ΘΕΟΔΩΡΑ ΚΟΥΦΟΠΟΥΛΟΥ-ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ / THEODORA KOUFOPOULOU-HELIOPOULOU

καλώς τους

αγγλικό καλωσόρισμα

Καλώς ορίσατε στην  ιστοσελίδα μου.  Η επικοινωνία μας και η  παρουσίαση  του λογοτεχνικού μου έργου σ’ αυτή την όμορφη γωνιά του διαδικτύου, οφείλεται στην καλοσύνη δυο αξιόλογων ανθρώπων,  που διαθέτουν διαυγή όραση, ακοή ευαίσθητη, απέραντη αγάπη και γίνονται αρωγοί ανιδιοτελείς.  Το περιεχόμενο της καρδιάς τους αντανακλάται στις πράξεις τους. Άπειρα τους ευχαριστώ, τους εύχομαι  εγκάρδια, καλή υγεία, επιτυχίες σε κάθε τους δημιουργία και να γίνονται πάντα συλλέκτες ευχών.  Καλή περιήγηση, Δώρα Κουφοπούλου – Ηλιοπούλου

red-line

ΦΩΤΟΓΑΦΙΑ ΘΕΟΔΩΡΑΣ ΚΟΥΦΟΠΟΥΛΟΥΗ ΘΕΟΔΩΡΑ ΚΟΥΦΟΠΟΥΛΟΥ – ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ γεννήθηκε στο Σπάθαρι  Αρκαδίας και ζει στη Ραφήνα με τον σύζυγό της Δημήτρη Ηλιόπουλο. Έχει ένα γιο το Νίκο, παντρεμένο με την Σταυρούλα Τσάγκα και μια εγγονούλα, την Μαρία, η οποία, στις ποιητικές εκδηλώσεις και ομιλίες, που διοργανώνει η γιαγιά της απαγγέλλει ποιήματα . Η Θεοδώρα γράφει ποιήματα, διηγήματα, δοκίμια και άρθρα. Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί στ’ Αγγλικά από τη Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη, στα Γαλλικά από την Σταυρωνία Κουράκου – Ντόκολλα, στα Ιταλικά από την Μαρία Τσάγκα, στα Ισπανικά από τον Μάριο Ραμόν Μεντόζα, στα Κινεζικά και στα Αλβανικά. Έχει επίσης συμπεριληφθεί σε Ανθολογίες, σε λογοτεχνικά περιοδικά εντός και εκτός Ελλάδας, στον ημερήσιο τύπο, στο ελληνικό Ιστορικό Λογοτεχνικό Μουσείο, στην Διαρκή  Ιστορία της Νεοελληνικής λογοτεχνίας του Μιχάλη Σταφυλά, στην Πελοποννησιακή Λογοτεχνία(Λογοτεχνία της Αρκαδίας) του Κ. Σταμάτη, στο «Ποιητικό Ημερολόγιο» των εκδόσεων Ιωλκός του Γιάννη Κορίδη, στο Πειραματικό  λογοτεχνικό Μουσείο του Αντώνη Σαμιωτάκη και στην ηλεκτρονική εφημερίδα MCNEWS της κ. Μαρίας Χατζηνικολάου, για την οποία η Θεοδώρα επισημαίνει ότι είναι ένας «Εξαίρετος άνθρωπος & αρωγός των λογοτεχνών. Ένα διαμάντι της δημοσιογραφίας που πρεσβεύει Ιδανικά. Μια αγλαή παρουσία». Συνεργάζεται με την εφημερίδα «Γορτυνία» των Κώστα και Πέννυς Καλύβα. Έχει συμμετάσχει σε Διεθνείς εκθέσεις στην Φραγκφούρτη και Ακαπούλκο. Έχει παρουσιαστεί: Στο οικολογικό κανάλι ΤΗΛΕ-ΦΩΣ από την οικολόγο- ποιήτρια ΄Εφη Γιακανίκη-Κοκόλια. Στην Ραφήνα στο Ωδείο mc.Georg του γιατρού Ευαγ. Μαυρουδή, από τον μαέστρο-ποιητή, και τέως αντιπρόεδρο της Πανελλήνιας Εταιρείας Λογοτεχνών, κ. Αριστοτέλη Παπανικολάου.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΙ ΘΕΟΔΩΡΑ ΣΤΟ ΚΟΛΥΜΒΗΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΡΑΦΗΝΑΣΟ Δημήτρης Ηλιόπουλος  και η Θεοδώρα Κουφοπούλου -Ηλιοπούλου, στο Κολυμβητήριο της Ραφήνας.

Η Δώρα απαγγέλλει ποιήματά της στη Γιορτή της Ποίησης, που διοργάνωσε στις 21 Μαρτίου 2017  η Ομοσπονδία Συλλόγων  Αρτέμιδας – Σπάτων.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAΟ Δήμαρχος Ραφήνας κ. Βασίλης Πιστικίδης συγχαίρει την συμπολίτισσά του Λογοτέχνιδα Θεοδώρα Κουφοπούλου – Ηλιοπούλου για το έργο της, κατά την παρουσίαση του βιβλίου της «Πορεία στο φως» στο Ωδείο του γιατρού κ. Ευαγ. Μαυρουδή (διακρίνεται μαζί με την ποιήτρια και τον μαέστρο κ. Αριστοτέλη Παπανικολάου και  ήταν οι παρουσιαστές την συλλογή της).

Στο Πνευματικό  Δήμου Σπάτων από τον εκπαιδευτικό Παν. Παπακωνσταντίνου. Στο Πνευματικό Δήμου Αρτέμιδας από τον ποιητή-ζωγράφο Κώστα Ρούτη. Στο πνευματικό Δήμου Άνδρου από την ποιήτρια Ειρήνη-Φάνια Παπιδά. Παρουσιάστηκε και στη γενέτειρά της, στο Σπάθαρι Αρκαδίας την ημέρα  εγκαινίων του Λαογραφικού Μουσείου, επί προεδρίας του Πάνου  Αναγνωστόπουλου.

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΣΤΟ ΣΠΑΘΑΡΙΗ Θεοδώρα στην παρουσίαση, στη γενέτειρά της το Σπάθαρι, της ποιητικής της συλλογής «Πορεία προς το φως», πλαισιώνεται από τον κ. Π. Αναγνωστόπουλο και τον μαέστρο – ποιητή κ. Αριστοτέλη Παπανικολάου, που μίλησε γι’ αυτήν.

ΣΠΑΘΑΡΙ - ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΦΩΣ       Ανάμεσα στους παρευρισκομένους στην εκδήλωση ήταν και οι εκδότες της                               εφημερίδας «Γορτυνίας» κ. Κώστας και κ. Πέννυ Κ. Καλύβα.

Η ποιήτρια έχει παρουσιάσει το έργο μεγάλων προσωπικοτήτων του πνεύματος  και της τέχνης, όπως τον Διονύσιο Σολωμό στην Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών, τον  Όμηρο και τον Νίκο Καζαντζάκη στην Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών, τον Ιωάννη Πολέμη και την ποιήτρια Κατερίνα Κολυδά στο Πνευματικό Κέντρο Άνδρου (στη φωτογραφία από αυτή την εκδήλωση διακρίνονται η κ. Κατ. Κολυδά, ο κ. Αρ. Παπανικολάου και η Θεοδώρα):

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Μίλησε επίσης για την Οσιολογιοτάτη Ηγουμένη Ευγενία Κλειδαρά στον Ιερό Ναό Αγίας Μαρίνας Αρτέμιδας, σε εκδήλωση που τελούσε υπό την αιγίδα του  Πνευματικού Κέντρου της πόλης. Το 2013 (έτος Καβάφη), παρουσίασε το έργο του στον Δήμο Σπάτων υπό την Αιγίδα της Ομοσπονδίας Εξωραϊστικών και Εκπολιτιστικών Συλλόγων  Αρτέμιδας, και το 2014 «Έτος Δομίνικου Θεοτοκόπουλου-ΕΛ-Γκρέκο –  400 χρόνια από την γέννησή του -παρουσίασε το έργο αυτού του μεγίστου ζωγράφου στην Αρτέμιδα.  Επίσης συμμετείχε και στα «Βραυρώνια» της πόλης. Έχει παρουσιάσει βιβλία συνοδοιπόρων της, και ομιλίες για την μητέρα και τη   γυναίκα, στον Σύλλογο Γυναικών «Η Αλληλεγγύη»  στην Αρτέμιδα. Στον Δήμο Ραφήνας (στην Βιβλιοθήκη)  μαζί με τον μαέστρο ποιητή Αριστοτέλη Παπανικολάου, παρουσίασαν τον Ποιητή Οδυσσέα Ελύτη.

4

3Η Θεοδώρα, με τον σύζυγό της Δημήτρη Ηλιόπουλο, το γιατρό  και συγγραφέα κ. Ευάγγελο Μαυρουδή, τον μαέστρο κ. Αρ. Παπανικολάου και άλλους, σε εκδήλωση της Βιβλιοθήκης Ραφήνας, όπου η Θεοδώρα παρουσίασε την συγγραφέα κ. Λίτσα Καραμπίνη (στο μέσον).

Πολλές οι συμμετοχές της σε μουσικο-ποιητικές βραδιές, με  την εξαίρετη απαγγελία της. Κάθε χρόνο συμμετέχει στην  Διεθνή γιορτή των ποιητών στο Πνευματικό-Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, που διοργανώνει η Ιδρύτρια της Διεθνούς Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών Δρ. Χρυσούλα Βαρβέρη -Βάρρα.  Για την λογοτεχνική της προσφορά ,της  έχουν απονείμει τιμητικές διακρίσεις.                                                                               Το 2001 συμμετείχε στο πρώτο Πανελλήνιο Φεστιβάλ ποίησης στην Αρχαία Ολυμπία με το ποίημά της Φλόγα Ολυμπιακή. Προφητικό το ποίημά της και πράγματι το 2004,  ήρθαν στην γενέτειρά τους  οι Ολυμπιακοί αγώνες μετά 108 χρόνια.. Το 2004 η ποιήτρια Δώρα Κουφοπούλου – Ηλιοπούλου, διοργάνωσε εκδήλωση για την Ολυμπιάδα στο Πνευματικό Κέντρο της Αρτέμιδας με απαγγελία ποιημάτων από καταξιωμένους λογοτέχνες (Νίκος Μπατσικανής και Αντώνης Παπαχρήστου). Εκεί παρουσίασε την ποιητική της συλλογή «Στοχασμών Ευωδίες» και της απενεμήθη έπαινος από τον Δήμαρχο κ .Κασίμη. Το 2008 στον Δήμο Ραφήνας, με αυτό το ποίημα «Φλόγα Ολυμπιακή», που έχει αποσπάσει Α΄ Βραβείο από την ΔΕΕΛ και τιμητικό δίπλωμα από το Ελληνικό Πνευματικό πρακτορείο στο Γιοχάνεσμπουργκ. Αποχαιρέτησε σε μια μεγαλειώδη τελετή, την  Ολυμπιακή Φλόγα για το Πεκίνο.                                                            ΦΛΟΓΑ ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ –> Αρχαία  φλόγα  Ολυμπιακή / που δέχτηκες να μετοικήσεις, / κοίτα  μη σε πλανέψει η ξενιτιά, / τα φώτα τα φανταχτερά,  / και την πατρίδα σου αφήσεις. / Όπου κι αν πας, όπου βρεθείς /  στο λίκνο σου να ξαναρθείς. / Εδώ’ στον  τόπο τον  ιερό,  / δίπλα στον Κλαδέο και  τον Αλφειό. /  Εκεί, που το σώμα και το πνεύμα /  αγωνιστήκαν  /  και με κλαδί αγριελιάς,  / οι νικητές  στεφανωθήκαν. / Εδώ, να ξαναρθείς Αείφεγγο φώς μου /  και προσκύνημα όλου του κόσμου.

Αποχαιρετόντας την Ολυμπιακή Φλόγα 6

2Είναι μέλος της «Διεθνούς Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών», της W.P.S. της «Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών», της «ΠΕΛ», του «ξάστερον», των «POETAS DEL MUNDO» – «Ποιητές του Κόσμου» και  της «Ενώσεως Ιστορικών

Scan 1Συγγραφέων». Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές: «ΔΡΟΣΟΣΤΑΛΙΕΣ» (Αθήνα, 1994),  «ΖΩΗ ΣΕ ΤΡΑΓΟΥΔΩ» (Αθήνα, 1994), «ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ», (Αθήνα, 1999), «ΣΤΟΧΑΣΜΩΝ ΕΥΩΔΙΕΣ» (Αθήνα, 2002) – Βιβλίο και cdτο λεύκωμα: «ΒΡΑΒΕΥΜΕΝΗ  ΠΟΙΗΣΗ» (Αθήνα, 2005), «ΑΧΤΙΔΕΣ ΦΩΤΟΣ» δίγλωσση  (2005), «ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΦΩΣ»  (2009)  και δύο λαογραφικά βιβλία: «ΤΑΞΙΔΙ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑΣ ΣΤΟ ΣΠΑΘΑΡΙ» (1996)  και «Ο ΟΙΚΙΣΜΟΣ ΜΑΣ ΑΓΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ» (2002). Βιβλία της κοσμούν πολλές βιβλιοθήκες στην πατρίδα μας.


Η Θεοδώρα συμμετέχει στην Ποιητική Ανθολογία, που θα παρουσιαστεί στο Παρίσι το καλοκαίρι του 2018, για τον Νικαραγουανό ποιητή ΡΟΥΜΠΕΝ ΝΤΑΡΙΟ, με δύο ποιήματά της («ORIGEN DEL ALMA» – «SOUL’S ORIGIN» – «ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΨΥΧΗΣ»  και «VIDA INTERMINABLE» – «ENDLESS LIFE» – «ΑΤΕΡΜΟΝΗ ΖΩΗ»)  και βιογραφικό της, τα οποίο μετέφρασε στα Ισπανικά ο Κολομβιανός ποιητής Δρ. Mario Ramon Mendoza. Διαβάσετε τη συμμετοχή της Θεοδώρας στο ιστολόγιο /  For more visit: tierramutante.wordpress.com/2017/06/26/poetas-rumbo-a-parisx/.

La poetisa griega Sra. THEODORA KOUFOPOULOU – HELIOPOULOU nacida en Spathari, un pueblo arcadio, escribe poemas, cuentos, ensayos y artículos. Sus poemas han sido traducidos al inglés, francés, italiano, chino y albanés y han ganado premios en competicias literarias panhelénicas e internacionales. [HONORES: 1] De la Municipalidad de Keratsini (2004), con la placa para su poema “Me gustaría vivir así”. 2) Diploma Honorario y Medalla en la Olimpiada Civilizadora – “PANATHINAIA 2004” de la “Sociedad Internacional de Escritores y Artistas Griegos”. 3) PRIMER PREMIO en “SIKELIANA 2004” por su poema “Uncovered Crossing” 4) Hay una mención para ella en “Historia Continua de la Literatura Griega”, una edición del Sr. M. Stafylas.] Es miembro del ” Sociedad Internacional de Escritores y Artistas Griegos “, de la” Unión de Escritores Griegos “, de POETAS DEL MUNDO y de la” Unión de Escritores Históricos “. Ha publicado cuatro colecciones de poesía:
“DEWDROPS” (Atenas, 1994)
“LA VIDA, TE CANO” (Atenas, 1994)
“EN EL JARDÍN DE MI ALMA” (Atenas, 1999)
“SWEET ODORS OF THOUGHTS” (Atenas, 2002) – Libro y CD
El álbum: “HONORS OF MY POETRY” (2005)
Y dos libros del folklore:
1) “SPATHARI, UN VIAJE NOSTALGICO” (1996)
2) “SAINT KYRIAKI, NUESTRO ACUERDO” (2002).
Vive en Rafina con su esposo, el Sr. Dimitris Heliopoulos.

ORIGEN DEL ALMA    (Α Rubén Darío)

Las estrellas te prestan su brillo
las aves sus alas
y Dédalo su habilidad.

Y usted busca el sol,
en su vuelo tomas
el espíritu libre de Ícaro.
El alma pierde su origen.

Vida interminable              (A París)

En el bosque quemado,
rosados cyclamenes etéreos
germinan.
Cantar de los cantares.
Pintura.
¡Poesía!
Primavera en nuestro corazón.
Ah! ¡Vida infinita!


ΤΡΙΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΕΖΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ  στη Δώρα, από τη ΔΕΕΛ, στον διαγωνισμό «Καζαντζάκεια 2017». Η απονομή έγινε στις 18 Μαρτίου 2017 στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, στα  πλαίσια της 39ης Διεθνούς Γιορτής των Ποιητών.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ —> «Ήθελε, λέει, να ’ναι λεύτερος. Σκοτώστε τον.» Μα, σκοτώνεται η Ελευτερία; Δεν σκοτώνεται, Λεβέντη μου Κρητικέ. Δεν σκοτώνεται η Eλευτερία, Καζαντζάκη μου.                                                                                                         Γι’ αυτό πήρες το δισάκι της ευθύνης και ανηφόρισες τον κακοτράχαλο ανήφορο,  προς την κορυφή του χρέους δηλαδή. Σκαλοπάτια σου ο Βούδας, ο Μπερξόν, ο Λένιν, ο Νίτσε, ο Οδυσσέας και ο Χριστός. Δεν ήταν τυχαίο που στο τέλος των επιστολών σου έγραφες: «Ο Θεός μαζί σου.»                                                                       Ναι, ήταν μέσα σου ο Θεός. Παλαίστρα η ψυχή σου.  Πάλευες να νικήσεις το σκοτάδι, να βρεις το Φως. Να βρεις την Ουσία.  Ήθελες να δώσεις μορφή στο άμορφο, Λιόντα μου. Πόσες φορές γλίστρησες. Πόσες φορές έπεσες.  Ξανασηκώθηκες όμως. Αρνήθηκες να γίνεις στάχτη.                                                                                Ο νους του ανθρώπου προσπαθεί να βάλει τάξη, έλεγες, μα η καρδιά  αγριεύει. η καρδιά Φλόγα.. Αντιστέκεται. Αντιστεκόσουν, γιατί άκουγες τη μέσα σου φωνή που έλεγε: «Φτάσε όπου μπορείς. Φτάσε όπου δεν μπορείς.»                                                   Αχόρταγη η πνευματική πείνα και δίψα σου. Αγωνιζόσουν να φιλιώσεις σώμα και πνεύμα. Ξεσκιζόσουν από  μεταφυσική φωτιά. Κουζουλέ μου.  Αγαπούσες την ευθύνη. Εγώ μονάχος μου θα σώσω τον κόσμο, έλεγες. Αν χαθεί, εγώ θα φταίω. Με νου νηφάλιο, μέσα σε ίλιγγο. Πάλεψες.  Σε μαύλισαν οι σειρήνες. Δεν λιποψύχησες.                                                                                                                                                                                       Το λαμπρότερο πρόσωπο της ελπίδας ο Θεός, είπες.  Ακολούθησες τ’ αχνάρια του Χριστού. Ανέβηκες στο Γολγοθά. Στην κορυφή του Χρέους.                                Πόνεσες . Την πίκρα , τη δυστυχία, τις φιλοσοφικές σου αγωνίες, μετουσίωσες σε υπερηφάνεια.                                                                                                                                                                                          Λεύτερη η καρδιά σου, σαν την εικόνα του βραχόκηπου, όπου δεν υπάρχει νερό, δέντρα, ψευδαισθήσεις και ελπίδες.                                                                                                                             Ξέρω το τέλος όλων των πραγμάτων είπες, ανυπόταχτο πνεύμα, φιλόδοξο, ελληνικό. Επέλεξες τη μοναξιά, γιατί η κοινωνία των ανθρώπων εξασθένιζε τη φλόγα σου . Μα η μοναξιά ,είναι η μοίρα των ανθρώπων που βλέπουν, που ακούνε,  που λένε την αλήθεια.

Ένιωθες  μέσα σου την Ουσία. τον Θεό.

Εδώ και αιώνες, κάποιος ανεβαίνει από την ανόργανη ύλη ίσαμε

το φυτό, από κει στο ζώο και συνέχεια στην κορωνίδα άνθρωπο .

Θέλησες ν’ ακολουθήσεις  τον ρυθμό του.

Ν’ ανέβεις, να ξεπεράσεις  τους γονιούς σου, τον εαυτό σου. Να πετάξεις φαντασία και ευαισθησία ,και να δεις κατάματα την πραγματικότητα.

Ευεργέτες σου τα ονείρατα και τα ταξίδια.

Η λέξη Θεός και ο ανήφορος όλη σου η ζωή.

Με τρία πλάσματα του Θεού,

σύμβολα που συμβόλιζαν την  πορεία της ψυχής σου ,

ένιωθες μυστική ενότητα.

Με το σκουλήκι που γίνεται πεταλούδα,

με το χελιδονόψαρο που τινάζεται έξω από τα νερά

να ξεπεράσει τον εαυτό του,

και με τον μεταξοσκώληκα, που κάνει το σπλάχνο του μετάξι.

Φορτωμένη η ψυχή σου αστροπελέκι και άνεμο Κρητικέ μου.

Θέλησες να συνταιριάξεις Ουρανό και Γη. Να φιλιώσεις τα αφίλιωτα.

Να δεις κατάματα την αρχή και το τέλος του κόσμου, που είναι η φωτιά.

Παρθένα Μάνα η φωτιά. Γεννάει το Φως πίστευες.

Το ήξερες καλά, γίγαντα φιλόσοφε.

Όσο πιο πολλή σάρκα μετουσιώνει ο άνθρωπος  σε αγάπη, παλικαριά,

κι Ελευτερία, τόσο περισσότερο Γιος του Θεού γίνεται.

Το πρόβλημα του θανάτου αντιμετώπισες χωρίς φόβο και χωρίς ελπίδα.

«Δεν ελπίζω τίποτα. Δεν φοβάμαι τίποτα. Είμαι ελεύθερος.»

η επιγραφή στον τάφο σου .

Δεν νικιέται ο θάνατος, έλεγες.

Μα η αξία του ανθρώπου δεν είναι η νίκη,

μα ο αγώνας για την νίκη, ο αγώνας για την Ελευτερία

και να πεθαίνεις παλικαρίσια χωρίς αμοιβή.

Κι ας μην είμαι  γέννημα Κρητικό,

σου στέλνω πεσκέσι τη μαντινάδα σου.

«Εγώ ’μαι  τσ’ αστραπής παιδί και της βροντής αγγόνι,

και θέλω αστράφτω και βροντώ και θέλω ρίχνω χιόνι.»

Χαίρε  μεγάλε, Νίκο Καζαντζάκη.

Σε χαιρετάει η Κρήτη . Σε χαιρετά η Οικουμένη.

Σε χαιρετά η ψυχή μου. Σε χαιρετά όλη  η Ελλάδα,

«που επιζεί ακόμα. Επιζεί, μέσα από διαδοχικά θάματα.»

Αναπαύσου , γιε του Ψηλορείτη, στη γη που σε γέννησε.

Αναπαύσου, στο ενετικό κάστρο του Μαρτινέγκο.

Εκεί, που με αγάπη και  σεβασμό,

οι βρακοφόροι Κρητικοί  σε απόθεσαν .


%ce%b8%ce%b5%ce%bf%ce%b4%cf%89%cf%81%ce%b1-1Συμμετοχή της Θεοδώρας στα «Βραυρώνια  2016»  Με επιτυχία έληξε και ο 6ος  Πανελλήνιος ποιητικός διαγωνισμός, που διοργάνωσε  την 1η Οκτωβρίου η Ομοσπονδία Συλλόγων Αρτέμιδας – Σπάτων στα πλαίσια «Βραυρώνια 2016», προς τιμή της θεάς Αρτέμιδος, στο Ξενοδοχείο Mare Nostrum. Ένας υπέροχος θεσμός που τιμά αυτόν τον  μικρό μα πανέμορφο τόπο. Μέλος της κριτικής επιτροπής του διαγωνισμού ήταν και η Σπαθαραία ποιήτρια Δώρα Κουφοπούλου- Ηλιοπούλου, η οποία  τονίζει πάντα πως κατάγεται από την Λεβεντομάνα Αρκαδία. Η βραδιά έκλεισε με καταπληκτική μουσική και τραγούδια από την ορχήστρα της Ομοσπονδίας «Ambassadors».


Εκδήλωση τιμής για τον αρχαίο φιλόσοφο Αριστοτέλη στη Βιβλιοθήκη Ραφήνας %ce%b1%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%84%ce%b5%ce%bb%ce%b7%cf%83Τα 2.400 χρόνια από την γέννηση του αρχαίου Έλληνα φιλόσοφου Αριστοτέλη τίμησε σε μία ιδιαίτερη εκδήλωση το απόγευμα του Σαββάτου 26 Νοεμβρίου 2016, ο Δήμος Ραφήνας – Πικερμίου και ο ΔΟΠΑΠ στη Βιβλιοθήκη του Πνευματικού Κέντρου Ραφήνας. Για τη ζωή και το έργο του σπουδαίου φιλόσοφου, ο οποίος κατατάσσεται στην πρώτη θέση στις κορυφαίες προσωπικότητες όλων των εποχών και επηρέασε για αιώνες τη φιλοσοφική, θεολογική και επιστημονική αντίληψη, μίλησαν η ποιήτρια – λαογράφος, κ. Δώρα Κουφοπούλου – Ηλιοπούλου και η ποιήτρια κ. Φωτεινή Γεωργαντάκη – Ψυχογιού. Στη γεμάτη από κόσμο αίθουσα της Βιβλιοθήκης βρέθηκαν – μεταξύ άλλων – ο Δήμαρχος Ραφήνας – Πικερμίου κ. Βασίλης Πιστικίδης, οι Αντιδήμαρχοι κ. Ευάγγελος Μπουρνούς και κ. Δήμητρα Τσεβά, ο Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου κ. Δημήτρης Μισοκοίλης, ο Πρόεδρος του ΔΟΠΑΠ κ. Γιώργος Δουβίτσας, η δημοτική σύμβουλος κ. Σίσσυ Κατσούδα με τον σύζυγό της κ. Κυριάκο Κόκκινο, ο τοπικός σύμβουλος Πικερμίου κ. Άγγελος Χοβαρδάς, η πρόεδρος του Λυκείου Ελληνίδων Ραφήνας κ. Χριστίνα Παναγιώτου, ο πρόεδρος την Κινηματογραφικής Λέσχης κ. Βλαδίμηρος Καϊσερλόγου και πλήθος κόσμου.


 Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί της – ταχυδρομικώς – στην διεύθυνση: ΘΕΟΔΩΡΑ ΚΟΥΦΟΠΟΥΛΟΥ- ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ   Ταχυδρομική Θυρίδα: 6820       Οδός    Λευκάδος, Οικισμός Αγίας Κυριακής   190-09   Ραφήνα ΑττικήςletterSend your letters to Mrs. THEODORA KOUFOPOULOU – HELIOPOULOU   P. O. Box 6820    Lefkados str.    Ikismos Agia Kyriaki  190-09     Rafina  Attica


Η Θεοδώρα Κουφοπούλου-Ηλιοπούλου, τιμήθηκε στις 6 Μαϊου 2017, από το περιοδικό «ΚΕΛΑΙΝΩ», στα πλαίσια του εορτασμού της συμπλήρωσης των 15 χρόνων έκδοσής του, στην αίθουσα της «Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών» στην Αθήνα, με μετάλλιο που της απένειμε η εκδότριά του και Πρόεδρος του Λογοτεχνικού Ομίλου «ξάστερον», Δρ. Παναγιώτα Χριστοπούλου – Ζαλώνη. Η Δώρα ήταν και η νονά του περιοδικού, συνεργάτριά του και Μέλος του πρώτου Διοικητικού Συμβουλίου του «ξάστερον».


 

 

 



  Τιμητικό Δίπλωμα από την UNESCO Αττικής – Αθηνών στα ΠΙΝΔΑΡΕΙΑ 2004

1


  ΤΑΞΙΔΙ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑΣ ΣΤΟ ΣΠΑΘΑΡΙ – ΛαογραφικόScan 5Το «ΤΑΞΙΔΙ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑΣ ΣΤΟ ΣΠΑΘΑΡΙ» είναι ένα λαογραφικό βιβλιαράκι γραμμένο το 1994, για το αγαπημένο της πανέμορφο ειδυλλιακό Γορτυνιακό χωριό της Σπάθαρι του τμήματος Άκοβα και Πέρα Μεριά, που το αφιερώνει στους πολυφίλητους αγρότες γονείς της που της δίδαξαν την ηθική αξία της ζωής. Αφιερωμένο και σ’ όσους αγωνίζονται  όμορφος ο κόσμος μας να είναι.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ: «Το πρώτο χρέος του πολίτη, είναι ν’ αγαπά τον τόπο του και το λαό του» (Λορέντζος Μαβίλης). Χρέος δικό μου να κρατήσω τις ρίζες μου, την ταυτότητά μου,  ν’ αναστήσω τους προγόνους, κληρονομιά ν’ αφήσω στους απογόνους. Άνεμος ζωής και δημιουργίας με παρέσυραν ώστε ν’ αλλάξω γη το 1961 και να εγκατασταθώ στην Αθήνα, αφήνοντας όμως τον μισό εαυτό μου πίσω. Εκεί στ’ Αρκαδικά βουνά πλανιέται η ψυχή μου, στη γενέθλια γη, στη γη των γονιών και των προγόνων. Μαγεμένη ήμουν απ’ το μεγαλείο της φύσης, απ’ την μελωδία της φλογέρας του Πανός, το  τραγούδι της αηδονολαλούσας Μούσας μου και δεμένη με της αλυσίδες της θύμησης, της απέραντης αγάπης και της Νοσταλγίας. Άσβηστη η δίψα. Ορμά η σκέψη και η καρδιά μου να γράψω. Να γράψω το «Ταξίδι Νοσταλγίας στο Σπάθαρι».

ΣΠΑΘΑΡΗ

ΣΥΝΤΟΜΗ ΠΡΟΪΔΕΑΣΗ για το βιβλίο από τον Λογοτέχνη και εκδότη Θεόδωρο Κ. Τρουπή:  «Συγκέντρωσε υλικό η ποιήτρια-λαογράφος από την γερόντισσα τότε μητέρα της, από ηλικιωμένους χωριανούς και από δικές της αναμνήσεις και έγραψε τη ζωή του χωριού. Ήθη ,έθιμα, και φωτογραφίες παλιάς …εποχής… Το ρεύμα της αστυφιλίας των τελευταίων πενήντα χρόνων που προκάλεσε η εύκολη παραγωγή άρτου και άλλων αγαθών, ερήμωσε την πεντάμορφη πατρίδα μας και μετέβαλε σε αλλόφρονη νεφοσκεπή ζούγκλα τους χώρους της νέας διαβίωσης των Ελλήνων.  Η νοσταλγία εκείνων που άφησαν τα πατρογονικά παραγώνια, κυριαρχεί στις καθημερινές τους πράξεις και αναπολήσεις. Τα περισσότερα χωριά έχουν ιδρύσει Συλλόγους, Συνδέσμους, στις πόλεις που ζουν οι ξεριζωμένοι-μεταφυτευμένοι. Αρκετοί απ’ αυτούς τους συλλόγους εκδίδουν έντυπο, ενημερωτικό, εφημεριδούλα ή περιοδικό για να θεραπεύουν τις νοσταλγικές εξάψεις. Σ’ αυτά τα έντυπα υπάρχουν αξιοπρόσεχτα λαογραφικά στοιχεία και  μικρά λογοτεχνήματα που θα τα ζήλευαν επιστήμονες λαογράφοι και  φτασμένοι ποιητές και λογοτέχνες. Άλλα πάλι άτομα, αποτολμούν να συγκεντρώσουν, να καταγράψουν και να εκδώσουν τις νοσταλγικές τους αναμνήσεις σε μικρά ή μεγάλα βιβλία. Ένα τέτοιο τόλμημα κάνει η Σπαθαριώτισσα Θεοδώρα Κουφοπούλου – Ηλιοπούλου με αυτό εδώ το ολιγοσέλιδο βιβλίο.  Το ταξίδι που καταγράφεται σ’ αυτό το νοσταλγικό οδοιπορικό, παίρνει και εμάς τους Γορτύνιους στην τρυφερή του αναδρομή, μας ενθουσιάζει, μας συγκινεί και μας υποχρεώνει να ειπούμε  ένα ευχαριστώ και ένα μπράβο στην ποιήτρια και από τώρα λογράφο Θεοδώρα Κουφοπούλου – Ηλιοπούλου για αυτή της την ευγενική ενασχόληση, και ουσιαστική προσφορά, μαζί με τις ευχές μας για υγεία καλή, ατομική και οικογενειακή  και για νέες προσφορές στη Γορτυνία και το Έθνος.»

