να μας ευχαριστήσουν. Η θεία μου η Αφρόδω, με τον υπέροχο μπακλαβά της και με τα τρομερά αστεία της. Αστείρευτη πηγή γέλιου αυτή η θείτσα μου. Έπρεπε, πριν ανοίξει το στόμα της, να πας στην τουαλέτα γιατί αλλιώς κινδύνευες να κατουρηθείς επάνω σου. Όταν ήσουν στενοχωρημένος μια βόλτα στη θεία μου θα σου έκανε καλό. Η θεία μου η Βάσω, αδελφή του πατέρα μου, μας μαγείρεψε φασολάκια με κολοκυθάκια, από τον κήπο της, στη γάστρα. Ποτέ δεν θα ξεχάσω τη νοστιμιά τους. Εκείνη όμως που μας περιποιήθηκε περισσότερο ήταν η θεία Ειρήνη. Άλλωστε μέναμε και στο σπίτι της. Κόκορας κοκκινιστός, χυλοπίτες με μυζήθρα χωριάτικη, χορταρικά, μπακλαβά, ό,τι είχε και δεν είχε.

Μια μέρα της ζήτησα να μου φτιάξει κολοκυθοκορφάδες, γιατί μου άρεσε όπως τις μαγείρευε με το ξυνόγαλο. Η θεία μου όμως δεν τις μαγείρεψε, γιατί το θεωρούσε λιτό, φτωχικό, αυτό το φαγητό. Ήθελε να μαγειρεύει άλλα φαγητά. Επιστρέψαμε στην Αθήνα, λίγο πρόωρα βέβαια, γιατί μας πείραξε το νερό του χωριού, τόσο που ένα βράδυ δεν κοιμηθήκαμε καθόλου αλλά πηγαίναμε συνεχώς στην τουαλέτα εναλλάξ. Μετά από μία μέρα που κάναμε για να συνέλθουμε λιγάκι, αποφασίσαμε να φύγουμε άρον – άρον.

Όταν η θεία μου μας πήγε στο λεωφορείο να γυρίσουμε στο σπίτι μας στην Αθήνα, την ευχαριστήσαμε, όπως ήταν άλλωστε φυσικό, αλλά εγώ της έκανα και το παράπονό μου, που δεν μου μαγείρεψε να φάω τις κολοκυθοκορφάδες. Η θείτσα μου υποσχέθηκε ότι θα της μαγείρευε και θα τις έστελνε με το λεωφορείο την επομένη στην Αθήνα, να πάμε να τις πάρουμε. Έτσι και έγινε. Την άλλη ημέρα μας έστειλε μαγειρεμένες κολοκυθοκορφάδες και ένα μπουκάλι ξυνόγαλο για να μαγειρέψει η μητέρα μου. Μπορείς να ξεχάσεις ποτέ σου αυτούς τους υπέροχους ανθρώπους; Όχι βέβαια.

                                               ΤΟ ΠΕΣΙΜΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΑΪΔΑΡΟ       

Ήταν ανήμερα της Παναγίας, τον Δεκαπενταύγουστο. Γιόρταζε η Παναγία και είχαμε πανηγύρι. Ξεκινήσαμε από το χωριό να πάμε στην εκκλησία πρωί – πρωί για να μην μας πιάσει η πολλή ζέστη. Επειδή η διαδρομή ήταν μεγάλη, εμένα, στη μέση του δρόμου, με βάλανε καβάλα σ’  ένα γαϊδούρι για να μην κουραστώ πολύ. Παρόλο ότι ήμουν χωριατοπούλα, δεν είχα ανέβει άλλη φορά σε γαϊδούρι, άλογο ή μουλάρι. Φοβόμουνα να ανέβω. Είχα όμως κουραστεί από τον ποδαρόδρομο κι έτσι αποφάσισα ν’ ανέβω. Δεν μπορούσα όμως με τίποτα να κρατήσω την ισορροπία μου κι ας με κρατούσαν δεξιά και αριστερά τα μεγαλύτερα ξαδέλφια μου.

Σ’ ένα παραπάτημα λοιπόν του γαϊδάρου, πάρ’ την κάτω την Ζαννέτα. Ευτυχώς που δεν χτύπησα σοβαρά. Πήγαμε στην εκκλησία, μετά στον Λάδωνα και το απόγευμα, σιγά – σιγά με την δροσούλα, επιστρέψαμε στο χωριό. Τα πόδια μου είχαν πληγιάσει από τον ποδαρόδρομο. Βλέπετε δεν είχα συνηθίσει να κάνω τόσο μεγάλες διαδρομές με τα πόδια. Αυτή όμως ήταν η πρώτη και η τελευταία φορά που ανέβηκα σε γάιδαρο.


σάρωση0050Ίλιον, 19 Μαϊου 2008: Η Ζαννέτα ευχαριστεί τον Δήμαρχο Ιλίου κ. Ν. Ζενέτο και τον Πρόεδρο Αρκάδων Ιλίου κ. Αθαν. Μεντρέκα (στη φωτογραφία δίπλα της), για τη βράβευσή της για την πολυετή προσφορά της στα Ελληνικά Γράμματα.


                                                                      «ΤΟ  ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ»

Δεν θυμάμαι ποια χρονολογία ήτανε που είχε πέσει στη χώρα μας επιδημία Ασιατικής γρίπης. Δεν υπήρχε σπίτι που να μην είχε κάποιον άρρωστο. Στην οικογένειά μας αρρώστησε πρώτα η Τούλα, εγώ, η μητέρα μου και έπεται συνέχεια.

Η  μητέρα μου προσπαθούσε με όλες τις δυνάμεις να μας περιποιηθεί και εξαντλημένη ερχότανε και ακουμπούσε τα πόδια της δίπλα στα δικά μας. Σ’  ένα διπλό κρεβάτι ήμουν εγώ και η Τούλα. Η μάνα μας ήρθε κοντά μας και ακούμπησε για λίγο το κεφάλι της, ανάποδα, στα πόδια μας για να ξεκουραστεί. Όπως ήμουν ξαπλωμένη έτσι και έμεινα για να μην την ανησυχήσω. Η Τούλα δεν περνούσε λεπτό και μια γύρναγε από εδώ, μια από εκεί, μια μάζευε τα πόδια της, μια τα τέντωνε. Οπότε η μητέρα μας αγανάκτησε που δεν την άφηνε σε ησυχία και της είπε: «Τόση ώρα το ευλογημένο μου ούτε κουνήθηκε καθόλου, εσύ με ρήμαξες στις κλωτσιές».

Η αδελφή μου αυτή την προσωνυμία την θυμάται ακόμη για μένα και πολλές φορές την διηγείται, όχι γιατί εμένα μ’ αποκαλούσε «ευλογημένο» και κείνη δεν ήταν ευλογημένη αλλά νομίζω γιατί κατάλαβε πως έπρεπε, με λίγη υπομονή, να άφηνε τη μητέρα μας να ξεκουραστεί και να ξαποστάσει λιγάκι. Όταν κάποιος γίνεται γονιός, τότε μόνον καταλαβαίνει πολλά πράγματα και βάζει άλλες προτεραιότητες, δίνει άλλη σημασία, τόσο στην δική του ζωή όσο και στην ζωή των άλλων.

Έστω και αργά, μακάρι να καταλαβαίναμε γιατί ήρθαμε σ’ αυτόν τον κόσμο, εάν επιτελέσαμε τον προορισμό μας και να αφήσουμε μόνον τα καλύτερά μας στοιχεία εδώ. Στη ζωή μας ποτέ δεν είναι αργά για όλα αυτά.

                                              Ο ΧΛΕΜΩΝΙΑΡΗΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ

Μετά τον Βόλο ο πατέρας μου πήρε πάλι μετάθεση και ξαναγυρίσαμε στην Αθήνα. Η ζωή των στρατιωτικών δυστυχώς μοιάζει με την ζωή των τσιγγάνων, πότε εδώ και πότε εκεί. Μέναμε σε μια μονοκατοικία στους Αμπελοκήπους, κοντά στον άγιο Δημήτριο. Το σχολείο μας ήταν επί της οδού Έσλυν στο τέρμα της οδού Αμαλιάδος, όπου μέναμε. Εγώ για δάσκαλο είχα έναν κοντό, μελαχρινό και άσχημο άνδρα. Όλα τα παιδιά τον έλεγαν «χλεμωνιάρη». Καινούργια σε αυτό το σχολείο, μια μέρα στο διάλλειμα τον αποκάλεσα «κύριε χλεμωνιάρη». Η έκπληξή του ήτανε δικαιολογημένη και με ρώτησε γιατί τον είπα έτσι. Χωρίς να δυσκολευτώ, του απάντησα ότι έτσι τον φωνάζουν όλα τα παιδιά και επομένως νόμιζα ότι αυτό ήταν το επώνυμό του. Εκτίμησε και κατάλαβε την αθωότητά μου και την ειλικρίνειά μου και έτσι δεν με τιμώρησε. Άλλωστε τι έφταιγα εγώ για το σουλούπι του; Πάλι καλά που δεν τον αποκάλεσα κιτρινιάρη, γιατί θα του πήγαινε καλύτερα αυτό το παρατσούκλι.  Βλέπετε τα παρατσούκλια και τα κοσμητικά επίθετα εδώ στην Ελλάδα δεν λείπουν ούτε κι από τις… καλύτερες οικογένειες.

                                             ΤΟ ΤΡΕΞΙΜΟ ΤΩΝ 100 ΜΕΤΡΩΝ

Μετά τις καθιερωμένες γυμναστικές επιδείξεις για το τέλος της σχολικής χρονιάς και φυσικά και του δημοτικού σχολείου, θα έπαιρνα μέρος στο τρέξιμο των 100 μέτρων στον Εθνικό με τα απόφοιτα κορίτσια των δημοτικών σχολείων της Αθήνας. Η προετοιμασία και η αγωνία μου για την επιτυχία ήταν πολύ μεγάλη. Ντύθηκα, στολίστηκα και ξεκίνησα χαρούμενη και γεμάτη ελπίδες για τον Εθνικό. Την ώρα που ντυνόμασταν όλα τα παιδιά με τα αθλητικά μας ρούχα, διαπιστώνω ότι μέσα στην τσάντα μου δεν είχα βάλει τα αθλητικά μου παπούτσια. Τώρα; Η στενοχώρια μου ήταν απερίγραπτη. Όμως δεν είχα χρόνο μπροστά μου να πάω στο σπίτι μου να τα πάρω και να ξαναγυρίσω, οπότε αποφασίζω να τρέξω με τα κανονικά μου παπούτσια και μάλιστα με πέδιλα. Η δύναμη της θέλησης για την συμμετοχή μου στο αγώνισμα δεν μετριότανε με τίποτα. Όταν ήλθε η ώρα να τρέξω, ξέχασα ότι στα πόδια μου φορούσα πέδιλα κι όχι αθλητικά παπούτσια. Τα πόδια μου όμως ήταν μούσκεμα στον ιδρώτα. Άρχισα να τρέχω με πείσμα για να κερδίσω. Στο μισό περίπου διάστημα των 100 μέτρων μου βγαίνει από το πόδι μου το ένα πέδιλο. Γυρίζω, το παίρνω, τρέχω και τελικά έρχομαι δεύτερη και καταϊδρωμένη!!!

Τι κρίμα για την ατυχία μου αυτή! Όμως αυτό το πάθημα μου έγινε ένα από τα καλύτερα μαθήματα της ζωής μου. Προετοιμάζομαι πάντοτε και ελέγχω τα πράγματά μου από την προηγούμενη μέρα, ώστε να μην ξαναμείνω έξω του νυμφώνος, ποτέ!!!

                                                               ΤΟ ΚΟΥΜΠΩΜΑ

 Η μητέρα μου κουραζότανε πάρα πολύ, γιατί τον περισσότερο χρόνο ο πατέρας μου έλειπε. Μικρή και λεπτοκαμωμένη, με τρία μικρά παιδιά και με την μοδιστρική της, προσπαθούσε να τα έχει όλα μέσα στο σπίτι τέλεια. Κάπου – κάπου κάτι θα ξέφευγε από τα μάτια της.

Θυμάμαι ένα βράδυ γύρισε ο πατέρας μου από το Γράμμο και ήρθε για λίγες, πολύ λίγες ημέρες να μας δει. Μετά από ένα πολύωρο και κουραστικό ταξίδι, πήγε να λουστεί και να μπανιαριστεί. Του έδωσε η γυναίκα του πετσέτα, πιτζάμες και τα εσώρουχά του. Πάντα ο πατέρας μου τα ήθελε όλα αυτά στο χέρι. Κάνει το μπάνιο του κι όταν πάει να φορέσει το σώβρακό του, διαπιστώνει ότι λείπει ένα κουμπί. Το φοράει και φρεσκοπλυμένος, φρεσκοξυρισμένος όπως ήτανε, βγαίνει από την τουαλέτα, έρχεται στην κουζίνα που καθόμασταν και λέει χαμογελώντας: «Ποιος θα μου κουμπώσει το κουμπί;»  Σηκωθήκαμε αμέσως επάνω, η Τούλα σαν μεγαλύτερη έτρεξε πρώτη και του απαντά: «Εγώ, εγώ, μπαμπά». Παρόλο ότι ο πατέρας μου το είπε χαριτολογώντας, η μητέρα μας στενοχωρήθηκε, διότι έλειπε ένα κουμπί από το σώβρακό του.

                                                                       ΤΟ ΚΟΜΠΙΝΑΙΖΟΝ

Στην οδό Νικίου είχε κατάστημα με ανδρικά, γυναικεία και παιδικά είδη ο θείος μου ο Κωστάκης Καλύβας. Μια μέρα που είχα κατέβει στην Αθήνα και πέρασα να τον δω, μπήκε στο μαγαζί του μία όμορφη δεσποινίδα ξανθιά, ψηλή, ωραία ντυμένη και καλοχτενισμένη και με πολύ όμορφα μάτια. Ήθελε να αγοράσει ένα σετ εσώρουχα και συγκεκριμένα ένα κομπιναιζόν με δαντέλα μαύρο και μία κιλότα. Αμέσως ο θείος μου της έδειξε αρκετά σχέδια και η κοπελιά κατέληξε σε ένα πολύ όμορφο και σέξι εσώρουχο. Άλλωστε χαριτωμένη και ναζιάρα κοπελίτσα ήτανε, μπορεί να το ήθελε για καμιά ειδική  και ξεχωριστή περίπτωση. Τον ρώτησε πόσο κάνει το κομπιναιζόν και πόσο η κιλότα. Ο θείος μου της απάντησε ότι 800 δραχμές κάνει το κομπιναιζόν και 600 δραχμές η κιλότα. Αυτή απορεί για την μικρή διαφορά τιμής κομπιναιζόν και κιλότας και του λέει: «Μα… 800 δραχμές κάνει το κομπιναιζόν και 600 δραχμές η κιλότα, ένα τόσο δα υφασματάκι;»  Ο θείος μου, ετοιμόλογος, της απαντά: «Ε… τότε 1000 δραχμές το κομπιναιζόν και 400 δραχμές η κιλότα». Χωρίς να σκεφτεί η κοπελιά του απαντά: «Δηλαδή, τι μου κάνατε τώρα, μου ανεβάσατε το κομπιναιζόν και μου κατεβάσατε την κιλότα;»

Άραγε θα υπήρχε την στιγμή εκείνη μεγαλύτερη απόλαυση και ευτυχία για τον θείο μου, αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, κι ας της χάριζε το σετάκι!!!  

