ΚΡΙΤΙΚΕΣ/REVIEWS

ΠΙΝΑΚΑΣ ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ[«Open book with spectacles», painting by Claude Ragguest Hirst.]

«Θέλεις να κρίνης την εργασίαν του άλλου ασφαλέστερον; δοκίμασε αν ημπορής να την κάμνης και ερώτησε τον εαυτόν σου διατί δεν την έκαμες.»  (Πολύβιος Δημητρακόπουλος «ΧΡΥΣΗ ΔΙΑΘΗΚΗ», σελ. 213, εκδόσεις «Εκάτη», 2015).


                                                     «ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ…»   *   «READING…»

(*) Τίτος Βεργίτης: «ΦΙΛΙΑ ΑΝΕΜΟΥ», ποιήματα,  σελ. 52, Αίγινα 2007, Αυτοέκδοση  «Οι παλμοί του πάνανθου έρωτα / γίνανε λάμψη στα μαλλιά σου, / και τ’ άστρα από ψηλά / κυλήσανε σπιθόβολα, / στη κρινοπλούμιστη/ να γείρουν αγκαλιά σου!» (το ποίημα «ΕΡΩΤΙΚΟΙ ΠΑΛΜΟΙ», σελ. 12) Τα «ΦΙΛΙΑ ΑΝΕΜΟΥ», η νέα ποιητική συλλογή του κ. Τίτου Βεργίτη, μ΄ έκαναν και «Ξαγρύπνησα κοιτώντας τα νέφια / που τ’ αγέρι τα γνέθει μ’ ορμή», με ταξίδεψαν σ’ αβέβαιους δρόμους, «Στο δρόμο για τους Εμμαούς», μ΄ έφεραν στην παρέα των ποιητών που συναντιόντουσαν εις «Το Μαγαζί του Παναγάκη» στην Αίγινα… Ένας άνεμος – ταξιδευτής διαπνέει το βιβλίο, μοιράζοντας φιλιά πολλών ειδών. Και είναι ένας αέρας ευεργετικός για την ελληνική ποίηση, όταν κυκλοφορούν συλλογές – όπως αυτή του κ. Βεργίτη – με αξιοπρόσεχτους στίχους, ενδεδυμένους με ευαισθησία και «φλογάτους λογισμούς». Με ενδιαφέρον περιμένουμε και την επόμενη δουλειά του.   SOME BOOKS


(*) Βασίλειου Γ. Καραβούλια & Δέσποινας Χ. Παπαδάτου – Καραβούλια: «ΜΥΘΟΣ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΑ», σελίδες 80, Αυτοέκδοση, Αθήνα 2017     «Οι Έλληνες πάντα, στην πολυαίωνη ιστορική τους πορεία, ανηφόριζαν τα βουνά της ιστορίας, με ιστορική μνήμη και συνείδηση της συνέχειας της φυλής τους. Η δόξα και η Ιστορία της πατρίδας μας, είναι τόσο μεγάλη, απέραντη, που κάνει αυτούς που αποφασίζουν να γράψουν, για τη δόξα της, να καρδιοχτυπούν, μήπως και δεν την εξυψώσουν ως τα ουράνια, μήπως δε την χαιρετήσουν όπως και όσο αξίζει η ΑΘΑΝΑΤΗ ΕΛΛΑΔΑ. Το χέρι και ο νους των έγραψαν «όσα αισθάνεται η καρδιά τους» σημειώνουν μεταξύ άλλων Αντί Προλόγου (σελ. 7) ο κ. Βασίλης Καραβούλιας και η σύζυγός του κ. Δέσποινα.  Μια ενδιαφέρουσα εργασία – περισσότερο με αναφορές στην Ιστορία και λιγότερο στον Μύθο – μας δίνουν οι δύο δάσκαλοι και συγγραφείς με το νέο τους βιβλίο, το οποίο έφεραν εις πέρας με σεβασμό και ευθύνη. Σήμερα παρά ποτέ, έχουμε ανάγκη από καλά βιβλία, που θα μας γνωρίζουν και θα μας ενθυμίζουν «το δοξασμένο  παρελθόν των Ελλήνων, που ακόμα μας επηρεάζει και μας δείχνει τον δρόμο της αρετής και της  προκοπής. (Ζώνη Αρκαδίας, 30/9/2017).


(*) Αριστείδης Ι. Αντωνόπουλος: «ΔΟΞΑ, ΑΝΘΟΣ ΤΟ ΓΛΥΚΑΖΟΝ! – Τα τοπωνύμια», Αυτοέκδοση, Δόξα 2017, σελ. 62 «Με αφετηρία τα τοπωνύμια «περπάτησα» ξανά στους δρόμους της Δόξας, ανακάλεσα τις προσωπικές μου μνήμες, εξέφρασα τα συναισθήματά μου για ανθρώπους αγαπημένους που δεν κινούνται πια ανάμεσά μας, θυμήθηκα λέξεις βρετουμπαίϊκες και παροιμιώδεις εκφράσεις, «συνομίλησα» με τα κείμενα σημαντικών Δοξιωτών και Αρκάδων ερευνητών, ανασύνθεσα με τη φαντασία μου τη ζωή μα στη Δόξα (με ξεχωριστή νοσταλγία, το ομολογώ)…» Μια ολιγοσέλιδη μεν αλλά σημαντική εργασία του Γορτύνιου μελετητή κ.  Αριστ. Αντωνόπουλου, η οποία προσθέτει αξιόπιστο υλικό στη Βιβλιογραφία για το χωριό ΔΟΞΑ. Συγχαίρουμε τον συγγραφέα για την καταγραφή των τοπωνυμίων αλλά και για τα άλλα πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία που μας δίνει για τη μικρή του πατρίδα, η οποία παλιότερα λεγόταν Βρερεμπούγα.         (Ζώνη Αρκαδίας,  12/10/2017).


(*) Μαρία Κολοβού – Ρουμελιώτη (ο σύζυγός της κατάγεται από την Πουρναριά Γορτυνίας): «ΑΛΦΕΣ», Μυθιστόρημα, σελ.: 278, εκδόσεις «Το δόντι», Πάτρα, 2016. «Κατάντησαν οι μνήμες μου όμορφο ολόλευκο χαρτί γεμάτο μαύρα σημάδια. Άλλοτε γραμμένο αρμονικά κι άλλες φορές μουντζουρωμένο απ’ της μνήμης τα ξεσπάσματα. Μέσα σ’ αυτό σαβάνωσα κι έθαψα την παιδική μου αθωότητα, όσα γύρευα κι όσα ονειρευόμουν.» Πρόκειται για ένα καταπληκτικό μυθιστόρημα γραμμένο από μια ευαίσθητη λογοτέχνιδα και ζωγράφο. Η συγγραφέας του ζωντανεύει μνήμες, γεγονότα, πρόσωπα, με μια συγκινητική προσήλωση στο στόχο της: να αναδείξει την ΑΓΑΠΗ ως κινητήρια δύναμη στη ζωή. Και να μας υπενθυμίσει πώς με τη συγχώρεση, η πορεία μας γίνεται πιο ξεκάθαρη και η ψυχή μας πιο ανάλαφρη. Αξίζουν πολλά μπράβο στη Μαρία Κολοβού-Ρουμελιώτη, γιατί με τις «ΑΛΦΕΣ» της απέδειξε πως και στις μέρες μας μπορούν να γραφτούν σπουδαία βιβλία. Έργα που τα εμπνέουν τα δύσκολα βιώματα και οι σκληρές ατομικές συμπεριφορές, αλλά τα γράφουν άνθρωποι με ταλέντο, με ιδιαίτερες ευαισθησίες, με μεγάλη καρδιά όπως αυτή.  


(*) Τριανταφυλλιά Κωνσταντινίδου: «Ο ΡΗΓΑΣ ΚΑΙ Η ΡΟΖΑΛΙΑ», παραμύθι βραβευμένο με Β’ Έπαινο από την ΕΤΕ Κερατσινίου, αφιερωμένο στα παιδιά της Χρήστο και Πέτρο, σελίδες: 66, Έδεσσα 2013.     Ένα μικρό κοριτσάκι, η Ροζαλία, ενώ έπαιζε με τον αδελφό της κρυφτό, πέφτει θύμα απαγωγής από «μια γριά, κακάσχημη και κακοντυμένη». Για χρόνια χάνονται τα ίχνη της, βυθίζοντας την οικογένειά της στη δυστυχία. Μεγαλώνοντας ο αδελφός της, αποφασίζει να πάει να βρει την αδελφή του. «Έτσι, ο Ρήγας, έφυγε από το σπίτι και άρχισε την αναζήτησή του σε άγνωστους και μακρινούς ορίζοντες. Σ’ όλη την πορεία του, οι προσευχές της μητέρας του ταξίδευαν στον άνεμο σαν αόρατα πουλιά, που το φτερούγισμά τους έφθανε στ’ αφτιά του σαν μελωδική σύνθεση, παραμυθία στην απελπισία του…»  «Ο ΡΗΓΑΣ ΚΑΙ Η ΡΟΖΑΛΙΑ» της κ. Τριανταφυλλιάς Κωνσταντινίδου, είναι μια καλογραμμένη φανταστική ιστορία, που περιέχει αρκετά δυνατά μηνύματα ζωής – κυρίως για την αδελφική αγάπη – που δε γνωρίζει χιλιομετρικές ή χρονικές αποστάσεις και φόβους, αλλά ξεπερνά όλα τα εμπόδια μέχρι τ’ αδέλφια να βρεθούνε ξανά και να είναι ευτυχισμένα. Στη συγγραφέα αξίζουν πολλά συγχαρητήρια για την ωραία της δουλειά, που διαβάζεται ευχάριστα και από μας τα μεγάλα… παιδιά.  (Ζώνη Αρκαδίας,  6  Αυγούστου 2017).


(*) ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΙΜΟΥ ΜΠΟΥΚΟΥΒΑΛΑ                                              ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ: «[……] Το καλοκαίρι το μακρύ / μέσα στη θάλασσα καυτό / κι αυτή ολούθε αχνίζει. / Μα το ψηλό-ψηλό βουνό, /  δροσοσταλίδες τη δροσιά / ολόγυρα σκορπίζει.» Έχει  ξεχωριστό ενδιαφέρον για μένα, όταν έρχονται στα χέρια μου οι γραπτές δημιουργίες νέων ανθρώπων της χώρας μας, στίχοι μ’ ένα ιδιαίτερο στυλ γραφής, με ευαισθησία και μηνύματα, που μιλάνε για ειρήνη, για Αγάπη, για συνύπαρξη όλων των ανθρώπων πάνω στη γη, για την αναζήτηση της χαράς, για τη νίκη του κακού, του μίσους, της κακίας, για «της ελπίδας το τρένο»,  που «τη σήψη θα διώξει / – το παλιό, το φθαρμένο – / και το νέο θα σπρώξει» μπροστά, μήπως και γίνει ο κόσμος μας λίγο καλύτερος… Ο ΑΝΘΙΜΟΣ ΜΠΟΥΛΟΥΒΑΛΑΣ, μου έκανε την τιμή να ζητήσει τη γνώμη μου για τη δουλειά του και είχα την ευκαιρία να διαβάσω ένα πολύ μικρό δείγμα από τα ελευθερόστιχα ποιήματά του και να κάνω μία πρώτη «γνωριμία» με το έργο του. Όπως αναφέρεται στο βιογραφικό του, ο Άνθιμος, που γεννήθηκε το 1978,  «ασχολείται με τη μουσική, γύρω από την οποία είναι και οι περισσότερες σπουδές του. Επηρεασμένος από τον πατέρα του (που ήταν πρωταθλητής Ελλάδος στο άλμα εις ύψος και βαλκανιονίκης και έπαιζε φυσαρμόνικα και ακορντεόν, με δάσκαλο τον αείμνηστο Σουγιούλ),  ασχολήθηκε από νωρίς με τη μουσική. Το βασικό του πτυχίο είναι δημοσιογράφος, αλλά πέρα από μια σημαντική συνεργασία, που είχε με την αείμνηστη πια Μαλβίνα Κάραλλη, στα πρώτα του βήματα, δεν ασχολήθηκε περαιτέρω. Σπούδασε ευρωπαϊκή μουσική, κλασσικό τραγούδι και θεατρικό λόγο.  Δασκάλα του υπήρξε η άριστη μουσικολόγος Γιάννα Ακριβοπούλου, με την οποία έχει λάβει μέρος σε αρκετές παραστάσεις μαζί με τη χορωδία της, συνεργαζόμενος με πολλούς καταξιωμένους καλλιτέχνες, όπως, η κ. Χρύσα Σπηλιώτη, η κ. Κλεώ Σκουλούδη κ.ά. Σταθμός στην πορεία του αποτέλεσε η αείμνηστη Αλίκη Βουγιουκλάκη, με την οποία, μικρός όντας εκείνος, είχε αναπτύξει μια πραγματική φιλία, που σίγουρα θα εξελισσόταν και σε επαγγελματική συνεργασία, αν δεν είχε φύγει τόσο μα τόσο γρήγορα από τη ζωή.  Έμπνευση στα πρώτα βήματά του αποτέλεσε και η εξαιρετική φιλόλογος -τραγωδός Μαριέττα Σγουρδαίου. Η Βυζαντινή μουσική μπήκε αργότερα στη ζωή του, την αγάπησε, τη σπούδασε και αποφοίτησε με άριστα από τη σχολή της Αρχιεπισκοπής Αθηνών, με δάσκαλο τον Αν. Μεντάκη, μαθητή του αείμνηστου Αγγελόπουλου. Έχει λάβει μέρος σε πολλές χορωδίες Βυζαντινές και Ευρωπαϊκές, με πολύ καλούς χοράρχες, όπως ο κ. Ναούμ. Η ενασχόλησή του με την ποίηση αποτελεί κυρίως μια πηγαία ανάγκη…» αλλά και οι ποιητές είναι γι’ αυτόν η αγαπημένη του συντροφιά. Γράφει στο ποίημά του «Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ»: «Ο κύκλος των ποιητών, / ο κύκλος της αγαπημένης μου παρέας. / Πιάστε τα χέρια και σφιχτείτε… / Το φωτοστέφανο του κύκλου, / της αγάπης η αγκαλιά, / ζωή ενέργεια του φωτός της αγάπης /  και το φως / σχήματα κύκλου ολόγυρά μας. /  Χρώματα διάφορα πολλά, /  γαλανόλευκο το θαύμα… / Το θαύμα έγινε ξανά, / ο κύκλος έγινε ξανά και ξανά και ξανά./ Ο κύκλος των αέρινων ποιητών του δάσους.»              Οι στίχοι του Άνθιμου Μπουκουβάλα, σε μοντέρνο ύφος γραφής, είναι η δική του ματιά στα πράγματα και στον κόσμο μας. Εκεί «έξω η ζωή είναι σκληρή» διαπιστώνει σε ένα του ποίημα και θα συμπλήρωνα ότι από αυτή τη δύσκολη καθημερινότητα δεν θα βγει κανείς νικητής αν δεν έχει οχυρώσει την ψυχή του και αν δεν μπορεί να κάνει κάποια  από εκείνα που τον ανακουφίζουν και του δίνουν δύναμη και κουράγιο για ν’ αντιμετωπίσει τις προκλήσεις και τις απαιτήσεις των καιρών. Θα έλεγα ότι ο Άνθιμος – με τη μουσική του και την ιδιαίτερη ποίησή του – έχει βρει τη «Ζεστή μαγεία» για να τα καταφέρει σ’ αυτόν τον αγώνα. Του το εύχομαι ολόψυχα. (Ζώνη Αρκαδίας, 27 Ιουλίου 2017).


(*) Νίκος Π. Γεωργακόπουλος (συνταξιούχος Δάσκαλος, από τη Βάχλια): «ΚΛΑΣΙΚΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ – Πηγή: επιστήμης, τέχνης & δημοκρατίας», Αυτοέκδοση σε 200 αντίτυπα, σελίδες: 216, Τρίπολη 2016, αφιερωμένο στη σύζυγό του Μαρία: «Εμάς του πόθου δυο πηγές / δροσίζουνε τα χρόνια, / η μια στα μάτια μας μπροστά / κ’ άλλη ονειρευτή.»                                                                                                       «Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν πως κάθε πνευματική πράξη στο βάθος είναι παιδεία – όρος που έχει σχέση με το παιδί ως τον κυριότερο αποδέκτη της αρετής με τη διδαχή. Είχαν τη βεβαιότητα ότι στη ζωή υπάρχει σκοπός, φιλία (αγάπη) και ελπίδα, τα τρία ερείσματα της ανθρωπιάς, και όταν αυτά εσύ μπορείς να τα προσφέρεις τότε και εσύ κερδίζεις περισσότερα. Πρόκειται για μια παιδεία που θα χαρακτηριστεί κλασική. Η έννοια του κλασικού είναι η πνευματική πειθαρχία, η καθυπόταξη του εγώ και η ανύψωση στο φως…» (σελίδα  202).                                                                                       Μια ακόμη αξιόλογη εργασία, που φέρει την υπογραφή του κ. Νίκου Π. Γεωργακόπουλου, είχαμε τη χαρά να μελετήσουμε και να μάθουμε πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. Ο Γορτυνιακής καταγωγής συγγραφέας, με νηφαλιότητα, ενδελεχή έρευνα και με το θάρρος της γνώμης του, μας δίνει ένα χρήσιμο βιβλίο για να ασχοληθούμε. Μας αφορά το θέμα που επέλεξε, γιατί ο κλασικός Ελληνισμός υπήρξε και παραμένει «πηγή Επιστήμης, Τέχνης & Δημιουργίας». Για άλλη μια φορά, συγχαίρω τον Αρκάδα συγγραφέα για το ποιοτικό του έργο, για την ευγένειά του, για τον σεβασμό με τον οποίο αντιμετωπίζει κάθε έρευνά του αλλά και τους αναγνώστες του.   (6/7/2017).


(*) Από τις εκδόσεις «Ρώμη» της Θεσσαλονίκης, κυκλοφόρησαν τρεις ενδιαφέρουσες συλλογές του ΔΗΜΗΤΡΗ Α. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ:  α) «Το αίμα μένει», σελ. 48, έκδοση του  2016.  «Σκορπισμένοι σ’ ένα γέλιο / σ’ ένα ανέκδοτο/ στις προεκτάσεις μιας κάλπης / ρημάξαμε. / Δεν έχει άλλο πιο πέρα / δεν έχει.» γράφει μάλλον απελπισμένος στο ποίημά του «Δεν έχει». Κι είναι – στην πλειονότητά τους – τα ποιήματα αυτής της συλλογής, πεσιμιστικά, λες και θέλει ο ποιητής να δικαιώσει αυτό που γράφει στην αρχή του βιβλίου του: «Οι στίχοι έρχονται νεκροί / από το μέλλον». Ένα μέλλον που διαφαίνεται ζοφερό, ανέλπιδο, χωρίς χαμόγελο… Μα όταν προστάζει: «Σβήστε τα κεριά / να φωτιστούμε / από τα βλέμματά μας» μοιάζει λίγο πιο αισιόδοξος για τις τύχες αυτού του κόσμου που τον έχει γεμίσει πληγές (στο ποίημά του «Για τη δικαίωση της όρασης»).                        β) «Στη σπηλιά της μεγάλης αγέλης», σελ. 62, έκδοση του 2016. Πιο μεγάλα σε έκταση κάποια από τα ποιήματα αυτού του βιβλίου, μια μαθητεία του «στα κοιτάσματα της νύχτας / τα πιο βαθιά», ένα κοίταγμα στις ψυχές των ανθρώπων που κατηφορίζουν συνεχώς και κάνουν την ψυχή του να στενάζει. «Συλλέκτης και σκηνίτης των λέξεων», έτσι θέλει να τον θεωρούν, έτσι είναι καλύτερα. «Πάνω στα ποιήματα βρέχει» πάλι και «Κλάμα πνιχτό» νοτίζει το χαρτί, γιατί «Στο βάθος των στίχων / αθεράπευτα πάντα / κλαίει / ένα πληγωμένο ζαρκάδι», κλαίει ο ποιητής για όσα βλέπει να συμβαίνουν στον κόσμο μας και από φόβο «για ό,τι έρχεται / για ό,τι δεν έρχεται…»                                                                                                                                             γ) «Από όνειρο και θάνατο», σελ. 48, έκδοση του 2017. Σ’ αυτή του τη συλλογή, ο Δ.Δ. προσεγγίζει την ποίηση με μια θελκτική λακωνικότητα και μας δίνει στίχους πολύ δυνατούς σε νοήματα και μηνύματα. «Από όνειρο και θάνατο / (είναι φτιαγμένη) η ποίηση» μας λέει. Και αυτήν επιλέγει να κάνει σπίτι του, γράφοντας «στίχους φαρμάκι / και φάρμακο». Γιατί είναι «εκτός σχεδίου πάντα η ποίηση / Μέσα της (περικλείει) / το σχέδιο του σύμπαντος κόσμου.» Κι είναι επίσης «Ένα καντήλι λάδι η ποίηση. / Δεύτε οι ρημαγμένοι / οι πενθούντες / λάβετε φως ανθισμένου φωτός.» Ο Δημήτρης Α. Δημητριάδης βρίσκεται στην πιο ώριμη φάση της δημιουργικής του πορείας και συνεχίζει να υπηρετεί την ποίηση με μεγάλη ευαισθησία, σεβασμό και ποιότητα. Οι τρεις αυτές ποιητικές του συλλογές επιβεβαιώνουν ότι βαδίζει σε καλό δρόμο και η πλέρια ενατένισή του, είμαι βεβαία ότι θα του χαρίσει πολλές ακόμη σπουδαίες εμπνεύσεις και λαμπρές ποιητικές αποτυπώσεις, τις οποίες θα περιμένουμε όλοι μας να διαβάσουμε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον.                 [ Ζώνη Αρκαδίας, 30  Μαϊου 2017 ]  


(*) Αντώνης Γ. Βαζιντάρης: «ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΟ ΜΟΡΙΑ», ποίηση, σελίδες: 36, Εκδόσεις «Ολυμπιάς», Τορόντο Καναδά, 2015   «Αχνή, ψιλή και ήρεμη και σιγαλή η βροχούλα / απ’ τις πηγές του ουρανού π’ έχουνε ξεχειλίσει, / στην πλάση πέφτει ντροπαλή σαν νύφη που ’ν’ μικρούλα / για να ξαπλώσει στους αγρούς, τη φλόγα τους να σβήσει.» (από το ποίημα «Η βροχούλα»)    Ο Αρκαδικής καταγωγής (γεννήθηκε στο χωριό Κουρουνιού) ποιητής και συγγραφέας Αντώνης Γ. Βαζιντάρης, ζει από το 1975 στον Καναδά, οπού και δίδαξε τη γλώσσα μας στα εκεί ελληνικά σχολεία. Δουλειά του έχει δημοσιευτεί σε Ανθολογίες, σε βιογραφίες και Εγκυκλοπαίδειες ενώ έχει τιμηθεί με σημαντικά βραβεία. Είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.                      Ο ποιητής, δίνει περιεχόμενο και ουσία στη λέξη φιλοπατρία. Αγαπά την Ελλάδα αλλά και την Αρκαδία, αφού από ένα μικρό χωριό της είδε το πρώτο φως της ζωής. Λέει στο ποίημά του «ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΟΥ»: «Πάντα όσο ζω, στη σκέψη μου, θα ’ναι το χωριουδάκι,  / που ’ναι τα σπίτια του αραιά, εδώ και κει σπαρμένα / και κάπου εκεί στα χαμηλά το πατρικό σπιτάκι, /  που θα ’ναι όπως τ’ άφησα με όλα του ασπρισμένα.» Βιώματα και εικόνες από τα μέρη μας, συνθέτει σε στίχους λυρικούς και τραγουδά για την ιστορία του τόπου μας, για τους ανθρώπους του και τις μοναδικές του ομορφιές. Τιμή του που είναι Έλληνας. Φλόγα είναι στην ψυχή του αυτή η κληρονομιά. Και θεωρεί χρέος του – ως ποιητής – να την υμνήσει και να την υπενθυμίσει σε όλους μας. Γράφει στην «ΕΛΛΑΔΑ» του: «Κάθε κομμάτι αυτής της Γης / το φως της Ιστορίας. / Σημάδι της πορείας / της Ελληνικής μας φυλής.» Και η «ΑΡΚΑΔΙΑ» του, είναι γι’ αυτόν σημείο αναφοράς και οδηγός του στης ξενιτιάς τα μέρη: «Μάνα Γη, τα βουνά σου, / οι πλαγιές, τα λαγκάδια σου, / που το Καλάμι του Πάνα / τα γλυκοτραγουδάει: / Ο κόσμος μου!» Η ποίηση του Αντώνη Γ. Βαζιντάρη, στο 28ο έργο του, στη συλλογή του «ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΟ ΜΟΡΙΑ», άγγιξε τις καρδιές μας και μας ταξίδεψε νοερά στην υπέροχη Ελλάδα μας.    (Ζώνη Αρκαδίας, 27 Μαϊου 2017).


(*) Γιώργου Γιακουμινάκη- «Βαγιωνά»: «ΜΕ ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΤΡΑΓΟΥΔΩ ΜΕ ΡΙΜΕΣ ΣΑΣ ΔΗΓΟΥΜΑΙ…», σελίδες 182, «Κέντρο Ευρωπαϊκών Εκδόσεων Χάρη Πάτση», Αθήνα 2016, με θαυμάσιες κρητικές μαντινάδες και ρίμες, που μας φτιάχνουν το κέφι.  Στον Πρόλογό της η Δρ. Ζαννέτα Καλύβα – Παπαϊωάννου αναφέρει μεταξύ άλλων πως «Ο Γ.Γ. μετουσιώνει με εξαιρετική επιτυχία παρατηρήσεις της ζωής, βιώματα, αλλά και δυνατούς συναισθηματικούς κραδασμούς. Το μεγάλο προσόν του είναι πως δίνει τα γεγονότα και τις καταστάσεις αυθεντικά, χωρίς να προσθέτει στοιχεία που να αλλοιώνουν την πορεία της ζωής.»                            Με τις ρίμες και τις μαντινάδες του, ο Δρ. Γιακουμινάκης ξορκίζει τον θάνατο, την ασχήμια, τη μιζέρια, το ψέμα, την κοροϊδία, τον φθόνο και όλα όσα κάνουν τον άνθρωπο να χαμηλώνει ηθικά.  Η ποίησή του έχει φως και χαρά, σαφήνεια και καθαρότητα, αρμονία και μουσικότητα, λεβεντιά και ομορφάδα. Μας κερδίζει με του ταλέντου του το ξετύλιγμα και χαιρόμαστε με όλη μας την καρδιά να διαβάζουμε τα δημιουργήματά του.                                                                                                                                                                Δείγματα γραφής του:   # Ο έρωτας στο πέλαγος βγήκε να κάμει τσάρκα /  και πέτυχέ με να γλεντώ στ’ ονείρου μου τη βάρκα.                                                                                             #  Να μπόρου στο απόσπασμα να έστενα το μπόνο / και να του παίζω μπαλωτές χίλιες φορές το χρόνο.                                                                                                                                                                 # Αγάπη κι ειλικρίνεια όντεν ανταμωθούνε / τη λύση στα προβλήματα πάντοτε θα τη βρούνε.                                                                                                                                                                                           # Με προστυχιές και προδοσιές χαϊρι δε θα κάνεις / τσι ρετσινιές θα κουβαλείς μέχρι που ν’ αποθάνεις.                                                                                                                                                            #   Αγάπη δίδαξ’ ο Χριστός και κάμετέ ντη πράξη / α θέλετε προς το καλό ο κόσμος μας ν’ αλλάξει.                                                                                                                                                                                         #   Τη λογική σου άκουε με τη γκαρδιά προχώρα / α θες να φτάξεις κάποτε στ’ ονείρου σου τη χώρα.                                                                                                                                                                       Ο Δρ. Γιώργος Γιακουμινάκης  είναι ένας καταπληκτικός μαντιναδολόγος αλλά  και ένας ευαίσθητος, χρήσιμος στην κοινωνία μας, άνθρωπος, με πλούσια εθελοντική προσφορά. Με έργο πρωτότυπο και ποιοτικό, με αγάπη και σεβασμό στον τόπο του – τη λεβεντογένα Κρήτη – και τους ανθρώπους του, με ήθος,  δικαίως έχει φτάσει στις «αψηλές κορφές» της ποίησης και τον καμαρώνουν όλοι (οι δικοί του, οι φίλοι του, οι ομότεχνοί του και οι αναγνώστες του).   Ένα μόνο θα πω γι’ αυτόν: Μπράβο του!       (Ζώνη Αρκαδίας, 18 Μαϊου 2017).                                        Του ιδίου είναι και η συλλογή με πραγματικά υπέροχα ποιήματα, με τον τίτλο: «ΣΚΕΠΤΟΜΑΙ, ΓΡΑΦΩ, ΥΠΑΡΧΩ», σελίδες 176, Αθήνα 2014, Εκδόσεις «Σμυρνιωτάκης», την οποία αφιερώνει στην Κρήτη, στο χωριό του το Φρε Αποκορώνου και στην οικογένειά του.


(*) Σπύρου Κ. Καραμούντζου: «ΚΥΚΛΑΜΙΝΑ», χαϊκού —> Πρόλογος της Ζαχαρούλας Γαϊτανάκη: ΜΙΚΡΕΣ ΑΝΑΖΩΟΓΟΝΗΤΙΚΕΣ ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΠΟΙΗΣΗΣ      Το κυκλάμινο, το πανέμορφο αυτό μικρό φυτό, έγινε πηγή έμπνευσης για πολλούς ποιητές, αποτυπώθηκε στον καμβά αρκετών ζωγράφων και αγαπήθηκε από τους απλούς ανθρώπους, που το χαίρονται όταν ανθίζει σε κήπους, γλάστρες αλλά και άγριο στην ελληνική – και όχι μόνο – ύπαιθρο (το κυπριακό κυκλάμινο είναι, από το 2006, το εθνικό φυτό της Κύπρου). Ο Σπύρος Κ. Καραμούντζος, το τιμά δίνοντας το όνομά του στην παρούσα συλλογή του με χαϊκού και η καταξιωμένη ζωγράφος μας κ. Δέσποινα Χ. Παπαδάτου – Καραβούλια, με τα πινέλα της Τέχνης της διακοσμεί το βιβλίο με τα δικά της ανθισμένα κυκλάμινα.   # Τα χαϊκού, το ιδιαίτερο αυτό είδος ποίησης με τους λιτούς αλλά περιεκτικούς νοημάτων στίχους, έχει λίγους εκπροσώπους την πατρίδα μας. Ένας από αυτούς, που ξεχωρίζει για την πρωτοτυπία και την ποιότητα των επιγραμματικών στίχων του, είναι και ο Σπύρος Κ. Καραμούντζος. Στις έξι ενότητες αυτής του της συλλογής, μπορεί ο αναγνώστης να διαβάσει χαϊκού φυσιολατρικά, άλλα που περιέχουν αρχαίες ρήσεις, λόγια αγάπης, για την οικονομική και ανθρωπιστική κρίση που αντιμετωπίζει η χώρα μας, της προσφυγιάς και με διάφορα θέματα –  «ένα κι ένα» από την καθημερινότητα της ζωής. # «Το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν»: ο ποιητής, με αυτό το σκεπτικό, προσπαθεί – και εύστοχα πετυχαίνει – να μας στείλει τα μηνύματά του χωρίς υπερβολές αλλά με τις κατάλληλες λέξεις, οι οποίες έχουν επιλεγεί έτσι ώστε να τηρούνται πιστά οι κανόνες συγγραφής της συγκεκριμένης ποιητικής φόρμας και με καθαρότητα  να αντανακλάται κάθε γεγονός, συναίσθημα ή στοχασμός, που αυτός θέλει να εκφράσει και να μοιραστεί μαζί μας. # Ο Σπύρος Κ. Καραμούντζος, με προσεκτικά διαλεγμένες, για την κάθε περίσταση, λέξεις από το Λεξικό της πλούσιας ελληνικής γλώσσας, έφτιαξε και μας χάρισε – σε τούτο το βιβλίο του – ένα υπέροχο μπουκέτο από αειθαλή ποιητικά κυκλάμινα, σαν συνέχεια της αποτύπωσης της ενδιαφέρουσας πορείας του  στη ζωή και στη Λογοτεχνία. Ό,τι πνευματικό παράγει ένας δημιουργός, είναι όπως γράφει ο ίδιος σ’ ένα χαϊκού του: «Καθρέφτης ψυχής / τα έργα σου και μόνο. / Να το θυμάσαι.» # Ο Ιάπωνας ομότεχνός του κ. Τοσίμι Οριούτσι, σε ένα ολιγόστιχο ποίημά του συμπυκνώνει όλα όσα η ποίηση μπορεί να μας προσφέρει για να γίνει η ζωή μας λίγο καλύτερη: «Μια κουταλιά ποίησης τη μέρα / κάνει την καρδιά και το νου /  χαρούμενους,  / θερμούς, / νεανικούς, / πλούσιους.»  #  Σ’ αυτή την εποχή της συναισθηματικής ξηρασίας, της πνευματικής ασχήμιας και των δυσάρεστων, συχνά οδυνηρών,  ανθρωπίνων δοκιμασιών – «μια κουταλιά ποίησης» – όπως μας την προσφέρουν τα «Κυκλάμινα» του Σπύρου Καραμούντζου αλλά και οι άλλες λυρικές του αποτυπώσεις, είναι για τους αναγνώστες τους, μια πηγή αναζωογονητικής δροσιάς, αληθινής, ελκυστικής ομορφιάς και ποιοτικής ευχαρίστησης.


(*)  Τίτου ΒΕΡΓΙΤΗ: «ΠΟΙΗΤΙΚΟΙ ΠΑΛΜΟΙ», ποιήματα, σελίδες: 82, Αίγινα 2016, Αυτοέκδοση  Μια ακόμα αξιοπρόσεχτη συλλογή ποιημάτων του μας δίνει μέσα στο 2016 ο κ. Τίτος Βεργίτης, συνεχίζοντας το ενδιαφέρον ταξίδι της ζωής του και αξιοποιώντας της έμπνευσής του κάθε ερέθισμα για γόνιμη δημιουργία. Δείγμα γραφής του το ποίημα «ΦΕΓΓΑΡΑΔΑ» (σελ. 59): «Νύχτα… το φεγγαράκι ολόγιομο / σελαγίζει στο στερέωμα / και στα παρτέρια τ’ ουρανού / κάνει σεργιάνι ο έρωτας«.  Ο κ. Τίτος Βεργίτης, κατά τη γνώμη μου, είναι ένας από τους πιο σεμνούς και σημαντικούς ποιητές που διαθέτει η σύγχρονη Ελλάδα, με έργο που το διακρίνει η πρωτοτυπία και η ποιότητα.    (Ζώνη, 6 Οκτωβρίου 2016).


(*) Βασίλειος Γκριντζιάς: «Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΠΑΛΑΜΑΡΙ ΑΡΚΑΔΙΑΣ», Αυτοέκδοση, σελίδες: 94, Αθήνα 2010. Για τη γενέτειρά του Παλαμάρι του Δήμου Γορτυνίας, έγραψε με πολλή αγάπη και σεβασμό ο κ. Βασίλειος Αν. Γκριντζιάς. Το βιβλίο είναι «αφιερωμένο στις νεότερες και μελλοντικές γενιές Παλαμαραίων» για να μάθουν την ιστορία  του μικρού αυτού χωριού, συνοπτικά, υπεύθυνα, έγκυρα, με αναφορά σε κείμενα, άλλες πηγές και αρκετές φωτογραφίες. Στα δεκαεπτά του κεφάλαια παρουσιάζεται η θέση και η τοπογραφία του Παλαμαριού, αρχαίοι και νεότεροι χρόνοι, οδοιπορικό, τοπωνύμια, οι εκκλησίες, τα ξωκλήσια του, το δημοτικό του σχολείο και οι δάσκαλοι που υπηρέτησαν σε αυτό, δρόμοι, χείμαρροι, σπίτια, μαγαζιά, αλώνια και αγροτικές εργασίες, η ύδρευση του χωριού, διατροφικές προμήθειες του σπιτιού την παλιά εποχή, ήθη και έθιμα, οι πρώτες οικογένειες στο Παλαμάρι, η προσφορά των κατοίκων του στους αγώνες του έθνους και τέλος αλφαβητικός κατάλογος αρένων γεννηθέντων στο Παλαμάρι. Όπως γράφει στις σελίδες 18-19 ο κ. Βασ. Γκριντζιάς: «Η μετακατοχική και μεταεμφυλιακή περίοδος είναι για το χωριό καταλυτική. Η ανεργία που πλήττει κυρίως τους νέους, αναγκάζει αρκετούς από αυτούς αλλά και ολόκληρες οικογένειες να ακολουθήσουν για μια ακόμη φορά τον δρόμο της μετανάστευσης προς Αθήνα, Αυστραλία και Καναδά, με αποτέλεσμα το χωριό να γνωρίσει την μεγαλύτερη από κάθε άλλη φορά μείωση του πληθυσμού από τους νέους ανθρώπους. Όσοι μετανάστευσαν στην Αυστραλία και Καναδά έμειναν όλοι, εκτός ελαχίστων, στις νέες τους πατρίδες. Όσοι ήλθαν στην Αθήνα, άλλοι ακολούθησαν τον υπαλληλικό κλάδο και άλλοι διέπρεψαν ως έμποροι και Βιομήχανοι. […….] Μπορεί οι ξενιτεμένοι Παλαμαραίοι να άλλαξαν χώρο διαμονής, ποτέ όμως δεν ξέχασαν τον τόπο που γεννήθηκαν, το χωριουδάκι τους…»  Το βιβλίο είναι καλογραμμένο, διαβάζεται ευχάριστα και συμβάλει στην διάδοση της ιστορίας του χωριού, αποτελώντας σημείο αναφοράς για τους νεότερους Παλαμαραίους αλλά και μια χρήσιμη αφετηρία για όποιον μελλοντικό ερευνητή θελήσει να ασχοληθεί διεξοδικότερα. Οι Παλαμαραίοι είναι τυχεροί που ο κ. Βασίλειος Γκριντζιάς έγραψε και εξέδωσε αυτό το ωραίο βιβλίο για τον τόπο του. (Ζώνη,  4  Απριλίου 2017).


(*) Eleni IliopoulouZacharopoulou: “SELECTED POEMS”, Athens 2016, Εκδόσεις «Φοίνικας», με πολύ καλή  απόδοση των ποιημάτων της στ’ αγγλικά από τον ποιητή Γιάννη Γκούμα.    «Οι δικές μου ρίζες είναι ορεινές’ / κατέβηκαν και ρίζωσαν / στ’ Αρκαδικά βουνά.» (από το «Θαλής ο προγονικός», σελίδα 134).           Στο εξωτερικό, είναι πολύ διαδεδομένη η έκδοση βιβλίων με επίλεκτα ποιήματα ή διηγήματα, ακόμη και ανάμεικτα αποσπάσματα από το σύνολο του έργου ενός λογοτέχνη, ο οποίος έχει συμπληρώσει  μια σημαντική χρονική πορεία προσφοράς στα Γράμματα. Άλλοι επίσης εκδίδουν σε τόμους όλο το έργο τους με αφορμή την συμπλήρωση π.χ. των 70 χρόνων της ζωής τους, όπως έκανε στη Σεούλ προ ετών, ο Κορεάτης εκδότης και ποιητής Δρ. Μπαέκ Χαν-Γι ή στην Ταϊβάν ο Δρ. Χσου Σι Σενγκ, καλοί πνευματικοί μου φίλοι και οι δυο. Η επιλογή τω ποιημάτων είναι θέμα του παρουσιαζόμενου ποιητή, και αν γίνεται και σε άλλη γλώσσα από την μητρική του, σε συνεργασία με τον εκάστοτε μεταφραστή του. Μια τέτοια έκδοση είναι και τα «ΕΠΙΛΕΚΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ» της διακεκριμένης Τροπαιάτισσας ποιήτριας και δοκιμιογράφου κ. Ελένης Ηλιοπούλου-Ζαχαροπούλου. Ο στίχος της είναι ελεύθερος, απογυμνωμένος από περιττά φτιασίδια, η γραφή της δουλεμένη πολύ, ο στοχασμός της πλατύς, η αναζήτησή της βαθιά φιλοσοφημένη. «Η ποίηση αναιρεί τη μοναξιά μου» γράφει κι εξηγεί πως «Είναι  η ανάδρομη φωνή’ / χειραψία βαθειά’ / πέρασμα. / Ένας κάποιος τρόπος για να υπάρχεις.» (από το ποίημα «Ό,τι διαρκεί», σελίδα 50).                                       Η ποιήτρια βαδίζει με συγκινητική αφοσίωση, εντιμότητα και ποιότητα, τον δρόμο της στη ζωή και στη δημιουργία και η πορεία της θα την οδηγήσει τελικά στη δικαίωση στο χώρο και στο χρόνο… (Ζώνη, 29  Μαρτίου 2017). 


(*) Δέσποινα Χ. Παπαδάτου – Καραβούλια: «ΠΟΙΗΣΗ & ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ»,  σελίδες: 132,  εκδόσεις «Περπίνια», Αθήνα 2016       %ce%b5%ce%b3%cf%89%cf%86%ce%b2%ce%b9%ce%b2%ce%bb%ce%b9%ce%bf%cf%85-%ce%ba-%ce%b4%ce%b5%cf%83%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%bd%ce%b1%cf%83      «Είναι απίστευτο… /  πώς δυο μικρά άνθη κορομηλιάς / έχουν τη δύναμη να σου ξυπνούν  / τόσες μνήμες… // Πώς το μισό φεγγάρι / γίνεται καράβι για να σε ταξιδεύει / στο όνειρο… // Το άρωμα της βιολέτας, / η μυρωδιά του φρεσκοκομμένου /  χόρτου… // Το μονότονο θλιμμένο τραγούδι / του γκιώνη… //  Ο,τι αγγίζει τις αισθήσεις  / που περνάει στην ψυχή / και ξαναγυρίζει όταν εσύ / το έχεις ανάγκη. / Όταν χρειάζεται το παρελθόν, / για να στηρίξεις το παρόν. // Δεν είναι ερείπια αυτές οι μνήμες, / είναι το προζύμι το γονιμοποιό / για τον άρτο της ζωής μας.» (σελίδα 5).       Πρόκειται για ένα βιβλίο – λεύκωμα, που η ποίηση συναντά τη ζωγραφική και δένουν τόσο αρμονικά μεταξύ τους που δίνουν ένα καλαίσθητο αποτέλεσμα, το οποίο χαίρεσαι να διαβάζεις τους στίχους του και να βλέπεις τους πίνακες της κ. Δέσποινας Παπαδάτου-Καραβούλια. Στην ποίησή της υπάρχει φωλιασμένος ένας μελάγχολος τόνος, όχι απαισιόδοξος και καταθλιπτικός, μάλλον περισσότερο νοσταλγικός.  Λέει στο ποίημά της ΜΟΝΑΞΙΑ: «Οι αναμνήσεις όσο πάνε / μακραίνουν  / σιγά – σιγά φεύγουν κι εκείνοι / που θα μπορούσαν να στις θυμίσουν. / Η μοναξιά παραμονεύει / στην άλλη στροφή.» Είναι η μοναξιά μαζί με την έμπνευση, που κάνουν τους ανθρώπους του πνεύματος και της Τέχνης δημιουργικούς. Και στο ποίημα «ΓΥΡΝΑ ΣΤΟ ΦΩΣ» μας δείχνει το δρόμο ζωής που πρέπει να ακολουθήσουμε: «Σ’ υπόγεια νερά, / σ’ ανήλιαγους βυθούς, /  ο νους τ’ ανεξερεύνητα γυρεύει. / Μα ποιος μες στα τυφλά / το δρόμο του χωρίς τον οδηγός / μπορεί να εύρει; / Άσε, λοιπόν, τα σκοτεινά, / ποιος μπόρεσε αυτά να εξερευνήσει; / Γύρνα στο φως! / Σου φτάνει αυτό,  / ευτυχισμένος για να ζήσεις!»  Στη ζωγραφική της, τα χρώματα και τα θέματα τραβούν το βλέμμα σου, τα ακολουθεί η ματιά σου σαν μια πορεία προς το φως και σαν μια «ομορφιά (που) δε χάνεται». Αγγίζοντας η φλόγα της δημιουργίας τη ζωγράφο και ποιήτρια κ. Δέσποινα Παπαδάτου – Καραβούλια, της έδωσε γόνιμη ώθηση για να φτιάξει ωραίους πίνακες και να γράψει συγκινητικούς στίχους, δρέποντας κι αυτή κι εμείς οι αναγνώστες, τους ώριμους καρπούς αυτής της θαυμαστής της προσπάθειας. Το βιβλίο είναι μια καλαίσθητη, προσεγμένη έκδοση, που μας δίνει την ευκαιρία να απολαύσουμε το δημιουργικό της πνεύμα τόσο στη ζωγραφική όσο και στην ποίηση και την ευχαριστούμε για την προσφορά της. (Ζώνη Αρκαδίας, 13 Φεβρουαρίου 2017).


(*) Δρ. Γιώργος Ι. Μποτής: «Η ΔΙΑΔΡΟΜΗ» – Μια ιστορία σκληρών αγώνων και απροσδόκητων επιτυχιών, σελίδες: 286, Αθήνα 2016, «Πύρινος κόσμος» Το %ce%b7-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%b4%cf%81%ce%bf%ce%bc%ce%b7-%ce%b3%ce%bc%cf%80%ce%bf%cf%84%ce%b7βιβλίο αφιερώνεται στον Κώστα Χρ. Σταματόπουλο, επίσης από την Βάχλια.          «… όταν πορευόμαστε σωστά, τίμια και ακάθεκτα για την επιτυχία των στόχων μας, χωρίς να εγκαταλείπουμε τον αγώνα, τότε θα ανακαλύψουμε την έξωθεν μεγάλη συμπαράσταση. Τότε, οι δυνάμεις μας θα δυναμώσουν, θα ατσαλωθούν και θα καταστούν νικηφόρες, γιατί θα ενισχυθούν από την αέναο πνευματική πηγή, που εμφωλεύει μέσα μας και συνθέτει το πνευματικό στοιχείο της προσωπικότητάς μας.» (σελίδα 13).                                                        Την ενδιαφέρουσα πορεία του βίου του,  μας περιγράφει ο Γιώργος Ι. Μποτής στο βιβλίο του «Η ΔΙΑΔΡΟΜΗ». Είναι η ζωή του με τις καλές και τις δύσκολες στιγμές της, τις επιτυχίες και τις ήττες της, τους θριάμβους της και τις πληγές της. Από το μικρό Γορτυνιακό χωριό του, τη Βάχλια, μέχρι σήμερα που ζει στην Αθήνα και είναι ένας πετυχημένος νομικός και καταξιωμένος διεθνώς λογοτέχνης, ο Γ. Μποτής, απέδειξε ότι είναι ένας μαχητής, που σε αυτόν τον αγώνα του δεν ήταν μόνος αλλά είχε συμπαραστάτη του «την Συμπαντική Πρόνοια του Θεού». Αυτήν που όλοι μας θα θέλαμε να έχουμε και στις δικές μας ζωές. «Η (προσωπική) ΔΙΑΔΡΟΜΗ», όπως λέει και ο συγγραφέας της θέλει να δώσει κι «ένα αισιόδοξο μήνυμα προς τους νέους, οι οποίοι αγωνίζονται για το μέλλον τους. Τα προβλήματα πολλά και οι καιροί χαλεποί, ιδιαίτερα σήμερα. Η σημαία του αγώνα δεν πρέπει να υποσταλεί. Η προσπάθεια για το καλύτερο πρέπει να συνεχίζεται. Έχουμε όλοι μέσα μας, αδιόρατες κρυφές δυνάμεις, που εμφανίζονται και μεταποιούνται σε ατσάλινη ανθεκτικότητα, όταν εμείς νοιώσουμε αδύνατοι και εξουθενωμένοι…». Το βιβλίο του κ. Γιώργου Ι.  Μποτή, θα σας χαρίσει ωραίες «στιγμές» ανάγνωσης, γι’ αυτό αξίζει το χρόνο που θα του αφιερώσετε.    (Ζώνη Αρκαδίας, 11  Φεβρουαρίου 2017).


(*) Χριστίνα Ιατρού – Σοϊταρίδη: «ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ», ποιήματα, σελίδες: 58, Εκδόσεις «Πύρινος κόσμος», Αθήνα 2016. Πρόλογος του Γιώργου Ι. Μποτή.               %ce%b2%ce%b9%ce%b2%ce%bb%ce%b9%ce%bf%cf%87%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%bd%ce%b1%cf%83-%cf%83%ce%bf%cf%8a%cf%84%ce%b1%cf%81%ce%b9%ce%b4%ce%b7Η ποίηση της Χριστίνας έχει εσωτερικό βάθος, είναι μια αναζήτηση πραγμάτων και ιδεών ανώτερων, ενός κόσμου άυλου, πνευματικού. Η πίστη της είναι εντυπωσιακή και κυριαρχεί σε όλο το έργο της. Η σκέψη της είναι διαυγής και δεν δημιουργεί σύγχυση. Θαρρώ πως η ίδια η ποιήτρια στο ανέκδοτο ποίημά της «ΑΤΟΦΙΟ,  ΑΓΝΟ»,  συμπυκνώνει το χρέος που αισθάνεται ασχολούμενη με το γράψιμο. Είναι αυτό για όλους τους ποιητές και το δικό τους μεγάλο χρέος: «Ψυχή μου, την πένα / σαν παίρνεις στο χέρι, / της καρδιάς το μελάνι /  να είναι αγνό, / να είναι ατόφιο, / να είναι  λευκό. / Ο νους να λαξεύει / την άνιση σκέψη, / να γίνει πυξίδα / σ’ αγνούς ουρανούς, / χαρά και ελπίδα / κι ΑΓΑΠΗΣ  κρουνούς. / Αστέρι να γίνει / και ΦΩΣ μες στο σκότος, / ΕΙΡΗΝΗ να δώσει / στης γης τους λαούς.» Το «ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ», η πρώτη ποιητική συλλογή της κ. Χριστίνας Ιατρού – Σοϊταρίδη, μας γλυκαίνει την ψυχή με τους στίχους της και μας μεταφέρει μηνύματα μιας ανώτερης ζωής με ιδανικά, αξίες, ομορφιά, συναδέλφωση, αλληλεγγύη, ειρήνη και Αγάπη μεταξύ των ανθρώπων. Ο κάθε ποιητής είναι  για τη Χριστίνα «Εις το πνεύμα του ιππότης / και του λόγου εραστής, / μελετά μες στο σκοτάδι, / φως, πυξίδα χρυσαυγής.» Αυτό θέλησε να μας δώσει και με το βιβλίο της: έναν δρόμο ποιητικής πίστης και ελπίδας.  (Ζώνη Αρκαδίας,  4/2/2017).


(*) Δρ. Χσου Σισένγκ (από την Ταϊβάν): «ΣΚΑΛΟΠΑΤΙΑ», ποιητική συλλογή στα κινέζικα και στ’ αγγλικά, σελίδες: 146, έκδοση του 2016.

steppings-hsu-chicheng-03Ο Δρ. Χσου ΣιΣένγκ είναι ώριμος πνευματικά, έχει κατασταλαγμένες ιδέες και μας έχει δώσει πολύ όμορφα ποιήματα, με δυνατά μηνύματα για την Αγάπη, τη Φύση, τον Άνθρωπο, την Ομορφιά, το Φως, τα Αισθήματα, τον Ανθρωπισμό, τη Ζωή. Γράφει έντιμα, με την πένα της καρδιάς του, γιατί  «Η πένα οφείλει να γράφει, / δεν μπορεί να είναι ανέντιμη…» μας λέει στο ποίημά του «Η ΠΕΝΑ», για να πει σε άλλους στίχους του ιδίου ποιήματος ότι «οφείλει να γράφει σοβαρά, / οφείλει να γράφει χωρίς κανέναν φόβο». Ένα μήνυμα για τους ανθρώπους του γραπτού λόγου, ξεκάθαρο και εύστοχο. Γράφει επίσης με βλέμμα καθάριο και αγαπάμε να διαβάζουμε τα ποιήματά του γιατί μας συγκινούν και μας θέλγουν. Λυρικός γίνεται επίσης ο ποιητής περιγράφοντας την άφιξη της αγαπημένης εποχής των περισσότερων ανθρώπων: «Τα βήματα του καλοκαιριού πλησιάζουν / καθώς ο Ιούνιος έρχεται.» Ο Δρ. Χσου ΣιΣένγκ είναι ένα ολοκληρωμένο άτομο, μια φωτεινή προσωπικότητα, του οποίου το ταλέντο για την ποίηση αναδείχτηκε από τις πρώτες του προσπάθειες. Γράφει εξάλλου από την παιδική του ηλικία. Κατά τη γνώμη μας, είναι ένας ποιητής που θα αφήσει το στίγμα του, ένα βαθύ, ανθεκτικό αποτύπωμα στην παγκόσμια ποίηση του αιώνα μας. Η ποιητική του συλλογή «ΣΚΑΛΟΠΑΤΙΑ» επιβεβαιώνει την σταθερή του πορεία προς την αιώνια δόξα. (Ζώνη Αρκαδίας, 30 Νοεμβρίου 2016)              [Ποιήματα  του Δρ. Χσου ΣιΣένγκ στα ελληνικά, σε απόδοση της Ζαχαρούλας Γαϊτανάκη, από τη συλλογή αυτή, διαβάστε στην ενότητα: ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ.]               Dr. Hsu ChiCheng: “STEPPING”, collection of poems, pages: 146, “Authors press” 2016. Dr. Hsu ChiCheng is a man with mature consideration and fixed ideas. He gave and gives us very beautiful poems with strong messages about Love, Nature, People, Beauty, Light, Feelings, Humanism, Life. He writes with integrity, with the pen of his heart, because “The pen ought to write / cannot be crooked…” he says us in his poem “The Pen” (p. 122-123) and “The pen ought to write / ought to write solemnly / ought to write without any fear”. He writes too with a clear glance and we love his poems because we feel attracted to read them and we were deeply touched by his sincerity.  Dr. Hsu ChiCheng is a well-rounded person whose his talent in poetry made him known. Besides he writes from childhood. Frankly speaking, I believe that dr. Hsu is a poet whose will leave his views, a deep sturdy mark in the world poetry of  our century. His poetry collection entitled “STEPPING” corroborates his route to everlasting fame. (November 30, 2016)  Dr. Zacharoula Gaitanaki                                                    [If you want to read poems by Dr. Hsu Chicheng in Greek Language, visit our page:  ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ / Translations.


(*) Δήμητρα Αγγελίδου: «ΣΤΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΜΟΥ», Αυτοβιογραφικό Αφήγημα,  Αυτοέκδοση, σελίδες: 128, Μελβούρνη 2016                                                                      %cf%83%ce%ac%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b70001 «Σήμερα, ο κόσμος που ζουν και θα ζήσουν τα παιδιά και εγγόνια μας έχει τις δικές του δυσκολίες με τους αναβρασμούς εδώ και κει, που τελειωμό δεν έχουν. Εύχομαι, αυτοί που ορίζουν τις τύχες των λαών του πλανήτη μας, κάποτε να συνετιστούν για το καλό όλων που έχουν δικαίωμα στη ζωή.»           Είναι σπάνιες οι φορές, που ένα βιβλίο το οποίο αφηγείται τη ζωή ενός ανθρώπου και της οικογένειάς του, μας κεντρίζει τόσο πολύ το ενδιαφέρον, που να μην το αφήνουμε από τα χέρια μας, μέχρι να φτάσουμε ως την τελευταία του σελίδα. Αυτό μου συνέβη με το συγκινητικό αφήγημα της κ. Δήμητρας Αγγελίδου, η οποία μας καλεί να βαδίσουμε μαζί της στα – γεμάτα νοσταλγία αλλά και περιπέτειες –  μονοπάτια της ζήσης της και μοιράζεται μαζί μας, με γλώσσα απλή και οικεία, θύμησες, αγωνίες, στιγμιότυπα και περιστατικά που σημάδεψαν τη ζωή της. Και τι δεν έχει περάσει αυτή η γενναία γυναίκα: από τα παιδικά της χρόνια μέχρι σήμερα, έζησε μια δραστήρια ζωή με καλά και θλιβερά γεγονότα, με απώλειες αγαπημένων αλλά και με δικές της περιπέτειες υγείας και δοκιμασιών. Μας «γνωρίζει» επίσης με το βιβλίο της,  τον σύζυγό της Αλέκο Αγγελίδη, εμπνευστή του «Αγγελίδειου Ιδρύματος» και μία σπουδαία πνευματική προσωπικότητα… Αν και η ίδια η κ. Δήμητρα Αγγελίδου δεν θωρεί τον εαυτό της λογοτέχνη, εμείς, «ΣΤΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΜΟΥ», διακρίναμε πολλά στοιχεία ενός καλού βιβλίου και τις αρετές μίας ταλαντούχου συγγραφέως.   (Ζώνη Αρκαδίας, 6/11/2016).


(*) Κώστας Γ. Λαμπρόπουλος: «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΡΚΑΔΙΚΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ ΚΑΝΑΔΑ», Τορόντο 2007, Αυτοέκδοση, σελίδες:  262%cf%83%ce%ac%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b70002Γεννημένος στη Ζώνη, ο κ. Κων/νος Γ. Λαμπρόπουλος, αφού σπούδασε αρχικά στο Πάντειο, κατόπιν στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και εκπλήρωσε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις στην Ελλάδα, μετανάστευσε το 1962 στο Τορόντο, παρακολούθησε στο εκεί  Πανεπιστήμιο κλασικές σπουδές και δίδαξε στη Μέση Εκπαίδευση. Διετέλεσε επίσης Διευθυντής του Γραφείου Παιδείας της Ελληνικής Κοινότητας του Τορόντο, Γραμματέας και μετέπειτα Πρόεδρος της Παναρκαδικής Ομοσπονδίας Καναδά, επί διετία Πρόεδρος της Παγκόσμιας Παναρκαδικής Συνομοσπονδίας και Πρόεδρος του Συλλόγου Αρκαδικού Χωριού (Καναδά) – υπήρξε δε ένας από τους σκαπανείς του Αρκαδικού Χωριού, στο οποίο και διαμένει κάθε φορά που έρχεται στην Ελλάδα με την οικογένειά του. Η κ. Μαντώ Καψιμάλη στο ποίημά της «Αρκαδικό χωριό», αναφέρει για τον συγγραφέα στις τρεις πρώτες στροφές: «Αρκάδες, όπως ξέρουμε, / προοδεύουν όπου πάνε. / Παλιά, καινούργια φτιάχνουνε, / ποτέ τους δεν χαλάνε. // Έτσι λοιπόν ξεκίνησαν / από τους ξένους τόπους, / αγαπημένοι, όλοι μαζί, / να φτιάξουν το χωριό τους. // Μπροστάρης και υπεύθυνος / για τ’ όμορφο χωριό σας, / ποιος είναι; Όλοι το ξέρουμε. / Ο Λαμπρόπουλος ο Κώστας.» Καταλήγει δε με ένα ξεκάθαρο υστερόγραφο – στροφή: «Αρκάδες, πολλά είπατε, / μας  φτάνει έως εδώ. / Γιατί χωρίς Λαμπρόπουλο, / δεν θα ’χατε χωριό.»                                                                                                                                                                                                          Το βιβλίο του για την «Ιστορία της Παναρκαδικής Ομοσπονδίας Καναδά», ο συγγραφέας το αφιερώνει «στην ιερή σκιά των γονέων του» του μπαρμπα – Γιώργη και της κυρα – Ελένης Λαμπροπούλου, οι οποίοι διατηρούσαν στο χωριό τους καφενείο και παντοπωλείο.                                                                                                                                  Ο κ. Κωνσταντίνος Γ. Λαμπρόπουλος, με το βιβλίο του για την «Ιστορία της Παναρκαδικής Ομοσπονδίας Καναδά», μας έδωσε με γλαφυρό τρόπο όλα τα γεγονότα που αφορούν το Σωματείο αυτό κι επιπλέοικά που δεικνύουν ότι οι Έλληνες της διασποράς διαπρέπουν σε όποια χώρα κι αν πάνε αλλά υπάρχουν και κάποιοι εξ αυτών, οι οποίοι – λόγω χαρακτήρα – δεν φέρονται σωστά και δημιουργούν προβλήματα. Η Αρκαδία είναι πανταχού παρούσα στο βιβλίο, με τις ομορφιές της, την ιστορία της και τους ανθρώπους της. Οι Αρκάδες επιχειρηματίες του Καναδά, στην πλειοψηφία τους είναι επιτυχημένοι οικονομικά και κοινωνικά, διατηρώντας μέσα τους έντονο το Αρκαδικό στοιχείο της καταγωγής τους. Το πλούσιο φωτογραφικό υλικό που συνοδεύει τα κείμενα, μας βοηθά στην καλύτερη κατανόησή τους. Είναι ένα βιβλίο ειδικού μεν ενδιαφέροντος, αξίζει  όμως να διαβαστεί από όλους μας, γιατί είναι καλογραμμένο και με πολλές πληροφορίες που τραβούν την προσοχή. Ο απόδημος ελληνισμός είναι ένα κομμάτι Ελλάδας που οφείλουμε να αξιοποιήσουμε και να τιμήσουμε.  (Ζώνη, 4/12/2016).


(*) Κώστας Σπ. Πατρίκιος: «ΟΙ ΑΡΒΥΛΕΣ», Αναμνήσεις Ζωής, σελίδες: 224, %ce%bf%ce%b9-%ce%b1%cf%81%ce%b2%cf%85%ce%bb%ce%b5%cf%83-%ce%ba%cf%80%ce%b1%cf%84%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%b9%ce%bf%cf%85Αυτοέκδοση, 2016 «αφιερωμένο στη γυναίκα μου, στις κόρες μου, στα εγγόνια μου, στους αείμνηστους γονείς μου Κωνσταντούλα και Μαστρο-Σπύρο και σε όλους τους Αντριελαίους και συγχωριανούς μου Αγιοπετρίτες όπου γης».  «Σε μένα η μάνα έδινε περισσότερη προσοχή και δεν κρύβω ότι με είχε καλομαθημένο κι ένιωθα πως μ’ αγαπούσε περισσότερο απ’ τα κορίτσια. Τελευταία, αφού μας έπλενε όλους, έβγαζε κι αυτή τα μπαλωμένα βακετένια παπούτσια της κι έβαζε τα πόδια της στο μόσκιο. Τούτη τη φορά ήταν αλλιώτικη, ήρεμη, καλοσυνάτη και μελιστάλακτη και δεν άρχισε τα καθημερινά της παράπονα για τα ατσούμπαλα παπούτσια που της έφκιαχνε ο κουμπάρος της ο Δημήτρης και πίστευε ότι οι κάλοι με τους οποίους ήταν γεμάτα τα πόδια της οφείλονταν στην κακοτεχνία του κουμπάρου της τσαγκάρη. Γι’ αυτή της τη γνώμη θυμάμαι, πως όταν κατόρθωσα να πετύχω στο Γυμνάσιο και να φορέσω καινούργια παπούτσια, μάλωσε με τον πατέρα μου, που ήθελε να με πάει στον κουμπάρο μας τον Μήτσο για τις πρώτες  μου αρβύλες.» (σελίδες 7 και 8).     Ο Κώστας Πατρίκιος γεννήθηκε στον Άγιο Πέτρο της Λευκάδας και ακολούθησε το επάγγελμα του ναυτικού, φτάνοντας ως το βαθμό του πλοιάρχου. Γράφει  όμως και ποιήματα εμπνευσμένα από τη ζωή του στα καράβια, τα ταξίδια του ανά τον κόσμο και τις εμπειρίες της ζωής του. «ΟΙ ΑΡΒΥΛΕΣ» είναι το πρώτο του πεζό, ένα τρυφερό, νοσταλγικό αφήγημα, που διαβάζεται ευχάριστα. Περιγράφει σοβαρά αλλά και εύθυμα περιστατικά από τη ζωή του και τις ζωές άλλων ανθρώπων – συνοδοιπόρων του, αναμνήσεις από τα παιδικά του αλλά και τα μετέπειτα ενήλικα χρόνια του, «ένα σωρό ιστορίες» που καταγράφουν και της Ελλάδας την πορεία και τη μοίρα, σε χρόνια δύσκολα μα και σημαντικά, γιατί οι εξελίξεις ήταν ραγδαίες, η πατρίδα μας περνούσε περιπέτειες, οι Έλληνες βίωναν πρωτόγνωρα πράγματα – θετικά και αρνητικά. Ο συγγραφέας σκύβει με αγάπη, σεβασμό και ειλικρίνεια σε πρόσωπα και γεγονότα, μοιράζεται μαζί μας θύμισες και  «στιγμές», που διαμόρφωσαν τον χαρακτήρα του και επέδρασαν καταλυτικά στη ζωή του.  Με το βιβλίο του «ΟΙ ΑΡΒΥΛΕΣ», ο Κώστας Σπ. Πατρίκιος κάνει μία δυναμική εμφάνιση στο χώρο της ηθογραφικής πεζογραφίας, αφήνοντας θετικές εντυπώσεις και δημιουργώντας ενδιαφέρουσες υποσχέσεις για το μέλλον.          [Ζώνη Αρκαδίας, 21 Οκτωβρίου 2016].