«Δεν θέλω Πινδάρου αγριελιές/ Τυρταίου δάφνες μήτε. / Θέλω και το δικό μου πετραδάκι,/ στην ομορφιά του κόσμου / σημαδάκι και μου φτάνει», λέει η Θεοδώρα.

Οι συμπέθεροι & προικιάΠαιδιά.με μαξιλάρια jpg


Η ΠΟΛΥΜΕΛΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΚΟΥΦΟΠΟΥΛΟΥ ΠΡΙΝ ΑΠΟ 61 ΠΕΡΙΠΟΥ ΧΡΟΝΙΑ

Οικογένια Κουφόπουλου..Γράφει για τη ζωή της τότε και για τους δικούς της η Θεοδώρα: «Εγώ είμαι δίδυμη με την αδελφή μου τη Νίκη, το έκτο παιδί της οικογένειας. Πρώτη γεννήθηκα εγώ, τη Μεγάλη Πέμπτη και ξημερώματα Μεγάλης Παρασκευής η αδελφή μου. Πρωτάκουστο στα ιατρικά χρονικά. Και ο πατέρας μου ήταν δίδυμος με αδελφή, ξαδέλφια  και ανίψια δίδυμα. Στην Αθήνα ήρθαμε όταν ήμουν 12 περίπου χρονών, μόλις είχα βγάλει το Δημοτικό Σχολείο. Βέβαια την είχα επισκεφθεί πιο νωρίς – στην Ε’ δημοτικού – για διακοπές. Στην Αθήνα ήταν όλα τα αδέλφια της μάνας μου. Είχαμε προστάτες… Ήταν χρόνια δύσκολα αλλά όμορφα, Καθόλου δεν ακούμπησε την ψυχή μας η φτώχεια, γιατί είχαμε υπέροχους γονείς, μας έδωσαν αγάπη, αξίες, ήθος. Ο πατέρας μου είχε περιβόλι με όλα τα λαχανικά και φρούτα και με αυτά μεγαλώσαμε… Η φτώχεια ήταν για μας όπλο στη ζωή μας. Ταπεινά αναφέρω πως η οικογένειά μας έχει βγάλει γιατρούς, τρεις καθηγήτριες Αγγλικής Φιλολογίας, νηπιαγωγό, σπουδαγμένα παιδιά στη Βιολογία, στα ΤΕΙ, ελεύθερους επαγγελματίες και Δημοσίους υπαλλήλους στην Αθήνα, Αυστραλία και στην Αμερική. Δύο αδέλφια μου ζουν στην Αυστραλία, η Αθανασία Χανιώτη στην Αδελαϊδα και ο Πάνος Κουφόπουλος στο Σίδνεϋ. Ο Νίκος ζει στο Σικάγο των ΗΠΑ, η δίδυμή μου Νικολέτα Χανδρά στην Κω, ο Βασίλης, ο Γιώργος κι εγώ στην Αθήνα. Ο μικρότερος αδελφός μου, ο βενιαμίν της οικογένειάς μας, ο Περικλής, παρέμεινε στο χωριό μας το Σπάθαρι, όπου ασχολείται με το καφενείο, που άφησε ο πατέρας μας. Κρατάει με τους μόνιμους Σπαθαραίους κατοίκους «Θερμοπύλες».  Ας είναι όλοι τους καλά.»

OLYMPUS DIGITAL CAMERAΤο καφενείο του πατέρα της Θεοδώρας, Εμμανουήλ Κουφόπουλου, λειτουργεί στο Σπάθαρι Αρκαδίας από το 1969. Τώρα το διατηρούν ανοικτό ο αδελφός της Περικλής και η νύφη της Κωστούλα, που διακρίνονται στη φωτογραφία μαζί με τον σύζυγο της ποιήτριας Δημήτρη Ηλιόπουλο και τον Πρόεδρο του χωριού Ανδρέα Αγγελακόπουλο.

Ραφήνα, καλοκαίρι του 2017. Τα 8 αδέλφια Κουφόπουλοι συναντήθηκαν μετά από 35 χρόνια όλα μαζί. Μεγάλη η συγκίνηση για όλους τους.


4

Έπαινος..

9

             ΑΦΥΛΑΚΤΗ ΔΙΑΒΑΣΗ –>  Δεν…λέω..

Πρόοδος η Επιστήμη, οι Τέχνες, το Εμπόριο, η Βιομηχανία.

Πρόοδος το αυτοκίνητο και το τηλέφωνο.

Η τηλεόραση, ο ηλεκτρισμός,

και η κατάκτηση του  Διαστήματος.

Στην ελευθερία σου όμως,

έκανες κακή χρήση των τεχνολογικών επιτευγμάτων σου

άνθρωπε…δημιουργέ….αιχμάλωτε…

Και τώρα, Ξένος από την ομορφιά, την απλότητα,

Ξένος από το περιβάλλον και από τον ίδιο τον εαυτό σου,

χωρίς προσωπική και οντολογική διάσταση.

Είναι πρόοδος;  ή οδυνηρή ψευδαίσθηση;

Πρόοδος  η ατομική ενέργεια; Ο υλικός πλούτος;

Η γιγάντωση του ατομισμού; Η χρεοκοπία του ανθρωπισμού;

Πρόοδος η Βακχική αναισθησία; Η χασμωδία λόγων και πράξεων;

Η αλλοτρίωση θεσμών, η ένδεια αισθημάτων και η καπηλεία της αγάπης

Πού  ο σκοπός της ζωής και η αλήθεια, και η ειρήνη, η δικαιοσύνη;

Πού η λάμψη του Απείρου,   το μεγαλείο του Χριστού;

«Και αυτό το ιερό, βαθύ, μυστικό βίωμα που λέγεται έρωτας,

έπαυσε να είναι συνάντηση και ολοκλήρωση ανθρώπων.»

Και τώρα, έντρομη η συνείδηση, στην απόλυτη ερημιά.

Η αγωνία, βαθύς καημός. Κι η αμφιβολία, παιδεμός.

Άφεγγο φως η γνώση

και δέρνεσαι και ρωτάς: πώς;  και  γιατί; και ποιος θα σε λυτρώσει.

Άφησες Αφύλακτη, την Διάβαση της Ψυχής σου,  αδελφέ μου.

Επικαλέσου: Το έλεος της Μνημοσύνης.

Ίχνη και ανάσες άλλου καιρού.

Αντιστάσου: Στην βαρβαρότητα.

Στο Γκρέμισμα των Ιδανικών σου,

των ονείρων, και των οραμάτων σου.

Επέστρεψε:  στην Πηγή του Φωτός.

Της Αρετής, και της Χαράς.

Επέστρεψε: στο αρχέτυπο

της φυσικότητας του αρχαίου κάλλους.

Θυμήσου:   το  «Σκάπε ένδον».

Κοίτα…

Προλαβαίνεις το Λιόγερμα… αν… θες και μην ξεχνάς:

μέσα στην αγωνία της  η κτίση, φώναξε κοντά της τον Κτίστη.


ΚΡΙΚΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΩΝΚΡΙΤΙΚΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΣ ΚΟΥΦΟΠΟΥΛΟΥ-ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ –> Ο εκπαιδευτικός  Παν. Παπακωνσταντίνου, παρουσιάζοντας την ποιητική της συλλογή «Πορεία προς το Φως» στον Δήμο Σπάτων, είπε: «Η ποιήτρια Δώρα Κουφοπούλου-Ηλιοπούλου γεννήθηκε στο χωριό Σπάθαρι που βρίσκεται δίπλα στον θεοποιημένο ποταμό Λάδωνα, εκεί που  ερωτοτροπούσε  ο θεός Απόλλων με την Δάφνη. Στο  χωριό της, το όμορφο και  αγαπημένο όπως το αποκαλεί, φτάνουν οι ακτίνες από το Φως της Αρχαίας Ολυμπίας και από το Λύκαιον Όρος (Λυκ σημαίνει Φως). Ήταν δυνατό να μην  εμπνευστεί  η Θεοδώρα από τις μούσες και τα ο Φως; Αυτό το φως την ενέπνευσε και μας οδηγεί όλους μας σε φωτερούς τόπους.»

Ο  Αριστοτέλης Παπανικολάου,  μαέστρος, ποιητής και τέως αντιπρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών, γράφει: «Στην προσπάθειά της να ερμηνεύσει την εποχή μας και να εξισορροπήσει  το παρελθόν με το παρόν, συναπαντιέται και κονταροχτυπιέται με τα σημερινά προβλήματα και στέλνει το αισιόδοξο μήνυμα πως μέσα από την  πορεία αυτή προς το φως, μπορεί ο κόσμος να γίνει καλύτερος…» Και σε άλλο του σημείωμα: «Με λιτότητα στίχου, ακρίβεια και σαφήνεια, με γλώσσα που ο καθένας μπορεί να κατανοήσει, με ύφος απλό και φυσικό  κατορθώνει να σφιχτοδένει αρμονικά τη Μορφή και το Περιεχόμενο της Ποίησής της, ώστε να βρίσκει κάποιος την αναγκαιότητα της ζωής για πρόσβαση στο Σήμερα και στο Χθες και στην ενατένιση για το Μέλλον.    Είμαι βέβαιος ότι η Θεοδώρα Ηλιοπούλου-Κουφοπούλου κρύβει πολλή Ομορφιά στην ψυχή της. Έχει να μας δώσει ακόμα πολλά.»

Η μεγάλη Ιέρεια της τέχνης και των γραμμάτων μας, η Δανάη Στρατηγοπούλου – οικογενειακή φίλη της ποιήτριας, της έδωσε το ψευδώνυμο «ΚΟΥ-ΗΛ» (αρχικά των επωνύμων της). έγραψε: «Δεν λέω τίποτα περισσό. / Ωραίο το πέρασμά σου.  / Κάτι…ακόμα μένει: / Ρίξε παντού, σ’ ό,τι αγαπάς / Αυτή την ποίησή σου, τη μαγεμένη.» Και συμπληρώνει: «Πάντρεψες νου και αίσθημα  και βγήκε Ποίηση.  Σε  καμαρώνουμε και σ’ αγαπάμε. Μας έδωσες και ποιήματα και πεζά και γνωμικά και χάϊ-κού και τι άλλο να πεις….για το λόγο σου, την ψυχή σου, το μυαλό σου.» (στη φωτογραφία η Θεοδώρα με την Δανάη στο σπίτι της).

ΜΕ ΤΗ ΔΑΝΑΗ

ΚΩΣΤΑΣ ΣΦΥΡΗΣ  (Βαθύφωνος της Όπερας του Γκρατς, Αυστρία, 29/4/2001):  «Αγαπητή μου Δώρα, σ’ ευχαριστώ για το μήνυμά σου. Είσαι ωραίος  άνθρωπος με σφραγίδα δωρεάς. Κάτι που ο Αιώνιος Θεός χαρίζει στα αγαπημένα Του παιδιά. Ειλικρινά χαίρομαι γι’ αυτό, πόσο μάλλον που είμαστε συμπατριώτες. Την καρδιά σου την πλημμυρίζει η καλοσύνη, που στέλνει «Φως ιλαρόν», με ευωδία πνευματική, απλόχερα κι αγνά στις ψυχές μας. Ιδιαίτερα μου άρεσαν η «Αφθαρσία», «Το άρωμά σου», «Πατέρας», «Αρχαίοι θησαυροί». Ο Θεός ας έχει την έννοιά σου. Με όλη μου την αγάπη και τις καλλίτερες ευχές στην οικογένειά σου.»

ΑΝΤΩΝΗΣ ΒΑΖΙΝΤΑΡΗΣ  (ποιητής, Καναδάς) -Για την ποιητική συλλογή «Πορεία προς το Φως»: «…Τούτος ο ποιητικός Λόγος από μια φωνή βαθιά ανθρώπινη, αχεί στ’ αυτιά μας σαν εγερτήριο σάλπισμα, να συνέλθουμε και να συνειδητοποιήσουμε το κακό που γύρω μας συντελείται. «Η γη ασθμαίνει» και ν’ αναλάβουμε ο καθένας μας τις ευθύνες του, ν’ αντισταθούμε στη «βαρβαρότητα, στο γκρέμισμα των ιδανικών». Έτσι ο άνθρωπος  αφού αρχίσει να σκέπτεται, να ονειρεύεται και να οραματίζεται, ίσως τότε βρει την «Πορεία προς το Φως» και επιστρέψει στην πηγή της αρετής και της χαράς. Και, επακόλουθο «ο κάματος της μέρας να μετουσιωθεί σε τραγούδι και χορό», καθώς η ποιήτρια έρχεται με τούτη τη φωτεινή ποιητική της παρουσία, όχι μόνο να μας θυμίσει, αλλά και να μας ενεργοποιήσει.»

ΚΩΝ/ΝΟΣ ΜΑΝΤΙΝΑΟΣ  (Ιστορικός ερευνητής): «Είναι αλήθεια ότι με συγκινήσατε πολύ τόσο με τα ποιήματά σας όσο και με την εξαιρετικά ευγενική αφιέρωση. Νομίζω δεν είμαι ειδικός να κρίνω ποίηση. Εκείνο που μπορώ να εκτιμήσω σε εσάς, είναι τα ωραία νοήματά σας. Δεν διστάζω να σας θεωρήσω μεγάλη ποιήτρια μαθαίνοντας για τις διακρίσεις σας και τις μεταφράσεις της δουλειάς σας. Σας εύχομαι καλή επιτυχία στο έργο, που υποθέτω πως συνεχίζετε.» (Θεσσαλονίκη, 5 Αυγούστου 2005).

ΗΛΙΑΣ ΓΙΑΝΝΙΚΟΠΟΥΛΟΣ (Δικηγόρος, κριτικός Λογοτεχνίας) – Για την ποιητική συλλογή «Πορεία προς το φως»: «Αγαπητή Θεοδώρα, σε ευχαριστώ για την ποιητική σου συλλογή. Διάβασα με ευχαρίστηση και ενδιαφέρον και χάρηκα τη λιτότητα, την ανθρωπιά και την ευαισθησία σου. Τα ποιήματά σου αποπνέουν ένα άρωμα ευγένειας και αισιοδοξίας, που τόσο λείπουν από την  εποχή μας. Συμμερίζομαι την ανησυχία σου για την πορεία του κόσμου μας και επικροτώ την έκκλησή σου να αντισταθούμε όσο  μπορούμε αυτήν την πνευματική «κατρακύλα» και την ηθική παρακμή. Κι εγώ αισιοδοξώ ότι το Φως τελικά θα είναι ο νικητής και ότι ο άνθρωπος θα κατανοήσει την θεϊκή του ιδιότητα να |θρώσκει προς τα  άνω», δηλ. προς το Φως.  Να είσαι πάντα καλά, Θεοδώρα, και να μας χαρίζεις πάντα τα αποστάγματα της τέχνης σου και της ευαισθησίας σου.» (4-11-2009)

Δρ. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΒΑΡΒΕΡΗ – ΒΑΡΡΑ (Ακαδημαϊκός-ποιήτρια- τεχνοκριτικός, Ιδρύτρια της Δ.Ε.Ε.Λ. και της διεθνούς Ακαδημίας «Θεά Αθηνά») – Για την ποιητική συλλογή «Πορεία προς το Φως»: «Η ταλαντούχα και πολυβραβευμένη Θεοδώρα Κουφοπούλου -Ηλιοπούλου, έχει πολύχρονη κι επιτυχημένη διαδρομή στα Ελληνικά Γράμματα. Στην σελ.13 γράφει: «Μη χαθείς ψυχή μου στη χλιδή, στοτέλμα, στη γαλήνη.» Οι στίχοι αυτοί αναδεικνύουν το ήθος και το φιλοσοφικό σκεπτικό της ποιήτριας για την ματαιότητα του κόσμου τούτου. Η σοβαρή έκφραση της ποιητικής της σκέψης, την βοηθά να ξεχωρίζει μέσα στους πολλούς λογοτέχνες. Μέσα στο θολό τοπίο της σύγχρονης εποχής, η Θεοδώρα Κουφοπούλου – Ηλιοπούλου δίνει το δικό της στίγμα αγάπης και ανθρωπιάς. Ο ρωμαλέος στίχος της και η φιλοσοφική της δυναμική, την αναδεικνύουν ποιήτρια πρώτης γραμμής. Έχει το χάρισμα με λίγες λέξεις, να λέει πολλά. Ικανότητα που μόνο λίγοι μπορούν να έχουν. Πρέπει να έχει σχίσει πολλές φορές ποιήματά της η Θεοδώρα, για να φτάσει σε αυτήν την τελειότητα ποιητικής απόδοσης. Η ποίηση καταξιώνεται πάντοτε μέσα από μεγάλους στοχασμούς. Αυτή η καταξίωση είναι η μεγάλη της νίκη στον χώρο του πνεύματος. Όλοι οι στίχοι της έχουν ουσία, αξία, βάθος, ευαισθησία και στοργή. Θερμά συγχαρητήρια.»

Ο Μιχάλης Σταφυλάς, Συγγραφέας και Δ/ντής του Περιοδικού «Πνευματική ζωή», έγραψε: «Η ποιητική συλλογή «Πορεία προς το  Φως» ωραιότατη στα περιεχόμενα που δικαιώνουν όσους κριτικούς είχαν διαπιστώσει πως η Θεοδώρα είναι προικισμένη με πηγαίο ταλέντο. Και τούτο το βιβλίο την κατατάσσει στις καταξιωμένες ποιήτριες του καιρού μας. Είναι από τις ελάχιστες ποιήτριες με τόσο μηνυματοφόρα ποίηση, καλά εκφρασμένη, που στέκεται δίπλα στους δημιουργούς που κάνουν την ποίηση  όπλο και λουλούδι. Μπράβο της.» Κι ακόμη: «Τα ποιήματά σας κατακτούν τον αναγνώστη.»

ΓΙΩΤΑ ΒΕΡΓΕΤΗ (Δημοσιογράφος): «Τα ποιήματα «Δροσοσταλιές» της Δώρας Ηλιοπούλου, είναι ζωηρές πινελιές ευαισθησίας και ρομαντισμού, δοσμένες με απλότητα και αμεσότητα από μία πολλά υποσχόμενη ποιήτρια.» 26.6.1994)

ΛΙΑΝΑ ΚΟΥΒΑΤΣΟΥ (Καθηγήτρια Φιλόλογος): «Η ποιητική συλλογή «Δροσοσταλιές» της Δώρας Ηλιοπούλου, είναι μια αξιόλογη δουλειά από έναν αξιόλογο άνθρωπο.»

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ (Δημοσιογράφος): «Τα ποιήματα «Δροσοσταλιές» της Θεοδώρας Ηλιοπούλου, μας παραπέμπουν σε αυτά που συνθλίβει η καθημερινότητα: Τρυφερότητα, αγάπη, ευαισθησία. Και ακόμη μας προτρέπουν σε μια εσωτερική «επανεξέταση». (20-5-94) 

Ο ποιητής Ηλίας Σιμόπουλος: «Η ποίησή σου ,άλλοτε με μια φευγαλέα αίσθηση, άλλοτε με μια καίρια καταβύθιση, δημιουργεί μιαν ατμόσφαιρα, που σε   δικαιώνει. Κάτι, που δεν μπορούμε να το πούμε για πολλούς.»

Φίλιππας Γελαδόπουλος-Συγγραφέας:  «Συμβολή στα ελληνικά γράμματα το έργο σου.»

Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη  (ποιήτρια-συγγραφέας): «Η Θεοδώρα είναι μια ταλαντούχα-ξεχωριστή ποιήτρια και άνθρωπος.  Η ποίηση της ,έχει συναίσθημα, στοχασμό, ποικιλομορφία. Είναι μια ειρηνευτική επιχείρηση, μια ανθρωπιστική επέμβαση ενάντια στις  «βομβιστικές» προσπάθειες κάποιων επιπόλαιων ανθρώπων. Μας προσφέρει «στοχασμών ευωδίες»  σε καιρούς γενικώς δύσοσμους, άχρωμους και με νεκρωμένες τις ευαισθησίες των ανθρώπων.»

Δρ. Χρυσούλα Βαρβέρη-Βάρρα (Πρόεδρος  Διεθνούς Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών – Διδάκτωρ Λογοτεχνίας) : «Είσαι βαθυστόχαστη ποιήτρια και   Λαογράφος  βεληνεκούς.  Οι λυρικές εξάρσεις σου, ανασταίνουν  την σημερινή ψυχή του ανθρώπου από το τέλμα του ευδαιμονισμού.   Συνέχισε….»

ΜΕ ΧΡΒΑΡΡΑ

Τάκης Νατσούλης:  «Πολύφωνη της τέχνης ιέρεια που αιχμαλωτίζεις με τους λαμπερόχρωμους στίχους, και αγγίζεις την εκφραστική τελειότητα.»

Νίκος Βόκοβιτς:  «Έκανες αισθητή την παρουσία σου με το λυρικό στοχαστικό λόγο σου.»

Γιάννης Βίγλας (ποιητής εκπαιδευτικός): «Θερμός έπαινος οφείλεται στην φιλότιμη, φιλόκαλη, φιλόμουση και φιλόπονη λογοτέχνιδα και ηθογράφο Θεοδώρα.»

Δημήτρης Καραμβάλης (Δικηγόρος  παρ΄Αρείω Πάγω-Κριτικός Λογοτεχνίας): «Η ποίησή σας διακρίνεται για την πλουσιοτάτη ευαισθησία, και προσεγγίσεις  πάνω στους ανθρώπινους χαρακτήρες: την ανθρωπιά, την ευλαβική στοχαστικότητα, την απλότητα, και διεισδυτικότητα.»

Κώστας Ρούτης  (Ζωγράφος-ποιητής – Αντιπρόεδρος  της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών): «Η Θεοδώρα Κουφοπούλου- Ηλιοπούλου, είναι μια αληθινή ποιήτρια που δεν γράφει απλώς για να γράφει. Η ποίησή της κελάηδισμα βαθύ, φωτεινό. Βαθιά συναισθήματα. Υψηλές σκέψεις, από μια ψυχή υψηλής συνειδητότητας. Απογείωση από τα όμορφα χαμηλά, στα υψηλά υπερβατικά.  Μας ανοίγει δρόμους φωτεινούς. Αρκεί εμείς ν’ αγρυπνούμε και εγκαίρως να το αντιληφθούμε. Τέτοιοι ποιητές   και  τέτοια  ψυχολυτρωτικά ποιήματα,  πρέπει να προστατεύονται.»

Ισαβέλλα Μαράτου-Αργυράκη  (Καθηγήτρια  υπεύθυνη  στην Έδρα  Νεοελληνικών Σπουδών στις Βρυξέλλες): «Καλλίροες  εκφράσεις, σύγχρονος προβληματισμός καθαρό ύφος. Σαγηνεύεις τον αναγνώστη.

Δρ. Γιώργος Ι. Μποτής (Νομικός στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών-Ποιητής): «Η ποίησή σου, έχει κοφτερές ιδέες, και βαθιές φιλοσοφικές  σκέψεις.»

ΘΕΟΔΩΡΑ ΜΕ ΖΑΝΝΕΤΑ ΚΑΙ ΓΙΩΡΓΟ ΜΠΟΤΗ Η Θεοδώρα με τον Δρ. Γ. Μποτή και τη Δρ. Ζαννέτα Καλύβα-Παπαϊωάννου.

Δρ. Ντόλλη Νταλκά – Διδάκτωρ Λογοτεχνίας στο Γιοχάνεσμπουργκ: «Με στοχαστικότητα, εμβρίθεια, κι αγάπη σκύβει η ποιήτρια Θεοδώρα στον σύγχρονο άνθρωπο και τα προβλήματα. Έντονα στοιχεία ειρηνικής διάθεσης, ανθρωπισμού, ώριμης σκέψης, με λυρισμό και ευαισθησία. Αν και σε ελεύθερο στίχο η ποίησή της,καταφέρνει να περνά τα μηνύματά της. Κάτι σπάνιο . Συγχαρητήρια.»

Αντώνης Βαζιντάρης, Κριτικός Λογοτεχνίας –ποιητής. (Ελληνικός τύπος-THE GREEK PRESS. ΚΑΝΑΔΑΣ): «Βαθιές στοχαστικές σκέψεις με ένδυμα λυρικό.»

Αντώνης Σαμιωτάκης, ποιητής : «Εντός των τειχών και ανοίγεις  παράθυρα. Εκτός των τειχών και ήχησες  την σάλπιγγα.  Στους μολεμένους καιρούς, τύχη καλή, οι ποιητές.»

Αντώνης Συμιγδαλάς, Δημοσιογράφος -Συγγραφέας – Εκδότης του περιοδικού  «Λογοτεχνία  Τώρα»:  «Λυρική δόνηση και μα, το ναι, υπάρχουν στίχοι πολλοί που μου άρεσαν για την λιτότητα και την υποβλητικότητά τους. Στέρεη ποιητική ομιλία με φιλοσοφική διάθεση.»

ΜΕ Κ. ΣΦΥΡΗΗ Θεοδώρα με τον σύζυγό της Δημήτρη Ηλιόπουλο και τον διεθνούς φήμης Αρκάδα βαθύφωνο της Όπερας του Γκράτς της Αυστρίας κ. Κων/νο Σφυρή. 

Άννα Κελεσίδου: » Με κάποια προσπάθεια ακόμη, θα δέσει περισσότερο ο στίχος και θα φτάσετε  στο αιτούμενο αποτέλεσμα για το οποίο δείχνετε ότι οδεύετε σταθερά.»

Η δώρα με την οικογένεια του Γ.ΖωγράφουΗ Δώρα με τον τραγουδιστή Γιώργο Ζωγράφο και την οικογένειά του.

Γιώργος Ζωγράφος (Τραγουδιστής): «Με τη Δώρα Ηλιοπούλου μας συνδέει μια συντροφική φιλία που αναπτύχθηκε  και καλλιεργήθηκε μετά από τις κατά καιρούς επαφές που είχαμε με κοινούς φίλους.  Την διακρίνει μία πρωτόγνωρη ευαισθησία που πηγάζει μέσα από την απλότητα της και πίσω από αυτήν, μπορεί να δει κανείς ένα συγκινησιακό, ευγενικό άτομο  ισορροπημένο που είναι ικανό να αντλεί στοχαστικό υλικό από τον περίγυρό της και να το μεταμορφώνει σε στίχο ευαίσθητο, που κάτω από  τη φαινομενική και σχεδόν παιδική αθωότητά του, κρύβεται η αγάπη της για τον άνθρωπο, που πηγάζει,  θα μπορούσαμε να πούμε, από την πίστη της  και την απόλυτη αφοσίωσή της στο  πρόσωπο του Θεανθρώπου.  Τα κείμενά της πάλλονται  από υπαρξιακή αγωνία και βλέπεις την πίστη και την  αγάπη για την αρμονία και την ελπίδα της σωτηρίας.  Τέλος πρέπει να ομολογήσω πως την θαυμάζω για την ισορροπημένη της απλότητα και την απέραντη αγάπη που δείχνει με το στίχο της, για τον άνθρωπο. Της εύχομαι να είναι πάντα καλά. Πάντα φίλος της (20-6-1994).»

Ο Δημήτρης με τον Ζωγράφο στο εξοχικό μας     Ο σύζυγος της Δώρας Δημ. Ηλιόπουλος στο εξοχικό τους με το Γ. Ζωγράφο.

ΒΡΑΒΕΊΟ ΑΠΟ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ    Βράβευση της Θεοδώρας από την «Δημοσιογραφική» του Δρ. Ι. Μενούνου.

Ελένη Ηλιοπούλου – Ζαχαροπούλου (Λογοτέχνης): «Μέσα από τους στίχους της Θεοδώρας θα ξανανιώσεις την χαρά της επικοινωνίας και θα θυμηθείς εκείνους τους δρόμους του μυαλού και της καρδιάς, που οδηγούν στον ανθρωπισμό.»

Παν. Παρασκευαϊδης: «Το ότι προσέρχεστε στον ναό της ποίησης μετά φόβου και αγάπης,  δείχνει πόσο σέβεστε και πόσο μπορείτε να τιμήσετε το ποιητικό λειτούργημα.»

Γεωργία Κουππάρη – Πανοπούλου (ποιήτρια, Τρίπολη Αρκαδίας): «Πρωτοτυπία το CD σου με μουσική επένδυση εναρμονισμένη με τον ποιητικό λόγο. Το έργο σου φωτεινός σηματοδότης, που λαμπρύνει την πορεία για μια  ζωή γεμάτη καλοσύνη, ανθρωπιά  και αγάπη.»

Τρανός Φώτιος (Εκπαιδευτικός – Πρόεδρος  του Συλλόγου Αρκάδων Πετρούπολης Ο ΠΕΛΑΣΓΟΣ): «Η ποιήτρια Θεοδώρα Κουφοπούλου-Ηλιοπούλου, οραματίζεται,  ελπίζει και αγωνίζεται  ενάντια στο ανήθικο της σύγχρονης εποχής μας.  Οι στίχοι  της, συνθήματα και μηνύματα να διατηρήσουμε την μνήμη μας, την Ελληνική γραφή μας. Γεννήθηκε, γαλουχήθηκε και εμπνέεται από το ειδυλλιακό χωριουδάκι της Σπάθαρι Αρκαδίας. Δεν είχε άδικο κάποιος άλλος λόγιος που έγραψε: Ουχί μονάχα εις του Βοσπόρου τας ακτάς , αλλά  και εις τας  Αρκαδικάς κοιλάδας επιζεί η ποίηση.»

Γιάννης Κυριακάκος  (Ποιητής): «Ιέρεια στο ναό της Αθηνάς και της Αφροδίτης.»

Νίκος Μπατσικανής, ποιητής : «Η Θεοδώρα είναι υφάντρα της τέχνης. Ιέρεια της ποίησης. Δεν αρκείται στα μικρά και εύκολα. Η σαίτα της φτιάχνει έργα που θα μείνουν. Δημιουργεί Πολιτισμό.»

2004 ΔΕΕΛ    Αθήνα 2004 – Η Θεοδώρα με άλλους ποιητές και συγγραφείς σε εκδήλωση της                      «Διεθνούς Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών» – ΔΕΕΛ

Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Στάμος: «Συγχαρητήρια για τη γλαφυρότητα ,την αρμονία,την ωραιότητα των ποιημάτων σας. Εύχομαι σε σας και την οικογένειά σας κάθε καλό.»