                                                      Η ΟΜΠΡΕΛΑ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΑΚΟΥ

Κάποτε ο εξάδελφός μου ο Γιώργος ο Καρράς, ήλθε από το χωριό στην Αθήνα. Έμενε  μαζί μας στο σπίτι μας στους Αμπελοκήπους. Κατέβηκε κάτω στην Αθήνα (στο Κέντρο) για δουλειές του και για να περάσει από τον αδελφό του πατέρα μου, τον μπάρμπα μου τον Γιώργη. Φεύγοντας από τον θείο μου, στο δρόμο άρχισε να βρέχει. Ο Γιωργάκος δεν είχε ομπρέλα μαζί του. Μπαίνει σ’  ένα κατάστημα, αγοράζει μία ομπρέλα μαύρη και συνεχίζει τον δρόμο του. Η βροχή όσο πήγαινε δυνάμωνε περισσότερο κι έτσι αναγκάστηκε να σταματήσει στον «Κρίνο», επί της οδού Αιόλου, για να φάει λουκουμάδες. Άλλωστε το βρήκε σαν αφορμή, γιατί τους λουκουμάδες πάντοτε τους λιγουρευότανε. Παρήγγειλε τους λουκουμάδες, τους ταράτσωσε, που λένε στο χωριό μου και ξεκίνησε να επιστρέψει στο σπίτι μας.

Όταν βγήκε από τον «Κρίνο», έβρεχε ακόμη σιγανά. Ο Γιωργάκος προχώρησε, πήγε μπροστά στην Αστόρια που ήταν η αφετηρία των λεωφορείων, Αιόλου και Πανεπιστημίου γωνία, βρέχοντας πήρε το λεωφορείο και γύρισε μούσκεμα από την βροχή στο σπίτι. Μόλις τον είδε η μητέρα μου να μπαίνει μέσα σαν τον βρεγμένο γάτο, τον ρώτησε γιατί δεν περίμενε να σταματήσει η βροχή και να γυρίσει ή να αγοράσει μια ομπρέλα για να προστατευτεί; Τότε ο Γιωργάκος της απάντησε πως αγόρασε ομπρέλα αλλά την ξέχασε στον «Κρίνο» που πήγε να φάει λουκουμάδες.

Μήπως τρώγοντας λουκουμάδες ένιωσε τόσο γλυκός, ώστε άφησε την βροχή να πέσει πάνω του για να μειωθεί η γλύκα του; Αυτός ξέρει!

                                           ΤΑ ΕΠΑΚΟΛΟΥΘΑ ΤΗΣ ΣΥΓΚΑΤΟΙΚΗΣΗΣ

 Όπως έχω αναφέρει ξανά, η συγκατοίκηση ήταν αναπόφευκτη για τους νεοφερμένους χωριάτες στην Αθήνα. Ήθελαν δεν ήθελαν, έκαναν υπομονή και υποχωρήσεις για το καλύτερο αύριο. Όμως η κοινή κουζίνα, το κοινό μπάνιο, η κοινή βεράντα, το κοινό χωλ, η κοινή ταράτσα και αυλή, στα λόγια και στην λέξη κοινόχρηστα, μπορεί να είναι όλα εύκολα, στην πράξη όμως είναι πολύ δύσκολα.

Η μητέρα μου ήταν πολύ νοικοκυρά. Ήθελε πάντοτε όλα να είναι καθαρά και τακτοποιημένα, ειδικώς η κουζίνα και το μπάνιο. Ποτέ της δεν άφησε στον νεροχύτη μία κούπα ή ένα ποτήρι άπλυτο, πόσο μάλλον πιάτα και κατσαρόλες.

Μια άλλη, λοιπόν, κυρία η οποία μας έκανε μάλιστα και την παστρικοθοδώρα, συνεχώς άφηνε άπλυτα πιάτα στο νεροχύτη. Μια , δυο φορές η μητέρα μου της έκανε παρατήρηση αλλά αυτή το χαβά της, ώσπου μια μέρα της πέταξε ό,τι είχε και δεν είχε μέσα ο νεροχύτης. Έτσι άρχισε ο μεγάλος καυγάς. Δεν φτάνει ότι έφταιγε, η παστρικοθοδώρα μας, αλλά άρπαξε και την μάνα μου από τα μαλλιά της.  Η μητέρα μου εκείνον τον καιρό είχε φοβερούς πονοκεφάλους, οπότε καταλαβαίνετε με το τράβηγμα των μαλλιών πόσο θα πόνεσε. Έτυχε και ήμουν μπροστά στον καυγά. Παρόλο που ήμουν μαθήτρια του Δημοτικού Σχολείου, δεν μπορώ να καταλάβω που βρέθηκε αυτή η δύναμη που με μια αστραπιαία και αποτελεσματική κίνηση, ξεκινώντας από την μπλούζα της, της έσκισα όλα τα ρούχα και την ξεγύμνωσα τελείως, μέχρι και το βρακί της έπιασε το χέρι μου. Δεν νομίζω να ξανατόλμησε στη ζωή της να κάνει κάτι παρόμοιο. Περιττό να σας πω ότι, παρά πολύ γρήγορα, άρον – άρον, μας άδειασε όχι μόνο τη γωνιά αλλά άλλαξε και γειτονιά. Πώς λοιπόν να μην πιστεύει κανείς ότι «το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο»;

                                                                         ΜΠΙΤΖΟΛΑ ΜΑΜΑ 

Χειμώνας – κατοχή, με αναμμένο το τζάκι στο χωριό. Η μητέρα μου καθαρίζει το τζάκι και της πέφτει, κατά λάθος, μέσα σ’ αυτό λίγη ρίγανη. Με το φούντωμα των ξύλων, η ρίγανη αρχίζει να μοσχοβολάει. Εγώ, πολύ μικρό παιδάκι, παίζω έξω στην αυλή και όταν μου μυρίζει το κάψιμο της ρίγανης, αρχίζω να ζητάω μπιτζόλα και να κλαίω. Μάταια ανακάτευα, όπως μπορούσα, τα ξύλα με την μασιά που είχε φτιάξει με τα χέρια του ο παππούλης μου ο Γυφτόγιαννης, για να βρω μπιτζόλα. Η μητέρα μου στενοχωρημένη και συγχρόνως λυπημένη γιατί δεν είχε όχι μόνο μπιτζόλα αλλά και οποιοδήποτε άλλο κρεατικό, έκλαιγε κι εκείνη. Έξω από το σπίτι πέρναγε ο μεγάλος της αδελφός, ο Θοδωράκης, ο οποίος ακούγοντας το κλάμα μου, μπαίνει μέσα έξαλλος να μαλώσει την μητέρα μου, γιατί νόμιζε ότι έκανα κάποια αταξία και με έδειρε.

Η μητέρα μου κλαίγοντας του εξιστόρησε το γεγονός και ο θείος μου έφυγε γρήγορα – γρήγορα, πήγε στον παππούλη  μου τον Γιάννη, που έχω και το όνομά του, του είπε τα καθέκαστα και αυτός δεν χάνει καιρό και σφάζει ένα κατσίκι. Στέλνει αμέσως την συκωταριά στο σπίτι μας για να την μαγειρέψει η μητέρα μου να φάω και μετά έψησε το κατσίκι στο φούρνο με πατάτες.

Όταν ψήθηκε το κατσίκι μαζευτήκαμε όλοι οι νωματαίοι εκεί, στην αυλή του, παππούλης, νόνα, παιδιά και εγγόνια και κάναμε για άλλη μια φορά Πάσχα. Αυτός ήταν ο παππούλης μου, φιλότιμος, πονόψυχος, γενναιόδωρος και κουβαρντάς. Άλλωστε είχαν πρόβατα και γίδια, ήτανε τσοπάνης, μα και ζωντανά να μην είχε ο παππούς μου, κάτι κρεατικό θα εύρισκε να στείλει στο σπίτι μας. Εκτός από τσοπάνης ήτανε και γύφτος. Γύφτο λέγανε αυτόν που ασχολιότανε με το σιδέρωμα και το ίσιωμα των γεωργικών εργαλείων αλλά και με το καλίγωμα των αλόγων. Στο πατρικό σπίτι της μητέρας μου ζούσαμε τις περισσότερες ώρες. Χαζεύαμε, μικρά παιδιά τότε, πριν να πάμε ακόμα στο σχολείο, με το φυσερό και μαλώναμε ποιος θα το πρωτοτραβήξει για να βοηθήσει τον παππούλη στο ίσιωμα των διαφόρων γεωργικών εργαλείων, αλλά και στο καλίγωμα των αλόγων.

Άλλες φορές πάλι παρακολουθούσαμε τη νόνα μου, την Γυφτολένη, όταν εκείνη ζύμωνε και άναβε τον φούρνο. Το ζύμωμα και το άναμμα του φούρνου, για μένα, ήταν μια ιεροτελεστία. Ο παππούλης μας έκανε μικρές κουλούρες, τις έψηνε λίγο, τις έβγαζε μετά, τους έβαζε μέσα βούτυρο και τυρί φέτα και τις ξανάβαζε στον φούρνο να ψηθούν κανονικά. Αυτή η κουλούρα ανάσταινε και νεκρούς. Τόσο νόστιμη ήταν. Τι δεν θα ’δινα να έτρωγα μια τέτοια ζεστή κουλούρα αυτή τη στιγμή !!!

Το απόγευμα ή την άλλη μέρα, ο παππούλης έκοβε το καρβέλι στην μέση, το οποίο γινόταν μεγάλο και στρογγυλό, και μας έδινε από μια φέτα πολύ μεγάλη, φυσικά ήταν αδύνατο να φαγωθεί από ένα μικρό παιδί αυτό το ψωμί, γι’ αυτό η νόνα μου μας έπαιρνε το ψωμί από τα χέρια για να μας δώσει λιγότερο. Εγώ τότε ένιωθα να μου κόβεται η στάλα, που λέμε, γιατί την ήθελα όλη την φέτα κι ας μην έτρωγα ούτε το ένα τέταρτο αυτής. Η νόνα μου καλά έκανε αλλά δεν μπορούσα με τίποτα να το καταλάβω.

Υπάρχουν κάποια γεγονότα στην ζωή του ανθρώπου, που όσα χρόνια κι αν περάσουν, μένουν ανεξίτηλα στην μνήμη του.

                                                                                  ΤΟ  ΝΕΡΟ  

Όπως σας έχω ξανά αναφέρει, ο πατέρας μου τα ήθελε όλα στο χέρι. Άλλωστε γι’ αυτό δεν έφταιγε εκείνος αλλά η μητέρα μου που τον είχε μάθει να του τα προσφέρει όλα. Πολλές φορές δεν προλάβαινε να πει κάτι κι η μάνα μου του το έδινε. Τέτοια επικοινωνία είχαν μεταξύ τους. Ζηλευτή θα έλεγα και μοναδική.

Εκείνο το πρωινό ο πατέρας μου καθότανε στην κουζίνα του σπιτιού της Τούλας κι έπαιζε μόνος του χαρτιά για να του περάσει η ώρα. Η μητέρα μας με την Βασιλική, την κόρη της Τούλας, καθόντουσαν στο σαλόνι. Η γιαγιά κάτι μπάλωνε και η μικρή, περίπου 8 – 9 ετών, διάβαζε ένα βιβλίο.

Ο πατέρας διψούσε. Βγαίνει από την κουζίνα, πηγαίνει στο σαλόνι και ζητάει να του δώσουν ένα ποτήρι νερό παγωμένο. Η εγγονή του τον κοιτάζει παράξενα και του λέει: «Βρε, παππού, ήρθες από την κουζίνα στο σαλόνι να μας ζητήσεις να σου δώσουμε ένα ποτήρι νερό; Έλα Χριστέ και Παναγιά μου!» Αυτός ήταν ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ και ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΟΣ πατέρας μου. Περιττό να σας πω ότι η Βασιλική πήγε και του έφερε όχι μόνον ένα ποτήρι νερό αλλά όλο το μπουκάλι για να ξεδιψάσει.

Η μεγαλύτερη ικανοποίηση και ευχαρίστηση του πατέρα μου ήταν να τον περιποιούνται. Ίσως επειδή ήταν αξιωματικός και είχε μάθει σε μια διαφορετική ζωή αλλά ίσως και επειδή μας είχε στερηθεί πολύ, αφού τον περισσότερο καιρό έλειπε από κοντά μας. Πάντως, όποιος κι αν ήταν ο λόγος, από όλους μας ήταν αποδεκτός και σεβαστός.

                                                    Η  ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΚΟΥΛΟΥΡΑ 

Ένα μεσημέρι, γυρνώντας από το Γυμνάσιο στο σπίτι ποδαρόδρομο με παρέα πολλές συμμαθήτριές μου, ξεθεωμένες και μπαϊλντισμένες όπως ήμασταν όλες από τις πρόβες των γυμναστικών επιδείξεων, στο ύψος του Ναυτικού Νοσοκομείου, περνούσε ένα στρατιωτικό τζιπάκι, που στο πίσω μέρος καθόντουσαν πέντε – έξι ναυτάκια και μας πειράζανε: – Κορίτσια, τι σημαίνει το βου; Άλλοτε τους απαντούσαμε και άλλοτε όχι, ανάλογα με την όρεξή μας.

Πηγαίναμε στο Β’ Γυμνάσιο Θηλέων Κολωνακίου και τότε ήταν υποχρεωτικό να φοράμε μαύρη ποδιά, άσπρο γιακά και το σήμα του σχολείου, το βου δηλαδή. Τα ναυτάκια λοιπόν, για να μας αναγκάζουν να μιλήσουμε, εκτός από το τι σημαίνει το βου – καμία απάντηση εδώ – μας ρώτησαν εάν θέλαμε, μιας και ήταν καταμεσήμερο, μία κουλούρα ψωμί. Εγώ πεινούσα πολύ και χωρίς να το σκεφτώ καθόλου τους απάντησα, ναι. Αυτοί δεν έχασαν λεπτό και μας πέταξαν μία κουλούρα, ζεστή – ζεστή. Μια συμμαθήτριά μας θύμωσε, γιατί είπα ναι και φώναξε. Οι υπόλοιπες για κλάσμα δευτερολέπτου, κόψαμε την κουλούρα κομματάκια, την μοιραστήκαμε και την φάγαμε. Στην συμμαθήτριά μου που δεν της άρεσε η χειρονομία μου, δεν της δώσαμε ούτε μία μπουκιά. Εκείνη άλλωστε έχασε, όχι εμείς που στο τέλος λέγαμε να είχαμε κι άλλο.