%ce%b2%ce%b9%ce%bf%cf%83-%ce%b1%ce%b2%ce%b9%cf%89%cf%84%ce%bf%cf%83(*) Δημήτριος Κυρ. Κυριακόπουλος: «ΒΙΟΣ… ΑΒΙΩΤΟΣ», αφήγημα, σελίδες: 288, αυτοέκδοση, Αθήνα 2016    Στο γορτυνιακό Περδικονέρι είδε το φως της ζωής ο συγγραφέας του βιβλίου κ. Δημήτρης Κυριακόπουλος, ο οποίος υπηρέτησε στη Μέση Εκπαίδευση ως μουσικός, από το 1980 μέχρι την συνταξιοδότησή του. Εκτός από τις αξιοζήλευτες σπουδές Μουσικής, έχει και σημαντικό συγγραφικό έργο πάνω στα δημοτικά τραγούδια και μοιρολόγια της Αρκαδίας, έχει γράψει δύο βιβλία για τη γενέτειρά του, καθώς και το «ΜΕΛΙΡΡΥΤΟΣ ΞΥΝΩΡΙΣ – Ιωάννης Παναγιωτόπουλος – Κούρος, Δημ. Παναγιωτόπουλος-Κούρος, Βίος και έργα». Το «Βίος… Αβίωτος» είναι το βιβλίο που εξέδωσε μέσα στο 2016 και πρόκειται για ένα γλαφυρό και άκρως ενδιαφέρον αφήγημα. Είναι, όπως γράφει στη σελ. 9: «Ένας φόρος τιμής στον 95χρονο μπαρμπα-Παναγιώτη, που ζει και ονειρεύεται την ανηφορική και καρποφόρα πορεία του αιώνιου βίου του στον πιο συμπυκνωμένο αιώνα της ανθρωπότητας… Σέρνει μαζί της η διήγηση τούτη και ιστορίες παράπλευρες, αποδείχνοντας πως δεν είναι ένα εγωιστικό αφήγημα, ένα επηρμένο αφήγημα, ένας αυτοέπαινος ενός μονάχα ανθρώπου…» και στη σελ. 15: «Το εξομολογητικό τούτο βιβλίο μας ξετυλίγει, από τον μίτο της Αριάδνης, γεγονότα, πρόσωπα και καταστάσεις, ενδεικτικά της Αρκαδικής ευφυϊας και τόλμης…». Στο «Βίος… Αβίωτος» περιγράφονται τα μονοπάτια και οι μεγάλοι δρόμοι, που πήρε στη ζωή του ο μπαρμπα-Παναγιώτης σε μια Ελλάδα που γνώριζε μεγάλες κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές αλλαγές. Είναι κάποιες φορές έντονη η νοσταλγία στην αφήγηση ενώ δεν λείπει η συγκίνηση και οι γλυκόπικρες στιγμές που κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Γραμμένη απλά και πηγαία τούτη η ιστορία ζωής, αναφέρεται σε πικρές αλήθειες αλλά έχει και σοφές κουβέντες καταγεγραμμένες. Υπογραμμίσαμε στη σελίδα 284: «Γιατί δεν το πιστεύω να περνάω καλά άμα δε δουλεύω. Η δουλειά σε στέλνει στον Παράδεισο. Δε γκεζεράει ο νου σου στο κακό», στη σελ.205: «Ζούδι ο άνθρωπος. Κακό ζούδι», στη σελ. 206 «Απέ είχε και η πολιτική τις αβάντες τα, κανά μεροκάματο, κανά γιατρό, κανά νοσοκομείο για την ανάγκη και έτσι αυγατήσανε και μεγαλώσανε οι πολιτείες και αδειάσανε τα χωριά και ρήμαξε ο τόπος». Τον καίει τον ήρωά μας το θέμα της ερήμωσης της ελληνικής υπαίθρου: «Αδειάσανε τα χωριά μας και γιόμισε η Αθήνα αργόμιστους. Και τα χωράφια χέρσα και λογγωμένα και γαϊδουροτσουλήθρες. Ρημάξαμε την πατρίδα μας τηράγοντας την καλοπέραση με ανίδρωτα λεφτά των τοκογλύφων.» (σελ. 238).  Ο «Βίος… Αβίωτος» ως πνευματικό αγίασμα μας ζέστανε την καρδιά και αιχμαλώτισε τη σκέψη μας και τις ευαισθησίες μας. Μας έδειξε του μπαρμπα-Παναγιώτη τη δύναμη της ψυχής του, τον ζυγιασμένο του λόγο, την μεγάλη του θέληση και τον αγώνα του για τα απλά, τα καθημερινά, τ’ ανθρώπινα πράγματα. Αυτά που αφορούν και αγγίζουν όλους μας. (Ζώνη, 27/11/2016).

(*) Γιώργος Ι. Μποτής (από τη Βάχλια): «ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ & ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ», σελ.160, εκδόσεις «Πύρινος Κόσμος», Αθήνα 2016, Διόρθωση & επιμέλεια από τη Βαχλαία Δρ. Ζαννέτα Καλύβα – Παπαϊωάννου. Το βιβλίο αφιερώνεται στην ποιήτρια και συγγραφέα κ. Χριστίνα Ιατρού-Σοϊταρίδη, που ζει και δημιουργεί στη Μελβούρνη της Αυστραλίας.                                                                                                                                                   Ο συγγραφέας Δρ. Γ. Μποτής, σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς,   συνεχίζει το δημιουργικό του έργο, προσφέροντάς μας ένα ακόμη βιβλίο αξιώσεων. Τους πρωταγωνιστές του βιβλίου του, μας τους παρουσιάζει ο ίδιος ως εξής: «Ένας στρατιωτικός γιατρός, Διοικητής μονάδας υγειονομικού, που υπηρετούσε στη Βόρεια Ελλάδα, είχε στην υπηρεσία του μία αξιόλογη συνεργάτιδα, την Ελπινίκη». Σ’ αυτήν «βρίσκει.. τον πιο άριστο συνομιλητή να εκθέσει τις σκέψεις του για τα προβλήματα της ζωής…» Και η θεματολογία του βιβλίου – όπως εμπεριέχεται στις 25 επιστολές, που ανταλλάσσουν ο γιατρός (που έχει στο μεταξύ μετατεθεί στην Αθήνα) και η Ελπινίκη, είναι «οι Ανθρώπινες Σχέσεις και η Επικοινωνία, η Αλήθεια και η Ελευθερία, η Θεότητα και ο Άνθρωπος, η Ζωή και η Ελευθερία, η Αγάπη και ο Έρωτας, η Ελπίδα ως κορυφαίο στήριγμα της ζωής μας, ο Θάνατος και η μετέπειτα Πορεία του Ανθρώπου, ο πανανθρώπινος ρόλος της Θρησκείας, το στήριγμα της Προσευχής, τα αίτια της σημερινής Οικονομικής Κρίσης, η Απόλαυση της καθημερινότητας, το ιατρικό λειτούργημα κ.ά.».                                       Ώριμη σκέψη, συναίσθημα, στοχασμός, καθαρότητα λόγου, ειλικρίνεια, δημιουργούν ένα πρωτότυπο αφήγημα που δεν θα σας προβληματίσει μόνο αλλά και θα σας συγκινήσει. Ο Γιώργος Ι. Μποτής, με το «ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ & ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ» μας έδωσε ένα έργο για τη ζωή και τον άνθρωπο, ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί και να επαινεθεί. Η καλαίσθητη, επιμελημένη έκδοσή του, σε αυτούς τους δύσκολους οικονομικά καιρούς, είναι πράγματι ένας άθλος.  [Ζώνη Αρκαδίας, 29 Σεπτεμβρίου 2016]


βιβλιο ΜΑΡΙΑΣ ΚΟΛΟΒΟΥ-ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗ(*) Μαρία Κολοβού – Ρουμελιώτη: «ΤΑ ΡΟΔΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ», ποίηση, σελίδες 110, Εκδόσεις «Ωρίωνας», Θεσσαλονίκη 2013  «Αφιερωμένο στη μνήμη των γονιών μου Παύλου και Αντιγόνης και σε όλους αυτούς που διαβαίνουν τον μοναχικό και δύσβατο δρόμο της αυτογνωσίας.»                                              «Η ομορφιά του σώματος / πανούργα δίχτυα πλέκει, / μας της ψυχής η ομορφιά / όμορφα τα ξεπλέκει.»                                                                                                                                     Γεννημένη το 1965 στη Βουλιαγμένη Ηλείας, ήρθε στα 18 της στην Πάτρα, όπου σπούδασε, παντρεύτηκε και ζει μέχρι σήμερα με την οικογένειά της (τον σύζυγό της ο οποίος κατάγεται από την Πουρναριά Γορτυνίας και τα 3 της παιδιά). Εργάστηκε επί 23 χρόνια ως Νοσηλεύτρια και σήμερα αφιερώνει τον ελεύθερο χρόνο της στις τρεις μεγάλες της αγάπες: τη μελέτη, τη συγγραφή και τη ζωγραφική. Είναι μέλος της ΔΕΕΛ και των Νέων Καλλιτεχνών Πάτρας. Δουλειά της έχει βραβευτεί σε διαγωνισμούς. Το πρώτο της βιβλίο ήταν «Τα χειρόγραφα της μάνας» και το δεύτερο η ποιητική της συλλογή «Τα ρόδα του χρόνου», με ελευθερόστιχα, γεμάτα συναίσθημα και στοχασμό ποιήματα.                                                                                                      «Δεν έμαθα ποτέ να υποκρίνομαι / μιλούσα πάντοτε τη γλώσσα της αλήθειας. / Μα όσο κι αν πόναγαν τα λόγια μου, / όσο και αν νανούριζαν αθώους, / εγώ σταυρό κουβάλαγα στους ώμους μου / ως σύγχρονος Ιησούς, / που τη φωνή του ολίγοι αναγνώρισαν.» (σελ. 16) Μιλά η ποιήτρια «τη γλώσσα της αλήθειας», γιατί έτσι έμαθε να πορεύεται στη ζωή της, με σεβασμό στον εαυτό της και στους συνανθρώπους της.   «Έγραψα στίχους και τους τραγούδησα / αλλά μόνο για λίγο/ γιατί ως άνθρωπος / ξέχασα την υπόσχεσή μου στη χαρά. / Τούτο το βράδυ / που είμαι μαζί σας, / μπορώ να τους ξανατραγουδήσω!» (σελ. 28)                                          «Τα ρόδα του χρόνου» της Μαρίας, είναι της ευαίσθητης ψυχής της η κατάθεση, οι σκέψεις της, οι εμπνεύσεις της και οι πραγματικότητές της. Ποίηση αρχών, ξεβόλεμα από ό,τι μας κάνει να συμβιβαζόμαστε με το ψέμα, την έκπτωση των αξιών μας, από ό,τι μας οδηγεί σε πράξεις που προσβάλουν τον άνθρωπο. Στίχοι σφυρηλατημένοι στο αμόνι και στο καμίνι της ζωής (της), ταυτόχρονα ένας ύμνος στην Αγάπη, γιατί «Αγάπη είναι η ζωή / δεμένη με αλυσίδα / με όλα όσα γνώρισα, / με όλα όσα δεν είδα.» (σελ. 109) και στις «στιγμές»: «Όταν γελούν τα χείλη σου / λούζεται η καρδιά μου / σαν περιστέρι ολόλευκο / σε μαρμαρένια κρήνη» («Όταν γελάς», σελ. 48).                                                                                                                                                                                     «Αχ, αυτή η μοναξιά! / Σε άδεια δωμάτια δεν πολεμιέται» (σελ. 22) διαπιστώνει η ποιήτρια κι αλλού θα μας πει: «Αχ, να ’ξερες πόσους πόνους σού παίρνει και σου φέρνει η σιωπή…». Η μοναξιά την απασχολεί πολύς το έργο της, ίσως γιατί και ο σύγχρονος άνθρωπος, περιτριγυρισμένος από τόσα φώτα, κόσμο και επιτεύγματα στην ουσία είναι μόνος του: «Το τέρμα μοναχικό / και γι’ αυτούς που ζουν μονάχοι / ακόμα πιο μοναχικό. / Δροσιά περιμένουν να βρέξει στην αναβράουσα ψυχή, / να σβήσουν το αίμα που καίει.» (σελ. 68 – 69).                                          Η ποίηση – κάποιες φορές, όχι πάντοτε – μας οδηγεί στην εξερεύνηση, στην ανακάλυψη του εαυτού μας, «της Αιώνιας Αλήθειας», στην ωρίμανση… Είναι «Η σκέψη γόνιμη πηγή που κελαρύζει» (σελ. 31). Η Μαρία Κολοβού – Ρουμελιώτη με την συλλογή της «Τα ρόδα του χρόνου», πορεύεται στο χώρο της ποίησης και της ύπαρξής της με λόγο έντιμο, με σεβασμό και αλήθεια.  (Ζώνη, 4/8/2016).


(*) Παναγιώτης (Τάκης) Δ. Ιωαννίδης: «ΣΥΝΤΡΙΒΩΝ ΤΑ ΤΕΙΧΗ ΤΗΣ ΕΝΟΧΗΣ ΣΙΩΠΗΣ», Φιλοσοφικά κοινωνικά Δοκίμια, Αθήναι 2015 μ.Χ.     Γράφει στο οπισθόφυλλο του βιβλίου του ο καταξιωμένος  συγγραφέας: «Από την εποχή της εμφάνισης του ανθρώπου η ένοχη σιωπή ταλανίζει το είναι του. Επί των ημερών της υποβάθμισης των Ελλήνων γηγενών διαχρονικού πολιτισμού, εγείρεται η ανάγκη συντριβής των τειχών της ένοχης σιωπής, προς ανάδειξιν των αξιών, ιδανικών προτύπων του Ελληνικού Πνευματικού Πολιτισμού, δια μέσου των αιώνων. Προς τούτο και δια ταύτα το παρόν πόνημα έρχεται να αναδείξει τα οράματα του θαύματος του Ελληνικού Πολιτισμού. Είναι ήδη καιρός και ου μενετός, το αείποτε πνευματικό Φως των Ελλήνων να αφυπνίσει και θέσει εις εγρήγορσιν την ελευθέραν συνειδητήν βούλησιν του σύγχρονου ανθρώπου και χρησιμοποιήσει τον Πολιτισμό των Ελλήνων ως εφαλτήριον αποβολής της ενόχου σιωπής, ίνα λάμψη η Αλήθεια, η Ελευθερία, η Δικαιοσύνη, η Ειρήνη, η Αρμονία, της Ορθοδόξου Εκκλησίας Ενανθρωπήσαντος Χριστού προς Συμφιλίωσιν, Ομόνοιαν, ισότητα, Ανθρώπων, Εθνών, Κρατών και εξουσιαστών, κυβερνητών και συνακολούθων, δια να παύσει η των ημερών εκμετάλλευση των ανθρώπων, όπου Γης, προς δόξαν του Ελληνικού Πολιτισμού, για την ευδαιμονία του κόσμου.»                                                                                                                                                             Ο Δρ. Τάκης Δ. Ιωαννίδης, κατασταλαγμένος και ώριμος πνευματικά, άφοβος αναζητητής της αλήθειας, μαθητής και μαχητής της ζωής, μας έδωσε ένα καταπληκτικό βιβλίο για σκέψη, για τροφή του νου. Σε μας εναπόκειται, διαβάζοντάς το, να αξιολογήσουμε σωστά τα γραφόμενά του, να προβληματιστούμε, να κάνουμε και τις δικές μας αναζητήσεις. Δεν ξέρω αν η σιωπή είναι ένοχη ή εμπεριέχει ενοχή, θεωρώ πάντως ότι είναι άγονη και επιζήμια, ιδιαίτερα μεταξύ των πνευματικών ανθρώπων. Συνιστώ ανεπιφύλακτα τη μελέτη αυτού του θαυμάσιου βιβλίου, από τα καλύτερα που διάβασα ως τώρα στο είδος του, και συγχαίρω τον συγγραφέα του για το εύρος το θεμάτων που πραγματεύεται και την αιχμηρή του πένα, που γράφει την Αλήθεια και στέλνει μηνύματα ηχηρά…     (Ζώνη Αρκαδίας, 28  Μαϊου 2016).

SONY DSC


(*) Φώτης Ν. Ρούσσος: «ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ ΣΠΥΡΟ Κ. ΚΑΡΑΜΟΥΝΤΖΟ», Ποιητική σύνθεση, σελίδες 20, σχήμα Α4, Αθήνα, Δεκέμβριος 2015   – επιμέλεια φωτογραφιών της έκδοσης από τον φωτογράφο και  ζωγράφο Πάνο Πανούση.   «Η κάθε μία συλλογή, / ξεχωριστό παρτέρι, / της ζήσης μου διαδρομή, / της μνήμης καντηλέρι.»   Η ανάγνωση από τον Φώτη Ρούσσο  του ποιητικού και πεζογραφικού έργου του Σπύρου Κ. Καραμούντζου αλλά και η προσωπική τους γνωριμία έδωσε το έναυσμα στον πρώτο να γράψει σε έμμετρο λόγο, όπως αναφέρει σε σημείωμά του: «μια σύνθεση που στηρίζεται σε ορισμένα από τα πολλά στοιχεία, που έτυχε να πάρω από τις πάντοτε ξεχωριστές συζητήσεις μας, καθώς και από την άντληση των εννοιών, που περιέχονται στις πολλές και πολυδιάστατες συλλογές του, τις οποίες μελέτησα με μεγάλη προσοχή…» (σελ. 6). Αυτό όμως που τον εντυπωσιάζει πιο πολύ στον Σπ. Καραμούντζο είναι όπως γράφει «η ταύτιση» που διαπιστώνει «μεταξύ των απόψεων και θέσεών του»…. «με τον τρόπο ζωής και την προσωπικότητά του». Για τούτο ο Φώτης Ρούσσος λέει πώς  τα βιβλία του  Σπύρου Κ.  Καραμούντζου «Είναι για με μοναδικά, / καθ’ ένα κι άλλη χάρη, / με ταξιδεύουν μακριά / σε γαληνά πελάγη. // Έχουν εικόνες καθαρές, / σαν άνθη μυρωδάτα, / αισθήματα ανάμεικτα, / νοήματα γεμάτα.»      Ήταν, αναμφίβολα, μία ευτυχής συγκυρία για τον ποιητή της Καρυάς, η πνευματική αλλά και η δια ζώσης συνάντησή του με τον Φώτη  Ν. Ρούσσο, έναν βαθιά σκεπτόμενο Έλληνα, ο οποίος αγαπά την καλή ποίηση, μελετά με επιμέλεια τους εκπροσώπους της που του κινούν το ενδιαφέρον και δεικνύει μεγάλη προσοχή και σεβασμό στο έργο τους.  Αυτό, εις ό,τι αφορά τον Σπύρο Κ. Καραμούντζο, είχε ως αποτέλεσμα μία προσεγμένη ποιητική σύνθεση, την οποία και του αφιέρωσε για να τον τιμήσει.  Οι αναγνώστες του «Αφιερώματος» ανακαλύπτουν επίσης στο πρόσωπο του Φώτη Ν. Ρούσσου έναν πολλά υποσχόμενο ποιητή, ο οποίος προχωρά με σταθερά, προσεκτικά βήματα για ν’ ανεβεί στο «πρώτο σκαλί» της ποίησης και να σταθεί εκεί με αξιοπρέπεια, σεμνότητα και ευθύνη….     (Ζώνη Αρκαδίας, 29 Μαρτίου 2016). 


(*) Ανδριάνα Καραμήτρου: «ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΦΙΛΟΙ», Εικονογραφημένη παιδική ποιητική συλλογή, ΕΚ.Τ., Μελβούρνη 2000    «Η συλλογή «ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΦΙΛΟΙ» περιέχει προσεγμένα ποιήματα για τους μικρούς μας φίλους, αυτούς τους δύσκολους και απαιτητικούς αναγνώστες. Πολλά θέματα έχουν εμπνεύσει την Ανδριάνα Καραμήτρου και έγραψε για τα παιδιά, με γλώσσα απλή και οικεία σ’ αυτά. Το κάλεσμά της να γίνουν φίλοι, να γίνουμε όλοι οι αναγνώστες του  βιβλίου της μια μεγάλη παρέα, θα βρήκε – πιστεύω – μεγάλη ανταπόκριση από όλους όσους διάβασαν τα ποιήματά της μαζί με τους ωραίους της πίνακες, οι στίχοι της φέρνουν μια νότα δροσιάς, φέρνουν χρώμα και φως, χαρά και αγνότητα, στοιχεία που διακρίνουν και τα παιδιά και μπορούν να κάνουν τις ζωές όλων μας καλύτερες σ’ έναν κόσμο που φλέγεται από τη βία και τους πολέμους, βρίσκεται στο σκοτάδι και επικρατεί το γκρι χρώμα, έχει λεκιαστεί από την διαφθορά και την κακότητα κι έχει χάσει τη χαρά και το γέλιο.  Ευχαριστώ πολύ, που προσέθεσε κι εμένα στους αποδέκτες του βιβλίου  της και στην πρόσκλησή της απαντώ με μεγάλο ενθουσιασμό: «Ναι, Ανδριάνα, θέλω να γίνουμε καλοί φίλοι».  (Ζώνη Αρκαδίας, 8/3/2016).


(*) Νίκος Π. Γεωργακόπουλος (Συνταξιούχος Δάσκαλος, από τη Βάχλια  Γορτυνίας): «ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ / ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ» –  Η συζυγία δύο ετερόκεντρων δυνάμεων και η κυριαρχία του ελληνικού στοχασμού», σελίδες: 264,  Αυτοέκδοση, Τρίπολη 2015 «Ελπίζουμε ότι το Απολλώνιο πνεύμα της Ελλάδος, αντίστοιχο με ένα σεμνό και ελπιδοφόρο Χριστιανισμό, μπορεί να αποτελέσει, για μια ακόμη φορά, καταφύγιο παιδείας και ψυχικής σωτηρίας.» (σελ. 254). Πρόκειται για ένα βιβλίο που θέτει γόνιμους προβληματισμούς και κυκλοφορεί την κατάλληλη εποχή. Δίνει απαντήσεις, ερεθίζει θετικά την σκέψη μας και μας ενημερώνει υπεύθυνα, χωρίς ακρότητες και φανατισμούς, για τον Ελληνισμό και τον Χριστιανισμό, δυο δυνάμεις που για τον καθένα μας σημαίνουν πολλά αφού ζούμε σε αυτή τη χώρα, η οποία για αιώνες κυριαρχήθηκε και συμπορεύτηκε με τις δύο αυτές δυνάμεις, που όπως υπογραμμίζει ο συγγραφέας: «συνύφαναν την ταυτότητα των Ελλήνων διατηρώντας την ιδιαιτερότητά τους…». Ο κ. Νίκος Π. Γεωργακόπουλος, υπογράφει – εδώ και χρόνια – σπουδαία βιβλία, προϊόντα σοβαρής μελέτης των πηγών του κλασικού μας πολιτισμού και της σύγχρονης Ιστορίας μας. Μας θέλει σκεπτόμενους Έλληνες κι όχι «χαλαρούς» αναγνώστες. Τον ευχαριστούμε, όχι μόνο  για το νοητικό «τσίγκλισμα» που μας προσφέρει αλλά και για την ωφέλιμη επικοινωνία μαζί του. (Ζώνη Αρκαδίας, 23/2/2016).


(*) Γιώργος Κ. Στασινόπουλος: «ΕΝΑΡΓΩΣ», ποιήματα, σελίδες: 32, εκδόσεις «γράμμα», Αθήνα 2015 «Ζήσαμε όντως / καλήν ζωήν, / ευδιάθετον, / χωρίς ίχνος κτηνωδίας ουδέποτε, / ουδόλως αποτολμούντες. / Περιώνυμος η εαυτού σύμφυσις / ανά την χώραν. / Η δε τιμή ευρύστερνος / στα του θανάτου. / Το νεύμα ανύποπτο / υπό σκιάν / και η άρσις σύγκορμος. / Παρεπιπτόντως.» («ΔΥΑΔΙΚΟ ΣΧΗΜΑ», σελίδα 12).   Ολιγοσέλιδη η πρώτη εκδοτική προσπάθεια του Φιλολόγου καθηγητή Γιώργου Κ. Στασινόπουλου (με καταγωγή από τα Τρόπαια του Δήμου Γορτυνίας), περιλαμβάνει 18 ποιήματα σε 2 ενότητες, σε ελεύθερο στίχο και μοντέρνο στυλ γραφής, που για πολλούς αναγνώστες του ίσως φαντάζει ακατανόητο, ανερμήνευτο και μη ποιητικό, αλλά αυτός είναι ο ιδιαίτερος τρόπος που γράφει ο Γιώργος και έχει αυτό το ύφος φίλους φανατικούς, που το αναζητούν και το λατρεύουν εν αντιθέσει με το παραδοσιακό ύφος γραφής (ποιήματα με ομοιοκαταληξία).                                                                                                                                             «Μες στο σκοτάδι είσ’ ένας, / πλην κι αν φοβάσαι / και γυρεύεις παρηγόριες./ Και μες στο φως της μέρας είσ’ ένας, / πλην κι αν το άσθμα σου που κλείνει / την ανάσα, μυρίζει παρουσίες. / Μόνο στο μισοσκόταδο με τα φώτα / τα τεχνητά / μπερδεύεσαι λιγάκι, / που ξεφυτρώνει ο θάνατος / στα χνάρια της σκιάς σου. / Και τούτα ’δω σα σκέψεις ωσότου γίνουμ’ ένας. » («ΣΚΙΑ», σελ. 11).     Η ποίηση είναι πρωτίστως μία διεργασία εσωτερική. Ο ποιητής αναμετράται με τον εαυτό του, τις εμμονές του, τους φόβους και τις ανασφάλειές του, σκέψεις, ιδέες, όνειρα, βιώματα συχνά αρνητικά. Μετά αναλαμβάνουν οι αναγνώστες να πουν αν ο κάθε δημιουργός μπόρεσε να αγγίξει τις ιδιαίτερες εκείνες χορδές τους για να παίξουν μαζί μια συγκινητική, πρωτότυπη, ενδιαφέρουσα μελωδία. Αν δεν γίνει σύνθεση των διαφορετικών αυτών ψυχών, τότε είναι δύσκολη η αποδοχή του ποιητή από το κοινό του. Αυτός είναι – αν θέλετε – και ο μεγάλος «φόβος» όλων των ποιητών: να μην μπορέσουν να «αγγίξουν» με το έργο τους των αναγνωστών τους τις ψυχές. Από την άλλη, αν καταφέρουν αυτή την προσέγγιση, τότε έχουν κάνει το πρώτο βήμα, έχουν ανέβει στο «πρώτο σκαλί». Το «ΕΝΑΡΓΩΣ», η πρώτη ποιητική έντυπη φανέρωση του Γιώργου Κ. Στασινόπουλου, μας ζητάει να έχουμε «σκέψη διαυγή» διαβάζοντάς την και μέσα από αυτή τη διαδικασία της προσέγγισης, να «πλησιάσουμε» του ποιητή τον ιδιαίτερο πνευματικό μόχθο. Κι όπως λέει ο καλός ποιητής μας κ. Σπύρος Κ. Καραμούντζος, για κάθε προσπάθεια που γίνεται: «και τούτο λίγο δεν είναι».   (Ζώνη, 25 Μαρτίου 2016). 


(*) Διονύσης Κουλεντιανός: «ΛΥΡΙΚΑ ΤΙΤΙΒΙΣΜΑΤΑ», ποίηση, Εκδόσεις «Μέγας Σείριος» – Βιβλιοθήκη, σελίδες:  70, Αθήνα 2016.

ΒΙΒΛΙΟ ΔΙΟΝΚΟΥΛΕΝΤΙΑΝΟΥ«Η ποίηση δεν φτάνει τη μοναξιά / για να γεμίσει. Να διώξει το / σκοτάδι της νυχτιάς. Σε συντροφεύει / μόνο διακριτικά και ξεστρατίζει / τη σκέψη και για λίγο… [….] Η ποίηση δεν φτάνει από μοναχή της. / Μην ελπίζεις τη λύτρωση να βρεις, / αγγίζοντάς την. Κάποτε λέει ψέματα / για να σε ξελογιάσει. Σε παραπλανά…» (απόσπασμα, σελίδα  39).

Μικρά ποιητικά διαμαντάκια (χωρισμένα σε  τέσσερα μέρη), που συγκινούν κάθε ευαίσθητη ψυχή είναι τα ποιήματα του Διονύση Κουλεντιανού, που περιέχονται στη συλλογή του «ΛΥΡΙΚΑ ΤΙΤΙΒΙΣΜΑΤΑ», την οποία αφιερώνει στα παιδιά του και στα εγγόνια του, «με την ολόθερμη ευχή να ζούνε όχι σ’ έναν κόσμο με ιαχές πολέμου, αλλά σ’  έναν κόσμο με τιτιβίσματα ειρήνης…». Αυτό είναι το 32ο βιβλίο του (πρώτη φανέρωση το 1956 με τις «Λυρικές αγωνίες») και η πνευματική του πορεία ελπίζουμε να συνεχιστεί για πολλά ακόμη δημιουργικά χρόνια.

ΜΑΖΙ: «Ήρθες απρόσμενα κοντά μου / χωρίς το «Έλα!» να σου πω / και σου άνοιξα την αγκαλιά μου / μέσα να σε καλοδεχτώ. // Μην φεύγεις! Μείνε ως το βράδυ, / μείνε σαν θες ως το πρωί. /  Κάθε στιγμή κι από ένα χάδι, / κάθε λεπτό κι ένα φιλί. // Και σαν στο τέλος κουρασμένη / πάρεις το δρόμο για φευγιό, / κι εγώ θα ’ρθω κι αγκαλιασμένοι / μαζί θα φύγομε κι οι δυο!» (σελ. 18).

Στην πλειονότητά τους τα ποιήματα ακολουθούν τον παραδοσιακό τρόπο γραφής και μερικά εξ αυτών είναι καταπληκτικά, όπως το «ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΟ» (σελ. 17), το «ΨΥΧΗ ΜΟΥ» (σελ. 16), το «ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΩ» (σελ. 11), το «ΣΑΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ» και το «ΘΑ ’ΡΘΕΙΣ;» (στη σελ. 15 και τα δύο), οι «ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟΙ ΣΤΙΧΟΙ» (σελ. 31), χωρίς και τα άλλα του να υστερούν. Στάθηκα όμως ιδιαίτερα στο ποίημα της σελίδας 35, το «17η ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ: ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ». Είναι γραμμένο σε ελεύθερο στίχο, το βρήκα συγκλονιστικό και αξίζει να το διαβάσουμε όλοι: «Στη γιορτή μου άδικα περιμένω / τους επισκέπτες τους αλλοτινούς / φίλους και συγγενείς / με τα δώρα και τα γλυκά. / Μόνος ξεμένω στο σπίτι. / Η κυρά έχει φύγει σ’ ένα / ταξίδι προς την αιωνιότητα. / Τα παιδιά… με τα παιδιά τους. / Όμως, το τηλέφωνο χτύπησε / γύρω στις είκοσι φορές. / Πόσοι, λοιπόν, με θυμηθήκανε. / ας είναι οι άνθρωποι καλά… // Η βροχή έχει σταματήσει, / αλλά ο ήλιος θα ξαναφανεί / το επόμενο πρωινό / ακάλεστος και καμαρωτός. / Η καρδιά μου φτερουγίζει / στο άκουσμα ήχου βημάτων. / Όχι, είναι των διπλανών. / Αυτά έχουν οι πολυκατοικίες. // ………../ Στη γιορτή μου αυτή τη χρονιά / επσκέπτης δεν πάτησε. Κανείς!»

Ξεχωρίζω τον Διονύση Κουλεντιανό (τον Dr. Denis Koulentianos όπως είναι γνωστός στο εξωτερικό) ως έναν αυθεντικό ποιητή, γιατί δεν επέτρεψε στον εαυτό του να γίνει κακό αντίγραφο άλλων ομοτέχνων του αλλά ήταν πάντα ο εαυτός του. Όχι μόνον έβαλε το δικό του λιθαράκι στην ελληνική ποίηση αλλά ξεπέρασε και τα σύνορα της χώρας μας, έγινε διεθνής, ένας πολίτης του κόσμου ως μεταφραστής έργων άλλων ποιητών από πολλές χώρες του πλανήτη μας. Δικαίως θεωρείται ισάξιος αν όχι και ανώτερος των άλλων ποιητών του κόσμου κι αυτό λίγοι το έχουν πετύχει στην Ελλάδα. Το όνομά του μάλιστα έχει σκαλιστεί μαζί με άλλων συγχρόνων ομοτέχνων του σε μια στήλη τιμής, σε κάποια πλατεία της μακρινής Κίνας, μιας χώρας με σπουδαίο πολιτισμό και καλούς ποιητές. Τα «ΛΥΡΙΚΑ ΤΙΤΙΒΙΣΜΑΤΑ» του επιβεβαιώνουν με τον καλύτερο τρόπο – διαβάζοντάς τα – την ποιότητά τους και του δημιουργού τους την αξία, τον σεβασμό και τον έπαινο που του οφείλουμε.  (Ζώνη Αρκαδίας,  27/3/2016). 


(*) «ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ» – Μια ματιά στο πρόσφατο ποιητικό έργο του ΔΗΜΗΤΡΗ Α. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ   «Τα λόγια πάλιωσαν  / λάμπουν όμως οι λέξεις / περιμένοντας τον καιρό.» (από τη συλλογή του «Απέναντι»)

Ο Λογοτέχνης και δημοσιογράφος Δημήτρης Α. Δημητριάδης γεννήθηκε στο Τέμενος της Δράμας το 1955. Ζει στη Θεσσαλονίκη. Είναι συνεργάτης περιοδικών και άλλων εντύπων ενώ ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα Γαλλικά, Ιταλικά και Πολωνικά. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές: «Χωρίς σύνορα» το 1983, «Τα ηχεία του κινήτρου και της υποταγής» το 1990 και το 2015 «Τα μπλουζ είναι κόκκινα», «Απέναντι» και «Café Republic». Είναι μέλος του «Συνδέσμου Ιστορικών Συγγραφέων». Ο ίδιος μας παρουσιάζει τον εαυτό του και το γενικό πλαίσιο γύρω από το οποίο κινείται το έργο του, στο ποίημά του «Αξονική τομογραφία»: «Ετών εξήντα / απόκληρος / εκ γενετής και δια βίου ανέστιος. / Μόνιμος ταξιδιώτης της φαντασίας / μονίμως ιχνηλάτης / ένθερμος εραστής της αμφισβήτησης / κι επιμελέστατα διαμελισμένος. / Κυρίες και κύριοι / χαίρετε.»

Υπηρετεί με αφοσίωση «Το φωτεινό μονοπάτι της ανταρσίας» και ζητά, πιστεύει πως «φρέσκος αέρας θα πνεύσει» σ’ αυτήν την πατρίδα που κατάντησε «Απέραντη καφετέρια. / Με εξειδίκευση / περί του καφέ που της πρέπει. / Η ευκλεής χώρα μετονομάστηκε / σε Café Republic.» Είναι η ίδια Ελλάδα που παρουσιάζεται – χωρίς φτιασιδώματα – στο ποίημά του «ΙΔΟΥ»: «Ιδού η χώρα. / Ολοζώντανη / ως θέατρο σκιών. / ΙΙ Εδώ ο εκχυνόμενος πολτός / η ισχύς μιας άλλης πατριδογνωσίας. / ΙΙΙ Ο τόπος τρελαίνεται κατ’ εξακολούθηση / και με συνέπεια.»

Η ποίησή του είναι λιτή, και μπορεί με λίγους στίχους, με λέξεις που μπορούν να «σηκώσουν» δυνατά μηνύματα, να υψώσει φωνή διαμαρτυρίας, να μην χαριστεί σε όλους αυτούς που πρόδωσαν τον κόσμο και τον βύθισαν  στην απόγνωση, στο σκοτάδι, στον πόνο. «Η ποίηση, φίλε», λέει στο «ΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ», «γυμνή, / θερμοτάτη / χαρακωμένη / στα σπλάχνα χορεύει / ουρλιάζοντας / μ’ ένα καλά ακονισμένο τσεκούρι στα χέρια της.» Η μνήμη στήνει αναχώματα και μας πάει ακόμα και «Στου φεγγαριού τη σκοτεινή πλευρά».

Ο ποιητής βλέποντας του τόπου του το ρήμαγμα, αδυνατώντας να συνθέσει «την παράξενη μοίρα», μη βρίσκοντας απαντήσεις «πονά / πονά της μνήμης μου το σώμα», μας λέει κι είναι αυτός ο πόνος του σαν μια «ατέλειωτη πληγή που δεν κλείνει». Όμως, παρόλα αυτά ελπίζει ότι κάτι θ’ αλλάξει προς το καλύτερο, καθώς  «Μες στη φωτιά / ένα νεκρώσιμο επινίκιο / γεννάει το τραγούδι του κόσμου. / Στήνει χορό.»(«ΕΠΙΝΙΚΙΟ»). Ο νέος κόσμος δεν μπορεί να προέλθει από το ξεφτισμένο ρετάλι του παλιού βέβηλου, ξιπασμένου, διεφθαρμένου και σάπιου οικοδομήματος αλλά όταν οι  λαοί, οι άνθρωποι,  ξυπνήσουν κι αυτό που χρειάζεται είναι «Ένα φως / ορχηστρικό / ασπαίρων / ένα φως τέλος πάντων / εμπύρετο / να πλησιάσει / ν’ απλωθεί στους μυχούς / να μας ανοίξει τα μάτια.» («Ένα φως τέλος πάντων»).

Ο Δημήτρης Α. Δημητριάδης είναι ένας ποιητής που έχει διαρκώς στραμμένη την προσοχή του σε όλα εκείνα που προκύπτουν στη ζωή, επαγρυπνά για να μας προειδοποιήσει, να μας αφυπνίσει με τους στίχους του, μήπως και φανεί της ελπίδας «ένα (δυνατό) φως» για να διαλύσει τα σκοτάδια που μας έχουν ζώσει. [Ζώνη Αρκαδίας, 20 Φεβρουαρίου 2016]ΒΙΒΛΙΟ ΔΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ


(*) Έλλη Γιαννακοπούλου: «ΓΙΑΤΙ ΕΓΩ ΟΤΑΝ ΧΟΡΕΥΩ, ΧΟΡΕΥΩ ΜΟΝΗ», ποίηση, σελίδες: 84, Αθήνα, Νοέμβριος 2015, Εκδόσεις «Όστρια»  «Ίσως να είναι / οι αριθμοί και οι στιγμές / που δεν βγαίνουν, / όμως είναι και εκείνα / τα ανεκδήλωτα βλέμματα που ξέρουν / και που μοιράζονται / όλα όσα δεν θα ζήσουν ποτέ μαζί.» (σελίδα 77 ). Πρώτη ποιητική συλλογή, πρώτη φανέρωση και απόπειρα επικοινωνίας με το αναγνωστικό της κοινό, ένα ταξίδι στα δικά της συναισθήματα, βιώματα, «στιγμές».Το βιβλίο είναι αφιερωμένο στους δικούς της ανθρώπους (οικογένεια, φίλους, αυτούς που την ενέπνευσαν) και στο σκυλί της την Φοίμπη.

Η Έλλη Γιαννακοπούλου, γεννήθηκε στις 6/2/1991 στην Αλεξανδρούπολη και είναι εγγονή της Ελένης Παπαναστασοπούλου-Γιαννακοπούλου από το Βελημάχι Γορτυνίας. Σπούδασε Κοινωνική Λειτουργός στο ΤΕΙ Αθήνας και σήμερα ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Εκτός από την ποίηση ασχολείται με τη ζωγραφική και την μουσική, ενώ «από τα παιδικά της χρόνια είχε έντονη ευαισθησία και ενασχόληση με τα κοινά».

«Το υπνοδωμάτιο αυτό μου προκαλεί θλίψη. / Διπλό κρεβάτι, / με δύο μαξιλάρια, / για ένα άτομο, / που φιλοξένησε εκατοντάδες / ανεκπλήρωτους έρωτες.» (σελ. 52).

Ευρηματικό το εξώφυλλο της συλλογής, με το δικό τους στυλ τα ποιήματα (χωρίς τίτλους για να είναι ελεύθερα, αδέσμευτα, ανάλαφρα, στο ταξίδι που ξεκινούν με τη φαντασία, τη σκέψη και το συναίσθημα του κάθε αναγνώστη τους), που φέρνουν μάλλον σε πεζό, φιλοσοφημένο λόγο, κάποια από αυτά περιέχουν λέξεις, οι οποίες σε ορισμένους αναγνώστες τους να «ξενίσουν», αλλά που τελικά όλα αυτά υπηρετούν τους σκοπούς της ποιήτριας. Η σχέση με τον εαυτό της και με το άλλο φύλλο κυριαρχούν στην θεματολογία της. Η πραγματικότητα αποτυπώνεται με σκληρό, ζοφερό – κάποιες φορές – τρόπο. Τίποτε το ανέμελο και το φαντασμαγορικό δεν καταγράφεται. Το ταξίδι της από την εφηβεία στην ενήλικη ζωή δεν μοιάζει και δεν είναι πάντοτε όμορφο, συναρπαστικό, θελκτικά περιπετειώδες, ρομαντικό… «Πνιγμένα» στους καπνούς των τσιγάρων της είναι συχνά τα πλάνα των αποχαιρετισμών, των ψευδαισθήσεων και των φόβων της. Ίσως γιατί «Αθώα όνειρα και βλέμματα γεμάτα ελπίδα τσαλακώθηκαν.(σελ. 18).

Ταραγμένα νιάτα, «μουντζουρωμένες στιγμές έρωτα, «ξενύχτια, γλέντια, φιλικές κουβέντες…» και μοναξιά. Φυγή και η οδυνηρή διαπίστωση:«Όταν κάποιος φεύγει, δονείται ο κόσμος / του ολάκερος. / Αλλά βαθιά μέσα του, ακούει εκείνες τις φωνές, / που ξέρει πως δεν θα τον αφήσουν ποτέ μονάχο να φύγει…». Ό,τι εχθρικό (άψυχα βλέμματα, μια ανοίκεια πόλη, παλιοί γνώριμοι που ξέχασαν και ξεχάστηκαν) απογοητεύει, γίνεται μια «καρμανιόλα ταπείνωσης», ένα «βουρκωμένο ξύπνημα» και ένα «επείγον τσιγάρο»…

Το ταξίδι που ξεκίνησε η Έλλη Γιαννακοπούλου, στον χώρο της Ποίησης και της Τέχνης γενικότερα, επιδιώκοντας την πνευματική της εξέλιξη, σε μια εξαιρετικά δύσκολη αλλά γεμάτη ευκαιρίες εποχή, είναι βέβαιο ότι θα της προσφέρει νέες γνωριμίες, πρωτόγνωρες εμπειρίες, αυτογνωσία (το πιο σπουδαίο είναι αυτό), υποσχέσεις, συζητήσεις, καινούργια πλάνα, νέους προορισμούς αλλά και στερήσεις και αποχωρισμούς.

Όπως και να το δούμε, είτε μας αρέσει η παραδοσιακή μορφή της ποίησης είτε τα πιο μοντέρνα ή μεταμοντέρνα δείγματά της, η Έλλη Γιαννακοπούλου με την πρώτη της ποιητική συλλογή «ΓΙΑΤΙ ΕΓΩ ΟΤΑΝ ΧΟΡΕΥΩ, ΧΟΡΕΥΩ ΜΟΝΗ», πάτησε σταθερά στο «Πρώτο σκαλί» της Δημιουργίας και πιστεύω ότι στη συνέχεια – καθώς η πορεία της στην ζωή θα την «πιστώνει» με νέα ερεθίσματα του νου, νέες εμπειρίες και γνώση, θα μας δώσει εξίσου αξιοπρόσεχτους στίχους, που θα προκαλούν γόνιμες συζητήσεις και προβληματισμούς. Καλοτάξιδο, λοιπόν, το πρώτο της βιβλίο, με άνεμο ούριο και θάλασσες ανοιχτές…  (Ζώνη Αρκαδίας, 8  Ιανουαρίου 2016).
ΒΙΒΛΙΟ ΕΛΛΗΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ


(*) Δρ. Πότης Κατράκης: «ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ» (ποίημα, σελίδες 96) και «ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ» (συλλογή του με έμμετρη σουρεαλιστική ποίηση, σελίδες 102), και τα δύο από τις εκδόσεις «Λεξίτυπον», Αθήνα, Οκτώβριος 2015. «Πόσο σοφά τα έφτιαξες Δημιουργέ του κόσμου / που σαν το καλοσκέφτομαι θολώνει το μυαλό μου, / γιατί και μεις εφτιάξαμε κομπιούτερ κι εργοστάσια, / με πλήθος εξαρτήματα, πολλά μηχανοστάσια, / μα τα δικά Σου άφθαρτα κι ασύλληπτα στο νου μας, / πολύπλοκα, πολύμορφα θαύματα του καιρού μας, / αφού χωρίς επίβλεψη και δίχως επιμέλεια, / γίνονται όλ’ αυτόματα και όλα στην εντέλεια.» (από το «Εμείς και ο Θεός»). «Το είδος των ποιημάτων της συλλογής «Οι δρόμοι της σιωπής» σημειώνει στον Πρόλογό του ο Π. Κ. «μιμείται και περιγράφει το όνειρο και το υποσυνείδητο του ανθρώπου, κινείται εκτός του χώρου της λογικής και του νοήματος και ουδεμία σχέση ή ομοιότητα έχει με το είδος της ποίησης, που έχει λογική και νόημα και που ο απλός κόσμος θεωρεί ως ποίηση. Γι’ αυτό και την προσδιορίζω ως ποίηση του σουρεαλισμού…». Ένα απόσπασμα από το ομώνυμο της συλλογής ποίημα, είναι ενδεικτικό: «Πονούν οι δρόμοι της σιωπής και οι αλήθειες βράζουν,  / στους τοίχους της Ανάστασης τα δάχτυλα φωνάζουν / και ρίχνουνε τις άγκυρες για να ξεχειμωνιάσουν / προτού λαλήσ’ ο πετεινός ποτάμια να περάσουν / να δούνε τις ελπίδες τους στο πλοίο να φορτώνουν / βουνά που αμαρτήσανε και νίκες να βιώνουν…».  Πρόκειται για δύο βιβλία με διαφορετικά είδη ποίησης, που και τα δύο έχουν τους θιασώτες τους αλλά και  τους επικριτές τους. Το βέβαιο είναι ότι ο Πότης Κατράκης, ο οποίος κατέχει και υπηρετεί όλες τις μορφές της ποίησης, μας έδωσε και με τις δύο αυτές συλλογές του, αξιοπρόσεχτα δείγματα γραφής.  


(*) «ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΑΓΑΠΗΣ 2016» από τις εκδόσεις «Πύρινος Κόσμος», Αθήνα 2015, σε ποίηση του Γιώργου Ι. Μποτή, με επιλογές από τις ποιητικές του συλλογές και τα δύο έμμετρα θεατρικά του έργα. Πρωτότυπο καλεντάρι όπου η ποίηση είναι πανταχού παρούσα, η Αγάπη κυριαρχεί, η καλοσύνη περισσεύει και η ψυχή τέρπεται με στίχους γεμάτους ευαισθησία και βαθιά νοήματα, που τόσο έχουμε ανάγκη όλοι μας τους πολύ δύσκολους καιρούς που διανύουμε.ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ Γ. ΜΠΟΤΗ


(*) Σπύρος Κ. Καραμούντζος: «ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΡΚΑΔΙΑ», σελίδες 24, σχήμα Α4 .  Μια παρέα τριών φίλων ξεκινά – στα μέσα κάποιου Ιουλίου-από την Καρυά της Αργολίδας, για να επισκεφθεί την ορεινή κυρίως Αρκαδία. Από τη Νεστάνη προς το Μαίναλο, την Βυτίνα, την ιστορική Δημητσάνα με το κεφαλάρι του Αγιαννιού και το Μουσείο Υδροκίνησης, την Στεμνίτσα, το Ελληνικό, την Καρύταινα και επιστροφή μέσω της Μεγαλόπολης. Με ευχάριστο και ευσύνοπτο τρόπο, ο ποιητής Σπύρος Καραμούντζος, ο οποίος είναι και μεγάλος φίλος της Γορτυνίας, μας παίρνει μαζί του σε ένα ενδιαφέρον ταξίδι όχι μόνο στις φυσικές ομορφιές αλλά και στην ιστορία των Αρκαδικών χωριών που επισκέφθηκε με τους άλλους δυο φίλους  του. Διαβάζοντας την περιγραφή της ημερήσιας απόδρασής τους, «θαρρείς πως είσαι ο τέταρτος στην παρέα», όπως εύστοχα επισημαίνει η λογοτέχνης Ευτυχία Καπαρδέλη. Επιτρέψτε μου να ευχαριστήσω τον καταξιωμένο λογοτέχνη και καλό μου φίλο,  για την αφιέρωση αυτού του έργου του σε μένα.


(*) «ΦΙΛΕΜΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗΣ… – Από το έργο της Παναγιώτας Χριστοπούλου – Ζαλώνη» [ Σημείωμα Γνώμης της Ζαχαρούλας Γαϊτανάκη ]

Έξι καλαίσθητες ποιητικές συλλογές της με αρκετά ποιήματά της ποικίλου περιεχομένου, κάποια εξ αυτών μεταφρασμένα στα αγγλικά και στα αλβανικά, ένα δοκίμιό της για τον ελληνικό στίχο, τεύχη του περιοδικού που εκδίδει, ένα μυθιστόρημά της και το Ημερολόγιο 2015 «Αχ! Έρωτα…», είχα την ευκαιρία να μελετήσω, μετά την ευγενική αποστολή τους σε μένα, από την διεθνώς καταξιωμένη ποιήτρια, πεζογράφο, ζωγράφο, αγιογράφο, εκδότρια του περιοδικού «Κελαινώ», Ιδρύτρια και Πρόεδρο του Λογοτεχνικού Σωματείου «ξάστερον», Δρ. Παναγιώτα Χριστοπούλου – Ζαλώνη. Πάνω από 60 βιβλία φέρουν την υπογραφή της, ενώ έχει τιμηθεί με πολλά πανελλήνια και διεθνή βραβεία, διπλώματα, μετάλλια και ακαδημαϊκούς τίτλους από το εξωτερικό. Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί σε αρκετές γλώσσες και δημοσιευτεί στον Τύπο.

ΠΑΝ ΖΑΛΩΝΗΓια την συλλογή της «ΚΑΘΗΡΗΜΕΝΑ ΑΣΤΕΡΙΑ» (σελ.112, εκδόσεις Βεργίνα 2013), η ίδια η δημιουργός της αναφέρει – πολύ εύστοχα – στο οπισθόφυλλο: «Αόριστοι στοχασμοί / άμορφα όνειρα / απεριόριστοι / και χωρίς αντικείμενο / πόθοι. / Οδυνηρά και μεγαλόπρεπα / ανακατώματα / καρδιάς ταραγμένης / που όλο λαχταρά / και σε τίποτα / δεν στέκει. / 112 σελίδες θαύματα». Τελικά, ο κάθε αναγνώστης θα ανακαλύψει μόνος του το μονοπάτι για να κατανοήσει αυτή την ποίηση, τα νοήματά της, τους συμβολισμούς της, τα βαθύτερα θέλω της ποιήτριας, που μπορεί να είναι και δικές του επιθυμίες, ελπίδα και όνειρα. Αυτό που θέλει η Παναγιώτα Ζαλώνη είναι «Ν’ ανθίσουν οι λέξεις» (σελ. 59): «Το αίμα μου / έκθετο στον ήλιο σου / καυτό, ολοπόρφυρο / πιέζει τα τοιχώματα / των αρτηριών μου / να ξεχυθεί / να ποτίσει τις σιωπές / των ερμητικά κλειστών χειλιών σου. / Ν’ ανθίσουν οι λέξεις. / Αυτές που δεν ακούω. / Αυτές που περιμένω. / Αυτές που κρατούνε στα σπλάχνα τους / στολίσματα για το στεφάνι της ζωής μας.» Τι δύναμη μπορεί να κρύβει μια ΛΕΞΗ! Ίσως να έχει μέσα της, τους χυμούς της ζωής, όλο το νόημά της και της ύπαρξής μας τη δικαίωση…

«ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΦΕΓΓΑΡΟΓΙΑΓΙΑΣ» (από τις εκδόσεις Βεργίνα) περιέχουν στίχους για τους μικρούς μας φίλους, σε γλώσσα απλή και κατανοητή, πλαισιωμένους με όμορφα σχέδια και «μπογιατίσματα». Όπως γράφει η δημιουργός τους: «Τα ποιήματά μου, στόχο έχουν να μυήσουν τις ψυχές των παιδιών στον ωραίο λόγο της Ποίησης, – προσιτό βέβαια στην αντίληψή τους, – να χαϊδέψουν τ’ αυτάκια τους με ωραίες αντηχήσεις, και να τους υπενθυμίσουν τις μεγάλες αξίες της ζωής, που διδάσκονται απ’ τους δικούς τους γονείς και τους δασκάλους τους στα Ελληνικά Σχολεία.». Τα παιδιά δεν μπορείς να τα κοροϊδέψεις και αν καταφέρεις να τους δώσεις κάτι που να αξίζει και να τους αρέσει, τότε έχεις κερδίσει για πάντα το ενδιαφέρον τους. Γι’ αυτό και η ποίηση για παιδιά απαιτεί ειδικές γνώσεις και ταλέντο…

ΠΑΙΔΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ ΖΑΛΩΝΗΧαϊκού και τρίστιχα ποιήματα περιλαμβάνει η 80σέλιδη συλλογή «ΨΙΧΑΛΙΣΜΑΤΑ με προορισμό» (Εκδόσεις Βεργίνα, 2010). Όπως λέει η Παν. Ζαλώνη: «Μίκρυνα στίχους / για να σε μεγαλώσω / Ω, Ποίησή μου.» Και πράγματι, στα μικροσκοπικά ποιήματα αυτού του βιβλίου της, εξασκείται στην οικονομία της έκφρασης και του νοήματος, πετυχαίνοντας ένα πολύ καλό αποτέλεσμα, γιατί το χαϊκού είναι πολύ δύσκολο ποιητικό είδος και απαιτεί όχι μόνον να έχεις έμπνευση όταν το γράφεις, αλλά και ένα ανώτερο χάρισμα. «Μες στη γραφή μου / να περάσεις αγάπη / σου ’κανα χώρο» μας λέει η ποιήτρια. Αλλού θα γράψει: «Με χρυσό σφυρί / καρφώνω στην καρδιά σας / λέξεις φεγγάρια» και οι «γραφές κυλάνε / απ’ των ματιών τις πηγές / χαράς σταγόνες.»

Η ποιητική συλλογή «ΔΙΨΑ ΓΙΑ ΟΥΡΑΝΟ» (στα ελληνικά και στα αλβανικά), σελίδες: 96, εκδόσεις Βεργίνα, Απρίλιος 2012, είναι μία επιλογή καλής δουλειάς της για να την γνωρίσουν οι αναγνώστες και στη γειτονική μας χώρα. Είναι, μας λέει η Παναγιώτα Ζαλώνη: «Τα ποιήματά μου χορδές βιολιού / να παίζει απάνω τους, του πόνου το δοξάρι.» Το έχω ξαναγράψει: μέσω των μεταφράσεων των έργων μας, έχουμε τη δυνατότητα να προσεγγίσουμε ένα ευρύ κοινό, να ανοίξουμε ένα παράθυρο επικοινωνίας και ίσως κάποτε γίνει πράξη της ποιήτριας η ενδόμυχη «Επιθυμία να δω τον κόσμο / ψηλότερα απ’ τον ήλιο / και φρουρούμενο απ’ το φως των ποιητών!»

Η ποιητική της συλλογή «ΣΗΚΩΣΕ ΚΥΜΑ» (εκδόσεις MILOSAO, 2010), περιέχει ποιήματα σε ελεύθερο στίχο, στοχαστικές σκέψεις, βουβούς πόνους, «Νύχτες θλιβερής βροχής», «εικόνες φεγγάρια» που τα θυμάται και τις προκαλούν λύπη για τη «ζωή (που) τόσο γρήγορα περνάει.» Η ψυχή ψάχνει απαντήσεις στην «Ασάλευτη σιωπή / μέσα στα πέπλα τυλιγμένη της ανάμνησης…» κι η Τέχνη γίνεται σωτήριο «καταφύγιο στα τρίσβαθα της γης.»

Στο (158 σελίδων) μυθιστόρημα «ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ» (εκδόσεις «Βεργίνα», Μάρτιος 2012), παρακολουθούμε τις ζωές των ηρώων από τη δεκαετία του εξήντα ως τις μέρες μας, χρόνια που με τις χαρές και τις λύπες τους, τις δοκιμασίες και τις επιτυχίες τους, τις ανατροπές και την ομορφιά τους, άφησαν ανεξίτηλα τα σημάδια τους στους πρωταγωνιστές αυτής της ιστορίας. Αν και η συγγραφέας σημειώνει ότι δεν πρόκειται για αυτοβιογραφία, πιστεύω ότι έχει αρκετά στοιχεία από την δική της ζωή και πώς να μην έχει, αφού όσα ζήσαμε και ζούμε, δεν αφήνουν ανεπηρέαστο και το γράψιμό μας.

Στη συλλογή «ΔΕΙΛΟΙ ΣΕ ΠΑΡΑΙΣΘΗΣΗ» η ποιήτρια υπακούει σε «Αόρατα παραγγέλματα» που την ωθούν να γράφει «Και γράφω… γράφω…» μας λέει, αφού «Αυτοεξορίστηκα στην Πόλη της Αγάπης, / στων «Ιδεών την Πόλη». Κι έτσι: «Η αγάπη / κατεβαίνει / στα χαρτιά μου / και γίνεται / Ποίημα. / Εκείνο πάλι / ανεβαίνει ψηλά / και γίνεται / αγάπη!» Μπορεί ένα ποίημα να σπάσει τα συρματοπλέγματα που οι άνθρωποι έχουν υψώσει στις καρδιές τους για να κρατήσουν τις θλίψεις, τον πόνο, την προδοσία μακριά τους; Ίσως, με «φτερά αγάπης» να «βρεις τη δύναμη / τα τείχη να πηδήξεις, / να ενωθείς με τον βαθύ ωκεανό, / τον ουρανό να πιτσιλίσεις ευτυχία.» Ναι, η ποίηση μπορεί και όπως λέει ο Τάκης Βαρβιτσιώτης (στο ίδιο βιβλίο): «Να τραγουδά κανείς / την αγάπη, / να υμνεί τη χαρά, / τη ζωή, / ίσως είναι / η πιο χρήσιμη / και η πιο / επαναστατική / πράξη στις μέρες μας.» «Ποιητικό δώρημα» αξιοπρόσεκτο κι αυτή η συλλογή της Παναγιώτας Ζαλώνη, ένα φίλεμα δημιουργίας ευλογημένης…

Στη Δοκιμιακή μελέτη της «Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΣΤΙΧΟΣ και η εξέλιξή του από τον 10ο αιώνα μέχρι σήμερα» (σελ. 142 + 74 με ποιήματα για τη μελέτη της στιχουργικής των σύγχρονων δημιουργών –Ανθολογία ποιημάτων της γενιάς του 2000 και μετά – Εκδόσεις Αγγελάκη, 2015), η Παναγιώτα Ζαλώνη συγκέντρωσε πλούσιο υλικό για να βοηθήσει – αν το διαβάσουν – «τους νεοεμφανιζόμενους και ανερχόμενους εργάτες της Ποίησης». Έχει κάνει καταπληκτική δουλειά σε αυτή την μελέτη της, η οποία διαβάζεται ευχάριστα, δεν κουράζει και βοηθά να πάρουμε μία ιδέα για την εξέλιξη του ελληνικού στίχου στο διάβα των αιώνων. Είναι δε σημαντική η καταγραφή (στο Ανθολόγιο ποιημάτων) δειγμάτων γραφής των εκπροσώπων της νέας γενιάς ποιητών μας, κάποιων εξ αυτών που – ίσως – αύριο αποτελέσουν τους σπουδαίους εκπροσώπους της ελληνικής ποίησης του 21ου αιώνα. Το βιβλίο αξίζει να το έχει κάθε ποιητής στην βιβλιοθήκη του – όχι μόνο οι πρωτοεμφανιζόμενοι στο χώρο – για να ανατρέχει στο υλικό του και να βοηθιέται στις εμπνεύσεις του.

Η Παναγιώτα Ζαλώνη επιμελείται επίσης, με μεγάλη επιτυχία (ως προς το περιεχόμενο και το επίπεδο των επιλεγόμενων έργων) το ετήσιο Ημερολόγιο – Ανθολόγιο ποίησης των εκδόσεων «Βεργίνα», με τον τίτλο: «ΑΧ! ΕΡΩΤΑ…».

Τέλος, αξίζει να τονιστεί, ότι ως εκδότρια του λογοτεχνικού περιοδικού «Κελαινώ», η Παν. Ζαλώνη, παρουσιάζει πολλούς σύγχρονους αλλά και παλαιότερους ποιητές μας, δίνοντας ταυτόχρονα ένα φιλόξενο βήμα προβολής και σε αρκετούς νέους δημιουργούς να μας δείξουν τη δουλειά τους. Μαζί δε με τους ξένους ομοτέχνους τους, ποίηση των οποίων διαβάζουμε στη γλώσσα τους ή σε μετάφραση στα ελληνικά, καταγράφεται όλη η σημερινή λογοτεχνική παραγωγή, και μπορεί όποιος μελετητής ενδιαφέρεται να συλλέξει πολύ χρήσιμο υλικό πάνω στην ελληνική και διεθνή ποίηση. Το «Κελαινώ» στη μέχρι τώρα πορεία του, καταξιώθηκε στις συνειδήσεις πολλών Ελλήνων και ξένων Λογοτεχνών για την ποιότητα της ύλης του, τα αφιερώματά του, τις εκδηλώσεις του, τους διαγωνισμούς του, τις εκδόσεις του. Σε αυτούς τους πολύ δύσκολους – κυρίως οικονομικά αλλά και ηθικά – καιρούς, το περιοδικό αυτό κρατά ψηλά την ποιότητά του και συνεχίζει την προσφορά του. Έχει μεγάλη σημασία τούτο κι είναι προσωπική επιτυχία τόσο της Δρ. Παναγιώτας Χριστοπούλου – Ζαλώνη όσο και του συζύγου της κ. Αντώνη Ζαλώνη, ο οποίος την στηρίζει, αποδεικνύοντας ότι διαθέτει κι ο ίδιος ένα σημαντικό ταλέντο στη λογοτεχνική μετάφραση.