Νίκος Ανώγης, Ποιητής: «Η ποίησή σας εκπέμπει την ανθρώπινη ανάσα και την ομορφιά  της τελειότητας του κόσμου. Σας συγχαίρω θερμά για το έργο σας.»

Φώτιος Οικονόμου (Θεολόγος): «Τα ποιήματά σας είναι μεστά υψηλών εννοιών και νοημάτων, τα οποία σας τιμούν. Σας συγχαίρω και εύχομαι ο πανάγαθος Θεός να σας αξιώσει να συνεχίσετε την  ποιητική και συγγραφική σας δραστηριότητα.»

Κώστας Σταμάτης  (Ποιητής, συγγραφέας, μεταφραστής): «Λυρικές αναφορές, ανθρώπινες προσεγγίσεις, αισθήματα και συναισθήματα, διαλογισμοί, στοχασμοί, που επιβεβαιώνουν την ύπαρξη μιας ποιήτριας με περιεχόμενο, ανησυχίες, προβληματισμούς και οράματα. Θερμά συγχαρητήρια.»

Στην Αρχαία Ολυμπία.     Η Θεοδώρα σε λογοτεχνική συνάντηση του «Νουμά» στην Αρχαία Ολυμπία ανάμεσα στον Διευθυντή της εφημερίδας Γ. Νικολόπουλο, τον δημοσιογράφο Ε. Παραμερίτη, την Χιώτισσα ζωγράφο Μαρία Σαρρή και άλλους λογοτέχνες.

Μήτσος Κατσίνης, Ποιητής -Συγγραφέας: «Τα λέει όλα τόσο όμορφα, τόσο απλά, τόσο διαχρονικά και μεγαλόπνοα, που αληθινά συγκινούν και προβληματίζουν.»

Δρ. Παναγιώτα Χριστοπούλου – Ζαλώνη (Ποιήτρια – εκδότρια Περιοδικού «Κελαινώ»): «Η Θεοδώρα είναι αξιόλογο Μέλος του Δ. Σ. του Λογοτεχνικού Ομίλου Ξάστερον και πρωτεργάτρια στην έκδοση του Λογοτεχνικού Περιοδικού μας «Κελαινώ», που παγκοσμίως κυκλοφορεί και ταξιδεύει την ποίησή της κερδίζοντας τις καλλίτερες κριτικές. Η γραφή της λογική χωρίς να εκτρέπεται από τα «εφ΄ω ετάχθη.» Αφαιρετικοί οι στίχοι της, απελευθερωμένοι από κάθε άχρηστο υλικό, με πλέρια ομορφιά πνεύματος, αισθήματος, και ξαφνιάσματα, με τις πρωτοτυπίες της, όπως οι χειρόγραφοι πλαισιωμένοι στίχοι της.»

Τούλα Μπούτου (Συγγραφέας-ποιήτρια):«Τα μικρά, περιεκτικά και με ουσία ζωής ποιήματα,  μαρτυρούν την ποιητική σας παρουσία.»

Διον. Ηλιόπουλος (Συγγραφέας): «Έχετε πάρει την ανηφοριά ,και σας εύχομαι να ταξιδέψετε με τον Πήγασο για τους απέραντους λειμώνες της ποίησης.»

Γιάννης Νικολόπουλος (Λογοτέχνης, εκδότης εφημ. «ΝΟΥΜΑΣ»): «Είναι ενδιαφέρουσα η επικοινωνία μ’ έναν άνθρωπο πνευματικό σαν κι εσάς.»

Περιοδικό «Νέα Αριάδνη»:  «Ποίηση αγωνιστική και άγρυπνη.»

11

Ευάγγελος Παραμερίτης (Δημοσιογράφος και ποιητής): «Η ποιήτρια Θεοδώρα οραματίζεται το ωραιότερο . Λυρικές νότες , ψυχική ευαισθησία. Συγχαρητήρια.»

Γεώργιος Σπυρόπουλος (Εκπαιδευτικός-Συγγραφέας): «Εξαίρετη ποιήτρια. Η ευαισθησία και τρυφερότητα  με την οποίαν αγγίζει τα θέματά της, σε ανεβάζουν ψηλά, σε κόσμους αλλοτινούς,  γιατί τέτοιος και ο κόσμος  της ποιήτριας. Θεοδώρα, Θεού το δώρο, να στοχάζεσαι πάντα έτσι: Υψηλόφρονα.»

Αγγελική Συρρή-Στεφανίζου (συγγραφέας): «Ευαίσθητα και φιλοσοφημένα  ποιήματα. Μπράβο.»

Ζωή Πετροπουλέα (Λογοτέχνης): «Όλα τα ποιήματά σου  έχουν στην ψυχή τους βαθύ στοχασμό και προβληματισμό. Συγχαρητήρια. Θαυμάσιο-σπάνιο ποιητικό έργο.»

Στάθης Παρασκευόπουλος (εκπαιδευτικός-συγγραφέας) -Γράφει για την ποιητική συλλογή Στοχασμών Ευωδίες και το CD: «Ήταν ένα ευχάριστο άκουσμα τα 17 ποιήματα με πετυχημένη μουσική επένδυση. Θυμίαμα ευωδίας πνευματικής. Ποίηση αγάπης, ανθρωπιάς, ειρήνης και δικαιοσύνης. Ποίηση αξιών η ποίηση της Θεοδώρας.  Την ακούς, και έχεις την αίσθηση πως ακούς  του αηδονιού την τρίλια, το θρόϊσμα του ανέμου στα φύλλα, του νερού τη ροή στη βρυσομάνα, το φλοίσβο της θάλασσας στην ξανθή άμμο. Αίσθηση καρδιάς και πληρότητα ψυχής.»

Ο Ιστοριοδίφης, συγγραφέας καπετάν Νικόλας Κωστάρας έγραψε για το λαογραφικό βιβλίο της, «Ταξίδι Νοσταλγίας στο Σπάθαρι»: «Μια Αντιγόνη είναι η Θεοδώρα, που τονίζει υπεύθυνα : «Χρέος μου να κρατήσω τις ρίζες μου, ν’ αναστήσω τους Προγόνους, κληρονομιά ν’ αφήσω στους απογόνους. Μπράβο, λεβέντισσα Αρκαδιανή. Πρόφτασες να τρυγήσεις την σοφία των απλοϊκών ανθρώπων του χωριού σου, τον πόνο τους και την αρχοντιά της ψυχής τους.»

Γιώργος Κ. Στασινόπουλος  ( Εκπαιδευτικός, ποιητής): «Η ποίησή σου είναι αξιολογότατη και δείχνει άνθρωπο μετρημένο, ευαίσθητο στοχαστικό. Προσεγγίζεις τα θέματά σου με απλότητα, διεισδύεις στο πετσί τους και την πέννα σου την διαπερνά η αγνότητα και το ήθος της σύλληψης.»3

5


 ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΣ ΚΟΥΦΟΠΟΥΛΟΥ – ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ        SELECTED  POEMS by THEODORA KOUFOPOULOU – HELIOPOULOU 

Μέσα από λόφους και ερήμους,

Άνοιξες και Χειμώνες,

με δέντρου αντοχή, ψυχή παιδιού,

με δάκρυ εξαγνιστικό, γέλιο επικοινωνιακό,

με βαθυστόχαστη σκέψη

και άγρυπνη συνείδηση,

πήρα τον Ανηφορικό

και δύσβατο δρόμο του Ήλιου.

Γεμάτη ήλιο η ψυχή μου,

να κάψω τα  άνθη του κακού.

Να επικοινωνήσω με το Σύμπαν.

Να υμνήσω  την Αγάπη. την ομορφιά.

Να εξαφανίσω την πείνα και την δίψα.

Να ζεστάνω την ανθρώπινη καρδιά .           

Μετουσιώθηκαν σε στίχο

των ανθρώπων τα συναισθήματα

της ζωής τα γεγονότα.

Χειρόγραφο ..

ΟΙ ΜΟΥΣΕΣΣΤΙΣ ΜΟΥΣΕΣ –> Στην επίκλησή μου, / Μούσες μου, /ασάλευτη η Φύση εστάθη. / Βαθυστόχαστη / και γλυκιά  ήρθε η εμπνοή. / Με την ιδιότητά της  / η κάθε μια, /  τα πλούτη σας, χαρίσατε. / Ευχαριστώ σας, Μούσες μου,  / της Μνημοσύνης και του Δία κόρες. /  Ευχαριστώ και σας , Αρχαίες Ελικωνιάδες: / Μνήμη, Μελέτη και Αοιδή, /  της τέχνης μου βοήθεια.

ΝΥΧΤΑ ΕΥΕΡΓΕΤΙΣΣΑ

Τη νύχτα, που η μέρα κοιμάται,

εγώ, αγρυπνώ. Νυχοπερπατώ,

και βγαίνω από τον χορόχρονο.

Είναι τότε…

που η νύχτα η ευεργέτισσα,

ρίχνει τα δροσοστάλαχτα φιλιά της στη Γη.

Είναι τότε…

που σκαρφαλώνω

σε ΄Υψη δυσανάβατα τοις λογισμοίς,

και καταδύομαι σε απύθμενα βάθη.

Το πρωί, έχει συντελεσθεί το Θαύμα.

ΑΓΡΥΠΝΗ ΨΥΧΗ

Μη χαθείς ψυχή μου

στη χλιδή,

στο τέλμα,

στη γαλήνη.

Άγρυπνη ψυχή μου

μείνε.

ΑΡΧΑΙΟΙ ΘΗΣΑΥΡΟΙ

Στης μνήμης το σεντούκι

αμπάρωσε πολύτιμους θησαυρούς.

Όταν της μοίρας κάλεσμα,

ευκλεών προγόνων,

φωνή ψιθυρίσει…

Για τους μελλούμενους

οι αρχαίοι θησαυροί.

ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ

Να μπορούσα!

Να φράξω το στόμα των κανονιών.

Να χορτάσω την πείνα των παιδιών.

Να μπορούσα

Να στηρίξω τους αποσταμένους.

Να γιάνω αετούς λαβωμένους.

Να μπορούσα!….

Αχ!… Πόσα πολλά να μπορούσα.

Για τούτο μάχομαι.

Την πίκρα σου να χωρέσω στο στίχο.

Την θέλησή σου αδελφέ,

κι έναν ποταμό,

τη Ρυπαρότητα…να ξεπλύνει.

ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ 

Ήρθαν

με τα χρώματα του χαμαιλέοντα,

του κροκοδείλου τα δάκρυα,

το γέλιο της Ύαινας,

την πονηράδα της αλεπούς.

Ήρθαν

με το δίχτυ της αράχνης,

το χάδι της τσουκνίδας,

το μελάνι της σουπιάς.

Και τι ειρωνεία….

«Ήρθαν ντυμένοι φίλοι».

ΤΕΤΟΙΑ Η ΔΥΝΑΜΗ ΣΟΥ

Γιόμισε η νύχτα άστρα

στη Θεϊκή θωριά σου.

Η κάμαρα πλημμύρισε γιασεμί.

Βαγιόφυλλα στο πορφυρό χαλί.

Φιλιά γίνανε τα λόγια σου.

Τα μάτια σου καράβια.

Ονείρεμα της μέρας μου,

Ηλιόφεγγο της νύχτας μου,

Ω,  τρέλα του νου,

της καρδιάς  μεθύσι,

του κορμιού  πεθυμιά.

Αίσθηση αγαπημένη.

Μόνο με τη γνώση της φωτιάς

ζεις τα χρονικά,

την αιωνιότητα κατακτάς.

Τέτοια ,

η Δύναμή σου Αγάπη.

ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΠΗΡΕ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΑΣ –> Απόψε…. / Ξεφύλλισα τις σελίδες μου, /  Σφίγγω τα μάτια / να μην κυλήσει δάκρυ. /  Ατενίζω βαθιά μου /  το μεγάλο… δρόμο / που περάσαμε. / Το τεράστιο φίδι /  που εμπόδιζε το πέρασμα / στις ανθισμένες λεμονιές. /  και θυμάμαι το ποτάμι /  που του ρίξαμε / αμέτρητα χαλίκια / και πήρε μαζί του  / και τα όνειρά μας. / Ας λένε  / οι δίδυμες δεν χωρίζουν…. / Εσύ , / αγαπημένη μου αδελφή, / τράβηξες για το βορρά… / και γω κατά το Νότο…

IMG_0025.JPG         Η Θεοδώρα με την δίδυμη αδελφή της Νίκη εν πλω για την Κάλυμνο.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗ ΜΑΝΑ

Μετά το Θεό ,

Είσαι Συ, Μάνα, του Κόσμου το Φως.

Μουσική Αγγέλων τ’όνομά σου.

Τ’ ακούει ο Ήλιος και χρυσολάμπει .

Μοσχοβολάνε τα λουλούδια,

κελαηδούνε τα πουλιά.

Γάργαρα κυλάνε τα ποτάμια.

Τ’ άκουσε η βροχή το όνομά σου

και σταμάτησε να κλαίει.

Το πήρε το αγέρι και το ’κανε τραγούδι.

Κι ο ποιητής, ποίημα εποίησεν

Αθάνατο να μείνει το Όνομά σου

πριν αιώνια,  κοιμηθείς

και Δάκρυ γίνεις της ψυχής,

ΜΙΑ ΣΥΓΓΝΩΜΗ –> Στον Θεό  που αρνήθηκες, / στον άνθρωπο που αδίκησες, /στη Φύση που μόλυνες, / στα πουλιά που σκότωσες, / στα ζώα που πλήγωσες, / στα μυρμήγκια που πάτησες, / στο αηδόνι που εγκλώβισες, / στα λουλούδια που δεν μύρισες, / στ’ αστέρια που δεν μέτρησες. / στην Χρυσαυγή που δεν καλημέρισες, / στο μενεξεδένιο Δειλινό, / που δεν αποχαιρέτησες, / στο Ευχαριστώ που λησμόνησες, / στη Συγγνώμη που δεν ζήτησες, /  στο Συγχωρώ που δεν  έδωσες, / στην ομορφιά που ασχήμισες, / στην Ουτοπία που δεν ονειρεύτηκες, / στις Ιδέες και Ιδανικά που πρόδωσες, / χρωστάς μια συγγνώμη θνητέ. / Στοχάσου, πριχού η Αρετή εκδικηθεί…

ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ –>  Όπως έλαμπε ο ήλιος στα βουνά, /  στις κορυφές το χιόνι, / έτσι έλαμπες και συ, / έτσι λάμπεις, / Θεόδωρε Κολοκοτρώνη. / Λαμπρός ο βίος σου Στρατηγέ. / Σάλπιγγα –φωτιά ο λόγος σου,  /Καπετάνιε, Κλέφτη, Λιόντα, Κουρσάρε. / Του Γένους ελευθερωτή, / δικαίως το φως σε καταλάμπει. /Δικαίως η αρετή, / δοξασμένο σ’ ανεβάζει.  / Ποιος θα το έλεγε, παππού… /  που να το άκουγε η καρδιά σου. / Ολούθε, / θα έφτανε η αφεντιά σου, / φάρος φωτεινός, / των ιδανικών διδάχος. / Αγάλλου η ψυχή σου, /  Γέρο του Μοριά, / Θόδωρε Κολοκοτρώνη, / αγάλλου.

 ΠΟΛΥΦΙΛΗΤΕ ΘΕΕ –> Κύριε, / εγεώργησα με το άροτρό σου το άγονο. / Κατά το θέλημά σου και η σπορά. / Με την αγάπη μου άρδευσα. / Εύχυμη κι αγλαόκαρπη η σοδειά. /  Μ’ απλοχεριά στους πεινώντες και διψώντες /  προσφέρω. / Ευχαριστώ Σε, / Πολυφίλητε Θεέ. / Της ψυχής μου το φτερούγισμα / του νου μου τ’ ακρογιάλι.

ΝΙΚΗΦΟΡΑ  ΕΚΒΑΣΗ –> Πυκνό το σκοτάδι, παγερό το αγέρι. / Το μαύρο σύννεφο έγινε τυφώνας . / Ταραχή ψυχής  και νου. / Θέλουν ενθουσιασμό / οι μεγάλες πράξεις αδελφέ. / Θέλουν μνήμη, θέλουν Αγρύπνια / στων Ηρώων τη φωνή. / Σαν κινδυνεύεις, εκτιμάς, πόσο αξίζει η ζωή. / Αν η ψυχή μου  και η ψυχή σου ενωθεί, /νικηφόρα έκβαση θα ’ρθει.

Η ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΜΟΥ –> Εδώ στο ύψωμα κι αγνάντια στο γιαλό, / πεύκο και θυμάρι ευωδιάζει. / Αγιόκλημα και γιασεμί. / Η συναυλία των πουλιών το ξυπνητήρι μας. / Γρύλος και τριζόνια το νανούρισμά μας. / Ποιητικά ζεις εδώ. / Οι μέρες είναι όνειρο. / Οι νύχτες πανηγύρι. /  Δεν ξεχνάμε να λέμε καλημέρα. / Μήτε ξεχνάμε χαμόγελο να σκορπάμε. / Πιστοί στο σήμαντρο της  Άγιας Κυριακής. / Η φύση δεν έχει ακόμη τσιμεντοστρωθεί. / Φυτρώνει ακόμη χλόη κι αγριολούλουδο. / Μαργαρίτες κι ανεμώνες, / αγριόκρινα και μανουσάκια.  / Παίζουν ακόμη στις αλάνες τα παιδιά. / Της ζωής η ελπίδα, / της γειτονιάς μου η  μοσχοβολιά.

ΕΤΣΙ ΘΑ ΄ΘΕΛΑ ΤΗ ΖΩΗ –>  «Σαν ..τότε… / που μύριζε γαζία, αγιόκλημα και γιασεμί. / Καθάρια, ηλιόλουστη που ήταν η πλάση. / Δεν ήσαν κλουβιά τα σπίτια./  Μοσχοβολούσε  ασβεστωμένη αυλή, / χαμομήλι και  μαντζουράνα /  σγουρός, πλατύφυλλος βασιλικός. /  Σαν ..τότε…/  που υπήρχε γειτονιά, / κι ανέμελα σφύριζαν τα παιδιά. / Μοίραζαν το ψωμί, και τις έγνοιες τους / οι άνθρωποι. / Είχαν ήθη και έθιμα, στόχους, ιδανικά. / Περίσσευε το γέλιο, η χαρά, η ομορφιά / η απλότητα και αγνότητα. / Δεν ξεχνούσαν να λένε καλημέρα, /μήτε ξεχνούσαν το ευχαριστώ, / και το συγγνώμη. / Έτσι θα ’θελα να είναι η ζωή. / Σαν… τότε… / που άνθιζε η αγάπη, / που νανούριζε  η προσευχή, / που το ναι, ήταν ναι, το όχι, όχι, / δυνατή η μνήμη, λεύτερη η φαντασία. / Σαν…τότε… / που δεν σφραγίζαμε την πόρτα / του σπιτιού και της ψυχής μας. / Φίλοι, αδελφοί, και συνάδελφοι / ήσαν οι άνθρωποι. / Κι ο κάματος της μέρας, / μετουσιωνόταν σε τραγούδι και χορό. / Αναζητώντας την σοφία του χθες, / βιώνοντας την ανησυχία του σήμερα, /  οραματιζόμενη  όμορφο αύριο, /  αντιστέκομαι στην απελπισία, / στη βαρβαρότητα, και προδοσία. / Αντιστέκομαι στο έντεχνο ψεύδος / στις αλυσίδες, στο υπερβολικό ξενόφερτο, / κι αμύνομαι με  όνειρα, με την πίστη / και με την ποίηση. / Γιατί, έτσι θα ’θελα  τη  ζωή, /  όπως και εσείς την ονειρεύεστε.»   (Γ’  Βραβείο Ποίησης από το Ε.Τ.Ε.Π.Κ. του Δήμου Κερατσινίου).

ΑΧΤΙΔΕΣ ΦΩΤΟΣ –> Αχτίδες φωτός είμαστε.  /   Ελάτε να γίνουμε  /   ο Πελώριος ΄Ηλιος  /   της ανθρωπότητας.  /  ΄Ολοι υπόλογοι  /  για την ομορφιά της.

BEAMS OF LIGHT –> We are beams of light.  /   Come to be  /   the vast Sun  /   of Humanity.  / All of us we are accountable  /  for its beauty.

ΑΦΘΑΡΣΙΑ –> Νίψου το εγώ. /   Ενδύσου μεγαλοπρέπεια.  /  Γίνε χαρά του πικραμένου, / στήριγμα του ανήμπορου.  /    Μαστίγωσε το άδικο.  /  ΄Αφησε να σε νικήσει ένα παιδί.  /  Μείνε κι εσύ παιδί.  /  Νίκησες τη φθορά.

TIMELESS –> Wash your ego. /  Clothe yourself in magnificence./  Be the joy of the embittered, / the support of the helpless. / Lash the unjust. / Let a child beat you and remain a child. /  Thus you beat time.

ΕΣΥ ΦΤΑΙΣ –> Πνοή αγέρα, /   λάμψη και όνειρο /  η ζωή.  /  Τι κρίμα.  /   Τ΄αγέρι αν δεν ρούφηξες  /   την λάμψη αν δεν κράτησες,  /   το όνειρο αν δεν έζησες…  /  Εσύ φταις.

IT’S YOUR FAULT–> A puff of air splendor and dream, the life. / What a pity !/ If  you didn’ t  inhale the breeze, /if  you didn’ t  keep the splendor, if  you didn’ t  live the dream… /  It’ s  your own fault.


Εσύ Φταις  ( στα Ιταλικά από την Μαρία Τσάγκα).

 La colpa  e’ tua

Respiro di vento

Luminosita e sogno

La Vita.

Che peccato…

Se tu non hai tenuto la luminosita.

Se tu non hai vissuto il sogno

La colpa e’ tua.

Εσύ  Φταις (στα Γαλλικά από την Σταυρωνία Κουράκου –Ντόκολα)

C’ est ta Faute

Souffle du vent

Splendeur et reve

La vie.

Quel  Dommage !

Le vent si tu  n ‘as pas aspire’

Le spiendeur si tu  n ‘as pas garde’

Le re^ve  si tu n’ as pas vecu

C ‘est ta faute .


ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΛΕΓΕΣΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ –> Γεμάτος από φως,  /   γνώστης του πνεύματός σου,  /  διάκονος της ομορφιάς και της αγάπης,  /  των ιδανικών και των αξιών,  /   ευλαβής και πιστός στους λειμώνες  / της ζωής και της ψυχής σου,  /   μπορείς να λέγεσαι  Άνθρωπος.

YOU CAN CALL YOURSELF A HUMAN BEING

Full of light, versed in your mind,

a servant of beauty and love,

of ideals and merits.

A devout and believer

in the meadows of life and your soul

you can call yourself a human being.6ΤΟ ΑΡΩΜΑ ΣΟΥ –> Γέμισε το σπίτι   /   με την απουσία σου.  /  Πλημμύρισε ο στοχασμός.  / Κι ο ποιητής,  /   ροδοπέταλα έστρωσε  /   στη  σελίδα. / Αθάνατο να μείνει   /   το άρωμά σου.

YOUR  SCENT

The house filled  with your absence.

The thought floods.

 And the Poet spread

petals of rose on the paper.

 Your scent remains immortal. 

ΣΤΑ ΥΨΗ ΘΑ ΒΡΕΙΣ ΤΟ ΦΩΣ –> Με κοίταξε και χαμογέλασε   /  καθώς ανηφόριζε στη βουνοκορφή.  / “Είναι γλυκό και δύσκολο  /  τ΄ ανέβασμα στα ύψη.  /    Όσο  ανεβαίνεις   /   όλο και πιο ψηλά θα θέλεις   /   όλο και μεγαλύτερα ύψη  /   θα γυρεύεις.  /  Τι το υπέρτατο φως.  /    Εκεί !  /   Σε  προσμένει.”  /   Έτσι μου μίλησε ο γέροντας  / και χάθηκε.

THE SUPREME  LIGHT

He looked at  me and smiled

as he was climbing to the mountaintop.

“Going uphill,

the road is enjoyable and challenging.

The more you go  up,

the higher you want,

the  most high you ask  for.

Where is the supreme light ?

There ! It’s waiting for you.”

The old man told me these words  and he disappeared. 

Η ΕΝΤΟΛΗ ΑΠΟ ΨΗΛΑ –>  Χθες, /  ήταν η γλύκα της  Άνοιξης.  /   Σήμερα,  /   η δροσιά του φθινοπώρου.  /  Αύριο;  /  Ποιος ξέρει…  /  Θα ’ναι γλυκός χειμώνας  / ή  βαρυχειμωνιά; /   Η εντολή από ψηλά…

THE ORDER IS FROM ABOVE

Yesterday, was the sweetness of Spring.

Today, is the coolness of autumn.

Tomorrow? Who  knows?

Maybe it will be a warm winter

or a  harsh wintry weather.

The order is from  ABOVE…

ΜΑΤΩΣΕΣ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΣΟΥ –> Αιώνες  ξόδεψες /  στους  δρόμους τ’  ουρανού.  / Ευτύχησες, είπες.   / Σ’  ένδειξη ευγνωμοσύνης  /   τρύπησες το ένδυμα του Ήλιου.  / Πώς μπόρεσες   /  να ματώσεις την ψυχή σου;

YOU BLED YOUR SOUL

Centuries  you spent on the ways of Sky.

You said you were lucky.

As an indication of gratitude

you  made a  hole in the sun’s  dress.

 How  could you bleed  your  soul?

ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΨΥΧΗΣ –> Τ’  αστέρια  /   σου δανείζουν τη λάμψη τους.  /   Τα φτερά τους τα πουλιά. /  Ο  Δαίδαλος την Τέχνη του. / Κι εσύ,  Ηλιοζητητή,  /  το πέταγμά σου πάρε/  λεύτερο πνεύμα Ικάρου. / Την καταγωγή της /   νοσταλγεί η ψυχή.

SOUL’S ORIGIN

Stars, lend you their  twinkle

and  birds their  wings.

Dedalus  his  skill.

And you,  Sun-seeker,

in your   flight   take

the free  spirit of  Icarus.

Soul  misses its origin.                  

ΣΤΙΓΜΗ ΓΙΑ ΔΡΕΨΙΜΟ –> Όταν μεστώσουν τα στάχυα,  /  οι παπαρούνες βαφτούν,  /  όταν αφήσουν τα πέλαγα  /   τα χελιδόνια… / Στιγμή  για δρέψιμο.  /   Λευτέρωσέ την.

A  MOMENT  TO  GATHER

When ears  matured and  poppies  colored,

when  swallows leave  behind  the seas…

Ιt’s  a  moment to gather. Free  it !

ΣΧΕΔΙΑΣΜΑΤΑ –>  Σ’ αφουγκράστηκα  /   κοχύλι του Αιγαίου.  /    Έγινες στίχος.

Στα γήινα και υπεργήινα /    μέθυσε όραση, /    μέθυσε ακοή,  /   μέθυσε  γεύση. / Είναι ευλογία η ομορφιά.

                             VERSES

I  listened  to you / Aegean’s  seashell. /Now, you became a  verse.

In  earth’s and over earth’s / get  drunk  eyesight, / get  drunk  hearing, / get  drunk  taste. / Blessing is the beauty.

Τα σοφά σου λόγια βακτηρία /  στους βραχόσπαρτους δρόμους  / της ζωής, πατέρα.

Όπως βαθιά αισθάνομαι,  /   συλλογιέμαι, προσεύχομαι,   /   έτσι και γράφω.  /Προσευχή είναι η ποίηση.  /   Κοινωνία με το ασύλληπτο.

 Father, your wise  words /  a  stick,  a  support / for the hurdles race / of  my  life.

 As  profound  I  feel, /  I  think,  I  pray, /  that  way  and  I  write. / Prayer is the poetry. / Communication with the inconceivable.

ΦΥΛΑΞΟΥ –>  Μη θαμπώνεις το ηλιοφώς  /   μήτε τη ζωή κρόσσια να κάνεις. / Την παράδοση μην ξεθωριάζεις,  /   μήτε τη γλώσσα σου τη μητρική. / Φυλάξου’   /   είναι η ίδια σου η ψυχή.

BEWARE

Don’t dim the sunlight

neither do your life  fringes.

Don’t  discolor  the  tradition

neither your maternal  language.

Beware’ this is your own  soul.

16

ΤΑΠΕΙΝΟ –>  Μέτρησε τ΄ αστέρια,  /  την άμμο της θάλασσας.  /   Πόσα έχει η Γη λουλούδια.  /  Χαλιναγώγησε τον άνεμο. / Μπορείς;  /  Είναι ταπεινό  /  να δέχεσαι ποιος είσαι.                                             

             HUMBLE

Count  the  stars, the sand  of  the  sea.

Count, how many flowers there are on Earth.

Put a bridle  on the wind.

Can you? It’s humble to accept who you  are.

ΤΕΜΠΛΟ ΑΓΑΠΗΣ –> Σήμαντρο η καρδιά  /  η Αγάπη δάδα.  //  Στην πίστη ν’ αληθέψει το θαύμα.  /  Είναι θεοτική η αγάπη.  //  Μπροστά στο τέμπλο της  /  το γόνυ η ψυχή κλείνει.

 TEMPLE OF LOVE

Heart  is  a  gong, love  is  a  torch.

In  faith  to  be  true  the  miracle.

Love  is  inspired  by  God.

In  front  of  its  temple every  soul  kneels  down.

ΑΘΑΝΑΣΙΑ–> Της μέρας και της νύχτας  /  οδοιπόρος. / Της γνώσης και των κορφών  / κυνηγός. / Ταξιδεύτρα Ουρανού και Γης  /  σε βρήκα αιθέρια οπτασία. / Μυστική πηγή.  /  Η Αθανασία είσαι  /  κι είσαι όμοια η ζωή.
IMMORTALITY
You are  a  wayfarer of  day  and  night.        

You  are  a  hunter  of  knowledge  and  tops.

Travelling of   Sky  and   Earth,

I  found  you,  delicate  vision.

A  secret spring.

You  are the  immortality 

and  you  are  alike  life.

17

ΚΑΛΕΣΜΑ ΕΙΡΗΝΗΣ –>Οι κάμποι διψάνε για νερά.  /  Για ανθρώπινες ψυχές  /   ο πόλεμος διψάει.  /  Κι η γη, για σένα ΕΙΡΗΝΗ.  /   Στο κάλεσμα μας,  /   μην ειπείς «όχι»  /   Βαγιόφυλλα στον ερχομό σου.  /  Ανάγκη να ΄ρθεις τηλαυγή μου.

 PEACE’S  CALL

Plains are thirsty for water.

War is thirsty for human souls.

And the Earth, is thirsty for you, PEACE.

 In our call, don’ t say  ‘NO’

We ’ll spread palm leaves

when you will come.

It ’s necessary to come, my far-shining.                    [from her poetry collection «BEAMS OF LIGHT», Athens 2005  – English translation by Zacharoula Gaitanaki.]4 ΠΟΙΗΤΡΙΕΣ

Ο λόγος της συμπυκνωμένος πολλές φορές. Μικρά διαμάντια τα έχουν ονομάσει. «Ουκ εν τω πολλώ το ευ», λέει η ποιήτρια. Σκοπός της τέχνης να βρίσκεται στο δρόμο του προορισμού της. «Κι αν  έμαθα να τραγουδώ / είναι γιατί αγκάλιασα τον Ήλιο».

Όπως μου είπες μάνα. / Να γκρεμίζω τείχη/ να χτίζω γεφύρια. / Αχειροποίητο φως θα λάμψει. / Ζωοδότρες αύρες θα φυσήξουν. /  Κάθε κακό θα φύγει.