Η διαδρομή που κάναμε για να πάμε με τα πόδια στο σχολείο μας αλλά και να γυρίσουμε, ήτανε πολύ μεγάλη. Οι περισσότερες ξεκινάγαμε από τον Άγιο Δημήτριο στους Αμπελοκήπους, διασχίζαμε την Λεωφόρο Αλεξάνδρας και μέσω Νοσοκομείου Έλενας, ναυτικού Νοσοκομείου, Μονής Πετράκη, καταλήγαμε στο Γυμνάσιο, που ήταν επί της δού Μαρασλή, στο Μαράσλειο. Πώς, λοιπόν, να μην πεινάσεις με τέτοιο ποδαρόδρομο και μάλιστα στο σχόλασμα του σχολείου;

                                                          Η  ΣΟΜΠΑ  ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΥ

Ένα πρωινό, μαζί με την αδελφή μου την Τούλα, κατεβήκαμε κάτω στην Αθήνα ν’ αγοράσουμε μια σόμπα πετρελαίου. Πήγαμε στην οδό Αθηνάς, ψάξαμε σε αρκετά μαγαζιά να βρούμε μία καλή αλλά και φτηνή σόμπα.

Κατά την παιδική μας κρίση, βρήκαμε μία που ήταν στα μέτρα μας, και από απόψεως όγκου αλλά και τιμής, την αγοράσαμε και την πιάσαμε με μεγάλη δυσκολία από τα δύο άκρα να την μεταφέρουμε μέχρι το λεωφορείο, που η αφετηρία του ήτανε στην Ομόνοια, απέξω από την «Αστόρια». Δεν υπήρχαν λεφτά για να πληρώσουμε ταξί. Στο δρόμο που πηγαίναμε, κάθε τόσο σταματούσαμε να ξεκουραστούμε και να αλλάξουμε χέρι. Κάποια στιγμή, ένας νεαρός προθυμοποιήθηκε να μας βοηθήσει και μας ρωτά: – Κορίτσια, θέλετε να σας βοηθήσω;

Η Τούλα χωρίς να περιμένει δεύτερη κουβέντα, μήπως ο νεαρός το μετανιώσει, του δίνει την σόμπα. Αυτός την βάζει στον ώμο του με μεγάλη ευκολία, άνδρας γαρ και γεροδεμένος ήτανε, και φτάνουμε πολύ σύντομα στην αφετηρία του λεωφορείου. Έρχεται το λεωφορείο, το παλικάρι πάει από την μπροστινή πόρτα να την βάλει μέσα αλλά ο οδηγός του λεωφορείου δεν τον αφήνει, γιατί, λέει, του πιάνει χώρο. Ο νεαρός νευριάζει και αρχίζει να φωνάζει ότι θα μεταφέρει την σόμπα του με το λεωφορείο και όχι με ταξί. Είπαμε, που λεφτά γι’ αυτήν την πολυτέλεια! Η αδελφή μου φοβήθηκε για την τροπή που έπαιρναν τα πράγματα και τραβούσε τον νεαρό από το πουκάμισο, ν’ αφήσει την σόμπα κάτω. Φοβηθήκαμε και οι δυο μας, μήπως από την σύγχυση του πέσει από τα χέρια κάτω και σπάσει. Θέλαμε να την πάμε «σώα» στο σπίτι μας και όχι στραπατσαρισμένη. Τότε επενέβησαν κάποιοι επιβάτες, πιο ψύχραιμοι, και έπεισαν τον οδηγό να βάλει μέσα την σόμπα. Αυτό και έγινε.

Περιττό να σας πω ότι τον νεαρό δεν τον ξαναϊδαμε ποτέ. Κρίμα, γιατί η προθυμία του αυτή μπορεί να ήταν και μια ενδόμυχη επιθυμία να συναντήσει πάλι την αδελφή μου. Του τα χάλασε ίσως τα σχέδια ο καυγάς. Γι’ αυτό στη ζωή σας να αποφεύγετε πάντοτε τους καυγάδες, γιατί γι’ αλλού μπορεί να έχετε βλέψεις και αλλού να καταλήξετε.


σάρωση0023

Ancient_Paper_PNG_Clipart_Image

 

 

 

 

Από το βιβλίο της «ΑΡΩΜΑ ΖΩΗΣ» – Ποιήματα και ιστορίες βγαλμένες από τη ζωή  

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ από τη συγγραφέα

Το περιβόλι της ζωής διανθισμένο με λογής – λογής λουλούδια, μου έδωσε την ευκαιρία να ζήσω και όμορφες και κακές στιγμές. Σε όλα τα περιβόλια, στους αγρούς, στα χωράφια, παρ’  όλη την καλλιέργεια, φυτρώνουν και τα αγκάθια, η αγριάδα και άλλα βλαβερά χορτάρια. Όποιος μπορέσει και τα εξολοθρεύσει από το περιβόλι του, το γρηγορότερο, θα λάβει και τους ανάλογους ωφέλιμους καρπούς.

Ας προσπαθήσουμε, όλοι μαζί, στην εξόντωση αυτών των βλαβερών χορταριών, τα οποία στην καθημερινή μας ζωή είναι οι κακές συνήθειες, η ατομικότητα και η αδιαφορία για την κοινωνία και τον συνάνθρωπό μας. Ας  προσπαθήσουμε όλοι μαζί ώστε το αποτέλεσμα να είναι θετικό. Να ξαναφέρουμε τη νεολαία μας στα δικά μας πρότυπα. Μα, θα μου πείτε, ότι ο κόσμος πάει μπροστά, δεν πισωγυρίζει και το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Γυρίζει όμως πίσω με τη δύναμη της θέλησης, όπως και ο Άσωτος υιός.  Οι πόρτες και οι αγκαλιές είναι πάντοτε ανοιχτές για την επιστροφή τους στο σωστό δρόμο της περαιτέρω ζωής τους.

Έχει ανάγκη ο τόπος μας, η θρησκεία, η οικογένεια, αυτής της πολυπόθητης επιστροφής στις αρχές, στις αξίες, σε ό,τι δυνατό και αληθινό… ΠΕΤΑΛΟΥΔΕΣ ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ                                                                              ΑΡΩΜΑ  ΖΩΗΣ

Ήταν 22 Ιουλίου του έτους 1962. το τηλέφωνο χτυπούσε δαιμονισμένα και ανυπόμονα. Η Ελένη σηκώνει το ακουστικό και από μέσα ακούει μια φωνή λαχανιασμένη, αγωνιώδη και τρεμάμενη να της λέει ότι την πιάσανε οι πόνοι της γέννας. «Έρχομαι», είπε κι έκλεισε το τηλέφωνο.

Ντύθηκε, όσο μπορούσε πιο γρήγορα και έτρεξε στο σπίτι της κοπέλας. Ήταν το πρώτο ανίψι και φυσικά το πρώτο εγγόνι των γονιών τους. Η αγωνία μεγάλη, οι Χτύποι της καρδιάς ταχείς και ακανόνιστοι. Τους ένιωθε ακόμη και πίσω στην πλάτη της.  Ξαφνικά την έπιασε μια επιθυμία να παραστεί στη γέννηση αυτού του παιδιού. Δεν την κράταγε τίποτα. Ένιωθε ευτυχισμένη και πλημμυρισμένη από διάφορα συναισθήματα, αλλά ήθελε να ζήσει και «από πρώτο χέρι», που λέμε, αυτήν την ανεπανάληπτη στιγμή της μητρότητας και της γέννησης του παιδιού.

Το χειρουργείο μοσχοβολούσε ζωή, το άρωμα αυτό την πλημμύρισε και την συγκλόνισε. Διέκρινε σιγά – σιγά, λες και ήτανε γιατρός, τη διαστολή της μήτρας. Πότε σαν ένα τάλιρο, πότε σαν δεκάρικο, σαν αυγό, σαν πορτοκάλι. Οι κραυγές της αδελφής της από τους αφόρητους πόνους, ευτυχώς δεν την επηρέασαν καθόλου. Της έδινε όσο μπορούσε κουράγιο με τα λόγια και τα χάδια της και της έλεγε ότι «θα μας κάνεις ένα ωραιότατο και υγιέστατο παιδάκι». Έτσι ένιωθε και έτσι έγινε. Εκείνα τα χρόνια δεν ξέραμε από πριν το φύλο του παιδιού και υπήρχε κι αυτή η αγωνία στη μέση. Όσο η διαστολή της μήτρας μεγάλωνε, τόσο θέριευε η αγωνία για τη γέννηση ενός γερού παιδιού.

Τα μάτια της Ελένης δεν ξεκολλούσαν από τη μήτρα της αδελφής της. Ήθελε να δει και να ζήσει όλες τις φάσεις της γέννας. Όταν πια η διαστολή έδειξε ότι το μωράκι σιγά – σιγά ξεπροβάλλει την ύπαρξή του σ’  αυτόν τον κόσμο και έχει μαύρα μαλλάκια, άρχισε να κλαίει με αναφιλητά. Τότε ήτανε πράγματι που ευωδίασε όλο το χειρουργείο. Κοίταξε γύρω της και ένιωσε ότι βρισκόταν σ’  ένα ανθοκήπι του Θεού με χιλιάδες αρωματικά λουλούδια, με λογής – λογής χρώματα, με τις μέλισσες να τριγυρνούν να μαζέψουν τη γύρη και τα πουλάκια να κελαηδούν χαρούμενα, μεταφέροντας με το τραγούδι τους το χαρμόσυνο γεγονός της γέννησης του μωρού. Ο γιατρός πήρε το παιδί στα χέρια του, τους είπε ότι είναι κοριτσάκι, το έδωσε στη μαία να το πλύνει και να το φέρει σε λίγο να το δούνε…

Πολλές φορές σκεφτόταν η Ελένη, που βρήκε όλο αυτό το κουράγιο και τη δύναμη να παραστεί σ’ αυτή τη γέννα. «Θεέ μου» μονολογούσε «τι μοναδική εμπειρία ήταν αυτή που έζησα! Τι συγκλονιστικό και συναρπαστικό συναίσθημα!» Ήταν χαρούμενη που έζησε τον ερχομό μιας καινούργιας ζωής σε όλη τη μεγαλοπρέπεια, γεμίζοντας την καρδιά και την ψυχή της από άρωμα ζωής.

 ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΟ ΝΑ ΘΥΜΑΣΑΙ

Σήμερα το μεσημέρι  βρέθηκα σε άλλα μέρη

νοσταλγώντας τα παλιά με λαχτάρα και χαρά.

 Είν’ ωραίο να θυμάσαι  όλες σου τις αναμνήσεις,

να συγκρίνεις και τα χρόνια, που περάσαν σαν τα χιόνια.

 Η ζωή θέλει κουράγιο,  λεβεντιά και καλοσύνη,

δύναμη, ψυχή κι αγάπη κι η καρδιά όλο να δίνει.

ΤΟ ΕΙΡΗΝΙΚΟ ΠΟΥΛΙ 

 Ένα πουλί χαρούμενο  άνοιξε τα φτερά του,

για να ξεφύγει απ’ το κλουβί να βρει τη λευτεριά του.

 Μια χαμηλά επέταγε   κι άλλοτε στα ουράνια,

γιατί έτσι ένιωθε λεύτερο, με πλέρια περηφάνια.

 Έτρεχε ασταμάτητα σ’  όλης της Γης τα μέρη,

ποτέ δεν ξεκουράστηκε νύχτα ή μεσημέρι.

 Ειρήνης μήνυμα γλυκό  έπρεπε να μας φέρει,

σε όλους τους λαούς της Γης το άσπρο περιστέρι.

 Τραγούδαγε για λευτεριά  και για δικαιοσύνη.

Μ’  ένα κλαδάκι αγριελιά  υμνούσε την ΕΙΡΗΝΗ.

 ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΚΑΘΕΤΑΙ  ΕΚΕΙ

 Αυτός που κάθεται εκεί βαθιά συλλογισμένος,

αυτός που κάθεται εκεί κι είναι βαλαντωμένος,

τι άραγε να σκέφτεται, τι άραγε να θέλει;

 Αυτός που κάθεται εκεί μονάχος στο τραπέζι,

με μάτια, χείλη ανοιχτά, ποιον τάχα περιμένει;

Μήπως του λείπει η συντροφιά  και στο ποτό το ρίξει;

Μήπως ζητά τη λησμονιά, τον έχουν απορρίψει;

 Αυτός που  κάθεται εκεί έχει πικρά τα χείλη.

τα βάσανα και οι καημοί  είν’  οι δικοί του φίλοι.

 ΤΟ ΓΙΑΟΥΡΤΙ ΤΟΥ ΓΙΑΤΡΟΥ

Στους Αμπελοκήπους ήτανε μια μονοκατοικία, στην οποία ζούσαν τέσσερις οικογένειες. Συγκατοικούσαν και προσπαθούσαν να μη δημιουργούν προβλήματα ο ένας στον άλλον.

Οι ένοικοι αυτής της μονοκατοικίας ήταν: α) Μία πενταμελής οικογένεια, που ο πατέρας ήταν αξιωματικός, σε δύο δωμάτια. β) Τρία αδέλφια, δυο αγόρια και ένα κορίτσι, σ’  ένα δωμάτιο. γ) Μια μοναχική κυρία σ’ άλλο δωμάτιο και δ) «Η Μάνα του Στρατού», ένας μοναδικός άνθρωπος, σ’ άλλο δωμάτιο. Χολ, κουζίνα, μπάνιο ήταν κοινόχρηστοι χώροι.

Δύσκολοι καιροί τα μετά την Κατοχή χρόνια. Ανέχεια και συνεχής προσπάθεια των ανθρώπων για την επιβίωσή τους. Η ζωή τους διακρινόταν μόνο από  προσπάθειες για ένα καλύτερο μέλλον. Η μια προσπάθεια διαδεχόταν την άλλη για το ξεπέρασμα κάθε αναποδιάς, της αναδουλειάς, της αποτυχίας, της δυστυχίας, με κύριο στόχο την ουσιώδη επιβίωσή τους. Μέσα σ’ αυτό το κλίμα περνούσαν οι ώρες, οι μέρες, τα χρόνια. Όμως δεν το έβαζαν κάτω. Η μια νοικοκυρά περίμενε την άλλη υπομονετικά στην κουζίνα για να μαγειρέψει. Εξαίρεση σ’ αυτό ήταν «Η Μάνα του Στρατού», η οποία έτρωγε στην υπηρεσία της και πολλές φορές έφερνε και κάτι για τα παιδιά της μονοκατοικίας.

Στις γιορτές μαζευόντουσαν όλοι μαζί και έτρωγαν, έπιναν το κρασάκι τους, φέρνοντας ο καθένας από κάτι που είχε μαγειρέψει. Άλλος τυρόπιτα, άλλος σπανακόπιτα, κεφτεδάκια, κοτόπουλο και άλλα συμπληρωματικά φαγητά. Καθόντουσαν όλοι αγαπημένοι και μονιασμένοι γύρω από το τραπέζι και τιμούσαν δεόντως τα καλομαγειρεμένα σπιτικά φαγητά τους. Πολλές φορές ερχόντουσαν και κανά δυο γειτόνοι, αλλά πάντα στην παρέα τους ο γιατρός ο Γάκης, που έφερνε μια μεγάλη τσανάκα γιαούρτι, για επιδόρπιο. Του άρεσε πολύ το γιαούρτι. Όταν τελείωναν το φαγητό τους πολλές φορές το έριχναν και στο χορό, καλαματιανό, τσάμικο, συρτό, νησιώτικα κ.λπ.