Ευχαριστώ την Δρ. Παναγιώτα Χριστοπούλου-Ζαλώνη, για την προσφορά των αξιόλογων βιβλίων της και για την ευκαιρία που μου έδωσε να έρθω σε επαφή με την πρόσφατη δουλειά της, στην οποία ανέτρεξα με ενδιαφέρον και χάρηκα που ενεργοποίησε γόνιμα ερεθίσματα του νου μου και συγκινήσεις ξεχωριστές. Σήμερα, που οι «Αξίες (είναι) πεταμένες στα ρέματα» και «γέμισε η γη παράφρονες», η Παναγιώτα Ζαλώνη επέλεξε ν’ ακολουθήσει τον δρόμο της ΑΓΑΠΗΣ, της ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ, της ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ, της ΖΩΗΣ. Αυτή την πορεία μας προτείνει με το έργο της και μας καλεί να πορευτούμε μαζί της για έναν καλύτερο αυριανό κόσμο.     (Ζώνη, 10/12/2015)


(*) Γνωριμία με τον συγγραφέα κ. ΒΑΣΙΛΕΙΟ Γ. ΚΑΡΑΒΟΥΛΙΑ και το έργο του – Η Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη γράφει για το βιβλίο του «ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΧΙΛΙΕΤΙΕΣ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ»: «Δεν είναι δυνατόν να φανταστεί κανείς Ελλάδα χωρίς θάλασσα και την επιρροή της στη ζωή, ούτε χωρίς τον πολιτισμό της, την ιστορία της, τους θρύλους των βουνών της.  Τι θα ήταν η Ελλάδα χωρίς Όμηρο, Ησίοδο, τους ανώνυμους που συνθέτουν τους θρησκευτικούς ύμνους και τα τραγούδια του λαού, τους λυρικούς των πολεμικών ασμάτων, που ρυθμίζουν το βήμα, τους όσους εξυμνούν τον έρωτα, Σαπφώ και Αλκαίο, χωρίς Πίνδαρο, χωρίς Σόλωνα, χωρίς Μαραθωνομάχους, χωρίς Σαλαμινομάχους, χωρίς Περικλή, χωρίς Σωκράτη και Πλάτωνα και Αριστοτέλη, χωρίς Βυζάντιο, Κλέφτες και αρματωλούς, χωρίς «21», χωρίς, χωρίς, χωρίς… Παράδοση και μύθο, τι θα ήταν ο Ελληνισμός;…»

Σήμερα, που οι Έλληνες βιώνουν αυτή την πρωτόγνωρη κρίση και δοκιμάζονται τόσο πολύ, βιβλίο όπως «ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΧΙΛΙΕΤΙΕΣ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ» του κ. Βασίλειου Καραβούλια, όχι απλώς μπορεί να μας διδάξει και να μας βοηθήσει με τα ενισχυτικά του μηνύματα αλλά και να μας αφυπνίσει για να κινηθούμε δραστήρια και αποφασιστικά ώστε να αλλάξουμε τα αρνητικά σε θετικά και να ωφεληθούμε. Τι σπουδαίο είναι αυτό για ένα πνευματικό έργο! Γίνεται φάρος και πυξίδα που οδηγούν τα βήματά μας, την πορεία μας μπροστά και σε λιμάνι ασφαλές.
Κύριε Βασίλειε Καραβούλια, σας ευχαριστούμε για τον κόπο που κάνατε να συγκεντρώσετε και να μας προσφέρετε σε μία θαυμάσια έκδοση όλο αυτό το χρήσιμο για μελέτη υλικό, που αν το αξιοποιήσουμε σωστά, θα έρθουν καλύτερες μέρες για όλους μας… Ο ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ Κ. ΚΑΡΑΒΟΥΛΙΑΣ γεννήθηκε στο χωριό Καραβουλέικα του τ. Δήμου Βουπρασίας της πεδινής Ηλείας, το 1934. Τελείωσε το Γυμνάσιο στην Αμαλιάδα. Είναι πτυχιούχος της Μαρασλείου Παιδαγωγικής Ακαδημίας Αθηνών (1957). Από το 1961 έως το 1997 δίδαξε στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση ενώ διετέλεσε Προϊστάμενος Α/θμιας εκπαίδευσης επί μία δεκαετία. Αρθρογραφεί σε εφημερίδες και περιοδικά. Έχει εκδώσει τα βιβλία: 1) ΜΝΗΜΗ ΙΕΡΗ – ΘΥΜΗΣΗ ΧΡΕΟΥΣ (ΣΤΟ ΔΑΣΚΑΛΟ, )2) ΕΛΛΑΔΑ: ΚΟΙΤΙΔΑ ΦΩΤΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, 3) ΕΛΛΗΝΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ (Ζώπυρον του πνεύματος), 4) ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΡΕΤΗ, 5) ΣΩΚΡΑΤΗΣ – Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΜΟΥ – Πλατωνικές ομορφιές, 6) ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ (Ο ΚΑΛΛΙΣΤΟΣ ΤΩΝ ΓΛΩΣΣΩΝ), 7) ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΟΡΕΙΑ,  8) ΑΝΑΛΕΚΤΟΙ ΡΗΣΕΙΣ, 9) ΕΓΙΝΑΝ ΑΘΑΝΑΤΟΙ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΕΘΑΝΑΝ, 10) ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΧΙΛΙΕΤΙΕΣ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ Για το βιβλίο του «ΑΝΑΛΕΚΤΟΙ ΡΗΣΕΙΣ», σημειώνει ο καθηγητής Φιλόλογος κ. Γεώργιος Δ. Κουρκούτας: «Από τον μεγάλο όγκο της Σοφίας από την Αρχαία Ελλάδα, την παγκόσμια σκέψη, το Ευαγγέλιο, την ποιητική δημιουργία, τα έργα που περικλείουν Ιδέες και Αξίες, αντλεί ο Βασίλειος Καραβούλιας και παραθέτει στις «Ανάλεκτους Ρήσεις» σπουδαία ρητά και φράσεις. Είναι ένα χρήσιμο βιβλίο για κάθε αναγνώστη.

Ο Βασίλειος Γ. Καραβούλιας ζει με την σύζυγό του, την δασκάλα, ζωγράφο και ποιήτρια Δέσποινα Χ. Παπαδάτου, στη γενέτειρά του. Μαζί έχουν επίσης εκδώσει έργα παιδικού – σχολικού θεάτρου και ποιητικές συλλογές.

ΚΑΡΑΒΟΥΛΙΑΣ ΒΑΣΙΛΗΣ


(*) Η Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη γράφει για την ποιητική συλλογή «ΑΚΑΝΘΥΛΛΙΔΕΣ» της κ. ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ Χ. ΠΑΠΑΔΑΤΟΥ-ΚΑΡΑΒΟΥΛΙΑ 

Αφιερωμένη στη μνήμη του αδελφού της Γεράσιμου που χάθηκε πρόωρα, είναι η συλλογή «Ακανθυλλίδες» της κ. Δέσποινας Χ. Παπαδάτου – Καραβούλια. Είναι το δεύτερο ποιητικό της βιβλίο αφού είχαν προηγηθεί οι «Ποιητικοί Στοχασμοί» της.
Η ποίησή της μιλάει για την ωραιότητα κάποιων ανθρώπων και στο ποίημά της «Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΩΝ ΤΑΠΕΙΝΩΝ», μας μιλά για κείνα τα μικρά πράγματα στη ζωή μας που έχουν την μεγαλύτερη αξία: «Όλη η ομορφιά, σ’ έναν κρίνο! / Όλα τ’ αρώματα, σ’ ένα ρόδο! / Όλη η σοφία της κτίσης, / σ’ ένα σου πέταλο! / Όλη η λευτεριά, σ’ ένα σύννεφο! / Όλη η χαρά, στο πουλί που πετάει! / Όλη η γλύκα, σε μια ρώγα σταφύλι! / Όλη η φλόγα, στο κρασί που μεθάει! / Όλη η σοφία σου, Θεέ μου! / στα μικρά… που είναι τόσο μεγάλα!»
Από την άλλη, στο ποίημα «ΑΝΤΙΘΕΣΗ» «ζυγίζει» θα λέγαμε τις ανθρώπινες πράξεις: «Των ανθρώπων τα έργα / με το νου, όσα φτιάξαν, / τι μεγάλα φαντάζουν. // Μα σαν δω, της καρδιάς τους / τις πράξεις,, δυο σκάλες / θαρρώ και κοιτάζω. // Με τη μια, στα ουράνια πηγαίνω. / Με την άλλη στα Τάρταρα /ευθύς κατεβαίνω.»
Στο ομώνυμο της συλλογής της ποίημα, τις «ΑΚΑΝΘΥΛΛΙΔΕΣ» η κ. Δέσποινα Παπαδάτου – Καραβούλια μας παρουσιάζει μέσα σε 12 στίχους της αυτά τα μικρά πουλιά, που δεν είναι γνωστά σε πολλούς από μας: «Τους γλαυκούς σας δρόμους / ποιος ν’ ακολουθήσει; / Το γλυκό τραγούδι, / την τρελή χαρά! // Στα φτωχά τ’ αγκάθια, / τη ζωή τρυγάτε… / κι ύστερα, / πετάτε πάλι στα ψηλά. // Ω! Ακανθυλλίδες! / Τι απλά που ζείτε, / μέσα στο γαλάζιο, / μέσα στη χαρά!»
Μια συλλογή αφιερωμένη στην απώλεια (του αδελφού της), δεν μπορεί παρά να έχει κι ένα ποίημα, που «Η ΘΥΜΗΣΗ» έρχεται να αναζητήσει και να βρει: «Η θύμηση άπιαστο πουλί / φτεροκοπά και λάμνει, / αγέρας δεν την σταματά, / φουρτούνα δεν την πιάνει! // Αναζητά ό,τι πέρασε / και ψάχνει ό,τι εχάθη!»
Θα έλεγα ότι αρκετά ποιήματα της συλλογής «Ακανθυλλίδες» έχουν έναν μελάγχολο τόνο, άλλοτε φανερό και συχνά κρυμμένο στις λέξεις και στις εικόνες όπως το «ΣΤΗ ΓΗ ΜΑΣ»: «Γυρίζεις και γυρίζουν /κι οι ζωές μας, / μια στο σκοτάδι, / μια στο φως. // Και φεύγει ο καιρός, / που χρόνο τόνε λέμε / και φεύγει κι η ζωή μας / σαν καπνός…»
Είναι πάντως πλούσια η θεματολογία της ποιήτριας σε αυτή την δεύτερη τυπωμένη δουλειά της κι έχει μια φιλοσοφημένη άποψη και στάση ζωής, που λίγο –πολύ μας βρίσκει όλους σύμφωνους, όπως όταν γράφει για την «ΕΙΡΗΝΗ», γιατί γνωρίζουμε άπαντες πόσα δεινά φέρνουν οι πόλεμοι, η βία, ο ξεριζωμός των ανθρώπων από τις εστίες τους: «Ω! Κράτη και λαοί πόσο πλανάσθε: / Απλή η ζωή και σύντομη / για λίγη γη, είναι φριχτό, / αυτή να σπαταλάτε! // Λίγο ψωμί, λίγο νερό, / μοιράστε το με ειρήνη, / γλυκιά να γίνει η μπουκιά, / δροσιά και καλοσύνη! // Κι αν θα ’ρθει έτσι ο θάνατος / μ’ ανάσταση θα μοιάζει!»
Φύση, όνειρα, νοσταλγία, αναμνήσεις, «γλαυκοί δρόμοι», ομορφιά, κάλεσμα σε τραγούδι, πίκρες, σιωπές, απολογισμοί καθώς η ζωή μας κυλάει όπως «ΟΙ ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ»: «Όπως στέκονται στο σύρμα, / οι σταγόνες της βροχής, / μια να πέσουν, μια να φύγουν /στον αέρα ή στη γη. / Έτσι μοιάζει κι η ζωή μας, / σαν σταγόνα της βροχής! // Στον αέρα, μια πετάμε, / μια βουλιάζουμε στη γη!»
Οι «ΑΚΑΝΘΥΛΛΙΔΕΣ» (η δεύτερη ποιητική απόπειρα της δασκάλας και ζωγράφου κ. Δέσποινας Χ. Παπαδάτου – Καραβούλια) συγκινούν τους αναγνώστες τους με τους γεμάτους συναίσθημα στίχους τους, την απλότητα και καθαρότητα των μηνυμάτων τους. Το λέει εξάλλου και η ίδια η ποιήτρια στο «ΔΕ ΘΕΛΩ» της: «Δε θέλω, τα μεγάλα σας / και τους πλατιούς σας δρόμους! / Εμέ, μου φτάνει το στρατί, / που φιδοσέρνεται κι ανθεί. // κρινάκια κι ανεμώνες!…» Και το ξέρουμε όλοι μας καλά, ότι όταν ανθίζουν οι ανεμώνες στους αγρούς και στους κήπους, ο χειμώνας δεν θα διαρκέσει πλέον πολύ… [Ζώνη Αρκαδίας, 30 Οκτωβρίου 2015].

ΑΚΑΝΘΥΛΛΙΔΕΣ


(*) ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ το ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2016 του «ΜΟΡΦΩΤΙΚΟΥ ΕΞΩΡΑΪΣΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΖΩΝΗΣ ΑΡΚΑΔΙΑΣ»,  το οποίο επιμελήθηκε φέτος εξ ολοκλήρου η Γραμματέας του Συλλόγου κ. Μαρία Λαγούδη – Καλόμαλου και είναι αφιερωμένο στη φύση και την διατροφή της Ζώνης. Δύο ποιήματα για το χωριό μας υποδέχονται στο φετινό καλεντάρι: Το «ΖΩΝΗ ΜΟΥ» του πρώην Αντιπροέδρου του Συλλόγου Ηλία Λ. Λαμπρόπουλου και η «ΖΩΝΗ» της Ζαχαρούλας Γαϊτανάκη. Νόστιμες παραδοσιακές συνταγές μοιράζονται μαζί μας (μία για κάθε μήνα) κάποιες από τις νοικοκυρές της Ζώνης: τον Ιανουάριο φτιάχνουν φασόλια μαυρομάτικα, τον Φεβρουάριο βρουβιά τουρσί, τον Μάρτιο ομελέτα με σπαράγγια, τον Απρίλιο βάφουν κόκκινα αυγά με τον παραδοσιακό τρόπο, τον Μάιο ψήνουν νόστιμη Μπουγάτσα,
τον Ιούνιο φτιάχνουν το θεραπευτικό λάδι από το βαλσαμόχορτο, τον Ιούλιο φουρνίζουν σταρένιο ψωμί, τον Αύγουστο ευωδιάζει ο τόπος από το κατσίκι λαδορίγανη στην κατσαρόλα, τον Σεπτέμβριο κάνουν Σουτζούκι με μουσταλευριά και καρύδια, τον Οκτώβριο μας κερνάνε Δίπλες, τον Νοέμβριο κατασκευάζουν σπιτικό σαπούνι με ελαιόλαδο και τον Δεκέμβριο μας αποχαιρετούν με γιορτινούς υπέροχους καρυδοκουραμπιέδες. Πραγματικά υπέροχα καλούδια…

σάρωση0002
Το ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2016 του ΜΕΣ Ζώνης είναι μία χρήσιμη καταγραφή ενός μέρους από τα πολλά και πολύτιμα βότανα και χορταρικά του τόπου μας, συνταγών (φαγητών, γλυκών και φυσικών φαρμακευτικών σκευασμάτων) που χρησιμοποιούσαν οι Ζωναταίοι στη διατροφή τους και για θεραπευτικούς σκοπούς (π.χ. βαλσαμόλαδο) και με τις αντίστοιχες φωτογραφίες (με τον φακό της κ. Λαγούδη-Καλόμαλου) μας δίνουν αξιοπρόσεχτες πληροφορίες και σημαντικές γνώσεις που αφορούν τη Ζώνη και τους κατοίκους της. Είναι δε το θέμα του τόσο ενδιαφέρον που θα κερδίσει την προσοχή και το ενδιαφέρον και όσων άλλων φίλων του Συλλόγου και του χωριού μας θελήσουν να το προμηθευτούν για να τους κρατήσει συντροφιά όλο το 2016. Μπορείτε να το αποκτήσετε αν επικοινωνήσετε με τα Μέλη του Συλλόγου. Τηλέφωνο της Γραμματέως: 27910 – 29226. Δείτε σχετικά και στην επίσημη ιστοσελίδα του Συλλόγου: http://www.zounati.wordpress.com .


(*) ΟΙ ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ και ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΕΣ  ΕΜΠΝΕΥΣΕΙΣ ΤΗΣ κ. ΜΑΙΡΗΣ ΚΟΥΛΕΝΤΙΑΝΟΥ
Η κ. ΜΑΙΡΗ ΚΟΥΛΕΝΤΙΑΝΟΥ, σύζυγος του Νικολάου Κουλεντιανού (από το Κορακοβούνι Κυνουρίας), γεννήθηκε το 1946, από βιοπαλαιστές γονείς στο ιστορικό Άργος, όπου και μένει μόνιμα. Η ίδια μας λέει για τη ζωή της: «Οι αείμνηστοι γονείς μου, Δημήτρης και Αναστασία Γαλάνη, με περίσσευμα αγάπης και καλοσύνης, με ανάθρεψαν μαζί και με τα δύο μου αδέρφια, Γεώργιο και Νίκο, με στοργή και με μεγάλη φροντίδα, στα πέτρινα για την Ελλάδα μετακατοχικά και εμφυλιοπολεμικά χρόνια, κάτω από προβληματικές συνθήκες φτώχειας και αβεβαιότητας για το μέλλον, όπως συνέβαινε και για όλα τα ελληνόπουλα την εποχή εκείνη, αλλά με οικογενειακές αρχές και αρετές, απαραίτητα εφόδια για τα επόμενα χρόνια της ζωής μου.
Τα εγκύκλια μαθήματά μου τα ολοκλήρωσα στο Άργος, με επιτυχία, αλλά και με πολλές φιλοδοξίες και γι’ ανώτερες σπουδές, που λόγω εγγενών και ανυπέρβλητων δυσκολιών έμειναν για μένα ανεκπλήρωτες. Η φιλομάθεια όμως, παράθυρο ανοιχτό από τα παιδικά μου χρόνια, με οδηγούσε στις πηγές για περαιτέρω αναζητήσεις και με έκανε κοινωνό πολλών πνευματικών και μορφωτικών αγαθών, μελετώντας αδιάκοπα τα λογοτεχνικά έργα των σύγχρονων και παλαιότερων συγγραφέων.
Από το γάμο μου με το Νίκο Κουλεντιανό, από την Αρκαδία, απόκτησα δύο παιδιά, τη Μαρίνα και το Γιάννη. Επιπλέον δε από την κόρη μου απόκτησα και δύο εγγόνια, τη Μαίρη και το Νίκο.
Η φλογερή αγάπη μου για το γενέθλιο τόπο μου, το Άργος, με παρότρυνε, από μικρής ηλικίας, να θέσω τον εαυτό μου στην υπηρεσία των πολιτιστικών δρώμενων της πόλης. Επί εικοσαετία ολόκληρη πρόσφερα αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες μου στο Λύκειο Ελληνίδων (Παράρτημα Άργους), από την αρχή ως μέλος του Δ.Σ. και για πολλά χρόνια ως έφορος της πλούσιας ιματιοθήκης του. Την επιτυχημένη μου θητεία, όπως λένε οι ειδήμονες, τη συγκρίνω με αποφοίτηση από μία μεγάλη πολιτιστική Σχολή κύρους και μάλιστα σε πολλούς ιδικούς τομείς. Η μακρόχρονη και υπεύθυνη θέση της εφόρου ιματιοθήκης, αλλά και τα προσωπικά μου ενδιαφέροντα, με υποχρέωσαν να μελετήσω, με ιστορική, τεχνική και παραδοσιακή προσέγγιση, την πολιτιστική μας κληρονομιά, τις ελληνικές φορεσιές, από όλες τις περιοχές της Ελλάδας και να εξοικειωθώ τόσο στην επισκευή όσο και στη συντήρησή τους. Στα υπόλοιπα παραδοσιακά τμήματα του Λυκείου Ελληνίδων, Τέχνης και Πολιτισμού: Θέατρο, Ελληνικοί δημοτικοί χοροί, Χορωδίες κ.λ.π., που έχουν γράψει τη δική τους ιστορία, συμμετείχα ενεργά σε όλα τα δρώμενα (θεατρικές παραστάσεις, χορό, εκτέλεση τραγουδιών κλπ) και σε όλες τις περιοδείες που κάναμε, κατόπιν προσκλήσεων, ανά την Ελλάδα και στο Εξωτερικό, όπως στην Κύπρο, στην Ιταλία κι αλλού. Καρπός της πολύχρονης ενασχόλησής μου ήταν να καλλιεργηθούν μέσα μου δύο έμφυτες κλίσεις και να στραφώ, αυτοδίδαχτη ούσα, στην αρχή ερασιτεχνικά, αλλά στη συνέχεια πιο ενεργά, στις δύο, από παιδιόθεν, μεγάλες μου αγάπες, την Ποίηση και τη Ζωγραφική. Ένα ποίημα «Το τριαντάφυλλο» έχει πάρει το δεύτερο βραβείο σε διαγωνισμό του Δήμου Άργους. Πολλά ποιήματά μου τα απάγγελνα η ίδια στις διάφορες εκδηλώσεις του Λυκείου και άλλα εξ αυτών δημοσιεύτηκαν , κατά καιρούς, στις τοπικές εφημερίδες και σε Λογοτεχνικά Περιοδικά, με πολύ καλές και επαινετικές κριτικές.
Ο αμητός της ζωγραφικής μου δουλειάς, αποκύημα ενδελεχούς παρατήρησης και φαντασίας , που αποτελείται από πολλές ασπρόμαυρες απεικονίσεις και ακουαρέλες, ελπίζω σύντομα, ύστερα από εισηγήσεις ειδημόνων και φίλων μου να παρουσιαστούν σε έκθεση ζωγραφικής.»
Νομίζουμε ότι η δραστήρια κ. Κουλεντιανού, κάλυψε με τα δικά της λόγια όλη την μέχρι σήμερα πορεία της στη ζωή και στην Τέχνη.
Της ποίησής της κάποια μικρά δείγματα γραφής θα παρουσιάσουμε παρακάτω. Η «ΕΛΙΑ» είναι ένα πρώτο μικρό ποίημά της:  «Λυγερή ελιά, / του Θεού ευλογία / ο μικρός καρπός.» Στο ποίημα «Η ΑΝΟΙΞΗ ΞΥΠΝΗΣΕ» γράφει: «Κάτω απ’ τον ανέφελο ουρανό / κελάρυζε το δροσερό νερό της πηγής. / Τα χιλιάδες πουλιά στήνουν χορό, / χορεύουν ρυθμικά και ενώνονται με αρμονικές φιγούρες / καλωσορίζοντας τη ζωή που ξανάρχεται.
Τα λουλούδια, τα δέντρα, ανθίζουν και προσκαλούν / τις μέλισσες που τρέχουν να γευτούν το νέκταρ τους. / Καθώς στον αέρα ξεχύνεται / η μυρωδιά του φρέσκου χορταριού / νιώθεις τη ζωή να γεννιέται.
Και όλα γύρω σου μιλάνε, / καθώς κυλάει σαν το γάργαρο νερό, / καθρεφτίζεσαι και σου γελάει ζεστά.»
Μια μάταιη αναζήτηση περιγράφεται στο ποίημά της «ΠΟΥ ΚΡΥΦΤΗΚΕΣ»: «Που κρυβόσουν κι εγώ / σ’ έψαχνα όλη μέρα; / Ρώτησα τον άνεμο, / που κάλπαζε σαν αφηνιασμένο άλογο. / Μήπως σε πήραν οι στάλες της βροχής; / Απάντηση καμία.
Μην κρύφτηκες πίσω από το ουράνιο τόξο / και ξεχάστηκες παίζοντας με τα χρώματα /
και τις μικρές ηλιαχτίδες; / Ή χάθηκες στην άκρη του ονείρου μου / το ξημέρωμα της αυγής;
Συνεχίζω να φωνάζω με αγωνία, / μέχρι που χάνεται η φωνή μου / και μουσκεμένη από τον ιδρώτα / ξυπνώ. «
Οι στίχοι της στο ποίημα «ΤΑΞΙΔΕΨΑ» την οδηγούν στης ψυχούλας της την ηρεμία κι είναι τούτο το ζητούμενο κι ο πόθος κάθε ανθρώπινης υπάρξεως: «Ταξίδεψα στο απέραντο τ’ ουρανού, / σκίζοντας τα σύννεφα και χάθηκα. / Αγγίζοντας αστέρια μ’ έκαψαν, / ψάχνω κάπου να κρατηθώ μα τίποτα.
Γύρω μου το απόλυτο κενό μεγάλο. / Το φως του φεγγαριού μ’ άφησε, / έτσι συνεχίζω το ταξίδι μου με ήλιο. / Με το τραγούδι του ανέμου συντροφιά, / να με παρασύρει με δύναμη, / ενώ παίζει με χρυσαφένιες ηλιαχτίδες.
Φτάνουμε γρήγορα πάνω από την θάλασσα, / που στ’ άγγιγμα του ανέμου ριγάει / και εγώ νιώθω την δροσιά πάνω μου.
Μα πιότερο νιώθω γαλήνη στην ψυχή μου, / σαν σκέφτομαι, πόσο ψηλά έφτασα.»
Τέλος, στο ποίημά της «ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ ΣΤΗ ΛΙΜΝΗ» η ποιήτρια ξεχειλίζει από λυρισμό καθώς καλεί και προσκαλεί το φεγγάρι σε παιχνίδια, βουτιές και συντροφιές: «Τρέξε, παίξε, φεγγαράκι, / στ’ ουρανού το αλωνάκι / μ’ όλα τ’ άστρα το κρυφτό / να μην είσαι μοναχό.
Κι άμα κουραστείς λιγάκι, / πέσε κάτω στο νεράκι, / μες στη λίμνη να βουτήξεις, / το κορμί σου να δροσίσεις.
Καθρεφτίσου στα νερά της, / σαν βρεθείς στην αγκαλιά της. / Πες της λόγια που προσμένει / κι αύριο να περιμένει.
Ύστερα να ξαποστάσεις / και στις καλαμιές να κάτσεις. / Βρες κλαδί να κάνεις κούνια, /
συντροφιά με νυχτοπούλια.
Κάτσε όσο σου αρέσει, / όμως, πρόσεξε πριν φέξει, / πρέπει πίσω να γυρίσεις / και εμένα να αφήσεις.
Τρέξε, φύγε, φεγγαράκι / στο δικό σου λιμεράκι, / νέους τόπους να γνωρίσεις, /σ΄ άλλη λίμνη να βουτήξεις. «
Δημιουργικό και ανήσυχο πνεύμα η κ. ΜΑΙΡΗ ΚΟΥΛΕΝΤΙΑΝΟΥ από το ιστορικό Άργος, υπηρετεί την ποίηση, τη ζωγραφική και προσφέρει με τις δράσεις της στην κοινωνία και στον συνάνθρωπο. Με απλότητα, καθαρότητα σκέψης, αγνά συναισθήματα, «τραγουδά» με τους στίχους της και αποτυπώνει με τον χρωστήρα της, την ομορφιά, τα χρώματα, των αισθήσεων όσα την κινητοποιούν και την εμπνέουν, την γαλήνη της ψυχής αναζητώντας και ενδιαφέροντα ταξιδέματα του νου ξεκινώντας, που την οδηγούν στα υψηλά και αιώνια… (Ζώνη, 29/8/2015).


(*) Νίκος Α. Ζώρης: «ΑΠΟΚΡΥΦΕΣ ΓΩΝΙΕΣ ΤΟΥ ΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ», ποίηση, σελίδες:106, Εκδόσεις «Λεξίτυπον», Αθήνα-Ιούνιος 2015
70 ελευθερόστιχα ποιήματα αποτελούν τη νέα πνευματική συγκομιδή του λογοτέχνη κ. Νίκου Α. Ζώρη. Πτυχιούχος της Νομικής Σχολής αλλά και του Τμήματος Δημοσίας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών, με 13 βιβλία στο ενεργητικό του (μυθιστόρημα, ποίηση, θεατρικά, διηγήματα) και με μια πολύ δραστήρια προσωπική και κοινωνική ζωή, ο συνταξιούχος σήμερα τραπεζικός (διετέλεσε διευθυντικό στέλεχος) υπηρετεί με ζήλο και αγάπη την Τέχνη (συγγραφή, μουσική, θέατρο), η οποία του έχει προσφέρει μεγάλες χαρές, βραβεία και άλλες διακρίσεις.
Όπως λέει στο ποίημά του «ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΑ» (σελ. 23): «Αρκεί το πάθος μιας ψυχής, / αρκεί ο οίστρος, η διαίσθηση, η ευαισθησία / και ξάφνου φεγγοβόλημα του νου, έμπνευσης σπίθα! / Ο δημιουργός υλοποιεί αυτό που οραματίστηκε ! / Γνήσια αληθινό! // Χρώματα, λέξεις, ήχοι! / Απόθεση, σμίλευμα, αρμονία! / Και το αριστούργημα γεννιέτα! / Το φως ήρθε, φως για να δώσει! // Ακτινοβόλημα ολούθε! / Η μεγαλοσύνη υποκλίνεται στον δημιουργό! / Η αιωνιότητα ανοίγει τις πύλες της για να τον υποδεχτεί! / Κι άλλες ψυχές θα μπουν τώρα μες στη δική του!». Αυτή είναι η δύναμη του γραπτού Λόγου, της ποίησης η δύναμη, που μας κάνει ακόμα να ονειρευόμαστε. Είναι ο τρόπος ώστε «Παλιές όμορφες στιγμές» να ζωντανεύουν ξανά σαν «αντίλαλος των αναμνήσεων»…
Οι «Απόκρυφες γωνιές του νου και της ψυχής» του Νίκου Α. Ζώρη, μας φανερώνονται μέσα από τους τρυφερούς, στοχαστικούς, νοσταλγικούς και φιλοσοφημένους στίχους του. Η ποίηση είναι μια συνεχής διαδικασία που οδηγεί στην αυτοβελτίωση του κάθε ποιητή, στην επικοινωνία του με τους αναγνώστες του και στην κάθαρση του ατόμου, το οποίο δέχεται καθημερινά πολλά ερεθίσματα, τον κυνηγούν οι δικές του προσωπικές Ερινύες και παλεύει συχνά ενάντια σε άγνωστους και δυνατότερους από αυτόν εχθρούς. Σωτήρια αναδεικνύεται η ποιητική ενασχόληση καθώς μπορεί να «φωτίσει» τις σκοτεινές γωνιές του ανθρώπινου μυαλού και να εμπλουτίσει τα συναισθήματά του καθενός μας. Η ζωή έχει πάντα ενδιαφέρον και η έμπνευση δεν σταματά ποτέ, όσο την τροφοδοτεί ο νους με ερεθίσματα και η καρδιά αισθάνεται και συμμετέχει… Ο Νίκος Ζώρης δηλώνει «παρών» και με καλές διαθέσεις, όπως μαρτυρούν τα ποιήματά του στο πρόσφατο βιβλίο του. (Ζώνη Αρκαδίας, 2/8/2015).


(*) ΠΡΟΛΟΓΟΣ της Ζαχαρούλας Γαϊτανάκη στο βιβλίο του ΑΡΙΣΤΕΙΔΗ ΚΩΝ. ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ  με ποιήματα και πεζά του «ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΚΟΜΗ ΑΝΘΡΩΠΟΙ, Αθήνα 2008: » «ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΚΟΜΗ ΑΝΘΡΩΠΟΙ» μας λέει ο Αριστείδης Δημόπουλος με την συλλογή ποιημάτων και χρονογραφημάτων του. Οι στίχοι του ακολουθούν κυρίως την παραδοσιακή γραφή, τα θέματά του αφορούν τον άνθρωπο που δοκιμάζεται στην καθημερινή του ζωή. Σημαία αναφοράς της δουλειάς του, η αγάπη στην πατρίδα, στην ιστορία της, στην παράδοση, το ενδιαφέρον του για τον συνάνθρωπο που πάσχει, για τον φτωχό, τον ανήμπορο, τον ξενιτεμένο… Η Αγάπη παίζει σπουδαίο ρόλο στη ζωή του και στο έργο του. Η ειλικρίνεια, η τιμιότητα και η αλήθεια, η δικαιοσύνη και η ομορφιά, διανθίζουν την έμπνευσή του. Έχει για πολλά να τραγουδήσει ο ποιητής: καημούς, πόθους, αισθήματα, απογοητεύσεις, πρόσωπα αγαπημένα, αναμνήσεις…
Αν και η ποίησή του με μια πρώτη ματιά μοιάζει απαισιόδοξη, στο βάθος της κρύβει την ελπίδα ενός καλύτερου κόσμου, εσωτερικού (του καθενός μας) και εξωτερικού (ό,τι μας περιβάλλει).
Με λόγια απλά, της καρδιάς, ο Αριστείδης Δημόπουλος μας καλεί να ψάξουμε τον Άνθρωπο (μέσα μας και γύρω μας). Γιατί ευτυχώς, «ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΚΟΜΗ ΑΝΘΡΩΠΟΙ»…» [ Ζώνη, Ιούλιος 2008 ].


(*) Γιώργος Κ. Στασινόπουλος: «ΑΤΑΞΙΑΣ ΣΥΝΟΔΟΣ»,  συλλογή 28 ποιημάτων, γραμμένα στη Θεσσαλονίκη μέσα στο φως φίλων. «Αφιερωμένα στους ακούραστους και όσους προμηθεύουν όνειρα».

Άλλη μία ποιητική κατάθεση του Αρκαδικής (από τα Τρόπαια του Δήμου Γορτυνίας) καταγωγής Φιλολόγου Καθηγητή Μέσης Εκπαίδευσης Γιώργου Κ. Στασινόπουλου, ο οποίος ζει και εργάζεται στη γενέτειρά του, την Αμαλιάδα Ηλείας. Εξαιρετική η γραφή του, πρωτότυπη, έχει το δικό του στυλ ο ποιητής, που σε άλλους αρέσει πολύ και σε άλλους δημιουργεί προβληματισμούς. Δεν λείπουν πάντως από τους στίχους του η τρυφερότητα και ο στοχασμός. Αλιεύσαμε και υπογραμμίσαμε: «Η γη μας είν’ μικρή… / Η συνείδηση, καλό είναι να στέκει πλατιά… / Για να ’ναι ο «κόσμος» μας μεγάλος…» και «Όλα εκείνα που νιώσαμε, που νιώθουμε, / θα ’ρθει καιρός να τα μπλέξουμε πάλι, / για να είναι ο μίτος της συνέχειας, / επαρκής. / Για κείνους που φύγαν, που φεύγουν, / που θα φύγουν… / Και για όσους πρόκειται να ’ρθουν, / αν τους το επιτρέψει / η συγκίνηση του μέλλοντος. Του ιδίου είναι επίσης οι μελέτες: «ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ – ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ» (Μέρος 1ο) και «ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ – ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ – ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ» καθώς και η συλλογή 23 ποιημάτων του 1991  «ΕΓΩΝΥΜΟΝ», Αμαλιάδα 1999.
Ο ποιητής αιτιολογεί το «ΕΓΩΝΥΜΟΝ»: «Ο τίτλος είναι ειρωνικός – σαρκαστικός – αυτοσαρκαστικός και υπερβολικά συμβολικός, περιέχει κομμάτια του εαυτού μου, αυτοκρίνομαι, αυτοβιογραφούμαι και ειρωνεύομαι την αριστοκρατική, σοφιστική έννοια του όρου. Δείγμα γραφής του από το βιβλίο, το ποίημα «ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΘΕΩΝ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΩΝ»: «Που κατοικούν; / – Που μένουμε κι εμείς; / – Ποιοι είναι; / – Ποιοι είμαστε κι εμείς; / – Από πού έρχονται; / – Που άραγες να μας πηγαίνουν; / Κοιτούν Θεοί, κοιτούν άνθρωποι / βλέπουν το μέλλον τους θεοσκότεινο. / Κι ο ουρανός ψηλά, – ακίνητος – / χωράει τα πάντα.»


(*) Λευτέρης Κ.  Γερόσταθος: «ΤΟΥ ΚΕΡΙΟΥ ΤΟ ΦΩΣ», ποίηση, σελ.: 96, Εκδόσεις “Πιτσιλός”, Αθήνα 2004, ISBN: 960-7826-63-9
«Τριγυρίζω ολημερίς / γύρω από τις φωτεινές λέξεις. / Κατασκευάζω κοσμήματα, / μελωδίες, φωνές ηχηρές, / αλλά και φωνές χωρίς ήχους / κι όλα μαζί γίνονται στίχοι. / Είναι τούτο στην πύρα του καλοκαιριού / ο πιο καρποφόρος θερισμός! // Συναθροίζονται οι στίχοι τ’ απόβραδο, / σφυρηλατούν μία – μία τις λέξεις / κι αντίκρυ στο λαμπερό στερέωμα / την ώρα που αντικρίζω το φως, / γεννιέται η λέξη Αγάπη, / σαν ένας ήλιος της ποίησης. / Έτσι νιώθω / ότι ζω μέσα στον κόσμο!» («ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ», σελ. 34)
Είναι η πέμπτη ποιητική συλλογή του κ. Λ. Κ. Γερόσταθου. Έχουν προηγηθεί «Η άλλη όψη» (1996), οι «Παράλληλες φωνές» (1998), «Οι δρόμοι» (1999) και «Η πορεία» (2001). Ο ποιητής γεννήθηκε το 1940 στα Πετράλωνα Ολυμπίας του νομού Ηλείας και ζει στην Αθήνα. Είναι τακτικό μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών. Δουλειά του φιλοξενείται σε Ανθολογίες, έχει τιμηθεί σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και αποσπάσει καλές κριτικές.
«Έν’ αγριολούλουδο είν’ ο στίχος μου / π’ ανθίζει το μεσοχείμωνο / στην απεραντοσύνη της ψυχής. / Ένα γιοφύρι είν’ ο στίχος μου / που το διαβαίνουν χίλιοι κόσμοι / για να πορευτούν αντίκρυ / στη χλοερή ακροποταμιά, / να συναντήσουν εκεί της αυγής το φως. / Είναι του κεριού το φως ο στίχος μου, / που δεν σβήνει στον αποβροχάρη αγέρα…» ( «ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΟΥ ΣΤΙΧΟΥ ΜΟΥ», απόσπασμα, σελ. 9)
«Ένα χαμόγελο μονάχα φθάνει / για να ΄ρθει η άνοιξη / κι ένα λουλούδι της μυρωμένο / πάνω στους πέτρινους βράχους / ομορφαίνει τη ζωή» υποστηρίζει ο ποιητής. Κι αλλού: «Ένα στάχυ είν’ η σκέψη μου / π’ ανεβαίνει προς τον ήλιο / π’ αντιστέκεται με δύναμη / στις ανάσες του θυμωμένου αγέρα.»
Η ελευθερόστιχη ποίηση του κ. Λευτέρη Κ. Γερόσταθου στη συλλογή του «ΤΟΥ ΚΕΡΙΟΥ ΤΟ ΦΩΣ» κρύβει φωτεινούς συλλογισμούς, παίρνει τη μυστική του θλίψη και την οδηγεί στο φως, αφουγκράζεται «νικηφόρες φωνές» και προσμένει την ανατροπή για να οδηγηθεί στη δική του Ιθάκη, «σ’ απάνεμο λιμάνι ολόφωτο». Είναι μεγάλη η επιθυμία του να διαβεί την «λεωφόρο της αγάπης», να φτάσει στον κόσμο των ποιητών, να ντυθεί η ψυχή του στα γιορτινά.
Φωτεινοί οι στίχοι του, «μικροί ήλιοι», «στέρεα σώματα / στη διάρκεια του χρόνου». Μία ξεχωριστή ποιητική κατάθεση η δουλειά του, «με το δικό της φως το αιώνιο, το αληθινό».


(*) «ΤΑΞΙΔΙ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑΣ ΣΤΟ ΣΠΑΘΑΡΙ»: Προλεγόμενα Εισαγωγικά στοιχεία της Ζαχαρούλας Γαϊτανάκη, για το βιβλίο της Θεοδώρας Κουφοπούλου – Ηλιοπούλου, από τις εκδόσεις «ΜΟΡΙΑΣ» του Θεόδωρου Κ. Τρουπή: «Τα ηθογραφικά, λαογραφικά στοιχεία του χωριού Σπάθαρι Γορτυνίας από την ΘΕΟΔΩΡΑ ΚΟΥΦΟΠΟΥΛΟΥ-ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ, είναι μια προσπάθεια που γίνεται με ιδιαίτερη προσοχή και φροντία από την ίδια. Μου εμπιστεύτηκε την ιδέα της και με συγκίνησε η αγάπη της για την γενέθλια γη της. Η αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής στις μεγαλουπόλεις, έγινε αιτία να ερημώσουν πολλά ελληνικά χωριά. Στη Γορτυνία είναι ανησυχητική η κατάσταση. Χωριά άδεια, σπίτια γκρεμισμένα ή κλειστά, χωράφια χέρσα, άνθρωποι λιγοστοί. Το Σπάθαρι δεν έμεινε κι αυτό αλώβητο στα γυρίσματα του καιρού. Μα είναι ελπιδοφόρο ότι συγκεντρώνεται η ιστορία του, οι παραδόσεις του, των ανθρώπων του τα βάσανα και οι ανησυχίες, από έναν βαθιά συναισθηματικό άνθρωπο, που γεννήθηκε στο Σπάθαρι, μεγάλωσε εκεί και γνωρίζει κι αγαπά τον τόπο και τους κατοίκους του. Οι δυσκολίες της συγγραφής είναι πολλές. Η συναισθηματική φόρτιση μεγάλη. Θα καταγραφεί. Ίσως κάποιοι να πούνε ότι αρκετά γεγονότα και στοιχεία δεν αναφέρθηκαν, κάποιοι άλλοι πιθανόν, ν’ αντιδράσουν στην προσπάθεια, θεωρώντας υπερβολική μια τέτοια έκδοση. Πολλά θα ακουστούν και θα ειπωθούν. Προσπεράστε τα. Πείτε ότι σε τούτο το βιβλίο χτυπάνε οι καρδιές των κατοίκων του Σπάθαρι. Χτυπάνε οι καρδιές κι εκείνων που έχουν φύγει από τη ζωή. Μόνο ένα βιβλίο στις τυπωμένες σελίδες του μπορεί να το πετύχει αυτό: Να κάνει όλες τις καρδιές να πάλλονται. Ίσως μιας καρδιάς να ακούγεται περισσότερο το χτυποκάρδι. Αυτής της Δημιουργού ΘΕΟΔΩΡΑΣ ΚΟΥΦΟΠΟΥΛΟΥ-ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ. Συγχωρέστε την συγκίνησή της και την αγωνία της. Ενώστε και το δικό σας καρδιοχτύπι με τα άλλα για το Σπάθαρι που αντιστέκεται, για τα ελληνικά χωριά μας που ρημάζουν, που διασώζονται «στη σκόνη του καιρού» κι ελπίζουν σε μέρες καλύτερες.


(*) Δανάη Παπαστράτου: «ΣΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΩΝ ΑΝΕΜΩΝ»,  σελίδες 80 – Αθήνα 2001, Περιέχει και ποιήματα στ’ αγγλικά. «Μα οι ψυχές αναπέμπουν ωσαννά και ξορκίζουν το κακό.» ( CANTOS )  Η κ. Δανάη Παπαστράτου μας παίρνει μαζί της σε ταξίδια στον κοσμοχώρο, σ’ ανθρώπινους δρόμους, στις μικρές και μεγάλες πατρίδες και κοινωνίες των ανθρώπων. Στρατοκόποι ακούραστοι ενός γόνιμου τριγυρίσματος γινόμαστε, βρίσκοντας το κουράγιο να πορευτούμε σε δύσβατες στράτες, εκεί που λίγη ζεστασιά ζητούσε η ψυχή μα συναντούσε «μάσκες απατηλές φτηνής ψευτιάς κι αναλγησίας, προσωπεία, κοθόρνους, της πιο αισχρής υποκρισίας.» Είναι ένα κάλεσμα για εσωτερικό ψάξιμο, καθώς « σπίθες αναλαμπής ενός εσώτερου φωτός» μπορεί ο καθένας μας ν’ ανακαλύψει εντός του… Ελλάδα, Ιστορία, πολιτισμός, αρετές νέα μηνύματα και πάνω απ’ ό-λα Ανθρωπιά, Ανθρωπιά, Ανθρωπιά. Αυτή είναι η πορεία της Δανάης Παπαστράτου. Και «ΣΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΩΝ ΑΝΕΜΩΝ» αυτόν τον δρόμο ακολουθεί, αυτό το μήνυμα μας στέλνει με ποίηση ακτινοβόλα, που συγκινεί, όπως το ποίημά της «ΣΕ ΝΕΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ»: «Καινούργιους δρόμους ανοίχτε / για νέους ανθρώπους, / νέα μηνύματα, νέες προσβάσεις, / νέα οράματα, νέες

«διαβάσεις», / καινούργια όνειρα, / οπτασίες καινούργιες, / καινούργια φτερά, καινούργιες ελπίδες, / νέα ξανοίγματα, νέα προστάγματα, / νέα παλέματα, νέα παινέματα, / νέα χαράγματα στην Ιστορία, / να μην ξεχνάτε μονάχα ένα, / την προϋπόθεση για όλα ετούτα: / να δώσετε πρώτα και πάνω απ’ όλα, / Νέο Παράδειγμα, Νέο Υπόδειγμα / σωστού Ανθρώπου, σωστού Πολίτη.»


(*) Κώστα Ρούτη: «ΠΡΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ –   Μια αναφορά στον Μεγάλο Έλληνα φιλόσοφο ΣΩΚΡΑΤΗ», σελίδες 80, εκδ. «Περιπλανητής», Αθήνα 2001
«Όταν θα έρθει η εποχή που η υψηλή γνώση θα παντρευτεί με την αγνότητα, τότε θα υπάρξει η ουσιαστικά αληθινή επικοινωνία του ανθρώπου με τον Θεό.»
Η συνεισφορά του ΚΩΣΤΑ ΡΟΥΤΗ στο «Έτος ΣΩΚΡΑΤΗ – 2001» είναι το παρόν βιβλίο του και δύο ομιλίες του για τον μεγάλο Έλληνα φιλόσοφο, του οποίου η ζωή και η διδασκαλία στέλνουν διαχρονικά μηνύματα στις γενιές των ανθρώπων.
«Οι υψηλοί όμως στόχοι» μας λέει ο συγγραφέας (σελ. 11-12) «θέλουν ουσιαστικές και πολύμορφες γνώσεις, ώστε ο σπόρος να είναι υγιής, γιατί αφορά τον καθορισμό μιας ουσιαστικά ανοδικά μακρινής διάρκειας και όχι μιας ανούσιας καθοδικά εφήμερης στιγμής.» Κι ακόμη (σελ. 19) επισημαίνει: «Ο Σωκράτης ήταν μία ύπαρξη του επόμενου φυλετικού γύρου. Προηγείτο δηλαδή και προηγείται κατά πολύ της εποχής μας. Γι’ αυτό και η δεδομένη ασυνεννοησία του με τους περισσότερους ανθρώπους εκείνου του καιρού αλλά ακόμα και του δικού μας.» Ακόμα και του δικού μας…
Ο «ΠΡΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ» του Κώστα Ρούτη αξίζει να διαβαστεί κυρίως από τους νέους μας. Θα είχαν πολλά να ωφεληθούν και να σκεφτούν.


(*) Δρ. Ζαννέτα Καλύβα – Παπαϊωάννου: «ΘΥΜΗΣΕΣ – των παιδικών μου χρόνων οι αναμνήσεις» αφηγήματα, σελ. 64, Αυτοέκδοση, Αθήνα 2001
Τα πρωτανθισμένα χρόνια του καθενός μας, της τρυφερής παιδικής μας ηλικίας τα γεγονότα, οι συγκινήσεις, τα φανερώματα, μας σημαδεύουν σ’ όλη την κατοπινή ζωή μας. Ωραίες στιγμές, δοκιμασίες, εικόνες και στιγμιότυπα, καταγράφονται στου μυαλού μας τα “στεγανά διαμερίσματα”, κλεισμένα εκεί ως πολύτιμοι θησαυροί, ανεκτίμητοι και προστατευμένοι από την σκόνη του καιρού. Οι χρυσές αναμνήσεις μας ζωντανεύουν σε ώρες μικρές, της πικρής μοναξιάς, του μεγάλου πόνου, της γλυκιάς νοσταλγίας. Έρχονται να μας συμπαρασταθούν σ’ αυτούς τους στερημένους από γνήσια χαρά καιρούς, τους λιγότερο αθώους και τρυφερούς, γίνονται τα πολεμοφόδιά μας, οι παρηγοριές μας, οι εμπνεύσεις μας… Αυτές είναι και οι “ΘΥΜΗΣΕΣ” της Δρ. Ζαννέτας Καλύβα – Παπαϊωάννου. Της ευαίσθητης ψυχής της καταθέσεις είναι οι μνήμες των παιδικών κι εφηβικών της χρόνων. Στη Βάχλια, στην Αθήνα, στον Βόλο… Με την γραφίδα της διασώζει εντυπώσεις, με χιούμορ διηγείται περιστατικά και σκιαγραφεί τη ζωή εκείνης της εποχής με τα μάτια του παιδιού, με το βλέμμα της εφήβου…

Της ιδίας είναι και η ποιητική συλλογή «ΝΟΤΕΣ ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ», σελ. 64, Δίγλωση (σε ελληνικά και αγγλικά ), Εκδόσεις «ΥΦΟΣ», Αθήνα 2002.
“Στο κρεβάτι του πόνου / μοναχή ένα βράδυ, / πως θα ήθελα να ’χα / το δικό σου το χάδι. / Νοσταλγία με πιάνει, / απ’ τον πόθο τρομάζω / και με πόνο μεγάλο / τ’ όνομά σου φωνάζω.” ( το ποίημα “ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ”).
Τα ποιήματα της συλλογής είναι σε παραδοσιακό στίχο και σε παρακινούν να τα τραγουδήσεις μόνος ή με την παρέα σου. Λέξεις απλές αλλά γεμάτες ζωντάνια χρησιμοποιούνται για να εκφράσουν λυρικά όσα νοιώθει η Δημιουργός. Οι στίχοι της μιλούν με την γλώσσα της καρδιάς στις άλλες καρδιές κι αυτό είναι το σπουδαιότερο…


(*) Νίκου Αθανασόπουλου: «ΔΕΙΓΜΑ ΓΡΑΦΗΣ»,  50 ποιήματα Άσπρα Σπίτια Βοιωτίας
«Επικοινωνείτε ! Επικοινωνείτε ! / Σαν τα συγκοινωνούντα δοχεία… ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΕΙΤΕ. / Μπροστά στην επικοινωνία μην ΥΠΟΧΩΡΕΙΤΕ / Και από την αρχή / αυτή μην ΑΠΟΣΤΕΙΤΕ. / Έτσι θα αποδειχθούμε ελεύθεροι – ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ / Δεν θα είμαστε ΜΟΝΑΧΙΚΟΙ / Εφ’ όσον η επικοινωνία δημιουργεί την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ / και σκοτώνει την ΑΝΙΑ.» (από το ποίημα «Επικοινωνία»)
Ο Νίκος Αθανασόπουλος πορεύεται με το δικό του ύφος στο δρόμο της Ποίησης. Όπως σημειώνει στον Πρόλογο της συλλογής του: “Τα ποιήματα – στιχουργήματα που γράφω, διαφέρουν σαφώς και συνιστούν ΝΈΟ ΕΙΔΟΣ, γεγονός μη συμβατό με τα λογοτεχνικώς κρατούντα… Με ενδιαφέρει, κυρίως, η κοινωνική διάσταση, σε συνδυασμό με τον προσγειωμένο, όχι αναμασημένο, κατανοητό, εύπεπτο λόγο. Η ρίμα – τα μονοπάτια της οποίας ακολουθώ κατά γράμμα – με βοηθάει να μένω στο θέμα μου και να μην ξεστρατίζω… ποιητική αδεία…”


(*) Ανδρομάχη Β. Πούλα: «ΥΦΑΝΣΗ ΕΛΠΙΔΩΝ», ποίηση, Εκδόσεις “ABC”, Αργυρόκαστρο Αλβανίας
ΑΣΕ ΜΕ: «Μη μου στερείς / ό, τι αγαπάω, / ό,τι ζητάω / για ό,τι ζω ! / Ασ’ τη ζωή, / είναι δικιά μου, / είν’ η καρδιά μου, / είμαι εγώ !»
Από την Βόρειο Ήπειρο μας έρχεται η νεαρή (19 χρονη) ποιήτρια ΑΝΔΡΟΜΑΧΗ Β. ΠΟΥΛΑ. Είναι φοιτήτρια στο τμήμα Ελληνικής Γλώσσας της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Αργυροκάστρου. Η «ΥΦΑΝΣΗ ΕΛΠΙΔΩΝ» είναι η πρώτη της ποιητική συλλογή, η οποία εξεδόθη με την φροντίδα του λογοτεχνικού συλλόγου “Pegasi” και του Προέδρου του κ. Κριστάκη Σιαμπάνη.
Ο στίχος της Ανδρ. Πούλα είναι λιτός, αφτιασίδωτος, απλός… Στέλνει τα μηνύματά του ξεκάθαρα υφαίνοντας ελπίδες, αναζητώντας χαρές και απτές αποδείξεις φιλοπατρίας… Μας μιλά με την γλώσσα της νιότης, της δροσιάς, της τρυφερότητας και μας καλεί να νοιαστούμε για την φύση που την καταστρέφουμε, για την ανθρωπιά, την καλοσύνη, την ζωή…


(*) Η ποιητική συλλογή της Θεοδώρας Κουφοπούλου – Ηλιοπούλου: “ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ”, σελ. 48, ISBN: 960 – 7636 – 40 – 6
«Όπως βαθιά αισθάνομαι / συλλογιέμαι, προσεύχομαι, / έτσι και γράφω. /
Προσευχή είναι η Ποίηση’ / Κοινωνία με το ασύλληπτο.»
Είναι η τρίτη ποιητική συλλογή της Θεοδώρας Κουφοπούλου-Ηλιοπούλου. Περιέχει 64 μικρά σε έκταση, ελευθερόστιχα ποιήματα. Γραφή στοχαστική, γλώσσα απλή αλλά όχι απλοϊκή. Τα μηνύματα στέλνονται με τρόπο επιγραμματικό, κάποιες φορές κρυμμένα σε λέξεις ή στίχους. Με τούτο το βιβλίο της η ποιήτρια, μας δίνει την δυνατότητα να περπατήσουμε νοερά στα ατμοσφαιρικά μονοπάτια της τρυφερής ψυχής της, που με ειλικρίνεια και σεμνότητα μας ξεναγεί με τους στίχους της. Με «Μια θάλασσα χαμόγελα» γράφει στο ΤΙ ΜΠΟΡΩ «την αδιαφορία σας / να πνίξω φέρνω.» Και με τον δικό της προσωπικό τρόπο γραφής, έκφρασης, επικοινωνίας «Στ’ άγγιγμά τους / υποκλίνεστε / και σεις χαμογελάτε» συνάνθρωποι. Θαρρώ, πως στο κάλεσμά της να εισέλθουμε στο όμορφο της ψυχής της περιβόλι, αξίζει να ανταποκριθούμε.


(*) Δημήτρης Ν. Κατσιμάνης: «ΣΤΟΝ ΕΞΠΡΕΣΙΟΝΙΣΜΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ – (Η Ανατομία της οπτασίας)» Ποίηση, Σελ. 64, Εκδόσεις “Μαυρίδης”
“Στα βάθη ενός γκρεμού / ο ακριβής ορισμός της ύπαρξής μου.” (ΤΟ ΕΞΑΡΘΡΩΜΕΝΟ ΟΧΗΜΑ)
Η 4η ποιητική συλλογή του Δημήτρη Κατσιμάνη είναι εμπνευσμένη από μια «έντονη προσωπικότητα» του 20ού αιώνα τη Γκρέτα Γκάρμπο. Γράφει γι’ αυτήν στις «ΟΠΤΑΣΙΕΣ ΗΡΩΙΝΗΣ» του: «Η Γκάρμπο αγγίζει τα γαλάζια / μάτια της την ψυχή μου. / Την θαυμάζω σαν την σελήνη / την Αγαπώ σαν Αγία. / Το πρόσωπό της με ακολουθεί / στην Αιωνιότητα, / μου κάνει ενέσεις καθαρής Αγάπης…»
Οι στίχοι του έχουν μια θελκτική αρμονικότητα και πολλές εικόνες, περιγραφές συναισθημάτων, με κυρίαρχο αυτό της Αγάπης. Γιατί «επιμένω να μιλώ» γράφει εις «ΤΟ ΧΤΥΠΗΜΑ ΤΩΝ ΧΡΩΜΑΤΩΝ», «συναισθηματικά – συνθηματικά. / Το εσωτερικό μου σκληρή παρένθεση… » Ο Δημήτρης Κατσιμάνης, με την ποίησή του, καταθέτει το δικό του όραμα ζωής. Ο εσωτερικός του ορίζοντας διάπλατα ανοιχτός, εξασκείται «ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ» να υποδεχτεί: «…Η ψυχή μου γεμάτη καθαρή / αγάπη έρχεται απ’ τα τοπία της γαλήνης». Για να φέρει, μέσα από συχνά απαισιόδοξους στίχους – διαπιστώσεις, το ελπιδοφόρο μήνυμα: «Η εποχή της αγάπης έρχεται / προελαύνοντας τσακίζοντας / εχθρικά προγεφυρώματα και / αντιστάσεις».


(*) Νίκος Μπατσικανής: «ΝΟΣΤΙΜΟΝ ΗΜΑΡ», ποίηση, σελ.: 48, Εκδόσεις “Φιλιππότη”, Αθήνα 2004, ISBN: 960-295-033-1
“Καρφώνω αστέρια στα μαλλιά, / πλέκω το όνειρο στεφάνι, / ταξίδι φεύγω στ’ άγνωστο, / τους πόθους μου βγάζω σεργιάνι. // Αγέρας κι αν φυσάει, βοριάς, / πλώρη έχω βάλει την ελπίδα, / και την Ιθάκη προορισμό, / δε με τρομάζ’ η καταιγίδα. // Αν μανιασμένα κύματα / σκίσουν τα κατάσπρα πανιά μου, / ξάρτια και φλόκους έβαλα, / στα πέλαγα, τα όνειρά μου.” (το ποίημα “ΟΝΕΙΡΑ”, σελ. 43 )
Αφιερωμένη στους γονείς του είναι η τρίτη ποιητική συλλογή του κ. Νίκου Μπατσικανή. Έχουν προηγηθεί το 2001 τα “…Σημάδια” και το 2002 (β’ έκδ. 2003) “… εξ ουρανού”. Το “Νόστιμον Ήμαρ” χωρίζεται σε τρία μέρη: Επιστροφή στην Αθωότητα, Επιστροφή στο χθές και Επιστροφή στα όνειρα. Ο ποιητής σημειώνει για τον τίτλο του βιβλίου του ότι «Νόστιμον Ήμαρ» είναι η «νόστιμη μέρα, η γλυκιά μέρα του γυρισμού στην πατρίδα .Να επιστρέφεις! Το σπίτι που γεννήθηκες.. ο κόρφος που σε βύζαξε… γειτονιές που μεγάλωσες, δρόμοι που έπαιξες. Το σχολειό μου. […..] Να επιστρέφεις… η Κυριακάτικη βόλτα…άσπρες κορδέλες των κοριτσιών, χαμηλωμένα βλέμματα… το πρώτο καρδιοχτύπι, η ζωή, ο έρωτας… Να επιστρέφεις.. ο ήλιος του απογεύματος… η γλυσίνα στο μπαλκόνι… μυρουδιές της άνοιξης… τα εγκώμια του Επιταφίου… οι χαμένοι φίλοι…». Νόστιμη Μέρα, θα λέγαμε είναι το φως, τα χρώματα, οι άνθρωποι, τα αρώματα και οι γεύσεις, ό,τι μας περιβάλλει και μας αγγίζει, είναι η ίδια η ζωή μας με τη γλύκα της αλλά και τις πίκρες της. Κι αυτά τα στιγμιότυπα, τις εικόνες, κάνει στίχους ο κ. Νίκος Μπατσικανής.
«Πώς να το αντέξει ο λογισμός, χωρίς να μαρτυρήσω;
το γιό μου πάνω στο Σταυρό νιώθω, όπου γυρίσω.
Στο Λυτρωτή το βλέμμα μου στρέφω, μήπως προφθάσω
τις ύαινες και τα σκυλιά με μένα να χορτάσω.
Το σκύμνο μου, σαν λέαινα, με δόντια και με νύχια,
να τους αρπάξω θα ΄θελα απ’ της ψυχής τα μύχια.
Αλαφιασμένη κίνησα να βρω τα μονοπάτια
τα δύσβατα κι ανήλιαγα, στου Άδη τα παλάτια.
Πέφτω στα πόδια, προσκυνώ, εμένα ν’ αγαπήσει
Ρομφαία του Αρχάγγελου, το σπλάχνο μου ν’ αφήσει.
Τι να την κάνω τη ζωή, παιδί μου, δίχως άνθη;
Της Άνοιξης το λούλουδο και ο καρπός μαράνθη!…»
(από το βραβευμένο ποίημα «ΘΡΗΝΟΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ», σελ 16 – 18)
Το «ΝΟΣΤΙΜΟΝ ΗΜΑΡ» του κ. ΝΙΚΟΥ ΜΠΑΤΣΙΚΑΝΗ είναι μία ώραία πνευματική δουλειά, με λυρισμό, επιστροφή σε αγαπημένους δρόμους, σε πρόσωπα που άγγιξαν την ψυχή του ποιητή. Στ’ όνειρο και στην τρυφερότητα είναι ένας γυρισμός, στην εκλεκτή ποίηση μια σπονδή και μια σπουδή.