Την τέχνη σου την έμαθα / Γεωργέ πατέρα. / Θα ’ρθει καιρός  / ψυχές να θρέψω.» Από το κεφαλόβρυσο της ψυχής της,

Ο ποιητικός της λόγος: ερωτικός, κοινωνικός, φιλοσοφικός. Θρησκευτικός. Κυματοθραύστης στο ψέμα και στην ασχήμια.

Στο Φεγγαρόφωτο του καλοκαιριού / η γνωριμιά μας. / Διάπλατα την  καρδιά  μου άνοιξα, / να κλείσω μέσα / Ολάκερη την ύπαρξή σου.

ΔΑΚΡΥ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙ –> «Ήταν τέτοια η ώρα / που την μοσχοβολούσαν τα λουλούδια, / την κελαηδούσαν τα πουλιά, / την ζήλευαν τα παιδιά. /  Τέτοια η αγάπη / στην αγριοκερασιά. / Δάκρυ μαργαριτάρι / έσταξε / από την κοπελιά.»

«Στάχυ που θέρισα, / αμπέλι που τρύγησα, / νέκταρ που μέθυσα. / Ίμερε τοξότη, αντίδωρο /  οι στίχοι μου.»

«Και λοιπόν; / Ξεγέλασμα η θωριά σου. / Πλάνεμα η λαλιά σου. / Σε πίστεψα. / Προδόθηκα /  Και λοιπόν;»

«Ολόγυρά μου βρίσκεσαι / και μέσα σε όλα. / Και Όλα, / γίναν με μένα ένα. / Γιατί Κύριε, / κι εγώ, / ένα κομμάτι είμαι / από Εσένα. / Τα χέρια μου Υψώνω, /Ύμνο σου στέλνω /και ριγώ / μπροστά στο δικό Σου / Μεγαλείο.»

Scan 2

ΣΟΥ ΑΝΗΚΕΙ –> «Ντράπηκα στη χορτασιά μου / Τ’ αποφάσισα. /  Ένας λιγότερος καφές μου / χαίρω / που θα γίνει μια κούπα γάλα / για σένα παιδάκι / που πεινάς και δεν έχεις να φας. / Πιότερο θα χαιρόμουν  / αν ήταν από το υστέρημά μου / μη μου το ’χεις υποχρέωση. / Σου Ανήκει αυτό που σου δίνω.

ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ –>  «Μόχθησε κι εσύ / να γιγαντώσει / το Δέντρο της ζωής. / Στον ίσκιο του / ο άνθρωπος ξαποσταίνει.»

ΑΠΟΤΡΟΠΑΙΗ ΣΙΩΠΗ –> «Εμπρός / του πνεύματος άνθρωποι / του Λόγου και του στίχου / δουλευτάδες. /Όταν η Πατρίδα, / η ανθρωπιά καλεί, / αποτρόπαιη η σιωπή.»

ΑΡΚΑΔΙΚΟΣ ΠΑΛΜΟΣ –> «Αθήνα μου, / του Ξένιου Δία κόρη, σ’ αγάπησα. /  Για τη φιλοξενία σου σ’ ευχαριστώ’ / μα η ψυχή μου εμένα, / πέρα πλανιέται μακριά, / στην καρδιά του  Μοριά. / Κι αν πάλι, με καιρούς, / μου ’λεγαν να βρεθώ, / από τους ίδιους γονιούς, / τους γεωργούς, / θα έλεγα, από τα ίδια χώματα, / τα γενέθλια, τ’ Αρκαδικά, / που Θεούς και Ήρωες γέννησαν… / Από τα ίδια χώματα, τα  Γορτυνιακά, /  ποτισμένα με του Ήλιου  / τα θερμά φιλιά, / που Άνοιξη μυρίζουν, / θα ’θελα να ξαναγεννηθώ. / Αθήνα μου, σ’ αγάπησα. /Για την φιλοξενία σου σ’ ευχαριστώ. / Μα η καρδιά μου εμένα, /Παλμός Αρκαδικός.»OLYMPUS DIGITAL CAMERA

ΣΠΑΘΑΡΕΪΚΟ ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑ –> Και τι αγνάντεμα! / Χρυσάφια και πορφύρα ο Ήλιος σκορπάει. / Όμορφη γιρλάντα στ΄ αντικρινά βουνά. / Μια ζωγραφιά-μουσική και ποίημα στο Λιόγερμα. / Ήχος φλογέρας, κυπροκούδουνα και βελάσματα. / Βουή του ποταμού, θροΐσματα και τιτιβίσματα. / Όλα υπερκόσμια και σαγηνευτικά. / Τι χρειάζεται τάχα η λογική / στην απλότητα και στην ομορφιά… / Ω! του νου ανάταση, ψυχής ονειροταξίδεμα… / Περισυλλογή και νοσταλγία. / Παιδιάτικες στιγμές, ομορφιές της νιότης / μορφές αγαπημένες, φωνές εξαίσιες, / από της ζωής μακριά…το πανηγύρι. / Άγια γενέθλια γη, ρίζα μου βουνίσια, / λιόριζα και πουρναρίσια. /Λιογέννητο, λιόλουστο χωριό μου, / στα νάματά σου αναβαπτίζομαι κι ανθίζω παιδί. / Αστείρευτη δροσοπηγή, λαλέουσα του στοχασμού μου, / χάρις ως αντίχαρις οι στίχοι μου, / ό,τι έχω, ό,τι είμαι, ό,τι ζω, / σε σένα αγαπημένο μου χωριό το χρωστώ. / Μενεξεδένια ώρα  δειλινού, /  «κι ο Ήλιος ο  Ηλιάτορας», στη θάλασσα βυθίζεται. / Έκσταση και ρίγος…Φως Ιλαρόν Αγίας Δόξης… / Καμπάνα του εσπερινού γαλήνη φέρνει. / Προσευχή στα ουράνια ανεβαίνει, / και του ανθρώπου η ψυχή, την Αχτιδοβόλα προσδοκά, νυχτοθρεμμένη Αυγή.


Scan 3

Στον κήπο της ψυχής μου

σε φύτεψα.

Με τα φιλήματά μου θέριεψες.

Στον ίσκιο σου, τώρα, Ξαποσταίνω.


Η ΑΝΑΣΑ ΤΟΥ –> Ένα Άστρο τ’ Ουρανού είμαστε , /   ένα της Θάλασσας Κοχύλι,  /  ένα της Γης λουλούδι,  /  μια Πύρινη Φλόγα,  /  η Αιθέρια Ουσία. /  Η Ανάσα της Ανάσας Tου  /  είμαστε.  /  Ζήστε τη ζωή,  /  για άλλα,…μη ρωτάτε. /   Μη Ρωτάτε.

ΛΙΓΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ:  Καθημερινά πρέπει να αισθανόμαστε τον έρωτα για τη ζωή, έρωτα για ό,τι όμορφο και καλό. Άλλοτε ο Έρωτας μας δίνει αετοδύναμα πετάγματα και άλλοτε μας προσγειώνει βιαίως και ανωμάλως. Όπως και να ’χει αθανατίζει τη ζωή και πρέπει να τον ευγνωμονούμε. Η Ορθοδοξία μας πιστεύει στον Άγιο Υάκινθο,  Άγιο της Αγάπης,  που γιορταζόταν και γιορτάζεται στην Κρήτη.  Καλό είναι να τον υμνούμε και αυτόν….

ΚΛΕΦΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ –> Κλέφτη της Αγάπης / μην προσπαθείς  / μέσω της ελπίδας / στην ψυχή μου να ξαναμπείς. / Από τη μάγισσα Λήθη  / έχεις  σκοτωθεί.

ΑΧ! ΕΡΩΤΑ –> Μάζεψε τον γιο σου Αφροδίτη / κλέβει κάθε  καρδιά με δίχτυ. / Δεν λογαριάζει  αυτός ηθική. / Νόμους άγραφους υπηρετεί. /  Αν και το μυαλό θολώνει, / κανένας άνθρωπος  / τον Έρωτα δεν διώχνει. / Είναι Ζάλη Θεϊκή, / κάθε ψυχή, ας τον χαρεί.

                   ΣΑΝ ΓΥΡΙΣΕΙ Ο ΗΛΙΟΣ

 Τούτη την ώρα δεν γράφω στίχους ζωή, να σε υμνήσω.

Τούτη την ώρα γράφω στίχους, το κακό να ξορκίσω.

Στην δύση του ο αιώνας με αγκάθινο στεφάνι.

Όνειρα γκρεμίζει, λαβώνει ελπίδες,
αφανίζει αστέρια, ο ξανθός ο Άρης.

Νεφέλη τοξικών ουσιών γεμίζει την πλάση.

Εκατόμβη αθώων ψυχών, το τίμημα της πίστης.
Πλημμύρα το αίμα.

Ο Ήλιος έδυσε πιο νωρίς, μην αντέχοντας τη φρίκη.

«Ω παραφροσύνη, ανθρωποβόρο θεριό, έως πότε;»
είπες με ρίγος, πόνο κι οργή.
Στις φλέβες σου το αίμα μου. Δρύινη την καρδιά σου.

Γη του πένθους τα δάκρυα μας, δύναμη, ευχή κι ελπίδα.

Ιούδες-Φαρισαίοι-Κάιν. Σαν γυρίσει ο Ήλιος…

Scan 4

Αφιερώματα:   ΘΡΟΝΟΣ ΘΕΟΥ 

Δεν είσαι  μόνο

των αναχωρητών η έρημος

των ναυαγών της ζωής καταφύγιο.

Στους μυρωμένους αγρούς σου.

Στον ζωογόνο ήλιο και αγέρα,

στη γαλάζια θάλασσά σου,

μακριά από την κοσμοβοή.

Στη μόνωση και  ιερή  σιωπή,

στην αγκαλιά σου Φύση,

βρίσκει  καθείς  τον εαυτό του.

Την χαρά Ουρανού και Γης βρίσκει.

Θρόνε του Θεού,

Ύμνος Σου πρέπει.

 ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΤΡΙΑ ΖΑΧΑΡΟΥΛΑ ΓΑΪΤΑΝΑΚΗ

Με αστραποβόλο πνεύμα

χαριτώθηκες από τον Θεό.

Σε φίλησαν οι Μούσες.

Πλουσιοπάροχα σε προίκησαν.

Απέραντη  η καρδιά σου.

Ο λόγος σου

πηγή στους διψασμένους…

τροφή στους πεινασμένους.

Ο  λόγος σου, στάζει ανθρωπιά,

Στάζει Ελλάδα.

Χαίρε της Γορτυνίας καμάρι.

Αρωγός ανιδιοτελής.

Σε καμαρώνουμε.

ΑΡΚΑΔΙΚΟ ΦΩΣ

Ρέεις, από το Λύκαιον Όρος το Ιερό.

Κληρονομιά Θεϊκή .

Από τον νεφεληγερέτη  πατέρα

Δία.

Ιδανικά πρεσβεύεις.

Και όλο ψηλότερα νου και ψυχή στέλνεις

Ολόλαμπρο…Φως,

Φως  Απολλώνιο,  Ειρήνης, και φιλίας,

Ως τα πέρατα της οικουμένης έχεις διαλαλήσει

Σωτήριο μήνυμά σου: Το  Αρκαδικό Ιδεώδες.

ΒΟΥΝΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΟΥ

Μεγαλόπρεπα.

Λίκνα  Θεών και Θεαινών.

Εσάς πρωτολαμπρύνει ο Ήλιος

Εσάς ο άνεμος πρωτοχαϊδεύει.

Όμορφα βουνά της Χώρας μου.

Δεν μένει αθάμπτωτο το βλέμμα

μπροστά σας.

Μήτε αδιατάραχος ο νους μένει

Κλεφτών και Αρματολών λημέρια.

Ηρώων μετερίζια.

Γενναιόψυχων Ελλήνων καταφύγια.

Δοξάσατε  τη λεβεντιά

Τραγούδι σας έκανε ο λαός.

Με τους στίχους μου

η ποίηση

σας Αθανατίζει.

ΣΑΝ ΔΙΓΕΝΗΣ – ΣΑΝ ΦΟΙΝΙΚΑΣ

Ελλάδα μου!

Γλυκιά Πατρίδα μου αγαπημένη.

Ποιος βάσκανε  τα κάλλη σου,

Ποιος ζήλεψε   τη Δόξα σου,

Τη δύναμή σου , Φοβήθηκε ποιος;

Σε ποια δοσημία  πίστεψες;

Στύλους ποιους εμπιστεύτηκες;

Αχ, Δύστυχη.

«χιονιού  νιφάδες»

οι υποσχέσεις, που σου έδωσαν .

Δεν σου έπρεπε, Εσένα,

και δεν σου πρέπει, Μάνα

Πισώπλατη μαχαιριά.

Ελλάδα μου,

Πατρίδα μου αγαπημένη.

Δεν χάνεσαι στα τάρταρα Εσύ.

Βαθιές οι ρίζες σου στη γης.

Το Φως σου Καίει.

Φύλακες το κρατάνε οι αιώνες.

Σαν  Διγενής και πάλι θα σταθείς.

Σαν φοίνικας  θ’ αναστηθείς..

Χαίρε, όμορφή μου χώρα

Ηλιοφιλημένη.

Θεού Ευλογημένη.  (Ιούνιος 2015).


ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΟ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΚΟ ΕΡΓΟ  (Διηγήματα, άρθρα, δοκίμια, παρεμβάσεις, ομιλίες-αφιερώματα) ΤΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΣ ΚΟΥΦΟΠΟΥΛΟΥ- ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ  SHORT-STORIES, ARTICLES, ESSAYS, INTERPOSITIONS, VOTIVE BRIEF SPEECHES and THOUGHTS  by THEODORA KOUFOPOULOU – HELIOPOULOUΠΟΙΗΣΗ ΜΚΑΟΥΛΕΝΤΙΑΝΟΥ

ΠΕΡΙ ΠΟΙΗΣΗΣ – Αφορμή δοθείσης η 21η Μαρτίου, που έχει καθιερωθεί παγκοσμίως ως γιορτή της ποίησης, ας καταθέσουμε τον φόρο τιμής μας  και της ψυχής μας την κατάθεση. Αρχικά, να αναφέρουμε πως καθιερώθηκε αυτός ο θεσμός. H Πρωτοβουλία αυτή ξεκίνησε από την Ελλάδα μας το 1997 (και τι δεν ξεκίνησε από την Πατρίδα μας την ευλογημένη). Ο συγγραφέας Μιχαήλ Μήτρας εισήγαγε την ιδέα της γιορτής  στην εταιρεία Ελλήνων Συγγραφέων, πρόεδρος τότε ο Στεργιόπουλος. Η ποιήτρια Λύντια Στεφάνου πρότεινε ως ημέρα γιορτής την 21η Μαρτίου – συμβολική ημέρα. εαρινή ισημερία, όπου συνδυάζει το φως  από τη μια, το  σκοτάδι από την άλλη. Έτσι και η ποίηση, συνδυάζει την αισιοδοξία αντίθετα με το σκοτεινό πρόσωπο του πένθους. Το 1998 γιορτάστηκε η ποίηση για πρώτη φορά στην Ελλάδα στην Αθήνα στο παλιό ταχυδρομείο πλατεία Κοτζιά. Ο συγγραφέας Βασίλης Βασιλικός, πρέσβης της Ελλάδας στην OUNESCO,  το 1999 μετέφερε στην 30ή γενική διάσκεψη στο Παρίσι, την ιδέα να γιορτάζεται παγκοσμίως η ημέρα ποίησης την 21η Μαρτίου. Πράγματι η πρόταση υποστηρίχτηκε από  τους πρέσβεις της Γαλλίας, Ιταλίας Τυνησίας και της Μεσογείου. Έτσι καθιερώθηκε η 21η Μαρτίου ημέρα ποίησης παγκοσμίως. Διακεκριμένοι ποιητές ήρθαν στην Ελλάδα να γιορτάσουν την ημέρα αυτή. Ο νομπελίστας Γουόλε Σογίνκα από την Νιγηρία. ΟΛόρεν Φερλινγκεν από Αμερική, ο Ρώσσος Αντρέι Πάρα, ο Ιταλός Λούτσιο Μαριάνι, ο Βραζιλιάνος Χαρόλντο ντε Κάμπος. Το σκεπτικό της απόφασης ανέφερε πως η μέρα αυτή θα ενισχύσει την εικόνα της ποίησης στα ΜΜΕ, ώστε να μην θεωρείται η ποίηση άχρηστη αλλά μια τέχνη που βοηθά την κοινωνία να βρεi και να ισχυροποιήσει την ταυτότητά της.

Πράγματι, φίλες και φίλοι, η ποίηση  οδηγεί τον άνθρωπο και την ανθρωπότητα σε διαφορετική αντίληψη του κόσμου. Φιλοσοφικότερη της ιστορίας η ποίηση κατά Αριστοτέλη.  «Και τα ποιήματα μαθήματα», είπε ο Αλ. Παπαδιαμάντης. Και για μένα, προσευχή είναι η ποίηση. επικοινωνείς με το ασύλληπτο.

Με αυτήν την βασίλισσα του λόγου, την ποίηση, γνωρίζουμε την προσωπικότητα ενός λαού και ενός τόπου. Δεν υπάρχει περιστατικό, γεγονός ατομικής και κοινωνικής ζωής που να έχει δονήσει την καρδιά του ανθρώπου και να μην έχει καταγραφεί. Τα αισθήματα που γεννά η οικογενειακή ζωή, η φύση, ο έρωτας, ο πόλεμος, η ξενιτιά, η φτώχεια, ο θάνατος, η νιότη, η αγάπη, η εθνική καταστροφή, το όραμα για ένα καλλίτερο αύριο, μετουσιώνονται σε ποίηση.

Τι χρειάζεται η ποίηση ρωτούν πολλοί. Όπως χρειάζεται ο αθλητισμός στο σώμα, το ίδιο και η ποίηση στο πνεύμα. Είναι ηθοπλαστική. Ανυψώνει, διδάσκει, εξανθρωπίζει, αφυπνίζει συνειδήσεις. Φάρος είναι για να επανεύρει ο άνθρωπος την πνευματική και ψυχική του  ισορροπία. Διαμαρτυρία και αντίσταση σε ότι σάπιο είναι η ποίηση.  Όσον αφορά την Ελληνική ποίηση, είμαστε χώρα ποιητών,  φίλες και φίλοι. Πλούσια καρποφορία από την αρχαιότητα ίσαμε σήμερα, και αύριο….

Να ξεκινήσουμε από τον πατέρα μας τον Μέγα Όμηρο; Η βίβλος του Ελληνισμού, με τα δυο αριστουργήματα  τα ομηρικά έπη την Ιλιάδα και την Οδύσσεια τα οποία αν και δημιουργήθηκαν σε ξένες συνθήκες, με τις σημερινές, μας αγγίζουν βαθιά και μας συγκινούν γιατί είναι ένα κομμάτι του εαυτού μας στην μυριόχρονη πορεία μας.  Ν’ αναφέρουμε την Σαπφώ, δεκάτη μούσα  κατά  Πλάτωνα ,τον μεγάλο λυρικό Πίνδαρο που ύμνησε  με τις ωδές του νικητές στην Ολυμπία, στα Πύθια, στα Νέμεα και στα Ίσθμια, τον Ησίοδο με την κοσμογονία του. Αισχύλο, Σοφοκλή, Ευριπίδη, Αριστοφάνη, Αλκμάνα.  Ν’ αναφέρουμε τον θησαυρό μας την δημοτική ποίηση, τα δημοτικά μας τραγούδια, τα Ακριτικά – με κεντρικό ήρωα τον Βασίλειο Διγενή, το κλέφτικο τραγούδι  που αντήχησε στις ραχούλες στα κορφοβούνια, λαγκαδιές και ρεματιές και  αφύπνισε την υπόδουλη ψυχή του Έλληνα.

Έχουμε  θρησκευτική ποίηση με την μεγάλη ποιητική μορφή του Ρωμανού του Μελωδού, του Ιωάν. Δαμασκηνού, την Κασσιανή.   Κυπριακή ποίηση, Δωδεκαννήσων, Κρητική με τον εξαίρετο Βιτσέντζο  Κορνάρο, την Επτανησιακή ποίηση με τα λαμπρά αστέρια  τους πατριδολάτρες Σολωμό-Δάντη της Ελλάδας- με τα αριστουργήματά του : Εθνικός Ύμνος, Ελεύθεροι πολιορκημένοι…και τόσα άλλα, και τον  Κάλβο. με τις ωδές του. Εξαίρετοι ποιητές και στην γενιά του 1880 όπως λέγεται. Μετάβαση από τον  παλιό στον νέο αιώνα με εκπρόσωπο τον βάρδο του έθνους μας τον Κωστή Παλαμά, που τίμησε τα ελληνικά γράμματα και δόξασε το ανθρώπινο πνεύμα.  Στον κύκλο του ο μεγαλοπρεπής Σικελιανός, ο ξεχωριστός Καβάφης, η Μελισσάνθη, η παθητική Πολυδούρη, ο πεσιμιστής Καρυωτάκης , η Μυρτιώτισσα- από τις μεγάλες ποιήτριες- , η Ζευγώλη και ο σαρκαστής Βάρναλης. Φθάνουμε στο 1930 όπου έχουμε μιαν ελευθερία στην ποίηση. Αδέσμευτος ο Πήγασος. Μονάχα η εμπνοή του ποιητή και ο ψυχικός του ρυθμός. Την ποίηση αυτή εκπροσωπούν ο Σεφέρης,  Ελύτης, Ρίτσος, Βρεττάκος   και άλλοι πολλοί που δεν μας φτάνουν σελίδες και σελίδες .

Σήμερα έχουμε πληθώρα λογοτεχνών. Αρκετοί  διακονούν πιστά και συνετά την ποίηση. Ενίοτε παρατηρούμε πως υπάρχουν, όπως σε κάθε χώρο έτσι  και στο Λογοτεχνικό σύμπαν, παρατράγουδα. Υπάρχουν κλίκες  που προωθούν τους δικούς τους. Επίσης,  γίνεται ένα αλισβερίσι, κάποιοι που πληρώνουν  την προβολή τους, τις συνεντεύξεις τους, την διαφήμισή τους.   Όλα στον βωμό του χρήματος, δυστυχώς… Η  ποιότητα μένει στο συρτάρι.  Τα ηθικά αιτήματα της εποχής μας φίλες και φίλοι,  είναι η Ειρήνη, η δικαιοσύνη και η ευτυχία για όλους τους λαούς. Ταγοί οι πνευματικοί άνθρωποι.  Ας συνειδητοποιήσουμε όσοι γράφουμε το λογοτεχνικό χρέος  και ήθος μας. Ας μην λησμονούμε τον όρκο και μήνυμα του Ιπποκράτη: «Ο άνθρωπος για το όφελος του ανθρώπου». Κάποιοι ….  ας  μην εκφράζονται μικροπρεπώς για  όσους έχουν ευαισθησία και γράφουν.  Δεν φταίνε τα διαμάντια που λάμπουν. Οι άνθρωποι γεννήθηκαν να συνοδοιπορούν. Ας   αφήσουν τον καθένα μας , από το δικό του μετερίζι, με τη  δική του άσκηση, να αποκρυσταλλώσει τις εμπνεύσεις του, να κάνει την ζωή τέχνη.  Κάτω από τις φτερούγες του Θεού και της ποίησης  είμαστε αδελφωμένοι. Ευχαριστούμε. Χρόνια πολλά στις ποιήτριες και ποιητές.

ΠΟΙΗΤΗΣ –> «Μη κατεβάζεις τη ζωή χαμηλά. /  Από πηλός, γίνε ανθός. / Από πέτρα, βότσαλο. / Αναλώσου γενναιόδωρα σαν τον Ήλιο, / για την Ειρήνη, την Αγάπη, τη Δικαιοσύνη. / Άπλωσε γέφυρες. / Αγκάλιασε τον άνθρωπο. / Διάσωσε το Φως. /  Άφησε και συ το δικό σου Φως / ποιητής για να ’σαι.

Διήγημα:  Η ΛΑΒΩΜΑΤΙΑ –> «Όταν θα έχω γίνει αστέρι, μικρή μου, τότε θα καταλάβεις τα λόγια μου» της είπε και της χάϊδεψε το κεφάλι.

Η μικρή Αρετή έκλεισε τούτα τα λόγια – μαργαριτάρια, στο σεντούκι του μυαλού και της καρδιάς της, γιατί προέρχονταν  από μια αξιολάτρευτη φυσιογνωμία.

Στο παλαιο-βιβλιοπωλείο  της Αλεξάνδρας  γνώρισε αυτόν τον σεβαστό γέροντα με την πατριαρχική γενειάδα, το αρχοντικό ανάστημα και το αετίσιο βλέμμα.

Η δίψα της  Αρετούλας  για μάθηση, για γνώσεις, ήταν μεγάλη. Δυο ώρες ποδαρόδρομο χρειαζόταν ,τότε, η αρετή να φτάσει από το χωριό στην πόλη που ήταν το Μεγάλο Σχολείο όπως το έλεγαν. Χαράματα σηκωνόταν.  «Φώτα φεγγαράκι μου και είναι μακρύς ο δρόμος», έλεγε. «Χαλάλι ο κόπος γιατί γεμίζω θησαυρούς….»

Οι μεγαλύτερες σπουδές την έφεραν στην Πολιτεία. Σαν τέλειωνε το διάβασμα, πήγαινε στο παλαιο-βιβλιοπωλείο και καθόταν με τις ώρες στο πατάρι να διαβάζει…να διαβάζει…να ρουφάει στην κυριολεξία  τα βιβλία.

Ζούσε σε έναν άλλο κόσμο. Ταξίδευε, γνώριζε, θαύμαζε, χαιρόταν. «Τι ομορφιά», έλεγε και ξανάλεγε στους γονείς της. «Πόσα πράγματα μαθαίνω. Ιστορία, Θεολογία, Λογοτεχνία, Φιλοσοφία. Θεέ μου, σ΄ ευχαριστώ, και μάλιστα δεν πληρώνω τίποτα.»

Ο παλαιοπώλης, τα πλήρωσε και αυτός πολύ ακριβά τα γράμματα, μα έγινε  επιστήμονας. Ορκίστηκε , πως  θα συλλέξει βιβλία και θα τα δανείζει ή θα τα χαρίζει σε όποιον τα έχει ανάγκη.

Αυτή η γωνιά  ήταν ο παράδεισος για την Aρετούλα.                                                         

Απορροφημένη στο διάβασμα δεν αντιλήφθηκε τον αξιοσέβαστο γέροντα να την παρακολουθεί …τόσην ώρα.

– Ε, μικρή, δε θα σηκώσεις τα μάτια σου από το διάβασμα; Τι θα τα κάνεις τόσα γράμματα, ε; δε μου λες; Και έχεις  ωραία γαλάζια ματάκια.

– «Ναι», του απαντά καμαρωτά. Τα μάτια μου έχουν το γαλάζιο χρώμα τ΄ ουρανού που λατρεύω και το χρώμα της απέραντης θάλασσας ».

«Μπράβο απάντηση»,σκέφτηκε ο κύριος Αριστείδης.

-Λοιπόν, τι τα θες τόσα γράμματα;

– Καλέ μου κύριε, θέλω να κάνω την ύλη πνεύμα. Θέλω να μάθω πολλά γράμματα,

Να γεμίσω φως. για να δώσω και στους άλλους. Θέλω ν’ αλλάξω τον κόσμο. Καταλάβατε;

«Μπα…» απόρησε ο γέροντας.  Εσύ, μια πασχαλίτσα ν΄ αλλάξεις τον κόσμο; Και γιατί παρακαλώ, τι έχει τάχα τούτος ο κόσμος και θέλεις να τον αλλάξεις;»

Ο κύριος Αριστείδης χαιρόταν που άκουγε από ένα παιδί τόσο μεγάλες κουβέντες.

 «Σου το εύχομαι Aρετούλα να γίνει όπως τα λες και το επιθυμείς.

Κάτι αντιλαμβάνεσαι εσύ περί αδικίας αθώων, περί εκμετάλλευσης φτωχών..»

– Και εσείς, ήρθατε να διαβάσετε ή να αγοράσετε  βιβλία; τον ρώτησε.

– Ήρθα να ψάξω να βρω ένα καλό βιβλίο. Ξέρεις τι θησαυρούς μπορείς να βρεις εδώ μέσα; Βρήκα όμως και έναν θησαυρό που δεν το περίμενα Aρετούλα, εσένα.  Είσαι Διαμάντι και έτσι να μείνεις. Και κοίτα, εσύ κάποια μέρα θα γίνεις μεγάλη  και τρανή, να μου το θυμάσαι.

 Το κορίτσι τα είχε χαμένα .Ήταν έκθαμβο που βρήκε έναν μορφωμένο, καλοσυνάτο άνθρωπο για να συζητάνε…

Ας ήταν παιδί ακόμη η Αρετή, διέκρινε σ’ αυτή την εξαίσια μορφή κάποια εσωτερική πληγή.

Δε κρατήθηκε, και αυθόρμητα όπως είναι τα παιδιά, και σαν χείμαρρος ξεχύνονται τα προτερήματά τους, τα συναισθήματά τους, του είπε.

– Κύριε, άρχοντα, εγώ διακρίνω σε σας, μια λαβωματιά. Ναι, μια λαβωματιά και δε με γελάτε.                                   

Ο κύριος Αριστείδης έμεινε άναυδος.

«Για σκέψου», μονολόγησε. Ένα παιδί να έχει την ικανότητα να διεισδύει στα μύχια της ψυχής σου.»

– Ναι, Αρετούλα δε θα σου το κρύψω. Μια λαβωματιά.

– Να σας ακούσω, του είπε το κορίτσι, αλλά ακούστε και από  μένα κάτι. Καλλίτερα αετός λαβωμένος, παρά ερπετό.

Ήταν μια φράση που την είχε ακούσει από τον πατέρα της.

Ξαφνιάστηκε ο κύριος Αριστείδης.

– Άκουσε, παιδί μου. Εκείνον …τον καιρό… Εκεί που όλα ήταν ηλιόχαρα, ξαφνικά γέμισε η πατρίδα μας συννεφιά.  Ο εχθρός θέλησε με το έτσι θέλω να μας κηρύξει πόλεμο, να κατακτήσει την  όμορφη και πλούσια  χώρα μας . Καταραμένος να είναι ο πόλεμος Aρετούλα, κι εύχομαι να μην αξιωθείς να τον ζήσεις… Ο Πόλεμος είναι ένα αιμοβόρο θεριό που δεν αγαπά, δεν έχει φαντασία ιδέες, οράματα,  ιδανικά. Μια ισοπεδωτική μηχανή είναι.