Ο γιατρός, όσο περνούσε η ώρα τόσο σκεπτόταν το γιαούρτι. Φώναζε στις γυναίκες να το φέρουν και να αρχίσουν να τρώνε όλοι από μέσα από την τσανάκα, με ένα κουτάλι. Γυρνούσε γύρω – γύρω από το τραπέζι και έτρωγε όποιος ήθελε, κανένας δεν το άφηνε αλλά ο γιατρός μόλις έτρωγαν δυο – τρεις εφώναζε «ήρθε η σειρά μου». Και δώστου πάλι «ήρθε η σειρά μου». Εκεί που δεν εφώναζε ποτέ ότι ήρθε η σειρά του ήταν όταν έτρωγαν τα παιδιά. Στα παιδιά είχε πολύ μεγάλη αδυναμία. Τον έκαναν ό,τι ήθελαν. Τον παίζανε, με όλη τη σημασία της λέξης.

Έτσι, σ’ αυτό το σπίτι περνούσανε τις γιορτές, τις Κυριακές, το Πάσχα, τα Χριστούγεννα και τις εθνικές επετείους. Τι όμορφα χρόνια !!! Δυστυχώς, αυτά τα χρόνια έχουν φύγει ανεπιστρεπτί.

ΓΙΑΟΥΡΤΙ

 ΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ

Είσαι ένα περιστέρι που πάντα τρέχει

και το φτερούγισμά σου τελειωμό δεν έχει.

 Κλαδάκι ελιάς  στο στόμα σου κρατάς,

κι όσο μπορείς, πιο ψηλά πετάς.

Τον ερχομό   της ΕΙΡΗΝΗΣ προσδοκάς,

γι’ αυτό ποτέ δεν σταματάς.

 Η ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ

 «Η γιαγιά η Γυφτολένη  / στο πεζούλι καθισμένη / περιμένει τα εγγονάκια / να τους πει παραμυθάκια. / Έρχονται τα εγγονάκια  / ζωηρά σαν διαβολάκια, / πέφτουνε στην αγκαλιά της, / της τραβάνε τα μαλλιά της…»        («Σωπάστε αχρόνιαγα»)

Σ’ ένα πανέμορφο χωριό της Αρκαδίας, την Βάχλια, ζούσε η γιαγιά η Γυφτολένη, έτσι την αποκαλούσαν, με την οικογένειά της, τα παιδιά της και τα πολλά εγγόνια. Τα εγγόνια της πάντα πήγαιναν στη γιαγιά τους να την δουν και περίμεναν από εκείνη να τα αγκαλιάσει, να τα φιλήσει, να τα φιλέψει και να τα συμβουλέψει. Αγόρια και κορίτσια γύρω – γύρω καθισμένα, όταν ήταν μικρά, περίμεναν να τους πει παραμύθια. Καθόντουσαν και την άκουγαν με προσοχή και αφοσίωση και προσπαθούσαν να πάνε  όσο πιο κοντά της μπορούσαν. Πέρασαν όμως τα χρόνια και τα εγγόνια μεγάλωσαν, άλλα έφυγαν από το χωριό για να σπουδάσουν, άλλα να πάνε να υπηρετήσουν την πατρίδα, φανταράκια δηλαδή, και οι κοπελιές πήραν κι αυτές το δρόμο τους.

Όλα της τα εγγόνια τα συμβούλευε και τους έλεγε να προσέχουν στο δρόμο, στη δουλειά τους και προπαντός τις παρέες τους. Στα κορίτσια, εκτός από αυτές τις ατελείωτες συμβουλές, τους έλεγε να προσέξουν τι είδους άνδρα θα γνωρίσουν, πως θα τον γνωρίσουν, που θα τον γνωρίσουν, τι δουλειά θα κάνει και άλλα πολλά. Όταν έφτανε στο θέμα του γάμου, εκεί, αφού έδινε απλόχερα την ευχή της, έλεγε: – Κοριτσάκι μου, να θυμάσαι πάντοτε ότι ο άνδρας σου πρέπει να σε γνωρίζει από τη μέση και κάτω. Ποτέ πάνω από αυτήν. Πόσο σοφή κουβέντα από μια αγράμματη γιαγιά, μπασμένη όμως μέσα στη ζωή και γνωρίζοντας καλά – καλά τους άντρες. Όταν την ρωτούσαν: – Γιατί το λες αυτό, γιαγιά; Αυτή απαντούσε:  – Γιατί δεν θέλω ποτέ ο άντρας να εκμεταλλευτεί τα αισθήματά σου, την αγάπη σου, την αφοσίωσή σου σ’ αυτόν και την προσφορά σου.

«Φύλαγε τα ρούχα σου» έλεγε «για να έχεις τα μισά». Φύλαξε την καρδιά σου για να μην πληγωθείς, να μην στενοχωρηθείς, να μην απογοητευτείς. Όσο λιγότερα ξέρει για την καρδιά σου, τόσο καλύτερα. Σοφά λόγια από μια αγράμματη γιαγιά, που δεν ήξερε να βάζει την υπογραφή της, ήξερε όμως τη νοοτροπία των ανθρώπων και είχε ζήσει πολλά, ώστε να μπορεί να συμβουλεύει και τα παιδιά της αλλά και τα εγγόνια της.

 ΟΣΟ  ΜΠΟΡΕΙΣ

Μίλα μου γι’ αγάπη, όσο μπορείς.

Κοίτα με στα μάτια , όσο μπορείς.

Κράτα με στην αγκαλιά σου, δεν χορταίνω τα φιλιά σου.

 Όσο μπορείς, όσο μπορώ,  πιασμένοι χέρι – χέρι,

να τον περνάμε τον καιρό μαζί  γλυκό μου ταίρι.

 Γύρε δίπλα στο πλευρό μου. όσο μπορείς.

Χάϊδεψέ με, κράτησέ με, όσο μπορείς.

Οι καρδιές μας ενωμένες, ένα στόμα,   

μια ανάσα, ένας πόθος, ένα σώμα…

                                                      ΤΟ ΚΕΡΑΤΟ ΤΗΣ ΘΕΙΤΣΑΣ

Ήταν ένα μαγιάτικο Σαββατιάτικο απογευματινό όταν κάθισε μια μικρή παρεούλα αγαπημένων συγγενών να πιει το καφεδάκι της στο σαλόνι του σπιτιού. Άλλος κάθισε στον καναπέ αραχτός και λάιτ που λέμε, άλλος στην πολυθρόνα, άλλος στην καρέκλα μ’  ένα μαξιλαράκι στη μέση του για να είναι άνετα και άλλος ξαπλωμένος στον τετραθέσιο καναπέ του σαλονιού. Στο τραπεζάκι κουλουράκια, κέικ, γλυκίσματα, σοκολατάκια, καραμέλες, ακόμη και τσίχλες υπήρχαν σ’ ένα κουτί. Ό,τι επιθυμεί ο πας έκαστος, που λέμε. Έπιναν, λοιπόν, τον καφέ τους, με τα κουλουράκια τους, τις ιστοριούλες τους, με το πώς πέρασε το πρωινό τους εκείνο, για τα ψώνια της εβδομάδας, για το αυριανό φαγητό και άλλα πολλά.

Τα παιδιά της οικογένειας, δυο ευγενικά όμορφα και χαρισματικά παιδιά, ετοιμαζόντουσαν να πάνε κι αυτά να πιούνε τον καφέ τους με τη δική τους νεανική παρεούλα. Έκαναν ένας – ένας το μπάνιο του και μετά φώναζαν τη μητέρα τους να τους δώσει τι θα φορέσουν. Τι ωραία οικογενειακή ατμόσφαιρα, ε; Πήραν το χαρτζιλικάκι τους και ξεκίνησαν, οπότε πλέον το πε΄διον δράσης των μεγαλύτερων ήταν ελεύθερο για τη συνέχιση του καφέ, χωρίς διακοπές, και της συζήτησης. Μεταξύ της παρέας ήταν και η θείτσα η Λάμψη, όπως την αποκαλούσαν συχνά όλοι τους και προπαντός ο άντρας της οικογένειας.

Η θεία, μια ξανθιά κυρία, καλοσυνάτη, φινετσάτη και τσαχπίνα, κάθεται ανετότατα στον καναπέ με το ένα πόδι πάνω στο άλλο, σταυροπόδι δηλαδή. Στο αριστερό της γόνατο, η ανιψιά της η Μαρία παρατηρεί ότι προεξέχει ένα μικρό κοκκαλάκι. Πλησιάζει κοντά της για να το δει καλύτερα και με στοργή και ενδιαφέρον ερωτά τη θείτσα της: – Θεία, τι είναι αυτό που έχεις στο γόνατο;

Εδώ την αποκαλεί θεία γιατί το πράγμα νομίζει ότι είναι σοβαρό. Η θεία με χιούμορ της απαντά: – Κερατάκι, παιδί μου. Η Μαρία τότε, με απορία, λέει στη θείτσα της:– Ε…, θείτσα μου, τι να σου πω, πρώτη φορά βλέπω κέρατο στο γόνατο, τόσο μυτερό και καλοβγαλμένο!!! Η θείτσα δεν αφήνει την ευκαιρία να της πάει χαμένη και της λέει, όσο μπορεί πιο σοβαρή: – Βλέπεις, παιδάκι μου, ήταν τόσο βαθύ και μεγάλο σε μήκος, που από το μέτωπο έφτασε μέχρι το γόνατο!

Αυτό ήτανε και το αποκορύφωμα για να ξεσπάσουν όλοι σε ασυγκράτητα γέλια.

                                                                          ΤΑ ΑΓΡΙΑ ΧΟΡΤΑ

Τρεις αχώριστες φιλενάδες, η Μαρία, η Λευτερίτσα και η Γιάννα, ξεκίνησαν μια Κυριακή απόγευμα και πήγαν στην Ανθούσα να μαζέψουν άγρια χόρτα για να φάνε το βράδυ παρέα στην ταβέρνα του κυρ – Παντελή. Ξεχύθηκαν μέσα στα χωράφια και προσπαθούσαν να μαζέψουν όσο μπορούσαν περισσότερα χόρτα. Έψαχναν από εδώ, έψαχναν από εκεί, αλλά δυστυχώς δεν έβρισκαν να μαζέψουν παρά μόνο κάτι μικρά, πολύ μικρά που μόλις τα ξερίζωναν διαλύονταν στα χέρια τους. Και οι τρεις ούτε μια σακούλα του σούπερ μάρκετ δεν είχαν μαζέψει.

Γύρισαν άπρακτες. Η Γιάννα, κοντά στην ταβέρνα είχε ένα εξοχικό σπίτι με μεγάλο οικόπεδο. Πήγε μόνη της εκεί και ό,τι χόρτο υπήρχε το  μάζεψε. Επειδή και από αυτά που βρήκε στο οικόπεδό της δεν ήταν ευχαριστημένη, σοφίστηκε να μαζέψει αγκάθια, να τα βάλει στο κάτω μέρος της σακούλας και από πάνω να βάλει όσα άγρια ραδίκια και ζοχούς είχε βρει, έτσι ώστε η σακούλα να φαίνεται γεμάτη. Πηγαίνει στο ταβερνάκι κι αυτή και κάθονται όλοι μαζί να καθαρίσουν τα χόρτα για να τα βράσουν για το βραδινό τους γεύμα. Μόλις την βλέπει ο κυρ – Παντελής με γεμάτη τη σακούλα, φωνάζει στη Μαρία και στη γυναίκα του τη Λευτερίτσα: – Να, βρε άχρηστες, κοιτάτε πόσα χόρτα μάζεψε η Γιάννα… Και κάθεται αμέσως στο τραπέζι να βοηθήσει κι αυτός στο καθάρισμα. Βάζει το χέρι του μέσα στη σακούλα, πιάνει μια χούφτα χόρτα και μουρμουρίζοντας για την ανικανότητά τους, ξαναβάζει το χέρι του μέσα για να βγάλει κι άλλα χόρτα. Με την φούρια και τη δύναμη που έχωσε το χέρι του, πιάνει και τα αγκάθια κι αγκυλώνεται. – Ωχ, φωνάζει, βρε παλιοθήλυκο και αγκάθια μάζεψες; Η Γιάννα του απαντά: – Αφού δεν έβρισκα χόρτα μάζεψα αγκάθια για να φέρω γεμάτη την σακούλα.

Ξεχώρισαν τα χόρτα από τα αγκάθια, παίρνοντας επάνω τους «οι άχρηστες» για τα μαζεμένα χόρτα της Γιάννας, τα έπλυναν, τα έβρασαν και βγήκαν όλα κι όλα ένα βαθύ πιάτο. Ο κυρ – Παντελής έψησε τα παϊδάκια, τηγάνισε πατάτες και κάθισε η συντροφιά να γευτεί και να ευχαριστηθεί το φαγητό με το κρασάκι τους. Μόλις κάθισαν όλοι, άρχισε ο ταβερνιάρης να σερβίρει. Όταν ήρθε η σειρά της Γιάννας, κάνει ότι κάτι ξέχασε να φέρει, πηγαίνει μέσα στην κουζίνα και της φέρνει σ’  ένα βαθύ πιάτο μερικά και μάλιστα τα πιο μεστωμένα αγκάθια, γαρνιρισμένα με δυο –τρεις πατάτες τηγανιτές και της το σερβίρει λέγοντας: – Εσύ, Γιάννα μου, αυτά θα φας. Τίποτε άλλο. Είπα να μην σου στερήσουμε αυτά που μάζεψες με τόσο κόπο!

Το τι επακολούθησε δεν περιγράφεται. Γέλια, γέλια ασυγκράτητα, μέχρι δακρύων. Πέρασε αρκετή ώρα πριν την αφήσουν να αγγίξει τα νοστιμότατα παϊδάκια, την φέτα, τα χόρτα, αυτά τα λίγα που υπήρχαν μέσα στο πιάτο. Όλοι τους γεύτηκαν στην κυριολεξία από μια πιρουνιά. Δεύτερη δεν έφτανε. Και η Γιάννα έφαγε την πιρουνιά της. Αξέχαστα χρόνια, αξέχαστες εποχές, παντοτινές φιλίες, αιώνιες αγάπες…

Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΚΛΗΔΟΝΑ

                                                                 ΤΟ ΕΘΙΜΟ ΤΟΥ ΚΛΗΔΟΝΑ

Κάθε 23 Ιουνίου το βράδυ, παραμονή του Αγίου Ιωάννου, μαζευόμαστε περισσότερο τα κορίτσια στο σπίτι μας κι ετοιμάζαμε τον κλήδονα. Ο κλήδονας ήταν ένα μεγάλο βάζο που το γεμίζαμε με αμίλητο νερό και το κάθε κορίτσι ή αγόρι έριχνε μέσα ένα δαχτυλίδι, βραχιόλι ή ό,τι άλλο αντικείμενο, μικρό βέβαια, ήθελε. Εκεί τα αφήναμε όλη τη νύχτα έξω στο φεγγάρι και την άλλη μέρα μαζευόμαστε πάλι και μια κοπέλα αναλάμβανε να βάλει το χέρι της μέσα και να πάρει ένα αντικείμενο. Μια άλλη διάβαζε συγχρόνως ένα στιχάκι από το Ημερολόγιο και γινότανε το σχετικό κουτσομπολιό. Μετά έπινε λίγο αμίλητο νερό και πήγαινε και περίμενε σ’  ένα σταυροδρόμι ν’ ακούσει ένα όνομα. Υποτίθεται ότι αυτό το όνομα θα είχε αυτός ή αυτή που θα παντρευόταν. Τις περισσότερες φορές ανέβαινα στην ταράτσα του σπιτιού μας και ανάλογα με το ποιος ή ποια ήτανε στο σταυροδρόμι φώναζα και το όνομα της αρεσκείας της. Εγώ πάντως ήθελα να ακούω το όνομα Δημήτρης.