(*) Η ποιητική συλλογή του Δρ. Τάκη Σπηλιόπουλου: «ΕΤΣΙ, ΚΑΠΩΣ ΑΠΡΟΟΠΤΑ…», σελ. 32 , Αθήνα 2003

Ο Δρ. ΤΑΚΗΣ ΣΠΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ γεννήθηκε και τελείωσε το Γυμνάσιο στα Τρόπαια. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στην Πάντειο και μουσική στο Λυρικό Ωδείο Πειραιώς (βιολί, ακορντεόν). Τελείωσε το Ινστιτούτο Αμερικανικών Σπουδών (I.A.S.) και το φιλολογικό τμήμα της Ιταλικής Σχολής (CASA D’ ITALIA) με δίπλωμα 1ου βαθμού. Υπηρέτησε στο Στρατηγείο ΝΑ Ευρώπης (ΝΑΤΟ) Σμύρνης. Στα 28 του άρχισε και τελείωσε την Ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, όπου έλαβε και τον τίτλο του Διδάκτορος. Ειδικεύτηκε στην Παθολογία και εργάστηκε ως Αρχίατρος στο Elisabeth Hospital στο Βερολίνο. To 1984 εξελέγη Δημοτικός Σύμβουλος στην Κολωνία επί θεμάτων των αλλοδαπών. Μετά από 41 χρόνια παραμονής στο εξωτερικό επέστρεψε στην Ελλάδα. Ασχολείται με την ποίηση γράφοντας σε παραδοσιακό στίχο. Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί στον ελληνικό και ξένο Τύπο και διακριθεί σε πανελλήνιους και διεθνείς λογοτεχνικούς διαγωνισμούς. Γράφει και μεταφράζει ποίηση στα Γερμανικά και στα Ιταλικά. Το “ΕΤΣΙ, ΚΑΠΩΣ ΑΠΡΟΟΠΤΑ…” είναι η πρώτη του ποιητική συλλογή.
Ας απολαύσουμε το ποίημά του «Φθινοπωρινά Φύλλα»:
Φυσά και σιγοτρέμουνε τα φύλλα στα κλωνάρια.
εδώ κι εκεί ανάρια.
Πέφτουν κατάχλωμα στη γη, απ’ την βροχή πνιγμένα.
κίτρινα, πεθαμένα.
Η άνοιξή τους πέρασε, χάσανε την δροσιά τους,
στη νέα φορεσιά τους
η λύπη ζωγραφίζεται σε χρυσαφένιο χρώμα,
σαν πέφτουνε στο χώμα.
Κι ο γεροπλάτανος σκυφτός, στεκότανε πιο πέρα,
εμάλωνε με τη βροχή και τον αέρα.
Στου παγωμένου δειλινού την γκρίζα πάχνη,
γι’ ανθρώπους και πουλιά και για λουλούδια ψάχνει.
Απ’ τα κλαριά του έχασε την πλούσια φυλλωσιά,
δεν έχει ομπρέλα στη βροχή και φύλλα για δροσιά.
Την νιότη και την αρχοντιά τα χρόνια του ’χουν πάρει
και μένει μες στην ερημιά ένα κυρτό κουφάρι.
Ο Βυζικιώτης συγγραφέας και ποιητής κ. ΓΙΑΝΝΗΣ Α. ΜΑΘΕΣ γράφει για το βιβλίο: «Θες γιατί όλα τ’ απρόοπτα μας ξαφνιάζουν ευχάριστα, θες γιατί τα μικρά μπουκάλια κρύβουν ακριβά αρώματα, η μικρή ποιητική συλλογή του Τάκη, σε ξαφνιάζει ευχάριστα. Είναι σαν, αποκαμωμένος από την πεζοπορία, να βρίσκεις απρόοπτα μια βίκα δροσερό νερό. Είναι σαν, περιπλανημένος στης γης τ΄ απέραντα τα πλάτη, να βρίσκεις στο «ΝΟΣΤΟ» του, το μονοπάτι που θα σε πάει στων αναμνήσεων την πηγή. Είναι σαν, περπατώντας ατέλειωτα, να κοντοστέκεσαι και να μονολογείς:«Όπως μεθάνε τα κλαριά / απ’ τη δροσιά του Μάη, / έτσι χαμένη η βραδιά, / πάλι μην ξαναπάει…» Είναι σαν, καθήμενος ξένοιαστος, μπουχλωμένος από τις σκέψεις της βιωτής, να σπάει στον υμένα της ησυχίας «Ο ΗΧΟΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ», που λέει: «Με τη δική σου τη σκιά ανέμελα προχώρα, δεν ρίχνουν πίσω τους σκιές η συννεφιά κι η μπόρα.» Είναι σαν, ψάχνοντας την αγάπη τη γνήσια, που το όραμά της επλάστη στους ουρανούς, να σκοντάφτεις στις ψευταγάπες των λασπόνερων και της σαπισμένης ζωοπανήγυρης. Είναι σαν, διαβάζοντας τη «ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΣΤΙΧΟΜΥΘΙΑ», ν’ ανακαλύπτεις μυριάδες τέτοιες στιχομυθίες, μες την τρελή και τραλαμένη άσκοπη κοσμοσυρροή της πολύβουης πολιτείας. Όσο κρατεί το μασκαρεμένο πάρτι, «ο χορός καλά κρατεί», όμως άμα οι μασκαροστολές κρεμασστούν στο καρφί της μισάντρας, τότε αρχίζουν οι μυριάδες τέτοιες στιχομυθίες, που την απάντησή τους δίνει ο στίχος: «Τι κι αν τις ώρες της χαράς η μοναξιά έχει ληστέψει; Μου απομένει μόνο η σκέψη.» Κακό πράμα η μοναξιά, όμως δυσεύρετη και η σωστά καθοδηγούσα σκέψη και λίγοι όσοι μπορούν να κρατούν σταθερά το πηδάλιο της σωστής σκέψης και να μην παρατάν το άρμενο ακυβέρνητο. Γιατί για να φτάσεις στα «ΣΥΝΟΡΑ», πρέπει να γνωρίζεις το στοιχειώδες: «Μάθε του χρόνου οι εποχές, δεν είναι μόνο Άνοιξη. Βλέπε με δέος το παρόν, του μέλλοντος την άφιξη.», που για μυριάδες, δυστυχώς, δεν είναι στοιχειώδες. Γιατί αν ήταν, ο κόσμος θα ήταν κομμάτι καλύτερος. Ο Δρ. ΤΑΚΗΣ ΣΠΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ δεν έγραψε τη συλλογή, αλλά και τα άλλα σημαντικά ποιήματά του για να γίνει ποιητής ή για να τον ονομάσουν ποιητή, αλλά, όπως προκύπτει από την ανάλυση του «DNA» της ποίησής του, για να εξωτερικεύσει και μάλιστα δημόσια, την πλημμυρίδα των αισθημάτων και συναισθημάτων, που τον φόρτωσε η ζωή, σε συνδυασμό με τα ειδικά ευγενή μέταλλα, με τα οποία είναι σφυρηλατημένη η Γορτυνιακή του καρδιά….»
Η ποίηση του Δρ. ΤΑΚΗ ΣΠΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ, είναι παραδιοσιακή, τρυφερή, συγκινητική και ξεχωριστή, θα συμπληρώναμε. «ΕΤΣΙ, ΚΑΠΩΣ ΑΠΡΟΟΠΤΑ…» λοιπόν, προέκυψε μία εξαιρετική πνευματική δουλειά.

ΦΥΛΛΑ ΚΙ ΑΝΟΙΧΤΟ ΒΙΒΛΙΟ


(*) Πρόλογος της Ζαχαρούλας Γαϊτανάκη στην ποιητική Ανθολογία «ΜΕ ΤΗ ΦΛΟΓΑ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ» – «WITH THE FLAME OF CREATION»: “Το βάθος της ζωής είναι ο μεγάλος Δημιουργός των πάντων.” (Άλκης Θρύλος)
Οι Έλληνες Λογοτέχνες, ιδιαίτερα οι Ποιητές μας, είναι “οι σεισμογράφοι” της εποχής μας. Κι είναι οι καιροί γόνιμοι για να οικοδομήσουν το έργο τους με στοιχεία της ζωής που εξελίσσεται κι αλλάζει, άλλοτε προς το καλύτερο, συχνά, δυστυχώς, προς το χειρότερο. Ενώ έχουμε κατακτήσει τόσα πολλά, ζούμε σ’ έναν παγκόσμιο τρόμο.
Σήμερα η χώρα μας, διαθέτει μερικούς από τους πιο ταλαντούχους Ποιητές. Βαδίζουν πάνω στα χνάρια των παλαιοτέρων, του Κάλβου, του Σολωμού, του Βαλαωρίτη, του Παλαμά, του Δροσίνη, του Καβάφη, του Καρυωτάκη, της Πολυδούρη, του Σικελιανού, του Σεφέρη, του Ελύτη, του Βάρναλη, της Μυρτιώτισσας, του Ρίτσου και τόσων άλλων, που και κείνοι στων προγόνων μας την ποίηση στηρίχθηκαν: στα Έπη του Ομήρου, στη Σαπφώ, στη λυρική ποίηση, στους μεγάλους τραγικούς, στον Αριστοφάνη…
“Ο εμπνευσμένος καλλιτέχνης δέχεται μέσα στο άτομό του, ίσως και χωρίς να το ξέρει πάντα, αυτόματα την ψυχή των γύρω του ανθρώπων, δίνει έκφραση, φωνή, στο σιωπηλό τραγούδι των γύρω του ψυχών.” (Άλκης Θρύλος, “ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΜΕΛΕΤΕΣ ΙΙΙ”, Αθήνα 1925) Αυτός είναι και ο στόχος της Ανθολογίας του “ΚΕΛΑΙΝΩ”, που συγκέντρωσε τόσους καλούς Δημιουργούς στις σελίδες της. Οι ψυχές των Ποιητών και οι ψυχές των συνανθρώπων τους συναντώνται σε τούτη τη συλλογή εκλεκτών ποιημάτων. Προβάλλεται έτσι ένα αξιόλογο ανθρώπινο δυναμικό κι ένα ενδιαφέρον από κάθε άποψη ποιητικό υλικό. Είναι οι πρεσβευτές της σύγχρονης ελληνικής ποίησης, η οποία επιζητεί να βρει τη δική της θέση και καταξίωση στο χώρο της παγκόσμιας Ποίησης και της οικουμενικής Τέχνης.
Με την Φλόγα της Δημιουργίας τους, οι ανθολογούμενοι λογοτέχνες, κρατούν άσβεστη τη φωτιά στο βωμό των πανανθρώπινων ιδανικών και αξιών και στέλνουν, αυθεντικά και ξεκάθαρα, τα μηνύματά τους στους ομοτέχνους τους σ’ όλο τον κόσμο, στους αναγνώστες και στους φίλους της ποίησης, όπου γης.
Μ’ έναν στίχο τους, ένα ποίημά τους, οι Δημιουργοί μας στοχεύουν στη διαχρονική τους επιβίωση μέσω του έργου τους. Ακούραστοι δουλευτές της Τέχνης τους, προσπαθούν να χαρίσουν σ’ όλους μας την αισθητική απόλαυση και να πραγματώσουν τον Καβαφικό στίχο (από το ποίημα “ΠΟΛΥ ΣΠΑΝΙΩΣ”): “Ίσως κι ο ποιητής να μη διάβηκε στη ζωή άσκοπα.”


(*) Αρχιμανδρίτου Γρηγορίου Γ. Λίχα (από την Ελάτη Δήμου Γορτυνίας): «ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ ΠΟΥ ΤΡΙΖΕΙ», Σελ.: 46, Πολυτονικό, Έκδοση Ιεράς Μονής Προφήτου Ηλίου Πρέβεζα, 2002

«Είπε ο σοφός εκείνος: «Ζούμε στην εποχή των τελείων μέσων και των συγκεχυμένων σκοπών». Ναι ! Να όμως που τα «τέλεια μέσα», παραμένουν πάντοτε «μέσα». Και «οι συγκεχυμένοι σκοποί», παραμένουν – δυστυχώς – «συγκεχυμένοι». Και το μπέρδεμα συνέχεια μεγαλώνει. Ληγμένες συνειδήσεις’ νυσταγμένες αξίες’ μεταλλαγμένες ελπίδες’ εμφιαλωμένα όνειρα’ ιδανικά μιας χρήσης, με υποστηλώματα και δεκανίκια ! Αν αρκεσθεί κανείς σ’ αυτά σ’ αυτά στις σχέσεις του με τους νέους, θα είναι σαν να παίρνει ένα Κόνκορντ (που έχει φτιαχτεί να πετάει υπερηχητικά)» και, κυλώντας το, να πουλάει με αυτό στις γειτονιές κρεμμύδια ! Καλό και τίμιο το εμπόριο κρεμμυδιών. Όμως έσχατος εξευτελισμός για το Κόνκορντ, την νεανική, δηλαδή, ηλικία την γεμάτη ενθουσιασμό και χάρη. Και εσχάτη φτώχεια για τον έμπορο, που χρησιμοποιεί ένα τέτοιο αεροπλάνο για καροτσάκι ! Ανάλογες σκέψεις οδήγησαν στο βιβλίο αυτό. Πυρήνας τους, δυο ομιλίες σε νέους της περιοχής.» Αυτά γράφει στον Πρόλογό του ο Πανσολογιότατος Αρχιμ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Γ. ΛΙΧΑΣ.
Το 1998 μας χάρισε πνευματική χαρά μεγάλη με το μικρό αλλά υπέροχο βιβλίο του «ΠΑΝΑΓΙΑ ΓΑΡΖΕΝΙΚΙΩΤΙΣΣΑ». Το 2002 μας προσφέρει το «ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ ΠΟΥ ΤΡΙΖΕΙ» (χωρισμένο σε δύο μέρη: Α’ Ζούμε σ’ ένα όνειρο που τρίζει και Β’ Πάμε πλατεία;), με κείμενα που μιλούν για το Θεό, για σοφία και σύνεση, για σοβαρότητα και υπευθυνότητα, για αισιοδοξία, ζωή και ελπίδα. «Η νεανική ηλικία» μας λέει κλείνοντας το δεύτερο μέρος του βιβλίου «διακρίνεται για την ειλικρίνειά της. Οι νέοι θέλουν να φαίνονται αυτοί που είναι. Προσοχή όμως ! Ειλικρίνεια πρώτα – πρώτα ενώπιον του Θεού. Ειλικρίνεια δεν είναι να παρου-σιάζουμε τον εαυτό μας, όπως είναι, αλλά να τον φτιάχνουμε, να τον διορθώνουμε, να γίνει αυτό που θέλουμε, και πρέπει να είναι…. Η ζωή είναι όμορφη και γλυκιά. Εμείς την χαλάμε ! Όταν αφηνόμαστε και κάνουμε πράξεις που την δηλητηριάζουν. Λοιπόν, προσοχή ! Όλες μας τις πράξεις και τα διλήμματα να τα διέπουν τα ερωτήματα: Αντέχει στο βλέμμα του κόσμου; Αντέχει στο βλέμμα του θεού; Μπορώ να πω μαζί με τον άγιο Εφραίμ εκείνο το θεάρεστο: Πάμε πλατεία;» (σελ. 42 – 43)
Το «ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ ΠΟΥ ΤΡΙΖΕΙ» του Αρχιμ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ Γ. ΛΙΧΑ περιέχει ωραίες σκέψεις, εύστοχα παραδείγματα και θέτει γόνιμους προβληματισμούς για το μέλλον και τη ζωή του καθενός μας. «Θα… Θα… θα…Πόθοι. Οραματισμοί. Στόχοι. Προσανατολισμοί. Επιδιώξεις. Όλα αυτά προτρέπουν, ενθαρρύνουν, εμπνέουν, ενθουσιάζουν, κατευθύνουν.» Ο π. ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ έχει το χάρισμα με ευλάβεια, γλώσσα οικεία και «λίγο χιούμορ» να μεταδίδει την αλήθεια του Θεού. Το νέο του βιβλίο, αποκτήστε το, μελετήστε το και τοποθετείστε το δίπλα στο πρώτο του. Ανατρέχετε συχνά και στα δύο, είναι ψυχής τροφή και ανάταση…


(*) Η ιστορία για μικρά παιδιά της κ. Χρυσάνθης Σπυροπούλου – Σπανού: “Η ΠΙΓΚΟΥΪΝΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΙΓΚΟΥΪΝΑΚΙΑ ΤΗΣ”, σελ.: 28, Εκδόσεις “Σύγχρονη Εποχή”, Αθήνα 2002, ISBN: 960-224-915-3
Η νηπιαγωγός κ. Χρυσάνθη Σπυροπούλου, σύζυγος του κ. Ηλία Σπανού από το Χρυσοχώρι Γορτυνίας, έγραψε και εικονογράφησε μία όμορφη, τρυφερή και διδακτική ιστοριούλα για τους μικρούς μας φίλους για να κρατήσει συντροφιά σ’ αυτούς και στους γονείς τους που θα μοιραστούν στιγμές επικοινωνίας και ψυχαγωγίας. Είναι μία καλαίσθητη έκδοση στο χώρο του παιδικού λογοτεχνικού Βιβλίου, όπως και όλα τα βιβλία της συγγραφέως.


(*) Ηλία Π. Αθανασόπουλου (από το Σταυροδρόμι): «Ο «γιούκος» μου Ευθυμογραφήματα, σελ. 152, Αθήνα 2002, ISBN: 960-91922-0-3  Το εισαγωγικό σημείωμα είναι του κ. Ηλία Γιαννικόπουλου (από Λαγκάδια).    Παρακαλώ προσέξτε. Ας γνωρίσουμε πρώτα τον συγγραφέα του βιβλίου, όπως μας συστήνεται με δικά του λόγια: «Ο Ηλίας Π. Αθανασόπουλος είναι εκπαιδευτικός της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης και δεν έχει «λιγουρευτεί» ποτέ καμία θεσούλα της Ανώτερης και Ανώτατης Εκπαίδευσης. Δεν έχει εκδόσει άλλο βιβλίο με ευθυμογραφήματα. Δεν έχει δεχθεί ποτέ σφαλιάρα από την κ. Αθήνη…Δεν έχει κυκλοφορήσει ποτέ ποιήματα και συλλογές… Δεν ξέρει να δένει τη γραβάτα του. Ξέρει δηλωτή, ξερή, πόκα και «Θανάση… Έργα του ιδίου: Πίνακες ζωγραφικής, ένα πατίνι στο χωριό του, ένα παραδοσιακό τζάκι στην κύρια κατοικία του, μια πέτρινη βρύση στη δευτερεύουσα μη εξοχική κατοικία του, μια ξερόμαντρα στο ποτιστικό του. (Τα κεραμίδια της σκεπής του σπιτιού του τα «γύρισε» με τους φίλους του και τους συγγενείς του).» Στο ίδιο πνεύμα κινούνται και τα ευθυμογραφήματα του βιβλίου, τα οποία χωρίζονται σε 4 μέρη: Εκείνα τα χρόνια στο χωριό… «Κοκκολόγια» από γιορτές και εκδηλώσεις, Κοινοτικά – εκλογικά – πολιτικά «πιπεράτα και…χρωματισμένα» και Ωιμέ, πολίτη της Αθήνας ! Ωιμέ, πολίτη του σήμερα ! Τα σκίτσα είναι του συγγραφέα. Υπέροχη η φωτογραφία του εξωφύλλου με τον… γιούκο !!! Χρήσιμο το ερμηνευτικό ΓΛΩΣΣΑΡΙ στο τέλος, για μας τους νεώτερους.

Ας χαρούμε ένα απόσπασμα από το ευθυμόγραφημα «ΟΥΡΙΤΣΑ ΚΑΙ ΟΥΡΕΣ» (σελ. 117 – 118): «Όλες καθιστές δουλεύανε και κουσκουτεύανε. Μα δεν «πιάστηκε» ο κώλος τους τόσες ώρες πάνω στο πέτρινο πεζούλι; Σουρούπωσε κι ακόμα κάθονταν! Οι δυο γνέθανε, η άλλη έπλεκε κι έλεγε: Ρε συμπεθέρες την είδατε την γειτόνισσα, τη στραβοκάνα… την κουνάει την… ουρίτσα της. Βολίδα τις προσπέρασα με το πατίνι μου και φευγαλέα κάτι πρωτάκουστο πήρε τ’ αυτί μου. Μα άκουσα καλά; Έχει η γειτόνισσά μου ουρίτσα; Μα αν είχε, τόσα χρόνια τη συναντώ, τη γνωρίζω, θα την έιχα δει. Εκτόςαν, καθώς περπατάει, να την κρύβει πάντα μέσα στα σκέλια της… [….] Μεγάλωσα. Ήρθα στην Αθήνα να σπουδάσω, να γίνω μεγάλος, να εξηγώ ό,τι δεν μπόρεσα να εξηγήσω, μικρό παιδί, στο χωριό. Μα εδώ περισσότερο μπερδεύτηκα. Εδώ, που ο ουρανός μικραίνει, όλα μεγάλα και παράξενα μου φαίνονται. Οι ουρίτσες έγιναν ουρές. Άντρες και γυναίκες όλοι έχουν ουρές. […] Όπου πηγαίνω ακούω τη φράση: στην ουρά σου, κυρία, στην ουρά σου, κύριε…»
Τι είναι “Ο “ΓΙΟΥΚΟΣ” ΜΟΥ” του κ. Ηλία Π. Αθανασόπουλου; Με τρεις κουβέντες θα έλεγα ότι είναι ΕΝΑ ΑΠΟΛΑΥΣΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ. Γιατί με χιούμορ και εύστοχη σάτιρα καταγράφει μια πραγματικότητα που αλλιώς θα ήταν φορτίο ασήκωτο. Μην χάσετε την ευκαιρία να διαβάσετε αυτό το βιβλίο.


(*) Γιώργης Χαλατσάς: «ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΙ», Αυτοέκδοση, Αθήνα 2008

«Είναι από τους πιο παραξηγημένους όρους της εποχής μας. Ο περισσότερος κόσμος λέγοντας «Διανόηση» εννοεί το σύνολο των ανθρώπων μέσα σε μία κοινωνία με κάποια πανεπιστημιακή μόρφωση. Άλλοι πάλι στενεύουν τον όρο εννοώντας κάποια διακεκριμένη και ξεχωριστή μόρφωση. Άλλοι, τέλος τον ανάγουν στην πνευματική δραστηριότητα γενικότερα. Τι είναι όμως η διανόηση; Όλα αυτά μαζί με το πρόσθετο γνώρισμα της πνευματικής ευπάθειας σαν παροχής μέσα στο κοινωνικό σύνολο…» («Η ΔΙΑΝΟΗΣΗ», σελ. 77)
Ο Γιώργης Χαλατσάς υπηρετεί από το 1956 τον πεζό λόγο, γράφοντας διηγήματα και δοκίμια. Τούτο είναι το 20ο έργο του.
Με το βιβλίο «ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΙ», ο Γιώργης Χαλατσάς παίρνει θέση για πολλά θέματα της εποχής μας αλλά κυρίως του χώρου μας του λογοτεχνικού, καταθέτοντας απόψεις που χρήσουν της προσοχής μας και του προβληματισμού μας. Αξίζει να διαβάσετε τους διαλογισμούς του και να απολαύσετε τα θαυμάσια κείμενά του. Ο Γ. Χαλατσάς είναι ένας από τους καλύτερους πεζογράφους του καιρού μας.

READ A BOOK


(*) Η ΘΕΟΔΩΡΑ ΚΟΥΦΟΠΟΥΛΟΥ-ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ & Η ΣΤΟΧΑΣΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ
Η Θεοδώρα Κουφοπούλου-Ηλιοπούλου γεννήθηκε στο Σπάθαρι Αρκαδίας. Από μικρή οραματίζεται και αγωνίζεται για έναν καλύτερο κόσμο. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές «Δροσοσταλιές» και «Ζωή σε τραγουδώ» το 1994, «Στον Κήπο της ψυχής μου» το 1999, «Στοχασμών ευωδίες» το 2003, «Αχτίδες Φωτός» (δίγλωσση: ελληνικά – αγγλικά σε μετάφραση της Ζαχαρούλας Γαϊτανάκη) το 2005 και «Πορεία προς το φως» το 2009. Επίσης τα Λαογραφικά «Ταξίδι Νοσταλγίας στο Σπάθαρι» και «Ο Οικισμός μας Αγία Κυριακή». Η ποίησή της είναι μια ειρηνευτική επιχείρηση, μια ανθρωπιστική επέμβαση ενάντια στις βομβιστικές προσπάθειες κάποιων επιπόλαιων ανθρώπων. Τα ποιήματά της έχουν συναίσθημα και στοχασμό. Κάθε στίχος της είναι ένα νοσταλγικό ταξίδι, μια ποιητική αντίσταση. Είναι μια πολλά υποσχόμενη φωνή κι ελπίζω το καλύτερο για αυτήν.
«Ένα χαμόγελο και κάθε ψυχή αγαλλιάζει», γράφει. Τα σφαλισμένα στόματα των σύγχρονων ανθρώπων προτρέπει σε χαμόγελα ζωής και επικοινωνίας. Γιατί η ζωή είναι χάρισμα, θαύμα, ένας ανεκτίμητος θησαυρός. Μα ανήκει. Εμείς φταίμε αν δεν ξέρουμε να εκτιμήσουμε αυτό το δώρο. Λέει στο ποίημά της «ΕΣΥ ΦΤΑΙΣ»: «Πνοή αγέρα. / Λάμψη και όνειρο η Ζωή. / Τι κρίμα, / τ’ αγέρι αν δεν ρούφηξες, / τη Λάμψη αν δεν κράτησες / το όνειρο αν δεν έζησες. / Εσύ φταις.»
«Είτε καλοί είμαστε είτε όχι, ο ήλιος ανατέλλει για όλους μας», γράφει. Κι άλλοι στίχοι της που ξεχωρίζουν:
«Κι αν έμαθα να τραγουδώ, / είναι γιατί αγκάλιασα τον ήλιο».
«Σε είδα να καίγεσαι με το βάρος της νοσταλγίας».
«Δάκρυσε η ψυχή μου Σπάθαρι» ( για τη γενέθλια γη της).
«Τίνος ζωγράφου πινελιά, / ή μήπως Θεϊκό χέρι/ σ’ έπλασε Αρκαδία;»
«Υγραίνουν τα μάτια στις θύμισες του χτες».
«Ποτέ μη χάσεις το φως σου Πατρίδα».
«Σ’ αφουγκράστηκα κοχύλι του Αιγαίου. Έγινες στίχος.»
«Τα σοφά σου λόγια μάνα, / βακτηρία μου / στους βραχόσπαρτους δρόμους».
«Την τέχνη σου την έμαθα, Γεωργέ Πατέρα».
«Θα ’ρθει καιρός, ψυχές να θρέψω».
«Διάπλατα την καρδιά μου άνοιξα, / να κλείσω μέσα, / ολάκερη την ύπαρξή σου αγάπη». «Όπως βαθιά αισθάνομαι, συλλογιέμαι, προσεύχομαι, έτσι και γράψω».
«Προσευχή είναι η ποίηση. / Επικοινωνία με το ασύλληπτο.» Έχει επίσης καταπιαστεί και με την δύσκολη μορφή ποίησης ΧΑΙ-ΚΑΪ (Γιαπωνέζικη γραφή, 5-7-5 συλλαβών με νόημα). Να μερικά δείγματα αυτής της έμπνευσής της:

Με τα δανεικά / έγδυσαν τους Έλληνες. / Κρυφή παγίδα.

Έφυγες νιότη / Γηροκομείον – Ελλάς / Αγάντα φυλή.

Ήταν αλαζών. / Πήγα να τον ξαναδώ. / Μηδέν αχνάρια.

Ανθούς έβγαζαν / της μάνας μου τα χέρια / κι ας ήσαν σκληρά.

Χάμω το «εγώ» / Ανέβηκα πιο ψηλά. / Έριξα σπόρο.

Λούης ο φόβος. / Σμίγω τρία δάχτυλα. / Στέρεο μέλλον.

Δεν σε προδίδω / φτώχεια αγαπημένη / άξιος οπλισμός.

Κάθαρση ψυχής / η γνώση αμαρτίας. / Ο Θεός γελά.

Καρπός θα δέσει. / θέλουν χρόνο οι στίχοι. / Βλάβη τ’ άγουρο.

Ένα ποίημα / αχρηστεύει θάνατο. / Χαίρου ποιητή.

Στο Ηφαίστειο / δεν ανθίζουν λουλούδια / πρόσεχε καρδιά.

Έπεσες; Μην κλαις. / Γέλα που σηκώθηκες / άξια δοκιμή.
Έχοντας διαγράψει την δική της πορεία στην ποίηση και στη λαογραφία, η Θεοδώρα Κουφοπούλου – Ηλιοπούλου, με την αίσθηση του μέτρου και την σεμνότητα που την διακρίνει, συνεχίζει να προσφέρει έργο άξιο προσοχής και προβληματισμού.


(*) Ευδοκία Μουλιανάκη- Βαρβαροπούλου: «ΟΔΟΙΠΟΡΟΙ Τ’ ΟΥΡΑΝΟΥ», ποιήματα αφιερωμένα στα παιδιά της, σ.: 48, Αθήνα 2002
«Στο λίκνο σ’ εκοίμιζε… / μάνα φτερούγες τρυφεράδας άπλωνε… / Ήλιος και φεγγάρι / οδοιπόροι τ’ ουρανού / άλλαζαν βάρδιες. / Τα δένδρα ορθώναν ανάστημα. […..] / Στου φάρου ξαπόστασες τα σκαλιά. / Πνοές μηνύματα άγγιξαν την ψυχή, / δάκρυα, γέλια ανάκατα μ’ ιδρώτα / ζυμώθηκαν κι έκτισαν / το όνειρο μιας ζωής.» («Οδοιπόροι τ’ ουρανού» ).
Η ποιήτρια, διηγηματογράφος, μέλος της «ΔΕΕΛ» κ. ΕΥΔΟΚΙΑ ΜΟΥΛΙΑΝΑΚΗ – ΒΑΡΒΑΡΟΠΟΥΛΟΥ, γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης. Αυτή είναι η πρώτη ποιητική της συλλογή. Περιέχει 38 ελευθερόστιχα ποιήματα, που μας καλούν να πορευτούμε μαζί τους στη συγκίνηση, στα συναισθήματα, στις εικόνες, στην Ιστορία, σε φευγάτα αγαπημένα πρόσωπα, στην ίδια τη ζωή…
«Κάποιες νότες σκορπίζονται… / τις μαζεύουν τα κύματα. / Δυό στίχοι απλοί… / Γίνονται μηνύματα…» ( από το «Ποίηση – Μουσική» .)
Χωρισμοί και ανταμώματα, «μια θεσούλα στη καρδιά», ένα «δάκρυ χαράς / κάποιας ευτυχίας», ο ερχομός ενός παιδιού «δώρο ακριβό», η προσμονή μιας ανατολής, «ένα δάκρυ συγγνώμης, / ένα χαμόγελο λύτρωσης» και ταξίδια… «Πελαγίσιο τ’ όνειρό μου» μας λέει η ποιήτρια και «μια πληγή γίνεται τριαντάφυλλο / αφήνεται πάνω στο κύμα»…
Η συλλογή «ΟΔΟΙΠΟΡΟΙ Τ’ ΟΥΡΑΝΟΥ» της κ. ΕΥΔΟΚΙΑΣ ΜΟΥΛΙΑΝΑΚΗ – ΒΑΡΒΑΡΟΠΟΥΛΟΥ, περιλαμβάνει στίχους «κόντρα στη πίκρα της μοναξιάς». Στο κύλισμα του χρόνου, φυλακίζει τις εμπειρίες των νοερών και των πραγματικών περιπλανήσεών της, ταξιδεύει τα όνειρά της, ψάχνει το αντίδοτο της πίκρας, της θλίψης, της απογοήτευσης, κάνει ποίηση και τέχνη τις ιδέες της, τις πεθυμιές και την ελπίδα της για ένα καλύτερο αύριο, χωρίς «πικρό ψωμί», βόμβες, τάνκς και φοβισμένα βλέμματα. Και μας κάνει να θέλουμε να πορευτούμε μαζί της για έναν τέτοιο σκοπό, στην ανοικοδόμηση ενός καινούργιου κόσμου…


(*) Ηρώ – Χρυσάνθη Αλεξανδράκη: «ΠΟΡΕΙΕΣ & ΣΤΑΘΜΟΙ», ποιήματα, σελ.: 64, εκδόσεις «Μαυρίδη» Αθήνα 2007

«Σταθμοί των τρένων, / παγεροί και βουβοί, / σφιχτοδεμένοι με χωρισμούς κι αντάμωσες, / ποτισμένοι με δάκρυα / των ματιών και της καρδιάς, / τυλίγονται βιαστικά / στ’ αδράχτι της λήθης / και πεθαίνουν άδοξα / μεσ’ στου χρόνου το γοργοκύλισμα. / Κι όμως, / υπήρξαν κάποτε / τερματικοί σταθμοί ζωής.»  (Το ποίημα «ΛΗΘΗ», σελ. 37)

Οι «ΠΟΡΕΙΕΣ & ΣΤΑΘΜΟΙ» της κ. Ηρώς – Χρυσάνθης Αλεξανδράκη μας οδηγούν σε δρόμους υψηλής ποίησης και στοχασμού, εκεί όπου το συναίσθημα συναντά τις αναμνήσεις, τις πικρές στιγμές και τα όνειρα, ευχές που δεν καρποφόρησαν, αγαπημένα πρόσωπα που φύγανε για το στερνό ταξίδι. Είναι τα ποιήματά της «Πορείες και σταθμοί. / Η ζωή μας…/ Η ζωή.» Είναι μνήμες «ανυπότακτες στη λήθη / με χαρμολύπη ζυμωμένες». Είναι οι στίχοι της δρόμοι που ανοίγονται μπροστά στον καθένα μας, δρόμοι αρετής ή κακίας, προορισμοί άγνωστοι, άλλοτε ευθείες γραμμές, συχνά δύσβατα μονοπάτια, μα πάντα το ταξίδι έχει το δικό του ενδιαφέρον, τις εμπειρίες του, τους σκοπούς του, τη δική του συντροφιά. Για ν’ ακούσουμε την Μουσικής της σιωπής, περπατώντας στη βροχή και μεθώντας «καρδιά κι ακοή» από ήχους φθινοπώρου και της ψυχής ανεβάσματα.
Οι «ΠΟΡΕΙΕΣ & ΣΤΑΘΜΟΙ» στέλνουν κι ένα μήνυμα ανάτασης, χαράς, προσμονής: «Αρματώσου γερά, / φόρα ελπίδας φτερά, / η ροδαυγή πόνους σβήνει. / Είν’ καθρέφτης η ζωή, / στάσου εμπρός γελαστή / να γελάσει κι εκείνη».
Η κ. Ηρώ – Χρυσάνθη Αλεξανδράκη με τούτη την θαυμάσια ποιητική συλλογή (αφιερωμένη στην Άννα Μπέση) μας παίρνει μαζί της σε ένα μοναδικό δρομολόγιο, σ’ ένα «άγνωστο μονοπάτι, / αχαρτογράφητο, / από εμπειρίας νέας φως πλημμυρισμένο».

books


(*) Γιώργος Ι. Μποτής: «ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΣΤΗ ΜΟΓΓΟΛΙΑ»,  δίγλωσση έκδοση (ελληνικά και σε αγγλική απόδοση από τον Φ. Ραμπ), σελ.: 286, εκδόσεις «Πλάτανος», Αθήνα 2007, ISBN: 978-960-88278-5-1,  Αφιερωμένο στα παιδιά του Βίκυ και Γιάννη

«Ακούστηκαν πολλά και ωραία τραγούδια με παραδοσιακή μουσική, που μας ενθουσίασαν όλους. Οι παραδοσιακές φορεσιές των τραγουδιστών αλλά και πολλών συνέδρων ποιητών με τις δικές τους εθνικές ενδυμασίες έδινε ένα πολύχρωμο μωσαϊκό, ένα φαντασμαγορικό θέαμα. Έβλεπα σε μικρογραφία όλες τις φυλές του κόσμου. Μια εικόνα, που θα μου μείνει για πάντα μέσα μου, όσο ζω. Σκεπτόμουν ότι πόσο ωραίο πράγμα θα ήταν, αν όλοι μας αποτελούσαμε μια παγκόσμια οικογένεια. Μια οικογένεια χωρίς αντιδικίες, χωρίς διαξιφισμούς, χωρίς πολέμους. Όμως αυτή η σκέψη είναι μια ουτοπία, αφού το συμφέρον μεταξύ των λαών διχάζει και διαιρεί τον κόσμο. Ένας διχασμός ανελέητος, που οι μεγάλες και οικονομικά ισχυρές δυνάμεις, παρεισφρύουν στις μικρές και ανήμπορες τοπικές κοινωνίες με σκοπό την εκμετάλλευση. Έτσι αρχίζει ένας φαύλος κύκλος αφαίμαξης και ύπουλης υπονόμευσης. Η παγκόσμια «οικογένεια» τρώει τις σάρκες της, αρκεί να επιτευχθούν οι στόχοι των ισχυρών, των υποκινητών…» (σελ. 61 – 62)

Ένα βιβλίο – έκπληξη, με θαυμάσιο κείμενο, φωτογραφικό υλικό και φροντισμένο ακόμη και στις λεπτομέρειές του μας δίνει ο Βαχλαίος διαπρεπής νομικός, ποιητής και επίτιμος Διδάκτορας λογοτεχνίας, αντιπρόσωπος στην Ελλάδα του «Παγκόσμιου Κογκρέσου των Ποιητών» Δρ. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΠΟΤΗΣ. Το 2006, βρέθηκε με την σύζυγό του κ. Διονυσία Μποτή στο Ουλάν Μπατόρ την πρωτεύουσα της Μογγολίας, όπου πραγματοποιήθηκε η 26η Συνάντηση του «Παγκόσμιου Κογκρέσου των Ποιητών» (απ’ όπου έλαβε και τον Διδακτορικό Τίτλο μαζί με την επίσης Βαχλαία λογοτέχνιδα κ. Ζαννέτα Καλύβα – Παπαϊωάννου). Τις εντυπώσεις του από αυτό το ενδιαφέρον ταξίδι στην χώρα του Τζέκινς Χαν μας μεταφέρει ο κ. Μποτής με τρόπο γλαφυρό, με χιούμορ και ξεχωριστή ευαισθησία. Αν με λίγα λόγια μου ζητούσαν να μιλήσω για το βιβλίο αυτό θα έλεγα: «Μου άρεσε πολύ. Το διάβασα απνευστί. Διαβάστε το και θα με θυμηθείτε».


(*) Από τις εκδόσεις «ΦΥΛΛΑ»  του Κοντοβαζαινίτη δημοσιογράφου Δημήτρη Χαρ. Μητρόπουλου, κυκλοφόρησε το βιβλίο (Βιογραφικό λεξικό Αρχαίων Ελλήνων) της Βασιλικής Ζαχαροπούλου «ΑΡΧΗ ΣΟΦΙΑΣ ΟΝΟΜΑΤΩΝ ΕΠΙΣΚΕΨΙΣ» (Από Υστερομυκηναϊκή έως Υστερογεωμετρική – πρώιμη Αρχαϊκή περίοδο), σελίδες 192, Τρίπολη, σε 300 αντίτυπα
Με βάση την έρευνα που έκανε η εκπαιδευτικός κ. Βασιλικής Ζαχαροπούλου, που έχει γεννηθεί στο Σταφιδόκαμπο Ηλείας και έχει πραγματοποιήσει μεταπτυχιακές σπουδές στην Προϊστορική Αρχαιολογία, «δημιουργήθηκε ένα Βιογραφικό Λεξικό στο οποίο περιλαμβάνονται προσωπικότητες που σημάδεψαν ανεξίτηλα την ιστορία της εξέλιξης του ανθρωπίνου πνεύματος, άνθρωποι της επιστήμης, των γραμμάτων, των τεχνών από την Προϊστορική Εποχή έως και τον 6ο μ.Χ. αιώνα…. Συμπεριλαμβάνονται δε όχι μόνο γνωστά ονόματα αλλά και δημιουργοί άγνωστοι, στο ευρύ κοινό, που έχουν καταγραφεί από ελάχιστες πηγές και είναι γνώριμοι μόνο των αρχαιολόγων και των ιστορικών» (σελ. 10)
Πρόκειται για μια σημαντική εργασία, που διαβάζεται με ενδιαφέρον και αποδεικνύει αυτό που έγραψε ο Ευρυπίδης στην «Ανδρομάχη» του: «Τ’ αχνάρια των σπουδαίων ανθρώπων δεν τα σβήνει ο χρόνος’ κι αν πεθάνουν αυτοί, της αξίας η φήμη τους μένει λαμπρή». Αρκεί οι νεότεροι μελετητές να αναδεικνύουν των προγόνων τους τα σπουδαία έργα, όπως έκανε και η κ. Βασιλική Ζαχαροπούλου.

PENCIL CLIPART


(*) Κωνσταντίνος Ι. Αντωνόπουλος: «ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ ΑΡΚΑΔΙΑΣ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΟΥ», σελ. 136, Αυτοέκδοση, Μυτιλήνη 2007.

«Αυτή είναι η εικόνα του χωριού μας σήμερα. Μοιάζει με ένα καράβι που αρμενίζει στη θάλασσα του χρόνου. Όλοι εμείς που το αγαπάμε και το έχουμε μόνιμα στο νου και στην καρδιά μας, το βλέπουμε πότε από κοντά και πότε με τα μάτια της φαντασίας μας και κάνουμε μια ευχή να υπάρχει πάντα, να δέχεται μέσα στη ζεστή αγκαλιά του τα παιδιά του και τα παιδιά των παιδιών του αιώνια.» (Από τον Επίλογο, σελ. 131)
Ο Κων/νος Ι. Αντωνόπουλος γεννήθηκε στον Παρνασσό Γορτυνίας το 1942. Διορίστηκε υπάλληλος του ΟΤΕ υπηρετώντας στην Καλαμάτα, στην Αθήνα και στη Μυτιλήνη όπου και διαμένει. Επί 20 και πλέον χρόνια διετέλεσε Πρόεδρος του Συλλόγου Πελοποννησίων Λέσβου «Ο Μωριάς». Υπήρξε επικεφαλής της ΔΕΥΑ Μυτιλήνης και της Διοίκησης του Νοσοκομείου Μυτιλήνης. Το «Παρνασσός Αρκαδίας Το χωριό μου», αφιερώνεται στη μνήμη της μάνας του.
Είναι δύσκολο έργο η καταγραφή της ιστορίας, των παραδόσεων, της ζωής των χωριών μας. Ιδιαίτερα στις μέρες μας που ο σύγχρονος τρόπος διαβίωσης μας απομακρύνει από το παρελθόν. Ο κ. Κωνσταντίνος Ι. Αντωνόπουλος καταπιάστηκε με το εγχείρημα αυτό γράφοντας για τον τόπο του και στηριζόμενος στα δικά του προσωπικά βιώματα και στις αφηγήσεις ντόπιων κάποιας ηλικίας. Χρησιμοποιεί γλώσσα οικεία, κατανοητή απ’ όλους και διανθίζει το κείμενό του με πολλά περιστατικά, εικόνες και αναμνήσεις κάνοντάς το ευχάριστο στην ανάγνωση και θελκτικό στην ολοκλήρωσή του. Μας δίνει γενικά στοιχεία για το χωριό, τις ασχολίες των κατοίκων, πώς γίνονταν οι γιορτές και τα πανηγύρια, ο Γάμος, τα Χοιροσφάγια, το μάζεμα των σαλιγκαριών… Ο Παρνασσός έχει πολλές πηγές «βγάζουν όμως πολύ λίγο νερό». Επίσης «Η ευρύτερη περιοχή του Παρνασσού και μάλιστα η δασική έχει αρκετά σπήλαια, τα οποία δυστυχώς μέχρι σήμερα είναι ανεξερεύνητα». Πολλοί κάτοικοι πήραν το δρόμο της ξενιτιάς για μια καλύτερη ζωή ενώ δεν έλειψαν και τα τραγικά γεγονότα που σημάδεψαν τις ζωές των ανθρώπων. Οι Παρνασσαίοι στα ξένα διέπρεψαν και στην πατρίδα προσέφεραν, στους αγώνες για την ελευθερία. Τέλος γίνεται εκτενής αναφορά στους κατοίκους και στα σόγια, στις οικογένειες του χωριού συνοδεία πλούσιου φωτογραφικού υλικού.
Το «ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ ΑΡΚΑΔΙΑΣ Το χωριό μου» του κ. Κων/νου Ι. Αντωνόπουλου είναι γραμμένο με αγάπη για τη γενέθλια γη κι αυτό νομίζω θα εκτιμηθεί από τους συμπατριώτες του που θα διαβάσουν το βιβλίο αλλά και τους φίλους και επισκέπτες του τόπου, οι οποίοι θα μάθουν πολλά για το ωραίο αυτό γορτυνιακό χωριό.


(*) Γιώργος Ι. Μποτής: «ΑΓΑΠΗΣ ΕΓΚΩΜΙΟΝ» – «IN PRAISE OF LOVE», ποιήματα, δίγλωσση έκδοση σε αγγλική μετάφραση του Φίλιπ Ραμπ, σελίδες: 142, εκδόσεις «Βεργίνα», Αθήνα, Απρίλιος 2015. Διορθώσεις-επιμέλεια: Ζαννέτα Καλύβα –Παπαϊωάννου [Η συλλογή είχε λάβει Βραβείο Ποίησης στον ΚΔ’ Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός».]
«Ένας εγώ, ένας εσύ, / άλλος παρέκει περιμένει. / Γινόμαστε, αν είμαστε μαζί, / γροθιά γερή, ατσαλωμένη.» («ΔΥΝΑΜΗ», σελ. 22)
Ένα ακόμη ποιητικό βιβλίο μας προσφέρει για μελέτη ο Αρκαδικής καταγωγής ποιητής και διαπρεπής νομικός Δρ. Γιώργος Ι. Μποτής. Όπως σημειώνει στον Πρόλογό του: «Τα ποιήματα αυτά γράφτηκαν κατά καιρούς και περιστασιακά. Όμως, όλα έχουν ένα κοινό παρανομαστή, την Αγάπη, που τα συνδέει και τα ενοποιεί… Η Αγάπη, σαν συναισθηματική αξία, είναι κάτι το ασύλληπτο, το υπερβατικό, το θείο. Κείται πέραν και άνω της ανθρώπινης λογικής, η οποία αδυνατεί να δώσει τον ορισμό της με συμβατό περιεχόμενο.»
Τα ποιήματα αποτελούν έναν ύμνο στην Αγάπη και σε πρόσωπα αγαπημένα, που άλλα βρίσκονται στη ζωή κι άλλα έχουν φύγει από αυτή. Πόση αλήθεια κρύβουν οι στίχοι του στο ποίημά του «Φεύγει ο χρόνος» (σελ. 15): «… Φεύγει η ζωή, σαν το ποτάμι που κυλά, / τρέξτε, γελάστε, τραγουδείστε δυνατά. / Άλλος κανείς χαρά δεν θα σας φέρει, / παρά εκείνος, που βαθιά σας αγαπά.»
«Κραδασμοί Αγάπης» δυνατοί και ανεκτίμητης αξίας είναι οι στίχοι του Γιώργου Ι. Μποτή στο «ΑΓΑΠΗΣ ΕΓΚΩΜΙΟΝ». Δεν προσδιορίζουν απλά το νόημα της Αγάπης αλλά στέλνουν το μήνυμα πως η ζωή μας χωρίς αυτήν είναι ελλιπής και η καθημερινότητά μας – με τα προβλήματά της και τον αγώνα της – γίνεται φορτίο αβάσταχτο, όταν δεν μας ακουμπά και δεν ακουμπάμε «στης πηγαίας και άδολης Αγάπης» τον στέρεο δεσμό.


(*) Γιώργος Πολύμερος: «ΣΤΑΘΗΣ ΓΡΙΒΑΣ – Δ οκιμαστική τομή στην ποίησή του», Λαμία 2007, σελ.: 80, Εκδόσεις «Λίγγα Γαία».
Είναι μια εργασία που προσθέτει μία ακόμη γνώμη για το έργο του ποιητή Στάθη Γρίβα, το οποίο ακουμπά στον άνθρωπο με ιδιαίτερη ευαισθησία και ειλικρίνεια. Γιατί ο Γρίβας έχει γράψει και για των ανθρώπων τα ανόσια έργα, ‘όχι μόνον για τις καλές τους στιγμές και τα επιτεύγματα. Το βιβλίο του Γ. Πολύμερου κάνει αυτό που λέει ο υπότιτλός του: μια «δοκιμαστική τομή» στο πλούσιο έργο του ποιητή. Είναι όμως μια μικρή, όχι εκτεταμένη προσπάθεια προσέγγισής του με αναφορές και σε άλλους συγγραφείς ανά τους αιώνες. Αυτό σε καμία περίπτωση δεν ακυρώνει την όλη εργασία του κ. Πολύμερου. Επειδή όμως η ποίηση του Στάθη Γρίβα δίνει γόνιμες αφορμές, είμαι βεβαία ότι στο μέλλον – όπως έγινε και πριν από το συγκεκριμένο βιβλίο με το «Στάθης Γρίβας – Αποτυπώνοντας τη ζωή – Ιχνηλασία στον ποιητικό του χώρο» της Ζαχαρούλας Γαϊτανάκη, εκδόσεις «Πλάτανος», 2006 – θα γίνουν και άλλες απόπειρες και ουσιαστικότερες εμβαθύνσεις, χαρίζοντάς μας βιβλία για τον ποιητή, ζηλευτά, τρυφερά όπως οι στίχοι του και ανθρώπινα, γνήσια, οικεία στον πολύ κόσμο, γιατί ευαίσθητος και ξεχωριστός σαν άνθρωπος, φίλος και δημιουργός είναι κι ο ίδιος.

book review


(*) Βασιλική Κνήτου: «ΜΕ ΣΕΝΑ ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ», Μυθιστόρημα, σελ.: 316,
Εκδόσεις «Ψυχογιός», Αθήνα 2007, ISBN: 978-960-453-156-1.

Η κ. Βασιλική Κνήτου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1971. Είναι νύφη της κ. Βάσως Βολακάκη – Παπαϊωάννου από το Πράσινο Γορτυνίας. Ζει και εργάζεται ως φιλόλογος στα Χανιά της Κρήτης. Έχει σπουδάσει επίσης ψυχολογία και ασχολείται με την λογοτεχνική μετάφραση. Από τις εκδόσεις «Ψυχογιός» έχει κυκλοφορήσει και το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο «ΝΑ ΦΕΥΓΕΙ Η ΣΚΟΝΗ ΚΑΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ…».
Από τις νέες συγγραφείς του τόπου μας η κ. Βασιλική Κνήτου, καταπιάνεται στο μυθιστόρημά της «Μ’ ΕΣΕΝΑ, ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ», με τις σχέσεις νέων ανθρώπων, ζευγαριών που αναζητούν την ευτυχία και την αγάπη. Ο Φώτης, η Ειρήνη, ο Αντρέας, η νεαρή Όλγα, η Γιάννα, ο Κώστας, η Μαρία, ο Θανάσης, ο Νίκος, η Ελένη, η Φανή. Συναντήσεις στη «Σιωπή», «Πριν τη σιωπή» και «Μετά τη σιωπή»…
Οι ήρωες χαμένοι στη σύγχρονη ζωή και στους ρυθμούς της, ονειρεύονται, ανταμώνουν, χωρίζουν, ψάχνονται. Συζητούν, μονολογούν, παλεύουν να γίνουν ευτυχισμένοι. Σκέψεις και λέξεις. Αμηχανία και ανάμεικτα συναισθήματα, «έρωτας – θάνατος»., Μη – έρωτας, αποδοχή, «στιγμές»… Ξένα κορμιά, γνώριμη σάρκα, ενοχές. Ένα κλειδί στην πόρτα, λάθη. «Κλεμμένες ώρες, κλεμμένα λόγια». Ακεφιές και εφιάλτες. Ανοχή, μια βαθιά ανάσα. Ένα σβησμένο φως. Βουλιάγματα στη σιωπή. Πνιγηρή ατμόσφαιρα. Ένας πόνος, μια πίκρα, «μια ραγισματιά». Ένα χαμόγελο, η λύτρωση, η προσμονή ενός ερχομού, μια ανάσα, η γιατρειά. Ένα ξεγέλασμα και μια ελπίδα. Θλιμμένα σώματα και «Αντίο». Μέρες, μήνες, χρόνια πεταμένα στα σκουπίδια. Αποστάσεις. «Απ’ την άρνηση ως την υποταγή». Λόγια που χάνουν την σημασία τους. Θυμός. Μοναξιά. Φυγή. Τίποτα. Και η ζωή ποτάμι… Η προσδοκία μιας νέας ζωής καθώς η πόλη ξυπνά και μια νέα μέρα ξημερώνει…
Το μυθιστόρημα της κ. Βασιλικής Κνήτου «Μ’ ΕΣΕΝΑ, ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ» είναι ένα ρεαλιστικό έργο, γραμμένο από έναν νέο άνθρωπο που «ψάχνει» με την πένα του τις ανθρώπινες σχέσεις στην εποχή μας. Το ζητούμενο: η αγάπη, η χαρά της συνύπαρξης, η ανθεκτικότητα στα αισθήματα. Η πραγματικότητα ωμή και γκρίζα: το όνειρο συντρίβεται, η αγάπη πεθαίνει, οι σχέσεις φθείρονται στο πέρασμα του χρόνου, οι σκέψεις φέρνουν πόνο, μεγαλώνουν τις αποστάσεις, χωρίζουν τους ανθρώπους.
Η συγγραφέας χρησιμοποιείς την γλώσσα του καιρού μας. Μικρές προτάσεις οριοθετούν τη διαδρομή που ακολουθούν οι ήρωές της για να βγουν από τα αδιέξοδα που τους οδηγούν οι σχέσεις τους. Το ξεκάθαρο μήνυμα του βιβλίου είναι ότι είτε «μ’ εσένα (είτε) χωρίς εσένα» η ζωή συνεχίζεται.


(*) Αριστείδης Κ. Δημόπουλος: «ΤΟ ΔΡΑΚΟΒΟΥΝΙ ΤΕΩΣ ΓΛΟΓΟΒΑ (Νώνακρις, Τρίπολις, Βλόγοβα, Γλένοβα, Γλόγλοβα) ανά τους ΑΙΩΝΕΣ»
σελ.: 120, Αυτοέκδοση, Αθήνα 2007, ISBN: 978-960-930227-2
Το βιβλίο αφιερώνεται στους γονείς του συγγραφέα, στην αδελφή του Μαργαρίτα και σε όλους τους συγχωριανούς του «άνδρες, γυναίκες και παιδιά που άντεξαν και πέρασαν ανυπέρβλητες δυσκολίες, αβοήθητοι μετά το κάψιμο του χωριού μας».
«ΤΟ ΔΡΑΚΟΒΟΥΝΙ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ : Ένα μικρό χωριό με ιστορία που χάνεται στα βάθη των αιώνων είναι το Δρακοβούνι (τέως Γλόγοβα). Ο Αριστείδης Δημόπουλος, γέννημα – θρέμμα του τόπου, γράφει γι’ αυτόν μ’ αγάπη και μεράκι, δίνοντάς μας ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τη γενέθλια γη. Μας ταξιδεύει ο συγγραφέας στην ιστορία, τη λαογραφία και την παράδοση, στους θρύλους και στα πρόσωπα. Έργο επίπονο και θαυμαστό είναι η συγκέντρωση και η αξιοποίηση του υλικού του, ώστε να ξαναθυμηθούν οι παλαιότεροι και να μάθουν οι νεότεροι Γλογοβίτες και οι αναγνώστες φίλοι του χωριού, «στιγμές» από την κοινωνική ζωή, στιγμιότυπα από την ιστορία της Γλόγοβας, ποιες ήταν οι παραδόσεις του τόπου, οι προλήψεις και οι δεισιδαιμονίες, τα παιχνίδια που έπαιζαν τα παιδιά τα χρόνια τα παλιά («Ο Μπάστακας», «το τόπι», «τα πεντόβολα», το «Γκέω Βαγγέω», «η τυφλόμυγα», «η αμπάριζα», «το μπιζ» κ. ά.), ποια γιατροσόφια χρησιμοποιούσαν για να γίνουν καλά, ποιες παροιμίες τους συντρόφευαν, ποια ήταν τα παρατσούκλια των κατοίκων, τα τοπωνύμια και τόσα άλλα χρήσιμα στοιχεία για το Δρακοβούνι. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στη Μάχη της Γλόγοβας και στην παρουσία των Γλογοβιτών στον πόλεμο του 1940. Το χωριό γνώρισε με την μετανάστευση μεγάλο πλήγμα και σήμερα βρίσκεται στην ίδια μοίρα με όλα σχεδόν τα μικρά χωριά της πατρίδας μας: ερημώνει.
Η μελέτη του Αριστείδη Δημόπουλου προσφέρει στον αναγνώστη της ένα φως ελπίδας, μια αντίσταση πνευματική στον αφανισμό, στην άγνοια, στης Λήθης την επικράτηση. «Το Δρακοβούνι είναι εδώ» μοιάζει να μας λέει. Έχει χιλιάδες λόγους ύπαρξης και επιβίωσης. Είναι εδώ με την ιστορία του, τις φυσικές του ομορφιές, τα ήθη και έθιμά του, τους ανθρώπους του… Τούτο το βιβλίο, ας βρει μια φιλόξενη γωνιά στη βιβλιοθήκη κάθε Δρακοβουνιώτη, ας βρει μια γωνίτσα στην καρδιά σας να βολευτεί και στο νου σας να αξιοποιηθεί. Δεν είναι απλά του χωριού σας ένα χρονικό. Είναι απ’ τη ζωή σας ένα ανεκτίμητο κομμάτι, και για τους νεότερους μπορεί να γίνει σημείο αναφοράς και επιστροφής. Σε μια εποχή ισοπέδωσης των πάντων, η νοσταλγία και η συγκίνηση, η ανθρωπιά και το ήθος, η αγάπη για τον τόπο μας, μπορούν να μας δείξουν το δρόμο του αγώνα, της αξιοπρέπειας, της συνέχειας… Ο Αριστείδης Δημόπουλος, με την πένα της καρδιάς του έγραψε για το αγαπημένο του χωριό ένα εξαιρετικό βιβλίο, το οποίο μου έκανε την τιμή να πρωτοδιαβάσω και να γράψω δυο λόγια γι’ αυτό. Ελπίζω κι εσείς, διαβάζοντάς το, να μοιραστείτε την αγάπη του για το Δρακοβούνι και να χαρείτε το γλαφυρό του γράψιμο και την ωραία του προσπάθεια.» (σελ. 7 – 8).


(*) Γιώργος Παναγιωτακόπουλος: «ΥΓΡΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ 1 & 2» ποιήματα
Αυτοέκδοση, σελ.: 112, Αθήνα 2007
ΠΟΡΕΙΑ : «Όταν βαδίζω σε δρόμο μακρύ
εύχομαι ατέλειωτος να ’ναι,
όπως η θάλασσα, ο ουρανός.
Ελπίζω ο ήλιος ν΄ ανατείλει εκεί.
Την καλημέρα του προσμένω.
Ίσως έτσι ξαναγεννηθώ κι εγώ.» (σελ. 31)
Ο Γιώργος Παναγιωτακόπουλος έχει ρίζες γορτυνιακές (από τη Βυτίνα και το Βαλτεσινίκο). Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1957 και εργάζεται στο Πυροσβεστικό Σώμα. Αυτή είναι η δεύτερη ποιητική του συλλογή.
«Πόσους ανθρώπους δεν τάισες,
με τους καρπούς σου
από τη γέννεσή σου.
Και πόσοι απ’ αυτούς δε σε πάλεψαν,
δε σε πάτησαν.
Κι ακόμα μας ταϊζεις.
Κι ακόμα σε πολεμούν.
Μάνα γη.» (το ποίημα «ΜΑΝΑ ΓΗ», σελ. 93)
Οι «ΥΓΡΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ 1 & 2» του Γιώργου Παναγιωτακόπουλου περιέχουν στίχους γεμάτους ευαισθησία και γόνιμους προβληματισμούς. Η εποχή μας, άνυδρη γύρω μας αλλά και δημιουργώντας μέσα μας (στις ψυχές μας) ερήμους, δεν αγαπά τους ποιητές γιατί αυτοί με τα έργα τους ραντίζουν τη γη με το ζωογόνο ύδωρ και κάνουν τους ανθρώπους να ελπίζουν και να οραματίζονται. Μα οι ποιητές δεν το βάζουν κάτω. Για τούτο και οι «ΥΓΡΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ» έρχονται να ρίξουν στο στεγνό, στερημένο κόσμο μας τη δική τους δροσιά, τον λογισμό και την ομορφιά τους, την ανάσα τους και τα χρώματα που κουβαλάνε. Είναι μια συλλογή πλέριας εσωτερικής ενατένισης ενός εξωτερικού γεμάτου ασχήμια περίγυρου. Ο ποιητής με την «ροδοστάλακτη ματιά» του γίνεται ο μεγάλος της αγάπης τροβαδούρος και μας καλεί σ’ αυτό το ταξίδι στους παράλληλους δρόμους της ζωής. Ακούστε το τραγούδι  της καρδιάς του: «‘Ανοιξης ανάσα. / Γαλήνια θάλασσα. / Ατέλειωτο όνειρο. / Ποίηση ανέμου. / Ηλιοκέντητη άρπα.»ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΕΣ


(*) Ηλίας Γιαννικόπουλος: «ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΡΧΕΙΟΥ ΠΕΡΡΟΥΚΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΛΑΔΟ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ», σελ. 26, ανάτυπο από το ετήσιο περιοδικό της Εταιρείας Ιστορικών Σπουδών επί του Νεότερου Ελληνισμού «Μνημοσύνη», τόμος 16ος , 2003 – 2005.
Πρόκειται για μία ακόμη ενδιαφέρουσα εργασία του διαπρεπούς νομικού, κριτικού λογοτεχνίας και τέως Προέδρου της «Παγγορτυνιακής Ενώσεως» κ. Ηλία Γιαννικόπουλου, από τα Λαγκάδια. Μελετώντας το πλούσιο σε έγγραφα αρχείο της επιφανέστερης οικογένειας του Άργους, της οικογένειας Περρούκα, ο μελετητής, σ’ αυτό του το πόνημα εξετάζει τη σχέση της οικογένειας με την πρωτεύουσα της Αχαϊας. Ο Απόστολος Περρούκας μέσω των 61 επιστολών που
έστειλε στους συγγενείς του στο Άργος και στην Κωνσταντινούπολη δίδει πληροφορίες για την καθημερινή ζωή της φαμελιάς του στην Πάτρα, στην κοινότητα και στην πόλη. Σημειώνει ο κ. Γιαννικόπουλος ότι από τα αρχεία αυτά «αντλούμε πολλές και ενδιαφέρουσες ειδήσεις για την πολιτική, οικονομική, εμπορική και κοινωνική ζωή της Αχαϊας και για τον καθημερινό βίο του λαού μας κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας.»