«Πόλεμος σημαίνει πείνα, ορφάνια, βιασμοί,  προσφυγιά, πόνος, σπαραγμός. Πόλεμος σημαίνει σφαγείο. Σημαίνει ξεριζωμός, Προδοσία, κτηνωδία. Όταν ξεπεραστούν τα όρια του ηθικού ενδοιασμού, το πνεύμα, η αξιοπρέπεια, η κορωνίδα άνθρωπος, γίνεται λάσπη.» Δεν είναι πράξη αγάπης προς τον Θεό ο σκοτωμός, όπως πιστεύουν κάποιοι…

Η φωνή της πατρίδας ,μας κάλεσε να υπερασπίσουμε τα όσια και ιερά μας. Δεν δικαιολογείται η άδικη επίθεση. η έλλειψη σεβασμού της ελευθερίας  του άλλου. Φωνάξαμε λοιπόν, παρών στην πατρίδα μας.  Έζησα με τους φίλους μου τη φρίκη. Από το πρωί έως το βράδυ ένας ανελέητος πόλεμος. Το πρωί ο ήλιος να καίει, το βράδυ ψυχρό κρύο που περόνιαζε ως το κόκαλο.  Οι γυλιοί πλήγωναν τους ώμους. πείνα, δίψα, αγωνία στα χαρακώματα, στα αμπριά, οι σπηλιές, οι χαράδρες, οι απότομες πλαγιές, τα απρόσιτα βουνά, ένα στόμα  που  καταβρόχθιζε.  Πόλεμος σώμα με σώμα. Μια κόλαση. Είδα τους φίλους μου σκοτωμένους. Όνειρα, ελπίδες, ιδανικά, έγιναν χώμα. Ένοιωσα την ανάγκη να προσευχηθώ πολύ, βαστάζοντας στο στήθος μου  το φυλαχτό της μάνας μου. Μνήμες άσβηστες ,εφιαλτικές, που δακρύζει ακόμη η ψυχή μου. Εκεί, συνειδητοποίησα την αξία της ζωής. Ρώτησα και ρωτάω : Γιατί να μην θέλουν οι άνθρωποι, οι λαοί  να είναι αγαπημένοι;                             Μόνον  η  αγάπη δίνει νόημα στη ζωή, και η Ευλογημένη Ειρήνη. Έχεις δίκιο για την λαβωματιά μου κοριτσάκι μου.

Μια αληθινή ιστορία άνοιξε τις βρύσες των ματιών σου Αρετούλα, έ; Καλά κάνεις και μαθαίνεις γράμματα.  Αρετή! Σύμβολο το όνομά σου. Να πίνεις από καθαρές  βαθιές πηγές  και, γιατί όχι, ν΄ αλλάξεις… τον κόσμο.

Διαβάζοντας το λογοτεχνικό της   έργο η κυρία Αρετή, έπεσε σε βαθιά συλλογή. Την τάραξε έκτακτο δελτίο.

«Τι σύμπτωση», μονολόγησε. «Όπως και τότε…»

Σήμερα μιαν ηλιόλουστη μέρα, Ξαφνικά γέμισε σύννεφα ο Ουρανός της ανθρωπότητας.

«Για φαντάσου να κάθομαι στην αναπαυτική καρέκλα μου, και να βλέπω μέσα από το γυαλί τον Πόλεμο. Ω, Θεέ μου…

Κι ένα ποτάμι  αναμνήσεων…

Συχνά τα βράδια, βγαίνει  στο μπαλκόνι.  Υψώνει  το βλέμμα της  στον  ουρανό  και το καρφώνει  σ΄ ένα λαμπρό αστέρι. Κάτι… ψιθυρίζει, και κάνει το σταυρό της. Καθόλου δεν την νοιάζει ,που  κάποιοι, τη λένε αλαφροΐσκιωτη κι άλλοι τη λένε νεραϊδοπαρμένη…

Διήγημα: Ο ΝΟΤΗΣ –> Με την ευλογία του Θεού μεγάλωσε, με τη μοίρα του, με τον παππού του. Η μάνα του ήταν διπλο-παντρεμένη,  απέκτησε αρκετά κουτσούβελα. Ο Νότης ήταν από τον πρώτο γάμο. Τον πατέρα του δεν τον γνώρισε.  Του είχαν πει πως ήταν ναυτικός και τον έφαγαν τα ψάρια. Πώς και γιατί, ποτέ δεν το έμαθε. Υποπτευόταν πως κάτι του κρύβουν.

Η oμορφούλα και ζωηρούλα μητέρα του ,τον άφησε πολύ μικρό στον παππού  στo νησί. Εκείνη ζούσε στην Πολιτεία με την  αγάπη της, κι ας κακοπερνούσε. μ’ ένα γαλονά λένε. Σπάνια πήγαινε στο χωριό να δει το παιδί. ο Νότης όμως  είχε  στον κόρφο του τη  φωτογραφία της μητέρας του και με τι καμάρι την έδειχνε στους φίλους του.

– Κοιτάξτε, ρε, τι όμορφη μάνα έχω, τους έλεγε, και κοιτούσε πέρα…μακριά…. και βούρκωνε.

Ποιο παιδάκι δε λαχταρά τη μανούλα του. την ίδια λαχτάρα είχε και ο μικρός Νότης.

Κάποια φορά που έμαθε  πως θα ‘ρθει  η μανούλα του, έτρεξε για το μόλο. Πέρασε τα στενοσόκακα με τις ταβέρνες που μύριζε ψαρίλα, καβαλίνα και αψέντι…  Χρειαζόταν τόλμη να περάσεις από τα κακόφημα σοκάκια. Και τι δεν είχε δει αυτό το παιδί. Στήθηκε με τις ώρες στο μόλο.

Μόλις έφτασε το βαπόρι ΄εριξε άγκυρα σε απόσταση πάνω από εκατό μέτρα από την προκυμαία. Οι βαρκάρηδες έκαναν κωπηλασίες να φτάσουν στη σκάλα του βαποριού να πάρουν τους επιβάτες.

Ο Νότης δεν είχε την υπομονή να περιμένει. Έπεσε στη θάλασσα, κολύμπησε, και έφτασε στη σκάλα του βαποριού, όπου τον αγκάλιασε μια  κυρία που φορούσε ένα όμορφο ψάθινο καπέλο,  φανταχτερά ρούχα κι ένα άρωμα ,που του έσπασε τη μύτη, που ίσαμε τα γηρατειά του, το οσφραινόταν ο Νότης.

Ήταν η μάνα του. Δεν το πίστευε . Μάλιστα  ντρεπόταν να την κοιτάξει. Είχε να την δει πολύ καιρό.

Τι όμορφη και συγκινητική στιγμή ήταν όμως αυτή. Στα φυλλοκάρδια του την κράτησε το παιδί.

Τα γαϊδουράκι φορτώθηκε  την ταξιδιώτισσα με τον Νότη, για το κακοτράχαλο χωριουδάκι. του ακριτικού νησιού.

Τι βεγγέρα ήταν αυτή. Θαλασσινοί μεζέδες, λουκάνικα χοιρινά με πράσο,  γλυκό κόκκινο  λιαστό κρασί. Είχαν μαζευτεί γείτονες και συγγενείς να καλωσορίσουν την ξενιτεμένη και  πονεμένη… Περισσότερο όμως να δουν…ν’ ακούσουν …και να διαλαλήσουν…

Ο αέρας του νησιού, που άμα πιάσει δεν σταματάει να ουρλιάζει, ήθελε να μπει από τις γρίλιες  των παραθυρόφυλλων ,να τα κάνει άνω – κάτω εκεί μέσα.                  Ο Νότης που ήταν ονειροπόλος, τον χαιρόταν αυτόν τον αέρα, τον αισθανόταν στα φυλλοκάρδια του. 

«Έλα, αγέρα μου, και πάρε με και μένα αποδώ, στην πολιτεία να πάω με τη μανούλα μου», παρακαλούσε. Δεν άργησε η επιθυμία του να πραγματοποιηθεί.

Κακός οιωνός ο γκιώνης που ακούστηκε.

«Αγάντα παππού», είπε ο μικρός. Φράση που άκουγε από τους μεγάλους. Ο παππούς πήγε στον παράδεισο και η μάνα του τον πήρε στην πολιτεία.

Ήταν  το μεγαλύτερο  παιδί ο Νότης. προστάτης από τα δέκα του χρόνια.

Έκανε διάφορα θελήματα στα μικράτα του και βαριές δουλειές μετέπειτα, για τον επιούσιο. Πολλοί τον εκμεταλλεύτηκαν. Ακόμη και ο αχαϊρευτος πατριός  του, ο χαρτοπαίχτης, από το δεκάχρονο παιδί περίμενε να ζήσει.

Σαν  ανδρώθηκε ο Νότης, πήγε  στρατιώτης. Στον στρατό δημιουργείς πραγματικές φιλίες. Ο φίλος του ο Ανδρέας, του  πρότεινε  την αδελφή του.

Πράγματι δημιούργησε οικογένεια  ο Νότης. Βρήκε ζεστασιά και τρυφερότητα το ορφανό.

Ζούσε όμως με το παρελθόν. ο έρημος, ο μαστιγωμένος…. Από την κούπα της  ζωής ξύδι και χολή ήπιε, μάλιστα και από δικούς του ανθρώπους.                            Λιγομίλητος πάντα και μελαγχολικός, αφού σε περιβάλλον με ηλικιωμένους μεγάλωσε. Η γλυκιά γυναίκα του, που γνώριζε το παρελθόν του, τον συμπονούσε. Διαπίστωνε καθημερινά, τα εσωτερικά του χαρίσματα ,και έκανε προσπάθειες να τον  κάνει χαρούμενο.

Η συμπεριφορά του Νότη, κάποτε, κάποτε, στη γειτονιά, δεν ήταν και η καλύτερη.   Όσοι γνώριζαν το δράμα του, τον συγχωρούσαν .

Κάποιοι όμως που δεν έμπαιναν στη θέση του δυσφορούσαν. «Οι πληγές του δεν γλύκαναν αφού δεν έσταξε άγιο μύρο», είπε μια θρησκευόμενη…

«Δεν φταίει αυτός που δεν μοσχοβολάει η ψυχή του», ψιθύριζε κάποια άλλη.

«Σφάλμα της μοίρας», πρόσθετε  ένας τρίτος.   

Κι όμως! Κατά βάθος ο Νότης, ήθελε να είναι καλός. «Άλλωστε συνειδητά, Κανένας δεν θέλει να είναι κακός.»

Σαν βρέθηκε μπροστά του ένας άγιος άνθρωπος, και μίλησαν με τις ώρες. ημέρεψε. Άνοιξε την καρδιά του. Έβγαλε τον καημό του. Γλύκανε η ψυχή του ορφανού.  Αγάπησε ό,τι είχε μισήσει και χαμογελούσε με πίκρα για τα παλιά του «καμώματα».

Χριστούγεννα ήρθαν… Ο γλυκόλαλος ήχος της καμπάνας καλούσε του  πιστούς. Έτρεξε στην εκκλησία ο Νότης. Άκουσε του ύμνους των αγγέλων, ένιωσε το νόημα της γέννησης του Χριστού. Μια μαγική-Στοργική Δύναμη  ένιωσε στα μύχια της ψυχής του.

Τα δάκρυα που κύλησαν στα μάγουλα του,  μιλούσαν τα λόγια της ψυχής του.  Φάνηκε αυτό το κάτι όμορφο, που φωλιάζει μέσα στον  άνθρωπο, έστω και αν δεν το αντιλαμβάνεται μια ολόκληρη ζωή.  Έβαλε ύμνο δοξαστικό στα χείλη του, καλοσύνη στην καρδιά του. Υποσχέθηκε να ξεχάσει το παρελθόν, να ζει το όμορφο παρόν.

-Άξιζε τον κόπο να περιμένω….του είπε, σφιχταγκαλιάζοντάς τον η γυναίκα του.  Η σπίθα η Θεϊκή δεν εγκαταλείπει ποτέ  τον άνθρωπο. Δίνεται η δυνατότητα, ο άνθρωπος να εξιλεωθεί και ο Θεός να Δοξαστεί.

Χρονογράφημα – Γ’ Βραβείο από το «Καφενείο των Ιδεών» –  ΘΛΙΜΜΕΝΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ –>  Περισσή αγάπη και νοσταλγία, έφεραν τα βήματά μου στη γενέθλια Γη. Η Φύση στο μεγαλείο της. Οι ασφάκες, τα κρίνα και τα σπάρτα, ολάνθιστα. Παντού μοσχοβολιά. Χελιδόνια διέσχιζαν τον αέρα. Ένιωσα ευτυχισμένη. Πού να φανταστώ τι μου επιφυλάσσονταν αργότερα. ‘Ωρα δειλινού. Γλυκόλαλα κάλεσε η καμπάνα για τον εσπερινό. Με δέος μπήκα στην εκκλησιά και μ’ ευλάβεια απέθεσα το υγρό φιλί μου στον ΄Αη- Δημήτρη  τον προστάτη του  χωριού. Όσην  ώρα κράτησε  ο Εσπερινός, μονάχα ο παπάς, ο επίτροπος και μία γυναίκα ήταν το «προσκύνημα» εφόσον πολλοί κάτοικοι ξενιτεμένοι, οι νέοι είχαν πάει μακριά για το μεροδούλι, τα λιγοστά παιδιά σε μακρινό χωριό για το μάθημα των Αγγλικών, οι γέροντες  και  γερόντισσες, δεν μπορούν να «πάρουν» τα πόδια τους, έστω και μέχρι την εκκλησιά . Ρίγος και θλίψη στην  καρδιά μου, διαπιστώνοντας  πόσο το χωριό μου  και πολλά άλλα χωριά της Φωτοστάλακτης πατρίδας μας έχουν ερημώσει.  Κοίταξα τον Παντοκράτορα, που κι Εκείνος με κοίταζε από τον θόλο της οροφής, και του ζήτησα, η έκκληση–προσευχή και ο πόθος της ψυχής μου να εισακουσθεί: «Κύριε, δώσε φώτιση στους ιθύνοντες να βρουν τη λύση μην ερημώσει ο τόπος μας. Να μη φεύγουν οι νέοι άνθρωποι και κάνε Θεέ μου, γλυκές φωνούλες παιδιών να γεμίσουν τον αέρα. Η χαρά του σήμερα, η ελπίδα του αύριο.»           Ο παπά-Γιάννης, δεν μιλούσε… Τα έλεγαν όλα τα μάτια του Κοίταξα τον ματωμένο Ήλιο. Τη λάμπα του κόσμου.  Περπάτησα στα βάθη των αιώνων. Εκεί…στην αρχέγονη Ύλη.  Ένιωσα τις ραγισμένες χορδές της ψυχής σου άνθρωπε.  Δάκρυσα για σένα, για μένα, για όλους. Όμως   Η λάμπα του κόσμου,  δεν θα σβήσει. Έφυγα για την πολιτεία, παίρνοντας μαζί μου τούτον τον θλιμμένο Εσπερινό που θα μείνει χαραγμένος βαθιά στη μνήμη και στη καρδιά μου. Θλίψη η ανάμνηση. Βάλσαμο η ελπίδα.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA50 ΧΡΟΝΙΑ ΟΙΚΙΣΜΟΣ ΑΓΙΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ – Ομιλία της Θεοδώρας Κουφοπούλου – Ηλιοπούλου   Μια υπέροχη βραδιά διοργάνωσε ο Σύλλογος «Η ΠΡΟΟΔΟΣ» Αγίας Κυριακής – Σπάτων – Αρτέμιδας με πρόεδρο τον κ. Τρίλλα Μιχάλη στο ειδυλλιακό προαύλιο του ναού της Αγίας Κυριακής (Ιούλιος 2015). Η Σπαθαραία ποιήτρια Δώρα Κουφοπούλου – Ηλιοπούλου, που γνώρισε στην αυγή του τον οικισμό και που μένει μόνιμα εδώ και είκοσι χρόνια, μίλησε για τη ζωή του οικισμού και παρουσίασε φωτογραφικό υλικό από το αρχείο του συζύγου της (από το 1975). Στην Θεοδώρα απονεμήθηκε τιμής ένεκεν πλακέτα.

1Την εκδήλωση τίμησε ο  Δήμαρχος Σπάτων κ. Μάρκου Δημήτρης, ο Αντιδήμαρχος Αντώνης Τούντας, ο εφημέριος π. Παναγιώτης Ευσταθίου και πάρα πολλοί ενορίτες. 2Απόσπασμα από την ομιλία της Θεοδώρας: «Χρονογυρίζω, 50 χρόνια πρίν… Σφαλνώ τα μάτια και θυμάμαι. Θυμάμαι και νοσταλγώ. Νοσταλγώ και βουρκώνω, γιατί γνώρισα στην αυγή του τον οικισμό. Έφηβη ήμουν. Βοσκότοπος, ερημιά, πρόβατα βοσκούσαν, κατσίκια, φίδια κρέμονταν από τα πεύκα, αλεπούδες μας ξάφνιαζαν, λαγοί μπροστά μας, σκαντζόχοιροι και χελώνες.OLYMPUS DIGITAL CAMERAΔεν υπήρχε φως. Η λάμπα θυέλλης και το Λούξ μας φώτιζε,   το βυτίο μας έφερνε νερόBυτίο Νερούκαι το ψυγείο πάγου μας δρόσιζε το κατακαλόκαιρο. Δύσκολα χρόνια όμως  ρομαντικά.Ψυγείο ΠάγουΧαιρόμασταν ροδοδάκτυλες αυγές και μαγευτικά φεγγαρόφωτα. Μας νανούριζε ο γρύλος και τα τριζόνια. Το σπουδαιότερο είμαστε αγαπημένοι οι γείτονες…»OLYMPUS DIGITAL CAMERA

2014 – ΕΤΟΣ ΔΟΜΙΝΗΚΟΥ ΘΕΟΤΟΚΟΠΟΥΛΟΥ (ΕΛ ΓΚΡΕΚΟ)  – 400 χρόνια από τo θάνατό του – Αφιέρωμα υπό την Αιγίδα της Ομοσπονδίας Εξωραϊστικών- Εκπολιτιστικών Συλλόγων Αρτέμιδας-Σπάτων. Ομιλήτρια η ποιήτρια Θεοδώρα Κουφοπούλου –Ηλιοπούλου, παρουσιάστηκαν και έργα του. Την εκδήλωση τίμησαν εκπρόσωποι του Δημάρχου, η πρόεδρος του Πνευματικού κέντρου και μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου. Η Θεοδώρα χαιρετάει το προεδρείο, τους παρευρισκομένους, την ποιήτρια Φωτεινή Γεωργαντάκη- Ψυχογιού για την βοήθειά της στην παρουσίαση, καθώς τον ηχολήπτη κ. Σαβόγλου, το  χορευτικό Συλλόγου Κρητών Αρτέμιδας που πλαισίωσε την εκδήλωση, και την «ανώνυμη Ελληνίδα»,  που επιμελήθηκε τα έργα…

Θεοτοκόπουλος .Η Θεοδώρα, με την Πρόεδρο της Ομοσπονδίας Συλλόγων Αρτέμιδας κ. Ειρήνη Πιτσιγαβδάκη και την ποιήτρια κ. Φωτεινή  Γεωργαντάκη – Ψυχογιού.


Κουαφιρ Μαρλεν

         Χρονογράφημα:  «ΚΟΥΑΦΙΡ ΜΑΡΛΕΝ» –  «COIFFURE MARLEN»                    

«COIFFURE MARLEN» έγραφε η πινακίδα κομμωτηρίου πατριώτισσάς μας. Η κυρία Αντιγόνη ήταν προσκεκλημένη σε κάποια εκδήλωση. Ίδιον  των γυναικών,  ο καλλωπισμός. Βρέθηκε λοιπόν στο κομμωτήριο “COIFFURE  MARLEN”.  Μοντέρνος εξοπλισμός, μουσική στη διαπασών που δεν την άντεχες, μήτε την καταλάβαινες ως ξενόφερτη. Νάσου και η χαριτωμένη κοκκινομάλλα δεσποινίς Μαρλέν – Μάρω την φώναζαν στο χωριό της, Μαρία το βαφτιστικό της. Δε μου λέτε δεσποινίς- ο πληθυντικός της κυρίας Αντιγόνης, έκφραση ευγένειας, κι ας ήταν κατά πολύ μεγαλύτερη από την Μαρλέν.  Γιατί τέτοια πινακίδα;

-Μα κυρία μου, έτσι πρέπει να ’ναι. «Χτυπητή»,  να κάνει «μπαμ» στο μάτι και στο αυτί. Έτσι θα  «τραβάω» περισσότερη πελατεία.

–  Μπα,  σκέφτηκε …και σηκώθηκαν οι τρίχες της κεφαλής της κυρίας Αντιγόνης.

– Έχω την εντύπωση, καλή μου, της είπε μελιστάλαχτα μη και την θυμώσει,  αν έβαζες στην πινακίδα το βαφτιστικό σου, είτε  «Η ΚΑΛΗ ΔΟΥΛΕΙΑ», ή  ΚΟΜΜΩΣΕΙΣ Η ΕΛΛΗΝΙΔΑ ,βρε αδελφέ, περισσότερη πελατεία θα «τραβήξεις» καθώς λες, και τιμή για την πατρίδα μας  θα είναι, αφού τις ρίζες μας κρατάμε και την ταυτότητά μας, μιας και οι καιροί χαλεποί-βοούν και φοβούμαι-προφήτισσα μην βγω, μειονότητα πως θα γενούμε. Αλήθεια, γνωρίζεις Μαρλέν,ότι  στα χωριά της Κάτω Ιταλίας μιλάνε την υπέροχη διάλεκτο GRICO; «Κρατάμε μέσα μας την Ελλάδα», λένε οι κάτοικοι  και δεν θέλουμε να χαθεί η γλώσσα μας. Πρέπει να διαφυλάξουμε την διάλεκτό μας. Πόσο συγκινείσαι να τα’ ακούς. Εμείς οι νεοέλληνες, γέννημα και θρέμμα τούτης της χώρας, με τέτοια κληρονομιά,  τι κάνουμε;  Βάζω στοίχημα, εάν αλλάξεις την πινακίδα, περισσότερη πελατεία θα «τραβάς».

Χαμογέλασε, γέλασε ξεκαρδιστικά η Μαρλέν, χτένισε την κυρία Αντιγόνη  και  εκείνη φεύγοντας, με χρέος και ευθύνη Ελληνίδας, μονολόγησε: «Ξέρεις, αγαπητή  Μαρλέν, πότε «χάνεται» η γλώσσα; Όταν χαθούν οι αξίες των ανθρώπων που τη μιλάνε.

Μετά από μήνες, ξαναπήγε να χτενιστεί. Πήγε λοιπόν, πουθενά η Μαρλέν.  Έψαξε με τα μάτια της γύρω τριγύρω, τίποτα. – Τι έγινε ρωτάει, πού ; πώς; Γιατί;

– Δεν είχε δουλειά , κι έκλεισε το μαγαζί ,της είπε ο φούρναρης που ήταν δίπλα.

–  Αχ Μαρλέν, Μάρω στο χωριό και Μαρία το βαφτιστικό, όπου και να βρίσκεσαι, μάθε, πως η καλή δουλειά πελατεία «τραβά», είπε μέσα της η κυρία Αντιγόνη.

Φεύγοντας, ένα δάκρυ κύλησε από τα μάτια της. Ένα δάκρυ, που έχασε την δουλίτσα της η Μαρλέν κι ένα δάκρυ λύπης για τη κατακαημένη Ελλάδα μας, που δεν της αποδίδουμε τον πρέποντα σεβασμό, σ’  ότι περικλείει και σ’ όσα ακτινοβολεί.                         [B΄ Bραβείο στον Πανελλήνιο διαγωνισμό στα “Σικελιανά” ]

Παρουσίαση έργου Ηγουμένης Ευγενίας Κλειδαρά στο Ναό Αγ.Μαρίνας Αρτέμιδας.Διοργανωτής. το Πνευματικό Δήμου Αρτέμιδα. Η θεοδώρα απαγγέλλει ποιήματα της ηγουμένης.Παρίσταται ο ΧατζηφΟμιλία της Θεοδώρας στον Ιερό  Ναό Αγίας Μαρίνας Αρτέμιδας για την Ηγουμένη Ευγενία Κλειδαρά. Διακρίνονται ο συγγραφέας κ. Ιωάννης Χατζηφώτης, η Πρόεδρος του Πνευματικού Κέντρου Αρτέμιδας (που διοργάνωσε την εκδήλωση) κ. Ελένη Χατζηπαυλή και η Έφορος κ. Ολυμπία Προφαντοπούλου.

ΑΝ ΣΟΥ ΒΑΣΤΑΕΙ… –> Όμορφο, ανοιξιάτικο μενεξεδένιο δειλινό. Πήρε το λιθόστρωτο μέσα από γαζίες και γιασεμιά. Έφτασε στην αποβάθρα. Πήρε βαθιά ανάσα. Η μυρωδιά της θάλασσας την μέθυσε.  Χάζευε  τα θαλασσοπούλια. τα καράβια, και εκείνους που ταξίδευαν.  Χάθηκε ο νους της μακριά…στην ομορφιά.. «Τι κρίμα να ορίζουν άλλοι τη ζωή σου», μονολόγησε.

Μικρή παντρεύτηκε. Τον αγάπησε παράφορα τον Πάρη της. Τυφλώθηκε. από την ομορφιά και τα πλούτη του.  Πατέρας και αδελφός μου θα είναι. έλεγε. Αστέρι στη νύχτα μου. Βασίλισσα θα με έχει.  Κάτω  όμως, από ένα όμορφο, γελαστό προσωπείο, κρυβόταν ένα απαίσιο θηρίο. Ανήκε στην τάξη εκείνων που δεν βρίσκουν εμπόδιο στη ζωή. Σύντομα άρχισε να βγάζει τον κακό του εαυτό. Αλαζόνας,  βίαιος, τυραννικός. Μάταια προσπαθούσε με την καλοσύνη και ευγένειά της να ημερώσει ένα άγριο θηρίο η Ελπίδα. Μια μέρα που την ράπισε χωρίς λόγο, ένοιωσε να τσαλακώνεται η αξιοπρέπειά της. Δεν  άντεξε την προσβολή, και του  επιτέθηκε λεκτικά: «Βαρκάρης με σπασμένα κουπιά στον ωκεανό θα καταντήσεις , τ’ ακούς;» Λες και ήταν προφήτισσα. Το τελευταίο μπάρκο του ήταν.

Λαμπρό Ανοιξιάτικο πρωϊνό. Μάγεμα η Φύση. Παντού μοσχοβολιά. Παραμονή Πάσχα. Πάσχα, σημαίνει Πέρασμα από το σκοτάδι στο Φως.  Πάσχα σημαίνει Ανάσταση. «Σήμερα, αναστήθηκε η ψυχή μου. Σ’ ευχαριστώ, Κύριε. Σ’ ευχαριστώ», είπε, υψώνοντας το βλέμμα και την ψυχή της στα ουράνια.

Η φωτογραφία του τύραννου, κρεμασμένη ψηλά στον τοίχο του Λίβινγκ- ρουμ. Τον κοίταξε μ’ ένα χαμόγελο ειρωνικό, λέγοντας: «Αν σου βαστάει, κατέβα κάτω να με ξαναραπίσεις.»

Έκλεισε την πόρτα δυνατά πίσω της και πήρε το λιθόστρωτο… Πήρε  τον δικό της δρόμο. Να ορίζει η ίδια  τη ζωή της.

ΤΟ ΤΑΜΑ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ ΜΟΥ –> Αγράμματη λόγω φτώχειας και σοφή ήταν  η μάνα μου. Ευγενική και καλοσυνάτη. Ωραία Ελένη στη θωριά, Αθηνά στη γνώση. Καμαρωτή – καμαρωτή περπάταγε. Πέρδικα την λέγανε. Θρησκευόμενο άτομο και φιλόπατρις. Οχτώ παιδιά γέννησε. Οχτώ ελπίδες να καρποφορήσει η ζωή. Αγαπημένοι με τον πατέρα μου. Μοχθούσαν για να προσφέρουν στα παιδιά τους ό,τι το καλλίτερο. Δεν τους γονάτιζε η κούραση και η φτώχεια. Μ’ ένα χαμόγελο και με αισιοδοξία ξεπερνούσαν τις δυσκολίες. Αγόγγυστα στη σπορά, στο θέρος, στο αλώνι, στο μάζεμα της ελιάς. ΄Αγια τα χέρια τους τα ροζιασμένα. έκαναν τη γη να  λουλουδίζει.

Πολλές οι έγνοιες της μάνας. Είχε να φροντίσει το σπίτι, το ζύμωμα, το μπάλωμα. Η μεγάλη της όμως  έγνοια οι συμβουλές της. Έκαιγε το τζάκι. Έτριζαν τα κούτσουρα, ξαγρυπνούσε η πετρελαιολάμπα. Η Μάννα με την γλυκιά υπομονή της, μας μά-θαινε την Άλφα-Βήτα και το σοφό  λόγο της μας  έδινε οδοδείχτη της ζωής μας: -Να γίνετε ματάκια μου, άνθρωποι. Σαν το χιόνι να έχετε την ψυχή σας. Να είστε δυνατοί σαν βράχοι. Διάφανοι σαν το νερό της λίμνης. Ίσια σαν τη λεύκα μας.  Ν’ αγαπάτε και να τραγουδάτε… Της άρεσαν και εκείνης τα τραγούδια.  Το καλύτερό της ήταν «Τα μανουσάκια»: «Εμένα η μάνα μου μ’ έστειλε να μαζέψω Μανουσάκια. / Μανουσάκια-Μανουσάκια όμορφά μου κοριτσάκια./ Σαν πήγα και τα μάζεψα τα έκανα ματσάκια./ Μανουσάκια στο ποτήρι, Βαγγελιώ στο παραθύρι…»

Και ο πατέρας μου ήταν ωραίος άνθρωπος. Χωρατατζής, φιλόμουσος, του χωριού  τραγουδιστής. Αγαπητός σε όλους.  Βαθιά νοήματα οι συμβουλές του. Έπρεπε να  μεγαλώσω για να τα εμπεδώσω.  Γεωργός ήταν. Οι γεωργοί ζουν πλησιέστερα στον Ουρανό. Έχουν την κυριαρχία των βουνών, την εμπειρία των  ανέμων  και των καιρών. Μου μάθαινε την τέχνη του.  Κοίτα  πως μπαίνει βαθιά το αλέτρι στη γη,  να την οργώσει να μαλακώσει το χώμα να σπείρουμε τον σπόρο και να μας δώσει γλυκούς καρπούς. Έτσι πρέπει να καλλιεργούμε κι εμείς  το άγονο της ψυχής μας  παιδί μου. Να συμβάλουμε στην βελτίωση της ζωής του ανθρώπου. Φέρουμε όλοι ευθύνη αν δεν σώζεται ο κόσμος.

Μου μιλούσε για Παλάτια, θρύλους και οράματα. Για δράκους και νεράiδες, για  λύκους ανθρώπους και στοιχειά. Για φουρτούνες της στεριάς μου μιλούσε. Τα άνω να φρονώ και μέσα σε ιστορήματα παλιά να σκύβω, να τρυγώ μελένια μυστικά. Να γκρεμίζετε τοίχους, να χτίζετε γεφύρια μας τόνιζε. Λεύτερη η σκέψη σας σαν το βουνίσιο αγέρι μας. Λόγια απλά και ακριβά  στο σεντούκι της μνήμης φυλαγμένα σαν θησαυρός.

Το σπίτι μας μικρό, αλλά το μεγάλωνε η αγάπη και γινόταν φιλόξενο. Αν και έσταζε η κεραμοτσιγκοσκεπή  το χειμώνα, και νιφάδες χιονιού έπεφταν στην λεχώνα μάνα μου, το τζάκι και η θαλπωρή από το εγκάρδιο περιβάλλον έδιναν ζεστασιά  και  ανείπωτη  χαρά.

Ο πατέρας μου φιλοσοφούσε πάντα:  – Αγαπημένο μου φτωχοκάλυβο, τίποτα δε σου λείπει. Γι’ αυτό  και δεν βρίσκει  κάθισμα να καθίσει εδώ μέσα η λύπη.   “Τη πτωχεία  πλούσια” .

Οι Ιριδισμοί του Ουράνιου Τόξου μας δίνανε όνειρα και ελπίδες.

– Αλίμονο στον άνθρωπο που σταματά να κάνει όνειρα  έλεγε ο παππούς μου.