Εκτός από την προετοιμασία του κλήδονα, την παραμονή του Αγίου Ιωάννου, κόβαμε και από τρία φύλλα συκιάς για τον καθένα. Στα δύο φύλλα γράφαμε δύο ξεχωριστά ονόματα, όπως θα θέλαμε να λένε τον σύντροφό μας και στο τρίτο φύλλο δεν γράφαμε κανένα όνομα. Αυτό σήμαινε ότι θα ήταν τελείως άγνωστος ή άγνωστη. Αυτά τα βάζαμε στην σειρά κάτω στο μωσαϊκό της πίσω βεράντας και τα αφήναμε έξω όλη τη νύχτα. Όποιο φύλλο θα τυλιγότανε περισσότερο από τα τρία του καθενός, αυτό το όνομα που έγραφε το χαρτάκι θα ήταν και το όνομα του ατόμου που θα παντρευόμασταν αργότερα. Όταν λοιπόν τελείωναν όλες αυτές οι προετοιμασίες του κλήδονα αλλά και των φύλλων της συκιάς, τότε πραγματικά άρχιζε το πανηγύρι που, πολλές φορές, κρατούσε μέχρι αργά το βράδυ.

Ανάβαμε φωτιά και καίγαμε στην αρχή όλα τα πρωτομαγιάτικα στεφάνια. Πηδούσαμε αρκετές φορές και από όλες τις μεριές την φωτιά. Δεν ήταν λίγες οι φορές που τσουλουφριζόμασταν αλλά εμείς εκεί, δεν το βάζαμε κάτω. Καίγαμε ξερά χόρτα από τους κήπους, ξύλα, σανίδια, βιβλία, εφημερίδες και ό,τι άλλο καιγότανε. Μια φορά η Τούλα πέταξε μέσα στην φωτιά ένα αχυρένιο στρώμα, που είχαμε στην ταράτσα και κοιμόμασταν το καλοκαίρι και η φωτιά ξεπέρασε τα σπίτια. Ευτυχώς που ο δρόμος ήταν άσφαλτος και φαρδύς και δεν έγινε καμιά μεγάλη ζημιά.

Το έθιμο της φωτιάς το διατηρούσαμε και μέχρι το 1989, οπότε συνέβη το πολύ δυσάρεστο γεγονός για μένα, ο χαμός του συζύγου μου, και σταματήσαμε. Όμως, πολλές φορές αυτές τις ανεπανάληπτες στιγμές τις νοσταλγώ και κάθε φορά που θα τις φέρω στην μνήμη μου, χωρίς να το θέλω, ένα δάκρυ νοσταλγίας κυλάει στο μάγουλό μου. 


σάρωση0041Η Ζαννέτα καταθέτει στεφάνι στο άγαλμα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, στις 9/2/2003, ως εκπρόσωπος της Ένωσης Βαχλαίων «Η Αγία Παρασκευή».


        Δοκίμιο της Ζαννέτας Καλύβα-Παπαϊωάννου

Η ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ

αισιοδοξίαΜέσα στην πορεία της ζωής μας  αντιμετωπίζουμε πολλές φορές χαρούμενες, ευτυχισμένες στιγμές, αλλά και δυσάρεστες και ανελέητες αντίξοες συνθήκες που δεν μας επιτρέπουν να σκεπτόμαστε λογικά και ψύχραιμα για την αντιμετώπιση αυτών των δυσκολιών, μιας εποχής που δυστυχώς βιώνουμε σήμερα. Συνήθως στα δύσκολα, κολλάει το μυαλό μας, όπως εκφραζόμαστε στην καθημερινότητά μας, μας φέρνουν σε αδιέξοδο, σε απόγνωση και απαισιοδοξία.

Όταν στην ψυχή μας επικρατήσει η απαισιοδοξία, μας κυριεύει ο φόβος, η αμφιβολία, η ανασφάλεια, η απελπισία, η αδιαφορία, ο φθόνος, η δυστυχία και τόσα άλλα αρνητικά συναισθήματα, τα οποία αφαιρούν από την προσωπικότητά μας τις αρετές, της πίστης, της ελπίδας και της Αγάπης. Αυτές τις τρείς αρετές να προσπαθούμε να τις διαφυλάττουμε σαν κόρη οφθαλμού στην ζωή μας, διότι η ζωή είναι ωραία και γεμάτη αρμονία, αρκεί να ξέρεις να διαχειρίζεσαι σωστά και ειλικρινά τις συνθήκες διαβίωσης και διαπαιδαγώγησης μέσα στο κοινωνικό γίγνεσθαι.

Μετά από μια σαρωτική καταιγίδα, βροντές και  αστραπές, στον ουρανό βγαίνει το ουράνιο τόξο, πολύχρωμο, για να μας δείξει ότι έρχεται η νηνεμία, η ηρεμία της φύσης, τα χρώματα, που συμβολίζουν την διαφορετικότητα του ανθρώπου. Τότε ο ολόλαμπρος ήλιος θα στεγνώσει τα βρεγμένα, θα ζεστάνει το περιβάλλον για να βγούνε οι άνθρωποι έξω, να απολαύσουν την καθαρή ατμόσφαιρα, να αναπνεύσουν το καθαρό οξυγόνο και να νοιώσουν ότι ο Θεός με αυτόν τον τρόπο τούς προσφέρει ό,τι καλύτερο έχει να τούς δώσει, μετά από την κάθαρση του μολυσμένου περιβάλλοντος. Τότε, πράγματι, καταλαβαίνουμε πιο εύκολα και ουσιαστικά την διαφορά μεταξύ μολυσμένου και καθαρού υγιούς περιβάλλοντος. Και όπως λέει ο Ιάσων Ευαγγέλου, λογοτέχνης, γιατρός και φιλόσοφος «Αν ο ήλιος έδυσε μέσα σου, μην τον αναζητείς στον ουρανό».

Έτσι λοιπόν είναι και οι συνθήκες της ζωής μεταξύ καλού και κακού, χαράς και λύπης, ευτυχίας και δυστυχίας, ελπίδας και απελπισίας, αλληλεγγύης και αδιαφορίας, ευωδίας και κακοσμίας, ζεστού και κρύου, πίστης και απιστίας, υγείας και ασθενείας, ημέρας και νύκτας, αισιοδοξίας και απαισιοδοξίας. Αυτές είναι οι αντιθέσεις της ζωής, απαραίτητες, γιατί έτσι μπορούμε να ξεχωρίσουμε και να εκτιμήσουμε τα υπέρ και τα κατά, αρκεί να μπορούμε να αντιμετωπίζουμε όλες αυτές τις αντιθέσεις της ζωής και δη  τις αρνητικές, με αισιοδοξία, που είναι και το απαραίτητο στοιχείο για την ψυχική μας γαλήνη, το μοναδικό τονωτικό της καρδιάς. Ο αισιόδοξος άνθρωπος βλέπει πάντα φως εκεί που δεν υπάρχει, γιατί έχει την αυτοπεποίθησή του όχι μόνον σε εγρήγορση, αλλά και σε εφαρμογή.

Η ψυχή μας περιφέρεται πότε στο φως και πότε στο σκοτάδι. Πότε στην αρμονία και άλλοτε στην δυσαρμονία. Άλλες φορές επίσης σε δυσάρεστες σκέψεις και καταστάσεις, με άξονα την μη επίλυση των προβλημάτων, η οποία έχει ως επακόλουθο τον φόβο, τον τρόμο, το χάος και την συντριβή. Ο άνθρωπος βρίσκει την αρμονία στην ζωή και στον κόσμο, όταν κυριαρχεί μέσα του η εσωτερική αρμονία. Όταν πιστεύει ότι θα νικήσει, τότε σίγουρα θα βγει νικητής, γιατί είναι σίγουρος για τον εαυτόν του, για τις ενέργειές του και γιατί «ο κόσμος ανήκει στους αισιόδοξους», όπως έγραψε και ο  Γάλλος Ακαδημαϊκός Φρανσουά Γκιζό.  Ο άνθρωπος πρέπει να διαπαιδαγωγείται με  κύρια χαρακτηριστικά γνωρίσματα  την αισιοδοξία, την πίστη, την αγάπη, την αυτοπεποίθηση, την αδελφικότητα,  την πραγματική φιλία και την ελπίδα, αυτά για τα οποία πλειστάκις μας δίδαξε η Χριστιανική μας Θρησκεία.

Αισιοδοξία σημαίνει ευτυχία, ενώ απαισιοδοξία σημαίνει δυστυχία. Μεγαλύτερη ευτυχία για τον άνθρωπο δεν είναι μόνον η υγεία, οι φίλοι, η δόξα και ο πλούτος. Η μεγαλύτερη ευτυχία είναι να είναι αισιόδοξος και μέσα σ’ αυτήν την αισιοδοξία του να υφαίνει το υφαντό της ύπαρξής του, της συνέχειάς του, της δημιουργίας ενός υγιούς κοινωνικού συνόλου που αποτελεί και την δημιουργία μιας παγκόσμιας σύνθεσης, ενός παγκόσμιου εργόχειρου υφαντού. Άλλωστε « το μυστικό της αιώνιας νεότητας είναι η αισιοδοξία», όπως έλεγε και ο  Άγγλος  ποιητής Πέρσι Σέλλευ.

Η αισιοδοξία αποτελεί το φωτοστέφανο της χριστιανικής φιλοσοφίας και της χριστιανικής ιστορίας. Αισιόδοξος ήταν ο Θεμελιωτής του Χριστιανισμού, ο πιο Αισιόδοξος από όλους τους αισιόδοξους στον κόσμο. Παρέμεινε αισιόδοξος και όταν ακόμη εγκαταλελειμμένος από όλους προσευχόταν μόνος στον Θεό, εκείνη την μοιραία νύκτα πριν αρχίσει η ανείπωτη τραγωδία της Σταύρωσής Του. Ας ακολουθήσουμε τα βήματα του Χριστού για να μπορέσουμε και εμείς να θεμελιώσουμε μέσα μας την πίστη, την ελπίδα και την αγάπη, που συναποτελούν την αισιοδοξία. Μόνον η αισιοδοξία μας σώζει. Στο πρόσωπο του αισιόδοξου καθημερινά πέφτουν οι ακτίνες του ήλιου, του ζεσταίνουν και του φωτίζουν την ψυχή, βλέπει τα λουλούδια, ευφραίνεται η ψυχή του, ζει και περιφέρεται σ’ ένα ευωδιαστό ανθοκήπι, ενώ το πρόσωπο του απαισιόδοξου μένει χωρίς τον ήλιο, με αποτέλεσμα η ψυχή του να είναι κρύα,  σκοτεινή, σκληρή, ανικανοποίητη και να ζει μέσα σ’ ένα σκουπιδότοπο, χωρίς να μπορεί να υπάρξει καμιά δημιουργία ζωής, εφόσον την ψυχή του την τρέφει μόνον με αρνητικά και ποταπά συναισθήματα. Ο απαισιόδοξος είναι χειρότερος ακόμη και από τον σκλάβο.

Ας είμαστε αισιόδοξοι, ακόμη και όταν ζημιωνόμαστε, γιατί η ζημιά μας δεν είναι ποτέ άστοχη και χωρίς λόγο. Τα βάσανά μας είναι σημαντικός παράγοντας στην συνολική πορεία της ζωής μας, μας προβληματίζουν, μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους και επομένως μας ομορφαίνουν την ζωή και μας κάνουν πιο δυνατούς. Θα πρέπει να ξέρουμε ότι «τα βάρη του ο Θεός στους δυνατούς τα δίνει, διότι στους αδύνατους δεν έχει εμπιστοσύνη» ότι θα μπορέσουν να τα βγάλουν πέρα. Ας είμαστε αισιόδοξοι ακόμη και όταν μεγαλώνουμε σε ηλικία, διότι έχουμε την εμπειρία, την λογική, την σύνεση, την κυριαρχία του εαυτού μας, όπως όταν οραματιζόμασταν όταν ήμασταν νέοι. Θα πρέπει να ξέρουμε ακόμη ότι και οι ρυτίδες του προσώπου ξεκινούν από τις ρυτίδες της ψυχής. Γι’ αυτό κάθε ηλικία έχει το μεγαλείο της και την ομορφιά της.

Ας σκεφτόμαστε αισιόδοξα, επειδή μόνον η αισιόδοξη σκέψη φθάνει μέχρι τον Θεό. O Θεός δεν ζητά εξαιρετικούς ανθρώπους για απλό έργο, αλλά απλούς ανθρώπους για εξαιρετικό έργο. Ας είμαστε αισιόδοξοι και με τα συναισθήματά μας, γιατί η αισιοδοξία είναι το φάρμακο της λύπης και η πηγή της αληθινής και αιώνιας χαράς. Ας είμαστε αισιόδοξοι και με τα έργα μας, επειδή τα καλά έργα μας συνυφαίνονται με τα έργα του Θεού και διατηρούνται αιώνια όπως και τα έργα του Θεού. «Λέγε πως είσαι καλά ή πως όλα είναι καλά μαζί σου κι ο Θεός θ’ ακούσει τα λόγια σου και θα τα κάνει αλήθεια», μας διδάσκει ο κλινικός Καθηγητής Μικροβιολογίας Γουίλκοξ. Ας είμαστε αισιόδοξοι γιατί και η ίδια η ζωή είναι αισιόδοξη και εμείς οι άνθρωποι είμαστε η πιο υψηλή έκφραση της ζωής. Ακόμα και όταν ένα πουλί μέσα στο δάσος κελαηδεί, στην σιγή, θα αναρωτηθείς εάν  κάποιος το ακούει, εάν  κάποιος το επαινεί, και ας μην είναι εκεί κανείς. Όμως πόσο ωραίο και θεσπέσιο είναι το κελάηδημα του μες στην ερημιά. Έχετε δει πως φουσκώνει ο λάρυγγάς του, παθαίνει, μαλλιάζει η γλώσσα του. Πιάνει μια σπηλιά, ένα λαγκάδι και ζει τον Θεό μυστικά. Όλο το μυστικό είναι η αγάπη στον Χριστό. Το δόσιμο στον κόσμο τον πνευματικό. Ούτε μοναξιά νοιώθει κανείς, ούτε τίποτα. Ζει μέσα σ’ έναν άλλο κόσμο. Εκεί που η ψυχή χαίρεται, εκεί που ευφραίνεται και  που ποτέ δεν χορταίνει. Πρέπει ο άνθρωπος με την θέλησή του να καλλιεργεί το χωράφι της καρδιάς του, ώστε οι βροχές της Χάριτος να χρησιμοποιούνται για την κάθαρση και την σωτηρία της ψυχής του.