(*) Ηρώ – Χρυσάνθη Αλεξανδράκη: «ΣΤ’ ΑΧΝΑΡΙΑ ΑΠ’ ΤΑ ΣΑΝΔΑΛΙΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ» σελ.: 176, Εκδόσεις «Μαυρίδης», Αθήνα 2005, ISBN: 960-347-182-8, Πρόλογος του Κυριάκου Βαλαβάνη. Φωτογραφικό υλικό απ’ το αρχείο της συγγραφέως.
«Αυτός που έστω για μια, μοναδική φορά, ευτύχησε να βρεθεί στους αγιασμένους τόπους, όπου γεννήθηκε, έζησε, δίδαξε, θαυματούργησε και μαρτύρησε ο Θεάνθρωπος, λαχταρά κι ονειρεύεται να τους επισκεφθεί ξανά και ξανά. Η καρδιά του έχει δεθεί μαζί τους με μια σχέση αγαπητική, ερωτική, η σκέψη του είν’ αιχμάλωτη από μνήμες καθημερινών απρόσμενων θαυμάτων που έζησε εκεί κι η ψυχή του αναπαύεται στη σκέψη ν’ αξιωθεί να ξαναζήσει τις μοναδικές εμπειρίες, που χαρίζουν αυτά τα ευλογημένα προσκυνήματα ζωής…» (σελ. 9)
Η κ. Ηρώ – Χρυσάνθη Αλεξανδράκη γεννήθηκε στον Πειραιά. Σπούδασε στη Νομική Σχολή Αθηνών κι εργάστηκε στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος. Το 2002 κυκλοφόρησε το ιστορικό μυθιστόρημά της «ΟΛΥΜΠΙΑ 388 π.Χ.» και το 2004 η ποιητική της συλλογή «ΕΠΙ ΠΤΕΡΥΓΩΝ
ΑΝΕΜΩΝ». «ΣΤ’ ΑΧΝΑΡΙΑ ΑΠ’ ΤΑ ΣΑΝΔΑΛΙΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ» είναι το τρίτο της βιβλίο.
Μας λέει η συγγραφέας του ότι «Πρόκειται για ένα οδοιπορικό στα ιερά προσκυνήματα της Αιγύπτου, του Σινά και του Ισραήλ, όπου είχα την τύχη να βρεθώ αρκετές φορές και να βιώσω συγκλονιστικές πνευματικές εμπειρίες.»
Γραμμένο σε γλώσσα απλή, το βιβλίο της κ. Ηρώς – Χρυσάνθης Αλεξανδράκη διαβάζεται ευχάριστα αφήνοντάς μας άριστες εντυπώσεις. Η συγγραφέας πετυχαίνει να μας κάνει κοινωνούς στα ταξίδια της και μοιράζεται μαζί μας μοναδικές στιγμές κατάνυξης, συγκινήσεων, εσωτερικής χαράς και ψυχικής ανάτασης. Το βιβλίο της είναι μια εξαιρετική καταγραφή της περιήγησής της – σώματι και ψυχή – στους Αγίους Τόπους. Διαβάζοντάς το συνταξιδεύουμε, μαθαίνουμε για τον τόπο, την ιστορία του και τους ανθρώπους του, θαυμάζουμε τα μνημεία, τα οικοδομήματα, βιώνουμε την ατμόσφαιρα του παρελθόντος και της σύγχρονης ζωής… Δεν είναι μια απλή ξενάγηση, γιατί η κ. Αλεξανδράκη χρωματίζει με την πένα της , με την ευαίσθητη ψυχή της και την πίστη της κάθε εικόνα και κάθε στιγμή που ζει. Εκεί που διάβηκε ο Ιησούς περνούν χιλιάδες επισκέπτες και προσκυνητές. Κι όσοι δεν έχουν αξιωθεί αυτού του προσκυνήματος, μέσα από το θαυμάσιο οδοιπορικό της κ. Αλεξανδράκη, μεταφέρονται νοερά σε κείνα τα μέρη τα ευλογημένα και μοναδικά…


(*) Καίτη Μαρκατσέλη: «ΤΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΜΠΛΕ», Ποίηση, σελ.: 64, Κέρκυρα 2005, ISBN: 960-630-630
«Σε ώρες εύκολες / αδειάζουμε το νόημα της ζωής / σε επικίνδυνες διαβιβάσεις. / Κερδισμένος ο χρόνος / φαίνεται τόσο ελαφρύς. / Σχεδόν χάνεται… / Μα όταν απρόσκλητα / στο νου ξαναγυρίζει / φαίνεται βαρύς / βαρύς και λαθεμένος.» (σελ. 34)
Η κ. Καίτη Μαρκατσέλη γεννήθηκε στο Δημαριό της Άρτας. Τελείωσε την Αρσάκειο Παιδαγωγική Ακαδημία Αθηνών και έχει τρία παιδιά. Ζει στην Κέρκυρα. Ποιήματά της έχουν βραβευτεί σε πανελλήνιους και διεθνείς λογοτεχνικούς διαγωνισμούς. Πρωτοεμφανίστηκε στα Γράμματα με την ποιητική της συλλογή «ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ» και ακολούθησε το μυθιστόρημά της «ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ». «ΤΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΜΠΛΕ» είναι το τρίτο της βιβλίο, αφιερωμένο στην οικογένειά της «Και στους εραστές του φεγγαριού που ταξιδεύουν μόνοι…»

«Το τραπεζομάντιλο / και η βελονοθήκη / της γιαγιάς μου / έφταναν να πορευτώ / το υπόλοιπο της ζωής μου.» (σελ. 39)
Η ποίηση της κ. Αικατερίνης (Καίτης) Τάτση – Μαρκατσέλη, είναι ένα ταξίδι προσωπικό, μια αναζήτηση στα«στα μήκη / και τα πλάτη του κόσμου», ένα εσωτερικό ψάξιμο που οδηγεί σε σκέψεις, εξακριβώσεις, ωριμότητα. «Παρουσία και απουσία / πάνε κάθε πρωί μαζί» γράφει η ποιήτρια, διαπιστώνοντας πως όταν «ψηλώνει η μια / χαμηλώνει η άλλη . / Ποτέ δε χαίρονται μαζί.» Αγκαλιάζει με τους στίχους της τον καθένα μας, σε μια κοινή πορεία, «στο δρόμο για την αξιοπρέπεια». Γιατί γνωρίζει πως «μονάχη μου δεν ελπίζω». Έχει ακόμη η γραφή της και πικρές για τη ζωή και τους ανθρώπους διαπιστώσεις: «Μ’ έκρυβες μες στην αγκαλιά σου / κι εγώ κρυβόμουν στον εχθρό μου.»
«ΤΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΜΠΛΕ», η δεύτερη ποιητική συλλογή της κ. Καίτης Μαρκατσέλη κερδίζει την προσοχή μας διαβάζοντάς την και μας καλεί σ’ ένα ενδιαφέρον τριγύρισμα στις λέξεις που πρωταγωνιστούν στη ζωή της και φιλοξενούν μέσα τους τις εμπνεύσεις της σε μια πρωτότυπη σε τίτλο και περιεχόμενο ποιητική σύνθεση.

ΜΟΤΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟΥ(*) Το ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2015 του ΜΟΡΦΩΤΙΚΟΥ ΕΞΩΡΑΪΣΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΖΩΝΗΣ ΑΡΚΑΔΙΑΣ (2003 – 2015: Δώδεκα χρόνια συνεχούς προσφοράς στο χωριό μας)

Αντί άλλης παρουσίασης, αναφέρουμε εδώ τα λόγια που γράψαμε στον Πρόλογο της έκδοσης μαζί με λίγους στίχους που συμπυκνώνουν το φετινό θέμα του Ημερολογίου που είναι: Η ΖΩΝΗ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΣ: «Στου χωριού μας τ’ άγια μέρη, που ο καθένας μας τα ξέρει,
με αγάπη τριγυρνάμε, ανταμώνουμε, γλεντάμε.
Από τις «στιγμές» εκείνες, είναι τόσες αναμνήσεις
σε φωτό αποτυπωμένες, ζωντανές για να κρατήσεις…».
Πρόσωπα από το σήμερα και το χθες του χωριού μας. Συμπατριώτες και συγχωριανοί μας αποτυπώνονται σε φωτογραφίες από διάφορες εκδηλώσεις – παλαιότερες και πρόσφατες – σε στιγμές χαράς, κεφιού, σε συναντήσεις κι ανταμώματα στο όμορφο χωριό μας. Είναι στιγμιότυπα που ο φακός «φυλάκισε» και κράτησε έτσι για πάντα ζωντανά, για να θυμίζουν όλα εκείνα που μας συντροφεύουν, μας χαρίζουν τέρψη και ψυχική ανάταση, μας ενώνουν σ’ έναν κοινό σκοπό και όραμα: το καλό της Ζώνης μας.
Το ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2015 του Μορφωτικού Εξωραϊστικού Συλλόγου Ζώνης, είναι φέτος αφιερωμένο στους Ζωναταίους που άφησαν και αφήνουν ανεξίτηλα τα χνάρια τους στους δρόμους, στα σπίτια και στις εκδηλώσεις του τόπου μας, γράφοντας ο καθένας τη δική του μικρή ή μεγάλη ιστορία, διανύοντας διαδρομές που οδηγούν σε μέρη γνώριμα και κοντά σε πρόσωπα οικεία κι αγαπημένα…»
Ζήτησα από τον τέως Πρόεδρο κ. Αθανάσιο Παν. Αργυρόπουλο, να μου πει δυο λόγια για τον Σύλλογο και με σύνθημα «ΠΡΩΤΑ Η ΖΩΝΗ» μου είπε: «Από το 2003 που ιδρύθηκε ο Σύλλογός μας μέχρι και σήμερα, έγιναν αρκετά έργα από αυτόν, συχνά με την προσωπική εργασία των Μελών του Δ.Σ. αλλά και με την υλική βοήθεια μελών μας, τα οποία στήριξαν και στηρίζουν τις προσπάθειές μας. Κύλησαν 12 χρόνια προσφοράς και δόθηκαν αρκετές αφορμές για συναντήσεις και ανταμώματα στις διάφορες εκδηλώσεις του Σωματείου μας (Αποκριές – κοπή πίτας, του Αγίου Δημητρίου, Ζωναταίϊκο αντάμωμα κ.ά.). με την έκδοση των Ημερολογίων μας κρατάμε – όλο τον χρόνο – στην επικαιρότητα το χωριό μας και με το βιβλίο που εκδώσαμε το 2010 για τα 200 χρόνια παρουσίας του τόπου μας, κάναμε τη ΖΩΝΗ γνωστή σε περισσότερο κόσμο. Με την ιστοσελίδα μας http://www.zounati.wordpress.com
προσεγγίσαμε πολύ ευρύτερο κοινό. Με όλα αυτά αναδείξαμε την Ζώνη, τις ομορφιές της και τους ανθρώπους της και συνεχίζουμε να προσπαθούμε για το καλό του χωριού μας και όλων των Ζωναταίων. Γιατί Η ΖΩΝΗ ΜΑΣ ΕΝΩΝΕΙ ΚΑΙ ΜΑΣ ΕΜΠΝΕΕΙ.»

Ο Πρόεδρος του Μορφωτικού Εξωραιστικού Συλλόγου της Ζώνης κ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΝ. ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ και το Ταμίας του Συλλόγου κ. ΤΑΚΗΣ Λ. ΧΑΡΙΤΟΣ. The President of the Local Society of Zoni Arcadia Mr. ATHANASIOS PAN. ARGYROPOULOS and the Treasurer Mr. TAKIS L. CHARITOS.

Ο πρώην Πρόεδρος του Μορφωτικού Εξωραιστικού Συλλόγου της Ζώνης κ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΝ. ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ και ο Ταμίας του Συλλόγου κ. ΤΑΚΗΣ Λ. ΧΑΡΙΤΟΣ.
The President of the Local Society of Zoni Arcadia Mr. ATHANASIOS PAN. ARGYROPOULOS and the Treasurer Mr. TAKIS L. CHARITOS.

Ο Ταμίας του ΜΕΣΖ κ. Τάκης Λ. Χαρίτος με παρέμβασή του επισημαίνει τις «ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΕΣ ΕΡΓΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΣΤΗΡΙΞΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΖΩΝΑΤΑΙΩΝ»: «Μετά το βάψιμο της αίθουσας του Συλλόγου μας στο κτίριο στ’ Αλώνια, είναι ανάγκη να φτιαχτεί μια Βιβλιοθήκη και ράφια για τα CD και τα DVD που έχει ο Σύλλογος συγκεντρώσει από προσφορές μελών του και φίλων του. Επίσης, στον χώρο της κουζίνας πρέπει να φτιαχτεί νεροχύτης, πάγκος και ντουλάπια. Και ο χώρος των τριών Πηγαδιών που είναι κομμάτι της ιστορίας του χωριού μας να γίνει με πλακόστρωση, να φτιαχτεί κιόσκι και να μπουν παγκάκια. Παρακαλώ τους συμπατριώτες μας να βοηθήσουν την προσπάθεια αυτή του Συλλόγου για να γίνουν όλα αυτά.»
[Να μου επιτρέψετε να κάνω εδώ μία παρένθεση για το πόσο σημαντική είναι η έκδοση ενός Ημερολογίου για ένα Σωματείο και τον τόπο που αντιπροσωπεύει, δίνει νομίζω γλαφυρά το ακόλουθο περιστατικό που συνέβη πριν 24 περίπου χρόνια: Εργαζόμουν πάνω στην πληκτρολόγηση του ιστορικού αρχείου του τέως πρωθυπουργού Εμμανουήλ Ι. Τσουδερού, το οποίο εκδόθηκε σε 6 μεγάλους τόμους αργότερα. Η εργοδότριά μου και κόρη του κ. Βιργινία Τσουδερού (πρώην αναπλ. Υπουργός Εξωτερικών) με έστειλε στα Γενικά Αρχεία του Κράτους για να ελέγξω από το πρωτότυπο κάποια έγγραφα του πατέρα της. Εκεί λοιπόν στον τοίχο πάνω από ένα γραφείο στην αίθουσα που περίμενα να έρθει η σειρά μου είδα ένα Ημερολόγιο της Αδελφότητας Δημητσανιτών. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση πώς βρέθηκε εκεί και ρώτησα αν κάποιος υπάλληλος ήταν από την Δημητσάνα μιας και η μητέρα μου καταγόταν από κει. Μου απάντησαν ότι κάποιος από τους επισκέπτες – ερευνητές των Αρχείων είχε φέρει το Ημερολόγιο ως δώρο, τους άρεσε και το έβαλαν στον τοίχο να βλέπουν όλο τον χρόνο τις ομορφιές της Δημητσάνας. Ένα Ημερολόγιο, λοιπόν, δεν αφορά μόνον το χωριό ή την πόλη ή τον Σύλλογο που το εκδίδει. Μπορεί να γίνει σημείο «συνάντησης» και με άλλους ανθρώπους και σε διαφορετικά μέρη, στην Ελλάδα και στα ξένα.]


(*) Γ. Κουσουνέλος (από τη ΔΟΞΑ): «ΑΜΦΙΔΡΟΜΟΣ», ποιήματα, σελ.: 62    «Φοβόταν την επίθεση των άλλων, / γι’ αυτό φρόντισε να εξοπλιστεί / όσο καλύτερα μπορούσε. / Είχε πάντα αμυντικούς σκοπούς, / μα όταν έγινε πανίσχυρος / άλλαξε νοοτροπία.» (ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ, σελ. 21)

Ο Δοξιώτικης καταγωγής συγγραφέας, μεταφραστής και ποιητής κ. Γ. ΚΟΥΣΟΥΝΕΛΟΣ, με τη συλλογή ποιημάτων του «ΑΜΦΙΔΡΟΜΟΣ», μας παίρνει σ’ ένα αξιοπρόσεχτο ταξίδι στον λυρισμό, στον στοχασμό και στ’ όνειρο. Θέλει τον αναγνώστη του συμμέτοχο, όχι αδιάφορο, αδρανή, ασυγκίνητο. Με τους στίχους του λέει μεγάλες αλήθειες με τον πιο απλό, ανθρώπινο τρόπο.
Ένα ακόμη δείγμα γραφής του είναι το υπέροχο ποίημά του «ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ» (σελ. 9): «Είπε: Του χρόνου την πρωτομαγιά / θα φτιάξω στο γιαλό ένα σπιτάκι / που θα ’χει μπρος του καρπερή κληματαριά / και πίσω πράσινο μικρό περιβολάκι. // Θα σκάβω, θα ποτίζω την πρασιά, / τα δέντρα ταχτικά θα τα μπολιάζω / και θα φροντίσω να ’χει ίσκιο στη μπασιά / όταν τα σύνεργα για ψάρεμα τοιμάζω. // Γαλάζιο κι άσπρο το σπιτάκι μου θα βάψω / κι όταν ξαπλώνω στο περβόλι κουρασμένος / θα με χαϊδεύει η αύρα απαλά / και θα ΄μαι τότε στη ζωή ευτυχισμένος. // (Ήρθε «του χρόνου» και για τα καλά / ήταν δυο μέτρα μεσ’ τη γη χωμένος…»
Ο Γ. ΚΟΥΣΟΥΝΕΛΟΣ είναι ένας ποιητής που έχει να δώσει πολλά στην ελληνική ποίηση και θα έχει ενδιαφέρον να παρακολουθήσουμε το έργο του…

(*) 50 Ποιήματα – Τραγούδια του Πότη Κατράκη για την Αρκαδία στον 47ο τόμο της συλλογής του «100 ποιήματα σε στίχους για τραγούδια», από τις εκδόσεις «Μαυρίδης», Αθήνα 2005, σελίδες: 112
Ο κ. Πότης Κατράκης γεννήθηκε στη Δαιμονιά Λακωνίας το 1930 και κατοικεί στον Πειραιά. Είναι επίτιμος αντιπρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Πειραιά. Το 2005 ανακηρύχθηκε από την “World Academy of Arts and Culture” / “World Congress of Poets” Διδάκτωρ Λογοτεχνίας και ισόβιο μέλος της. Είναι επίσης μέλος της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός», της «Accademia Ferdinandea”(Ιταλία), της ΑΕΠΙ κι άλλων λογοτεχνικών σωματείων. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, στα ιταλικά, στα γαλλικά, στα ισπανικά και στα κινέζικα. Έχει λάβει σημαντικά βραβεία στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Το 2003 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Μαυρίδης» το κριτικό δοκίμιο της Ζαχαρούλας Γαϊτανάκη «ΠΟΤΗΣ ΚΑΤΡΑΚΗΣ – ΕΝΑΣ ΠΟΛΥΓΡΑΦΟΤΑΤΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ», όπου παρουσιάζεται ένα μεγάλο μέρος από τα βιβλία του καθώς και μία ενδιαφέρουσα συνέντευξή του στις 256 σελίδες του. Έχει εκδώσει 143 μέχρι τώρα λογοτεχνικά βιβλία (μυθιστορήματα, θεατρικά, ποίηση, δοκίμια και διηγήματα). Ποιήματά του έχουν μελοποιηθεί και κυκλοφορούν σε CD.
Ωραίοι στίχοι γραμμένοι για την Αρκαδία μας περιλαμβάνει αυτό το βιβλίο του κ. ΠΟΤΗ ΚΑΤΡΑΚΗ. Ας απολαύσουμε δύο από τα ποιήματα που έγραψε για τον τόπο μας: Γεια σας Κοκοκοτρωναίοι

Τι θα ήταν η Ελλάδα, Τα βουνά της Αρκαδίας
τι θα ήταν ο Μοριάς, ανεβοκατέβαινε
δίχως τον Κολοκοτρώνη και στα τούρκικα λημέρια
τον αετό της κλεφτουριάς. δυναμίτες έβανε.

Πρώτος σήκωσε ντουφέκι, Γεια σας Κολοκοτρωναίοι,
πρώτος σήκωσε σπαθί, γεια σας του Μοριά αετοί,
πρώτος σήκωσε σημαία, λεβεντόκορμοι, γενναίοι,
πρώτος σήκωσε φωνή. της πατρίδας διαλεχτοί.

2.- Θα ’ρθω να σας προσκυνήσω

Κοντοβάζαινα, Βυτίνα Μεγαλόπολη και Άστρος
και Λαγκάδια ξακουστά, Τρίπολη και Δολιανά,
Ζάτουνα και Δημητσάνα, Λεωνίδιο, Τεγέα
Λάστα, Βλαχοκερασιά. Αετοράχη και Μηλιά.

Όμορφες, γλυκές νεράιδες Θα ’ρθω να σας προσκυνήσω,
στα Αρκαδικά βουνά, να σας δω από κοντά.
κολυμπάτε στη γαλήνη Να σας δώσω το φιλί μου,
στη μαγεία, στη δροσιά. την ψυχή μου, την καρδιά.

(*) Γιάννης Δημόπουλος (από τη ΔΟΞΑ Δήμου Τροπαίων): «37 ΣΑΪΤΙΕΣ», Ποιήματα, σελίδες: 46, Αυτοέκδοση
«ΑΛΛΙΩΤΙΚΟΣ»(σελ. 32): «Η αναμονή και η μοναξιά είν’ ένας αλλιώτικος,
ένας αλλιώτικος, άδοξος, φτωχός, μοναδικός
ένας αλλιώτικος, βασανιστής, πικρός θάνατος.»
Ο κ. Γιάννης Δημόπουλος γεννήθηκε στη Δόξα στις 22 Ιουλίου 1948. Τέλειωσε το Δημοτικό στη γενέτειρά του και ήρθε στην Αθήνα. Ταξίδεψε στη θάλασσα, στον Καναδά, στην Αμερική, στη Δυτική Γερμανία. Τώρα ζει στο Περιστέρι. Είναι παντρεμένος από το 1973 με την Παγώνα Βουγιουκάκη και έχουν δυο γιους. Οι «37 ΣΑΪΤΙΕΣ» είναι η πρώτη του ποιητική συλλογή, αφιερωμένη στα παιδιά του Γιώργο και Αθάμα. Το βιβλίο περιέχει στίχους με ποικίλο περιεχόμενο, άλλους γραμμένους με ρίμα κι άλλους σε μοντέρνα μορφή.
Ένα ακόμα ποίημα από τη συλλογή έχει τον τίτλο «ΑΡΚΑΔΙΑ ΜΟΥ» (σελ. 40-41):
«Αγάπησα την άγονη τη γη της Αρκαδίας, / το χώμα της που μ’ έθρεψε. / Μάνα, γλυκιά Πατρίδα! // Αγάπησα ψηλά βουνά με έλατα και χιόνια / και τ’ άλλα τα μικρότερα / με πέτρα και πουρνάρια. // Περπάτησα ξυπόλητος όλα της τα ρουμάνια, / πιο όμορφο δρόμο για να βρω / απ’ τα δικά της βράχια. // Τον βρήκα, τον περπάτησα, μακριά της / μ’ έχει πάρει. Νοστάλγησα πατρίδα μου, / κοντά σου να ’ρθω πάλι. // Αν δεν μπορέσω, όσο ζω, πάλι να σ’ αντικρίσω / το σώμα μου το άψυχο / σε σένα το δωρίζω. / Εσύ που μου το έθρεψες, δικό σου στο γυρίζω / χώμα σου πάλι κάνε με / απ’ την ψυχή σαν φύγω. // Αν ήτανε να ξαναρθεί στο σώμα η ψυχή μου / τον Πλάστη μου παρακαλώ / πάλι να ξαναγεννηθώ στην Αρκαδία, τη γη μου.»
Οι «37 ΣΑΪΤΙΕΣ» του κ. Γιάννη Δημόπουλου είναι στίχοι που βρίσκουν τον στόχο τους στο νου και στην καρδιά του κάθε αναγνώστη τους. Εκφράζοντας τα προσωπικά πιστεύω του ποιητή και αποτυπώνοντας βιώματα και εμπειρίες του, έχουν μια νότα απαισιοδοξίας και μοναξιάς κρυμμένη μέσα τους αλλά και την ελπίδα ότι οι έγνοιες θα φύγουν, η μοναξιά θα πάψει και η καρδιά θα νιώσει, θα αισθανθεί βαθιά και πλέρια. Γιατί κάθε άνθρωπος αξίζει την χαρά, την αξιοπρέπεια, την ευτυχία. Πρόκειται για «37 ΣΑΪΤΙΕΣ» – καταθέσεις μιας ενδιαφέρουσας στο τριγύρισμά της ζωής, της ζωής του δημιουργού τους – τοξότη…

(*) Οι ποιητικές συλλογές του Κώστα Χελμού:
– «ΦΩΤΑ ΠΟΡΕΙΑΣ», σελ: 24, Αθήνα 2003
– «ΒΡΑΔΙΝΑ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ», σελ: 32, Αθήνα 2004
– «ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ ΔΡΟΜΟΙ», σελ: 48, Αθήνα 2005
– «ΑΦΥΛΑΚΤΗ ΔΙΑΒΑΣΗ», σελ.: 48, Αθήνα 2006

Ο κ. Κώστας Χελμός γεννήθηκε στο Λειβαδάκι της ορεινής Ναυπακτίας και ζει στην Αθήνα. Έχει εκδώσει επτά ποιητικές συλλογές από το 2001 που πρωτοεμφανίστηκε με το «ΛΕΥΚΟ ΤΟΠΙΟ». Ακολούθησε το 2002 «ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΣΙΩΠΗΤΗΡΙΟ» και το 2003 τα «ΦΩΤΑ ΠΟΡΕΙΑΣ» μία ποιητική σύνθεση σε ελεύθερο στίχο. Δείγμα γραφής: «Κοίτα / μόλις και τελείωσα / μαζεύοντας στίχο – στίχο / στο χωράφι της ποίησης / ένα δεμάτι / με τραγούδια δικά μας. / Εγκάρδια προσφορά / σε όσους αντέχουν / και διαβάζουν ακόμα / την ποίηση.»

Το 2004 εκδίδονται οι «ΑΠΟΥΣΙΕΣ» και τα «ΒΡΑΔΙΝΑ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ». Ποιήματα μικρά σε έκταση, στοχαστικά, κάνουν πράξη το στίχο του κ. Χελμού «Και η φωνή του (ποιητή), φωνή του Θεού». Στο ερώτημα «ΓΙΑΤΙ ΓΡΑΦΩ» απαντά ο ποιητής με το ομώνυμο ποίημά του:«Γιατί μέσα μου υπάρχει / ένας μικρός κορυδαλλός / και δεν με αφήνει να ησυχάσω. / Κι ύστερα – πώς να στο πω – / υπάρχεις κι εσύ που με διαβάζεις / κι όσο εσύ με διαβάζεις / εγώ να το ξέρεις θα γράφω.» Το 2005 οι «ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ ΔΡΟΜΟΙ» μας φιλεύουν καλή ποίηση σε δύο μέρη δουλειάς. Στο πρώτο «Η φλυαρία των λουλουδιών» ολιγόστιχες και ελευθεροστίχες οι ομορφιές από το ποιητικό του ανθοκήπι. Στο δεύτερο μέρος γίνεται η «Επιστροφή στη ρίμα και το μέτρο» με εξαιρετικά ποιήματα όπως η «Καινούρια μελωδία», οι «Ψηλές Κορφές», οι «Χρήστες», το «Φθινόπωρο», η «Δέηση», το «Λαϊκό Τραγούδι» και το «Κάποιοι σε πλούσιους ναούς». Σ’ αυτό, μέσα σε 4 στίχους λέει τόσα πολλά όσα άλλοι ομότεχνοί του έχουν πει γράφοντας λόγια πολλά:«Κάποιοι σε πλούσιους Ναούς σε ψάχνουνε Χριστέ μου / κι όσοι διψάσανε πολύ σε μια κρυμμένη βρύση. / Όμως προχτές που χιόνιζαν τα γιασεμιά στη χώρα / σ’ ένα μικρό σ’ αντάμωσα και φτωχικό ξωκλήσι.»

Το 2006 η συλλογή «ΑΦΥΛΑΚΤΗ ΔΙΑΒΑΣΗ» κάνει τη φωνή του ποιητή να ακουστεί καθαρά και να στείλει το ελπιδοφόρο της μήνυμα:«Ψάχνω τη ρωγμή στο κενό, / τη στενή και αφύλακτη διάβαση / να φυγαδεύσω τα όνειρα των παιδιών / σε λιβάδια πράσινα, ειρηνικά, / γεμάτα τριανταφυλλιές και παπαρούνες. / Πιστεύω η κακοκαιρία θα σταματήσει. / Θα σιγήσουν τα όπλα στον πλανήτη μας / και θα μιλήσει ξανά ο ποιητής / ντυμένος με τον ήλιο και την καρδιά μας.»
Με λίγα λόγια, ο κ. ΚΩΣΤΑΣ ΧΕΛΜΟΣ ανήκει στους καλούς σύγχρονους ποιητές μας. ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΗΤΗΣ. Το έργο του εξελισσόμενο, προσφέρει στους αναγνώστες του τη συγκίνηση, την ικανοποίηση, τον προβληματισμό και τη χαρά που μόνο η ποίηση δίνει. Γιατί λίγες λέξεις η μία δίπλα στην άλλη δεν είναι πάντοτε ποίηση…

(*) Μαρίας Θανοπούλου: «ΤΟ ΑΛΚΟΟΛΟΥΧΟ ΥΔΩΡ», ποιήματα, σελ: 48 , Θεσσαλονίκη 2005, ISBN: 960-239-863-9, Εκδόσεις «Μαλλιάρης Παιδεία»

«ΠΝΟΗ», σελ: 22  «Η δημιουργία πηγάζει / από την έμπνευση / και η γραφή / από την ποίηση, / που κουβεντιάζει / στην ψυχή / της μουσικής. / Η γη είναι / ο λόγος, κι // οι ποιητές / ιεραπόστολοι / του αγνού στίχου.»
Η κ. Μαρία Θανοπούλου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Ποίηση (20 συλλογές), δοκίμιο, μυθιστόρημα, ρήσεις και παραμύθια αποτελούν πνευματικούς θησαυρούς που φέρουν την υπογραφή της. «Γράφει γιατί το θεωρεί λυτρωτικό και ανέπαφο από το ψέμα που κυριεύει τη σημερινή εποχή. Η ειλικρίνεια είναι το εισιτήριο της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ! λέει και συνεχίζει: Γράφω, σημαίνει Ψάχνω να βρω… τι υπάρχει μέσα στο μελάνι, που ποθεί απελπισμένα να βγει από ένα στυλό φυλακή…»
«… Το αλκοολούχο ύδωρ αγαπημένη συνήθεια των ανέραστων εποχών αρέσκεται να πεθαίνει με το γάντι τη ζωτικότητα της ορμής. Ο δυνατός το εγχειρίζει «ακέραστο» στα τελευταία του, κι έτσι εκείνο εξαντλείται από τη σκληρή, μα δίκαιη ετυμηγορία, στερούμενο το κύριο όνομά του…» (σελ. 47)
Μεστός πεζοποιητικός λόγος, που σε ελκύει να τον διαβάσεις, περιέχεται στο βιβλίο της κ. Θανοπούλου. Καθάρια γραφή, κάποιες φορές παίζοντας με τις λέξεις δημιουργικά παιχνίδια κι άλλοτε ορμητικά κυλώντας έρχεται να μας ξεσηκώσει από βυθίσματα και φόβους και να μας ταξιδέψει σε γόνιμους στοχασμούς, σε ώριμους στίχους, σε συναισθήματα που τιμούν τον άνθρωπο. Η κ. Μαρία Θανοπούλου με τη συλλογή της «ΤΟ ΑΛΚΟΟΛΟΥΧΟ ΥΔΩΡ», μας μεθά με της πένας της το δροσερό, καθάριο πνευματικό νερό.

(*) Οι ποιητικές συλλογές του κ. Γιώργου Βλάχου: «ΜΕΣΑ ΣΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟ ΤΕΤΡΑΒΑΓΓΕΛΟ», σελ. 72, Αυτοέκδοση, Αθήνα 2000, ISBN: 960-91366-0-5
«Αφιερωμένο στους χαφιέδες του πνεύματος…»
και «ΔΕΝ ΕΧΩ VISA ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ», σελ. 64, Εκδόσεις «Δυτικός Άνεμος», Αθήνα 2005, ISBN: 960-88778-0-6 [Με πρόλογο του καθηγητή Φιλοσοφίας κ. Γ. Δ. Φαράντου]
«Ο χρόνος τσακίστηκε / στο βράχο της ελπίδας. / Η μέρα βγήκε / με λυροδρέπανα στον κάμπο. / Και συ, / κόρη τ’ ανεμοτσίνορου, / αιώνιο αερικό της σκλαβιάς μου, / πες το τραγούδι / απ’ την πηγή / π’ αναβλύζει τη δόξα σου.» (σελ. 9, της πρώτης συλλογής).
Το 1973 ο κ. Γιώργος Βλάχος εκδίδει το «ΓΥΜΝΟΣ ΣΤΟ ΦΩΣ» και αρκετά χρόνια μετά, το 2000, μας δίνει το «ΜΕΣΑ ΣΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟ ΤΕΤΡΑΒΑΓΓΕΛΟ». Η θητεία του στο Εμπορικό ναυτικό έγινε πηγή έμπνευσης γι’ αυτόν. Και οι στίχοι του σε λιμάνια και πολιτείες μας πάνε, με ζωές συνανθρώπων ανταμώνουν, με τις φωνές τους ενώνονται οι φωνές μας. Οι λέξεις του ίσως ηχούν σε κάποια αυτιά σκληρές, ενοχλητικές. Όμως οι λέξεις είναι απλά λέξεις. Οι άνθρωποι τους δίνουν – ο καθένας – τις δικές τους ερμηνείες. Δεν υπάρχουν αισχρές λέξεις. Αν πει κάποιος ότι οι παρακάτω στίχοι του Γ. Βλάχου: «Οι στίχοι μου γραφτήκανε / μια νύχτα σε κοτέτσι, / την ώρα που κωλόπαιδα / έτρωγαν κοκορέτσι…» είναι απαίσιοι, καθόλου σοβαροί κ.λ.π. , τότε στέκονται μόνον στην επιφάνεια των λέξεων, δεν εμβαθύνουν, δεν ανακαλύπτουν… Υπάρχουν ποιήματά του που πιθανόν να μην αρέσουν σε ορισμένους αλλά υπάρχουν και στίχοι που μας συγκινούν και μας κερδίζουν αναμφίβολα όλους, όπως είναι αυτοί «ΣΤΟ ΜΑΓΑΖΑΚΙ ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ» (σελ. 53, Α’ συλλογής):
«Θ’ αλλάξουμε απόψε τη βιτρίνα’
θα ’ναι κι ο Ερμής του Πραξιτέλους
θα ’ναι και ολάκερη η Αθήνα.
Και συ και γω στον έρωτα δεμένοι
σα γόρδιος δεσμός στην οικουμένη.
Στο μαγαζάκι της οδού Αριστοτέλους
τα όνειρα στολίζουν την βιτρίνα
και η αγάπη μας θα είναι επιτέλους
τ’ αστέρι που φωτίζει την Αθήνα.»
«Η πένα, / η πένα μου, δεν κάνει αστεία» μας λέει ο Γ. Βλάχος. Κι αλλού γράφει: «μ’ έναν στίχο ανάθεμα / το λουκέτο σπάω της ιστορίας». Ταξιδευτής στο στίχο και στη ζωή ο ποιητής, παραδέχεται: «Εγώ ο εραστής της απόλυτης μέρας / δεν έχω visa για την ελευθερία». Αφυπνιστείτε άνθρωποι, γιατί τα χάλια του κόσμου μας δεν μας απελευθερώνουν, μας κρατούν δέσμιους,.. Οι στίχοι του δίνουν ραπίσματα, αφού δεν μιλάει «με γλώσσα Αγίων… δεν γράφω για να περνά η ώρα» και «δεν υπάρχω χωρίς αιτία». Αλλά «με το στίχο τσεκούρι / κόβω τον ουρανό στα τέσσερα». Καλεί: «ΠΟΙΗΤΕΣ ΣΥΝΤΑΧΤΕΙΤΕ». Γίνετε «αναδυόμενοι προφήτες», με «στίχους αρματωμένους», «αναρχικούς λεβέντες». Ο Γ. Βλάχος φέρνει μιαν άλλη πνοή, πελαγίσια, δροσερή, λυτρωτική στη σύγχρονη ποίηση. «Εγώ, ο επαίτης των στίχων, / απ’ το βυθό της θάλασσας / και των δέντρων τ’ ανάστημα / απ’ τη ρίμα του φεγγαριού / με το άπειρο / στο λιακωτό του αιώνα / γεννήθηκα / μ’ έναν κοντιλοφόρο. » Με μια Μούσα φαροπούλα γίνεται ο «Μέγας τραγουδιστής». Η πένα του «σκαλίζει το χθες και οχυρώνει το αύριο.» Και η τρέλα του «πατάει το σήμερα / ραπίζει το χτες / ανασταίνει το αύριο». Είναι τα πάντα αλλά «Δεν είμαι το καμένο χαρτί» ξεκαθαρίζει…
Και «ΜΕΣΑ ΣΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟ ΤΕΤΡΑΒΑΓΓΕΛΟ» και στο «ΔΕΝ ΕΧΩ VISA ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ», ο κ. Γιώργος Βλάχος ονειρεύεται διαφορετικά, κάνει ενδιαφέροντα, χρήσιμα ταξίδια. Και μας προσκαλεί με κριτικό νου να συμπορευτούμε. Χωρίς ενοχές και αυταπάτες. Δίχως στείρες εμμονές και απογοήτευση. Υπάρχει ελπίδα για πραγματική ελευθερία, μας λέει. Με τον αγώνα, την υπέρβαση, το ξύπνημα. Πρόκειται για έναν ποιητή που καλεί τον κόσμο μας με μια «γλώσσα – Σειρήνα» να συναντηθεί με την Αλήθεια της Ζωής.

(*) Οι συλλογές ποίησης του κ. Τίτου Βεργίτη: «ΓΑΛΗΝΟ ΑΝΘΟΓΙΑΛΙ», σελίδες 96, Αυτοέκδοση, Πειραιάς 2003 και
«ΓΑΛΑΖΙΟΙ ΚΥΚΝΟΙ», σελ.: 72, Αυτοέκδοση, Αίγινα 2005
«Γλίστρησες και χάθηκες ιδέα…
Μέσα στο ανεμοσκόρπισμα των κυμάτων,
Με τις κάτασπρες αχτένιστες χαίτες’
Κι έμεινα μονάχος – καταμόναχος,\
Μέσα σε απέραντη βουβόπνιχτη μοναξιά!»
(«ΜΟΝΑΞΙΑ», σελ. 33 από το «Γαληνό Ανθογιάλι»)
Θλίψη, μοναξιά, η κακία, η απονιά του κόσμου, ο πόθος της φιλίας κυριαρχούν στο έργο του κ. Τίτου Βεργίτη (Φιλολογικό ψευδώνυμο). Βαρκούλα η ψυχή αναζητά ένα γαληνό ακρογιάλι – ανθογιάλι για ν’ αράξει και να ξεκουραστεί. Απ’ τα λουλούδια της καρδιάς του ποιητής, τα «θαλερά και μυροβόλα», γεμίζει τον κόσμο με «τις πιο σπάνιες ευωδιές» κι είναι όλη η ποίησή του ένα «ΟΡΑΜΑ ΕΛΠΙΔΑΣ»: «Όσο κουράγιο σου μένει τραγούδα’
Ψάλε με ανάπαιστους ρυθμούς στην ανάσα σου’
Ψάλε τραγούδια για μια ελπίδα,
την ελπίδα που ’ναι κλεισμένη στους φόβους σου
κτισμένη στο παγωμένο αίμα των πεπρωμένων σου…
Μια ελπίδα που να φωτίζει της ψυχής σου τα πλάτια’
Μια ελπίδα που τη ραίνουν όλου του κόσμου τα άνθια…»
(σελ. 33, από το «Γαλάζιοι κύκνοι»)
Και οι δύο συλλογές του κ. Τίτου Βεργίτη,το «ΓΑΛΗΝΟ ΑΝΘΟΓΙΑΛΙ» και οι «ΓΑΛΑΖΙΟΙ ΚΥΚΝΟΙ», σε παραδοσιακό και ελεύθερο στίχο, περιέχουν αξιοπρόσεχτα ποιήματα είτε στέλνουν ανεπίγραφα μηνύματα είτε τραγουδούν τις ομορφιές της Αίγινας ή υμνούν τη μητέρα. Ο ποιητής θέλει «αχτίνες ανθρωπιάς / να φωτίζουν την καρδιά» του. Τα πετάγματα του νου του και τα ψηλά κοιτάγματα, οι «φλογάτοι λογισμοί» και οι κρυφές χαρές κοσμούν την δουλειά του. Αφυπνισμένη η ψυχή του, μαζεύει πνευματικούς καρπούς ώριμους και οι στίχοι του μας κρατούν γλυκιά συντροφιά, είναι στίχοι εγερτήριο της ψυχής, «αραξοβόλι βολικό», «ζεστές γωνιές» που θες ν’ αφεθείς στην απόλαυσή τους. Πρόκειται για δύο εξαιρετικά βιβλία από έναν καλό ποιητή του καιρού μας.

(*) Γιάννης Δημ. Παπαναγιώτου: «Η ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ 1821»
Αθήνα 2006 (Β’ έκδοση), σελ. 96

«Αναφίλεκτα, ένας από τους μεγαλύτερους παράγοντες της επιτυχίας του Εικοσιένα στάθηκε η Ελληνίδα Μάνα, η Ελληνίδα του πόνου, των όπλων και της θυσίας, που σε πατριωτισμό και ηθικό ύψος, σε αδάμαστη αγωνιστικότητα κατά του τυράννου έφθασε και ξεπέρασε την αρχαία Σπαρτιάτισσα. Έγινε η ενθάρρυνση και η πηγή κάθε θυσίας, έδρασε σαν αληθινή Αμαζόνα και, για να σώσει τα ιερά και τα όσια της φυλής και της ψυχής της, αντιμετώπισε αλογάριαστα το θάνατο και δημιούργησε Ζάλογγα και Νάουσες…» (σελ. 16)
Αφιερωμένο»στις επώνυμες και ανώνυμες Ηρωίδες του ’21 και στην ανεκτίμητη προσφορά τους στις μάχες και στην καθημερινή ζωή».
Ο Πρόεδρος του «ΟΜΙΛΟΥ ΦΘΙΩΤΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ ΚΑΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ» κ. Γιάννης Δημ. Παπαναγιώτου μας δίνει σ’ αυτή την καλογραμμένη μελέτη του όλη την ιστορία των γυναικών του Εικοσιένα, οι οποίες έμειναν «στη σκιά της αφάνειας» αλλά η συμβολή τους στην Εθνική υπόθεση ήταν σημαντική. Συμμετείχαν ισάξια με τους άντρες στον Αγώνα, πολέμησαν, θυσιάστηκαν, «πλήρωσαν την εκδικητική μανία του βάρβαρου εχθρού». Το βιβλίο «Η ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ 1821», αξίζει να διαβαστεί από όλες τις Ελληνίδες και τους Έλληνες. Είναι γραμμένο με περισσή ευαισθησία, με απλότητα και θα σας συγκινήσει.

(*) Βαγγέλης Κυριακός: «ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙΣ», ποιήματα, σελ.: 36, Αθήνα 2005

«Πνίξανε τα σωθικά οι θύμησες. / Φωνές κυκλωτικές / και γέλια και χαρές /
συνέθεταν ένα παζλ γεμάτο όνειρα. / Τώρα / κι οι μνήμες τι να πουν; /
Μαράθηκε το καλοκαίρι.» («ΜΝΗΜΕΣ», σελ. 5)
Ο Βαγγέλης Κυριακός ανήκει στη νέα γενιά των ποιητών μας. Γεννημένος στην Αθήνα το 1975, ζει στο Καπανδρίτι και εργάζεται στο υποθηκοφυλακείο Μαραθώνα. Έχει ασχοληθεί επίσης και με τον στίχο για τραγούδι. Οι «ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙΣ» είναι η πρώτη του ποιητική συλλογή.
«Πνιχτά τραγούδια’ / γλιστράδα δακρύων, / ψίθυροι, / κοφτές ανάσες. // Είναι που οι άνθρωποι / μάθανε στον φόβο.»
«Βγάζω στο χαρτί τον σπαραγμό μου / μα κάμποσος πάντα στην ψυχή μου περισσεύει»γράφει στη «Νύχτα του Ποιητή» ο Β. Κυριακός. Η Μούσα γίνεται «στο σπίτι μόνη σύντροφος». Η αναζήτηση του φωτός, του έρωτα, της ελπίδας, ο αποχαιρετισμός μιας αγάπης, η παρατήρηση της ζωής, είναι στοιχεία της γραφής του. Η «ΠΟΙΗΤΙΚΗ» (σελ. 10), το «ΤΟΠΙΟ» (σελ. 11) και η «ΚΟΣΜΟΧΑΛΑΣΙΑ» (σελ. 18) είναι τρία ωραία ποιήματά του, τα οποία ξεχωρίσαμε και υπογραμμίσαμε.
Στο Β’ Μέρος της συλλογής, οι «ΕΝΔΕΛΕΧΕΙΣ ΠΛΕΥΣΕΙΣ» είναι πεζοτράγουδα, ή μάλλον σκέψεις με λυρικά στοιχεία ενδεδυμένες και ποιήματα για την Ελλάδα, την Άνοιξη, ένας «Ύμνος στην αυγή»… Σταθήκαμε «ΣΤΗΝ ΕΜΠΟΡΟΠΑΝΗΓΥΡΗ» (σελ. 34) και στην σελ. 35 στο ποίημα «ΓΥΡΙΣΜΟΣ» (θα μπορούσε να γίνει ένα εξαιρετικό τραγούδι).
«Τίποτα, τίποτα δεν έχει χρώμα. Δίχως αγάπη τα τοπία είναι γκρίζα. Δίχως νόημα, δίχως ανάσα, δίχως φωτιά, δίχως ουσία… Και πάλι η ματιά έξω απ’ το παράθυρο ψάχνει για μια υποψία απ’ τα παραπάνω…» («ΤΟ ΚΟΙΤΑΓΜΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΘΥΡΟΥ», σελ. 26)
Ο Βαγγέλης Κυριακός με τις «ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙΣ», την πρώτη ποιητική του συλλογή, κάνει μια αξιοπρόσεχτη είσοδο στην ελληνική ποίηση. Οι στίχοι του στέλνουν ξεκάθαρα μηνύματα, προβληματίζουν και συγκινούν. Πιστεύουμε ότι και στον πεζό λόγο θα μπορούσε να τα πάει πολύ καλά. Αναμένουμε με ενδιαφέρον να μοιραστούμε και των νέων του προσπαθειών τις εμπειρίες και τις εμπνεύσεις, γιατί είναι ένας πολλά υποσχόμενος νέος ποιητής.

(*) Λευτέρης Τζόκας: «ΟΡΕΣΤΗΣ», ποιήματα αφιερωμένα στον εγγονό του Ορέστη, «Κέντρο Ευρωπαϊκών Εκδόσεων Χάρη Πάτση», Αθήνα 2005, σελ.: 48, ISBN: 960-7988-80-9, Εξώφυλλο: Αλέκος Φασιανός, Πρόλογος: Χάρη Πάτση
Γεννημένος στις 24 Μαϊου 1943 στο ιστορικό Πέτα της Άρτας, ο κ. Λευτέρης Β. Τζόκας εργάστηκε για πολλά χρόνια στον αθηναϊκό τύπο. Ίδρυσε τη δική του εφημερίδα με μεγάλη κυκλοφορία στην Ήπειρο. Είναι μέλος πολλών λογοτεχνικών σωματείων και πολιτιστικών συλλόγων. Έχει εκδώσει βιβλία κριτικής, ποίησης, λαογραφίας και δοκίμια. Έχει τιμηθεί για το έργο του με πολλά μετάλλια και διπλώματα.
«Μαργαριτάρι της Αυγής
με το σερνικό άρωμα του τριαντάφυλλου,
τα ολόλαμπρα μάτια,
τα τρυφερά χέρια και το πρόσωπο,
μορφή ενός ονείρου,
θα τραγουδώ όσο ζω,
την ιστορία του άστρου σου,
τη δική σου ιστορία…»
(το ποίημα «ΕΠΙΜΥΘΙΟ», σελ. 18)
Ο «ΟΡΕΣΤΗΣ» του κ. Λευτέρη Β. Τζιόκα περιέχει ποιήματα για τον εγγονό του Ορέστη. Είναι ένας ύμνος στα παιδιά αυτό το βιβλίο, όπου ο παραδοσιακός και ο ελεύθερος στίχος μας ταξιδεύουν στο μεγαλείο της ζωής, της νέας ζωής με τη γέννηση ενός παιδιού, τα πρώτα του βήματα καθώς ακολουθούμε, σ’ όσα μας μαθαίνει και μας αποκαλύπτει αυτή η μικρούλα ζωή, «η μικρή καρδιά». Είναι ποιήματα – της ψυχής διαμαντάκια πολύτιμα – «Βάλσαμο της ζωής» μας που γίνεται λίγο καλύτερη με τον ερχομό κάθε παιδιού στον κόσμο…

(*) Γιώργης Μωραϊτης: «ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΙΣ ΕΡΠΥΣΤΡΙΕΣ (Γράμμα σε ξένο φίλο)», σελ.: 120, ντοκουμέντο (στα ελληνικά και στα Γερμανικά), εκδόσεις «Εντός», ISBN: 960-8472-35-0    Δημοσιογράφος του «Ριζοσπάστη», μέλος της «Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών» και του Γραφείου της ΚΟΑ του ΚΚΕ, ο κ. Γιώργης Μωραϊτης γεννήθηκε το 1927 στη Βοδονίτσα Λοκρίδας. Με το «ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΙΣ ΕΡΠΥΣΤΡΙΕΣ» μας περιγράφει με τρόπο συγκινητικά απλό, συμπυκνωμένο και βαθιά ανθρώπινο την προσωπική του περιπέτεια τον πρώτο καιρό της χούντας του 1967. «Σκέφτηκα» – λέει ο συγγραφέας – «να γράψω κάτι για να μείνει, αν σωθεί βέβαια… Είπα λοιπόν ν’ αφήσω ένα γραφτό, σαν καταγγελία και σαν μαρτυρία, μέσα από την παρανομία – ναι «Κάτω απ’ τις ερπύστριες» – με τις προσωπικές εντυπώσεις και εμπειρίες που έζησα τον πρώτο καιρό. Ένα γραφτό και σαν αυτοκριτική…» (σελ. 11).
Είναι ένα βιβλίο που ξυπνά μνήμες όχι για δαιμονοποιήσει καταστάσεις αλλά για να αφυπνίσει, να κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου σε νέα θλιβερά μελλούμενα. Διαβάστε το, ασχέτως ιδεολογικών προτιμήσεων..

(*) Δημήτρης Ρεντίφης: «ΟΙ «ΑΛΚΥΟΝΕΣ» ΤΟΥ ΣΠΥΡΟΥ ΚΑΡΑΜΟΥΝΤΖΟΥ»
Μελέτη, σελ. 96, σε 500 αντίτυπα, Εκδόσεις «Πατάκη», Αθήνα 2003

«Ο Σπύρος Καραμούντζος είναι ένας ιερός «αλήτης» του χρόνου, ένας ακαταπόνητος «πλανήτης» του βίου, που αγρεύει ερεθισμούς και ερεθίσματα από την πραγματικότητα και τη φαντασία και τα μετουσιώνει σε απέριττα τραγούδια. Τα τραγούδια του διακρίνονται για τον παραδοσιακό τρόπο σύνθεσής τους, την εύρωστη γλώσσα τους, την απλότητά τους, την ευθυβολία τους, την παραστατικότητά τους…»
Πρόκειται για μια εξαιρετική εργασία του κ. Δ. Ρεντίφη. Γόνιμος ο μόχθος του να μας παρουσιάσει τις σκέψεις του για την ποιητική συλλογή «ΑΛΚΥΟΝΕΣ» του κ. Σπύρου Καραμούντζου. Ο αναγνώστης πολλά θα ωφεληθεί διαβάζοντας αυτή την θαυμάσια παρουσίαση.

RED PEN

(*) Θόδωρος Τρυπίς (από του Σέρβου): «ΣΙΜΙΟΜΑΤΑΡΙΟ ΠΡΟΤΟ» (σελ. 80) και «ΣΗΜΙΟΜΑΤΑΡΙΟ ΔΕΦΤΕΡΟ» (σελ. 120), Αθίνα 2007, εκδόσεις «Μοριάς»
«Γράφο όπος ι Μάνα μυ για να μιν κάνο λάθι».

«Ι άνθροπι χορίζοντε σε δυο μεγάλες ομάδες: σε ιπέφθινυς / κε σε ανέφθινυς. / Όλα τα ιπόλιπα ζοντανά / τις πλάσις / ίνε ιπέφθινα όντα.» (σελ. 57)
Ο Θόδωρος Τρουπής γράφει με καρδιά και νου καθάριο. Μας κεντρίζει με σκέψεις γόνιμες, με χτυποκάρδια πρωτόγνωρα, με αισθήματα που έχουμε φυλακίσει ή καταδικάσει σε αδράνεια. Γράφει όπως η Μάνα του, ανορθόγραφα αλλά τόσο όμορφα, τόσο ζεστά κι ανθρώπινα, τόσο αγνά και ανεπιτήδευτα, όπως οι παλιές κυράδες που δεν ξέρανε πολλά γράμματα αλλά είχανε μεγάλη καρδιά, αγνότητα και τιμιότητα. Σήμερα, με τόση πρόοδο και εξέλιξη, μας έχει πνίξει η διαφθορά, το συμφέρον, η δυσοσμία από σκάνδαλα, ο ωχαδελφισμός και η αδιαφορία για τον πλησίον. Τίποτε αυθεντικό, καθαρό και όμορφο δεν έχει μείνει όρθιο. Και η ορθογραφία στα πάντα, η ορθότητα και το καλούπωμα σε συμπεριφορές, μας μετέτρεψε σε ρομπότ κάνοντας την ανθρώπινη φύση μας να υποχωρήσει, να αλλοιωθεί, να αρρωστήσει. Έχουμε τόσα πετύχει αλλά έχουμε και τόσα για να ντρεπόμαστε…
«Περνάι ντροπαλί ι καλοσίνι / κε ξέρε ένα μοναχά: να δίνι. // Τιν τρέμι, τιν φοβάτε ι κακία… / …. Που δεν τις δίνι διόλυ σιμασία.» (Ι καλοσίνι, σελ. 32)
Σε μικρά, λιτά κομμάτια, με ποιητική χροιά, ο Τρουπής αφορίζει μνήμες, τραγουδά τον έρωτα, υμνεί «Τυ Αβγύστυ το φεγγάρι», καλωσορίζει αγάπες και το γέλιο. Καυστικός με των ανθρώπων τις πονηριές και τα μίζερα, αποτιμά το παρελθόν και καταγγέλλει το σάπισμα των ιδανικών. Διαπιστώνει σοφά πως: «Κόλασι θα ίταν ι ζοί / χορίς τραγύδι κε χορό / κε δίχος μιρολόγι». Καταγράφει απουσίες, καλημέρες που δεν θα ξαναπεί και ψιθυρίζει «λόγια γλικά» «στυ Έροτα τι χόρα». Είναι ένας ποιητής που ανοίγει διάπλατα ανορθόγραφα παραθύρια στις καρδιές μας για να μπει το φως, να ζευγαρώσει με την ψυχή, να κεντρίσει το νου μας, να μας φέρει ξανά κοντά στη φύση μας. Τα δύο «ΣΙΜΙΟΜΑΤΑΡΙΑ» του Θόδωρου Τρουπή κερδίζουν τον σεβασμό μας και την προσοχή μας. Μας φιλεύουν της ευλογημένης έμπνευσής του τους ωραίους καρπούς…

(*) Χρήστος Δ. Δημητρόπουλος: «ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΟΥ ΗΛΕΚΤΡΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΗΛΕΙΑΣ», σελ.. 24, Ανάτυπο, Αθήνα 2007, από τα Πρακτικά του Ζ’ Διεθνούς Συνεδρίου Πελοποννησιακών Σπουδών (Πύργος – Γαστούνη – Αμαλιάδα 11-17 Σεπτεμβρίου 2005), Τόμος Γ’ (τηλέφωνο συγγραφέα: 210 – 8075035).
Οικονομολόγος είναι ο συγγραφέας κ. Χρήστος Δημητρόπουλος, με θητεία στην Προεδρεία της «Παγγορτυνιακής Ενώσεως» και της «Ενώσεως Βαχλαίων», απ’ όπου κατάγεται. Στην παρούσα ενδιαφέρουσα εργασία του κάνει αναφορά στο ιστορικό του Ηλεκτρισμού (από τον Θαλή τον Μιλήσιο μέχρι τα πρώτα χρόνια της ανακάλυψης του ηλεκτρικού ρεύματος), στον Ηλεκτρισμό στην Ελλάδα και ιδιαίτερα μας μιλά για τη ΔΕΗ στην Ηλεία και τη συνεισφορά της στην πρόοδο της περιοχής. Η γονιμότητα της γης και η ανάπτυξη της κτηνοτροφίας συντελούν στην οικονομική ανάκαμψη της περιοχής μαζί με την εμφάνιση νέων μεθόδων παραγωγής αγαθών και τα θαύματα που σημειώθηκαν στην καλλιέργεια τροφίμων. Με αφορμή την μεγάλη οικολογική και οικονομική καταστροφή που υπέστη η Ηλεία το καλοκαίρι του 2007 από τις πυρκαγιές, η μελέτη του κ. Χρήστου Δημητρόπουλου αποκτά ξεχωριστή σημασία και αξίζει περαιτέρω προσοχής ενώ περιμένουμε με χαρά και τις νέες επιστημονικές καταγραφές και διαπιστώσεις του Βαχλαίου συγγραφέα και ερευνητή.

(*) Αρχιμανδρίτου Ανανία Κουστένη (από τη Δημητσάνα):
– «ΝΕΦΟΣ ΜΑΡΤΥΡΩΝ Λόγοι για τους Νεομάρτυρες της Τουρκοκρατίας» τόμος Γ’, σελ.: 180, ISBN: 978-9963-592-63-0
– «ΗΡΩΕΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ ΕΙΚΟΣΤΟΥ ΑΙΩΝΑ» σελ.: 144
ISBN: 978-9963-592-65-4, Εκδόσεις «Ακτή», Λευκωσία 2009
«Σήμερα προσπαθούν να κάμψουν το φρόνημα του Έλληνα. Να του πάρουν την πίστη την Ορθόδοξη. Την ελληνική του λαλιά. Την ελληνική του συνείδηση και ψυχή. Και να τα αλλάξομε όλα! Και το κακό είναι, πώς βοηθάμε κι εμείς. Ακόμα και οι κυβερνήσεις, που πέρασαν, αλλά και υπάρχουν, δυστυχώς, πολλές φορές, χωρίς να το καταλάβουν, θα έλεγα εγώ, καλή τη πίστει, θα το έλεγα, συμβάλλουν και βοηθούνε. Και σήμερα η Ελλάς έγινε, που θα ’λεγε ο μεγάλος Μακρυγιάννης, «παλιόψαθα των εθνών.» (απόσπασμα από το «Νέφος Μαρτύρων», σελ.: 171)
Δύο βιβλία που ενημερώνουν, συγκροτούν, προβληματίζουν και γονιμοποιούν τη σκέψη μας προσφέρει για να μελετήσουμε ο π. Ανανίας Κουστένης, ο οποίος είναι μία μεγάλη εκκλησιαστική μορφή. Ο συγγραφέας τους οικοδομεί με καλής ποιότητας πνευματικά υλικά και μέσω της θεολογικής προσέγγισης που κάνει, ένα στέρεο οικοδόμημα για να εγκατασταθούν μέσα του αρχές και αξίες, ιδανικά και πιστεύω που δίνουν δύναμη στον άνθρωπο να παλέψει στης ζωής το καμίνι και να μην καεί. Ιδιαίτερα στους σημερινούς, δίσεκτους για όλους μας, καιρούς.
«Και σήμερα, που η πατρίδα μας κινδυνεύει, πρέπει να πούμε τα ΟΧΙ μας, εκεί που χρειάζεται. Και να μη φοβούμεθα. Όταν πούμε τα γενναία ΟΧΙ, εμείς που πιστεύομε, ξέρομε καλά πώς μας ακολουθεί από κοντά και με παντοδύναμο τρόπο ο Χριστός και η Παναγιά και οι άγιοι…Η νίκη δεν θα είναι των κακών και των αφρόνων και υπερφίαλων. Η νίκη θα είναι πάλι του Χριστού, της Παναγιάς, των αγίων, των μαρτύρων και των ηρώων και των εντίμων και ενάρετων χριστιανών και ανθρώπων…» (απόσπασμα από το «Ήρωες και Μάρτυρες του εικοστού αιώνος», σελ.: 140 και 141 )
Η εποχή μας έχει ανάγκη από καλά βιβλία και από συγγραφείς που λένε τα πράγματα με τ’ όνομά τους. Ο πατήρ Ανανίας Κουστένης μας θυμίζει ότι ο ελληνισμός επιβίωσε χάρη στους ήρωες και τους Μάρτυρές του, σ’ εκείνους που θυσίασαν και τη ζωή τους για την πατρίδα και την πίστη τους. Σήμερα, παρά ποτέ, χρειαζόμαστε και πάλι Νεομάρτυρες και Αγωνιστές, Ηγέτες και Πατριώτες, γιατί ως χώρα οδηγούμαστε σε γλιστερό κατήφορο. Τα δεινά και οι απώλειες θα είναι μεγάλες και θα την πληρώσουν – για άλλη μια φορά – αθώοι, φτωχοί και ανήμποροι.