– Και συ, φρεγάδα μου  έλεγε η γιαγιά μου, που ονειροπαρμένη και  πολύ αλαφροϊσκιωτη μας βγήκες, να γίνεις μεγάλη και τρανή. Τ’ ακούς;

Λόγια καρδιάς, προσευχές και επιθυμίες ανθρώπων που σε αγαπούν.

Στον προστάτη Άγιο του χωριού  ακουμπούσε ο κάθε ένας  τον πόνο του, την ελπίδα του, τα ήμαρτον, τα ευχαριστώ του. Μερικοί χωριανοί που είχαν οικονομική ευχέρεια πήγαιναν τάματα στον Άγιο. Η μάνα μου πολύ το επιθυμούσε να προσφέρει και αυτή μα δεν τα κατάφερνε.  Πρόσφερε όμως την  αγνή καρδιά της και τα καλά της  έργα. Άλλα φανερά και άλλα κρυφά. Περισσότερα ήσαν τα κρυφά.  Έκανε πράξη το  ρητό του Χριστού να μην γνωρίζει η αριστερά τι ποιεί η δεξιά.  Μόνο εμείς τα παιδιά γνωρίζαμε αφού μας έστελνε με διάφορα λαχανικά και φρούτα του περιβολιού να τα δώσουμε σε χωριανούς μας που δεν διέθεταν. Και πάντα μας τόνιζε: «Δεν θα το πείτε σε κανέναν. Τ’ ακούτε;» Κι εμείς απορούσαμε λες και έκανε το μεγαλύτερο έγκλημα. Σήμερα μετά από τόσα χρόνια καταλαβαίνω την προσφορά της και χαίρω. Οι μεγάλες προσφορές και τα βαθιά συναισθήματα δεν λέγονται μήτε περιγράφονται. Μόνο βιώνονται και της ζητώ συγγνώμη που τα ανακοινώνω. Την έβλεπα αρκετές φορές την ώρα του δειλινού γονατισμένη μπροστά στο εικονοστάσι μας και την άκουγα που ψιθύριζε: «Αξίωσέ με, Άγιε μου Δημήτρη, να σου φέρω και εγώ ένα δώρο να μείνει στην εκκλησιά σου. Οχτώ κουτσούβελα βλέπεις… Σαν θα  καζαντίσω, θα σου το φέρω  το τάμα μου.» Η παιδική καρδιά μου δεν το χωρούσε. «Για φαντάσου», έλεγα, «να επιθυμείς να προσφέρεις ένα δώρο στον Άγιο και να μην τα καταφέρνεις.»

Κάποιο δειλινό, ώρα που «Φως Ιλαρόν, Αγίας Δόξης…», την είδα πάλι γονατισμένη στο εικονοστάσι. Γονάτισα και εγώ και της είπα φωναχτά: – Εγώ, μανούλα.

– Τι εσύ; μου απαντά.

– Εγώ θα σου φέρω και θα πας το τάμα στον  Άγιο.

Χαμογέλασε που άκουσε μεγάλη κουβέντα από ένα μικρό παιδί, μου χάιδεψε το κεφαλάκι προσπαθώντας να κρύψει δάκρυ μαργαριτάρι που αργοκυλούσε στο ρυτιδωμένο πρόσωπό της από τα λιοβόρια και την βροχή. Εικόνα συγκινητική  που χαράχτηκε στην πλάκα της καρδιάς μου και ποτέ από εκεί δεν θα σβηστεί.

Κύλησαν τα χρόνια.  Άνεμος πνοής και δημιουργίας με ξενίτεψε. Χρόνια  επιβίωσης και σπουδών. Η ψυχή μου πάντα στη γενέτειρα, στους δικούς μου. Ευλόγησε ο Θεός και αξιοπρεπώς  γέμισε  το πορτοφόλι. Γέμισε  χαρά και το σπιτικό μας και η ψυχή της μάνας μου.

Δε γινόταν να ξεχάσω το τάμα. Με τον πρώτο μου μισθό μπήκα σ’  ένα  κατάστημα με είδη εκκλησιαστικά, και αγόρασα ένα πανέμορφο καντήλι. Στη μνήμη του Αγίου γίνεται μεγάλο γιορτάσι. Πήγα στο χωριό.

– Άνοιξε αυτό το πακέτο, είπα στην μάνα μου. Είναι για σένα.

– Ρόμπα είναι ματάκια μου;

– Όχι.

– Τσεμπέρι ;

– Μήτε.

Δε μπορούσε να φανταστεί  η δόλια  τι  δώρο της έστελνε ο Θεός. Η χαρά της, τα δάκρυά της, δεν περιγράφονται.

–   Το έκανες το Θαύμα σου, άγιε μου Δημήτρη. Σ’ ευχαριστώ. Την ευκή μου να έχεις  παιδάκι μου ,έλεγε, και με χόρταινε φιλιά λες και της έπεσε το μεγαλύτερο λαχείο. Μήπως  και δεν ήταν  γι΄ αυτήν;

Κάθε φορά που βρίσκομαι  στην εκκλησιά του χωριού μου, ρίχνω μια κλεφτή ματιά  στο καντήλι και εκείνο χωρίς να υπάρχει αέρας κουνιέται. Είναι τάχα του αγίου αύρα,  ή της μάνας μου η ψυχή που κατοικεί ψηλά στ΄ αστέρια;

Ήταν  ένα αστέρι η μάννα μου. Τα μάτια μου βουρκώνουν και Δοξάζω τον Θεό για τη  χαρά που μου έδωσε να εκπληρώσω το Τάμα της.

2

Η ΠΑΠΑΡΟΥΝΑ

Ο καινούργιος διευθυντής του γειτονικού Σούπερ Μάρκετ έχει καλή αύρα. Καλό Κάρμα. Πολλή καλοσύνη ζωγραφίζεται στο πρόσωπό του ,έλεγε και ξανάλεγε στην οικογένειά της, η κυρία  Θεοφάνη. Η μικρούλα Λενέτα άκουσε πολλές φορές  από το στόμα της  μάνας της αυτόν τον έπαινο για τον διευθυντή.

Πολυμελής οικογένεια. Ο πατέρας δουλευταράς από το πρωί ως το σούρουπο. Μα και η μάννα ξενοκαθάριζε, για να βοηθήσει την οικονομική κατάσταση του σπιτιού, περισσότερο όμως,  για έναν ιδιαίτερο λόγο που στεναχωρούσε πολύ την μικρή Λενέτα.

Μόλις η μικρή έγινε καμιά δεκαριά χρονών, ξεμύτισε από το σπίτι ένα πρωϊνό που οι γονείς της έλειπαν και η γιαγιά ήταν απασχολημένη και έτρεξε στο κοντινό Σούπερ-Μάρκετ να γνωρίσει  τον καλοσυνάτο Διευθυντή. Περισσότερο όμως  γιατί λαχταρούσε σοκολάτες για την ίδια και τα αδελφάκια της. Με μια σβελτάδα που διαθέτουν τα παιδιά, ανέβηκε στον τρίτο όροφο  στο γραφείο του Διευθυντού. Έβαλε το προσωπάκι της στο τζάμι, και είδε  σκυμμένο στα χαρτιά έναν συμπαθητικό κύριο.

Ήθελε να του μιλήσει, να του πει, πόσο γνωστός της ήταν από τα λόγια της μητέρας της, ίσως να του ζητούσε και σοκολάτες. ήταν σίγουρη πως δεν θα μπορούσε να της το αρνηθεί, μα ντράπηκε η μικρή Λενέτα και το ’βαλε στα πόδια…

Ο διευθυντής αντιλήφθηκε τον θόρυβο, σηκώθηκε και βλέπει μια παιδούλα να τρέχει στις σκάλες. Την ακολούθησε. Εκείνη μπερδεύτηκε μέσα στους πελάτες, και να, μπροστά στο ράφι με τις σοκολάτες. Tι  πρόκληση! Να το τολμήσει; Και οι αξίες της ζωής με τις οποίες έχει γαλουχηθεί; Η γλύκα της σοκολάτας στα χείλη της. Άρχισε να γλείφεται.

Γυρίζει το κεφαλάκι της αριστερά, δεξιά, δεν αισθάνεται κανένα βλέμμα και  τη στιγμή που απλώνει χέρι να πάρει σοκολάτα, πέφτουν πακέτα σοκολάτες στο δάπεδο.  Το προσωπάκι της έγινε σαν ρόδι.  Βούρκωσαν τα ματάκια της.  Πλησιάζει ο Διευθυντής: Μη… μη, παπαρούνα μου, μην κλάψεις.

– Δεν πειράζει -της λέει- που έπεσαν οι σοκολάτες. Δεν θέλει να προσβάλλει ένα παιδί. Πως σε λένε μικρό μου, που μένεις;

Να, πάνω κει στο  λόφο είναι το σπίτι μας  λέει βουρκωμένη. Με μεγαλώνει η γιαγιά μου. Οι γονείς μου δουλεύουν πολύ και για να τα βγάλουν εις πέρας και για έναν άλλο σοβαρό λόγο.

– Δηλαδή; ρωτάει ο διευθυντής.

– Να! Πώς να σας το πω. Ο μεγάλος αδελφός μου ,έμπλεξε λένε οι γονείς μου. Τον μπλέξανε θέλω να πω και δεν θέλω να πεθάνει.…καταλαβαίνετε.

Κουνάει το κεφάλι ο διευθυντής. – Πως δεν καταλαβαίνω καλό μου παιδί. Έλα τώρα, πάρε χάρισμα ένα πακέτο σοκολάτες και τρέξε στο σπίτι. Θα σε ψάχνει η γιαγιά. Και κοίτα, άλλη φορά δεν θα το ξανακάνεις να φύγεις κρυφά. Εντάξει;

– Εντάξει είπε η μικρή βάζοντας πατίνια στα πόδια της.

Γιατρός ήθελε να γίνει η Λενέτα, να θεραπεύει τον κόσμο. Τα κατάφερε. Βοήθησε τον αδελφό της να ξεφύγει από την αρρώστια – μάστιγα των ναρκωτικών ,βοηθούσε και όποιον είχε ανάγκη.  Ποτέ δεν ξέχασε τον καλοσυνάτο διευθυντή  που με τη στάση του της έδωσε το πιο  ωραίο μάθημα ζωής: «Να ζητάμε όταν έχουμε ανάγκη, και όχι να αρπάζουμε έστω και μία σοκολάτα.»

Ποτάμι έτρεξαν τα χρόνια. Ζήτησε τον διευθυντή στο Σούπερ Μάρκετ. Δεν τον βρήκε, είχε συνταξιοδοτηθεί. Έμαθε όμως την κατοικία του. Αγόρασε ένα μεγάλο πακέτο σοκολάτες και ντρίννν…το κουδούνι. Μια γλυκύτατη κυρία ανοίγει την πόρτα.

– Με…με συγχωρείτε…. Θέλω τον διευθυντή….του Σούπερ Μάρκετ…  Του χρωστάω  αυτό το πακέτο.

– Η δεσποινίς;

– Πα-πα-ρού-να , λέει, και το πρόσωπό της έγινε πάλι κατακόκκινο σαν ρόδι.

Ξαφνιάστηκε η σύζυγος του Διευθυντού: – Διαλέξατε  ενός λουλουδιού το όνομα. Τι πανέμορφο! της είπε.

– Δεν το διάλεξα εγώ αλλά ο διευθυντής του Σούπερ Μάρκετ, ο κύριος Αριστείδης και του χρωστάω ευγνωμοσύνη για το καλό που μου έκανε τότε…που…είπε βουρκωμένη η γιατρίνα.

«Μη…μη κλάψεις  παπαρούνα μου , της είπε ο Διευθυντής που πετάχτηκε  έξω χαρούμενος και την σφιχταγκάλιασε.

– Λενέτα, είναι το όνομά μου κύριε Διευθυντά. Κράτησα όμως το ψευδώνυμο «παπαρούνα», που μου χαρίσατε. Δεν θα σας ξεχάσω ποτέ. Ένας σοφός είπε:  «Οι καλές πράξεις, ωφέλεια του εαυτού μας και των άλλων.» Σας ευχαριστώ. Στη διάθεσή σας όποτε χρειαστείτε την ιατρική. 8

ΤΟ ΛΥΚΟΠΟΥΛΟ ΚΑΙ Ο ΣΠΟΥΡΓΙΤΗΣ–> Φυσιολάτρης ο Δημητράκης. Στην αγκαλιά της φύσης ένοιωθε γαλήνη. Με τις ώρες άφηνε το βλέμμα του και χαιρόταν τα σχήματα, τα χρώματα, το  θαύμα. Άφηνε την ακοή του στους πανέμορφους ήχους της φύσης και με τα φτερά της φαντασίας του ανέβαινε σε άλλους κόσμους ανάερους, μαγευτικούς. Για να νιώθεις έτσι θα πρέπει να διαθέτεις  έναν πλούσιο εσωτερικό κόσμο γεμάτο καλοσύνη και αγάπη, που να χωράει τα πάντα. Ο Δημητράκης τα διέθετε τούτα τα χαρίσματα καθώς και ένα μεγάλο χάρισμα από τον Θεό.

Διέθετε καταπληκτικό μουσικό αυτί. Έπιανε όλους τους ρυθμούς και έτσι μαθήτευσε στο Ωδείο. Έμαθε καταπληκτικό βιολί. Όταν τελείωνε τα μαθήματα του σχολείου, έπαιρνε το βιολί  και το δοξάρι του, και πήγαινε έξω στη φύση να παίζει, να μην ενοχλεί  μέσα στο σπίτι. Στο δάσος, στις βουνοπλαγιές ,αφουγκραζόταν τους φτερωτούς μουσικούς: τα πουλιά δηλαδή- που κελαηδούσαν, στις ρεματιές άκουγε την γλυκόφθογγη λαλιά του αηδονιού και αυτή η μελωδία τον τρέλαινε. Άρχιζε και ο μικρός Δημητράκης με το δοξάρι του τις δικές του μελωδίες και   χαιρόταν ο θνητός της δημιουργίας το θαύμα.

Σκέφτηκε να τσακώσει ένα αηδόνι και να το πάρει στο σπίτι του. Όταν όμως έμαθε πως το αηδόνι αγαπάει την λευτεριά του και δεν κάνει στο κλουβί, απέρριψε τούτη την ιδέα. Εκεί που απολάμβανε την συναυλία των φτερωτών τραγουδιστών, ξαφνικά είδε να πέφτει από τα κλαδιά ένα μικρό γκρίζο σπουργίτι.  Το σήκωσε, το πήρε στη παλάμη του, το ζέστανε με την ανάσα του και το πήρε στο σπίτι να το φροντίσει. Φοβήθηκε να το αφήσει μη και τυχόν το φάει κάποια γάτα. Πράγματι, με τη φροντίδα το σπουργιτάκι μεγάλωσε και όχι μόνο δεν έφευγε από το ανοιχτό παράθυρο, παρά τριγυρνούσε γύρω – γύρω στον σωτήρα του, έστηνε αυτί όταν έπαιζε ο μικρός βιολί, και καθόταν στην άκρη του γραφείου που διάβαζε   και τον ενέπνεε, γιατί ήταν και άριστος μαθητής ο Δημητράκης.  Άλλωστε αυτός ο φίλος του ανθρώπου, ο μικρός αλήτης σπουργίτης ο παιχνιδιάρης,   διαθέτει τόσο γλυκό τιτίβισμα, που ενέπνευσε  τον μεγάλο μουσικοσυνθέτη Μότσαρτ να γράψει τη «Λειτουργία των σπουργιτιών», που την αποδίδει χορωδία μικρών παιδιών.

Το λυκόπουλο -έτσι λεγόταν στα προσκοπάκια- ο Δημητράκης, ήξερε από  πειθαρχία και αγωγή, γύμνασε  τόσο πολύ το φίλο του σπουργίτι, που καθόταν στην παλάμη του, τριγυρνούσε στα δωμάτια του σπιτιού, και…  το πιο τολμηρό και χαριτωμένο, το έμαθε να το πηγαίνει βόλτα με το ποδήλατο. Ήταν φανατικός ποδηλατάκιας ο Δημητράκης. Ο σπουργίτης καθόταν στο τιμόνι και όχι δεν φοβόταν τον κόσμο και τον θόρυβο αλλά καμάρωνε. Ο κόσμος το θεωρούσε θαύμα. Μήπως δεν ήταν;

6

Ο ΜΑΡΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΛΕΜΟΝΙΑΣ–> Διδασκάλισσα η κυρία Σοφία. Καλλιεργημένη γυναίκα με πολλές και σοφές γνώσεις. Άξια γυναίκα και μητέρα. λα τα προλάβαινε. Γνώριζε το ρητό «Φείδου χρόνου.» Τον ελεύθερο χρόνο της τον περνούσε με τις ώρες στον παράδεισό της όπως έλεγε στον κήπο της. Διαφυγή και ξεκούραση ψυχής. Είχε το προνόμιο να ζει σε μονοκατοικία και είχε έναν παραδεισένιο κήπο. Λάτρευε τα λουλούδια όπως τα μικρά παιδιά.  Και ποιος δεν συγκινείται από τις δυο αυτές ομορφιές το λουλούδι και το παιδί, που είναι ζωογόνα, ένα κομμάτι του εαυτού μας.

Τι λουλούδι ήθελες και το έβρισκες στις γλάστρες, στο παρτέρι, στον κήπο της κυρίας  Σοφίας. Από τριαντάφυλλα λογιών – λογιών, κρίνα, γεράνια, πανσέδες, φρέζες, ζουμπούλια, ορτανσίες, γαρδένιες, γιασεμί και αγιόκλημα που σε μεθούσαν με την ευωδιά τους. Υπήρχαν και βότανα. αρμπαρόριζα που έβαζε στο γλυκό κυδώνι, ρίγανη, βασιλικά, μαντζουράνα, χαμομήλι  και θυμάρι.  Ένα χάρμα σχημάτων, χρωμάτων και αρωμάτων.

Ένα μεγάλο κομμάτι του κήπου το είχε περιβόλι. Καλλιεργούσε λαχανικά:μαρούλια, κρεμμυδάκια, ραδίκια χωρίς λιπάσματα. Είχε επίσης και οπωροφόρα δέντρα:  Μανταρινιά, συκιά, μια ελιά και μια λεμονιά. Η λεμονιά ήταν η αδυναμία της. Την φρόντιζε σαν μικρό παιδί, την κλάδευε, της έπλενε τα φύλλα, της μιλούσε και η λεμονιά της απαντούσε μ’ ένα ελαφρύ ανάδεμα των φύλλων της. Θεωρούσε – και ήταν – φάρμακο το λεμόνι. με τον λεμονανθό έφτιαχνε πολύ ωραίο γλυκό του κουταλιού.

Επειδή όμως «τα πάντα ρει», κατά τον παππού μας Ηράκλειτο, η Κυρία- Σοφία  μεγάλωσε και «ου γαρ έρχεται μόνον το γήρας», την επισκέφτηκε και η αρρώστια Αλτσχάϊμερ. Ένα χρόνο την καθήλωσε στο κρεβάτι. Την φροντίδα του κήπου ανέλαβαν τα παιδιά της. Έλα όμως που τα δέντρα ήθελαν τον δικό τους άνθρωπο να τα περιποιείται.

Η Λεμονιά διαισθάνθηκε το τέλος της γιαγιάς, και ξαφνικά, τα φύλλα της άρχισαν να μαζεύονται, να συρρικνώνονται, λες και τα έκαψε χιόνι. Το ίδιο και τα κλαδιά σιγά -σιγά, ένα – ένα άρχισαν να μαραίνονται.  Μάταια προσπάθησε ο γεωπόνος να θεραπεύσει το δέντρο.

Αποχαιρετώντας η Δασκάλα  τον κόσμο, αποχαιρέτησε και η λεμονιά, δίνοντας ένα μάθημα: Και τα λουλούδια και τα δέντρα έχουν διαίσθηση. Συμμετέχουν στη χαρά και στη λύπη του ανθρώπου.  Φτάνει να έχεις ευαισθησία να τα’ αφουγκραστείς και τότε θα ακούσεις τη μιλιά τους  ή τον λυγμό τους,..

7

Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ 

Τον Μάϊο 2015 στον Σύλλογο Γυναικών Αρτέμιδας «Η Αλληλεγγύη» γιορτάστηκε η μητέρα ποιητικά… Ομιλήτρια ήταν η Θεοδώρα Κουφοπούλου – Ηλιοπούλου. Απήγγειλαν ποιήματα μαζί της, η ποιήτρια Φωτεινή Γεωργαντάκη – Ψυχογιού, η εγγόνα της Θεοδώρας, Μαρία Ηλιοπούλου και η φίλη της Μαρίας, Φοίβη Φλάμπουρα. Η ομιλήτρια απευθύνει χαιρετισμό και ευχαριστίες στην πρόεδρο κ. Άννα Βασσαριώτου και στο Διοικητικό Συμβούλιο. λέγοντάς τους πως ο Σύλλογος, είναι μια ουσιαστική παρουσία στον Δήμο  και δικαιούται  τα  εύσημα και μακροημέρευση.                                                Η Ομιλία της Θεοδώρας έχει ως εξής: «Απόψε, κυρίες και κύριοι, φίλες και φίλοι, είναι μια υπέροχη ξεχωριστή βραδιά. Όλοι μας θ’ αποτίσουμε φόρο τιμής, ποιητικά, στο πιο αξιολάτρευτο  πλάσμα επί της γης, στην πιο γλυκιά μορφή, στη μάννα, στη μητέρα,  στη μαμά, στη μανούλα όπως έκαστος την προσφωνεί.                                                                                               Ας ακουστεί στα πέρατα της Γης ένα μεγάλο Χαίρε στη  Μάνα, που μας έφερε στον κόσμο, ένα μεγάλο χαίρε στη Μάνα  Γη, στη μάνα Φύση, στη Μάνα Ελλάδα.                                  Η παρουσία του Θεού επί της Γης, είναι η μάνα.  Το λίκνο της ανθρωπότητας. Ο στύλος της Ιστορίας.                                                                                                                                                                                                 Η δεύτερη Κυριακή του Μαϊου έχει καθιερωθεί  παγκοσμίως , ως γιορτή Μητέρας. Οφείλεται στην έμπνευση  της Άννας Ζάρβις από την Φιλαδέλφεια των Η.Π.Α., η οποία θέλησε να τιμήσει την μητέρα της. Ξεκίνησε αυτήν την εκστρατεία το 1907και με διάταγμα του Αμερικανού προέδρου  Γούντροου Ουίλσον (9 ΜαΪου του 1914), καθιερώθηκε ως εθνική γιορτή .                                                                                                                                                 Η Αρχαία Ελλάδα είναι πρωταρχική πηγή αναφοράς  στη  γιορτή της μητέρας. Ήταν γιορτή της Άνοιξης, όπου λατρευόταν η Γαία, η Μητέρα Γη Θεών και ανθρώπων.  Καθώς ο Χριστιανισμός εξαπλώθηκε στην Ευρώπη, η γιορτή μεταβλήθηκε προς τιμή της Μητέρας Εκκλησίας .Έτσι ταυτίστηκαν οι δύο έννοιες. Στην Ελλάδα γιορτάστηκε για πρώτη φορά το 1929 για να συνδυαστεί με την χριστιανική γιορτή της Υπαπαντής 2 Φεβρουαρίου, που έκλεινε η Παναγία σαράντα ημέρες από την Χριστού-γέννηση. Ποιος δεν συγκινείται μπροστά στη θεία-γλυκιά αυτή μορφή. Στην Μητέρα όλων μας. στην Παναγία. «Χαίρε πλατυτέρα των Ουρανών, Αχτίνων λαμπροτέρα», αναφωνεί η Θρησκεία μας. Τι συγκλονιστικοί στίχοι. Ποιος δεν αισθάνεται  συγκίνηση  μπροστά στο αξιολάτρευτο αστέρι  επί της γης, σ’ αυτήν την ηρωίδα., τη μάνα , που μας έφερε στη ζωή. Ισχυρή πηγή έμπνευσης: «Μάνα. Δεν βρίσκεται λέξη καμία να έχει τόσην αρμονία», αναφωνεί ο ποιητής. «Μάνα κράζει το παιδί, / μάνα ο νιος, και μάνα ο γέρος. / Α, τι όνομα γλυκό σε κάθε μέρος. / Φύλακας άγγελός μας . / Φως στην αυγή  και στο σούρουπό μας.»  Εννέα μήνες κυοφορεί…και όταν έρθει στο φως το βλαστάρι της για πρώτη του φορά βλέπει το στοργικό βλέμμα της, ακούει τα γλυκά λογάκια της σαν ουράνια μουσική, νοιώθει τα χέρια της φτερούγες αγγέλων. Με πόση αγάπη, τρυφερότητα  κρατά στην αγκαλιά της το αγαπημένο της, να το θηλάσει, στα γόνατά της να το χορέψει, την ποδιά της  κάποτε να βρέξει ,να το κουνήσει να το νανουρίσει: «Έλα ύπνε και πάρε το μικρό/ μεγάλο να μου το φέρεις / και συ αηδόνι μου γλυκό/ στην κούνια του να καθίσεις / και με την μελωδική σου τη φωνή/γλυκά να το κοιμήσεις. / Κοιμήσου αγγελούδι μου/δροσοσταλιά της ψυχής μου / Ανάσα της ζωής μου. / Καληνύχτα, σ’ αγαπώ. / Δυο φιλιά μου φυλαχτό. / Καληνύχτα ρόδο μου και κρίνο, / σ’ άγγελο σε παραδίνω.»                                    Τι ομορφιά. Δυνατά, Τρυφερά συναισθήματα, ψυχής χαϊδέματα. Το μητρικό φίλτρο, το συναντούμε και στα θηλυκά ζώα. Πόση φροντίδα ,παιχνίδια και προστασία  δέχεται το μικρό ζωάκι. Ας τολμήσουμε να πλησιάσουμε ζώο που έχει γεννήσει…. [……]   Φθάνοντας στο τέλος της εκδήλωσης θέλω να κάνω μια ευχή: «Είθε η πολιτεία να μεριμνά ,να στηρίζει τη μητρότητα αν θέλει να έχει μέλλον, και μάλιστα σήμερα που στην πατρίδα μας υπάρχει μεγάλη υπογεννητικότητα. Και τι ειρωνεία: με τα παιδιά να θέλει να κατακτήσει την αιωνιότητα.                                                                                                                                                         Φίλες και φίλοι, φτάσαμε στο τέλος της εκδήλωσης. Χίλια ευχαριστούμε για την παρουσία σας. Η  μάνα δεν θέλει πολλά για να είναι ευτυχισμένη. Ένα χαμόγελό μας, ένα χάδι, ένα φιλί, ένα λουλούδι. Μια και μόνο λέξη: «Μάνα μου, σ’ αγαπώ», της φτάνει.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAΑπό την ομιλία της Θεοδώρας για τη Γιορτή της Μητέρας, τον Μάιο του 2015. Στο μικρόφωνο και δίπλα στην ποιήτρια, η Πρόεδρος του Συλλόγου Γυναικών Αρτέμιδας «Η Αλληλεγγύη»  κ. Άννα Βασσαριώτου.

Και το δικό μου αφιέρωμα  στη μάνα μου, που δεν υπάρχει  εδώ και χρόνια  δυστυχώς:  Αφιέρωμα στη Μάνα –> «Μάνα λες,   και   ανθίζεις παιδί. / Μάνα!  / Κι ο Ήλιος χρυσολάμπει. κελαηδούνε τα πουλιά. /  Γάργαρα κυλάνε τα ποτάμια. / Μάνα λες και πλημμυρίζει ο στοχασμός. / Ροδοπέταλα ..στρώνει ο ποιητής, / αθάνατο να μείνει το όνομά της και άρωμά της. / Μάνα!  / Το φως της αυγής, που δυναμώνει το φως του κόσμου. / Η ανάσα μας, η χαρά μας, η γλυκιά ελπίδα μας, τ’ απάνεμο λιμάνι. / Το παν είναι η μάνα. / Το χάδι της στεγνώνει το δάκρυ μας. /  Το φιλί της γιατρεύει τις πληγές μας. / Τα σοφά της λόγια, βακτηρία μας στους βραχόσπαρτους δρόμους. / Γενναιόδωρη. Γεννάει, θρέφει, θεριεύει τη ζωή. / Αγγόγυστα πονάει, συγχωράει, Τίποτα δεν ζητάει. /  Γιατί μάνα σημαίνει ΑΓΑΠΗ. / Ένα διαρκές δόσιμο. / Της χρωστάμε την ύπαρξή μας /  και η ανθρωπότητα το μέλλον της  και την ειρήνη της, / γιατί σαν μάνα πού είναι, / το όνειρό της: η σωτηρία των στρατιωτών είπε  ο ποιητής. / Της οφείλουμε την αγάπη μας, κι’ όσο είναι εν ζωή, / γιατί έτσι και κατοικήσει  στην γειτονιά των άστρων, / τότε μόνο γνωρίζει ο άνθρωπος, τι πάει να πει πόνος και θλίψη. / Μοναξιά βαφτίζεται η απουσία της. / Και είναι τότε… / που σκύβεις στο βάθος του καιρού… / Χορός οι θύμισες. / Η σκέψη πονάει, η μνήμη νοσταλγεί, και η ψυχή δακρύζει. / Γιατί είναι λέξη και ύπαρξη θεϊκή η μάνα. / Ευλογημένη η μορφή της, σε κάθε κόχη της Γης. / Χαρά μας Ακριβή .  Μάνα μας και Παναγιά μας.»