Και όταν ο ήχος από την ανελέητη κακοκαιρία σβήνει σιγά-σιγά, όπως αναφέρθηκα προηγουμένως, το αυτί μας κατακλύζεται από εξαίσιες συναυλίες βιολιών, τιτιβίσματα χελιδονιών, θροίσματα φύλλων, ο άνεμος κοπάζει και η φουρτουνιασμένη θάλασσα σταματά να βολοδέρνει τις μικρές βαρκούλες σαν τα τσόφλια των ξηρών καρπών, τότε εισπράττουμε την ευεργετικότητα της αισιοδοξίας, που μας κάνει να βλέπουμε μπροστά μας ένα θαυμαστό ανθισμένο τοπίο με ανθισμένες μυγδαλιές, νεραντζιές, κυδωνιές και να μας κερνά χιλιάδες δροσερές  λέξεις, έτοιμες  να  γράψουμε  ερωτικά ποιήματα, του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος.

Το να είναι κανείς αισιόδοξος και να πιστεύει ότι η αισιοδοξία είναι η αφετηρία κάθε νίκης, σημαίνει ότι ζει και  εκτιμά δίκαια το μεγάλο Δώρο της Ζωής!!!


σάρωση0039Ηλιούπολη, 23-6-2010: Ο Δήμαρχος της πόλης κ. Γιάννης Αναγνώστου και ο Πρόεδρος του Πολιτιστικού Κέντρου κ. Πάνος Παναγιωτόπουλος, παραδίδουν στη Ζαννέτα  τιμητική πλακέτα για την λογοτεχνική & πολιτιστική δράση της.


ΜΙΑ ΡΟΜΑΝΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΓΑΠΗΣ 

 Ήτανε Μάιος μήνας, όταν ένα ολόδροσο απογευματινό, μια ωραία συντροφιά, αποφάσισε να πάει βόλτα στην Βαρυμπόμπη. Όταν έφθασαν εκεί αντίκρισαν το καταπράσινο τοπίο, που σχημάτιζε ένα ωραιότατο φυσικό χαλί της Ανατολής, στολισμένο με λογής – λογής αγριολούλουδα, λευκές και κίτρινες  μαργαρίτες, ανεμώνες, κυκλάμινα, σπάρτα, θυμάρι και διάφορα άλλα άγρια λουλούδια μέσα σε μια μεθυστική από το άρωμά της ατμόσφαιρα που σε έκανε να νοιώθεις μια απόλαυση και ευλογία για την ζωή σου.

Όπου κι αν καθόσουν, όπου κι αν κοίταζες, όπου κι αν έστρεφες το βλέμμα σου, ζούσες την απόλυτη ομορφιά και την δροσιά της Άνοιξης. Η αναγέννηση της φύσης σε προδιαθέτει για μια καινούργια ανανεωμένη ζωή, για μια νέα αρχή, ακόμη και  για μια νέα περιπέτεια.

Η συντροφιά κυριολεκτικά επηρεασμένη και μεθυσμένη από τον οργασμό της φύσης, ξεχύθηκε μέσα στο λιβάδι για να απολαύσει  την δροσιά, την ευωδιά, να μαζέψει αγριολούλουδα, να μαδήσει την μαργαρίτα και να αστειευτεί με το «μ’ αγαπάς δεν μ’ αγαπάς», «Παναθηναϊκός ή Ολυμπιακός», «ταβερνάκι ή μπαράκι», να κυλιστεί ξένοιαστα πάνω στο καταπράσινο χαλάκι της γης, να χωριστεί σε καμιά απόμακρη γωνιά για να ανταλλάξει μια ζεστή αγκαλιά, ένα θερμό φιλί  και ότι άλλο ήθελε προκύψει.

Εκείνη, μια καστανόξανθη κοπέλα, με γαλανά μάτια και σπινθηροβόλο βλέμμα, ντυμένη απλά και δροσερά με τζίν παντελόνι και ένα υπέροχο πολύχρωμο κοντομάνικο μακό μπλουζάκι, με τα μαλλιά της να πέφτουν με χάρη  στους ώμους  της, χαρούμενη  και ευτυχισμένη, απομακρύνθηκε αθόρυβα από την υπόλοιπη παρέα και προχωρούσε σιγοτραγουδώντας, λικνίζοντας συγχρόνως το λυγερό κορμάκι της με τους ήχους της μελωδικής φωνής της, άφησε την φαντασία της να προχωρά πριν από εκείνη, για εκείνη.

Πίσω της, αργά αλλά σταθερά, την ακολούθησε ο Περικλής, πατώντας ίσως στα νύχια των ποδιών του, με αθλητικά παπούτσια, φορώντας τζίν και μακρυμάνικο κίτρινο πουκάμισο, ένα λυγερόκορμο, γεροδεμένο και ευγενικό παλικάρι, με μάτια λαμπερά και αστραφτερά, γεμάτα ενθουσιασμό για την παρουσία αυτής της αεράτης κοπέλας. Την πλησίασε, άπλωσε  μεν διστακτικά το χέρι του γύρω από την μέση της, αλλά με αποφασιστικότητα, της είπε.

-Μου επιτρέπεις να σου κάνω παρέα; Θα προσπαθήσω να είμαι καλός συνομιλητής και συνοδοιπόρος μαζί σου.

Εκείνη ξαφνιάστηκε, κοντοστάθηκε, τον κοίταξε ερευνητικά μέσα στα μάτια του, σαν να ήθελε να διαπιστώσει τον χαρακτήρα  και την καλή του πρόθεση για μια νέα γνωριμία. Η αλήθεια είναι ότι καρτερούσε την συντροφιά του, γιατί από την πρώτη στιγμή που τον συνάντησε στην καφετέρια της Πλατείας Εξαρχείων, τον είχε ξεχωρίσει από την υπόλοιπη  γνωστή παρέα της. Άλλωστε έτσι έγιναν όλοι τους μια παρέα και ξεκίνησαν για την ρομαντική τους βόλτα στην Βαρυμπόμπη.

-Και βέβαια σου το επιτρέπω, του απαντά χαριτολογώντας. Αλλά και μόνη μου δεν θα περπατούσα για αρκετή ώρα. Η δική σου παρέα είναι ευπρόσδεκτη.

Η χειρονομία του αυτή να την πιάσει από την μέση, την ώρα που την είχε ανάγκη για να νοιώσει κάπως διαφορετικά μέσα σ’ αυτό το ανοιξιάτικο και ευωδιαστό περιβάλλον, την έκανε να αισθανθεί μια τρυφερότητα και μια εμπιστοσύνη που δεν είχε νοιώσει ποτέ για άλλον άνδρα.

Ο Περικλής ενθουσιάστηκε με την απάντησή της. Άρχισαν στην αρχή να φλυαρούν. Εκείνος που και που της έκοβε και κανένα αγριολούλουδο και της πρόσφερε. Κατά διαστήματα έμεναν και οι δυο τους αμήχανοι και σιωπηλοί. Είχαν διανύσει αρκετή απόσταση, όταν αποφάσισαν να επιστρέψουν και να συναντηθούν με τα υπόλοιπα παιδιά.

Ο ήλιος σιγά – σιγά άρχισε να δύει. Το ηλιοβασίλεμα φανταστικό. Το φεγγάρι άρχισε να βγαίνει από την κορυφή του βουνού. Αγκαλιάστηκαν και άφησαν το βλέμμα τους να βλέπει το φεγγάρι που ξεπρόβαλε Ήταν πανσέληνος. Το θεώρησαν καλό οιωνό για την γνωριμία τους. Τους φώτιζε. Τους δυνάμωνε. Τους έδινε δύναμη και κουράγιο να συνεχίσουν το δρόμο που είχαν χαράξει Άρχισε να απλώνεται και η υγρασία της ρομαντικής βραδιάς, η οποία δυνάμωνε το άρωμα των λουλουδιών. Στο δρόμο τους, ένας κομμένος τεράστιος κορμός δέντρου, προσφέρονταν για την ξεκούρασή τους από τον ποδαρόδρομο. Κάθισαν να ξαποστάσουν και οι δυο τους σκεπτικοί

Το ξαφνικό αεράκι και η υγρή ψύχρα της νύκτας, έκαναν την Πηνελόπη να ανατριχιάσει. Έβαλε τις παλάμες της στον κόρφο της  για να ζεσταθεί. Ο Περικλής αυθόρμητα έβγαλε το πουκάμισό του και την τύλιξε για να μην κρυώνει. Το μελαψό γυμνό του σώμα ακούμπησε σαγηνευτικά στα μπράτσα της. Ένοιωσε την ζεστασιά του, ένοιωσε να λυγίζει, ένοιωσε τα κοραλλένια χείλη της να τρέμουν, το σώμα της να λαχταρά το δικό του. Άπλωσε τα χέρια της και χάιδεψε τα μάγουλά του. Εκείνος τα κράτησε σφικτά μέσα στα δικά του. Η διέγερση και η έλξη των σωμάτων τους ήταν πλέον γεγονός αναπόφευκτο. Σφιχταγκαλιάστηκαν και έδωσαν με πάθος, το πρώτο ερωτικό φιλί τους!!

Παρέμειναν έτσι αρκετή ώρα, προσπαθώντας να ανακαλύψουν το κάλεσμα της καρδιάς τους. Σταμάτησαν να μιλούν. Αφέθηκαν ελεύθεροι να νοιώσουν την μαγεία του κεραυνοβόλου έρωτα, τις καρδιές τους να πάλλονται, την γοητεία και την  ευτυχία της στιγμής.

-Δηλώνω γοητευμένος!  Θα ήμουν πολύ τυχερός να βρίσκομαι κάθε μέρα κοντά σου, της ψιθυρίζει στο αυτί.

-Κι εγώ, του απαντά η Πηνελόπη. Τον παρακολουθούσε σχεδόν χωρίς ν’ αναπνέει. Αισθανόταν μόνον την  ζέση που αναδυόταν από τα σώματά τους και την κολόνια του.

-Πηνελόπη!!

-Ναι, Περικλή!!

Έμειναν σιωπηλοί. Ο Περικλής κράτησε το αριστερό της χέρι μέσα στο δικό του και άρχισε να προχωρά γεμάτος από μια πρωτόγνωρη ευτυχία και χαρά. Η Πηνελόπη τον ακολουθούσε εκστατική. Ξαφνικά ξεκούμπωσε το πουκάμισό του, που φορούσε εκείνη για να μην κρυώνει, και τον τράβηξε περισσότερο κοντά της. Δεν βιαζόταν να συναντηθεί με τα άλλα παιδιά. Βασικά προτιμούσε να γυρίσουν  στην Αθήνα μόνοι τους. Να μην τους ενοχλήσει κανείς, να μην τους αστειευτεί, να τους κοροϊδέψει και να τους χαλάσει την ηρεμία της ψυχής τους.

Το ίδιο επιθυμούσε  κι εκείνος. Όταν συναντήθηκαν όλοι τους στο τέρμα των λεωφορείων, τους είπε ότι αυτοί θα παρέμεναν ακόμη για μια ώρα. Θα επέστρεφαν με το τελευταίο  δρομολόγιο της γραμμής.

Την επόμενη μέρα το πρωί ο Περικλής περίμενε την Πηνελόπη στην στάση του λεωφορείου, με ένα κόκκινο τριαντάφυλλο στο χέρι του, κομμένο από την αυλή του σπιτιού του. Είχε διαλέξει το καλύτερο μπουμπούκι για εκείνη. Άλλωστε μπουμπούκι ήταν και ο παράφορος έρωτάς τους, ο οποίος σιγά – σιγά θα μεγάλωνε και θα άνοιγε τα φύλλα (φτερά) του, για να σκορπίσει το μεθυστικό άρωμά του.

Σε λίγο την βλέπει να ξεπροβάλλει από την γωνία του σπιτιού της, βιαστική, σχεδόν έτρεχε για να προλάβει το λεωφορείο που ερχόταν γεμάτο από επιβάτες.

-Πηνελόπη, καλημέρα, της λέει και της προσφέρει με τρυφερότητα το τριαντάφυλλο.

-Καλημέρα, Περικλή μου, έλα μαζί μου, εάν μπορείς. Έχω αργήσει και θα γκρινιάζει το αφεντικό μου, μοσχομυρίζοντας συγχρόνως το βελούδινο τριαντάφυλλο, που της είχε προσφέρει ο αγαπημένος της.

-Ωραίο άρωμα, ωραίο χρώμα, βελούδινη υφή, του λέει και τον τραβάει από το χέρι  για να είναι μαζί.

– Μπαίνει κι εκείνος στο λεωφορείο και την συνοδεύει μέχρις ότου φθάσει στο γραφείο της. Εργαζόταν σ’ ένα λογιστικό – φοροτεχνικό γραφείο. Παράλληλα σπούδαζε και στο Πολυτεχνείο. Το όνειρό της ήταν να γίνει αρχιτέκτων. Είχε μεγάλα σχέδια για το μέλλον της, αλλά και μεγάλη θέληση και επιμονή για την πραγματοποίηση των ονείρων της. Τον αποχαιρετά μ’ ένα πεταχτό φιλί στο μάγουλο.

-Πηνελόπη, θα συναντηθούμε στις οκτώ στην καφετέρια;

-Οπωσδήποτε, του απαντά και χάνεται μέσα στο ασανσέρ.

Ο Περικλής εκείνη την ημέρα προτίμησε να μην περάσει από το μικρό εμπορικό κατάστημα που διατηρούσε ο πατέρας του, αλλά να γυρίσει στο σπίτι του και να συνεχίσει το εντατικό διάβασμά του, γιατί τον Ιούνιο θα έδινε εξετάσεις για το πτυχίο του. Ήταν τελειόφοιτος της Νομικής Σχολής. Ο πατέρας του ονειρευόταν να τον καμαρώσει μεγάλο και επιτυχημένο δικηγόρο. Έκανε  μεγάλες οικονομίες για να του ανοίξει δικηγορικό γραφείο στο κέντρο της Αθήνας. Είχε σχεδιάσει ακόμη στο μυαλό του και την ταμπέλα που θα αναρτούσε απέξω  από το μπαλκόνι και την πόρτα του γραφείου.

Ήτανε μοναχογιός ο Περικλής, το καμάρι του, η ζωή του όλη, όπως συχνά έλεγε με υπερηφάνεια στους φίλους του. Δεν ήθελε να του λείψει τίποτα. Φτάνει που από μικρός έχασε την μητέρα του και του έλειπε το χάδι της, η στοργή της, η φροντίδα της και προπαντός η παρουσία και η παρηγοριά της.

Επέστρεψε στο σπίτι του ικανοποιημένος γιατί την είχε συναντήσει πρωί – πρωί. Ο πατέρας του δεν είχε φύγει ακόμη για να ανοίξει το μαγαζί του. Τον περίμενε. Ήτανε από τις ελάχιστες φορές που ο γιός του βγήκε τόσο νωρίς έξω. Δεν ήξερε που είχε πάει. Εάν ήθελε κάτι για την σχολή του. Βλέπετε το προηγούμενο βράδυ δεν συναντήθηκαν με τον πατέρα του, όπως συνήθως συνέβαινε.

-Καλημέρα, πατέρα, πώς και τέτοια ώρα είσαι ακόμη στο σπίτι; τον ρώτησε.

-Άργησα να σηκωθώ. Με πήρε ο ύπνος του απάντησε. Εσύ τώρα έρχεσαι; Δεν κοιμήθηκες  φαίνεται εδώ απόψε.

-Έπρεπε να πάω κάπου νωρίς το πρωί και προσπάθησα να μην σε ενοχλήσω. Κοιμόσουν με μια ηρεμία και τόσο γαλήνιος που θα την ζήλευε κάθε ξενυχτισμένος.