(*) Νικολάου Ιω. Φλούδα: «ΒΥΖΙΚΙΩΤΙΚΑ», Τόμος 2ος, Γενεαλογία Βυζικιωτών, σελ.: 344, Αθήνα 1962    Ένα βιβλίο – ντοκουμέντο, που ’χει τη μυρωδιά του χρόνου στις σελίδες του και έχει διατηρήσει αναλλοίωτη την αξία της πνευματικής δουλειάς του συγγραφέα του. Περιλαμβάνει τα αποτελέσματα της απογραφής πληθυσμού του 1961, ονοματολόγιο – γενεαλογία Βυζικιωτών και αναφορά στους εν διασπορά Βυζικιώτες. Ασπρόμαυρες φωτογραφίες έρχονται να αποθανατίσουν και να κρατήσουν για πάντα τυπωμένα στο χαρτί, ένα στιγμιότυπο, ένα πρόσωπο, μια σκηνή, «στιγμές» και καταστάσεις από τη ζωή στο Βυζίκι των χρόνων εκείνων. Πρόκειται για ένα πολύτιμο βιβλίο, το οποίο προσφέρει πολύτιμα στοιχεία στους σημερινούς μελετητές και γόνιμα ερεθίσματα σ’ όσους διαβάζουν πέρα από τις τυπωμένες αράδες…
(*) «ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΗΣ «ΦΕΓΓΑΡΟΓΙΑΓΙΑΣ» της Παναγιώτας Χριστοπούλου – Ζαλώνη: σελίδες 64, Αθήνα 2001    «Σκορπίστε παιδιά / το γαλάζιο σας φως ! / Τόχει ανάγκη ο Ουρανός / του καθενός σας το όνομα / στο περιβόλι της ζωής, ανθός.» (σελ. 7) «Τα ποιήματά μου» γράφει η ποιήτρια – φεγγαρογιαγιά, «στόχο έχουν να μυήσουν την ψυχή και το νου του παιδιού και του νέου στον ωραίο λόγο της Ποίησης. Τα δημιουργώ με χρώματα και λέξεις για να ευχαριστήσω τα παιδιά, να τους χαρίσω ομορφιά, να τους διδάξω αξίες.» Είναι το 17ο βιβλίο της κ. Παναγιώτας Ζαλώνη. Στο σύνολο του έργου της είναι διάχυτη η Αγάπη της για τα παιδιά. Τα νοιάζεται, παίζει μαζί τους, επικοινωνεί μιλώντας τους με λέξεις που καταλαβαίνουν οι μικροί μας φίλοι…
«Όλα όμορφα / και φωτεινά. / Η πεταλούδα / τραγουδά. / Όλα τάφτιαξες σοφά: / τα δενδράκια, / τα πουλιά. / Έφτιαξες και τη χαρά !» (το ποίημα «Κύριε Δημιουργέ», σελ. 37 ).
«ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΗΣ «ΦΕΓΓΑΡΟΓΙΑΓΙΑΣ» Παναγιώτας Χριστοπούλου- Ζαλώνη φέρνουν τα παιδιά κοντά στην ποίηση, στο τραγούδι, τους μιλούν με απλούς και κατανοητούς στίχους για την Αγάπη, τη Χαρά, την Ελευθερία, την Υγεία, τη Γαλήνη, την Ειρήνη, την Ελπίδα, την Πίστη που μας κρατά όλους δυνατούς, μαχητές, νικητές στους αγώνες της ζωής: «Μια λάμψη, ένα φως / ψηλά ο Θεός! »

(*) Παναγιώτας Χριστοπούλου – Ζαλώνη: «ΟΤΑΝ ΜΟΙΡΑΖΑΝ ΠΙΚΡΑ ΔΩΡΕΑΝ», ποιήματα, σελίδες 64, Αθήνα 2003   «Τις δύσκολες ώρες μου, / τις ώρες του πόνου και της μοναξιάς μου / – πολυδαίδαλες κι αδιέξοδες ώρες – / γεννήθηκαν αυτά τα λιγοστά / και ταπεινά μου ποιήματα. / Οι ρίζες τους βαθειά στη θλίψη. / – Δεν φταίω εγώ, η Ζωή… / Κι όμως χωρίς παρεκτροπές… / Στηριγμένα στο βάθρο της αξιοπρέπειας.»
Μια καρδιά που ΄χει άγρια τρικυμία μα «πάντοτε (την) συντρέχει το φεγγάρι», γράφει τούτο το βιβλίο προσπαθώντας ν’ αντικρύσει μπρος της «τον στίχο της χαράς που κυνηγώ τόσο καιρό». Και «Με το όταν μοίραζαν πίκρα / ορκίζομαι πως αποχαιρετώ / τον κύκλο των θλιμμένων τραγουδιών. / Κι αν δεν αγγίξω ποτέ μου τη χαρά / κι ένα ημιτόνιο πιο κάτω απ’ τη χαρά, / νίκη για μένα θα είναι…» (σελ 5). Υπογραμμίσαμε κι άλλους στίχους. Από τις «ΑΫΠΝΕΣ ΝΥΧΤΕΣ» (σελ. 18):
«Όχι άλλη νύχτα, / άλλο πάλαιμα, όχι… / Ας βγω σήμερα, / κάπου θ’ ανακαλύψω / κρυμμένα ψήγματα ευτυχίας, / τις παιδεμέενες μου επιθυμίες να καλύψω.» Από το «Η ΖΩΗ ΜΕ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ» (σελ. 21): «Ξερονήσια, παγωμένα ρεύματα, / ομίχλες κι άγρια λησμονιά. / Η ζωή ασήμαντη, ανήμπορη, / πιασμένη στο αγκίστρι του καϋμού, / προσπαθεί να μπει / μέσα στο ποίημα…» Και «Η ΜΑΣΚΑ» (σελ. 32): «Χαμόγελα αγγελικά… / Φοράει τη μάσκα, / να καλύψει την άσχημη μορφή. / Την αγόρασε στο πανηγύρι. / Όταν τη φοράει, / έχει μια κάποια ομορφιά… / Αρέσει… / Γενικώς αρέσουν οι μάσκες φορούντες.»
Στην πίκρα, στην απογοήτευση, στην «ασφυξία της μοναξιάς», στις δύσκολες ώρες, η ποίηση μπορεί να μας σταθεί σαν ένας καλός φίλος, ένα σωτήριο καταφύγιο, «ένα γιάτρεμα της ψυχής». Τυχεροί όσοι μπορούν να φτιάχνουν στίχους και να πνίγουν τους στεναγμούς τους «στον βυθό της γης», να νιώθουν τη χαρά εκείνη την ξεχωριστή που δίνει η ενασχόληση με την Τέχνη. Η κ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΖΑΛΩΝΗ έχει ευλογηθεί με το «τάλαντο» της Ποίησης, του Λόγου αλλά και του χρωστήρα. Και τούτη η συλλογή της είναι έργο δύσκολων ωρών, που η Δημιουργός μετουσίωσε σε κάτι θετικό για να μείνει. Γι’ αυτό, «ΟΤΑΝ ΜΟΙΡΑΖΑΝ ΠΙΚΡΑ ΔΩΡΕΑΝ» μας λέει στο ομότιτλο της συλλογής της ποίημα: «Ο πόνος μου εχάραξε τις λέξεις μου, / σε τούτο το βιβλίο. / Τις ζύγιασε, τις στοίχισε / και να το ποίημα της ζωής μου. / Τις σεργιανίζουν τώρα τα πουλιά / ψηλά στου ουρανού την απλωσιά.». [ Φεβρουάριος 2003 ]

(*) Ρέας Ζόγκαρη – Καπορδέλη: «Ποιητικά ΦΤΕΡΟΥΓΙΣΜΑΤΑ»  Σελίδες: 32 – Αυτοέκδοση – Αθήνα 2001   «Αχ! Γιατί η κακία η μισητή / μες στις καρδιές φωλιάζει… / Ας ήταν Θεέ μου όλοι μαζί / σαν μια ψυχή να ζούμε. / Με την αγάπη συντροφιά. / Να μην πονούμε…» (ΚΥΠΡΟΣ)   Η πρώτη εκδοτική εμφάνιση της κ. Ρέας Ζόγκαρη-Καπορδέλη γίνεται με τα «Ποιητικά ΦΤΕΡΟΥΓΙΣΜΑΤΑ» της. Όπως σημειώνει στον λιτό Πρόλογό της η ποιήτρια κ. Θεοδώρα Κουφοπούλου-Ηλιοπούλου, η συλλογή είναι «ένας ύμνος στον έρωτα, στην αγάπη, στην φύση, στον Θεό, στην πατρίδα. Δηλαδή ένας Ύμνος στη Ζωή. Διακρίνεις μια ψυχή ευαίσθητη, που πάλεται και οραματίζεται έναν κόσμο αγγελικό όπως είναι η ψυχή της.»
Λέει στο ποίημα «ΣΠΙΤΑΚΙ ΜΟΥ»: «Σπιτάκι μου μικρό, αγαπημένο, / την κάθε σου γωνιά πώς αγαπώ! / Μακριά σου όταν είμαι αρρωσταίνω / κι όταν σε δω ξανά χαμογελώ…»
Είναι του πρώτου πετάγματος η συγκίνηση μεγάλη, όπως κι ο φόβος, η αγωνία για το άγνωστο, το καινούργιο. Είναι ταυτόχρονα μαγική η κάθε στιγμή αυτής της πτήσης, είτε χαμηλώνοντας για βρεθείς κοντά στων ανθρώπων τις χαρές, τους καημούς, τα επιτεύγματα, τους πόθους και τους θριάμβους, είτε ανεβαίνοντας ψηλά, εκεί που τα σύνορα καταλύονται κι ο νους βρίσκει γόνιμα μονοπάτια να διαβεί… Μια τέτοια χαρά μοιράζεται μαζί μας η κ. Ρέα Ζόγκαρη – Καπορδέλη. Στα πρωτόλεια «Ποιητικά ΦΤΕΡΟΥΓΙΣΜΑΤΑ» της φυλακίζει όνειρα, προσμονές, σκέψεις, θύμισες, ανασεμιές τόπων αγαπημένων, στιγμές μοναδικές, θλίψεις που γυρεύουν να σβήσουν «Στον ερχομό νέας χαράς»… Το τριγύρισμά της ανοίγει δρόμους, υπόσχεται ακόμη πιο συναρπαστικά ταξίδια. Με ενδιαφέρον περιμένουμε – στο μέλλον – να μας πάρει μαζί της στα νέα της πετάγματα στον ασύνορο ουρανό της Δημιουργίας.

(*) Πέντε βιβλία της κ. Ευγενίας Αρβανίτη – Παλαιολόγου (Προέδρου του Συλλόγου Αρκάδων Πάτρας). Γεννήθηκε στην Πάτρα το 1950, σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών και είναι κάτοχος της Αγγλικής και Γαλλικής γλώσσας. Έχει έντονη κοινωνική, πνευματική και πολιτιστική δραστηριότητα αναπτύξει στην πόλη της. Είναι Πρόεδρος της Ένωσης για την Αντιμετώπιση της Σκλήρυνσης κατά Πλάκας», μέλος του Δ.Σ. της Εταιρείας Λογοτεχνών Ν.Δ. Ελλάδας και άλλων σωματείων. Συνεργάτης της εφημερίδας «Ζάτουνα». Είναι παντρεμένη με τον δικηγόρο Κώστα Παλαιολόγου κι έχουν δύο παιδιά. Το 1991 πρωτοκυκλοφόρησε την ποιητική της συλλογή «Ένα δίδαγμα και ένα κενό». Ακολούθησαν τα βιβλία που θα παρουσιάσουμε και το 1988 η συλλογή διηγημάτων της «ΤΡΙΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ».
1.- «ΤΕΛΑΛΗΣ» (ποιήματα), Πάτρα 1992, σελ.: 40
ΔΕΙΓΜΑ ΓΡΑΦΗΣ: «Ο πόνος είναι δάσκαλος. / Το να σαρκάζει κανείς τον πόνο / είναι πίστη στη ζωή.» («Ο ΠΟΝΟΣ», σελ. 26) κι ένα «ΕΠΙΓΡΑΜΜΑ» (σελ. 4): «Ποιητής δεν είν’ αυτός που πετυχαίνει / να ταιριάσει αισθητικά μέτρα / στο συναπάντημα των λέξεων. / Είν’ αυτός που ξεθάβει την ευαισθησία / με φτυάρια του τη μουσικότητα και τ’ όνειρο.»
Ολιγόστιχα και ελευθερόστιχα ποιήματα, με πολλά προσόντα, στοχασμό, κρυστάλλινο λόγο, δυνατό.
2.- «ΑΝΑΜΟΝΕΣ», ποιήματα, Πάτρα 1994. Αφιερωμένο στο σύζυγό της. Κι εδώ ο στίχος είναι λιτός, ο στοχασμός της κατασταλαγμένος και σε κερδίζουν αμέσως τα ερωτήματα της Δημιουργού που είναι ίσως και δικές σου απορίες και διαπιστώσεις για τη ζωή και τους ανθρώπους. ΔΕΙΓΜΑ ΓΡΑΦΗΣ: «Το πατρικό σπίτι στο χωριό / έχει ένα παράξενο μυστήριο. / Η αυλή με την πανύψηλη καρυδιά τη νύχτα / είναι ο τόπος που περιμένεις τις μέλισσες / και τις καλοκυράδες του παραμυθιού / ν’ αραδιάσουν τα μυστικά τους και να μοιράσουν / τ’ αθάνατο νερό στους λιγοστούς κατοίκους / που σαν κηρύτες σφίγγουν την υπομονή και την πίκρα τους / πάνω στ’ άγονα λιθάρια.» (ΤΟ ΠΑΤΡΙΚΟ ΣΠΙΤΙ, σελ. 17).
3.- «ΕΠΕΙΔΗ… ΕΤΣΙ ΕΠΡΕΠΕ», Διηγήματα, σελ.: 72, Πάτρα 1996.
Αφιερωμένο το βιβλίο στη μητέρα της. Οι ιστορίες της κ. Ευγενίας Αρβανίτη έχουν ρεαλισμό, ανθρωπιά, μα και θλίψη. Ένα μικρό απόσπασμα από το διήγημα «ΕΥΣΕΒΗΣ ΠΟΘΟΣ» (σελ. 55): «Παιδιά κρυφτείτε, η τρελή!!! ακούστηκε το σύνθημα από τον αρχηγό της ομάδας και σκορπίστηκαν μεμιάς ένα σμάρι παιδιά ανάμεσα στα 12 με 15 χρόνια, προσπαθώντας να κρυφτούν πίσω από τους τενεκέδες της χαμωκέλας του κυρ – Τάσου. [….} Ήταν μια γυναίκα, η Θυμιούλα ή το θεριό ή το σκιάχτρο. Όλοι πάντως τη φώναζαν τρελή. Δεν πείραζε κανένα. Έμενε σε μια καλύβα στην παραλία μόνη. Ποτέ δεν είδαν άντρα να της κάνει επίσκεψη μα ούτε και γονείς να την προστατεύουν. Ζούσε έρμη από τα νιάτα της και τώρα που γέρασε, βγαίνει μόνο τα βράδια και κάνει καμία βόλτα σκορπώντας παντού τρόμο… ».
4.- «ΒΛΕΦΑΡΙΣΜΑΤΑ ΣΕΛΗΝΗΣ», ποιήματα, σελ.: 26, Πάτρα 2000. Δείγμα Γραφής το ποίημα «ΑΜΟΥΣΗ ΕΠΟΧΗ»: «Παραλίες νοσταλγικές / καράβια της ελπίδας / βραχονησίδες του αγνώστου / στίχοι του ονείρου. / Η ποίηση θέλει επένδυση. / Αναζητείται Φήμιος.» Λιτότητα, απλότητα, στίχοι καθαρτήριο, ανακούφιση κι ελπίδα. «ΦΙΛΙΑ – ΠΟΙΗΣΗ»: «Η φιλία είναι ποίηση, είναι ανάγκη ψυχής / έχει μέσα τ’ όνειρο, τη μελωδία, το απροσδόκητο. / Αγαπάς γιατί πιστεύεις. / Συγκινείσαι γιατί εμπνέεσαι. / Ελπίζεις γιατί τρέφει βεβαιότητες / είναι ψέμα ότι εξαρτιέσαι, / αναζητάς απλά το μισοφωτισμένο πρόσωπο του άλλου».
5.- «ΣΤΙΧΟΙ ΚΑΙ ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ», σελ.: 42, Πάτρα 2003. Αφιερωμένο στους απανταχού σκληρυντικούς το βιβλίο, κρύβει στις σελίδες του ποιήματα μαργαριτάρια και σκέψεις που κάνουν τον πόνο δημιουργία, τον μοιράζονται, ευαισθητοποιούν ανθρώπους, στέλνουν αισιόδοξα μηνύματα σε έναν απέλπιδα κόσμο. Η κ. Αρβανίτη-Παλαιολόγου γιορτάζει με όλους τους ποιητές τα «ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΦΡΙΚΗΣ» και ως πνευματικός άνθρωπος, τη δική της φωνή υψώνει για να μιλήσει για τα τρομερά των ανθρώπων τα έργα: «Πανώρια, γλυκιά κοπέλα η Ποίηση, / απόψε κουρελιασμένη και ξεμάλιαγη / κάτωχρη, προσπαθεί να συγκρατήσει τα δάκρυα. / Η αρμονία γκρεμίστηκε. Η ομορφιά αμαυρώθηκε. / Η όραση κι η ακοή της κατακλείστηκαν / από σύννεφα μαύρου καπνού / που ξερνάνε οι βόμβες. / Η φαντασία της δεν μπορεί να ηρεμήσει / σ ανοιξιάτικα ασφοδήλια / γιατί σκέφτεται με φρίκη νεκρούς και τραυματίες. / Κι έχει απόψε τη γιορτή της! Θα προτιμούσε / ένα καλύτερο δώρο.»
Τα βιβλία της κ. ΕΥΓΕΝΙΑΣ ΑΡΒΑΝΙΤΗ – ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΥ μας κέρδισαν με την ευαισθησία τους, την εσωτερική τους ομορφιά, τις εικόνες και τον πλούτο των συναισθημάτων τους. Όταν ο πόνος, οι δυσκολίες και οι δοκιμασίες, δεν καταβάλλουν τον άνθρωπο αλλά τον χαλυβδώνουν για να συνεχίσει τον αγώνα, τη δημιουργία και την προσφορά στο συνάνθρωπο και στο κοινωνικό σύνολο, δεν μπορείς να μην θαυμάσεις το ανθρώπινο μεγαλείο μιας ψυχής (με αρκαδικές ρίζες), που δεν λυγίζει αλλά εξακολουθεί με αξιοπρέπεια την προσπάθεια. Και τα 5 βιβλία είναι εξαιρετικά, αναζητείστε τα, διαβάστε τα και γνωρίστε αυτή την ξεχωριστή ποιήτρια, συγγραφέα, γυναίκα, άνθρωπο και αγωνίστρια της ζωής.

(*) Η μελέτη του Βαχλαίου κ. Νίκου Π. Γεωργακόπουλου: «ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΣΤΟ ΜΟΡΙΑ» – ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΗΣ ΟΘΩΜΑΝΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ. Σελ.: 268, Αυτοέκδοση, Τρίπολη 2006.
[Aπό το οπισθόφυλλο]«Με το βιβλίο αυτό ο συγγραφέας επιχειρεί να δώσει το στίγμα του πνευματικού βίου των υπόδουλων κατοίκων του
Μοριά, εντοπίζοντας τις πνευματικές εστίες όπου εκδηλώθηκε η ενδιάθετη θέρμη των αοιδίμων δασκάλων της εποχής για το φωτισμό του Γένους, τη συνδιαλλαγή της παράδοσης με τη νεωτερικότητα, την αποδυνάμωση των εξουσιαστικών δομών και την εθνική αποκατάσταση. Στα ταπεινά σχολεία, σε συνεργασία με τις άλλες δυνάμεις του ελληνισμού, προετοιμάστηκε και επιβεβαιώθηκε (με το μεγαλούργημα του ’21) η στενή σχέση πνευματικής καλλιέργειας και κατάκτησης της πολιτικής και εθνικής ελευθερίας, μέσα από το ιδεολογικό μέγεθος και τον οικουμενικό χαρακτήρα του ελληνισμού. Καταδείχθηκε έτσι, ο στενός σύνδεσμος των αξιολογήσεων της ελληνικής
παιδείας με τη συλλογική μνήμη, την εθνική μας ταυτότητα.»
Το βιβλίο είναι αφιερωμένο «Στο Δάσκαλο, που βλέπει Σε κατάματα, ω Θεέ!» και χωρίζεται σε δύο μέρη. Στο Α’ μέρος εξετάζονται οι συνθήκες λειτουργίας των σχολείων της εποχής μέσα σε ένα σκηνικό απελπισίας και ανελευθερίας. Γίνεται ειδική μνεία στο «κρυφό σχολειό» και στο Νεοελληνικό Διαφωτισμό καθώς και στις προσπάθειες του Καποδίστρια, ο οποίος είχε πάθος για τη λαϊκή παιδεία. Στο Β’ μέρος παρουσιάζονται τα σχολεία και οι δάσκαλοι του Μοριά ανά νομό, με σύντομες πληροφορίες για τον τόπο και τρόπο λειτουργίας τους καθώς και τους φωτισμένους διδασκάλους που δίδασκαν στα λιγοστά ελληνόπουλα τα Γράμματα.
Ο κ. Νίκος Π. Γεωργακόπουλος με τα «ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΣΤΟ ΜΟΡΙΑ – ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΗΣ ΟΘΩΜΑΝΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ», μας έδωσε μία καλογραμμένη και ενδιαφέρουσα εργασία για μελέτη. Διαβάζεται ευχάριστα, γιατί η χρήση των πηγών έχει εύστοχα ενσωματωθεί στο κείμενο και οι πληροφορίες που δίνονται ελκύουν τον αναγνώστη σε διάβασμα. Δεν απωθούν, δεν κουράζουν. Ο Γορτύνιος ερευνητής και δάσκαλος μας κερδίζει και μ’ αυτό το σπουδαίο βιβλίο του. Τον συγχαίρουμε για την εμπεριστατωμένη δουλειά που έκανε και για την προσφορά του στον τόπο και στη χώρα. Όταν αναδεικνύεις την ιστορία μας, της πατρίδας σου τους αγώνες, τις δυσκολίες αλλά και τα επιτεύγματα, τότε κάνεις έργο χρήσιμο και για τις τωρινές και για τις μελλούμενες γενιές.

(*) Ζαχαρίας Προδρόμου: «ΤΑ ΣΚΟΡΠΙΑ ΧΑΡΤΙΑ», σελ.: 48, ποιήματα, Β’ έκδοση,
Θεσσαλονίκη, ISBN: 978-960-92584-0-1   «Μες στα χαρτιά τα σκόρπια μου, / μες στις αράδες μου τις πρώτες, / φίλε μου συ που τα κρατάς, / θα βρεις κάτι από μένα. / Κάτι απ’ τα νιάτα μου τα λίγα, / κάτι απ’ τα όνειρα που γίνανε αέρας / και ένα κομμάτι της καρδιάς / που μένει ακόμη νέα.» (σ. 1 )  «ΤΑ ΣΚΟΡΠΙΑ ΧΑΡΤΙΑ» του κ. Ζαχαρία Προδρόμου είναι η πρώτη του ποιητική συλλογή. Κυκλοφόρησε το 2003 στη Θεσσαλονίκη και ξανατυπώθηκε πρόσφατα σε Β’ έκδοση. Ακολούθησαν οι συλλογές «Στο μονοπάτι του ονείρου», 2006 και «Θλίψη στη δύση», 2007. ο ποιητής ασχολείται επίσης με το δοκίμιο, το χρονογράφημα και τους σχολιασμούς μουσικών επενδύσεων κινηματογραφικών έργων. Είναι μέλος της «Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος».

«ΤΑ ΣΚΟΡΠΙΑ ΧΑΡΤΙΑ» είναι ποιήματα σαν όνειρα, είναι καλέσματα ψυχής, «στιγμές» γεμάτες ήλιο, αγκαλιάσματα τρυφερά, θύμησες και ρυτίδες χαράς… Είναι και στίχοι για της νύχτας τα σκοτάδια, για ποτήρια μοναξιάς, για πληγές και πόνο…  «Άρπαξα κρυφά μια ηλιαχτίδα / και μου ‘καψε τα δάκτυλα. / Δεν πόνεσα καθόλου. / Ύστερα είδα τα σημάδια. / Κι αφού την έκανα δική μου, / την έκρυψα βαθιά μες στην καρδιά μου. / Κι είναι ακόμη ζωντανή χρυσή / και τα σημάδια της στα δάκτυλα / λουλούδια.» (το ποίημα «Η ΚΛΟΠΗ», σελ. 34 ).  Διάχυτη η ευαισθησία του ποιητή σ’ όλη τη συλλογή του. Με σκέψεις που θερμαίνουν την καρδιά και ομορφαίνουν τη ζήση, με αναμνήσεις που ζωντανεύουν πρόσωπα και καταστάσεις, με μια μελαγχολία που η αγάπη για τη ζωή υπερνικά, με μια ευγένεια που δεν υποχωρεί από τις δυσκολίες, τις απογοητεύσεις, τις ασχήμιες, που η καθημερινότητα φέρνει στους ανθρώπους…  Ο κ. ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ, μάζεψε «Τα ΣΚΟΡΠΙΑ ΧΑΡΤΙΑ» των στίχων του και τα έφτιαξε μια καλαίσθητη συλλογή ποίησης για να μπορέσουμε κι εμείς – ως αναγνώστες της – να την απολαύσουμε και να συγκινηθούμε. Τον ευχαριστούμε γι’ αυτό.

(*) Νίκος Ζώρης: «ΑΝΟΙΧΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΣΕ ΘΟΛΟ ΤΟΠΙΟ», Ποιήματα και Διηγήματα, σελ.: 128, Αυτοέκδοση, Αθήνα 2006, ISBN: 960-91623-3-9

«Ποιος θα πιστέψει σ’ αυτά που εγώ πιστεύω και επιζητώ / κι αρωγός θα γίνει σ’ αυτά που θέλω να κάνω από καιρό; / Να μην υπάρχει θα ’θελα στων ανθρώπων τις ψυχές μαράζωμα / να υπάρχει θα ’θελα μόνο της αγάπης και της χαράς αντάμωμα…» (απόσπασμα από το ποίημα «ΠΟΙΟΣ;»)
Για τον κ. ΝΙΚΟ ΖΩΡΗ, η ποίηση, ο πεζός Λόγος, το γράψιμο – όπως και όλα τα άλλα ενδιαφέροντα που έχει – είναι μια μορφή επικοινωνίας με τους αναγνώστες του και τον κόσμο. Τα δυο διηγήματά του στο «ΑΝΟΙΧΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΣΕ ΘΟΛΟ ΤΟΠΙΟ» έχουν την καθημερινής ζωής την σφραγίδα.
Οι ήρωές του είναι άνθρωποι σαν όλους μας. Με τις χαρμολύπες τους, τα αδιέξοδά τους, τις αγωνίες τους. αγωνίζονται για ένα καλύτερο αύριο, που ίσως δεν έρθει ποτέ. Στο «Ο αδελφός που τον πήρανε οι άγγελοι» ο συγγραφέας καταπιάνεται με το μεγάλο θέμα των παράνομων υιοθεσιών στην μεταπολεμική Ελλάδα. Ένα μωρό πεθαίνει στη γέννα. Έτσι λένε οι γιατροί στον πατέρα. Ο μεγάλος του γιος ψάχνει μετά από χρόνια και βρίσκει τον αδελφό του ζωντανό. Προσπαθούν τώρα να κερδίσουν τον χαμένο χρόνο. «Που τους στέρησαν τόσο απάνθρωπα». Και στο αφήγημα «Το μοναδικό εμπόδιο», η Μάρθα, καταπιεσμένη από έναν βίαιο, επιπόλαιο, σκληρό σύζυγο, τον Στράτο, ερωτεύεται τον Άλκη, τον ανιψιό του, αλλά η πραγματικότητα στέκεται εμπόδιο στην ευτυχία τους. Όταν ο Άλκης σκοτώνει τον θείο του, τα πράγματα εξελίσσονται ραγδαία. Η Μάρθα πέφτει σ’ έναν γκρεμό. «Η μαρτυρική ζωή της είχε λάβει τέλος…» Ο Άλκης συλλαμβάνεται κι αυτοκτονεί στο κρατητήριο… Ιστορίες που δημιουργεί η ζωή κι ο Νίκος Ζώρης μας δίνει με ωραίο τρόπο δομημένες και αριστοτεχνικά γραμμένες.
Η ποίηση του Νίκου Ζώρη είναι «Ένα σεργιάνι στο χρόνο», «Ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα», γίνεται ένα «Ανοιχτό παράθυρο σε θολό τοπίο». Ακολουθώντας της παραδοσιακής ποίησης τον ρυθμό (χωρίς να είναι πάντα προσηλωμένος σ’ αυτόν), ο ποιητής με τους στίχους τους σκιαγραφεί τη ζωή, ζωγραφίζει εικόνες και συναισθήματα, αναπολεί τα περασμένα, οραματίζεται, φιλοσοφεί και θέλει να κάνει «τούτο τον κόσμο λιγότερο σκληρό».
Ο Νίκος Ζώρης με το νέο του βιβλίο, το «ΑΝΟΙΧΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΣΕ ΘΟΛΟ ΤΟΠΙΟ», στέλνει ένα αισιόδοξο μήνυμα στους συνανθρώπους του: ακόμα και σ’ αυτόν τον γκρίζο, μουντό, κακό κόσμο, υπάρχουν «φωτεινά καλντερίμια» για να πορευτούμε. Μπορούμε με την ευαισθησία να γίνουμε καλύτεροι μέσα μας. Στο «Ιδεοδρόμιο» του Ν. Ζώρη, συμπορεύονται η γενναιοδωρία, η ευγένεια, η ηρεμία, η ειλικρίνεια, το ήθος, η καλοσύνη, η ανθρωπιά, η εντιμότητα, η μεγαλοψυχία. Οι στίχοι του είναι μικρά φαναράκια που μας δείχνουν τον δρόμο σ’ έναν σκοτεινό, ανέλπιδο κόσμο. Είναι ανοιχτά παραθυρόφυλλα ελπίδα, ομορφιάς και ευτυχισμένης απλότητας.

ANOIXTO PARAUYRO

(*) Νίκος Μπατσικανής: «ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ», Διηγήματα, σελίδες: 80, Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2009, ISBN: 978-960-336-458-0

«Ο Παράδεισος βρίσκεται παντού. Δεν χρειάζεται προϋποθέσεις. Βρίσκεται μέσα μας και γύρω μας. Αρκεί να μπορούμε να τον διακρίνουμε και να τον ζήσουμε.» (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).
Ο Νίκος Μπατσικανής γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Πελασγία Φθιώτιδας. Ζει στην Αθήνα και στη γενέτειρά του. Έκανε καριέρα ως αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας και τώρα διαπρέπει στους γεμάτους προκλήσεις και ομορφιά λογοτεχνικούς αιθέρες. Το «Στον Παράδεισο» είναι το έβδομο βιβλίο του, το οποίο αφιερώνει «σε όσους μου έδειξαν το δρόμο». Είχαν προηγηθεί οι ποιητικές συλλογές: «Σημάδια» το 2001, «Εξ ουρανού» το 2002, «Νόστιμον Ήμαρ» το 2004, «Αγρυπνία» το 2006, «Στο φως» το 2007 και το δοκίμιο «Θραύσματα» το 2008.
Στην παρούσα έκδοση περιλαμβάνονται εκτός από το ομώνυμο του βιβλίου διήγημα «Στον Παράδεισο», ο «Περιοδεύων θίασος», «Μια καθημερινή ιστορία» και τα «Ανθρώπων πάθη». Η θαυμάσια γραφή τους σε κερδίζει με την απλότητά της και τον ρεαλισμό της. Ο Νίκος Μπατσικανής με τα τέσσερα αυτά διηγήματά του, αποδεικνύει πώς δεν είναι μόνον ένας καλός ποιητής και δοκιμιογράφος αλλά κι ένας εξαίρετος διηγηματογράφος. Μας άνοιξε την όρεξη και θα περιμένουμε την συνέχεια των πεζογραφικών του εμπνεύσεων. Είναι βέβαιο ότι θα μας δώσει αξιοπρόσεχτα δείγματα δουλειάς, όπως οι τέσσερις ιστορίες του «Στον Παράδεισο».

(*) Ο ποιητής ΙΩΑΝΝΗΣ Γ. ΤΣΙΤΣΟΣ (από τη ΔΟΞΑ του Δήμου Γορτυνίας):  «Οι ερημιές θα ’ρθουνε όπου κι αν πας. / Στη σκιά του λάθους τρεμοπαίζει / το μέλλον τούτου του κόσμου. / Αυτοί που ξέρουν λουφάζουν. / Του Ποιητή η πένα πληγές ανοίγει, / έτσι που το δίκιο γυρεύει. / Δώστε μας πίσω τη μάνα μας, / δώστε μας πίσω τη γη, / που με την γλυκιά ζεστασιά του Ουρανού / άπειρα, σταθερά, μπροστά μας πάει.»
Οι ποιητές και συγγραφείς μας, καταθέτοντας τους κόπους των πνευματικών τους προσπαθειών στη διάθεση του αναγνωστικού κοινού, γίνονται συνοδοιπόροι στην όποια εξέλιξη συντελείται στη Ζωή, στη Δημιουργία, στον κόσμο μας. Είναι η ελπίδα που κάνει τη ζήση μας υποφερτή και με περισσότερο φως. Ένας ποιητής, που ζει, εργάζεται και δημιουργεί στον τόπο που γεννήθηκε, στη ΔΟΞΑ Γορτυνίας, είναι ο ΙΩΑΝΝΗΣ Γ. ΤΣΙΤΣΟΣ.     ΑΓΑΠΗ: «Η αγάπη της ψυχής,
που κενά δεν αφήνει,
ενώνει τους ανθρώπους.
Ποτάμι το σώμα σου,
γυρεύοντας τον έρωτα,
μέσα από τις γεύσεις του τώρα
και τα λάθη του χτες.
Κύκλο κάνουν οι αισθήσεις ΄
με τη γεύση του γλυκού κενού
ξεκινάς πάλι.
Γυρεύοντας στην ψυχή σου
κάποιος ν΄ ακουμπήσει
και ζεστά να κοιμηθείς.
Θεάρεστο δώρο η ΑΓΑΠΗ.
Την ψυχή σου στο διάβολο
πια μην ακουμπάς.»
Στους στίχους των ποιημάτων του, που κατά την γνώμη μας «παρέχουν ελπίδες», φυλακίζει εύστοχα γόνιμους στοχασμούς. «Κι ο στοχασμός (γίνεται) ταξίδι», όπως γράφει ο ποιητής μας Γιάννης Ρίτσος.   Κάλεσμα σε νοερές μετακινήσεις κάνει στις ΕΝΝΟΙΕΣ : «Στη φωλιά του κούκου γεννήθηκες, σκόρπιος. / Να μοιράζεις τον έρωτα και την αγάπη / θεόπνευστα χρισμένος. / Στα μάτια σου ξεκουράζομαι. / Με αετίσιο βλέμμα κυνηγάς / – χωρίς συναίσθημα. / Όταν η ζωή σου τελειώνει, / να ’ναι με έρωτα και λουλούδια της Άνοιξης.» ή στα συναισθήματα στο ποίημά του ΜΕΤΟΙΚΕΣΙΑ: «Γνώριμα τα φτερά της πραγμάτωσης / και της φαντασίας το όνειρο / ξεπερνά το τώρα. /Φυσά άνεμος δυνατός, / ανέβα να σε πάει μακριά. / Το κουφάρι σου, / πια να μην το δέρνουν οι ανάγκες, / οι θύμησες, οι ρίμες. / Λευκά περιστέρια αντάμωσαν την ψυχή σου, / όταν ξεπηδούσε απ΄ τις φωτιές / και ζεστά ακουμπούσες στη θεότητα.» (Γραμμένο για τον πρόωρα χαμένο πρόεδρο της κοινότητας Δόξας Γορτυνίας Ν. ΜΗΤΡΑΚΟ). Ποιήματα που εκφράζουν βαθειά κι αυθεντικά τις εσώτερες, επώδυνες αναζητήσεις του Δημιουργού τους αλλά και την δύναμη που απαιτεί η Τέχνη και η Ζωή για να προχωρήσει ο άνθρωπος μπροστά. Γιατί θέλει ψυχική και σωματική ικανότητα να ξεκινήσεις ΑΠΌ ΤΗΝ ΑΡΧΗ: «Μα κι έτσι, / από την επαναστατημένη σχέση, / επιστρέφεις στην αρχή. / Το “γνώθι σ΄ εαυτόν” σε κρατάει. / Τις συμπληγάδες και τις σειρήνες / σκιάζεσαι πως θα τις περάσεις. / Σε κενό χρόνου αιωρείσαι και περνάς. / Του Παραδείσου την πόρτα χτυπάς. / Εκεί, που γεννιέσαι και γεννάς / την Άνοιξη.» Η γραφή του Γιάννη Γ. Τσίτσου, μακριά από φόρμες ποιητικές και ρητορικά σχήματα κουραστικά, αγγίζει το θείο ακουμπώντας το ανθρώπινο. Οι στίχοι του αξίζουν της προσοχής μας κι ελπίζουμε στο μέλλον να ξεδιπλώσει όλες τις πτυχές του ταλέντου του.

read(*) Γεωργία Κουππάρη – Πανοπούλου: «ΜΗ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΠΟΤΕ ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ», Αρκαδία 2001, σελ. 62, θεατρικός μονόλογος σε εννέα πράξεις. Αφιερωμένο «στα παιδιά μου».

Σαν τα όνειρα : «Τα όνειρα είναι σαν τις πεταλούδες που πετάνε την άνοιξη ψάχνοντας τη γύρη των λουλουδιών. Απορροφούν ό,τι καλύτερο κι ύστερα ελεύθερες γεμίζουν τον αέρα με τη σεμνή, όμορφη, γλυκιά παρουσία τους…»
Για τον κάθε Δημιουργό, το έργο του είναι της ψυχής του το καθρέφτισμα, της Σκέψης και του στοχασμού του η κατάθεση, «της αδιάκοπης τυραννικής του νοσταλγίας» το ξέσπασμα. Στον θεατρικό της μονόλογο «ΜΗ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΠΟΤΕ ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ» η Κύπρια (παντρεμένη με Αρκά) φιλόλογος κ. ΓΕΩΡΓΙΑ ΚΟΥΠΠΑΡΗ – ΠΑΝΟΠΟΥΛΟΥ έκλεισε εύστοχα όλα τα παραπάνω στοιχεία. Από την κατεχόμενη Κύπρο, την πίκρα του κάτω κόσμου, την απουσία, την ξενιτιά, τον ξεριζωμό, τον πόλεμο και τον πόνο, η αντιφατική γοητεία του κόσμου μας αποκαλύπτεται, στην ωραιότητα του ουράνιου κόσμου μας μεταφέρει η Δημιουργός κι απλόχερα μας προσφέρει τις δικές της αλήθειες…
Είναι όμως πρωτίστως ποιήτρια η Γ. Κουππάρη – Πανοπούλου. Ο λόγος της ενδύεται με λυρισμό – αρωγό στην αφήγησή της και γίνεται αγγελιοφόρος μηνυμάτων διαχρονικών και πανανθρώπινων. Το κάλεσμά της προς όλους μας είναι μια προτροπή για επικοινωνία, δημιουργία και αρμονική συνύπαρξη των ανθρώπων και των λαών: «Μη μου πείτε ποτέ καληνύχτα… γιατί άγρυπνα θέλω τα μάτια της ψυχής μου, τα σκοτάδια του κόσμου να ξεδιαλύνω. Ν’ αντικρίζω την αλήθεια του, με το αχνό φως της γνώσης κι ύστερα μαζί να σχεδιάζουμε το αύριο. Έχουμε τόσα να πούμε. Έχουμε τόσα να κάνουμε μαζί…» Κτίζουν οι Δημιουργοί μας πετραδάκι – πετραδάκι το Ναό της σύγχρονης Ελληνικής Λογοτεχνίας και σε αυτό το οικοδόμημα, με το έργο της, η Γεωργία Κουππάρη – Πανοπούλου συνεισφέρει με καλής ποιότητας υλικό.

(*) Δρ. Ευτυχία Καπαρδέλη: «ΕΚΜΥΣΤΗΡΕΥΣΕΙΣ», σελίδες: 28, ποίηση, Αυτοέκδοση, Πάτρα 2006     «Οι Αντίπαλοι έχουν υποχωρήσει / τα δηλητήρια του Ανθρώπινου / νου… αφάνισαν την πραγματικότητα / άφησαν πίσω καταστροφή. // Μέσα σε τούτα τα χαλάσματα / βρήκα την κυνηγημένη αθωότητα / πάνω σε σωρούς από λιθάρια / καθώς χοντρές σταγόνες βροχής / εισέβαλαν από παντού μέσα / στο παλιό σπίτι που κάποτε / ήταν… οικογενειακή καταφυγή. // Μέσα στα ερείπια / πανέμορφο ολοζώντανο / ένα νέο παιδί , / μια ρόδινη υπόσχεση / Αγνότητας και Νιότης / διεσώθη.» (σελ. 15, το ποίημα «ΑΘΩΟΤΗΤΑ»)
Η Ευτυχία Καπαρδέλη γεννήθηκε και ζει στην Πάτρα. Γράφει ποίηση, άρθρα, έργα και δοκίμια. Αποφοίτησε από το Τμήμα Δημοσιογραφίας του Α.Κ.Ε.Μ. (Αθηναϊκό Κέντρο Επαγγελματικής Μορφώσεως). Έχει συμμετάσχει και πολλά επιμορφωτικά σεμινάρια. Έχει γνώσεις Η/Υ και γνωρίζει αγγλικά, ιταλικά, κλασική κιθάρα και ορθοφωνία. Υπήρξε Οδηγός στο Σώμα Προσκόπων (1972), εθελόντρια Πυροσβέστης και έλαβε μέρος σε προγράμματα εθελοντισμού στην πόλη της. Ως ακροάτρια φοιτήτρια παρακολούθησε το 2003 – 2004 το Τμήμα Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Πατρών. Έχει βραβευτεί σε πανελλήνιους διαγωνισμούς ποίησης και χρονογραφήματος. Δουλειά της δημοσιεύεται σε λογοτεχνικά περιοδικά της χώρας μας.
«Ένα τραγουδάκι / το βρήκα βλασταράκι / που έβγαλε κλώνους / και μου γέμισε την ψυχή. // Ρίχνω τον σπόρο / στου κόσμου την αγκάλη / όταν το σκοτάδι στις / καρδιές τους θα φωλιάζει / η ελπίδα σαν Φως / θα το σιγοτραγουδή.» (σλ. 26, το ποίημα «ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΑΚΙ»)  Οι «ΕΚΜΥΣΤΗΡΕΥΣΕΙΣ» είναι η πρώτη της συλλογή 32 ποιημάτων, η οποία εκδόθηκε στην Πάτρα τον Ιανουάριο του 2006. Πρόκειται για ελευθερόστιχα στην πλειονότητά τους ποιήματα, που διακρίνονται για την ευαισθησία τους, τη μεστή τους σκέψη, το πλημμύρισμα καινούργιων οραμάτων, «κυνηγημένης αθωότητας» και αιώνιας Νιότης. Η Αγάπη – σε καιρούς υποχώρησης των αληθινών, βαθιών αισθημάτων – είναι το ζητούμενο και τα Όνειρα γίνονται Ποίηση και σελίδες βιβλίου… Η ποιήτρια ζωγραφίζει τη ζωή «μ’ έναν τεράστιο ελεύθερο ήλιο» και πορεύεται στην οδό της δημιουργίας ως τρυφερή παρουσία που θέλει ν’ αφήσει το στίγμα της σ’ αυτόν τον κόσμο. Οι στίχοι της είναι «κομμάτια Καρδιάς», μιας ευαίσθητης καρδιάς που τραγουδά τα γλυκόπικρα της ζωής και μας εμπιστεύεται, μας εξομολογείται τις μύχιες σκέψεις της. Αξίζει να την ακούσουμε και να την παρακολουθήσουμε και στις νέες της δημιουργικές προσπάθειες.

(*) Δρ. Ευτυχία Καπαρδέλη: «ΣΤΙΓΜΕΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ», Βραβευμένα ποιήματα & διηγήματα, Πάτρα 2010, Αυτοέκδοση, ISBN: 978-960-92613-3-3

«Μύριες λεπτές ρίζες
φλέβες στην δύναμη
της γης βυθισμένες,
γεννιέται όμοια η βλάστηση
και η ψυχή.
Ένα σώμα βράχος και Θεός.

Άπλαστη η φωνή,
η ανάσα
και η εντολή ζωής
νερό που ρέει για
Αιώνες προς την
θάλασσα αδιάκοπα.

Τον βράχο αγγίζουν
σοφά χέρια
τον φυλακίζουν στο
νου και το κορμί
να τον ερμηνεύσουν θέλουν.» [ Το ποίημα «ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ» ]
Ποίηση μοντέρνα, στίχοι που ταξιδεύουν και σε ταξιδεύουν. «Σκέψεις … που μεγαλώνουν, μπερδεύονται σε ένα παμπάλαιο σχέδιο του ουρανού, στην ακοίμητη μνήμη, στην ακοίμητη φθορά». Κι εκεί θα πει η ποιήτρια «Στις θάλασσες της αιωνιότητας κολυμπώ. Έγινα κατοικία σε μέρος ερημικό για τα άγρια πουλιά…».  Η αναζήτηση του φωτός που ξεπροβάλει καθώς «η νύχτα υποχωρεί» και «ολόλευκοι άσπιλοι κύκνοι με τα φτερά τους την ασχήμια σκεπάζουν»… Η δουλειά της Δρ. ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΚΑΠΑΡΔΕΛΗ, σε ποίηση και πεζό, είναι μια δημιουργική σπουδή και μια «άστρων σπονδή». Είναι μια πόρτα ανοικτή σε κάθε κάλεσμα του νου, η ομορφιά της ψυχής και του κόσμου είναι το ζητούμενο. Και «Όποιος αγαπά, πάντα θα αγαπά» μας λέει η Ευτυχία στον βραβευμένο της «Χρυσό Μίσχο». Κι είναι η ποίηση διάχυτη σε όλο της το έργο, χτίζοντας γέφυρα στερεή για να διαβούμε στα μυστήρια και στον μυστηριακό της Δημιουργού κόσμο.

(*) Αντώνης Ν. Συμιγδαλάς: «ΑΠΡΟΣΜΕΝΩΝ ΕΡΩΤΩΝ ΘΥΜΙΣΕΣ», Ποίηση, σελ.: 68 – “Art Editions” Αθήνα 2001
«…Το χέρι πονά κι αυτό στις θύμισες
καθώς το μολύβι λερώνει το χαρτί,
η καρδιά και το σώμα μένουνε αμίλητα
και βουβά στα σημεία των καιρών
η σκέψη πεντάρφανο φέρετρο
κλαίει ασταμάτητα στο διάβα των χρόνων
μια νιότη και αγάπη για πάντα περασμένη,
όχι όμως λησμονημένη
ασχέτως αν η λύρα μου σιγοτρέμει
στο ανέσπερο φως της έμπνευσης.»
(από το ποίημα «Διαβαίνουνε τα Χρόνια»).
Ένα από τα πιο καλαίσθητα βιβλία του 2001 μας έδωσε ο πάντοτε ανήσυχος πνευματικά λογοτέχνης και εκδότης της εφημ. «Λογοτεχνία Τώρα» ΑΝΤΩΝΗΣ Ν. ΣΥΜΙΓΔΑΛΑΣ. Είναι η ποιητική του συλλογή «ΑΠΡΟΣΜΕΝΩΝ ΕΡΩΤΩΝ ΘΥΜΙΣΕΣ». Ελευθερόστιχα ποιήματα, «βιωματικά» όπως γράφει στον πρόλογό του και συνεχίζει: «Μέσα απ’ αυτά, προσπαθώ να δώσω λίγη αγάπη, λίγη ανθρωπιά, λίγη ζεστασιά στον σημερινό συνάνθρωπό μου. Δεν γράφω ποτέ για κάτι που δεν πιστεύω και δεν γράφω ποτέ κατά παραγγελία. Η ποίηση είναι εκείνη η τέχνη, που μπορεί να σε κάνει να βρεις τον χαμένο εαυτό σου, μέσα στην δίνη των καιρών.»
Ξεχωρίσαμε το ποίημα «ΜΗΝ ΚΛΑΙΣ», χωρίς αυτό να σημαίνει ότι και τα άλλα δεν έχουν κάτι να μας πουν και να μοιραστούν μαζί μας:
«Πάψε καρδούλα μου να κλαις,
μην κλαις τόσο πολύ,
τα περασμένα μη θρηνείς
του έρωτα τα χάδια.
Είχε φτερά και πέταξε
στα ξένα το πουλί
και χάθηκε μες τα πυκνόφαντα
της νύχτας τα σκοτάδια.
Καινούργιες αγάπες
πόθησε να βρεις μακρινές
και σε ωκεανούς, πελάγη άνοιξε
φτερά για ν’ αρμενίσεις…» (απόσπασμα).
Ο ΑΝΤΩΝΗΣ Ν. ΣΥΜΙΓΔΑΛΑΣ δημιουργεί με της έμπνευσής του τα αυθεντικά, τα γνήσια υλικά και δίνει στο αναγνωστικό του κοινό έργο – κατάθεση ψυχής. Ποίημά του μπορεί να γίνει «Ένα όνειρο», μια εικόνα, μια θύμηση, «μια πραγματικότητα», «Ένα κάποιο ταξίδι», «Ένας ανίερος πόλεμος», ένας μύθος, «κάποιο βραδινό Μαγιού», «Μια στιγμή»… Καθώς «διαβαίνουνε τα χρόνια», καλλιεργεί το ταλέντο του ο ποιητής, ωριμάζει και συνεχίζει τον αγώνα του – όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό – για το δικό του και των συνανθρώπων του το ανέβασμα «όλο και ψηλότερα». Και οι των «ΑΠΡΟΣΜΕΝΩΝ ΕΡΩΤΩΝ ΘΥΜΙΣΕΣ» συνδυάζοντας την Ποίηση με την επιμελημένη καλλιτεχνική εμφάνισή της ως συλλογή, υπηρετεί εύστοχα αυτή την προσπάθεια.

(*) Η ποιητική συλλογή της κ. Νίκης Πολίτου: «ΧΟΡΕΥΤΗΣ ΤΩΝ ΝΕΦΕΛΩΝ», σελ.: 80, Εκδόσεις «Ιωλκός», Αθήνα 2003, ISBN: 960–426–284-Χ
«ΣΤΙΓΜΕΣ ΕΜΠΝΕΥΣΗΣ»: «…Ρόδινος βάφεται ο αιθέρας / στη βίαιη των αιώνων σπουδή, / και πριν να σβήσει η ημέρα, / ποίησης ακούγεται ωδή !»
Η 18η ποιητική συλλογή «ΧΟΡΕΥΤΗΣ ΤΩΝ ΝΕΦΕΛΩΝ» της κ. Νίκης Πολίτου, μας προσκαλεί να πορευτούμε μαζί της, να μοιραστούμε τη γοητεία, τη γνώ-ση και τη συγκίνηση ενός πνευματικού ταξιδιού, της ιχνηλασίας της ύπαρξής της, καθώς «την αλήθεια ψάχνει» και «μια διέξοδο αναζητεί / στ’ άγνωστου τα κρυπτά σημεία».
«ΙΔΙΑ ΒΛΑΣΤΗΣΗ»: «… Εξόριστη η οντότητά μου / απ’ τους ροδώνες της ζωής, /
έξω απ’ τους φράχτες τους παρηγοριέται: / Μια βλάστησ’ είμαστε, μα άλλης μορφής!»
Η ποίηση της κ. ΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΟΥ δίνει στον αναγνώστη της όχι μόνον αισθητική απόλαυση αλλά και γόνιμα για το νου του ερεθίσματα. Και τα σονέτα της, καλοτάξιδες «στιγμές» μας χαρίζουν μαζί με δροσούλα ψυχής που τόσο έχει ανάγκη ο σύγχρονος άνθρωπος. Την ευχαριστούμε γι’ αυτό.

(*) Γιάννης Αγγ. Κάππος (από τα Λαγκάδια): “Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΩΝ ΘΕΣΜΩΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΤΙΚΗΣ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΣΤΗΝ ΕΠΑΡΧΙΑ ΓΟΡΤΥΝΙΑΣ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΟΘΩΝΑ (1833 – 1862)”, σελίδες: 350 + Παράρτημα Πίνακες , Εκδόσεις “Φύλλα”, Τρίπολη 2001,  ISBN: 960 – 8462 – 25 –8 “Στα παιδιά μου Δήμητρα και Χριστίνα”
“Στο βιβλίο αυτό εξετάζονται” γράφει στο οπισθόφυλλο ο Κοντοβαζαινίτης Δημοσιογράφος κ. Δημήτρης Χαρ. Μητρόπουλος, “ζητήματα της θεσμικής οργάνωσης του νέου ελληνικού κράτους στο γεωγραφικό χώρο της Γορτυνίας. Η έρευνα των αρχείων της οθωνικής περιόδου αποκαλύπτει την οργανωμένη κρατική προσπάθεια για την καθιέρωση ενός θεσμικού πλαισίου για τη λειτουργία των τριών βασικών θεσμών, της Εκκλησίας, της Εκπαίδευσης και της Κοινοτικής Αυτοδιοίκησης και συνάμα, αναδεικνύει το πλήθος των προβλημάτων που δημιούργησε η επιβολή ξένων προτύπων σ΄ ένα χώρο που είχε διαμορφώσει ήδη τις δικές του θρησκευτικές, πολιτιστικές και κοινωνικές αξίες. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός, ότι σε μια επαρχία, όπου οι πλουτοπαραγωγικές πηγές ήταν ελάχιστες, ο λαός της στηριζόμενος στη δύναμη της παράδοσής του αντιστάθηκε στα φαινόμενα διαφθοράς και αυθαιρεσίας της κρατικής διοίκησης.”
Μικρό απόσπασμα από την ενδιαφέρουσα αυτή μελέτη, δια χειρός του κ. Γιάννη Κάππου (κατόχου Διδακτορικού Διπλώματος στη Νεότερη Ελληνική Ιστο-ρία): «Η λειτουργία των θεσμών της Εκκλησίας, της Εκπαίδευσης και της Κοινοτικής Αυτοδιοίκησης στη Γορτυνία κατά την οθωνική περίοδο, καθόρισε τη φυσιογνωμία της και τη μετέπειτα ιστορική της διαδρομή. Οι ιδιαιτερότητες που εμφανίστηκαν κατά τη διαδικασία της εφαρμογής των νομοθετικών πρωτοβουλιών στο χώρο αυτόν, ανέδειξαν τα χαρακτηριστικά του τοπικού πληθυσμού και αποτελούν πολύτιμο εργαλείο για τη μελέτη της γορτυνιακής ψυχολογίας. Ο εντοπισμός και η μελέτη των δυσλειτουργιών οδήγησαν σε συμπεράσματα που οριοθετούν το πλαίσιο της διαφορετικότητας της επαρχίας σε σχέση με τον πελοποννησιακό χώρο.» (σελ. 317 – 318).
Ο Λαγκαδινός συγγραφέας κ. ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓ. ΚΑΠΠΟΣ, ασχολήθηκε, ερεύνησε και συνέγραψε μία ενδιαφέρουσα εργασία, η οποία, αν και πολυσέλιδη, διαβάζεται ευχάριστα χωρίς να κουράζει τον αναγνώστη. Σήμερα, που οι θεσμοί περνούν κρίση, η παρούσα μελέτη έρχεται να μας διδάξει πολλά και χρήσιμα. Γιατί η γνώση της Ιστορίας μας μπορεί να γίνει η δύναμή μας για να αντιμετωπίσουμε όσα θλιβερά έπονται. Συγχαίρουμε, λοιπόν, τον κ. ΚΑΠΠΟ για το πολύτιμο έργο που μας προσέφερε και τις εκδόσεις «Φύλλα», γιατί, σε πείσμα των καιρών, εκδίδουν βιβλία – διαμάντια, κοσμήματα για κάθε ποιοτική βιβλιοθήκη.

(*) Η ποιητική τριλογία του Κώστα Μιχ. Σταμάτη (Βραχάτι Κορινθίας, 1935 – ): “ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ ΛΥΚΟΦΩΤΟΣ” σελίδες: 200, Αυτοέκδοση , Αθήνα 2002, ISBN: 960 – 91537 – 2 – 0
Α) ΠΑΝΑΣ, οι ρίζες Β) ΔΑΦΝΗΣ, φρυκτωρίες Γ) ΟΡΦΕΑΣ, προς την αιωνιότητα
“Εγώ ζωντάνεψα της Αρκαδίας το πνεύμα / και του Αρκαδισμού / κι εγώ το σκόρπισα στης γης τα πέρατα. / Το μυστικό νόημα της ζωής τ΄ απώθεσα / εδώ στης Αρκαδίας τον τόπο, / αιώνιο σύμβολο χαράς και νιότης / γιατί κι εγώ στην Αρκαδία έζησα…» (σελ. 60 – 61).  Ο Κώστας Μιχ. Σταμάτης είναι λάτρης της Αρκαδίας κι εμπνέεται από τον τόπο και την ιστορία του. Έχει εκδόσει την «Λογοτεχνία της Αρκαδίας» (1996), μέρος της 8τομης «Πελοποννησιακής Λογοτεχνίας». Πολυγραφότατος δημιουργός, έχει ασχοληθεί και με την μετάφραση ( Θυμίζουμε ότι έχει μεταφράσει στα Ιταλικά και το ποίημα “ΌΤΑΝ…” (“QUANDO…”) της Ζαχαρούλας Γαϊτανάκη. ) Όπως σημειώνει στα Προλεγόμενα του βιβλίου του: «Το Λυκόφως είναι μια αινιγματική στιγμή στο δρόμο του ανθρώπου: ούτε Φως ούτε Σκοτάδι. Υπάρχουν ταυτόχρονα και τα δυο. Σε αυτή τη χρονική ώρα είναι δυνατόν να προκύψουν πράγματα θαυμαστά. Στο αμφίβολο μεταίχμιό του, όπου παίζουν με την ίδια ένταση το Φως και το Σκοτάδι οι άσβηστοι πυρσοί συντηρούν το Φως και ο άνθρωπος πορεύεται «Πέραν του Λυκόφωτος» στη μακαριστή διάσταση της αιωνιότητας. Στο κρίσιμο τούτο σημείο και πριν από το διασκελισμό στο «Πέραν», συντελείται η έσχατη προπαρασκευή, για το μεγάλο άλμα «Πέραν του Λυκόφωτος», στην αιώνια διάρκεια του Εκείθεν. Αυτό είναι το θεμελιώδες μήνυμα της τριλογίας.»
Η ποιητική τριλογία «ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ ΛΥΚΟΦΩΤΟΣ» του Κώστα Μιχ. Σταμάτη, είναι έργο που δεικνύει του ταλέντου του την ωρίμανση και την δύναμη, καθώς και τις ιδιαίτερες ευαισθησίες του δημιουργού και του ανθρώπου, ο οποίος προσπάθησε στις σελίδες του βιβλίου να φυλακίσει «ολόκληρη τη διαδρομή της ανθρώπινης ζωής» και πέτυχε να μας κάνει συνοδοιπόρους σ΄ αυτό το υπέροχο, λυρικό – στοχαστικό ταξίδι. Τον ευχαριστούμε για τα θαυμαστά πράγματα που μοιράστηκε μαζί μας.

(*) Γιώργος Καραντώνης: «ΤΑ ΠΑΡΑΦΩΝΑ»,  Σελίδες 80, “Ποιήματα των φίλων”, Αθήνα 2001 , ISBN: 960-86954-2-2
“Το ποίημα φτιάχνεται αργά / και πάλλεται σαν ζωντανή καρδιά… ”
Ποιήματα γραμμένα από το 1993 – 1999 που δεν συμπεριέλαβε ο ποιητής στις προηγούμενες συλλογές του και το σύνολο της ποιητικής παραγωγής του 2001, περιλαμβάνει η συλλογή «ΠΑΡΑΦΩΝΑ» του Γιώργου Καραντώνη. Διακρίνουμε 6 ενότητες «παράφωνες μεταξύ τους, (που) από τις επιμέρους παραφωνίες όμως σχηματίζεται η τελική συμφωνία του βιβλίου και η συνολική αισθητική και ιδεολογική θεώρηση του δημιουργού του» : 1) ΠΑΡΑΣΤΑΤΙΚΑ (1994 – 1999) 2) Α – ΪΔΙΑ; (1996) 3) ΠΑΡΤΙΤΟΥΡΑ (1994 – 2001) 4) ΤΗΛΕΓΡΑ-ΦΗΜΑΤΑ (1993 – 2001) 5) MATER NATURA (2001) και 6) ΑΝΕΝΤΑΧΤΑ (2001).
Υπογραμμίσαμε στίχους που μας άρεσαν για την άρτια λιτότητά τους:
* “Όσο πλαταίνει η θάλασσα / κι η ποίηση πλαταίνει.”
* “Αναπνοή του ποιητή / είναι η πνοή της πλάσης.”
* “Ο ποιητής ένα ανοιχτό βιβλίο είναι.”
* “Σαν μια λέξη στη σιωπή / σαν τη σιωπή μιας λέξης.”
* “Άλλοι μιλούν με τη σιωπή / άλλοι σιωπούν με λέξεις.”
* “Υπάρχουν εποχές / που ακόμα και οι λέξεις / μεγαλώνουν. // Ενώ σε ασήμαντους καιρούς / ως και οι λέξεις / μικραίνουν / μικραίνουν / μικραίνουν / μικραίνουν” ( ΣΧΗΜΑΤΙΚΟ ).
* “Είναι τόσο φυσικό το ποίημα που λες πως από μέσα του θα ανατείλει ένας ήλιος του καλοκαιριού για να φωτίζει το χειμώνα που έρχεται.”
Ο Γ. Καραντώνης αξιοποιεί εύστοχα τις λέξεις, κάνει μαζί τους παιχνίδι σύνθε-σης και συμφωνίας, γράφει και ξαναγράφει το ποίημα, του δίνει τη μορφή που αυτός θέλει, τη φωνή που αυτός λατρεύει, κρύβει μέσα του το αίσθημα που επι-θυμεί και το αποτέλεσμα; Ποιήματα σχηματικά, ακατανόητα, κυκλικά, εκφρα-στικά, εντός ή εκτός σχεδίου, οικολογικά, λυρικά, ένα κι ένα. Στίχοι σπονδές στη σιωπή, στη σκέψη, στο σώμα, στον έρωτα, στο χιούμορ…
Αν μας ζητούσαν να αξιολογήσουμε με μια φράση τα “Παράφωνα” ποιήματα του Γιώργου Καραντώνη, θα χρησιμοποιούσαμε έναν δικό του στίχο, για να στηρίξουμε την γνώμη μας: “Τόση ομορφιά σε τόσες λίγες λέξεις”. 15/2/2002

(*) Ιγνάτιος Αλεξίου: «Ο,ΤΙ ΚΡΑΤΗΣΑ», ποίηση, σ.σ. 72, Εκδόσεις “Πιτσιλός”, Αθήνα 2001, ISBN: 960-7826-52-3
“Ό,τι κράτησα ήταν η ζωή μου και το φως μου. /  Ίσως μπόρεσα να φιλήσω τη θάλασσα.
Ίσως ζήτησα τη ζωντάνια της θάλασσας… /Ο,τι κράτησα ήταν μια αλμύρα ζωής.”
“Για μια κοινωνία που στο ξάναμμά της βρίσκεται η αρχή της και στη λεπτομέρειά της, το φως του κόσμου” γράφει ο ποιητής και μας καλεί: “Ας ρίξουμε τα μούτρα μας παρά κει / και στο συνάνθρωπό μας, / μήπως βρούμε το χαμένο μας εαυτό.” “Για τη φωνή σου, λαέ μου, / θα ψάλλω ηδονικά τραγούδια, / βγαλμένα με πάθος, για τη φωνή σου” λέει και αυτό που θέλει είναι“να μιλήσω απλά και κατάνοητά / να καλέσω τα καστροπούλια απ’ το τζάμι μου.”
Της κρίσιμης ώρας μας υπενθυμίζει το χρέος: “Μεγάλη στιγμή για μας το όχι” και για την αρμονία του κόσμου μας δείχνει το δρόμο: “Το συγκρότημα της αγάπης είναι ένα βλέμμα.” “Ό,τι κρατώ μέσα μου, ελληνικότατα βαθύ” και καταλήγει: “Η φωνή μου δεν έχει όρια, / μόνο τον άνθρωπο βάζει ως όριο. / Δεν χωράω πουθενά. / Η σκέψη μου είναι βαθιά ελληνική, / ή ερευνητικά ελληνική και συνεχώς προσπαθώ.”.
Η ποιητική συλλογή “Ο,ΤΙ ΚΡΑΤΗΣΑ” του Ιγνάτιου Αλεξίου, περιέχει στίχους κρυστάλλινους, λουσμένους ομορφιά και γέλιο, πλημμυρισμένους Ελλάδα και στρατευμένους στην ωραία επιδίωξη ενός κόσμου “με πιο πολύ φως”.
Η κοινωνία του 21ου αιώνα θα δοκιμαστεί σε έργα αλληλεγγύης, συνεργασίας, ανθρωπιάς. Θα πεθυμήσει πράξεις φωτεινές και οι ανθρώπινες ψυχές θα επι-διώξουν το ανέβασμά τους μέσα από την κατανόηση, τη συμπόνοια και την α-γάπη. Αυτό που κρατάμε από την ποίηση του ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΑΛΕΞΙΟΥ, είναι αυτό που γεμίζει τον ίδιο αλλά και μας: «Το φως (που) απλώνεται και διασπάτα / μες σε μια τέχνη αγάπης.» 25 / 2 / 2002

(*) Η ποιητική συλλογή της Ελένης Ηλιοπούλου – Ζαχαροπούλου:  «ΥΦΑΙΝΟΝΤΑΣ ΑΝΕΜΟ», σελίδες 56, πολυτονικό, Αθήνα 2004, “Οι εκδόσεις των φίλων”, ISBN: 960-289-074-6
“Στα παιδιά μου Χρήστο και Κώστα” αφιερώνει η ποιήτρια το βιβλίο της.
“Τους ανυπότακτους καιρούς / τους κλείδωσα σε στεγανά, / πιο πέρα κι απ’ τη λήθη – / για να προχωρεί ο χρόνος με άλλοθι… / Κράτησα στη διάρκεια / τη λάμψη μιας συνάντησης. // Στην απολυτότητα της στιγμής / αιχμαλωτίζεται κι ο χρόνος… // Το τυχαίο είναι η έκπληξη της ζωής – / κάποτε ευχάριστα ή δυσάρεστα αφυπνιστική. / Πάντα θ’ απλώνω τα κλαδιά μου / πέρ’ απ’ τους φράχτες… // Η ποίηση αναιρεί τη μοναξιά μου. / Είναι η ανάδρομη φωνή’ / χειραψία βαθειά’ / πέρασμα. / Ένας κάποιος τρόπος για να υπάρχεις… // Όμως, πίσω απ’ την όποια βεβαιότητα / υπάρχει πάντα κάτι που επιμένει’ / το φάσμα του αύριο, αμφίβολο, / και μέσ’ απ’ τα στεγανά υπεκφεύγει. ” ( το ποίημα “Ο,ΤΙ ΔΙΑΡΚΕΙ”, σελ. 44 )
Είναι η τρίτη συλλογή (με 31 ελευθερόστιχα ποιήματα) της κ. ΕΛΕΝΗΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ – ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΥ, η οποία έχει επίσης ασχοληθεί με το δοκίμιο και το αφήγημα. Συνεργάζεται με διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά κι εφημερίδες. Έχει ανθολογηθεί σε ελληνικές και ξένες ανθολογίες κι έχει τιμηθεί με σημαντικά βραβεία. Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά και στη Σλοβενία. Δουλειά της υπάρχει στο διαδίκτυο. Είναι μέλος της «Ελληνικής Εταρείας Χριστιανικών Γραμμάτων» και του «Οργανισμού για την διεθνοποίηση της Ελληνικής Γλώσσας».
“Οι σταλακτίτες των καιρών / πληθαίνουν στα υπόγεια σπήλαια’ / στενεύουν τα περάσματα. // Με τα βαριά μου ενδύματα / ασθμαίνω στις διαβάσεις…”
Ποίηση επεξεργασμένου στοχασμού, ώριμης σκέψης, εσωτερικής άμυνας. Μνήμες που πολιορκούν τις λέξεις και «το καράβι των λέξεων / βουλιάζει στο χρόνο… / Ίσως μπορούμε ακόμα / να νικήσουμε τη νύχτα». Στην κόψη της πραγματικότητας και των άγρυπνων ωρών, «ανηφορίζοντας προς το βουνό» αποζητώντας…, ο ποιητής αφουγκράζεται τα μέσα του και τους έξω του ήχους και δονείται από μιαν αλήθεια, απ’ τη σιωπή, από κάποια φωνή. «Ό,τι με πείθει στον καιρό / είναι μονάχα η στιγμή…» Και το μήνυμα που φθάνει ως εμάς, ατόφιο, διαυγές, ελπιδοφόρο, «απ’ όλους τους καιρούς» επιβιώνοντας, με πέντε λέξεις λέει: «Κι όσο σκοτάδι, τόσο φως…»
«ΥΦΑΙΝΟΝΤΑΣ ΑΝΕΜΟ» η κ. ΕΛΕΝΗ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ – ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΥ, φτιάχνει ποίηση ξεχωριστή και σχηματοποιεί – στη βαθύτερη μοναξιά της – «τον ακίνητο χρόνο». Λύπη, φθορά, αδυναμία, αντιφάσεις, «ευρύχωρα όνειρα», η άπορη μνήμη, «ένα δάσος παραίτησης»… Οι στίχοι της ποιήτριας είναι γραμμένοι με ιερότητα και ζυγιασμένοι με «αυστηρή αγάπη» για τη ζωή και τους ανθρώπους.