15

8 ΜΑΡΤΙΟΥ –  ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ –> Χρόνια μας πολλά και καλά γυναίκες. Έχουν πει: «Τα άστρα είναι η ποίηση του ουρανού. Της γης η ποίηση η γυναίκα.»  Ιερές Εστιάδες είμαστε  γυναίκες. Ας φυλάμε άσβηστη τη φλόγα του σπιτιού, της κοινωνίας, της ανθρωπότητας, του ήθους, της αρετής. Θεϊκές γλυκές υπάρξεις. Παναγία, Μάνα, σύζυγος, θυγατέρα,  αδελφή, φίλη, γιαγιά, αγαπητηκιά…. Δεν γιορτάζουμε την απόρριψη των ανδρών. Είναι αγαπητική, συντροφική η σχέση μας. Απλά, θέλουμε  σεβασμό, ισότητα στην εργασία, στη μόρφωση. Θέλουμε αναγνώριση των Δικαιωμάτων μας. Δεν είμαστε –ρες- δηλαδή πράγμα, όπως μας θεωρούσαν στην αρχαιότητα. Τι φρίκη αν σκεφτούμε πως στην Κίνα και Ινδίες ενταφίαζαν ζωντανή τη γυναίκα μαζί με τον νεκρό άνδρα της.  Μόνο στην Αίγυπτο και στο Βυζάντιο είχαν σε Υπόληψη τη γυναίκα. Ο Ιησούς ο Ναζωραίος την ανέβασε στα Ύψη.  Στην Ελλάδα πρωτεργάτιδα  χειραφέτησης της γυναίκας ήταν η Κρητικοπούλα Καλλιρόη Παρέν και πολύ παλιότερα η Λυσιστράτη. Το Σύνταγμα του 1975 έκανε την ελληνίδα ισότιμη του άνδρα.  Ο ρόλος της γυναίκας διαμόρφωσε διαχρονικά την ιστορία. Έχει αποδείξει την αξία της  σε όλους τους τομείς. Εμείς που απολαμβάνουμε σήμερα πολλά αγαθά (σε άλλες χώρες δυστυχώς η γυναίκα είναι ακόμη –ρες-), ας ευγνωμονούμε τις εργάτριες στα υφαντουργεία της Νέας Υόρκης που εξεγέρθηκαν το 1857 ζητώντας 10  ώρες εργασίας ημερησίως αντί 16 και το κίνημά τους πνίγηκε στο αίμα. Ας ευγνωμονούμε τις γυναίκες που αγωνίστηκαν για τα δικαιώματά μας. Η πρώτη διεθνής γιορτή έγινε το 1909 από το σοσιαλιστικό κόμμα των Η.Π.Α. και το 1910 η γερμανίδα Κλάρα Τσέτκιν έκανε πρόταση στη Β΄ Συνδιάσκεψη γυναικών στη Κοπεγχάγη να καθιερωθεί η 8η Μαρτίου ως ημέρα γυναίκας. Δεν  έχουμε μόνο δικαιώματα, έχουμε και υποχρεώσεις. Αγαπητές γυναίκες, ας μένουμε άγρυπνες, μην πέφτουμε σε παγίδες ανόητης ζωής, για να δικαιώνουμε εκείνους που είπαν πως στην αρχή κάθε μεγαλουργήματος είναι η γυναίκα.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ,  ομιλία της Θεοδώρας Κουφοπούλου – Ηλιοπούλου στον Σύλλογο Γυναικών Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ Αρτέμιδας. «Καλησπερίζω την Πρόεδρο του Συλλόγου κ. Άννα Βασαριώτη και όλους όσους παραβρίσκονται στην εκδήλωση αυτή. «Αγαπητές γυναίκες, καλώς ανταμώσαμε. Κυρία πρόεδρε, Συγχαρητήρια για το έργο σας. Λειτούργημα είναι και δροσιά στην ξεραϊλα της καθημερινότητας . Ο παππούς Κολοκοτρώνης έλεγε: «Όταν φροντίζεις για το κοινό καλό, αυτό θα συμπεριλάβει και σένα.» Σας ευχαριστώ για την τιμή που μου κάνατε να μιλήσω για τη γυναίκα. Είναι ξεχωριστή ημέρα. Η   8η  Μαρτίου, έχει καθιερωθεί παγκοσμίως, ως ημέρα της γυναίκας. Οι ρίζες της επετείου φτάνουν στο 1857 όπου εξεγέρθηκαν οι εργάτριες στα υφαντουργεία και ραφτάδικα της Νέας Υόρκης, με διαμαρτυρίες και διαδηλώσεις για να μειώσουν τις 16 ώρες εργασίας ημερησίως, σε δέκα(10). Ζητούσαν ίσους μισθούς με τους άνδρες. Η εργοδοσία  αντέδρασε και η αστυνομία έπνιξε την διαδήλωση στο αίμα. To 1909 γιορτάστηκε η πρώτη διεθνής γιορτή από το σοσιαλιστικό κόμμα των Η.Π.Α.  Το 1910 η  Κλάρα Τσέτκιν, μια κορυφαία μορφή  του σοσιαλιστικού κινήματος γυναικών, έκανε πρόταση στην Β΄ Συνδιάσκεψη γυναικών στην Κοπεγχάγη, να καθιερωθεί η 8η Μαρτίου ως ημέρα της γυναίκας και το 1911 υιοθετήθηκε από την Σοσιαλιστική διεθνή. Επίσης και στη Ρωσία, μετά την οχτωβριανή επανάσταση πείστηκε ο Λένιν από την Αλεξάνδρα Κολονάι και καθιερώθηκε αργία. Εθνολόγοι, αρχαιολόγοι, κοινωνιολόγοι, ιστορικοί και φιλόσοφοι και ανθρωπολόγοι, υποστηρίζουν πως με την Μητριαρχία – δηλαδή τη γυναικαρχία άρχισε η ζωή. Τα ηνία μέσα και έξω του σπιτιού τα είχε η γυναίκα. Όμως λόγοι βιολογικοί, ψυχολογικοί και ιστορικοί παραμέρισαν την γυναίκα και σε σοβαρά θέματα όπως οικονομικά, πόλεμος, τα πήρε ο άνδρας που εκμεταλλεύτηκε τις φυσικές αδυναμίες της γυναίκας και έγινε κύριος και αφέντης. Όποτε θέλει την αγαπάει, την διώχνει, την πουλάει, την σκοτώνει. Είναι τρομερό, φρικτό όταν σκεπτόμαστε πως στην Κίνα και Ινδίες ενταφίαζαν  τη γυναίκα ζωντανή μαζί με τον νεκρό σύζυγό της. Δεν ντρεπόμαστε να αναφέρουμε πως αρχαίοι φιλόσοφοί μας υποτιμούσαν τη  γυναίκα και μάλιστα ευχαριστούσαν τον Θεό που δεν γεννήθηκαν γυναίκες  και δούλοι. Μόνο η Αίγυπτος είχε σε υπόληψη την γυναίκα, αργότερα και το Βυζάντιο. Ο Ιησούς Χριστός στα Ύψη ανέβασε τη γυναίκα.  Ο Άγιος Γρηγόριος ο θεολόγος έγραψε: «Είναι αδικημένη η γυναίκα, γιατί άνδρες ήσαν οι νομοθέτες, και κατά γυναικών ενομοθέτησαν.»

Η γυναίκα διαμόρφωσε διαχρονικά την ιστορία. Στην Ελλάδα μας, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο μπαίνει η γυναίκα Ελληνίδα δυναμικά στα κοινά του Δημόσιου βίου. Το 1834 ιδρύθηκαν τα δημόσια δημοτικά σχολεία. Το 1840 τα γυμνάσια και το 1895  έγινε δεκτή η πρώτη φοιτήτρια στο  Πανεπιστήμιο Αθηνών. Πρωτεργάτης της χειραφέτησης της Ελληνίδας  η Κρητικοπούλα Καλλιρόη  Παρρέν, σύζυγος του γάλου διπλωμάτη και φιλέλληνα Ιωάννη Παρρέν. Αν ανατρέξουμε  πολύ παλιά, η Λυσιστράτη πρώτη φεμινίστρια, προέτρεψε τις γυναίκες να κάνουν αποχή από την συζυγική κλίνη, ώστε να  αναγκάσουν τους άνδρες τους, να σταματήσουν τον πόλεμο.  Να η αξία της γυναίκας. Ν’ αναφέρουμε εν συντομία περί της Παρρέν: Η  Καλλιρόη Παρρέν,  αποφοίτησε δασκάλα από το Αρσάκειο.  εξέδωσε την εφημερίδα των κυριών, το πρώτο φεμινιστικό έντυπο, με στήλη φιλολογικά Σάββατα, όπου φιλοξένησε προσωπικότητες όπως; τον Παλαμά, Νιρβάνα, Γρυπάρη.  Ίδρυσε το Λύκειο Ελληνίδων το 1912.για τη διατήρηση της παράδοσης του ελληνισμού.             Αγωνίστηκε να ξυπνήσει τις γυναίκες. Να τις ενθαρρύνει που τις κατέπνιγε η δουλεία, η βαρβαρότητα. Έλαβε μέρος σε πολλά διεθνή συνέδρια υπέρ της γυναίκας. Συγκέντρωσε 2850 υπογραφές ,τις υπέβαλλε στην κυβέρνηση Τρικούπη για να εκπαιδευτούν οι γυναίκες. Ξανασυγκέντρωσε υπογραφές για να έχουν δικαίωμα ψήφου. Ίδρυσε το κυριακάτικο σχολείο να πηγαίνουν οι γυναίκες να μορφώνονται. Την Καλλιρόη Παρρέν, αρνητικά την αντιμετώπισαν αρχικά.  Ο συγγραφέας Ξενόπουλος  υποστήριζε την Παρρέν. Είναι πολύτιμη η συντροφιά σου, το ήθος σου η τόλμη σου η γραφή σου  της  δήλωνε.  Επίσης ο ποιητής μας  Κωστής Παλαμάς ενθουσιάστηκε διαβάζοντας  την εφημερίδα της. Το 1912 συμμετείχε στο πατριωτικό σύνδεσμο που Ίδρυσε η πριγκίπισσα Σοφία. Αργότερα ανέλαβε την γραμματεία του ΠΙΚΠΑ. Και τι δεν πρόσφερε η Κρητικοπούλα Παρρέν. Πίστευε πως το μεγαλείο της πατρίδας έγκειται στις θυγατέρες. Δίκαια χαρακτηρίστηκε Μάνα της νεότερης Ελλάδας, αν και την εξόρισαν στην Υδρα για τα πολιτικά της φρονήματα. «Έλληνες πολίτες κρατείστε ό,τι ελληνικό. Είναι δουλικότητα και ξιπασιά η  ξενομανία», έλεγε.   Πέθανε το 1940. Είναι η πρώτη γυναίκα που τίμησε η Ακαδημία Αθηνών και ετάφη με τιμές αρχηγού κράτους.52 χρόνια μετά τον θάνατό της στήθηκε η προτομή της στο πρώτο  νεκροταφείο Αθηνών.

To 1949 απέκτησαν οι Ελληνίδες δικαίωμα εκλέγειν και εκλέγεσθαι στις δημοτικές  εκλογές. Το 1952 επεκτάθηκε για τις βουλευτικές. Η πρώτη γυναίκα υπουργός, η Λίνα Τσαλδάρη, σύζυγος του Παναγή Τσαλδάρη.Το σύνταγμα του 1975 έκανε την Ελληνίδα ισότιμη με τον άνδρα. Η γυναίκα, έχει  αποδείξει την αξία της. σε κάθε τομέα. Από την απλή νοικοκυρά, την εργάτρια, την αγρότισσα, ίσαμε την επιστήμονα την βουλευτή – βουλευτίνα αν θέλετε.                 Παντού θα την βρεις. Στο κοινωνικό, πολιτικό, θρησκευτικό, μυθολογικό, ηρωικό γίγνεσθαι.

Δεν γιορτάζουμε αυτή την ημέρα, για  να απορρίψουμε τους άνδρες. Η σχέση μας είναι αγαπητική, συντροφική. Η γυναίκα θέλει να διεκδικήσει τα δικαιώματά της. να γίνει ισότιμη με τον  άνδρα στην εργασία, στη μόρφωση στην κοινωνία. Να μην γίνεται εκμεταλλεύσιμο είδος. Βροντοφωνάζουμε πως αξίζουμε και έχουμε δικαιώματα.  Έχουμε όμως και υποχρεώσεις .  Ας μην ξεχνάμε την αποστολή μας. Ιερές Εστιάδες. είμαστε. Ας κρατάμε άσβηστη τη δάδα του σπιτιού και της ανθρωπότητας, του ήθους, και της αρετής, για να δικαιώσουμε εκείνους που είπαν πως στην αρχή κάθε μεγαλουργήματος είναι η γυναίκα.  Ο μέγας  Ευριπίδης είπε: «Από τα πιο δύσκολα να πολεμηθεί, είναι η γυναίκα.»

Αγαπητές κυρίες, και φίλες, Εμείς που απολαμβάνουμε σήμερα τόσα αγαθά,  ας ευγνωμονούμε εκείνες τις  γυναίκες που αγωνίστηκαν και ξεπέρασαν  εμπόδια  και  προκαταλήψεις που τις είχαν δεσμεύσει αιώνια. Αξίζει να αναφέρω δύο  επίκαιρα του 1911 προς δόξα της χειραφέτησης της Ελληνίδας.

Η ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΛΟΥΣΤΡΟΣ –>  Μια δεκαεφτάχρονη  Ηπειροτοπούλα, ήρθε στην Αθήνα με το χαλκοστόλιστο κασελάκι της και γυάλιζε τα παπούτσια των Αθηναίων ανδρών στην Ομόνοια.  Στα ειρωνικά και περίεργα βλέμματα των διαβατών, ουδεμία σημασία έδινε. Γλυκιά και συμπαθητική που ήταν αντί μιας δεκάρας, της έδιναν δύο και τρεις.  Η αξιοπρεπής εργασία δεν έχει ντροπή.  Και στο Παρίσι γυναίκες εφημεριδοπώλες εκώφευαν στα ανόητα πειράγματα κάποιων. Σκοπός τους ήταν να βγάλουν αξιοπρεπώς το ψωμί τους. Οι εν λόγω γυναίκες  ήσαν μεσήλικες,  ηλικιωμένες ,χήρες, ή η μεγαλύτερη θυγατέρα ορφανών, των πεσόντων υπέρ της πατρίδας,….Εργάζονταν σε δημόσια κιόσκια, δωρεάν από την Κυβέρνηση. (Από τα Επίκαιρα γεγονότα του 1911, δημοσιευμένα στην εφημερίδα «ΕΛΑΣ»).

Μήτρα και Φύτρα της ζωής η γυναίκα. Θεϊκές υπάρξεις :  μάνα, σύζυγος, αδελφή, θυγατέρα, γιαγιά, αγαπημένη. Τους αξίζει αγάπη και σεβασμός.  Για την γυναίκα είπαν: «Όπως τα άστρα είναι η ποίηση του Ουρανού, της Γης η ποίηση η γυναίκα.» Είπαν επίσης για τη γυναίκα: «Είναι σαν την θρησκεία όταν δεν την ερμηνεύουν οι αμαθείς. Σαν το φεγγάρι ,όταν δεν το κρύβουν τα σύννεφα.  Σαν   την αύρα, όταν δεν την δηλητηριάζουν οι βρωμιές.» Χρόνια μας πολλά και καλά.

1Απονομή τιμητικής πλακέτας στη Θεοδώρα Κουφοπούλου-Ηλιοπούλου για τα 80 χρόνια της «‘Ενωσης Ελλήνων Λογοτεχνών».

ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΗΣ ΓΗΣ ΤΟ ΚΟΣΜΗΜΑ –> «Εκ γυναικός ερρύει τα φαύλα είπες.» / Με θεώρησες ζώο, πράγμα,/ χαλεπό φορτίο, εύθραυστο βάζο. / Ποιος νόμος, ποια γραφή το λέει; / «Εκ γυναικός πηγάζει τα κρείττω.» / Δεν είμαι η Εύα που καταστρέφει. / Είμαι η Μαρία, η Αθηνά. / Γεννήτρα ζωής, Υφάντρα χαράς και ελπίδας. / Η γυναίκα Εστιάδα είμαι / Που φυλάσσω αναμμένη τη φλόγα / Του σπιτιού και της ανθρωπότητας. / Ισάξιά  σου είμαι άνδρα. / Παντού με βρίσκεις. / Στο κοινωνικό γίγνεσθαι, στο θρησκευτικό, / Και ιστορικό. Στην επιστήμη και στην πολιτική. / Στα γράμματα και στην Τέχνη, / στην Μυθολογία και αθλητισμό, / στην φιλανθρωπία, στον εθελοντισμό / και στον πολιτιστικό τομέα. / Αν και με την γυναικαρχία / άρχισε η ανθρωπότητα, / ελάχιστες σελίδες μου αφιέρωσες / ανδροκρατούμενη Ιστορία. / Στα ύψη μ’ ανέβασε / ο Χριστός, / ο Ιησούς ο Ναζωραίος. / Κι’ εγώ, με τα ωραία μου φτερά, / εκεί   …σ ‘ανεβάζω άνδρα,  / με την παρουσία μου. /Αναγνωρίζεις την φύση σου. / «Οστούν εκ των οστών σου, / Σάρξ εκ της σαρκός σου.» / Υψηλή η αποστολή μας. /  Έλα να Θεωθούμε. / Είμαι η Γυναίκα. / Της Γης το κόσμημα. / «Δώρημα, άνωθεν εστίν, / Κατεβαίνον, / Εκ του Πατρός των Φώτων.»  [ Β’ Βραβείο ]Scan 7.ΓΙΑΤΙ ΓΕΛΑΣΕ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ   (Από όσα πλάθει η Λαϊκή φαντασία). Είχε εκπνεύσει ο Ιησούς πάνω στον Σταυρό. Όταν η τελευταία βροντή του κεραυνού αντήχησε επί του Γολγοθά και το δράμα της απολύτρωσης του κόσμου συντελέσθη, η πικραμένη  και συντετριμμένη Μάννα, η Παναγία, αναχώρησε από τον κρανίου τόπο. Κατέβαινε εις την Ιερουσαλήμ έχουσα συντροφιά τον Ιωάννη, τον αγαπητό μαθητή του Ιησού, ο οποίος ήταν και αυτός συντετριμμένος που είδε την Σταύρωση και τον θάνατο του αγαπημένου του διδασκάλου. Βάδιζαν σιωπηλοί τον ίδιο και δύσβατο δρόμο που βάδισε ο Χριστός κατάκοπος, βαστάζοντας τον Σταυρό. Κάθε βήμα, κάθε λιθάρι και μια ανάμνηση ταλαιπωρίας. Έφθασαν στον κήπο της Γεθσημανή, εκεί όπου ο Ιησούς προσευχήθηκε εκείνη την αποφράδα νύχτα. Εξαντλημένη από τον πόνο, κατάκοπη η Παρθένος, κάθισε κάτω από εκείνα τα δέντρα όπου προσευχήθηκε ο Ιησούς, και τόσες αναμνήσεις έφεραν στην πονεμένη ψυχή της. Ο Ιωάννης προσευχόταν παρέκει. Η Παρθένος αισθανόταν να μην έχει θάρρος. Τότε όλα τα όντα της δημιουργίας, έμψυχα και άψυχα όπως λέει η παράδοση, έτρεξαν να την παρηγορήσουν. Μάταια ο ήλιος έριχνε τις θαλπωρές ακτίνες του.  Μάταια τα πτηνά κελαηδούσαν. Ούτε τα άνθη με τα χρώματα και αρώματά τους ενστάλαξαν βάλσαμο παρηγοριάς στην πονεμένη καρδιά της. Όλη η ανοιξιάτικη ποίηση δεν κατάφερε να αποσπάσει ένα μειδίαμα από τα πικραμένα χείλη. Όλα τα είδη ζώων έτρεξαν να την παρηγορήσουν. Μόνο ο καταραμένος όφις λέγεται πως δεν ακολούθησε τα ευγενή ζώα και γι’ αυτό καταδικάσθηκε να τρώει χώμα και να μην χορταίνει,  να σύρεται με την κοιλιά. «Έλα και συ βρίζα είπαν τα άλλα φυτά. Έλα να παρηγορήσουμε την Παναγία. Όχι απάντησε η σκληρή και άπονη βρίζα. Την παρηγορώ από εδώ  που είμαι.» Από τότε η βρίζα φέρει την κατάρα, και ουδέποτε εισέρχεται στην εκκλησία και δεν συμμετέχει  στη θεία ιεροτελεστία όπως συμμετέχει το ευλογημένο σιταράκι.

Η συμμετοχή της φύσης δεν παρηγορούσε την πικραμένη Μάννα. Μήτε το καλλίφωνο αηδόνι, μήτε ο γλυκόφθογγος κότσυφας κατόρθωσαν να ελαφρύνουν το βάρος της μεγάλης θλίψης της Παναγίας. Τελευταία, αργά- αργά, να σου και η χελώνα με το μικρό της τέκνο. Ήρθε να παρηγορήσει την Παναγία. Τα  άλλα ζώα την παρατηρούσαν με οίκτο και περιφρόνηση την μικρή και άσημη χελώνα. Εκείνη έβλεπε τον πόνο και τα δακρυσμέα μάτια της Παναγίας, και  έμενε σιωπηλή και ακίνητη. Πως θα μπορούσε αυτή η μικρή και άσημη να κατορθώσει ό,τι δεν κατόρθωσαν άλλα ανώτερα από αυτήν όντα; Απελπισμένη η καημένη χελώνα, αποφάσισε να αναχωρήσει. Εστράφη τότε προς το τέκνο της ,το μικρό χελωνάκι, και με φωνή γεμάτη στοργή, με τόνο τρυφεράδας που μόνο μια φιλόστοργη μητέρα γνωρίζει,  είπε προς το χελωνάκι. «Έλα, αυγερινέ μου, ΄Ελα σταυραητέ μου, πάμε… Την Παναγία δεν μπορεί κανείς να παρηγορήσει.» Στο άκουσμα των φιλόστοργων λέξεων, η Παρθένος σκίρτησε, βαθιά συγκινημένη, έστρεψε το βλέμμα της γεμάτο από αγάπη για να δει  την πονετική μητέρα και το παιδί της, που το ονόμαζε αυγερινό και σταυραετό. Τη στιγμή εκείνη, η χελώνα μαζεμένη στο κινητό σπιτάκι της, άρχισε να αναχωρεί και αργά-αργά, ο σταυραετός της μόλις που κατόρθωνε να κινείται.  Σ’ αυτό το θέαμα, το θείο πρόσωπο της Παρθένου έγινε ιλαρό. Η Φιλόστοργος εκείνη  αστεία φράση της χελώνας για το μικρό της, έκανε την Θεομήτορα να λησμονήσει προς στιγμή ,τη μεγάλη θλίψη της και γέλασε. Ό,τι δεν κατόρθωσαν τόσα άλλα όντα, το κατόρθωσε η μικρή και άσημη χελώνα. ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ –συμπατριώτισσες-συμπατριώτες όπου γης. (*Το υπέροχο κείμενο εδημοσιεύθη το 1911 από την Ευρυδίκη Δ. Ιβράκη).

Βραυβρώνια


ΣΙΚΕΛΙΑΝΑ ΒΡΑΒΕΙΟΗ Θεοδώρα με τον Πρόεδρο της Unesco κ. Γιάννη Μαρωνίτη.

Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΤΗΣ ΒΑΛΙΤΣΑΣ  (αφιερωμένο στον σύζυγό μου Δημήτρη, που είναι αερομοντελιστής, για τα 45 χρόνια της κοινής μας ζωής).ΘΕΟΔΩΡΑ ΚΑΙ ΔΗΜΗΤΡΗΣΡόζους είχαν οι φούχτες του μικρού Μίλτου. Η πίκρα της φτώχειας στο βλέμμα του. Στα χείλη του όμως πάντα ένα χαμόγελο με το οποίο ξεπερνούσε τις αντιξοότητες. Ένα χαμόγελο που αιχμαλώτιζε τους γείτονές του και όποιον συναντούσε.
Καλοσυνάτο παιδί και πρόθυμο. Αμοιβόταν με το παραπάνω, αφού δεν έλεγε όχι όταν τον καλούσαν για θελήματα. Αυτό όμως τροφοδοτούσε ζηλοφθονία στους συνομηλίκους του –στα μαγκάκια και βουτυρόπαιδα όπως τα χαρακτήριζε η γειτονιά – και που ο Μίλτος απέφευγε να συμμετέχει στα άγρια παιχνίδια τους.
Φορές – φορές, τον ζητούσαν στην παρέα τους για να παίρνουν αξία από τον Μίλτο. Άλλοτε τον περιγελούσαν και τον πίκραιναν. Την πίκρα του όμως ο Μίλτος, την έκανε μελέτη. Διάβαζε πολύ και πολλά, καλά βιβλία, που του έδιναν γνώση, χαρά ,οράματα και δύναμη. «Σαν μεγαλώσω», έλεγε, «θα γίνω μουσικός, ή αστυνόμος ή πιλότος.»
Τον κέρδισε όμως η Δικηγορική. Έγινε ένας πολύ καλός δικηγόρος. Το καμάρι της μάνας του ήταν και της γειτονιάς. Μόνο τα μαγκάκια δεν του έτρεφαν συμπάθεια, παρόλο που τον καλημέριζαν και υποκλίνονταν όταν τον συναντούσαν.
Τα απογεύματα, με μια βαλίτσα παραμάσχαλα, ο Μίλτος πήγαινε προς το απόμακρο πάρκο. «Ρε σεις, που πηγαίνει ο φίλος με αυτήν τη βαλίτσα;» είπε μια μέρα ο άγριος Νότης. «Και τι έχει μέσα; Σίγουρα αξίας θησαυρό κουβαλάει, μη και του τον κλέψουν. Σίγουρα. Σίγουρα, ρε μάγκες.» «Δεν γίνεται, πρέπει να μάθουμε», είπαν μονομιάς όλοι. «Αύριο κιόλας.»
– Φίλε, Μίλτο, άφησε τη βόλτα και έλα στον καφενέ μια φορά παρέα μας, του είπαν.
Μη φανεί αγενής, δέχτηκε.
– Στην υγειά σου Δικηγόρε, πάντα χαρές του ευχήθηκαν κλείνοντας το μάτι με νόημα.
Αντευχήθηκε και ο Μίλτος. – Να είστε καλά γείτονές μου, τους είπε.
Συνεννοημένοι όπως ήσαν, του τη σκάρωσαν. Έκανε τον λιπόθυμο ο Νότης. Ο Μίλτος, φιλότιμος και καλόκαρδος όπως πάντα, έτρεξε να καλέσει γιατρό.
Τα μαγκάκια βούτηξαν τη βαλίτσα και Το έβαλαν στα πόδια.
– Μάγκες, θα τα μοιραστούμε τα χρήματα. Δεν θέλω τσιριμόνιες φώναζε τρέχοντας ο άγριος Νότης.
Η φίλη του δικηγόρου, η Αντιγόνη, που τυχαία καθόταν παραδίπλα τους, καθόλου δεν ταράχτηκε, αφού γνώριζε το περιεχόμενο της βαλίτσας.
Μόλις επέστρεψε ο Δικηγόρος, ξεκαρδίστηκε στα γέλια με το γεγονός που είχε συμβεί.
– Χα, χα, μάγκες, αναφώνησε. Άνθρακας για σας, ο θησαυρός της βαλίτσας μου. Ένα τηλεκατευθυνόμενο ελικόπτερο έχασα. Εσείς όμως, έναν καλό φίλο και την αξιοπρέπειά σας, τους είπε γελώντας ο Δικηγόρος, καθώς πήγαινε στο κατάστημα μοντελισμού.ΒΑΛΙΤΣΑ

                                      ΠΟΙΟΣ ΝΑ ΜΟΥ ΤΟ ΕΛΕΓΕ

«Κατοχή που χρειάζεται», άκουσα τη μάνα μου να το λέει σ’ ένα βουτυρόπαιδο που του ξίνιζε το φαγητό κι άλλη μια μέρα το είδε να πετάει στα σκουπίδια ένα μεγάλο κομμάτι τυρόψωμο. Που να το φανταζόταν η δόλια αγρότισσα, ότι θα έβλεπε κάτι τέτοιο στην Αθήνα, τότε…που είχε έρθει για κάποιες ιατρικές εξετάσεις. «Άκου το τυρόψωμο στα σκουπίδια», έλεγε και μας το ξαναέλεγε να το εμπεδώσουμε καλά. Και σε μας τα μικρά, άσχημη εντύπωση , έκανε το γεγονός, αφού ήμασταν πολυμελής οικογένεια και το ξεροκόμματο, γλυκύτατατο μας φαινόταν. Σαν την ρώτησα: «Μάνα, τι σημαίνει κατοχή»; Είδα το πρόσωπό της να συννεφιάζει, τα χείλη να σφίγγει, γεμάτη πόνο και οργή.. «Κατοχή, παιδάκι μου σημαίνει Πείνα. Το ακούς; Πείνα. Κατοχή σημαίνει βάσανα, δυστυχία. Και βούρκωσαν τα γλυκά της μάτια. Τι άλλο μπορούσε να πει σε ένα μικρό παιδί, σε μια τρυφερή καρδούλα, που έπρεπε να ονειρεύεται ένα όμορφο αύριο. Σαν μεγάλωσα, ρώτησα, διάβασα κι έμαθα τι σημαίνει Κατοχή. Πράγματι αυτό που είπε η όμορφή μου, μάνα. Κατοχή σημαίνει πείνα, δυστυχία, προσφυγιά.  Ποιος να μου το έλεγε, αγαπητοί συνέλληνες, πως σήμερα στην εποχή μας, που στο ζενίθ της βρίσκεται η τεχνολογία και που αφθονούν τα επίγεια αγαθά… Ποιος να μου το έλεγε, ότι θα έβλεπα, ναι, θα έβλεπα με τα ίδια μου τα μάτια, αξιοπρεπείς συμπατριώτες μας, να σκύβουν στα σκουπίδια για μια μπουκιά ψωμί… Ποιος να μου το έλεγε, στον μισό αιώνα και κάτι που βαρύνει τη ράχη μου, ότι θα έβλεπα να τρέχουν πατριώτες μας, σαν τραγικές φιγούρες, στο συσσίτιο για ένα πιάτο φασολάδα νεροζούμι… Ποιος να μου το έλεγε, πως θα παίρνεις με δελτίο τον μισθό σου, την σύνταξή σου… Τα λεφτά σου, που τόσα χρόνια, με κόπο και ιδρώτα, έχεις αποκτήσει… Ποιος να μου το έλεγε, πως θα έχουμε τόσους πολλούς άνεργους, τόσους πολλούς ξενιτεμένους, τόσους πολλούς αυτόχειρες. Τόσους πολλούς πικραμένους, θυμωμένους, οργισμένους… Τόση αγωνία για επιβίωση… Δεν μπορώ να το πιστέψω, πως αυτή τη βαρβαρότητα, την έφεραν και δικοί μας… Ας ξεχάσουμε τις πολιτικές μας αντιθέσεις, ας ρίξουμε γέφυρα να περάσουμε στην αγάπη. «Αν ενωθούμε, θα γιγαντωθούμε. Δεν θα νικηθούμε». Ας μην αφήσουμε την γλυκιά μας Ελλάδα, να γίνει σβηστή Δάδα. (Ραφήνα Αττικής, Ιούλιος 2015). 8       Δίπλωμα στη Θεοδώρα, Γ’ Έπαινος Ποίησης,  Λάρισα 3  Μαϊου 1997.

Αριστοτέλης-ΠλάτωνΈτος Αριστοτέλη το 2016 ανακηρύχτηκε από την ΟΥΝΕΣΚΟ  – 400 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ

Η αγάπη μου για την φιλοσοφία, τον πολιτισμό και η αγάπη μου για τον μεγάλο  αρχαίο  κορυφαίο φιλόσοφό μας και πολυ-επιστήμονα Αριστοτέλη, μου δίνει το δικαίωμα να κάνω με υπερβολικό σεβασμό και δέος   μια σύντομη αναφορά, προσέγγιση του λόγου του, του έργου του, ως φόρο τιμής.

Ο Αριστοτέλης γεννήθηκε στα Στάγιρα της Χαλκιδικής το 384 π.Χ. Μητέρα του η Φαιστιάδα από την Χαλκίδα, από γένος Ασκληπιαδών.  Πατέρας του ο Νικόμαχος γιατρός του βασιλιά της Μακεδονίας Αμύντα Γ΄, ο οποίος ήταν πατέρας του Φιλίππου.  Το γεγονός ότι ανήκαν οι γονείς του στο γένος των Ασκληπιαδών, συνετέλεσε ώστε να δείξει ο Αριστοτέλης μεγάλο ενδιαφέρον για την βιολογία, φυσικές επιστήμες και σταθερή  κλίση για εμπειρική γνώση. Ο πατέρας του είχε γράψει έξι βιβλία ιατρικής και ένα φυσικής. Πρόγονό του θεωρούσε τον ομηρικό ήρωα   Μαχάονα, γιο του Ασκληπιού.

Οι Ασκληπιάδες συνήθιζαν τα παιδιά τους από μικρή ηλικία να τα διδάσκουν ανατομία. Συμπεραίνουμε πως ο μικρός Αριστοτέλης θα βοηθούσε τον πατέρα του.  Έμεινε όμως πρόωρα ορφανός και από τους δυο γονείς του. Την ανατροφή του αναλαμβάνει ο φίλος του πατέρα του πρόξενος.