-Θέλεις να φέρω κάτι το μεσημέρι; φαγητό σου έχω μαγειρέψει. Το έχω βάλει στο ψυγείο και είναι και το φαγητό που σου αρέσει πολύ.

-Μην μου πεις ότι έφτιαξες αγκινάρες αλά πολίτα;

-Ναι, αυτό σου μαγείρεψα. Είχα όρεξη χθες το βράδυ και ασχολήθηκα περισσότερο με το φαγητό. Προσπάθησα να το πετύχω, όπως η μητέρα σου.

-Σ’ ευχαριστώ, πατέρα. Καλό δρόμο και καλές δουλειές. Εγώ σήμερα θα μελετώ όλη την ημέρα και το βραδάκι θα βγω λίγο για να ξεμουδιάσω. Την περισσότερη ύλη  την ξέρω καλά, μην ανησυχείς.

Ακούστηκε το κλείσιμο της πόρτας. Ο Περικλής κατευθύνθηκε προς την κουζίνα. Άνοιξε το ψυγείο και δοκίμασε το αγαπημένο του φαγητό. Θυμήθηκε την μάνα του και δάκρυσε. Έφτιαξε έναν καφέ και κάθισε στο γραφείο του για να διαβάσει. Το μυαλό του όμως στριφογύριζε σ’ εκείνη, στα όμορφα μαλλιά της, στα λάγνα μάτια της, στο λυγερό κορμάκι της, στο πρώτο τους φιλί, στον πόθο του να την συναντήσει και να την σφίξει στην αγκαλιά του, όσο πιο γρήγορα μπορούσε. Το βράδυ του φαινόταν αιώνας. Την είχε ερωτευτεί κεραυνοβόλα και παράφορα.

Σήκωσε το ακουστικό να της τηλεφωνήσει, να ακούσει την παθιάρικη φωνή της. Μετάνιωσε. Δεν ήθελε να την ενοχλήσει στην δουλειά της, μήπως και την παρατηρήσει το αυστηρό αφεντικό της. Ρούφηξε τον καφέ του, όταν κτύπησε το τηλέφωνο.

-Ναι, ποιος είναι; ρώτησε με απορία.

-Περικλή μου, σ’ ευχαριστώ που ήρθες το πρωί. Ήταν μια μεγάλη έκπληξη για μένα. Σε σκεπτόμουν όλη την νύκτα. Δεν βλέπω την ώρα να συναντηθούμε το βράδυ. Μήπως μπορείς πιο νωρίς;

-Μπορώ, μπορώ. Στις επτά είναι καλά; Προλαβαίνεις να ξεκουραστείς;

-Σύμφωνοι, του απαντά. Να ξέρεις….., άστο καλύτερα για το βράδυ.

Έκλεισαν το τηλέφωνο.

Η Πηνελόπη πήρε στα χέρια της το τριαντάφυλλο. Το μύρισε, το ακούμπησε στο μάγουλό της, στο στήθος της. Νόμιζε  ότι την άγγιζε εκείνος. Ένοιωθε την αναπνοή του, το άρωμά του, το τρυφερό και γεμάτο πάθος φιλί του. Θυμήθηκε το αγκάλιασμά τους, την πανσέληνο, τον κορμό του δέντρου που βρέθηκε μπροστά τους και ξαποστάσανε…..

Δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί. Ήταν αφηρημένη. Αλλά ευτυχισμένη.

-Πηνελόπη, φέρε μου τις καταστάσεις και τα δελτία πληρωμών, φώναξε το αφεντικό της. Σήμερα μου φαίνεσαι αφηρημένη, κάπως διαφορετική.

-Ορίστε, κύριε, τις καταστάσεις και τα δελτία. Είναι έτοιμα από χθες το πρωί. Δεν μου τα ζητήσατε για να τα υπογράψετε. Είχατε πολλές εξωτερικές υποχρεώσεις χθες. Ήταν πολύ κουραστική ημέρα για εσάς και δεν ήθελα να σας επιβαρύνω και εγώ περισσότερο.

-Σ’ ευχαριστώ, Πηνελόπη. Είσαι ένα θαυμάσιο πλάσμα. Ναι πράγματι χθες κουράστηκα πάρα πολύ. Βλέπεις τα χρόνια περνούν και αφήνουν πίσω τα σημάδια τους. Σήμερα όμως θα καθίσω να εργαστώ στο γραφείο. Δεν πειράζει, θα καταθέσω αύριο στην Τράπεζα και στην Εφορία αυτά που θέλω, της απαντά.

-Μήπως θέλετε να τα καταθέσω εγώ; τον ρώτησε.

-Μπορείς; Σ’ ευχαριστώ παιδί μου για την προθυμία σου.

Με κέφι η Πηνελόπη πήρε τα χαρτιά, την τσάντα της και το τριαντάφυλλο, γιατί δεν ήθελε να το αφήσει στο γραφείο της και έγινε λούης. Η αλήθεια είναι ότι δεν είχε καμία όρεξη για δουλειά εκείνο το πρωινό. Μόλις απομακρύνθηκε από το χώρο του γραφείου της, τηλεφώνησε πάλι στον Περικλή.

-Περικλή μου, με συγχωρείς που σε ξαναπαίρνω. Ήθελα να ακούσω την φωνή σου. Δεν είχα όρεξη για δουλειά μέσα στο γραφείο και βγήκα έξω να διεκπεραιώσω κάτι άλλες εκκρεμότητες του γραφείου.

-Αγάπη μου, θέλεις να συναντηθούμε να πιούμε έναν χυμό; Σε παίρνει η ώρα; Κι εγώ δεν μπορώ να διαβάσω, δεν μπορώ να συγκεντρωθώ. Έχω την μορφή σου συνεχώς μπροστά μου και την γεύση των φιλιών σου. Έρχομαι, πες μου που θα συναντηθούμε;

Συναντήθηκαν μετά από δύο ώρες περίπου στην γνωστή τους καφετέρια. Έτρεξαν και οι δυο τους με την ίδια λαχτάρα και επιθυμία. Είχαν την εντύπωση ότι είχαν περάσει χρόνια από τότε που χωρίσανε. Έδεσαν αμέσως. Η χημεία τους ήταν ο καλύτερος συνδυασμός για το σώμα τους, για την σκέψη τους, για τις ιδέες τους, για την πνευματική τους καλλιέργεια και προ παντός για την ψυχική τους επαφή, θεμέλια απαραίτητα για την δημιουργία μιας ευτυχισμένης οικογενειακής κατάστασης στο μέλλον!!!


σάρωση0045Η Ζαννέτα με τον Αρκαδικής καταγωγής βαρύτονο της Όπερας του Γκρατς – Αυστρία, τον Κων/νο Σφυρή. Στην πρώτη φωτογραφία, στο Ηρώδειο στην παράσταση «Οθέλλος», την 15-6-2006. Μαζί τους και ο Βαχλαίος Λογοτέχνης και Νομικός Γιώργος Ι. Μποτής. Στη δεύτερη φωτογραφία η Ζαννέτα με τον Κων/νο Σφυρή στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, σε εκδήλωση για την 25η Μαρτίου 1821.


σάρωση0037Ο Φιλολογικός Σύλλογος «Παρνασσός»  απένειμε Έπαινο στη Ζαννέτα Καλύβα – Παπαϊωάννου για το δοκίμιό της «ΠΕΡΙ  ΑΓΑΠΗΣ». Ο Πρόεδρος του Συλλόγου, καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Ιωάννης Μαρκαντώνης και τα μέλη της Κριτικής Επιτροπής, συγχαίρουν τη Ζαννέτα για τη βράβευσή της.σάρωση0038


                      Δοκίμιο της Ζαννέτας Καλύβα-Παπαϊωάννου   ΠΕΡΙ ΑΓΑΠΗΣ
                                    Essay by Zanneta Kalyva-Papaioannou:  ABOUT LOVE

 The main feature of Love is to reveal to the people the purpose of his existence on the Earth, to make sweet the physical life, to neutralize the moral pains, to create hope and to take away the mourning from the soul and the mind. Love is a ray of warmth that arises from our soul, gives life to all surround it and that it gives new life to the noble ideals of the future humanity. Until we deal with the feature of Love, let’s inspect what is the Love, as far as possible. The work is difficult and more with little effect. All the same, from the general ideas that we’ll gain, everyone could inspire and work in particular on that subject that took up and it will occupy the mind of the people who wonder for a long time.

Here is what the Greek tradition says about Love: The Supreme being stands alone and contains simultaneously all the virtues, all the qualities and all the capabilities. The Supreme being in itself is the father and the mother of the evolution. It’s the eternal male and feminine the organic matter that gives the origin of the eternal Love, this Divine soul that is derived from the feminine Origin  in the spiritual life and which, when linked with the male Origin gave birth to Love – Passion or the Initial Love. In the same way, was born in the cosmic level another Love, a product of the real hymeneal of life with the matter, the human  Love, that is associated simultaneously with each one of us and with Love – Initial. These are that the Greek tradition says in brief. But there are and other variants, as the Orphic, the Pythagoreal philosophy etc., which say: the Supreme being is action with his own attributes, is in effect in the eternity. The first capacities of the Supreme being are two: the Speech or the Way and the Spirit or the Passion (or Eros). These capacities continue with the Supreme Being, an absolute Triad of Conscience, Wisdom and Love, this absolute Triad is constantly in reflection, in the opposite direction.

In the physics, the reflection of light is the bringing back of a ray of light in the reverse direction. This reflection is due to the meeting of a smooth surface under the ray. Another phenomenon, a natural phenomenon too, is the reproduction of one object as a picture. When the rays of light that arise from an object of light, are absorbed from a reflective mirror, produce a reconstruction of the object. This reconstruction is a picture same with the object, but it isn’t, at all, that object itself. In the same way, from the One and Only arise the rays in the intellectual level. These rays when suffer a proportional phenomenon with the light form a relevant unit. The reflection of the Idea – Origin is a law in the intellectual and the society life, as well as the reflection of light is a law in our material world.

Love, that we look through its start, as I said, it is born from the feminine Origin. It’s the Love or Eros or the Initial Love, a picture of the eternal Love. But here, we’ll relinquish this initial love and we’ll look into its new reflection in the world. That remains together with the love – the Origin and no matter how it is in degeneration, if it disturbs a few souls, however rekindles the memory of Love – Origin in other souls and creates the necessity of return to Love. I would say that in the dual personality that we are these two passions broke out at the same time. From the above, we ascertain the diffusion and  we must explain the phenomena reversely like “the ray withdraws to its spring instead of looming  up out of its spring”. The more the ray moves away from its centre – spring the better spreads, preserving yet its quality, stamped in different levels near little by little to the matter, till it reaches to  the close matter, which it permeates without stopping. And in this way, permeates the different bodies, not changing its substance but its expression,  its  implementation. So, the expression of Love – Origin is worldwide and it is marked in a special way in each of the three substances of a person. The conscious expression of a Love’s ray makes the person beautiful (with a special beauty). In the soul, makes him a good person and impregnates his mind with justice.  Justice, Kindness, Beauty and Charity are the expressions of Love, which we can not understand and define, only but by the help of these expressions. Let’s take advantage of all of these good qualities, so that we perfect our personality. So, it must be our purpose the protection of the helpless, the charity of the poor, of windows and the orphans, the help of patients  and all who they are in pain. It stands to reason that only the material charity doesn’t correspond to this unparalleled Love. Let  us use for the humanity the mental, moral and intellectual arms and this struggle must be in different levels in order to have positive results.

Every wise man must never give up these valuable arms which can protect not only himself but also the other people. The Divine Providence, as a result of Love, breaks out in the creation with general laws. But for a personal result especially for convenience of man,  we must make an appeal to the Divine Providence for the world love. “Seek and ye shall find”.

All the people knows that Love, Charity, Forgiveness are strong virtues. But we are satisfied just to make them reasonable. We must, consequently, educate our love, use the charity continuously and constantly in all the levels. Love is a spiritual original. Its expression is a mental attribute. We must not confuse the expression and the original.  When the expression of love comes out it becomes independent by the will and since that time either is focused  or is remised in somebody who can express it in the natural level. The wise man who loves, takes delight in the benefit of light and sympathy. The unparalleled impersonal love is a real love which we must saturate continuously our day – to – day life and take into consideration that every word that disunites isn’t a word of love,           every action that parts or estranges isn’t an action of love, we must in our immediate entourage first to work out for love and charity.

Let’s inspect, in brief, the features of Love. Who can really solve the big problem and answer the perpetual and agonized question of man who wonders and explores. “Why we live? What for our passage on the Earth? Why so much unhappiness and mourning in the world?” With different words, “Who is our aim in life?” But Love, it seems, reveals to man the aim of his life because as much as we are inspired from love, so much becomes accustomed our material life, so much lessens our pain and so much moves away the mourning from our soul and our mind. In the same way, the anxiety stops and the agonized question it already belongs to the past. Man, who inspires from Love, knows the aim of his life in the world. But why? Because Love is the unchangeable and the infinite origin which in the universe balances the conscience,  creates and gives life to the worlds, on the Earth settles with the people. Love sits on the three component elements of man. In the mind, Love balances the conscience of man as in the universe balances the conscience of spirit. With its action on the spirit, Love safeguards the balance of the conscience. Man, only then takes a right view of things, i.e. the balance, when the two origins that constitute his spirit work together perfectly. We know that the health of our body secures with good exercise all the organs of our body and with an alternative exercise all of our main organs and muscles.  When one of the Origins of our mind is inert, the conscience is not perfect and the balance is wrecked. We know the two Origins of the Spirit are the Wisdom and the Love. When Love is neglected all the forces of evil tyrannize the people. We know too that love as  a passive origin receives impressions in the material level which transfers them in the  Wisdom. This action is that challenges the conscience. The regularity of these impressions secures the conscience in the spirit and at the same time in the soul, which, like  the Love – Origin we can  mark as an Origin that can take impressions. With them is secured the good material function, the material life becomes sweet, the pain eradicates, hope is born for the man and, at the same time, the mourning moves away.

As well as the world love looks radiant in the universe, like that, the man looks radiant with his soul and his personal life. And then he is this ray of warmth that gives life to all, carries the life, creates, makes and perpetuates the species, so and the man, proportionally, with the love, gives new life to noble ideals of the humanity in the future. “It isn’t possible to devote yourself   / to something that you don’t love ”.

[ English translation by ZACHAROULA GAITANAKI. ]


σάρωση0040Το Δοκίμιο της Ζαννέτας «ΠΕΡΙ ΑΓΑΠΗΣ» κατέκτησε ένα ακόμη Βραβείο στη Σαλαμίνα, στις 12 Νοεμβρίου 2005. Εδώ ο Πρόεδρος της Unesco Πειραιώς και Νήσων κ. Ιωάννης Μαρωνίτης, απονέμει το Β’ Βραβείο στη συγγραφέα, από το «Καφενείο των Ιδεών».


σάρωση0046Βράβευση της Ζαννέτας από την Εταιρεία Τεχνών Επιστήμης και Πολιτισμού Κερατσινίου, στις 28 Απριλίου 2004.


σάρωση0011Η Ζαννέτα μετά τη  βράβευσή της, με Ειδικό Βραβείο για το δοκίμιό της «Περί Αγάπης», με τον Πρόεδρο της ΕΤΕΠ Κερατσινίου κ. Στέλιο Τραϊφόρο, σε λογοτεχνική εκδήλωση  στις  4 Μαϊου 2005).