(*) Πρόλογος της Ζαχαρούλας Γαϊτανάκη στην ποιητική συλλογή του Σπύρου Κ. Καραμούντζου «ΗΛΙΑΝΘΟΙ», εκδόσεις Εκ Προοιμίου: ΑΜΑΡΑΝΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΗΛΙΟΤΡΟΠΙΑ:  «Σαν δύσει ο ήλιος περπατώ  / στις στράτες δίχως ταίρι   /  και με τη σκέψη αναζητώ της ποίησης τ’ αστέρι.» «[ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ», σελ. 57]   Γόνιμο αποδεικνύεται το τριγύρισμα του Σπύρου Καραμούντζου στις στράτες της ζωής. Το νέο του πνευματικό δημιούργημα είναι η ποιητική συλλογή «ΗΛΙΑΝΘΟΙ», η οποία αποτελείται από τρία μέρη: !) Αναμνήσεις, ΙΙ) Αφιερώματα και ΙΙΙ) Του νερού γυρίσματα. Την αφιερώνει σ’ όλους εκείνους τους συναδέλφους του που έγραψαν γι’ αυτόν και το έργο του, χαρακτηρίζοντάς τους Ηλίανθους «της γης λαμπρά αστέρια, / (που) στον κόσμο ακτινοβολούν, / εμπνέουν και στολίζουνε / για πάντα…».  Οι «ΗΛΙΑΝΘΟΙ» σε κερδίζουν με την ποίηση που περιέχουν. Στίχοι παραδοσιακοί αλλά και μοντέρνοι συνυπάρχουν και εξυπηρετούν, υπηρετούν το ξετύλιγμα της ποιητικής έμπνευσης. Αποτυπώνουν «στιγμές», ξαναζωντανεύουν αναμνήσεις, τραγουδούν την παλιοζωή, αρμενίζουν σαν μια «χάρτινη βαρκούλα», προσμένουν τη χαραυγή και καλούν την ανθρωπιά να επιστρέψει ξανά στον κόσμο. Μιλούν οι στίχοι του Σπύρου Καραμούντζου για ειδύλλια, για αγάπης όνειρα αλλά και για τις σκιές που «το φως γεννά». Για τη φθορά του χρόνου μας λένε, για βραδινούς θυμούς και «ζωντανά εφιαλτικά δρώμενα. Κι η πένα του ποιητή δεν σταματά να γράφει για τα μικρά και τα μεγάλα αυτού του κόσμου, για στιγμιότυπα της καθημερινής ζωής, να τραγουδά δεν παύει για λαμπρά ιστορικά γεγονότα και για σύγχρονες μέρες μεγαλείου («Ολυμπιάδα, 2004»).

Η αγάπη για το γενέθλιο τόπο του, την Καρυά Αργολίδας, φανερώνεται σε ποιήματα που είναι αφιερωμένα στην πανκαρυώτικη συνάντηση («Το αντάμωμα»), σ’ ένα ξωκλήσι του Αρτεμισίου («Ο ψηλός Αϊ – Λιας», «Το πουρνάρι του Αϊ – Λιά»), στο ο «Καρυώτικος Βοριάς»…  Καταγγέλλει ο ποιητής τα δεινά των διενέξεων μεταξύ των λαών, τα συμφέροντα που δεν αφήνουν τα όμορα έθνη να συνυπάρξουν, να συνεργαστούν και να προκόψουν από κοινού. Στο ποίημα «Παλαιστίνη 2008» το λέει καθαρά: «Στους Αγίους τόπους πάλι / θύματα, μικροί, μεγάλοι, / των εμπόρων του πολέμου.» Μόνη λύση, αφού οι ισχυροί της Γης δεν θέλουν ν’ ακούσουν το θρήνο των μανάδων και το κλάμα των παιδιών: «Πάρ’ τον βούρδουλα, Χριστέ μου». Το νερό δίνει ζωή: «Περνάει κάμπους και χωριά / τη δίψα τους τη σβήνει / και παίρνει αξία κι ομορφιά / ο τόπος που το πίνει.» κι η «Βροχούλα» προσφέρει στον καθένα μας μοναδικές χαρές, αρκεί να ξέρουμε να τις ανακαλύψουμε: «Την ώρα της ψιλής βροχής / δεν φτάνουν οι αισθήσεις, / τις ομορφιές της εξοχής / αληθινά να ζήσεις.»  Κορυφαίο ποίημα της συλλογής, κατ’ εμέ, είναι «Ο Κήπος του Ποιητή». Είναι ο χώρος αυτός, ένας «μικροπαράδεισος (πάνω) στη γη… / για έμπνευση, ανθοβόλημα και καρποφορία».Τι κάνει εκεί; «Αμέτρητες δημιουργικές ώρες / περνάει στον κήπο του / και σ’ αυτή τη δροσερή γωνιά του / καλλιεργώντας, διαβάζοντας και γράφοντας.»  Τετράστιχα που έχουν τη δική τους ομορφιά, στολίζουν επίσης τη συλλογή. Φυλακίζουν σε λίγους στίχους, όλο «το φως των λέξεων», ένα χτυποκάρδι, το λουλούδιασμα της ελπίδας, αγάπης λόγια, μια διπλή χαρά, μια αναζήτηση…  Οι «ΗΛΙΑΝΘΟΙ» του Σπύρου Καραμούντζου, περιέχουν στίχους που κάνουν τούτο το βιβλίο ν’ ανθοφορεί και να ευωδιάζει. Έχουν προσανατολισμό προς το φως και τη ζωή κι όπως λέει ο ίδιος ο δημιουργός τους, στο ποίημά του «Βραδινός περίπατος», είναι φτιαγμένοι «για κάθε τι που αγαπώ / απ’ της καρδιάς τα βάθη».  Καλλιεργώντας την έμπνευσή του ο «ευλογημένος ποιητής», μας προσφέρει ένα μπουκέτο με υπέροχα πνευματικά ηλιοτρόπια, αμάραντα και φωτεινά… [ Ζώνη, Αρκαδίας, 24 Οκτωβρίου 2009 ].

ΗΛΙΑΝΘΟΙ«ΛΟΓΙΑ ΚΑΡΥΑΣ», Λαογραφική μελέτη του Σπύρου Κ. Καραμούντζου:
«Το βιβλίο «ΛΟΓΙΑ ΚΑΡΥΑΣ», που είναι ταυτόχρονα και λόγια καρδιάς, είναι γραμμένο από έναν λογοτέχνη ευαίσθητο, που ξέρει να δίνει απλόχερα στους άλλους ό,τι ωφέλιμο, φωτεινό και ελπιδοφόρο. Τα χωριά μας ερημώνουν και μακάρι κι άλλοι δημιουργοί να έγραφαν για τα δικά τους χωριουδάκια τέτοια λόγια. Για να θυμηθούν οι παλιοί και να μάθουν οι νεότεροι. Για να γνωρίσουμε μέσα από τις αναφορές του παρελθόντος και να έχουμε το νου μας γι’ αυτά που έρχονται στον τόπο μας.»

(*) Ηλίας Π. Αθανασόπουλος: «ΕΝ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙΩ», σελίδες 192, Ευθυμογραφήματα, Αθήνα 2010, ISBN: 978-960-87080-3-7

«Πιστεύω πως και τούτο το βιβλίο μου θα σας ανοίξει μια χαραμάδα κεφιού στη δύσκολη σημερινή οικονομική και κοινωνική κρίση. Άλλος δεν νοιάζεται για το τσερβέλο σας. Το «Εν Σταυροδρομίω» είναι μια παρηγοριά, ένα μειδίαμα στον μοναχικό και κατσουφιασμένο άνθρωπο της εποχής μας.» (σελ. 8).
Είχαμε πολύ καιρό να διαβάσουμε ένα τόσο καλό βιβλίο, που δεν ψυχαγωγεί απλώς αλλά πραγματεύεται με υψηλού επιπέδου χιούμορ θέματα από την καθημερινότητα, που μόνο ειδωμένα με τον τρόπο που ο κ. Ηλίας Π. Αθανασόπουλος (συνταξιούχος εκπαιδευτικός της Α/θμιας Εκπαίδευσης) βλέπει και αποτυπώνει στα κείμενά του, μπορούν να περάσουν στον κόσμο λέγοντας μεγάλες αλήθειες και σατιρίζοντας όλα τα κακώς κείμενα της ελληνικής μικροζωής σε τρεις ενότητες: α) Εν Σταυροδρομίω… β) Υγείαν έχομεν… και γ) Με χιούμορ και … μέτρο.
Αιχμηρή η πένα του, διεισδύει βαθιά στων προβλημάτων τη ρίζα και δεν διστάζει να πει τα σύκα – σύκα και τη σκάφη – σκάφη. Γράφει στο «Μπαϊλντίσατε, μωρέ πατριώτες»: «Αγαπητοί πατριώτες, μόνιμοι κάτοικοι του χωριού μας,…τον τελευταίο καιρό σας παρακολουθώ και μου είναι ανεξήγητη η τεμπελιά σας και η αδιαφορία σας. Τόσο απράγμονες δεν σας ήξερα ποτέ!… Τα πουρνάρια και τα σφεντάμια στο Γαύρο, μες στα πόδια σας, έγιναν θεόρατα. Κάντε πέρα να φέρετε καμιά κουτσούρα και καμιά ζαλίκα ξύλα να πυρωθείτε παραδοσιακά! Από την τεμπελιά σας μου προκύψατε και οικολόγοι! Από πότε γίνατε προύχοντες; Από πότε γίνατε τεμπελχανάδες; Ούτε σπέρνετε, ούτε θερίζετε, ούτε αλωνίζετε, ούτε ζυμώνετε, ούτε φουρνίζετε και κάααααθεστε και περιμένετε. Αφήσατε τ’ αμπέλια σας, τα περιβόλια σας, τα χωράφια σας, το βιό σας και περιμένετε να ζήσετε με το ασφαλιστικό του Ρέππα και του Μαγγίνα… Μπαϊλντίσατε, μωρέ πατριώτες! Σηκωθείτε μωρέ να πάτε να οργώσετε τα χωράφια σας. Σηκωθείτε να σπείρετε μια χούφτα σιτάρι μη μας βρει καμιά Κατοχή και μας αποτελειώσει όλους. Αλέτρια, ζυγοί και λαιμαριές υπάρχουν στο Λαογραφικό Μουσείο. Αφήστε τις δικαιολογίες ότι δεν έχετε εργαλεία και ζεύξιμα ζώα…» (σελ. 136)
Χρειάζεται ο καθένας μας, στη ζωή του, το γέλιο και τη σάτιρα για να την ομορφύνει και να αισθανθεί καλύτερα. Ο Γορτύνιος συγγραφέας κ. Ηλίας Π. Αθανασόπουλος, και με τούτο το βιβλίο του, μας τα προσφέρει απλόχερα. Τον ευχαριστούμε και περιμένουμε τη συνέχεια. Ήταν να μη γίνει η αρχή με τον «Γιούκο» του, που μας άνοιξε την όρεξη και τώρα με το «Εν Σταυροδρομίω» συνεχίζουμε – ως αναγνώστες – ακάθεκτοι το πνευματικό φαγοπότι.

(*) Χρήστος Δημ. Δημητρόπουλος: «ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΚΑΙ ΙΣΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ & ΕΛΕΝΗΣ ΒΑΧΛΙΑΣ», Μελέτη, σελ.: 280, Αθήνα 2010, πολυτονικό, σε 1000 αντίτυπα, το εξώφυλλο φιλοτέχνησε η Ελένη Μαρνά
ISBN: 978-960-931970-6, τηλέφωνο συγγραφέα: 210 – 80.75.035
«Αφιερώνεται στη μνήμη των Γονέων μου Δημητρίου και Ειρήνης και των αδελφών μου Μαρίνας (που δεν γνώρισα) και Χριστίνας»
Σε αυτούς τους καιρούς που η Ελλάδα και οι άνθρωποί της δοκιμάζονται από την οικονομική κρίση και τα αδιέξοδα, που η ψυχή του καθενός έχει φορτιστεί από άγχος, ανασφάλεια, φόβο και απαισιοδοξία, η Γορτυνιακή γη με τους πνευματικούς της ανθρώπους αντιστέκεται και δείχνει το δρόμο της εσωτερικής ενίσχυσης και ανάτασης, ένα μονοπάτι ελπίδας και προσμονής εξόδου από τη σημερινή ζοφερή πραγματικότητα. Στου τόπου μας τις ομορφιές, την ιστορία, τα Μνημεία, τα Μοναστήρια και τους ανθρώπους, αν ανατρέξουμε και βρεθούμε κοντά, θα βρούμε όσα δεν μπορούν να μας προσφέρουν τα τεχνητά φώτα, το τσιμέντο, της προόδου τα ψεύτικα θαύματα, που μας κερδίζουν πρόσκαιρα αλλά τελικά μας κουράζουν και δεν ανακουφίζουν τις ψυχές μας.
Ο οικονομολόγος, συγγραφέας, Α’ Αντιπρόεδρος της «Πανελλήνιας Ένωσης Συντακτών Δημοσιογράφων – Ανταποκριτών», μέλος του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός» και του Δ. Σ. της «Εταιρείας Πελοποννησιακών Σπουδών» κ. Χρήστος Δημ. Δημητρόπουλος με το πόνημά του για την «Ιερά Μονή Αγίας Παρασκευής και Ισαποστόλων Κωνσταντίνου & Ελένης Βάχλιας» προσφέρει σε κάθε πιστό αναγνώστη τη δυνατότητα να πληροφορηθεί όλα τα σχετικά στοιχεία για το Μοναστήρι της γενέτειράς του (θέση της Μονής, το κτιριακό συγκρότημα, το Καθολικό,, το Παρεκκλήσιο, η ιστορία του Μοναστηριού, τα ιερά του κειμήλια και η περιουσία του, η Μονή ως Σανατόριο και ως κρατητήριο, τις προσπάθειες αναστήλωσης και τη σημερινή κατάσταση)… Φωτογραφίες και έγγραφα που υπάρχουν στην έκδοση, βοηθούν στην καλύτερη μελέτη της και όπως σημειώνει στον Επίλογό του ο συγγραφέας για το βιβλίο: «θωρακίζει τη μνήμη για το Μοναστήρι μας, δια το οποίο φιλοδοξούμε να αποτελέσει μίαν όαση παρηγορίας και ελπίδας, ευχαριστίας και δόξας Θεού των κατοίκων ολοκλήρου της περιοχής και όχι μόνο…» (σελ. 277). [ Τα έσοδα και τα συγγραφικά δικαιώματα εκχωρήθηκαν στο Μοναστήρι «για να αποτελούν οικονομική ενίσχυσή» του.] Ο κ. Χρ. Δημητρόπουλος έγραψε το έργο του με αγάπη, σεβασμό και συνείδηση πνευματική. Τον συγχαίρουμε για την ωραία, εμπεριστατωμένη εργασία που μας έδωσε και ευχόμαστε η Αγία Παρασκευή να είναι πάντοτε βοήθειά του.

books

(*) Ελένη Ι. Γρίβα: «ΕΙΚΟΝΕΣ ΖΩΗΣ»,  δίγλωσση ποιητική συλλογή (ελληνικά και σε αγγλική απόδοση από τη Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη), σελ.: 96, Λιθογραφείο «Μπέλλης», Λαμία 2010     «Τα τραύματα και οι πληγές / χρόνο το χρόνο κλείνουν
αλλά τα λόγια τα πικρά / αξέχαστα θα μείνουν.» (ΛΟΓΙΑ ΠΙΚΡΑ)
Από τον Πρόλογο της Ζαχαρούλας Γαϊτανάκη με τίτλο: «ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΖΩΗΣ»: «Η ζωή είναι μια διαδρομή. Ανεβοκατεβαίνουμε, διασχίζουμε δρόμους, τριγυρίζουμε, αργοπορούμε. Σ’ αυτή τη διαδρομή, με τις δυσκολίες και τις καλές της στιγμές, καταγράφουμε γεγονότα, αποκτούμε εμπειρίες, ωριμάζουμε και προχωρούμε. Η κ. Ελένη Ι. Γρίβα με τη συλλογή «ΕΙΚΟΝΕΣ ΖΩΗΣ», μας δίνει μικρά σε έκταση ποιήματα γεμάτα λυρισμό, μηνύματα και σοφία. Είναι στίχοι – στιγμιότυπα ζωής, σκέψεις, νοήματα, αγωνία, συναισθήματα, διαπιστώσεις, αγώνας για επιβίωση, δεήσεις, ευγνωμοσύνη για ό,τι έχει αποκτηθεί. Κοινός παρανομαστής η ΑΓΑΠΗ για τη φύση και τον άνθρωπο και μια ακλόνητη πίστη στο Θεό, που λυτρώνει και σώζει!
«Όταν η σκέψη είναι σωστή, / τα λόγια μετρημένα, / τότε σε τούτη τη ζωή / δεν αδικείς κανέναν.»(Η ΣΚΕΨΗ)  Με τρόπο λακωνικό η ποιήτρια μοιράζεται μαζί μας αλήθειες και βιώματα, που συγκροτούν τον χαρακτήρα της και την προσωπικότητά της. Από τα βάθη της καρδιάς της βγαίνουν οι στίχοι της κι αναβλύζουν ως γάργαρο νερό για να μας ξεδιψάσουν, να μας συγκινήσουν και να μας ικανοποιήσουν. Τι άλλο να ζητήσει ο αναγνώστης από μια ποιητική συλλογή για να την διαβάσει με ενδιαφέρον και να την χαρεί;»

(*) Δημήτρης Π. Κρανιώτης: «ΕΝΔΟΓΡΑΜΜΑ»,  ποιήματα, σελ. 80, Εκδόσεις «Μαλλιάρης παιδεία», 2010

«Πολύ καλό / να σ’ αγαπούν / μα πιο πολύ / να θέλουν / έμπνευση να ’σαι / το πρωί, / γλυκόπιοτο τη νύχτα, / στα χείλια σου / να γεύονται / το Αμήν / σαν καληνύχτα.» [ «ΑΜΗΝ», σελ. 40 ]  Ποίηση εσωτερικής ενατένισης, σε μοντέρνο στίχο, με μηνύματα ουσίας, «λέξεις φωτιά», αποτύπωση εσωτερικών φωνών «με κρυμμένες κραυγές». Ο ειδικός παθολόγος γιατρός, ποιητής και Πρόεδρος της «World Poets Society», Δρ. Δημήτρης Κρανιώτης, σφραγίζει με το «ΕΝΔΟΓΡΑΜΜΑ» του μια επιτυχημένη ποιητική πορεία και οικοδομεί έναν καλύτερο νοερό κόσμο που θα μπορούσε κάποτε να γίνει πραγματικότητα. Ο ποιητής ενδίδει στην πνευματική περιπέτεια και σαλπάρει με τους στίχους του για «ένα ταξίδι στις σκέψεις» γεμάτο ενδιαφέρον, αναζήτηση και προβληματισμό. Μοιράζεται μαζί μας αυτή την πορεία του και οι λέξεις του «ξαπλώνουν στην ψυχή μας» …. «σημαδεύουν την καρδιά μας»…
Σε τούτες τις πεζές, αντιποιητικές, δύσκολες εποχές που ζούμε, ο Δημήτρης Κρανιώτης με τους στίχους του «μια νέα αρχή χτίζει» φωτεινή και ελπιδοφόρα.

______________________________________________________________________________________________

(*) Χαράλαμπος Ι. Παρασκευόπουλος: “ΟΙ ΑΓΙΕΣ ΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΛΑΝΤΑ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΗ ΔΗΜΗΤΣΑΝΑ”, Ιστορία – Λαογραφία # σελίδες: 68 # Αυτοέκδοση # Πολυτονικό     Ο Δημητσανίτης Δημοσιογράφος, ιστοριοδίφης και λογοτέχνης Χαρ. Παρασκευόπουλος, στην ενδιαφέρουσα αυτή εργασία του, διασώζει πολύτιμες πληροφορίες για τον θεσμό των καλάντων, ο οποίος όπως υποστηρίζει, πρέπει να διατηρηθεί. “Τα κάλαντα” γράφει “δεν είναι  για μουσειακή τοποθέτηση, αλλά για δημιουργία έργων χριστιανικής πνοής, βοήθειας και αγάπης.”Αξίζει από το επίκαιρο αυτό ανάγνωσμα να παρουσιάσουμε ένα μικρό απόσπασμα:”ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ ΣΤΗ ΔΗΜΗΤΣΑΝΑ…Μόλις έφταναν τα Χριστούγεννα οι κάτοικοι της Δημητσάνας ήσαν σε κίνηση μεγάλη.Ήθελαννα περάσουν το Δωδεκάορτο με πνευματική και υλική ετοιμασία. Σ’αυτό άρχιζαν πρώτα οι μεγάλοι. Τα πάντα έπρεπε να γίνουν με χριστιανικό πνεύμα. Το ίδιο έκαναν και τα παιδιά. Τ΄ αγόρια ετοιμάζονταν να πούνε τα κάλαντα και τα κορίτσια να βοηθήσουνε τις μητέρες στις δουλειές του σπιτιού.(…) Κι όταν αρχίζαμε να ψάλλουμε τα κάλαντα, οι στιγμές έπαιρναν χρώμα λαμπρό, εορταστικό, εκκλησιαστικό. Μας πλημμύριζαν συναισθήματα ιερά, απόκοσμα…”. Αναζητείστε τούτο το βιβλίο του Χ. Παρασκευόπουλου, το γεμάτο μηνύματα διαχρονικά, ενισχυτικά και αναγεννησιακά.

_____________________________________________________________________________________________

(*) Γεώργιος Σιέττος: «ΥΠΝΩΤΙΣΜΟΣ – Πρακτικός οδηγός  υποβολή – Θεραπευτική – Μαντική – Εγκληματολογία», σελ.: 266, Εκδόσεις «Πύρινος κόσμος» Αθήνα 2010, ISBN: 978-960-430-348-9
Ένα ακόμη ενδιαφέρον βιβλίο εξέδωσε ο Γορτυνιακής καταγωγής (από Ξηροκαρύταινα) Υποναύαρχος ε. ά. και συγγραφέας κ Γεώργιος Σιέττος. Αυτή τη φορά καταπιάνεται με τον Υπνωτισμό και μας δίνει όλα εκείνα τα στοιχεία που αφορούν την ύπνωση και την χρησιμότητά της. Όπως αναφέρεται στο οπισθόφυλλο του βιβλίου: «η ύπνωση ήταν γνωστή στην Αίγυπτο, στην Ινδία και στην αρχαία Ελλάδα, όπου χρησιμοποιούταν από τους θεραπευτές στα Ασκληπιεία και από τις Πυθίες στα μαντεία. Πάντα υπήρχαν ορισμένα άτομα ευαίσθητα στον αυτοϋπνωτισμό, αλλά από τον περασμένο αιώνα άρχισε να χρησιμοποιείται ευρέως η τεχνικά προκαλούμενη υπνωτική κατάσταση για θεραπευτικούς, αλλά και για άλλους σκοπούς. Σήμερα αποτελεί κλάδο της επιστήμης της παραψυχολογίας και διδάσκεται σε πανεπιστήμια…. Το παρόν βιβλίο είναι ένας πλήρης οδηγός για την ύπνωση και τον αυτοϋπνωτισμό…».
Αν θέλετε ένα ωφέλιμο βιβλίο για να περάσετε γόνιμα τον ελεύθερο χρόνο σας, «Ο ΥΠΝΩΤΙΣΜΟΣ» του κ. Γεώργιου Σιέττου θα σας καλύψει πλήρως σε όσα ζητάτε, όχι απλώς γιατί είναι ένα καλό αλλά γιατί είναι ένα χρήσιμο βιβλίο. Επιλέξτε το.

(*) Λεύκωμα «Β’ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΘΗΛΕΩΝ ΑΘΗΝΩΝ –  ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΜΑΘΗΤΡΙΩΝ… 10 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ», σελ. 64
Η λογοτέχνης Ζαννέτα Καλύβα – Παπαϊωάννου, μας έστειλε το ωραίο αυτό λεύκωμα με θύμησες, φωτογραφικές αναμνήσεις και νοσταλγικά κομμάτια από το Β’ Γυμνάσιο θηλέων Κολωνακίου (Μαράσλειον) με την ευκαιρία της συμπλήρωσης των 10 χρόνων από την ίδρυση του Συλλόγου (το 1999). Είναι άξιο προσοχής και θαυμασμού το έργο που ο Σύλλογος επιτελεί. Δεν αφορά μόνο τα μέλη του (τις δυναμικές απόφοιτες μαθήτριες) αλλά πραγματοποιεί επίσης εκδηλώσεις κοινωνικού χαρακτήρα και προσφοράς στους συνανθρώπους μας, π.χ. τον Σεπτέμβριο του 2007 είχε επισκεφθεί την Καρίταινα και τους πυρόπληκτους της Αρκαδίας. Το Λεύκωμα των Αποφοίτων της Μαρασλείου, στις τυπωμένες σελίδες του αποτυπώνει τους παλμούς των κοριτσίστικων καρδιών μιας άλλης εποχής. Εκείνες οι έφηβες κοπέλες, ώριμες, πετυχημένες γυναίκες σήμερα, δίνουν το δυναμικό παρόν στην κοινωνία μας και γεμάτες ζωντάνια και ενέργεια συνεχίζουν να βρίσκονται όλες μαζί – μέσω του Συλλόγου τους – να περνάνε καλά στις εκδηλώσεις και εκδρομές που κάνουν και να είναι χρήσιμες σε όσους έχουν ανάγκη.

(*) «ΔΗΜΩΔΗ ΑΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΓΟΡΤΥΝΙΑΣ», Βιβλίο και CD, Στεμνίτσα 19 Ιανουαρίου 2010, έκδοση του Πατριωτικού Συνδέσμου Τρικολώνων.
Το Δημοτικό τραγούδι επιβίωσε στους αιώνες και διέσωσε πολύτιμα στοιχεία από τη ζωή και τις παραδόσεις των ανθρώπων. Στις γιορτές και στα πανηγύρια το τραγούδι κι ο χορός έδιναν διέξοδο και ψυχαγωγία στους συμμετέχοντες σ’ αυτά. Ακόμη και σήμερα, που ξενόφερτοι στίχοι και μουσικές έχουν αλλοιώσει τα ακούσματά μας, το δημοτικό μας τραγούδι και οι χοροί έχουν πολλού φίλους και θαυμαστές.
15 από τα δημώδη άσματα της περιοχής τους, «έκλεισαν» σ’ έναν ψηφιακό δίσκο και σ’ ένα βιβλίο, ο Πατριωτικός Σύνδεσμος Τρικολώνων, τα διασώζουν και μας τα προσφέρουν να τα γνωρίσουμε καλύτερα και να τα χαρούμε: «Οι Κολοκοτρωναίοι», «Ο ήλιος», «Το Δερβισάκι», «Το χελιδόνι», «Το δέντρο», «Η Λιγερή», «Το Γιογκάρι», «Η Ζωήτσα», «Το μαντηλάκι», «Η γειτονοπούλα», «Η ανάκρισις της Ελένης», «Ο Βερεμιάρης», «Τα τρία πουλάκια», «Η Γαλαξειδιώτισσα» και «Ο σκλαβωμένος αητός». Ένα μόνο αξίζει να ειπωθεί για την ωραία αυτή πρωτοβουλία του Συνδέσμου (με Πρόεδρο τον κ. Αθανάσιο Ανδρέα Ροϊλό): ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ.

(*) ΓΟΡΤΥΝΙΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΣΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΑΛΜΑΝΑΚ 2009 – “WORLD POETRY ALMANAC 2009”, σελ. 328, Ουλάν Μπατόρ Μογγολίας 2010, 50 ευρώ
Ανάμεσα στους 190 ποιητές από 100 χώρες, που συμμετέχουν στην αγγλική έκδοση του Παγκόσμιου Ποιητικού Αλμανάκ, υπάρχουν 3 Γορτύνιοι: ο Βαχλαίος ΓΙΩΡΓΟΣ Ι. ΜΠΟΤΗΣ (σελ. 106 – 107) με 3 ποιήματά του, η επίσης Βαχλαία ΖΑΝΝΕΤΑ ΚΑΛΥΒΑ – ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ (σελ. 105) με ένα ποίημά της και η ΖΑΧΑΡΟΥΛΑ ΓΑΪΤΑΝΑΚΗ (σελ. 111 – 112) με τρία ποιήματά της. Από την Ελλάδα, φιλοξενούνται με στίχους τους και οι ποιητές ΣΠΥΡΟΣ ΚΑΡΑΜΟΥΝΤΖΟΣ, ΣΤΑΘΗΣ ΓΡΙΒΑΣ, ΝΑΣΟΣ ΒΑΓΕΝΑΣ, ΠΟΤΗΣ ΚΑΤΡΑΚΗΣ και Π. ΝΙΚΟΛΑΟΥ.

(*) Patrick J. Sammut: «BEYOND  * OLTRE  *  LIL HINN»,  σελ.: 124, Μάλτα 2009, ISBN: 978-88832-0-790-1 «ΠΕΡΑ ΑΠΟ» είναι ο ελληνικός τίτλος της πολύγλωσσης (αγγλικά, ιταλικά, ρουμάνικα, ελληνικά, γαλλικά, ισπανικά, πορτογαλικά, εσπεράντο και ολλανδικά) συλλογής του Πάτρικ Σαμμούτ, Αντιπροέδρου της Ένωσης Μαλτέζων Ποιητών. Την απόδοση των 4 ποιημάτων του στα ελληνικά έκανε – τιμής ένεκεν – η Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη, της οποίας το βιογραφικό παρουσιάζεται (στ’ αγγλικά) στο βιβλίο. Δείγμα γραφής λίγοι στίχοι του από το «ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ»: «Μερικές φορές ή πιο συχνά, λέω στον εαυτό μου / πώς η ζωή είναι τόσο μικρή κι όταν κοιτάζεις πίσω / παρατηρείς πώς πίεσες / το κουμπί του γρήγορου προχωρήματος. // Τι απομεινάρια είναι ένα άλμπουμ γεμάτο όμορφες στιγμές, / όλες μακρινές, εισιτήριο χωρίς επιστροφή…» Το βιβλίο μπορείτε να βρείτε και στην Εθνική μας Βιβλιοθήκη.

________________________________________________________________________________________________

Η Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη έχει γράψει και δημοσιεύσει στον Τύπο, Σημειώματα Γνώμης της για τα βιβλία των κάτωθι Ελλήνων και ξένων συγγραφέων και ποιητών   *  Zacharoula Gaitanaki has written and published in the Press critical notes on the books of following Greek and foreign writers and poets:

Δρ. Ζαννέτα Καλύβα – Παπαϊωάννου                          Dr. Zanneta Kalyva – Papaioannou

κ. Κώστας Π. Καλύβας                                                      Mr. Kostas P. Kalyvas

κ. Θεόδωρος Κ. Τρουπής                                                   Mr. Theodoros Κ. Troupis

Δρ. Πότης Κατράκης                                                         Dr. Potis Katrakis

κ. Χρυσάνθη Σπυροπούλου – Σπανού                            Mrs. Chrysanthi Spyropoulou – Spanou

κ. Παναγιώτης Απ. Παπαγιάννης                                  Mr. Panagiotis An. Papagiannis

κ. Αθανασία Μέμου – Γκουρζουλίδου                             Mrs. Athanasia Memou – Gourzoulidou

κ. Εύη Παπαδήμα – Θεοδωράκη                                       Mrs. Eva Papadima – Theodorakis

κ. Αγγελική Συρρή – Στεφανίδου                                      Mrs. Angeliki Syrri – Staphanidou

κ. Ειρήνη Κατερινάκη – Μπρούνο (Ιταλία)
Mrs. Irene Catherinaki – Bruno (Italy)

κ. Ηλίας Αθανασόπουλος
Mr. Elias Athanasopoulos

κ. Ευάγγελος Κωτσίου                             Mr. Evangelos Kotsiou

 

κ. Ελένη Καρασσαβίδου                   Mrs. Eleni Karassavidou
κ. Κώστας Μίσσιος               Mr. Kostas Missios

κ. Παναγιώτης Κόνιαρης
Mr. Panagiotis Koniaris

Καθ. Σάββας Θ. Γαβριηλίδης
Prof. Savvas Th. Gavrielidis

κ. Ρένα Ρώσση – Ζαϊρη
Mrs. Rena Rossi – Zairi

κ. Θάνος Κόσσυβας
Mr. Thanos Kossyvas

κ. Χρήστος Μπάρδης
Mr. Christos Bardis

κ. Λένα Μαντά
Mrs. Lena Manta

κ. Κωνσταντίνος Κοκοσιούλης
Mr. Konstantinos Kokosioulis

κ. Χρήστος Δ. Δημητρόπουλος
Mr. Christos D. Dimitropoulos

κ. Κίμων Αθανασιάδης
Mr. Kimon Athanasiadis

κ. Λευτέρης Γερόσταθος
Mr. Lefteris Gerostathos

κ. Κατερίνα Χρυσανθοπούλου
Mrs. Catherine Chrysanthopoulou

κ. Ντίνα Κορδώνη
Mrs. Ntina Kordoni

κ. Δώρα Κουλουμπή
Mrs. Dora Kouloumpi

κ. Νίκος Μπαλάνος
Mrs. Nickos Balanos

κ. Ευγενία Αρβανίτη – Παλαιολόγου
Mrs. Eugenia Arvaniti – Palaiologou

κ. Αντώνης Μαγουλάς
Mr. Antonis Magoulas

κ. Ελένη Θεολογίδου – Βελισσάρη
Mrs. Eleni Theologidou – Velissari

κ. Στέλλα Κίκηρα
Mrs. Stella Kikira

κ. Μαρία Ψωμά
Mrs. Maria Psoma

κ. Μάρω Στασινοπούλου
Mrs. Maro Stasinopoulou

κ. Γιώργης Μωραϊτης
Mr. Giorgis Moraitis

κ. Δημήτρης Γκιώνης
Mr. Dimitris Gionis

Δρ. Δημήτρης Κρανιώτης (Πρόεδρος της Π.Ε.Π)
Dr. Dimitris Kraniotis (President W.P.S.)

κ. Σπύρος Κ. Καραμούντζος
Mr. Spiros K. Karamountzos

κ. Στάθης Ι. Γρίβας
Mr. Stathis I. Grivas

Δρ. Αντώνης Ν. Συμιγδαλάς
Dr. Antonis Ν. Symigdalas

κ. Πάτρικ Σαμμούτ (Μάλτα)
Mr. Patrick J. Sammut (Malta)

κ. Θεοδώρα Κουφοπούλου – Ηλιοπούλου
Mrs. Theodora Koufopoulou – Heliopoulou

κ. Ιωάννης Γ. Τσίτσος
Mr. Ioannis G. Tsitsos

κ. Γιώργος Κ. Στασινόπουλος
Mr. Geogre K. Stasinopoulos

κ. Κώστας Φ. Διονυσόπουλος
Mr. Kostas F. Dionysopoulos

κ. Γιάννης Κορίδης («Ποιητικό Ημερολόγιο Ιωλκού»)
Mr. Giannis Koridis (Poetical Calendar)

κ. Γιώργος Στ. Αραπάκης
Mr. George St. Arapakis

Δρ. Γιώργος Ι. Μποτής
Dr. Giorgos I. Botis

κ. Παναγιώτης Ρέππας
Mr. Panagiotis Reppas

κ. Ανδρέας Κωνσταντινίδης (Κύπρος)
Mr. Andreas Konstantinidis (Cyprus)

κ. Βασιλική Καλαχάνη
Mrs. Vassiliki Kalachani

κ. Ευαγγελία Γιαννούκου
Mrs. Evangelia Giannoukou

Δρ. Χσου Σι Σενγκ (Ταϊβάν)
Dr. Hsu Chi Cheng (Taiwan)

κ. Αριστείδης Ζευγίτης
Mr. Aristeidis Zeugitis

κ. Ηλίας Χρυσοχός
Mr. Elias Chrysochos

Δρ. Σέντοου Χάνταα
Dr. Sendoo Hadaa (Mongolia)

Μητροπολίτης Γόρτυνος & Μεγαλοπόλεως
Θεόφιλος Καναβός
Metropolitan Bishop Theofilos Kanavos

κ. Τίτος Βεργίτης
Mr. Titos Vergitis

Δρ. Τζάσβιντερ Σιχ (Νέο Δελχί, Ινδία)
Dr. Jasvinder Singh (New Delhi, India)

κ. Κυριάκος Βαλαβάνης
Mr. Kyriakos Valavanis

Δρ. Κ. Κ. Σριβαστάβα (Ινδία)
Dr. K. K. Srivastava (India)

κ. Βίλμα Ράμπ (ΗΠΑ)
Mrs. Wilma Ramp (USA)

κ. Γιώργος Ν. Παγκράτης
Mr. George N. Pagratis

κ. Μάκης Μπούμης
Mr. Makis Boumis

κ. Βασιλική Κνήτου
Mrs. Vassiliki Knitou

κ. Μαρία Σκουρολιάκου                                   Mrs. Maria Skouroliakou

κ. Ιωάννης Π. Θεοδωρόπουλος                       Mr. Ioannis P. Theodoropoulos

κ. Κώστας Δουρίδας (Καναδάς)
Mr. Kostas Douridas (Canada)

κ. Παναγιώτης Σιαχάμης
Mr. Panagiotis Siachamis

κ. Βασίλης Κομπορόζος
Mr. Vassilis Komporozos

κ. Λούλα Σπυρίδωνος – Παπαζώη (Αυστραλία)
Mrs. Loula Spyridonos – Papazois (Australia)

Δρ. Τάκης Ιωαννίδης
Dr. Takis Ioannides

Δρ. Γκόρο Ιχάρα (Ιαπωνία)
Dr. Goro Ihara (Japan)

κ. Νίκος Γ. Παπαγεωργίου
Mr. Nickos G. Papageorgiou

κ. Νίκος Τ. Μιχαλόπουλος
Mr. Nickos Τ. Michalopoulos

Δρ. Μαρίνα Ζωγράφου
Dr. Marina Zografou

κ. Δέσποινα Τσίτσου – Σάββα
Mrs. Despina Tsitsou-Savva

κ. Πάντος Παναγιώτης
Mr. Pantos Panagiotis

κ. Παναγιώτης Σταθόπουλος
Mr. Panagiotis Stathopoulos

Δρ, Άντολφ Π. Σβέντχικοφ (Ρωσία)
Dr. Adolf P. Shvedchikov (Russia)

Δρ. Κριστάκη Σαμπάνη
(Αλβανία, Πρόεδρος λογοτ. Σωματείου «Πήγασος»)
Dr. Kristaq Shabani (Albania, President “Pegasi”)

Ιερεμίας, Μητροπολίτης Γόρτυνος & Μεγαλοπόλεως
Metropolitan Bishop Jeremias

Δρ. Γιάννης Μενούνος
Dr. John Menounos

κ. Γιάννης Ανδρικόπουλος
Mr. Giannis Andrikopoulos

κ. Γιώργος Ι. Καρβελάς
Mr. George I. Karvelas

Δρ. Γουάνγκ Σουνμπίν (Κίνα)
Dr. Wang Shunbin (China)

κ. Πάικος Νικολαϊδης – Aσιλάνης
Mr. Paikos Nickolaidis – Ailanis

κ. Γεώργιος Δρακωτός
Mr. Giorgos Drakotos

κ. Ιγνάτιος Αλεξίου
Mr. Ignatios Alexiou

Δρ. Τσιου Πιν (Κίνα)
Dr. Chiu Pin (China)

κ. Τοσίμι Χοριούτσι (Ιαπωνία)
Mr. Toshimi Horiuchi (Japan)

Δρ. Τερέσινκα Περέιρα (ΗΠΑ, Πρόεδρος της ΕΔΣ)
Dr. Teresinka Pereira (USA, President IWA)

κ. Αλέκος Βασιλείου
Mr. Alekos Vasiliou

κ. Ναόσι Κοριγιάμα (Ιαπωνία)
Mr. Naoshi Koriyama (Japan)

Δρ. Αντόνιο Βιλέλα Περέιρα (Βραζιλία)
Dr. Antonio Vilela Pereira (Brazil)

κ. Σπύρος Μουσούρης
Mr. Spiros Mousouris

κ. Γιάννης Ηλ. Νικολακόπουλος
Mr. Giannis El. Nikolakopoulos

κ. Σωτήρης Σκολαρίκος
Mr. Sotiris Skolarikos

κ. Δήμητρα Ρηγοπούλου
Mrs. Demetra Rigopoulou

κ. Θεόδωρος Ανδρουτσόπουλος
Mr. Theodoros Androutsopoulos

Δρ. Τάκης Σπηλιόπουλος
Dr. Takis Spiliopoulos

Δρ. Μιρέλα Ντύντη (Αλβανία)
Dr. Mirela Dudi (Albania)

Δρ. Μαρία Ψανή (ΗΠΑ)
Dr. Maria Psanis (USA)

Δρ. Ρόζμαρι Γουίλκινσον (ΗΠΑ)
Dr. Rosemary Wilkinson (USA)

κ. Γιώργος Κάκου – Πρωτοπαπάς
Mrs. Giorgos Kakou Protopapas

κ. Αλέκος Σπηλιόπουλος
Mr. Alekos Spiliopoulos

κ. Θεοχάρης Παπαδόπουλος
Mr. Theocharis Papadopoulos

κ. Ηλίας Λαμπρόπουλος
Mr. Elias Lampropoulos

κ. Πόπη Χαλκιά – Στεφάνου
Mrs. Popi Chalkia – Stefanou

κ. Γιώργης Χαλατσάς
Mr. Giorgis Chalatsas

κ. Νιδάλ Φαχούρι
Mr. Nidal Fachouri

κ. Ιωάννης Κίντζιος
Mr. Ioannis Kintzios

κ. Ασημάκης Καρδάσης
Mr. Asimakis Kardasis

κ. Γιάννης Κ. Παπαϊωάννου
Mr. Giannis K. Papaioannou

κ. Νικάλος Μουτζούρης
Mr. Nickolaos Moutzouris

κ. Βασίλης Χαραλαμπόπουλος
Mr. Vassilis Charalampopoulos

κ. Δημήτρης (Μίμης) Παπαντωνόπουλος
Mr. Dimitris (Mimis) Papantonopoulos

κ. Κώστας Δ. Δημητριάδης
Mr. Kostas D. Dimitriadis

κ. Τάκης Λάπας
Mr. Takis Lapas

κ. Δημήτρης Δημητριάδης

Mr. Dimitris Dimitriadis

κ. Νίκος Παπανάστος
Mr. Nickos Papanastos

κ. Μαρία Βασιλειάδου – Ρόκου
Mrs. Maria Vasiliadou – Rokou

κ. Ελένη Χατζηανδρέου
Mrs. Eleni Chatziandreou

κ. Νίκος Κουστένης
Mr. Nickos Koustenis

κ. Σοφοκλής Δημητρακόπουλος
Mr. Sofoclis Dimitrakopoulos

κ. Δημήτρης Χαλατσάς
Mr. Dimitris Chalatsas

κ. Αντώνης Δρούγκας
Mr. Antonios Drougas

κ. Βασίλης Σκολαρίκος
Mr. Vassilis Skolarikos

κ. Χαράλαμπος Παρασκευόπουλος
Mr. Charalampos Paraskevopoulos

κ. Ρένα Καλδή
Mrs. Rena Kaldi

κ. Διονυσία Κωνσταντούρου – Κατρίτση
Mrs. Dionysia Konsatntourou – Katritsi

κ. Θηρεσία Κοντογιάννη
Mrs. Thiresia Kontogianni
κ. Νικολής Φίλης
Mr. Nickolis Filis

κ. Νίκη Κούρταλη – Κούλη
Mrs. Nicki Kourtali – Kouli

κ. Ανδρέας Δαφναίος
Mr. Andreas Dafnaios

κ. Παναγιώτης Σπυρόπουλος
Mr. Panagiotis Spyropoulos

κ. Αγγελική Μπαμπαλή
Mrs. Angeliki Mpampali

κ. Κούλης Κάσης
Mr. Koulis Kasis

κ. Νότης Κύτταρης
Mr. Notis Kyttaris

κ. Στρατής Φαλαγγάς
Mr. Stratis Falagas

κ. Νίκος Τσιρώνης
Mr. Nickos Tsironis

κ. Ειρήνη Φαλαγγά
Mrs. Irene Falagas

κ. Παναγιώτης Χ. Αναστόπουλος
Mr. Panagiotis Ch. Anastopoulos

κ. Μήτσος Κατσίνης
Mr. Mitsos Katsinis

κ. Χρήστος Πύρπασσος
Mr. Christos Pyrpassos

κ. Τάκης Νατσούλης
Mr. Takis Natsoulis

κ. Ευάγγελος Παραμερίτης
Mr. Evangelos Papameritis

κ. Διονύσης Δουζένης
Mr. Dionysis Douzenis

κ. Γιώργος Τρεκενέκης
Mr. George Trekenekis

κ. Σπύρος Κωστόπουλος
Mr. Spiros Kostopoulos

κ. Θεόδωρος Αθ. Μαραγκός
Mr. Theodoros Α. Maragos

κ. Γιώργος Δ. Δουζένης
Mr. Giorgios D. Douzenis

κ. Φωτεινή Γιατζόγλου – Γιαννοπούλου
Mrs. Fotini Giatzoglou – Giannopoulou

κ. Γιάννης Φαρδούλης
Mr. Giannis Fardoulis

κ. Γιώργος Σιέτος
Mr. Giorgos Sietos

κ. Χρήστος Καπράλος
Mr. Christos Kapralos

κ. Αριστείδης Δημόπουλος
Mr. Aristeidis Dimopoulos

κ. Ασήμω Κουστένη
Mrs. Asimo Kousteni

Αρχιμανδρίτης Θεόκτιστος Αλεξόπουλος
Archimandrite Theoktistos Alexopoulos

κ. Γιώργος Πουκαμισάς
Mr. George Poukamisas

κ. Απόστολος Τζήφας
Mr. Apostolos Tzifas

κ. Κώστας Ρούτης
Mr. Kostas Routis

κ. Δημήτρης Προφίλης
Mrs. Dimitris Profilis

κ. Χαραλαμπία Σταθοπούλου – Βυτόγιαννη
Mrs. Charalampia Stathopoulou – Vitogianni

Ηγουμένη Ευγενία Κλειδαρά
Mother Superior Eugenia Kleidara

κ. Αγγέλα Κυριακοπούλου
Mrs. Angela Kyriakopoulou

κ. Ευγενία Παπαντωνοπούλου
Mrs. Eugenia Papantonopoulou

κ. Χρυσούλα Θ. Λυμπεροπούλου
Mrs. Chryssoula Th. Lymperopoulou

κ. Βαγγέλης Παπάς
Mr. Vangelis Papas

κ. Ντόλυ Νταλκά (Νότιος Αφρική)   Mrs. Dolly Ntalka (South Africa)

κ. Νίκος Ανώγης      Mr. Nickos Anogis

κ. Τάσος Αριστοτέλους (Κύπρος)      Mr. Tasos Aristotelous (Cyprus)

κ. Άγγελος Βογάσαρης
Mr. Angelos Vogassaris

κ. Κώστας Χελμός
Mr. Kostas Helmos

κ. Νίκη Φιλοπούλου
Mrs. Nicki Filopoulou

κ. Κώστας Μ. Σταμάτης
Mrs. Kostas M. Stamatis

κ. Ρέα Ζόγκαρη – Καπορδέλη
Mrs. Rea Zogari – Kapordeli

κ. Γεωργία Κουπάρη
Mrs. Georgia Kouppari

κ. Ελένη Ι. Γρίβα
Mrs. Eleni I. Griva

κ. Λίτσα Καβάκου – Στρατηγού
Mrs. Litsa Kavakou-Stratigou

κ. Κατερίνα Τσαλίκη
Mrs. Catherine Tsaliki

κ. Ελένη Ηλιοπούλου – Ζαχαροπούλου
Mrs. Eleni Heliopoulou – Zacharopoulou

κ. Ευστάθιος Σταθόπουλος
Mr. Eustathios Stathopoulos

κ. Δήμητρα Ι. Μπαρδάνη
Mrs. Dimitra I. Bardani

κ. Γιώργος Βλάχος
Mr. Giorgos Vlachos

κ. Γιώργος Καραντώνης
Mr. Giorgos Karantonis

κ. Ευαγγελία Παπαχρήστου – Πάνου
Mrs. Evangelia Papachristou – Panou

κ. Γιώργος Μπουρέκας
Mr. Giorgos Bourekas

κ. Γιάννης Μαθές
Mr. Giannis Mathes

κ. Γιώργος Λάλης
Mr. George Lalis

κ. Νίκη Πολίτου
Mrs. Nicki Politou

κ. Γιάννα Ασημακοπούλου
Mrs. Gianna Asimakopoulou

κ. Ζωή Πετροπουλέα
Mrs. Zoe Petropoulea

κ. Άννα Μπέση
Mrs. Anna Bessi

κ. Γιώργος Τσουπάκης
Mr. Giorgos Tsoupakis

κ. Γιώργος Χρυσανθακόπουλος
Mr. Giorgos Chrysanthakopoulos

Αρχιμανδρίτης Ανανίας Κουστένης
Archimandrite Ananias Koustenis

κ. Ιωάννης Αγγ. Κάππος
Mr. Ioannis Ang. Kappos

κ. Νικήτας Καχριμάνης
Mr. Nikitas Kachrimanis

κ. Ηλίας Σιμόπουλος
Mr. Elias Simopoulos

κ. Βούλα Αν. Τσιγκάκου
Mrs. Voula An. Tsigakou

Δρ. Χάρης Κανδηλώρος
Dr. Charis Kandiloros

Καρδινάλιος Βίκτορ Μπουσά (Ιταλία)
Mon. Victor Busa (Italy)

κ. Γιώργος Π. Θεοχάρης
Mr. George Ρ. Theocharis

κ. Γιώτα Γουρδομιχάλη
Mrs. Yiota Gourdomichali

κ. Γιάννης Αικατερίνης
Mr. Gannis Ekaterinis

κ. Νικόλαος Ηλιόπουλος
Mr. Nickolaos Heliopoulos

κ. Γιώργος Παναγιωτακόπουλος
Mr. Giorgos Panagiotakopoulos

κ. Νίκος Μπατσικανής
Mr. Nickos Batsikanis

Δρ. Παναγιώτα Ζαλώνη (Πρόεδρος «ξάστερον»)
Dr. Panagiota Zaloni (President “Xasteron”)

κ. Δημήτρης Καπορδέλης
Mr. Dimitris Kapordelis

κ. Ηλίας Γιαννικόπουλος
Dr. Elias Giannikopoulos

Δρ. Λίζα Τσόι (Κίνα)
Dr. Lisa Choi (China)

κ. Ηρω – Χρσυάνθη Αλεξανδράκη

Mrs. Iro – Chrysanthi Alexandraki

Dr. Chryssoula Varveri – Varra
(President “International Society of Greek Writers & Artists”)

Αρχιμανδρίτης Γρηγόριος Λίχας
Archimandrite Gregorios Lichas

κ. Λευτέρης Τζόκας
Mr. Lefteris Jockas

Δρ. Ευτυχία Καπαρδέλη
Dr. Eftichia Kapardeli

κ. Κώστας Καρούσος
Mr. Kostas Karoussos

κ. Νίκος Ζώρης
Mr. Nickos Zoris

κ. Αμλάν Μπαταχαρία (Ινδία)
Mr. Amlan Bhattacharya (India)

κ. Δέσποινα Παπαδάτου – Καραβούλια
Mrs. Despina Papadatou- Karavoulia

Δρ. Ζανγκ Ζι – «Ντιάμπλο» (Κίνα)
Dr. Zhang Zhi – “Diablo” (China)

Καθηγήτρια Άντα Αχαρόνι (Ισραήλ)
Prof. Ada Aharoni (Israel)

κ. Νικόλας Τριάδης
Mr. Nickolas Triadis

κ. Βασίλειος Καραβούλιας
Mr. Vassilios Karavoulias

κ. Τζιν Λινγκζί (Κίνα)
Mrs. Jin Lingzi (China)

κ. Νίκος Γεωργακόπουλος
Mr. Nickos Georgakopoulos

κ. Γιώργος Πολύμερος
Mr. George Polymeros

κ. Θεοφάνης Παπαχατζής
Mr. Theofanis Papahantzis

κ. Μιχαήλ Ρούντικ (Ρωσία
Mr. Milkhail Rudnik (Russia)

κ. Αθανάσιος Π. Στρίκος
Mr. Athanasios P. Strikos

Δρ. Διονύσης Κουλεντιανός
Dr. Dionysis (Denis) Koulentianos

κ. Γιώργος Βαχαρόπουλος
Mr. Giorgos Vacharopoulos

κ. Βιργινία Εμμ. Τσουδερού (τ. Υπουργός)
Mrs. Virginia Tsouderou

κ. Ευδοκία Μουλιανάκη – Βαρβαροπούλου
Mrs. Evdokia Mouianaki-Varvaropoulou

κ. Ευφροσύνη Κακογιαννάκη – Λιβανίου
Mrs. Efrosyni Kakogiannaki-Livaniou

κ. Γιώργος Τζινέλλης
Mr. George Tzinellis

κ. Χρήστος Γιαννόπουλος
Mr. Christos Giannopoulos

Αρχιμανδρίτης Μάξιμος Αδαμίδης
Archimandrite Maximos Adamidis

κ. Νίκος Κότσικας
Mr. Nickos Kotsikas

Δρ. Γιε Σιμπιν (Κίνα)
Dr. Ye Shibin (China)

π. Θεόδωρος Γ. Μποτής
Father Theodoros G. Botis

Δρ. Χρήστος Στρατηγόπουλος
Dr. Christos Stratigopoulos

Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Καράμπελας
Archimandrite Chrysostomos Karampelas

Δρ. Μπαέκ Αν – Γι (Νότιος Κορέα)
Dr. BAEK Han – Yi (Korea)

κ. Αντώνης Δρεμέτσικας
Mr. Antonis Dremetsikas

Καθηγητής, πρέσβης ε.τ. Μοσέ Λίμπα (Ισραήλ)
Prof. Moshe Liba (Israel)

κ. Α Μάο (Κίνα)
Mrs. A Mao (China)

κ. Παναγιώτης Βάγιας
Mr. Panagiotis Vagias

κ. Νατάσα Καράπαπα
Mrs. Natassa Karapapa

κ. Τότα Τσάκου – Κονβερτίνο
Mr. Tota Tsakou – Convertino

Dr. Tito Cauchi (Italy)
Δρ. Τίτο Κάου(χ)τσι (Ιταλία)

                                                       «ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ…»   *   «READING…»

OLD BOOKS

(*) Λίτσα Καβάκου – Στρατηγού: «ΟΝΕΙΡΙΚΟΙ ΔΡΟΜΟΙ», ποιήματα, σελ. 64, Αθήνα 2015   Η κ. Λίτσα Καβάκου – Στρατηγού εξέδωσε την τρίτη της ποιητική συλλογή με τον τίτλο «ΟΝΕΙΡΙΚΟΙ ΔΡΟΜΟΙ», 30 χρόνια μετά την έκδοση της δεύτερης συλλογής της «Ανηφοριές». Το 1966 είχε εκδώσει την πρώτη της συλλογή με τον τίτλο «Παλμοί». Η ποιήτρια γεννήθηκε στα Κύθηρα και ζει στον Πειραιά.  Το βιβλίο της είναι αφιερωμένο στον άνδρα της «που έφυγε για πάντα από κοντά της». Σε αυτόν έχει αφιερώσει και το πρώτο ποίημα της συλλογής της, που είναι ένα από τα καλύτερα που διαβάσαμε. Μας λέει στην τελευταία του στροφή:
«Πόσα χιλιάδες θα ’πρεπε να πω «σ’ ευχαριστώ!»
για κείνο το χαμόγελο που φυλαχτό μ’ αφήνεις,
για την καρδιά σου π’ άνοιγε το χώρο της ζεστό,
για την αγάπη που ’θελες στον άνθρωπο να δίνεις. » (σελ. 9)  Σιωπή, προσμονή, ελπίδα, «νύχτες χορτασμένες όνειρα / μέρες παγιδευμένες…», αχνάρια, συνοδεία κουραστική «το ασήκωτο βάρος της μνήμης», που μαζί με τον χρόνο γίνονται «συνοδοιπόροι του βίου» της…  Πολλά τα καλά ποιήματα στο βιβλίο και όλα θα λέγαμε ότι έχουν κάτι να πουν, να μιλήσουν για συναισθήματα, εικόνες γλαφυρές, στοχασμούς, αποτυπώματα ζωής, του χρόνου ξεγελάσματα και ασάλευτες στιγμές, «των αστεριών ο ψίθυρος», διαπιστώσεις γεμάτες θλίψη και πίκρα: «οι απλές και δυνατές ευτυχίες / πεθαίνουν σα στερνές αναλαμπές». (σελ. 31).  Ξεχωρίσαμε επίσης το ποίημα «ΘΥΜΑΜΑΙ» (σελ. 18), που έχει αφιερώσει στον πατέρα της Ιωάννη Τριφύλλη – Φώτη Κάβο, ποιητή και εκδότη της εφημερίδας «Κυθηραϊκός Τύπος», που σημάδεψε τη ζωή της και της δίδαξε πως: «Κι όσο ψηλά περπάταγες / και πλάταινε το φως / κι η γνώση σου ξεδίπλωνε / στα μάτια μου την πλάση, / είδα πως είν’ ανήμπορος / ο φόβος και μικρός / να φτάσει τα μεσούρανα / που μ’ έχεις ανεβάσει.»   Εξίσου όμορφο και γεμάτο νοσταλγία είναι το ποίημά της «ΣΤΗ ΜΑΝΑ ΜΟΥ» (σελ. 52-53): «…. Και τώρα που προσπέρασε, / του κόσμου την τροχιά, / αθάνατο αχνάρι της / στο χώρο μας θα μείνει, / με τη μεγάλη π’ άφησε / σε μας κληρονομιά / π’ ολάκερη την χώρεσε / μια λέξη «καλοσύνη». Η ποίηση της κ. Λίτσας Στρατηγού έχει στοιχεία από των παλαιών καλών ποιητών μας τα έργα: του Παλαμά, του Δροσίνη, του Χατζόπουλου. Έχουμε και στην εποχή μας βέβαια αρκετούς αξιόλογους ποιητές, που οι στίχοι τους αγγίζουν την ψυχή μας και μας ταξιδεύουν σε κόσμους ανώτερους, σε δρόμους ονειρικούς. Η κ. Λίτσα Καβάκου – Στρατηγού με την ποίησή της, έχει κερδίσει επάξια μια θέση ανάμεσά τους.  (Ζώνη Αρκαδίας, 19 Ιουνίου 2015)

(*) Αντώνης Σαμιωτάκης: «ΗΔΥ ΤΟΥ ΕΡΩΤΟΣ», Ποίηση
σελ.: 112, Εκδόσεις «Δωδώνη», Αθήνα 2006, ISBN: 960-385-383-6  Βραβείο Ποίησης του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός» Θαυμάσιο εξώφυλλο και εικονογράφηση από τον Θεόδωρο Σμυρνιό.

«Ήρθες. / Δεν έφυγες ποτέ. / Λες και σταμάτησαν οι ώρες.  Κι η νύχτα γιόμισε ζουμπούλια, / μέλι κι αγριοτριανταφυλλιές. / Ήρθες. /  Περιπλανιέμαι ακόμα στο κορμί σου.»  Ο κ. ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΜΙΩΤΑΚΗΣ γεννήθηκε στην Κοκκινιά. Σπούδασε νομικά και εργάστηκε ως δημοσιογράφος και στον Ναυτιλιακό τομέα. Είναι διευθυντής του Πειραματικού Μουσείου Λογοτεχνίας. Πρωτοεμφανίστηκε στα Γράμματα το 1978 με τη συλλογή «Πικραμύγδαλα». Είναι μέλος Λογοτεχνικών κι άλλων Σωματείων.
Το «ΗΔΥ ΤΟΥ ΕΡΩΤΟΣ» είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο, μια προσεγμένη, θαυμαστή έκδοση συνοδευόμενη από ένα CD και 4 καρτ – ποστάλ. Οι στίχοι του κ. Αντώνη Σαμιωτάκη τραγουδούν τον ήλιο, τον έρωτα, τη ζωή. Υμνούν με τρόπο μαγικό την ομορφιά της αγάπης, αποτυπώνουν το μεγαλείο της και την χαρά της, ριγούν, αναθαρρούν, πλάθουν όνειρα… Είναι σπάνιο ποιητής να καταφέρει να δώσει τόσο εύστοχα, δυνατά και πλέρια αυτή την γλυκύτητα του έρωτα και να μας κάνει ν’ αφεθούμε στης ποίησής του, στης Τέχνης του τις ιδέες και τα πλανέματα. Ο Σαμιωτάκης το πέτυχε με τη συλλογή του «Ηδύ του έρωτος». Η πνευματική μας απορρόφηση από τους στίχους του μας οδηγεί στη χαρά που προσφέρει η αληθινή δημιουργία. Τον ευχαριστούμε και τον συγχαίρουμε για το ωραίο έργο του. Β ΒΟΟΚ(*) Γιάννης Μενούνος: «Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΗ   – ΣΤΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ» Σελίδες: 516, Αθήνα 2014, “bookstars”, ISBN: 978-960-571-077-4
«Μερικές από τις πληροφορίες που θα βρείτε στην «Επιστροφή του Δον Κιχώτη» δεν θα τις διαβάσετε πουθενά αλλού, ούτε στο διαδίκτυο-internet, ούτε σε ειδικά ακόμη και πολύτομα έργα. Αιτία είναι ότι προέρχονται από αυτόπτες μάρτυρες, που δεν τους συμβουλεύτηκε κανείς πλην Μενούνου και είναι, οι πληροφορίες αυτές, απόλυτα εξακριβωμένες. Παραδείγματα: η οργή του Βασιλιά Κωνσταντίνου κατά του αδελφού του πρίγκιπα Ανδρέα, η απίστευτη ολιγάρκεια, πείτε το και φτώχεια του Πρωθυπουργού Νικολάου Πλαστήρα, η άδεια από την κυβέρνηση στον άλλοτε ένδοξο στρατηγό Νικηταρά να ζητιανεύει, ναι, μόνο μία μέρα την εβδομάδα.» (σελ. 21)
Ένα βιβλίο που αγαπάς να διαβάζεις έγραψε ο Γιάννης Μενούνος, με καταγωγή από το Άκοβο Μεγαλοπόλεως. Όπως και τα προηγούμενα βιβλία του, έτσι κι αυτό ξεχωρίζει για την πρωτότυπη θεματολογία του και το ύφος γραφής του. Η «Δημοσιογραφική», το πνευματικό παιδί του συγγραφέα, μια εφημερίδα που άνοιξε πολλά παράθυρα όχι μόνο στην ενημέρωση αλλά και στον πολιτισμό, στο στοχασμό, στο υψηλού επιπέδου χιούμορ, ήταν πάντα ένας φιλόξενος τόπος για όσους συνεργαστήκαμε μαζί της και βλέπαμε δουλειά μας να δημοσιεύεται στις σελίδες της. Περιμέναμε με χαρά την κάθε της έκδοση και μας λυπεί το σταμάτημα της κυκλοφορίας της. Αλλά ο Γιάννης Μενούνος ως ανήσυχο πνεύμα που είναι, δεν μένει αδρανής. Με το νέο του βιβλίο δίνει και πάλι το παρών και με ενδιαφέρον διαβάζουμε το πραγματικά σπουδαίο υλικό που συγκέντρωσε για να μας παρουσιάσει τους πολλούς, παλιότερους και νεότερους Δον Κιχώτες του κόσμου μας, ανάμεσά τους και αρκετούς Αρκαδικής καταγωγής: ο εκ Δημητσάνης Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Γρηγόριος Ε’, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο σκηνοθέτης Κώστας Γαβράς, οι εκ Στεμνίτσης καθηγητές Γιώργος Ρουμπάνης και Παναγιώτης Ροϊλός, ο βαθύφωνος Κώστας Σφυρής, ο αρχιμουσικός Δημήτρης Μητρόπουλος, ο Αρχιμανδρίτης π. Ευσέβιος Ματθόπουλος, η παρουσιάστρια Μαρία Μενούνος από το Άκοβο, η Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη, ο φιλόλογος από τη Νυμφασία Κων/νος Γιαννημάρας, ο Βαχλαίος δικηγόρος και λογοτέχνης Δρ. Γιώργος Ι. Μποτής, ο Τριπολιτσιώτης αθλητής Γιάννης Κούρος, η Ισμήνη Καρύδη, ιδρύτρια της φιλανθρωπικής οργάνωσης Stay United για παιδιά με ανίατες ασθένειες.
Ο συγγραφέας, με πάνω από 25 βιβλία στο ενεργητικό του, υπήρξε από τους βασικούς συνεργάτες του περιοδικού «Τα Νειάτα». Ανακηρύχθηκε Διδάκτωρ Νεοελληνικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων το 1980. Μεταξύ άλλων περιοχών υπηρέτησε ως καθηγητής Φιλόλογος στη Μεγαλόπολη, στην Κοντοβάζαινα και στη Δημητσάνα. Από την μέχρι τώρα διαδρομή του στη ζωή, συγκέντρωσε πλούσιο υλικό για τα έργα του και κάποια από αυτά τα στοιχεία χρησιμοποίησε (κείμενα, φωτογραφίες) και για τον «Δον Κιχώτη» του.
Αν θέλετε να διαβάσετε κάτι ξεχωριστό, να μάθετε για ανθρώπους που έχουν κάνει ή κάνουν κάτι παραπάνω από τα συνηθισμένα, αυτούς που όπως λέει ο ποιητής «θηρεύουν πράγματα αιώνια», τότε το βιβλίο του Δρ. Γιάννη Μενούνου «Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΗ», είναι μία καλή επιλογή για τα καλοκαιρινά σας διαβάσματα και δεν θα απογοητευθείτε.