Στα δέκα εφτά του χρόνια τον στέλνει στην Αθήνα, που θεωρείτο τότε σπουδαίο περίφημο πνευματικό, καλλιτεχνικό κέντρο.  να μαθητεύσει στην Ακαδημία του Πλάτωνος, κορυφαίο εκπαιδευτικό ίδρυμα όπου γινόταν συνάντηση λογίων και επιστημόνων. Εκεί ακροάστηκε τον φιλόσοφο, μαθηματικό, αστρονόμο Εύδοξο, γνωρίστηκε με πολλούς στοχαστές: Ξενοκράτη, Ερμία.

Στη σχολή, άφηνε κατάπληκτο τον Ογκόλιθο δάσκαλό του Πλάτωνα και τους συμμαθητές του με τη σοφία του και την φιλοπονία του. Νουν της διατριβής, τον ονόμασε ο Πλάτωνας. Ως μαθητής του Πλάτωνα οδηγήθηκε στον Πλατωνισμό. Αργότερα ήταν αντίθετος με τις αφηρημένες ιδέες του δασκάλου του, και οδηγήθηκε σε εμπειρικές μελέτες. Στον εμπειρισμό.  Στο δικό του φιλοσοφικό σύστημα. Πίστευε πως οι ιδέες και οι γνώσεις των λαών, βασίζονταν στην αντίληψη.

Είκοσι τρία χρόνια μαθήτευσε στην Ακαδημία. Μετά τον θάνατο του δασκάλου του, έφυγε με τον φίλο του Ξενοκράτη για την Ασσόπολη στα  Μικρασιατικά  παράλια όπου υπήρχε παράρτημα της Ακαδημίας. Εκεί, δίδαξε τρία χρόνια. Με συμβουλή του αγαπημένου μαθητή του Θεόφραστου, πέρασε την Μυτιλήνη όπου δίδαξε μέχρι το 342.π.χ. Νυμφεύτηκε την ανιψιά και κόρη θετή του Ερμία την Πυθιάδα, αποκτώντας μια κόρη που πήρε το όνομα της μητέρας της. Μετά τον θάνατο της συζύγου του, συνδέθηκε στην Αθήνα με την Σταγειρίτισσα Ερπυλλίδα, κατά πολλούς σκλάβα του, δώρο από την βασιλική αυλή. Απέκτησαν έναν γιο τον Νικόμαχο όπου του αφιέρωσε ένα από τα μνημειώδη έργα του τα «Ηθικά Νικομάχεια».

Το 342 τον κάλεσε ο Βασιλιάς της Μακεδονίας Φίλιππος να διαπαιδαγωγήσει το γιο του Αλέξανδρο, δέκα τριών ετών τότε. Πράγματι ο Αριστοτέλης του μετέδωσε το φωτεινό πνεύμα του. Του μετέδωσε το Πανελλήνιο πνεύμα και τα Ομηρικά Έπη ως εκπαιδευτικό όργανο, όπου προσκέφαλό του τα είχε ο Αλέξανδρος. Έξι χρόνια παρέμεινε στην Μακεδονική αυλή.

Όταν ανέβηκε το θρόνο ο Αλέξανδρος έγραψε και του αφιέρωσε το έργο «Περί βασιλείας», με προτροπές για ορθή άσκηση της εξουσίας. Όταν όμως ο Αλέξανδρος συνέτριψε την αντίσταση των Θηβαίων και επικρατούσε ησυχία στην νότιο Ελλάδα, ο Αριστοτέλης πήγε στην Αθήνα όπου ίδρυσε δική του Σχολή στο δημόσιο Γυμνάσιον το Λύκειον, ανάμεσα στο Λυκαβηττό και τον ποταμό  Ιλισσό, όπου υπήρχε άλσος αφιερωμένο στον Απόλλωνα και στις Μούσες.  Η Σχολή ονομάστηκε Περιπατητική και οι μαθητές περιπατητικοί φιλόσοφοι, διότι εδιδάσκοντο περπατώντας. Τα μαθήματα   για τους προχωρημένους (φιλοσοφία) γίνονταν το πρωί (εωθινός περίπατος). Για τους αρχάριους  το απόγευμα (δειλινός περίπατος), μαθήματα ρητορικής. Η σχολή διέθετε μεγάλη βιβλιοθήκη τόσο καλά οργανωμένη, που χρησίμευσε ως πρότυπο για την ίδρυση των βιβλιοθηκών της Αλεξάνδρειας και της Περγάμου.

Ο Αριστοτέλης συγκέντρωσε μανιωδώς χάρτες και επιστημονικά όργανα ,κάνοντας τη Σχολή περίφημο κέντρο επιστημονικής ερεύνης. Διάδοχό του στην σχολή άφησε τον αγαπημένο του μαθητή Θεόφραστο. Με τα χρήματα που του έδωσε ο Φίλιππος, και ήσαν αρκετά, έχτισε μεγαλόπρεπα οικήματα και στοές.

Δέκα τρία χρόνια έμεινε στην Αθήνα. Τότε δημιούργησε και το μεγαλύτερο μέρος του έργου του που προκαλεί τον θαυμασμό με τον όγκο και την ποιότητά του.

Με την είδηση του θανάτου του Αλεξάνδρου το 323 π.χ. ο Αριστοτέλης φοβούμενος κατηγορίες των εχθρών του που τους μηδένιζε με την ευφυία του, φοβούμενος το ιερατείο που τον κατηγόρησε για ασέβεια γραφής, και επειδή έχτισε βωμό στον φίλο του Ερμία και επίγραμμα στον ανδριάντα του Ερμία στους Δελφούς, περισσότερο όμως φοβούμενος την κατηγορία των αντιμακεδονικών ,   Γνωρίζουμε από την ιστορία πως κάποιοι Αθηναίοι ήσαν με το μέρος των Μακεδόνων, και κάποιοι αντίθετοι. Για να μην έχει την  τύχη του Σωκράτη και για να μην δώσει  ευκαιρία στους Αθηναίους να κάνουν έγκλημα κατά της φιλοσοφίας για δεύτερη φορά,  εννοούσε την περίπτωση Σωκράτη, κατέφυγε  με την οικογένειά του στην Χαλκίδα  – γενέτειρα της μητέρας του.

Τον Οκτώβριο του 323 π.χ. απεβίωσε – 62 ετών ήταν- με στομαχικό νόσημα μέσα στη θλίψη και μελαγχολία. Λέγεται πως μελαγχόλησε μέχρι θανάτου διότι δεν κατάφερε να λύσει το φαινόμενο της Παλίρροιας στον πορθμό του Ευρύππου. Μας θυμίζει το άλλο ερευνητικό φιλοσοφικό πνεύμα τον Δημόκριτο, ο οποίος προτιμούσε να εξηγήσει ένα φυσικό φαινόμενο  παρά να αποχτήσει τη βασιλεία των Περσών. Μέγιστα ελληνικά πνεύματα. φίλες και φίλοι.

Το σώμα του Αριστοτέλη μεταφέρθηκε στην γενέτειρά του Στάγιρα όπου ενταφιάστηκε με ιδιαίτερες τιμές. Οι συμπολίτες του τον ανακήρυξαν οικιστή της πόλης. Έχτισαν πάνω στο μνήμα του βωμό. Ονόμασαν και έναν μήνα Αριστοτέλειο. Στη μνήμη του καθιέρωσαν γιορτή τα Αριστοτέλεια, η δε πλατεία όπου ενταφιάστηκε, ορίστηκε ως τόπος των συνεδρίων της Βουλής.

Ο μεγάλος φιλόσοφός μας ο Αριστοτέλης, υπήρξε φυσιοδίφης, φιλόσοφος, δημιουργός της Λογικής και ο σημαντικότερος από τους διαλεκτικούς της αρχαιότητας Κατατάσσεται μεταξύ των κορυφαίων παγκοσμίων προσωπικοτήτων όλων των εποχών όπως διαπιστώθηκε στο πρόγραμμα Πάνθεον του Τεχνολογικού Ινστιτούτου Μασαχουσέτης σε μια κατάταξη των διασημότερων προσωπικοτήτων των τελευταίων έξι χιλιάδων (6000)ετών. Συνέλεξαν και ανέλυσαν στοιχεία από το 4000π.χ.μέχρι το 2010. Την πρώτη θέση κατέχει ο Αριστοτέλης, στη δεύτερη ο Πλάτων, και μέσα στην πρώτη δεκάδα ο Σωκράτης, ο Μέγας Αλέξανδρος, Πυθαγόρας και Όμηρος.                                  Σπουδαίος φιλόσοφος και ο πρώτος γνήσιος επιστήμονας της ανθρωπότητας ο  Αριστοτέλης. Η Σκέψη και η διδασκαλία του περιγράφονται με τον όρο Αριστοτελισμός  και επηρέασε για αιώνες τη φιλοσοφική, Θεολογική και επιστημονική σκέψη. Στον μεσαίωνα η φιλοσοφική σκέψη του Αριστοτέλη άσκησε επίδραση στον χριστιανικό κόσμο, ιουδαϊκό και ισλαμικό πνευματικό κόσμο. Ήταν το μέτρο για όλα τα προβλήματα

Δεν υπάρχει σχεδόν επιστημονικός κλάδος που να μην έχει θεμελιωτή του τον Αριστοτέλη. Κολοσσός. Τόσο πολυγραφότατος που εξωγήινο τον ονόμασαν κάποιοι. Αποτέλεσε βάση φιλοσοφίας των Βυζαντινών, των Αράβων, και των Σχολαστικών της Δύσης. Δάσκαλο των σοφών τον ονόμασε και τον ύμνησε ο Δάντης. Στα μοναστήρια του Βυζαντίου, μετά την Καινή Διαθήκη, τον Ιωάννη Χρυσόστομο και τον Ιωάννη Δαμασκηνό, αντέγραφαν έργα του Αριστοτέλη.

Τα έργα του αναφέρονται σε πολλαπλά είδη της επιστήμης: Επιστημονικές Πραγματείες για γνώση. Η δόξα του οι πραγματείες. Έγραψε: Περί φιλοσοφίας .Ηθικής, Βιολογίας, Φυσικής, Μεταφυσικής, Αστρονομίας, πολιτικής, περί ζωολογίας, Φυτών, Περί Ουρανού, περί ψυχής, μετεωρολόγίας, περί γένεσης και φθοράς, περί θεάτρου, περί κόσμου, μουσικής, ρητορικής, περί ποίησης (φιλοσοφικώτερον της ιστορίας είπε για την ποίηση και δη την τραγωδία).Έγραψε περί  κόσμου και πνεύματος. Όσον αφορά τη δικαιοσύνη ,την ορίζει ως αγαθό που δεν στοχεύει στην ευδαιμονία αυτού που την ασκεί, αλλά στον άλλον άνθρωπο. Οι Αλεξανδρινοί υπολόγιζαν 400 συγγράμματα. Ο Διογένης ο Λαέρτιος εκτίμησε το σύνολο των στίχων του σε 440.000 χιλιάδες.

Τα έργα του διακρίνονται σε δύο κατηγορίες: Τα εξωτερικά που προορίζονται για το ευρύ κοινό με διαλογική μορφή, και τα εσωτερικά η ακροαματικά όπου ανήκαν τα χειρόγραφά του. Τα χειρόγραφά του πέρασαν πολλές περιπέτειες. Μετά τον θάνατό του  μεγάλου φιλοσόφου, πέρασαν στα χέρια του αγαπημένου μαθητή του και διαδόχου του στην ηγεσία του  Λυκείου, Θεόφραστου.  Αυτός τα άφησε πεθαίνοντας στον Νηλέα στην Σκήψη της Μικράς Ασίας. Μετά τον θάνατο του Νηλέα, οι απόγονό του που δεν είχαν παιδεία, εφοβούντο μήπως τα πάρει ο βασιλιάς της Περγάμου Ευμένης ο Β΄ για την βιβλιοθήκη που είχε χτίσει, έκρυψαν τα χειρόγραφα σε μια σπηλιά για διακόσια χρόνια λέγεται. Όταν η Πέργαμος έγινε ρωμαϊκή επαρχία, οι απόγονοι του Νηλέα, τα ξέθαψαν, όσα χειρόγραφα επιβίωσαν, από υγρασία και σκώληκες, και τα πούλησαν στον πλούσιο Απελλικώνα από την πόλη Τέω της Ιωνίας, ο οποίος τα μετέφερε στην Αθήνα. Όλα αυτά γίνονται τον 1ον αιώνα π.Χ.  Το 86 π.χ. όταν ο ρωμαίος Σύλλας κυρίευσε την Αθήνα, και πάλι τα χειρόγραφα είχαν νέα περιπέτεια.  Πέθανε ο Απελλικώνας, και ο Σύλλας τα πήρε και τα έστειλε ως πλούσια λεία στη Ρώμη. Για καλή τους τύχη όμως, τα χειρόγραφα βρέθηκαν στα χέρια ενός μορφωμένου ΄Ελληνα του Τυρρανίωνα, και τέλος τα παρέλαβε ο αξιόλογος φιλόλογος που αγαπούσε τον Αριστοτέλη Ανδρόνικος ο Ρόδιος. Τα επιμελήθηκε και  εκδόθηκαν τα συγγράμματα με την σημερινή μορφή τους στα τέλη του 1ου αιώνα πχ, με τον τίτλο όργανο, δηλαδή εργαλείο γνώσης.

Τα χειρόγραφα αντιγράφονταν από γενιά σε γενιά έως να βρεθεί η τυπογραφία. Η πρώτη έντυπη έκδοσή τους έγινε το 1489 στη Βενετία. με λατινική μετάφραση. Το 1495 πάλι στη Βενετία με ελληνικό κείμενο και Ακολούθησαν εκδόσεις από την Ακαδημία του Βερολίνου. Η πραγματική ιστορία των χειρογράφων του Αριστοτέλη ενέπνευσε και τον Ουμπέρτο Έκο. Το μυθιστόρημά του «ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΡΟΔΟΥ», έχει ως θέμα την αναζήτηση ενός χειρογράφου του Αριστοτέλη σε ένα μεσαιωνικό μοναστήρι των Βενεδικτίνων εν έτει 1927.

Ο Αριστοτέλης δεν έδειχνε και μεγάλο ενδιαφέρον να δημοσιεύσει το έργο του εκτός τους διαλόγους. Μας θυμίζει το άλλο  κορυφαίο ελληνικό  πνεύμα τον Σολωμό.

Να αναφέρω πως στα τέλη του 19ου αιώνα, το 1879 ανακαλύφτηκε στην  Ερμούπολη της Αιγύπτου ένας μοναδικός πάπυρος που περιείχε το μεγαλύτερο μέρος από το χαμένο έργο του Αριστοτέλη ΑΘΗΝΑΙΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ. Η ανακάλυψη αυτή, προκάλεσε παγκόσμια αίσθηση. Αυτό το σύγγραμμα είναι ένα από μια σειρά πραγματειών που είχε γράψει ο Αριστοτέλης, με θέμα το πολίτευμα και την ιστορία διαφόρων περιοχών. Έχει χαθεί αξιόλογο έργο του Αριστοτέλη.

Πρώτος ο Αριστοτέλης διατύπωσε τους νόμους της ανθρώπινης νόησης και του τρόπου συλλογισμού. Αναζήτησε την αιώνια αλήθεια και εξέτασε όλες τις πρώτες αρχές των όντων, κινουμένων και ακινήτων. Κάλυψε τις φιλοσοφικές έννοιες και αναζητήσεις.. Για την γραφή, το ύφος του Αριστοτέλη, ο Κικέρων έγραψε πως ήταν ένα ποτάμι χρυσού.

Ο    Αριστοτέλης ήταν συλλέκτης γρίφων, παροιμιών, λαογραφίας. Έδειχνε μεγάλο ενδιαφέρον για τα αινίγματα του Δελφικού Μαντείου  μελέτησε και τους μύθους του Αισώπου. Κάποια αποφθέγματά του: Άμιλλα είναι η τάση να φτάσει κάποιος τον άλλον που τον θαυμάζει ή και να τον ξεπεράσει χωρίς όμως να αισθανθεί φθόνο από τον άλλον. Αυτό που διακρίνει τον άνθρωπο από τα ζώα, είναι η Λογική.         Όσο μένει ανόθευτη η ψυχή του ανθρώπου, δεν τον εγκαταλείπει.                                                                                     Αυτοί  που δίνουν καλή εκπαίδευση στα παιδιά, πρέπει να τιμώνται περισσότερο από εκείνους που τα γέννησαν. Οι γονείς δίνουν τη   ζωή, αλλά οι παιδαγωγοί την ικανότητα να ζουν καλά.                           Εδώ μας θυμίζει το Ζην και το Ευ Ζην που είπε ο Αλέξανδρος. Και πώς να μην είχε πει αυτό το  υπέροχο, αφού μαθήτευσε στον Ογκόλιθο που λέγεται Αριστοτέλης.

Ο Αριστοτέλης  μεγάλος. πολύς. ισχυρό πνεύμα. Εξήγησε πρακτικά τα πάντα. Ένα μεγάλο μέρος ορολογίας που χρησιμοποιούμε σήμερα, έχει καθιερωθεί  από τον Αριστοτέλη, όπως: Ύλη, κατηγορία, συλλογισμός, ενέργεια, δύναμις, Λογική, εντελέχεια. Διετύπωσε την θεωρία της ύπαρξης του πέμπτου στοιχείου της Φύσης. Ενώ οι ΄Ελληνες φιλόσοφοι της Ιωνίας θεωρούσαν τέσσερα τα στοιχεία η ουσίες,  δηλαδή, Γη, Ύδωρ, Πυρ, Αέρα, ο Αριστοτέλης πρόσθεσε και πέμπτο στοιχείο, τον Αιθέρα. Την πεμπτουσία. Στοιχείο αγέννητο, αγήρατο, άφθαρτο, αναλλοίωτο, όπου κατοικεί στον άνω τόπο, όπου η Θεότητα.

Από αξιόπιστες πηγές γνωρίζουμε πως ο Αριστοτέλης είχε έμφυτη ευγένεια και τρυφερότητα ψυχής. Στη διαθήκη του φροντίζει τη μνήμη των γονέων του κ αι αδελφού του, δεν λησμονεί τον φίλο του Πρόξενο που τον ανέθρεψε, φροντίζει τη γυναίκα του και παιδιά του και ορίζει στη διαθήκη του να μην πουληθεί κανείς από τους δούλους του που τον υπηρέτησαν αλλά και να ελευθερώνονται μόλις ενηλικιώνονται. Μεγαλείο ψυχής κυρίες και κύριοι, φίλες και φίλοι.

Ο Αριστοτέλης  αναζήτησε την ουσία των όντων, όχι αφηρημένα, αλλά μέσα στη συγκεκριμένη πραγματικότητα. «Σκοπός των ανθρωπίνων ενεργειών», έλεγε, «είναι η ευδαιμονία που την ταυτίζει με την αρετή. Αυτό είναι το «τέλος», ο σκοπός του ανθρώπου.  Για να είναι όμως, ευτυχισμένος ο άνθρωπος, πρέπει να έχει καλό χαρακτήρα, να διδαχθεί συνειδητά να κάνει το καλό. Να κατανοεί και να αποδέχεται την αξία της αρετής, γιατί η αρετή είναι ανώτερη από τον πλούτο και χρησιμότερη από την υψηλή καταγωγή.    Δεξιότητα της ψυχής η αρετή, που θέλει άσκηση. Όσα είναι αδύνατα για τους άλλους, η αρετή τα κάνει δυνατά. Όσα προκαλούν φόβο, στους άλλους, η αρετή, τα υπομένει με θάρρος». Συμφώνησε με την Ελληνική σκέψη την μυθική και επιστημονική Απέκλεισε την γένεση από το μηδέν. Καθώς η κίνηση είναι αιώνια, αιώνιος και ο κόσμος. Αναγνώρισε στον άνθρωπο μια μοναδική θέση μέσα στον κόσμο, όπου υπερέχει με τον ορθό λόγο του, τη συνείδησή του. Ο άνθρωπος σκέφτεται, γελά, έχει την έννοια του χρόνου και με το πνεύμα του,  ανοίγει δρόμους  για να πραγματοποιήσει κάθε σκοπό του. Οι άνθρωποι,  δίδασκε, έχουν μια ειδική λειτουργία  μια δραστηριότητα της ψυχής σύμφωνα με τον Λόγο. «Πάντα γαρ φύσει, έχει τι θείον», έγραψε. Σε όλα υπάρχει εκ φύσεως κάτι το θείον.  Η μεσότης είναι το πιο λογικό, όχι τα άκρα, δηλαδή η υπερβολή και η έλλειψη. Κι αν έφυγε από τη Γη, το πνεύμα του ακόμη ακτινοβολεί και θα ακτινοβολεί εις τους αιώνες.

Ας αγκαλιάσουμε, ας αποδεχτούμε τον φιλοσοφικό  ωφέλιμο Λόγο του, και επειδή, κατά τον Αριστοτέλη, η απλότητα, η σαφήνεια, είναι φιλοσοφία, όλοι μας μπορούμε, όλοι μας έχουμε το δικαίωμα να στοχαζόμαστε. Ας πάρουμε από τον  Λόγο του  ό,τι χωρέσει στο νου και στην ψυχή μας.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA           Η Δώρα Κουφοπούλου – Ηλιοπούλου, ομιλήτρια σε Χριστουγεννιάτικη                             εκδήλωση στη Ραφήνα, με την χορωδία του Αριστοτέλη Παπανικολάου.

                                                           ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ  ΜΕ  ΕΘΙΜΑ

ΩΔΗ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ –> «Απόψε, την  ‘Αγια Νύχτα την Χριστουγεννιάτικη / τ’ Ολόλαμπρο Άστρο της Βηθλεέμ θ’ ακολουθήσω. / Στ’ Άγια Βουνά να φτάσω. Στο Σπήλαιο. / Στην Άχραντη Φάτνη Σου, Θείο Βρέφος, να προσκυνήσω. / Με τους αγγέλους και ποιμένες αγραυλούντες / χαρμόσυνα κι εγώ τον Θεό να Υμνήσω / κι ακόμη μια φορά την επί γης Ειρήνη, / Χριστέ μου, να διαλαλήσω, / που όλο κινάει να ’ρθει, μα χάνεται / στο γύρισμα των κύκλων.»

Χριστούγεννα. Η πιο μεγάλη και αφετηριακή γιορτή της χριστιανοσύνης. Θρησκευτική περισυλλογή με την ωραία Υμνογραφία μας και οικογενειακή περισυλλογή, αφού το σπίτι είναι φρουρός ανθρωπίνων αισθημάτων, φωλιά αγάπης, στοργής και ζεστασιάς. Χαλεποί οι καιροί που διαβαίνουν για την ανθρωπότητα. Αξίες ζωής, Ιδανικά, ήθη και έθιμα, τείνουν να υποβαθμιστούν. Έχουμε χρέος απέναντι στις νέες γενιές, να διατηρήσουμε τα έθιμά μας που μας δένουν με το Έθνος και την Ιστορία μας. Δεν πρέπει να περιφρονούνται οι απλοϊκές αυτές εκδηλώσεις και δεισιδαιμονίες – αν θέλετε – αφού είναι κοινές ανθρώπινες εξελίξεις των φόβων και ελπίδων μας μπροστά στην παντοδύναμη Δημιουργία.
Ας Γιορτάσουμε τα Χριστούγεννα με τα πατροπαράδοτα έθιμά μας. Ας στολίσουμε το σπίτι με Χριστουγεννιάτικο δέντρο, κλαδιά μυρτιάς, δάφνης, ελιάς και κουμαριάς, που είναι ελπιδοφόρα αναβλαστικά διάκοσμα, σύμβολα ζωής και μεταβατικής πορείας από την ξεραΐλα του χειμώνα, ως το παρήγορο όραμα της αναβλάστησης. Ας μοιράσουμε πολλές ευχές και καλοσύνη…. Ας καλοδεχτούμε τα παιδάκια που θα αφήσουν το πρωινό χουζούρι τους να μας πουν τα κάλαντα. Τι υπέροχο ν’ ακούς: Να τα πούμε; «Καλήν ημέραν, καλήν εσπέραν, άρχοντες», ή «Σήμερα τα φώτα» κ.λ.π. Ας θυμηθούμε και τα δικά μας παιδικά χρόνια, που τρέχαμε στις γειτονιές να πούμε τα κάλαντα. Τι ομορφιά…τι νοσταλγία…Ας μην αφήσουμε να χάσει το έθιμο την γραφικότητά του. Τότε, που δεν υπήρχε ημερολόγιο, εφημερίδα, ραδιόφωνο και τηλεόραση να προειδοποιούν για τις Μεγάλες Γιορτές, ο κόσμος, περίμενε τις θεόσταλτες φωνούλες των παιδιών να φέρουν τα κάλαντα με τα τρίγωνα στο χέρι, το καραβάκι και την εκκλησιά, που δείχνουν την πορεία και συνοχή του έθνους μας στους αιώνες.» Είναι ευλογία και ευτυχία η παρουσία και ο λόγος των παιδιών. Ας τους δώσουμε το χριστουγεννιάτικο χαρτζιλικάκι τους. Ας μην το βλέπουμε επαιτεία και ενόχληση. «Είναι φωνή ελληνικών αιώνων που δίνει εθνική νότα στα ολοένα διεθνοποιούμενα Χριστούγεννά μας.»
Χρόνια πολλά. Καλά Χριστούγεννα με μυρτιές και ελατόκλαρα. Καλή χρονιά. Και Καλός Αϊ –Βασίλης, με κάλαντα και φαναράκι που εξοντώνουν τα παγανά (δαιμονικά) και καλό ποδαρικό, με άνθρωπο με καλό αστρικό κατά πως λένε. «Δόξα εν Υψίστοις Θεώ» … και το ανέσπερο Φως του Χριστού, ας φωτίζει τους «Τρανούς» της Γης, να διατηρήσουν την Αγάπη, την Ειρήνη στους λαούς.ΕΘΙΜΑ

              Γ. ΒΕΡΙΤΗΣ – Αφιέρωμα για τα 100 χρόνια από τη γέννησή του

Ο Γ.Βερίτης (Αλέξανδρος Γκιάλας)γεννήθηκε στην Χίο, στο μαστιχοχώρι Ελάτα, το 1915 και έφυγε από τη ζωή το 1948, νεότατος, 33χρόνων. Είχε προσβληθεί από ρευματοπάθεια, που δεν διεγνώσθη εγκαίρως, για να πάρει την πρέπουσα θεραπεία και υπέστη ενδοκαρδίτιδα. Ο πατέρας του Ιωάννης Γκιάλας ήταν ιερέας. Σε όμορφο, χριστιανικό περιβάλλον έζησε και από μικρή ηλικία ξεχώριζε για το ταλέντο του. Με ευγνωμοσύνη προς τους γονείς του έγραψε: «Χριστιανό με κάνατε,/μητέρα και πατέρα./Ω και οι άγγελοι γιόρτασαν / την άγια εκείνη μέρα.» Έγραψε επίσης για την μητέρα του: «Μάνα που με γέννησες / και μ’ έχεις αναθρέψει /με την πίστη του Χριστού /που ’χεις και συ λατρέψει.» Μόλις 16 ετών, ήλθε στην Αθήνα για να σπουδάσει Θεολογία. Το όνειρο των ονείρων του. Ήλθε σε επαφή με την αδελφότητα Θεολόγων «Ζωή». Έγινε κατηχητής, μαχητικός θεολόγος, κήρυκας της αλήθειας του Χριστού. Είχε το χάρισμα να μιλάει στις ψυχές των νέων, των φοιτητών. «Εν μέσω της νυχτός, οδήγησέ μας Ιησού, στον νυμφώνα του φωτός.»
Το 1938, στο πασχαλινό τεύχος του πρώτου έτους των «Ακτίνων», παρουσιάστηκε ο ποιητής Γ. Βερίτης. Από το επώνυμό του Γκιάλας, πήρε το Γ και από το λατινικό veritas, που σημαίνει αλήθειαπήρε το Βερίτης. Συμβολικό είναι το ποίημά του: «Στο στερνό το ξεψύχημα, / δειλινού μυρωμένου, / κάποια ρόδα μαραίνονται, / κάποια ρόδα πεθαίνουν.» …..Και το Αναστάσιμο: «Μη με κλαις. Σ’ άλλα χώματα τον Απρίλη θα φέρω. / Θα σκορπίσω το μήνυμα / μιας αλήθειας που ξέρω. / Το μήνυμα το τρανό θα κηρύξω / του Χριστού την Ανάσταση / στους νεκρούς που θα σμίξω.»
Υψηλός κι ευγενής ο αγώνας του. Να κτιστεί ένας κόσμος πιο αγνός, πιο καλύτερος. «Είμαστε χαλαστάδες, άκου /και είμαστε χτίστες εμείς. / Ξερριζωτές και φυτευτές. / Πόνος και πόθος και παλμός / κι αγώνας μας, / το αύριο να πλάσουμε καλύτερο από το χτες.» Πόσο ταιριάζουν τα λεγόμενά του στη σημερινή, δική μας εποχή. Μια φωνή λυρική, δυνατή, ενός θεολόγου, ποιητή, διανοητή. «Θα δουλέψουμε, θα φωνάξουμε, θα παλέψουμε. Θα τους κάνουμε να μας ακούσουν», έγραψε. Είθε, συμπληρώνω εγώ.
Τα ποιήματά του αγαπήθηκαν, μελοποιήθηκαν, τραγουδήθηκαν. Τα ερείπια που είχε αφήσει ο πόλεμος φλόγιζαν την ψυχή του. «Ο Θεός να δώσει να στραφεί το έθνος μας προς τον Χριστό, πράγμα που θα είναι η σωτηρία της Ελλάδος», έγραφε. Διαυγής σκέψη, λυρική φωνή. «Μέσα μου κάτι ξαναζεί / που μεγαλώσαμε μαζί / και το ’χα λησμονήσει. / Σ’ ευχαριστώ, Χριστέ μου, πολύ, / που βάζεις μιαν ανατολή, / μετά από κάθε δύση.» Εύχομαι κι εγώ αυτή η Ανατολή, ποτέ μη σβήσει.


ΟΜΙΛΗΤΡΙΑ ΣΤΗ ΔΕΕΛ 2010

«Βαριά η ευθύνη να είσαι ποιητής». Από χαρά και αγάπη για τη Δημιουργία μπήκα στο παιχνίδι του «ποιείν».  Δοξάζω τον Θεό που με ηλέκτρισε και εισήλθα ευλαβικά, μετά φόβου και αγάπης στον ιερό ναό της ποίησης. Αισθάνομαι υπερήφανη που θέτω και το δικό μου πετραδάκι  στο οικοδόμημα της ποίησης, στον ελληνικό πολιτισμό. Ένα χρέος μου ξεπληρώνω, διακονώντας το Θεόσταλτο Φως.  Σώζοντας το φως θα σωθούμε. Σε ευχαριστώ, αγαπητέ επισκέπτη της σελίδας μου, που με λαχτάρα διάβασες το  έργο μου. Κι αν κάπου… συναντηθήκαμε, πιότερο χαίρω. Θεοδώρα Κουφοπούλου-Ηλιοπούλου


Μια γωνιά του κήπου μας (φωτογραφία του Δημήτρη Ηλιόπουλου).

Μια γωνιά του κήπου μας (φωτογραφία του Δημήτρη Ηλιόπουλου).  


(c) Το copyright των αναρτημένων έργων (πεζών και ποιητικών) ανήκει στην Θεοδώρα Κουφοπούλου-Ηλιοπούλου. Επιτρέπεται η αναδημοσίευσή τους ή η χρησιμοποίησή τους με οποιοδήποτε τρόπο, μόνον αν αναφέρεται η δημιουργός τους, σύμφωνα με τους Νόμους περί πνευματικών δικαιωμάτων.


 

 

Advertisements