Η ΠΑΝΑΓΙΑ, ΜΗΤΕΡΑ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

«Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς….» Εάν η Μάνα είναι το ιερότερο πλάσμα της γης, τότε μπορείτε να φανταστείτε το ασύλληπτο μέγεθος της δύναμης της Παναγίας μας.        Μάνα, είναι η μοναδική λέξη που κρύβει το μεγαλύτερο, το ιερότερο και το περισσότερο περιεχόμενο. Η καταλυτική της δύναμη κρύβει χωρίς όρια και όρους την αγάπη που είναι φωλιασμένη στη τρυφερή καρδιά της, την καρδιά που χωράει όλη την ανθρωπότητα.  Η Παναγία είναι το πρόσωπο εκείνο που έδωσε στον Χριστό την ανθρώπινη φύση. Μέσα στα άχραντα σπλάγχνα Της ο Κύριος συνελήφθη, τράφηκε με το γάλα Της, δέχθηκε το χάδι και το φίλημά Της και όλη την μητρική Της στοργή και φροντίδα κατά την παιδική Του ηλικία. Με άλλα λόγια η Παναγία με το να γεννήσει τον Κύριο δεν του δάνεισε απλώς την σάρκα Της, αλλά οικοδόμησε με την σάρκα Της και συγκρότησε την ανθρώπινη ύπαρξή Του. Η Παναγία πρόσφερε ακόμη στο Χριστό και τις ψυχικές ιδιότητες που κάθε μάνα δίνει στο παιδί της και η οποία μένει αθάνατη στην ψυχή του παιδιού της μέσα από τα λόγια της, τις συμβουλές της, το παράδειγμά της, την χωρίς όρια αγάπη της.

Μεγάλη η παρρησία Της προς τον Υιόν Της και Θεό. Μεγάλη είναι η αγάπη και η εύνοια του Κυρίου προς την Πανάχραντη Μητέρα Του και του οιουδήποτε παιδιού προς την μητέρα του.  «Αγίασμα» του κόσμου, «βάτος φλεγομένη» και «Δεομένη» η Παναγία διαρκώς ζητεί και μεσιτεύει προς τον Υιόν Της για όλους τους χριστιανούς, τα κατά χάριν παιδιά Της. Εκείνη είναι το καταφύγιο, η σκέπη, η παραμυθία, η ελπίδα που δεν απογοητεύει ποτέ κανέναν. Οδηγός και στήριγμα για τις σημερινές μάνες που μόνο αυτές έχουν την δύναμη να εξανθρωπίσουν τον κόσμο, γιατί πλασμένες όπως είναι για τον πόνο και την αγάπη, μπορούν να δώσουν λύση στα εναγώνια προβλήματα που βασανίζουν τον άνθρωπο. «Την πάσαν ελπίδα μου εις σε ανατίθημι, Μήτηρ του Θεού, φύλαξόν με υπό την σκέπην σου».

Μέσα από Αυτήν διοχετεύονται σαν από πηγή όλες οι δωρεές. «Καμία δωρεά», λέγει ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, «δεν έγινε δεκτή στην Εκκλησία, χωρίς την συνδρομή της Μητέρας του Θεού…».

Μέσα στην Εκκλησία, που είναι η πνευματική μας οικογένεια, η Παναγία είναι η μητέρα μας, όπως ο πατέρας μας είναι ο επουράνιος Πατέρας, φίλος  και αδελφός μας ο Χριστός, αδέλφια μας οι Άγιοι. Και ως μητέρα μας, μας δείχνει όλη την μητρική Της στοργή. Ποιος χριστιανός δεν δέχθηκε ποτέ την θεομητορική Της αγάπη; Ποιος Την επικαλέσθηκε με πόθο και δεν γεύθηκε το πνευματικό Της χάδι και την χάρη Της;

Αυτή ακριβώς η αγάπη και η στοργή Της είναι που μας προσελκύουν σαν μαγνήτης στις εορτές Της και ιδιαίτερα στην κορωνίδα όλων, την θεία Της κοίμηση. Και γεμίζουμε τις εκκλησίες και τα εξωκκλήσια που είναι αφιερωμένα στο Όνομά Της, για να επικαλεσθούμε την ακένωτη χάρη και την πανίσχυρη μεσιτεία Της στα προβλήματα και τα αδιέξοδα του ανθρώπινου και πολύπαθου αυτού βίου.

Σε κάθε μας πόνο, σε κάθε μας δυσκολία, σε κάθε μας πίκρα, απογοήτευση, κίνδυνο και θλίψη, ας ζητούμε την βοήθεια και την παρουσία Της στην ζωή μας, ψάλλοντας με αισθήματα υιικά: «…Σώζεις αεί, Θεοτόκε την κληρονομίαν Σου…» και να είμαστε βέβαιοι πως θα εισακουσθούμε!

Στ’ αλήθεια, εμείς οι άνθρωποι δεν έχουμε τίποτε άλλο περισσότερο ανάγκη, παρά να νοιώσουμε πως υπάρχει ελπίδα για αυτόν τον κόσμο. Κι’ όσο έχουμε τις πρεσβείες των Αγίων της Εκκλησίας μας και «εξαιρέτως της Υπερευλογημένης Δεσποίνης Υμών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας», τότε μπορούμε να πιστεύουμε πως ναι, υπάρχει ελπίδα σ’ αυτόν τον κόσμο.

Εκείνο που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε είναι, ότι ο άνθρωπος της λογικής και της τεχνολογικής εποχής δεν είναι πανίσχυρος, αλλά γίνεται πανίσχυρος όταν τον προστατεύει η Μάνα με τις χίλιες αγκαλιές, η ζωή και η ελπίδα του κόσμου, σύμβολο ειρήνης, άμετρης ανθρώπινης τρυφερότητας, υπέρτατης αγάπης, πόνου, απόλυτης στοργής, αυτοθυσίας είναι η Παναγία μας.

Πίστη στην γλυκιά Μορφή της Παναγίας Μητέρας όλων των ανθρώπων, είναι η  γέφυρα η μετάγουσα τους εκ της γης προς τον ουρανό, είναι ο συμπαραστάτης και βοηθός μας χωρίς όρους και όρια. Όλοι οι χριστιανοί πιστεύουν ακράδαντα στην Παναγία, γι’ αυτό άλλωστε της έχουν δώσει και αμέτρητα προσωνύμια, όπως: Δέσποινα, Ελεούσα, Ελευθερώτρια, Γιάτρισσα, Ευλογημένη, Μεγαλόχαρη, Κεχαριτωμένη, Λαμπρότατη, Πλατυτέρα, Παρηγορίτισσα, Οδηγήτρια, Σωτήρα, Στρατηλάτισσα, Σκέπη, Φανερωμένη, Υπερένδοξη, Τιμιωτέρα, Γοργοεπηκοός κλπ. αναλόγως του τόπου και του χρόνου της εορτής Της.

Μέσα σε αυτά τα πλαίσια της μεγαλοσύνης Της, της προσφοράς Της για την προστασία μας και κυρίως της εμπνεύσεώς μας, η Παναγία έχει παίξει καθοριστικό ρόλο και στην λογοτεχνία. Μεγάλοι ποιητές, λογοτέχνες, υμνογράφοι, ιερωμένοι, ιεροκήρυκες, συγγραφείς έχουν γράψει ανεπανάληπτα ποιήματα, λογοτεχνήματα, διηγήματα, αλλά και διάφορα εκκλησιαστικά κείμενα για την μορφή Της, τόσο στην παλαιά όσο και στην νεώτερη λογοτεχνία.

Οι Ευαγγελιστές μας Ιωάννης, Μάρκος, Ματθαίος και Λουκάς, έχουν γράψει υπέροχους ύμνους, ψαλμούς, Χερουβείμ, Σεραφείμ, αίνους, τροπάρια, εγκώμια και λοιπά εκκλησιαστικά κείμενα και αναγνώσματα. Από τα εγκώμια ποιος δεν συγκινείται ακούγοντας και ψάλλοντας το «Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου τέκνον, που έδυ σου το κάλλος»;

Ο Γάλλος ιερωμένος Λοκαρνταίρ, εκ των καλυτέρων ιεροκηρύκων του ιθ αιώνα, έχει γράψει ότι: «Η πίστη δεν είναι μονάχα μια αρετή, είναι η ιερή στοά από την οποία περνούν όλες οι αρετές», ο δε Τολστόϊ, ρώσος ποιητής, μυθιστοριογράφος και θεατρικός συγγραφέας λέει ότι: «Η πίστη είναι δύναμη της ζωής», άρα η πίστη μας στην Παναγία είναι το παν στην ζωή μας. Ο Γκαίτε ανέφερε ότι: «Όταν σε ένα λαό καταπέσει η μητρότητα, σε τίποτε δεν ωφελεί όλη η άλλη παιδεία». Επίσης έλεγε ότι: «Μόνο οι λαοί με ικανές μάνες ευδοκιμούν». Ο Βίκτωρ Ουγκώ έγραφε: «η Μητέρα είναι η καρδιά της ανθρωπότητας». Ενώ ο Ονορέ ντε Μπαλζάκ σημείωνε: «Ποτέ στη ζωή σας δεν θα συναντήσετε περισσότερη στοργή, πιο βαθιά, πιο αφιλοκερδή, πιο πραγματική από εκείνη της μητέρας σας».

Στην Παναγία μας, λοιπόν, ας δώσουμε και εμείς την χαρά της εν Χριστώ ζωής και μετανοίας μας. Ας γίνει η ζωή μας ταπεινός υμνητής των μεγαλείων Της με τη Χάρη του Υιού Της, διότι εμείς οι άνθρωποι είναι αδύνατον να ολοκληρώσουμε με τις δικές μας δυνάμεις την υμνωδία, την ευχαριστία και την δοξολογία που αξίζει στην «Πλατυτέρα των Ουρανών». Και ας Την παρακαλούμε να μην πάψει να πρεσβεύει για την πατρίδα μας και για όλους τους λαούς της γης, έτσι ώστε να γνωρίσουν τον μόνο Αληθινό Θεό, τον Οποίον Εκείνη, με την υπερβάλλουσα καθαρότητά Της, αξιώθηκε να περιβάλει μέσα στα παρθενικά Της σπλάγχνα.

Η «γιορτή της μητέρας» πρωτοεμφανίστηκε στην Αρχαία Ελλάδα σαν «γιορτή της άνοιξης», όπου λατρευόταν η Γαία, η μητέρα Γή, μητέρα όλων των θεών και των ανθρώπων. Αργότερα την θέση της πήρε η κόρη της Ρέα, η σύζυγος του Κρόνου, μητέρα του Δία και θεά της γονιμότητας.

Μία νεώτερη εκδοχή ήταν η αποκαλούμενη «Mothering Sunday», που μας μεταφέρει στην Αγγλία του 1600. Αυτή η μέρα γιορταζόταν την 4η Κυριακή της Σαρακοστής, προς τιμήν όλων των μητέρων της Αγγλίας. Κατά την διάρκειά της, οι υπηρέτες που έμεναν στα σπίτια των αφεντικών τους, έπαιρναν άδεια για να πάνε στα σπίτια τους και να περάσουν την  ημέρα αυτή με τις μητέρες τους.

Καθώς όμως ο Χριστιανισμός εξαπλώθηκε στην Ευρώπη, η γιορτή μεταβλήθηκε προς τιμή της «Μητέρας Εκκλησίας» και με την πάροδο του χρόνου οι δύο αυτές έννοιες συγχωνεύτηκαν. Έτσι ο κόσμος τιμούσε  ταυτόχρονα και την μητέρα και την εκκλησία. Παραδοσιακά δώρα τα λουλούδια, τα φυτά και οι σοκολάτες προσφέρονταν στην «Γιορτή της Μητέρας». Στην συνέχεια καθιερώθηκε σαν εθνική γιορτή η «Γιορτή της Μητέρας» στις ΗΠΑ να τελείται την δεύτερη Κυριακή του Μάη, από την έμπνευση μιας γυναίκας από την Φιλαδέλφεια, της Anna Jarvis, η οποία θέλοντας να τιμήσει την μνήμη της μητέρας της, ξεκίνησε το 1907 μια εκστρατεία για να καθιερωθεί μία επίσημη γιορτή της μητέρας. Αυτή η προσπάθεια είχε μεγάλη απήχηση και η «Γιορτή της Μητέρας» έγινε επίσημα εθνική γιορτή των ΗΠΑ με προεδρικό διάταγμα το 1914, που όριζε τη δεύτερη Κυριακή του Μάη σαν «Ημέρα της Μητέρας». Σε πολλές χώρες του κόσμου, μεταξύ αυτών και η Ελλάδα, γιορτάζει την δεύτερη Κυριακή του Μάη την «Ημέρα της Μητέρας».


σάρωση0030

Αθληνα, 12/12/2004 - Λογοτεχνικά Βραβεία της ΠΕΛ: Γιώργος και Διονυσία Μποτή, Αντώνης Ν. Συμιγδαλάς, Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη, Ζαννέτα Καλύβα-Παπαϊωάννου, Ευδοκία Μουλιανάκη και Θεοδώρα Κουφοπούλου - Ηλιοπούλου. Athens, December 12, 2004 - Literary Awards by PEL: Dr. Giorgos I. Botis and his wife Dionysia, Dr. Antonis N. Symigdalas, Zacharoula Gaitanaki, dr. Zanneta Kalyva - Papaioannou, Mrs. Eudokia Moulianaki and Mrs. Theodora Koufopoulou-Heliopoulou.

Αθήνα, 12/12/2004 – Λογοτεχνικά Βραβεία της ΠΕΛ: Γιώργος και Διονυσία Μποτή, Αντώνης Ν. Συμιγδαλάς, Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη, Ζαννέτα Καλύβα-Παπαϊωάννου, Ευαγγελία Γιαννούκου και Θεοδώρα Κουφοπούλου -Ηλιοπούλου.  Athens, December 12, 2004 – Literary Awards by PEL: Dr. Giorgos I. Botis and his wife Dionysia, Dr. Antonis N. Symigdalas, Dr. Zacharoula Gaitanaki, Dr. Zanneta Kalyva – Papaioannou, Mrs. Evangelia Giannoukou and Mrs. Theodora Koufopoulou-Heliopoulou.

 

 

 

 


 

 

σάρωση0009


σάρωση0017

ΒΡΑΒΕΙΑ, ΠΛΑΚΕΤΕΣ, ΔΙΠΛΩΜΑΤΑ ΤΙΜΗΣ στη ΖΑΝΝΕΤΑ ΚΑΛΥΒΑ – ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ

Η Ζαννέτα έχει τιμηθεί με πάρα πολλά βραβεία για το έργο της, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό.σάρωση0005

 

 

 

σάρωση0025

σάρωση0015

σάρωση0026

σάρωση0007

 

 

 

 

 

 


(c) Copyright: Zanneta Kalyva – Papaioannou                                                                                                           Επιτρέπεται η αναδημοσίευση ποιημάτων και κειμένων από την σελίδα της Ζαννέτας Καλύβα – Παπαϊωάννου, μόνο αν αναφέρεται το όνομά της ως δημιουργού τους.

 

Advertisements