[ Δημοσιεύτηκε στη «ΓΟΡΤΥΝΙΑ», φύλλο του Ιουνίου 2015 ]

HONORE DAUMIER: Δον Κιχώτης

HONORE DAUMIER: Δον Κιχώτης

(*) Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Καράμπελας:

«A LOOK AT THE REJECTED CHILD», στ’ αγγλικά, Μελέτη, Αυτοέκδοση
«Τις περισσότερες φορές, οι άνθρωποι βρίσκουν τον δικό τους δρόμο και τελικά, γίνονται καλοί πολίτες…» (σελ. 13)
Το βιβλίο, όπως επισημαίνει ο συγγραφέας του, του οποίου οι παππούδες κατάγονταν και από την Αρκαδία, το εξέδωσε «με παρότρυνση του Σεβ. Μητροπολίτη Πειραιά κ. Σεραφείμ» και βασίζεται στις πρώτες σπουδές του και την εμπειρία του επί 18 χρόνια ως καθηγητής Αγγλικών. Είναι το τρίτο βιβλίο του και το αφιερώνει «σε όλους τους μαθητές μου και ιδιαίτερα σ’ εκείνους που χρειάστηκαν περισσότερη φροντίδα». Είχαν προηγηθεί το «Εκκλησία και Κόσμος» το 2008 και η «Μικρή συμβολή στην κατανόηση της Δ’ Οικουμενικής Συνόδου» το 2010. Μας λέει επίσης ο π. Χρυσόστομος για το βιβλίο του, ότι «αναφέρεται στην απόρριψη που έχουν υποστεί τα παιδιά, οι έφηβοι και οι νέοι από το σχολικό περιβάλλον, τους φίλους και συμμαθητές, από την οικογένεια και τους συγγενείς τους, από τους – τις συντρόφους που έχουν ερωτευτεί και από την κοινωνία. Επίσης στο πώς αντιδρούν μετά την απόρριψή τους και πώς κλείνονται στον εαυτό τους, πώς γίνονται απότομοι, εχθρικοί, επιθετικοί και αντικοινωνικοί. Ακόμη γίνεται αναφορά και στο bullying δηλ. στο σχολικό και συμμαθητικό εκφοβισμό και τις συνέπειες που έχει πάνω στην ψυχολογία των παιδιών που τα οδηγεί μέχρι τη σκέψη να θέλουν να θέσουν τέρμα στη ζωή τους (βλ. πρόσφατη περίπτωση του άτυχου Βαγγέλη Γιακουμάκη). Τέλος γίνεται αναφορά στο τι θα πρέπει να κάνουμε οι μεγαλύτεροι, οι γονείς, οι εκπαιδευτικοί και το σχολείο αλλά και η κοινωνία με τους φορείς της πολιτείας για τα παιδιά που έχουν απορριφθεί.»
Αν και γραμμένο στ’ αγγλικά, το βιβλίο του Πανοσ. Αρχιμανδρίτη π. Χρυσοστόμου Καράμπελα για το απόβλητο παιδί, για τον νέο άνθρωπο που βρίσκεται αντιμέτωπος με την απόρριψη, είναι ενδιαφέρον ως θέμα και με εύστοχο, ευσύνοπτο τρόπο το πραγματεύεται και προτείνει λύσεις. Είναι μία εργασία ενός Έλληνα επιστήμονα και ιερωμένου, που προστίθεται στη διεθνή βιβλιογραφία με θετικό πρόσημο.

(*) Νατάσα Καραπαπά: «ΑΠΟ-ΧΡΩΣΕΣ ΕΝΔΕΙΞΕΙΣ ΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ ΤΟΥ»
ποίηση, σελ.: 80, Εκδόσεις «Ερωδιός», Θεσσαλονίκη 2006
ISBN: 960-7942-34-5 Αφιερωμένο στο γιο της Σταύρο

Το ποίημα  «ΕΝΤΟΣ ΜΟΥ (σελ. 45 )» «Η δύναμή μου,  / η τρομαγμένη υποταγή / στην ανεφέλωτη «νύχτα σας». / Η εξουσία του όντος;  / Εντός μου.» Ποίηση στοχαστική, λιτή, με πορεία άναρχη, «με Αργοναύτες σιωπηλούς τους πόθους» γράφει η Νατάσα Καραπαπά. Κυλά η πένα της, ζωγραφίζει και μας ταξιδεύει και περπατά ανάλαφρα «ψάχνοντας γιασεμιά», ζητώντας λίγο φως. Ταξιδεύει στο χρόνο, «λεύτερη μέσα στις σκιές. / Αιχμάλωτη στα ξέφωτά» της. Βιώνει «Γοργόφτερες στιγμές / που οδηγούν στη λήθη» και πληγώνεται από απουσίες…  Παρόλα αυτά η ποιήτρια μπορεί με θάρρος να πει και να γράψει: «Διατηρώ / Πάντα / Ανοιχτή / Τη / Θέα / Μιας / Απόδρασης» (το ποίημα «ΔΙΑΤΗΡΩ», σελ. 78) κι είναι σαν να διατηρεί πάντοτε ζωντανή την ελπίδα, που όχι μόνον αυτή αλλά όλοι μας έχουμε ανάγκη. Αξίζει να επαινεθεί και το πρωτότυπο εξώφυλλο του βιβλίου, που είναι έργο της ζωγράφου Αναστασίας Ξιγκαίου.

(*) Μαρία Ψωμά: «ΙΣΟΒΙΑ ΘΗΤΕΙΑ», ποίηση, σελ.: 48
Εκδόσεις «Ερωδιός», Θεσσαλονίκη 2006, ISBN: 960-454-005-Χ

«Ισόβια θητεία η έρημος που βρεθήκαμε. /  Η ξηρασία στεγνώνει τις φωνές. / Το ίδιο τίποτα / μαραίνει τις κινήσεις. / Τις νύχτες σκάβουμε όπως – όπως / τρύπες στους βράχους για κατάλυμα / με, έκθετοι ξανά τα πρωινά, / διψασμένοι νομίζουμε / πως η όαση της ανακούφισης σιμώνει, / ενώ, ιδέα εκείνη, /  όλο μετατίθεται / για την επόμενη παραίσθησή μας…» Η πρώτη ποιητική συλλογή της κ. ΜΑΡΙΑΣ ΨΩΜΑ περιλαμβάνει ελευθερόστιχα ποιήματα σε πέντε ενότητες: Της Αναζήτησης, της Ανησυχίας, της Αφαίρεσης, Σε ανάμνηση και του Έρωτα. Είναι στίχοι που ανακαλούν στη μνήμη «τη δίψα της νιότης / που λίγωνε το νου / και σπίθιζε το πνεύμα», που ξορκίζουν τα λάθη των ανθρώπων, αφυπνίζουν το βασικό ένστικτο… Στίχοι, που διεισδύουν βαθιά στης ψυχής τις σπηλιές, που απλώνονται «σε κόσμους δίχως λόγια», που προσπαθούν να ταξιδέψουν στο ποθητό. Είναι μια ανοιχτή πρόσκληση σε τραπέζι που «μόνο η σιωπή» κυριαρχεί το απόδειπνο και οι αναμνήσεις έρχονται επισκέπτες απρόσκλητοι «σ’ ακατάλληλες ώρες»… Είναι ποίηση που κρατά ζωντανούς όσους αγαπημένους έχουν φύγει, αρνούμενη να ενδώσει στη λήθη. Ο έρωτας αφήνει ανεξίτηλα σημάδια και η ψυχή ζητά ν’ απλωθεί και ν’ αφεθεί στο κατάλληλο σώμα… Του έρωτα τραγούδι και ύμνος ο στίχος γίνεται…  Η «ΙΣΟΒΙΑ ΘΗΤΕΙΑ» της κ. ΜΑΡΙΑΣ ΨΩΜΑ υπόσχεται, για την ποιήτρια, μια γόνιμη θητεία στο χώρο της Λογοτεχνίας κι αφήνει άριστες εντυπώσεις στον αναγνώστη της συλλογής. Την καλωσορίζουμε και περιμένουμε μ’ ενδιαφέρον τη συνέχεια των εμπνεύσεών της.

(*) Στέλλα Κίκηρα: «ΨΥΧΟΜΙΛΗΜΑΤΑ»    ποιήματα, σελ. 17, Θεσσαλονίκη 2006

«Μια φωτιά που καίει μες το μυαλό μου,
άναψε και μαζί της καίγεται όλος ο κόσμος
«Η τιμή της μα κι ούτε το θάρρος
αξιοπρέπειας» να σηκώσω τα μάτια μου  /  και να κοιτάξω κάποιους
που ’χουν το δικαίωμα να με ρωτήσουν ένα «γιατί»;
Νιώθω το πέσιμο της κοινωνίας μας
κι αυτού του δικού μου
να γίνονται όλα ένα ρημαδιό
που τις παίρνει / ένας καλοκαιρινός νυχτερινός άνεμος, /  ένα ολόγιομο φεγγάρι, / μια γαλήνια θάλασσα, / μια ζεστή παρέα…»  Πρόκειται για την πρώτη μικρή συλλογή της κ. Στέλλας Κίκηρα, με 12 ποιήματά της σε παραδοσιακό και ελεύθερο στίχο. Είναι φωνές ψίθυροι της ψυχής της, προσωπική κατάθεση βιωμάτων για όσα τυραννούν και φωτίζουν τη ζωή της. Ψάχνει ανθρώπους να την ακούσουν, να συμμεριστούν τις σκέψεις της, να ενδιαφερθούν για τα όνειρά της…   Στον σκληρό, αντιποιητικό κόσμο που ζούμε, στίχοι όπως τα «ΨΥΧΟΜΙΛΗΜΑΤΑ» της κ. Στέλλας Κίκηρα, φέρνουν μιαν αχτίδα ελπίδας και εσωτερικής ομορφιάς. Η συνέχεια της προσπάθειάς της πολλά καλά θα φέρει.

ΜΙΑ ΚΟΥΚΟΥΒΑΓΙΑ ΔΙΒΑΖΕΙ

(*) Η πρώτη ποιητική συλλογή της κ. Ευφροσύνης Κακογιαννάκη – Λιβανίου:
«ΥΨΙΠΕΤΩΝΤΑΣ», σελ.: 48, εκδόσεις «ξάστερον» Αθήνα 2003

«Κι όμως ρωτώ: / πού πήγε η χαρά των ανθρώπων; / Το γέλιο των παιδιών; / Πού πήγαν τα παραμύθια της γιαγιάς; / Του παππού οι ιστορίες του στρατού; / Πού; Πού πήγαν; / Μήπως τα έπνιξε το πέλαγος; / Τα πήρε η φονική καταιγίδα του πολέμου; / Τα πολτοποίησε η νέα τάξη πραγμάτων; / Ψάχνω να βρω μια όαση στην ερημιά του νου… / Λίγο νερό, να πιώ να ξεδιψάσω, / ανάλαφρο δροσερό αέρα απ’ τα νησιά του Αιγαίου / άρωμα απ’ τα φύλλα δυόσμου και βασιλικού, / μα δεν τα βρίσκω πουθενά… / Οι οάσεις λιγοστεύουν στις ψυχές των ανθρώπων…» (σελ. 9)
Η πρώτη ποιητική συλλογή της κ. Ευφροσύνης Κακογιαννάκη – Λιβανίου, με τον τίτλο «ΥΨΙΠΕΤΩΝΤΑΣ», περιλαμβάνει 41 ποιήματα. Πρωτόλειοι στίχοι – δοκιμές και δοκιμασίες, της ψυχής της αγνές, γνήσιες λυρικές ή με λυρικά στοιχεία καταθέσεις, ζυμωμένες με προσμονές, ταξίδια, όνειρα και πόνο. Εσώτερη θλίψη και συνεχής προσευχή – προσμονή, ελπίδα και προσδοκία ενός καλύτερου κόσμου, με Αγάπη στις καρδιές, γαληνεμένη πορεία του καθενός μας και προσπάθεια αδιάκοπη για την κατάκτηση ό,τι πιο ωραίου και υψηλού. Η ΠΟΙΗΣΗ μπορεί αυτό να το πετύχει; Θαρρώ πως ναι.
«Ποίηση! / Είναι το αίμα που βογκάει στις φλέβες μου / είναι ο ψίθυρος του χιονιού στην καρδιά μου / όταν το θρυμματίζεις εσύ… / Μα τον ήλιο της αγάπης μου για σένα, / όσο μικρά κομματάκια κι αν τον κόψεις, λάμπει.. / Το νοιώθεις, το βλέπεις, σε ζεσταίνει, / μα δεν ομολογείς. / Γι’ αυτό γράφω ποίηση. / Χρωματίζω τη ζωή και σου προσφέρω ατέλειωτα λιβάδια παπαρούνας. / Είναι το αίμα μου.» (σελ. 29)  Η κ. Ευφροσύνη Κακογιαννάκη – Λιβανίου, μέλος του «ξάστερον» και της «ΔΕΕΛ», με την συλλογή της «ΥΨΙΠΕΤΩΝΤΑΣ» κάνει μια θετική απογείωση για να βρεθεί στον ασύνορο ουρανό της Δημιουργίας κι εκεί λεύτερη να γευτεί και να γνωρίσει τόπους, ανθρώπους, ιδέες, συναισθήματα… «θάλασσα η ψυχή μου, / ποτέ δεν ησύχασε» θα μας πει. Οι στίχοι της μεστωμένοι στο πέρασμα του χρόνου θα της προσφέρουν χαρές και διακρίσεις. Μα η ποιήτρια, αυθεντική και σεμνή, το μήνυμά της θα μας στέλνει πάντα με του πρώτου φανερώματός της την αθωότητα: «χελιδονιών φωλιές ας γεμίσουν οι καρδιές μας,
τραγούδια γλυκά στον παλμό του κόσμου / ας ακούσουν οι ψυχές μας.»
(*) Πρόλογος της Ζαχαρούλας Γαϊτανάκη στο: Spiros K. Karamountzos «POET’S GARDEN»: ΟΤΑΝ Η ΠΟΙΗΣΗ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΝΑΣ ΟΜΟΡΦΟΣ ΚΗΠΟΣ, ΑΝΟΙΚΤΟΣ ΣΕ ΟΛΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ…

«Ευλογημένε ποιητή, / νυν και αεί, / ανθοβολεί ο κήπος σου / δημιουργεί ο νους σου.»
[Από τη συλλογή του Σπ. Καραμούντζου «Ηλίανθοι», ποίημα «Ο κήπος του ποιητή»]

Ο Σπύρος Κ. Καραμούντζος είναι ένας φημισμένος και χαρισματικός ποιητής. Η ποίησή του είναι ένα ανοικτό παράθυρο στον κόσμο και σε όλους τους ανθρώπους. Ο κήπος του είναι επίσης ένα όμορφο μέρος. Περιδιαβαίνοντας σ΄ αυτόν (διαβάζοντας το ομώνυμο ποίημά του), μπορούμε να δούμε πολλά δέντρα και λουλούδια: ηλίανθους, βασιλικούς, γαρυφαλλιές, γεράνια, ντάλιες, μενεξέδες, μαργαρίτες, χρυσάνθεμα, κυκλάμινα, ροδιές, τριανταφυλλιές, κληματαριές, έλατα, μυγδαλιές, ελιές, καρυδιές, συκιές, δάφνη.
«Μικροπαράδεισος στη γη του ποιητή ο κήπος…»
Η αρμονία των χρωμάτων στη φύση μας ηρεμούν, η αφθονία των λέξεων, των συναισθημάτων, των αναμνήσεων και των εικόνων κερδίζουν την εκτίμησή μας. Ο ποιητής μας βοηθά επίσης να βαθύνουμε τις σκέψεις μας. Αν το επιθυμούμε, φυσικά.
Η ποίησή του διαπνέεται από αγάπη για τη φύση, τον άνθρωπο και τη ζωή. Ο Θεολόγος – συγγραφέας κ. Αντώνης Μεντές γράφει σχετικά: «Σε ολόκληρο το ποιητικό του έργο διαβάζουμε ποιήματα με προσωπική κατάθεση καρδιάς, μια ζωντανή μαρτυρία αγάπης». Θα συμπληρώναμε ότι το έργο του έχει έναν σαφή προσανατολισμό προς το φως και τη ζωή. Το μεγάλο δώρο της ζωής. Έχει φυλακίσει ο ποιητής, μέσα σε λίγους ή περισσότερους στίχους, όλο «το φως των λέξεων», ένα χτυποκάρδι, το λουλούδισμα της ελπίδας, αγάπης λόγια, σταγόνες πρωινής δροσιάς, μια διπλή χαρά, πνευματικές αναζητήσεις, ένα χαμόγελο, το παρελθόν και το παρόν…
«Ο ΚΗΠΟΣ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ», η πρόσφατη ποιητική συλλογή του Σπύρου Κ. Καραμούντζου, περιλαμβάνει πεμπτουσία τρυφερής ποίησης και εικόνες φυσικής ομορφιάς, όλες ανεκτίμητης αξίας. Οι στίχοι του είναι καταθέσεις αλλά και αποδείξεις ενός εμπνευσμένου ποιητή κι ενός ευαίσθητου ανθρώπου, του οποίου αξίζει να γνωρίσουμε το βάθος των σκέψεών του και των συναισθημάτων του.
(*) ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ το βιβλίο της ΛΕΝΑΣ ΜΑΝΤΑ: «ΜΕ ΛΕΝΕ ΝΤΑΤΑ», από τις εκδόσεις «Ψυχογιός»

Καλόδεχτο καλοκαιρινό δώρο ήταν για μένα, η προσφορά του βιβλίου της κ. Λένας Μαντά: «ΜΕ ΛΕΝΕ ΝΤΑΤΑ», το οποίο κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2013 από τις εκδόσεις «Ψυχογιός».  Η ιστορία της Αλεξάνδρας Σαλβάνου, της Ντάτας, μου κίνησε το ενδιαφέρον από την πρώτη σελίδα και ως το τέλος της μελέτης του βιβλίου η προσοχή μου παρέμεινε αμείωτη στης ηρωίδας τον βίο και τις περιπέτειες. Από τις αρχές του 20ού αιώνα, που ξεκινά η αφήγηση μέχρι τα μέσα του, παρακολουθούμε τα ιστορικά και κοινωνικά δρώμενα στην πατρίδα μας, γεγονότα που επηρεάζουν τις ζωές των πρωταγωνιστών του έργου κι είναι επίσης κομμάτια και της ζωής όλων των Ελλήνων, που έζησαν εκείνα τα χρόνια (Βαλκανικοί και Παγκόσμιοι Πόλεμοι, Απελευθέρωση ελληνικών εδαφών, Κατοχή, Αντίσταση…).
Η Ντάτα είναι μία γυναίκα εντυπωσιακή, θελκτική και ταυτόχρονα τρομακτική για όσα αποφασίζει και διατάζει να γίνουν. Παρ’ όλη όμως την σκληρότητα που συχνά δείχνει στους εχθρούς της, είναι και βαθιά ανθρώπινη, νοιάζεται και συμπαραστέκεται υλικά στους απλούς ανθρώπους που έχουν ανάγκη. Στερημένη από την αγάπη των γονιών της, γίνεται αδίστακτη και χρησιμοποιεί κάθε μέσον για να αποδώσει τη δική της δικαιοσύνη. Σέβεται τους έντιμους ανθρώπους, όπως είναι ο Ενωματάρχης Στέλιος Σαββίδης, αλλά καταστρέφει εκείνους που στέκονται εμπόδιο στο δρόμο της – όχι ότι αυτοί δεν άξιζαν την τιμωρία που τους επιβάλλει…
Το «ΜΕ ΛΕΝΕ ΝΤΑΤΑ» της κ. Λένας Μαντά είναι ένα βιβλίο που σε κερδίζει και σε προκαλεί να το διαβάσεις, γιατί διαθέτει όλα εκείνα τα στοιχεία που το κάνουν θελκτικό στον αναγνώστη: έχει ενδιαφέρουσα πλοκή, αίσθημα, συνεχή δράση, πειρασμούς και ηρωισμούς, αντιστάσεις και παραδοχές, επιλογές που ξαφνιάζουν, προκαλεί συγκίνηση. Περιγράφει θλιβερές ώρες αλλά και μικροχαρές, σκοτεινές γωνιές αλλά και φωτεινά της ψυχής μονοπάτια…
Αν και αυτό δεν είναι παρά ένα προσωπικό σημείωμα της γνώμης μου για το μυθιστόρημα «ΜΕ ΛΕΝΕ ΝΤΑΤΑ» της κ. Λένας Μαντά, με την όποια αξία μπορεί να έχει η άποψή μου, μπορώ με κάθε ειλικρίνεια να πω ότι μου άρεσε πολύ το βιβλίο της, θέλω να την συγχαρώ γι’ αυτό, καθώς και τις εκδόσεις «Ψυχογιός» για την φροντισμένη, καλαίσθητη έκδοσή του, και να της ευχηθώ μία εξίσου γόνιμη συνέχεια στις εμπνεύσεις και στις αναζητήσεις της. [ ΖΩΝΗ Αρκαδίας, 14 Ιουλίου 2013.]

(*) Η ποιητική συλλογή της Χρυσούλας Θ. Λυμπεροπούλου: «ΟΤΑΝ ΘΕΛΗΣΕΙΣ», σελίδες: 32
Αθήνα 2003, ISBN: 960-7988-51-5,  από το « Κέντρο Ευρωπαϊκών Εκδόσεων Χάρη Πάτση»
«Όταν θελήσεις να βρεθείς / μ’ ότι ζητάς, μ’ ό,τι ποθείς, / να μη διστάσεις. / Βαλ’ την πυξίδα σου μπροστά, / άνοιξε όλα τα πανιά / και μη δειλιάσεις. // Όταν παλέψεις για χαρά, / μέσα στου κόσμου τη φωτιά / να μη λυγίσεις. / Κι αν δεν τα βρεις όλα καλά, / αν πάει ο δρόμος σου στραβά, / να ξαναρχίσεις. // Όταν ποθήσεις λευτεριά / και ‘χεις ανοίξει τα φτερά / μην τα τσακίσεις. Σφίξε τα δόντια σου ξανά, / προσπάθησ’ ακόμα μια φορά’ / θα ξεχωρίσεις» ( το ποίημα «ΟΤΑΝ ΘΕΛΗΣΕΙΣ»)
Η ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΛΥΜΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι επίτιμο μέλος της Accademia Ferdinandea της Catania (Ιταλία). Δουλειά της έχει μεταφραστεί στα Αγγλικά και στα Ιταλικά. Δείγματα γραφής της έχουν φιλοξενηθεί στον Τύπο, σε Ανθολογίες και έχουν διακριθεί σε πανελλήνιους και διεθνείς λογοτεχνικούς διαγωνισμούς. Με το «ΟΤΑΝ ΘΕΛΗΣΕΙΣ…» κάνει την πρώτη της εκδοτική φανέρωση. Η συλλογή περιέχει 16 ελευθερόστιχα και έμμετρα ποιήματα. Λυρικά και ρομαντικά στοιχεία συνυπάρχουν αρμονικά. Ο τόνος της είναι προσωπικός, εξομολογητικός, εύστοχη η αποτύπωση των διαθέσεων και της εσωτερικής της κίνησης. Πρωταγωνιστής η καρδιά, το συναίσθημα κυριαρχεί και απογειώνει για ανώτερες αλλά και απτές, ταυτόχρονα, σφαίρες. Στίχοι καθάριοι, κρυστάλλινοι, με μουσικότητα, διαύγεια στην έκφραση και πολλές αρετές που κερδίζουν αμέσως τον αναγνώστη τους.
«ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΣΟΥ»: «Στα σοκάκια του ονείρου τριγυρίζω κι απόψε. / Που είσαι; / Προσπάθησα να σε βρω στην άμπωτη. / στην παλίρροια σε ξανάψαξα / κι άκουσα το κύμα σου να σκαλίζει το βράχο μου. / Ο βυθός σου σιγοψιθυρίζει τα μυστικά μου. / Κρύφτηκα ξανά πίσω απ’ το κοχύλι / μα ο γλυκός παφλασμός του «είναι» σου / και πάλι με ανίχνευσε. / Το φως σου διαθλασμένο ιριδίζει στα μάτια μου. / Τι πλούσιο χρώμα ! / Και το κύμα σου συνεχίζει να σκαλίζει το βράχο μου. / Πιστός εργάτης μέχρι την τελείωση / λαξεύει την προσμονή στην πίστη.» [ Premio “MARIO RAPISARDI”]
Η ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΛΥΜΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ με την καλαίσθητη συλλογή της «ΟΤΑΝ ΘΕΛΗΣΕΙΣ…», προσφέρει πνευματική ευτυχία, συγκίνηση και αισθητική ικανοποίηση. Όταν θέλει ο Ποιητής, όταν διαθέτει το «τάλαντον» της γραφής και το καλλιεργεί συνεχώς, δίνει στο κοινό του έργο ξεχωριστό και ζηλευτό, άξιο να σταθεί και ν’ αντέξει στο χρόνο. Η Χρυσούλα Λυμπεροπούλου σ’ αυτό τον δρόμο πορεύεται και οικοδομεί…

(*) ΝΙΚΗ ΦΙΛΟΠΟΥΛΟΥ – ΜΙΑ ΓΝΗΣΙΑ ΑΡΚΑΔΙΚΗ ΦΩΝΗ  Η ΝΙΚΗ ΦΙΛΟΠΟΥΛΟΥ κατάγεται από τα Λαγκάδια Γορτυνίας. Γεννήθηκε στην Τρίπολη, όπου έζησε τα παιδικά και εφηβικά της χρόνια. Σπούδασε Κοινωνική Λειτουργός και Δραματική Τέχνη. Σαν ηθοποιός έπαιξε για πολλά χρόνια ενσαρκώνοντας σειρά ρόλων στο ελεύθερο θέατρο. Πρόσφατα τα 2 διηγήματα του βιβλίου της «ΜΠΛΑΚ ΤΖΑΚ» κυκλοφόρησαν στ’ αγγλικά από τις εκδόσεις «ΥΦΟΣ» του Πάνου Αϊβαλή και σε μετάφραση των Ηλία Γιαννικόπουλου από τα Λαγκάδια και της Βασιλικής Καλαχάνη. Η κ. Φιλοπούλου είναι μέλος της «ΕΝΩΣΗΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ» και της «ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΑΡΚΑΔΙΚΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ και ΤΕΧΝΩΝ». Παρουσιάζουμε ένα ωραίο ποίημά της για τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη. Απολαύστε το «Ο ΓΕΡΟΣ ΤΟΥ ΜΟΡΙΑ»:
Είχε ατσάλινη γροθιά / και βλέμμα αετίσιο. / Φλόγα παιδιού μεσ’ στην καρδιά
και θάρρος λιονταρίσιο. / Περπάταγε καμαρωτός / και έτριζε ο τόπος. /
Ο τρόμος ήταν της Τουρκιάς, / της λευτεριάς ο πόθος. / Με το μυαλό, με το σπαθί / τους άπιστους νικούσε, / στη μάχη έμπαινε μπροστά, / το Χάρο αψηφούσε. / Ο ΓΕΡΟΣ ήταν άφοβος / και το ΄λεγε η καρδιά του. / Τον όρκο του για λευτεριά / υπόγραφε η θωριά του.

(*) Το Δοκίμιο του κ. Κίμωνα Ν. Αθανασιάδη:
«ΣΤΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ ΚΑΙ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΛΟΓΗΣ», σελ. 176   «H κοινωνία μας πάσχει βαριά κι εμείς μαζί της και η θεραπεία είναι έργο και υποχρέωση του καθενός μας και η αρχή είναι μία: Να κοιτάξουμε βαθιά μέσα μας, να συναντήσουμε τον εαυτό μας και αν μεν είναι ήσυχος και γαλήνιος συνεχίζουμε ήρεμοι και ανέμελοι το δρόμο μας. Εάν όμως τον βρούμε πικραμένο, ανήσυχο, μπερδεμένο και φοβισμένο, τότε πρέπει να ανασκουμπωθούμε. Να παραμερίσουμε αμφίβολες κοινωνικές υποχρεώσεις, που εδράζονται σε μακρόχρονες συνήθειες και ψεύτικους προβληματισμούς, που έχουν μετατραπεί σε πλαστές επιταγές και να σκύψουμε επάνω του με την ίδια στοργή και ευθύνη, όπως κάνουμε όταν αγαπημένο μας πρόσωπο αρρωσταίνει και κινδυνεύει…» (σελ. 15)
Ο κ. ΚΙΜΩΝ Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ γεννήθηκε στην Αθήνα το 1931. Σπούδασε Ιστορία – Αρχαιολογία και ασχολήθηκε με τα Ναυτιλιακά.
Σε 9 μέρη χωρίζει το βιβλίο του «ΣΤΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ»: 1) Παραλογισμός και αλλοτρίωση 2) Η εσωτερική μας διχογνωμία και η συμμετοχική μας παράλυση 3) Η υπαρξιακή μας αξία και η χαρά της ζωής 4) Αναζητώντας τη γνήσια ωφέλεια 5) Η αυτοκαταξίωση, ένας δρόμος για τη γήινη Εδέμ 6) Αίτια και φαινόμενα 7) Πολιτική και Δικαιοσύνη 8) Άνδρας – Γυναίκα και 9) Αφέντες ή δούλοι του χρήματος και ένας εύστοχα συμπερασματικός Επίλογος.
Το Δοκίμιο του κ. ΚΙΜΩΝΑ Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗ «Στο σταυροδρόμι και η ελευθερία της επιλογής», είναι ένα καλογραμμένο, επίκαιρο και χρήσιμο πόνημα για μελέτη. Δεν θέτει μόνο ερωτήματα ούτε κάνει υποθέσεις. Μοιράζεται ο συγγραφέας με τους αναγνώστες του σύγχρονους προβληματισμούς, συζητά μαζί τους για Ιδέες και Αξίες που δεν χάνονται, πορεύεται στο μονοπάτι της Αλήθειας και της Γαλήνης και μας στέλνει το σπουδαίο μήνυμα ότι η ζωή είναι ένα ανεκτίμητο δώρο που «δεν αξιοποιείται με ερεθισμούς, αυταπάτες και ανευθυνότητα. Αντίθετα, σε τέτοιο περιβάλλον μαραζώνει και σαπίζει πριν απ’ το θνητό κορμί μας. Για να μας δώσει ευχάριστους κι ελπιδοφόρους καρπούς, για να νιώσουμε ηρεμία, συντροφικότητα, κατανόηση, ας ανασύρουμε από την ύπαρξή μας αγάπη, ταπεινοφροσύνη, πίστη, κι ας αποδεχτούμε ότι το ωφέλιμο με προσπάθεια και υπευθυνότητα αποκτάται. Το σταυροδρόμι στέκει μπροστά στον καθένα μας. Το ένα είναι ο δρόμος του Προμηθέα, το άλλο του καρκινώματος. Η επιλογή απόλυτα προ-σωπική. Αυτή είναι η ελευθερία που παραχώρησε στο είδος μας ο Πλάστης.» (σελ. 173)
Τούτο το Δοκίμιο του κ. Κ. ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗ αξίζει να προσεχθεί και να διαβαστεί από τον καθένα μας. Μας αφορούν όσα γράφει και ίσως κάποιοι να βοηθηθούν και να προσπαθήσουν να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι. Δεν αλλάζεις τον κόσμο με μιας, πρώτα οφείλεις να βελτιώσεις τον εαυτό σου’ κυρίως αυτό: να γνωρίσεις ποιος είσαι και να εργαστείς για την αυτοβελτίωσή σου και το δικό σου προχώρημα…

(*) Κώστας Χελμός «ΕΜΠΟΛΕΜΗ ΖΩΝΗ», ποιήματα, σελ. 48, Εκδόσεις «Μοριάς», Αθήνα 2007
Το ποίημα «Όσο κι αν μας ξενίζει κάποτε
«Η ΑΛΗΘΕΙΑ» κι αν μας πονά και μας πικραίνει,
σελ. 15 τουλάχιστον εμείς οι ποιητές,
 θα πρέπει να λέμε την αλήθεια.
Και προπαντός να την παραδεχόμαστε…»
Η «ΕΜΠΟΛΕΜΗ ΖΩΝΗ», η 8η ποιητική συλλογή του κ. ΚΩΣΤΑ ΧΕΛΜΟΥ, χαρακτηρίζεται από την παρουσία πολύ δυνατών στίχων στις σελίδες της. Στίχων αληθινών, στοχαστικών, που συγκινούν και προβληματίζουν. Σταθήκαμε ιδιαίτερα στα ποιήματα «Ο άνεργος» (σελ. 8), στο «Ενθάδε κείται» (σελ. 13), στην «Εμπόλεμη Ζώνη» (σελ. 5), στο «Ποιητές και Στίχοι» και «Αν ήσουνα» (σελ. 19), στο «Ταξιδεύω» (σελ. 22), «Το Μνημείο των πεσόντων» (σελ. 31), στα
δύο μικρά θαυμάσια στην σύλληψή τους ποιήματα «Μνήμη» (σελ. 25) και «Ευτυχία» (σελ. 33) και το «Με λασπωμένες λέξεις» (σελ. 37). Κανένα ποίημα δεν υστερεί κι από τ’ άλλα της συλλογής. Όλα στέλνουν μηνύματα, όπως το «Πώς ζούνε»: «Απορίας άξιον, πώς μεγαλώνουν / χωρίς παιχνίδια τα παιδιά και πως, / οι μεγάλοι ζούνε δίχως Θεό…» (σελ. 31) ή στο «εκείνους που φοβάμαι» (σελ. 32): «Τι ζούγκλα μας άφησες και φτιάξαμε Θεέ μου / και βάλαμε να ζήσουν τα παιδιά μας…» κι ακόμη, τι σπουδαίο το κάλεσμα του ποιητή στο «Ήρθε ο καιρός»: «Να χτίσουμε εξ αρχής την Αγάπη.» Για ν’ αντέχει και να μας στηρίξει στα δύσκολα…
Ο κ. ΚΩΣΤΑΣ ΧΕΛΜΟΣ, έχει πετύχει κάτι σπουδαίο με τα ποιήματά του. Να εντυπώνονται στον αναγνώστη, να αγαπιούνται και να γίνονται κτήμα του, σαν κάτι οικείο, δικό του κι αγαπημένο. Τούτο θαρρώ συμβαίνει διότι ο ποιητής με το «τάλαντό» του, φωτίζει τους στίχους του «με το φως της αγάπης», για να γίνουν αυτοί ανθεκτικοί, φωτεινοί και να γεμίσουν την ερημιά μας. Οι λέξεις του καθάριες, μουσικές, πλημμυρισμένες φως, φτιάχνουν παραδεισένια ποιήματα και θαύματα. «Τέτοια θαύματα, (που) να το ξέρεις, γίνονται / μονάχα στις καρδιές των ποιητών.»

(*) Νίκος Μ. Κότσικας: «ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΤΟΙΧΟΙ ΜΙΑ ΣΙΩΠΗ», σελ.: 32, ποίηση, Ιλιον 2004

«Τέσσεροι τοίχοι / μία σιωπή / κι ανυπαρξία’ / ξέθωροι στίχοι, / γκριζωποί / χωρίς αξία.» ( το ποίημα ΤΕΣΣΕΡΟΙ ΤΟΙΧΟΙ, σελ. 3 )
Η πρώτη ποιητική συλλογή του κ. Νίκου Μ. Κότσικα είναι αφιερωμένη «στους δημιουργούς που με βοηθούν στο πνευματικό μου έργο». Περιέχει 35 ποιήματα σε ελεύθερο και παραδοσιακό στίχο: Βυζαντινό, Είδαν, Τα τελευταία λόγια, Μικρό πουλί, Λόγια, Χριστός γεννάται, Ο Άνθρωπος, Φθινόπωρο, Ναυαγός, Στον Αλέκο Παναγούλη, Στην τρανή ενθουσίαση, Απομεσήμερο, Αντιθέσεις, 1821, Δυο φιγούρες, Αυτοί, Πυροβολείστε με… , Παράκληση, η θοδώρα, Τρελή παιδική επινόηση, Της μοίρας, Ό,τι, Προχώρα κ. ά.
«Στη βαριά μοναξιά μου / έμαθα να μετρώ τ’ αστέρια, / να ζωγραφίζω τ’ όνομά σου / και να προσεύχομαι.» ( το ποίημα ΕΜΑΘΑ…, σελ. 26 )
Ο κ. Νίκος Μ. Κότσικας γεννήθηκε στην Αθήνα και ζει στο Ίλιον. Σπούδασε σχέδιο και χρώμα και από το 1973 ασχολείται με την Βυζαντινή Αγιογραφία. Παράλληλα γράφει και δημοσιεύει ποιήματά του στον Τύπο, έχοντας λάβει διακρίσεις για το έργο του. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στ’ Αγγλικά. Είναι μέλος του Λογοτεχνικού Ομίλου «ξάστερον». Θεός και άνθρωπος απασχολούν την γραφή του και πλαταίνουν τον στοχασμό του. Ο κ. Νίκος Κότσικας κάνει τον πόνο του τέχνη, την μοναξιά του θλιμμένο της ψυχής του τραγούδι κι απ’ τη σιωπή, στη σιωπή, στα απλά πράγματα ανακαλύπτει θεϊκά μυστικά και την ανθρώπινη λύτρωση. Ο αγώνας του, όπως και οι αγωνίες του δεν έχουν τέλος. Στις «πλάνες ώρες» και σε «μέρες κρύες» κάνει τον στίχο του αποκούμπι και ζεστό προστατευτικό πανωφόρι.
«Πλάνες οι ώρες / και ψυχοφθόρες / οι μέρες κρύες. // Δάκρυ και πόνο / προσφέρουν μόνο / κάποιες κυρίες. // Κρύο τ’ αγιάζι / και στο περβάζι / ρόδα θλιμμένα. // Στράτες γεμάτες / γερτές οι πλάτες / κι αδέλφια ξένα» ( το ποίημα ΠΛΑΝΕΣ ΟΙ ΩΡΕΣ, σελ. 22 )
Ένα τρυφερό λυρικό άγγιγμα στην ψυχή του αναγνώστη αφήνει η μελέτη της πρώτης ποιητικής συλλογής του κ. Νίκου Μ. Κότσικα «ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΤΟΙΧΟΙ ΜΙΑ ΣΙΩΠΗ». Μαζί με μιας απέραντης – προσδιορισμένης όμως – θλίψης το θρόισμα, που ακουμπά τον καθένα μας και οικοδομεί στέρεα αυτή την ξεχωριστή σχέση επικοινωνίας του Δημιουργού – ποιητή με το κοινό του.
(*) Γεώργιος Διον. Πουκαμισάς: «ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΑ – ΚΕΙΜΕΝΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ», σελ.: 192, Εκδόσεις «Επιφανίου», Λευκωσία 2006, ISBN: 9963-646-56-5 Αφιερωμένο στη σύζυγό του κ. ΞΕΝΗ ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΥ.
Ο κ. Γεώργιος Διον. Πουκαμισάς γεννήθηκε το 1954 στον Πειραιά. Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Αθηνών και την Διπλωματική Ακαδημία της Βιέννης. Από το 1981 υπηρετεί στο Υπουργείο Εξωτερικών. Το 2001 – 3 ήταν πρώτος Σύμβουλος στην Πρεσβεία της Ελλάδας στην Λευκωσία. Είναι μέλος της Αρχαιολογικής Εταιρείας Αθηνών. Έχει γράψει την μελέτη «Κυρήνη. Ο αρχαίος ελληνικός αποικισμός στην Βόρεια Αφρική» (1994) και τη συλλογή δοκιμίων «Κείμενα Ιστορίας και Πολιτισμού» (1998).
Το παρόν βιβλίο περιέχει κείμενα 20 χρόνων γόνιμης σκέψης και αναζήτησης για την Ελλάδα και τη θέση της στην Ε. Ε. και στον κόσμο, για το πρόσωπο του σύγχρονου Ελληνισμού, με αναφορές μνήμης και τιμής στην Ιστορία μας και στους προγόνους μας. Ο κ. Πουκαμισάς έχει γνώσεις, έχει θέσεις και προτάσεις και στο βιβλίο του, με σεβασμό στην αλήθεια, με προβληματισμό και αγωνία, τοποθετείται απέναντι στα μείζονα θέματα του ελληνισμού και της Κύπρου, θέλοντας να δει τον λαό μας να προοδεύει, να είναι δημιουργικός, πρωτοπόρος, χρήσιμος στα άλλα έθνη, γονιμοποιός ιδεών και προτάσεων και υπέρμαχος των ανθρωπιστικών αξιών. Το βιβλίο του κ. Γεώργιου Δ. Πουκαμισά «ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΑ», απευθύνεται σε αναγνώστες με απαιτήσεις αλλά και σ’ όσους αγαπούν την Ιστορία και τον τόπο μας και θέλουν να δουν τον ελληνισμό να διαπρέπει ξανά.

(*) Ηλίας Γιαννικόπουλος (νομικός, κριτικός Λογοτεχνίας):
– «ΤΟ ΑΡΧΕΙΟ ΠΕΡΡΟΥΚΑ ΤΟΥ ΑΡΓΟΥΣ», σελ. 333 – 350, ανάτυπο από τα Πρακτικά του Γ’ τοπικού Συνεδρίου Αργολικών Σπουδών, που έγινε στο Ναύπλιο στις 18 –20 Φεβρουαρίου 2005.
Μια πρώτη γνωριμία με τα αρχεία της οικογένειας Περρούκα («μία από τις παλαιότερες και επισημότερες οικογένειες του Άργους»), τα οποία περιλαμβάνουν περί τα 8000 γραπτά ντοκουμέντα, μέρος των οποίων αναφέρεται στην περίοδο της 2ης Τουρκοκρατίας (1715 – 1821). Τα αρχαία αναφέρονται σε μια περίοδο 150 ετών (1717 – 1813), όπως σημειώνει ο μελετητής, με πλήθος πληροφοριών γύρω από την πολιτική, οικονομική και κοινωνική ζωή, όχι μόνο της πόλης του Άργους αλλά επίσης και όλης της Πελοποννήσου. «Το παλαιότερο έγγραφο της συλλογής είναι του έτους 1129 από Εγίρας, δηλαδή του σωτηρίου έτους 1717, δηλ. σχεδόν αμέσως μετά την εκδίωξη των Ενετών και την επανεγκατάσταση των Τούρκων στην Πελοπόννησο.»
– Του ιδίου «Η ΑΝΕΓΕΡΣΗ ΔΥΟ ΝΑΩΝ ΣΤΑ ΛΑΓΚΑΔΙΑ
ΓΟΡΤΥΝΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑ (1808)» σελ. 163 – 180, ανάτυπο από τα «Πελοποννησιακά», τόμος ΚΗ (2005-2006) .
Οι Τούρκοι, ως γνωστόν, έβαζαν τέτοιους περιορισμούς «ώστε δεν ηδύνατο χριστιανός όχι να χτίση εκκλησίαν, αλλά εν κεραμίδι εάν ετσακίζετο και ετολμούσε να το αλλάξη να βάλει άλλον, εθεωρείτο έγκλημα καθοσιώσεως.» Όταν ο Βελής, γιός του Αλί πασά της Ηπείρου έγινε πασάς του Μοριά, αρκετές νέες εκκλησίες οικοδομήθηκαν σ’ όλη την Πελοπόννησο. Έτσι το καλοκαίρι του 1808, μέσα σε 40 ημέρες, δύο σπουδαίες εκκλησίες ανεγέρθηκαν στα Λαγκάδια: ο ναός του Τιμίου Προδρόμου και ο ναός των Παμμεγίστων Ταξιαρχών. «Χτίστηκαν στη θέση παλαιότερων, και μάλιστα αφιερωμένων στους ίδιους αγίους.» Ο Ιμπραήμ πασάς έκαψε τις εκκλησίες στις επιδρομές του το 1825 και 1826. Οι ναοί, « Παρά τις αναπόφευκτες μικροεπεμβάσεις σωτηρίας ή αλλοιώσεως που τους έγιναν κατά καιρούς, παραμένουν όρθιοι και περικαλλείς…».
Ο κ. Ηλίας Γιαννικόπουλος, έχει πάντοτε ενδιαφέρουσες εργασίες να μας παρουσιάσει…

(*) π. Βασίλειος Θ. Δημόπουλος (από το Καρδαρίτσι): «21ος ΨΑΛΜΟΣ», σελ. 84, Έκδοση του Ι. Ν. Κοιμήσεως της Θεοτόκου και Αγίων Αποστόλων Παλαιού Προδρόμου Μελίκη.
Είναι το 4ο βιβλίο του πατρός Βασιλείου. Προηγήθηκαν οι «Αντιαιρετικές μελέτες» (Μάρτυρες του Ιεχωβά), η «Ευθανασία» και η «Συλλογή βίων Αγίων» (διαπρεψάντων εν Ανατ. Θράκη). Το έργο προλογίζει ο Σεβ. Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ.κ. Παντελεημων: «Ο εικοστός πρώτος ψαλμός του προφητάνακτος Δαβίδ είναι ένα θαυμάσιο προφητικό και ποιητικό κείμενο…» Ο π. Βασίλειος Θ. Δημόπουλος προσεγγίζει ερμηνευτικά τον ψαλμό, παραθέτοντας Ιστορικά , στατιστικά και άλλα στοιχεία. Παρουσιάζει το κείμενο, τη μετάφρασή του, εδάφια από την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη και Πατερικά Σχόλια. Το βιβλίο «21ος ΨΑΛΜΟΣ» του πατρός Βασιλείου Θ. Δημόπουλου, προσφέρει στον πιστό ένα πνευματικό έργο, προφητικό και ποιητικό, για την εσωτερική του συγκρότηση και ανάταση. Σε καιρούς τόσο δύσκολους για τον άνθρωπο και την Εκκλησία, χρειάζονται καλής ποιότητας υλικά για το οικοδόμημα του έσω αλλά και του έξω κόσμου μας.

(*) Γιώργης Χαλατσάς: «ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙΣ» Διηγήματα, σελίδες: 64 , Αυτοέκδοση σε 500 αντίτυπα, Αθήνα 2004
Οι «ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙΣ», το 17ο βιβλίο του κ. Γιώργη Χαλατσά περιέχει τα διηγήματα: Η πέτρα, Με κατάνυξη, ο πατήρ Παρθένιος, Ο παππούς μου, Από ένστικτο, Αρρεβωνιάσματα, Στο τζάκι, Σε ελάσσονα κλίμακα, Χωρατό; Λεπτομέρεια Γολγοθά, Χριστουγεννιάτικη κάρτα, Ζων καθήμενος, Από το πρώτον ως το πέμπτον, Η τελευταία στιγμή και Το μυστικό της νύχτας.
Όπως σημειώνει στο προλογικό του σημείωμα («Από τον αραμπά στη μηχανή») ο συγγραφέας: «Ανατρέχοντας στα παλιά κείμενα της λογοτεχνίας μας, εντυπωσιάζεται κανένας με τον χτεσινό κόσμο και τη ζωή του. Σάρκα, οστά και αίμα ενός ανθρώπινου βίου, που τα αισθήματά του, οι σκέψεις και οι πράξεις του λες και ζωντανεύουν κάτω απ’ το ειρωνικό χαμόγελο του πολυμήχανου αιώνα μας. Έτσι δείχνει κι έτσι φαίνεται. Ο αναγνώστης έχει απέναντί του έναν πρόγονο, που ξύπναγε με τα κοκόρια κι έβλεπε την ώρα και τον καιρό απ’ το χορτάρι, τη θάλασσα και το σύννεφο. Από κοντά τον έπαιρνε το σκυλί, έσκαβε, όργωνε, κλάδευε, ράντιζε, κουβαλούσε, χτυποκαρδούσε κι αντάρτευε ο νους του σαν έβλεπε γυναίκα… (σελ. 7) Τι ζωή κι αυτή. Οκνή, στερημένη και βασανισμένη, αγράμματη, βουτηγμένη στην άγνοια και τη μοίρα της. Την κυττάει, που λες, σήμερα ο αιώνας μας και χαμογελάει με τον υπερσύγχρονο άνθρωπό του. Αυτόν δεν τον ξυπνάνε τα κοκόρια. Ξυπνάει με το ξυπνητήρι και τρέχει με το ακουστικό στα χέρια, καβαλικεύει τ’ αυτοκίνητο και το αεροπλάνο και τρώει τον κόσμο με τα χιλιόμετρα και τα μίλια χωρίς να τον γεύεται… (σελ. 8 – 9)»
Οι «ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙΣ» του κ. Γιώργη Χαλατσά, είναι προσεχτικές έρευνες ανθρώπινων χαρακτήρων και καταστάσεων του χθες και του σήμερα, που τα ίχνη τους αφήνουν στον αναγνώστη μια θλίψη μα και έναν γόνιμο προβληματισμό. Για τούτο κι αξίζει να ακολουθήσουμε τον συγγραφέα, βήμα – βήμα, ιστορία – ιστορία στην εξερεύνησή του.

(*) Οι τρεις ποιητικές συλλογές (από τις εκδόσεις “Πάραλος” – εικονογράφηση
εξωφύλλου: Κ. Αθανασίου) του γιατρού από τα Κύθηρα κ. Γιάννη Φαρδούλη:

– “ΑΝΘΗ ΨΥΧΗΣ”, σελ. 72, Αθήνα 1994, ISBN: 960-7221-11-7
“Νοσταλγώ την υπέροχη χαρά / που ένιωθα γράφοντάς τα / και λέω να ΄ναι ατέλειωτη / μοιράζοντάς τα.”
Ποιήματα για τη μοναξιά, τη γλυκιά πατρίδα, δρόμους και γυρισμούς, το θείο θέλγητρο, το φως της αγάπης και νοσταλγικών ανεμώνων ευωδιές μεταφέρουν στον αναγνώστη τους τα Άνθη Ψυχής. Τον καλούν «Ρίξε ματιές αμέτρητες / έχω ατόφιο πάρει / από τα βάθη της ψυχής / κάθε μαργαριτάρι.» Θα τα χαρακτηρίζαμε τραγουδίσματα μιας καθάριας ψυχής σ’ έναν ιδιαίτερα θολό πνευματικό κόσμο.

– “ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΩΜΕΝΗ ΕΥΡΩΠΗ”
σελίδες: 64, Αθήνα 2000, ISBN:960-7221-37-0
Το παρόν και το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης η κοινή οδοιπορία των 25 κρατών -μελών της, οι φόβοι και τα προβλήματά τους, τα όνειρα και οι στόχοι τους σε έναν πλανήτη που μαστίζεται από πολέμους, βία, τη διεθνή τρομοκρατία, την φτώχεια και την ανεργία. Ειδική αναφορά στην ανθρωπιά (στο παράρτημα) και στην λεβεντιά των ανθρώπων κι ένα ποίημα ύμνος στην ΕΛΛΑΔΑ μας (στη σελ. 43):
«Ελλάδα μας αθάνατη / και του φωτός μητέρα, / ύμνοι ηχούν, παντού ευωδιά, / ως το γαλάζιο αιθέρα. // Η ιδέα πάνω σου μιλά, / η σκέψη στην πνοή σου, / σεμνά ο κόσμος προσκυνά / την ιερή μορφή σου. // Για σε, Πατρίδα μου γλυκιά, / φωτίζει άγια δάδα / και σε ποτίζει ο ηρωισμός / και μένεις πάντα Ελλάδα!…»

– “ΧΑΡΑ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ”, σελ.:112 Αθήνα 2003, ISBN: 960-7221-63-Χ
Η στόχευση του ποιητή “να συνεπαίρνουν τις ψυχές / των στίχων μου οι στροφές” επιτυγχάνεται με την απλότητα της γραφής του, τα λυρικά στοιχεία που χρησιμοπποιεί, το συναίσθημα, τις σκέψεις και τις ιδέες του που καταθέτει χρωματισμένες με το γαλάζιο της ελληνικής θάλασσας και του ουρανού μας, του ελληνικού φωτός τη ζεστασιά, της μοναδικής ομορφιάς του τόπου μας, των νησιών μας – του νησιού του το ηλιοβασίλεμα…
Η ποίηση του κ. ΓΙΑΝΝΗ ΦΑΡΔΟΥΛΗ, φτιαχνει πολύχρωμα και ευωδιαστά μπουκέτα με άνθη της ψυχής. Ο Δημιουργός πιστεύει στον άνθρωπο που αντιμετωπίζει αντίξοες συνθήκες στη ζωή του και οραματίζεται το καλύτερο γι’ αυτόν. Να ζήσει σ’ έναν κόσμο ειρηνικό, με αγάπη, συνεργασία και ανθρωπιά. Ο κ. ΓΙΑΝΝΗΣ ΦΑΡΔΟΥΛΗΣ είναι ένας ευαίσθητος τεχνίτης του λόγου και με αυτή την τρυφερή, λυρική προσέγγιση που κάνει με τους στίχους του, μας προσφέρει ένα γόνιμο πνευματικό ταξίδι. Συνοδοιπόροι του ας γίνουμε…

(*) Τρία βιβλία της κ. Μαρίας – Πηνελόπης Δημητρίου (γλύπτριας, ποιήτριας και συγγραφέως, γεννημένης στην Αθήνα το 1946):

– «ΕΡΩΣ ΤΣΙΚΟΛΑΤΟ» αφηγήματα
Σελίδες: 176, Εκδόσεις «Νέα Εστία», ISBN: 960-311-012-4
Μικρά βιωματικά αφηγήματα, στιγμιότυπα και εικόνες ζωής, φευγάτων προσώπων ξαναζωντάνεμα. Περιγραφές με χιούμορ, με τρυφερότητα και ανθρωπιά. Η συγγραφέας μας χαρίζει το χαμόγελο αλλά και τον προβληματισμό. Με γλώσσα απλή, συνθέτει σ’ ένα κλίμα φθινοπωρινό, σκηνές μοναξιάς, δοκιμασίας, πεσμένων φύλλων, πάρτυ, σκιρτημάτων, ταξιδιών, ονείρων, ευχών και ευχολογίων. Καθαρός αέρας και φρέζιες. Θεάματα και ανακαλύψεις. Παραστάσεις και προσκυνήματα…
«Σ’ όσους μ’ αγάπησαν» αφιερώνει η κ. Δημητρίου το βιβλίο της και με απλότητα, γνησιότητα, αθωότητα, δημιουργεί μια γόνιμη ατμόσφαιρα επικοινωνίας με τον αναγνώστη της και την Τέχνη της, χωρίς περιττά φτιασιδώματα που αλλοιώνουν την φυσική ομορφιά και την δυναμική της κάθε ιστορίας της και των πρωταγωνιστών της.

– «ΕΒΔΟΜΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ», σελ. 48, Εκδόσεις «Νέα Εστία»
«Νοιώθω σαν μια τεράστια σελίδα να ’μαι μια τελίτσα από στυλό.»
Μοντέρνα ποιητική γραφή, προσωπική, στοχαστική, ερωτική, σκέψεις «μικρές, μικρές και λαμπερές / σκηνές απ’ τη ζωή μου φυλαγμένες σε ρόμβους διαφανείς η καθεμιά θα ’λεγα»… Άπλωμα στο φως, ανθισμένη εσωτερική ομορφιά, όνειρο, «Βότσαλα και σάρκα», θύμησες «την ώρα του απογεύματος» κοιτάζοντας τις πέτρες…Και «η Αγάπη είναι Θεός – ο Θεός είναι αγάπη». Ένα κάλεσμα, ένα δυνατό αγκάλιασμα, ο έρωτας. «Ήταν ο ουρανός μου κατηφής και γκρίζος. / Γέμισε χρυσάφια / και χρυσή βροχή. / Ήταν που ήλθες!» (ΣΕ ΣΕΝΑ – Ι -, σελ. 33)
Ο έρωτας παντού. Η ζωή παντού. «Αισθάνομαι σαν το αίμα σου να κυκλοφορεί / στο δικό μου και με την αντίθετη ροή του / με ηδονίζει διαρκώς.» ( ΕΡΩΤΑΣ ΙΙ, σελ. 42)
Η ποίηση της κ. Μαρίας – Πηνελόπης Δημητρίου είναι ένα εσωτερικό ανέβασμα στον «Έβδομο Ουρανό» της Δημιουργίας, εκεί όπου οι ψυχές συναντώνται και πετάνε μαζί.

– «Τα φιλαράκια τα καλά!…», σελ.: 48, σε σχήμα τσέπης.
Η συγγραφέας αφηγείται προσωπικές της εμπειρίες στη συναναστροφή της με τα ζώα. Σκύλοι, γάτες, καναρίνια, ακόμη κι ένας πύθωνας «γύρω στο 1,5 μέτρο», η Μάμικα, αποτελούν την παρέα της και γίνονται κι η δική μας συντροφιά μέσα στις σελίδες αυτού του τρυφερού βιβλίου, γραμμένου με αγάπη για τα ζώα, που μπορούν να γίνουν οι καλύτεροί μας φίλοι, ζητώντας από μας το ελάχιστο… Ένα ωραίο ανάγνωσμα και για τα παιδιά, για να μάθουν να ζουν με τα ζώα, να τα σέβονται και να τα αγαπούν. Να γίνουν τα καλύτερα φιλαράκια.
Και τα τρία έργα της κ. ΜΑΡΙΑΣ – ΠΗΝΕΛΟΠΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, υμνούν τη ζωή με τις ομορφιές της και τις δυσκολίες της και φιλοτεχνούν το ωραιότερο της ύπαρξής μας μνημείο, όπου είναι «περίβλημα φωτερό (ο) καθένας (μας)».

(*) Μαργαρίτα Παναγιωτοπούλου – Πόδα: «ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΕΙΣ… ΚΑΘΩΣ ΔΙΑΒΑΙΝΕΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ», ποίηση, σελ.: 92, Θεσσαλονίκη 2008, Εκδόσεις «Αμφικτυονία Ελληνισμού» (Τμήμα Λογοτεχνίας)  «Έκλεισα σε κορνίζα τα όνειρά μου / για να μην τα πάρει ο άνεμος / έσφιξα στην αγκαλιά μου / τα στάχυα του καλοκαιριού. / Με το πινέλο των ματιών μου / η ψυχή μου ζωγράφισε τοπία, / πίνακες που δεν θα χαθούν ποτέ / ατομική έκθεση στο μουσείο της ζωής. / Αν συναντήσω ένα θαλασσοπούλι / θα του κρεμάσω στο πόδι / ένα ραβασάκι με ελπίδες / να το διαβάσει ο κόσμος / να μην ξεχάσει την ύπαρξή του.» («ΑΝ», σελ. 40)
Η κ. Μαργαρίτα Παναγιωτοπούλου – Πόδα γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Καρδίτσα. Σήμερα ζει στη Θεσσαλονίκη και είναι μέλος του Δ.Σ. της «Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος», μέλος της «Αμφικτυονίας Ελληνισμού», του «Συλλόγου Ελλήνων Λογοτεχνών» και της «Πανελλήνιας Εταιρείας Πολιτισμού, Γραμμάτων και Τεχνών». Για το έργο της έχει τιμηθεί από διάφορους φορείς. Οι «Περιπλανήσεις» είναι η τρίτη της ποιητική συλλογή. Είχαν προηγηθεί τα «Όνειρα στη Σιωπή» και το «Χωρίς Αντίλογο».
Η κ. Παναγιωτοπούλου – Πόδα γράφει ποίηση πλέριας ενατένισης, με συναίσθημα, όνειρα, στοχασμούς, πεθυμιές και εικόνες της ζωής. Οι στίχοι της είναι ψιθυρίσματα της καρδιάς της, ταξίδια στον κόσμο της φαντασίας, βλέμματα που αγκαλιάζουν και τραγουδούν τη ζωή. «Κτίζω μια προσωρινή κατοικία / μέσα στη γραφή. / Ευτυχία λατρεμένη χίμαιρα.» («ΠΩΣ», σελ. 11)
Μας θέλει συνεπιβάτες της η ποιήτρια, να μας δείξει το δρόμο, γιατί έγιναν οι «Δρόμοι κλειστοί και δύσβατοι. / Ούτ’ ένα μονοπάτι. / Πώς να περάσουν οι χαρές; / Οι ελπίδες πώς να έρθουν;» («Δρόμοι», σελ. 12).
Θαυμαστό περιδέραιο ιδεών η ποίησή της, πετυχημένο το μάζεμα των σκόρπιων λέξεων και το ξελόγιασμα της μνήμης αναβοσβήνει θύμησες και απρόσκλητες σκέψεις…
Στα «Μοναχικά ταξίδια» της η Δημιουργός ζητά να της δοθεί «Ένα φυλλαράκι» για να συμμετάσχει κι εκείνη στη γιορτή της επικοινωνίας. «Πόσο ανάλαφρη, πόσο βιαστική / είναι τελικά η ευτυχία». Ξέρουμε να εκτιμήσουμε τις στιγμές; Κι από το «Γαλάζιο κύμα» ζητά να την πάρει μαζί του σε μακρινά ταξίδια, «σ’ ωκεανούς και πέλαγα», «στις στράτες πάνω τ’ ουρανού» (σελ. 73).

Ξεχωριστό το ποίημά της «ΣΑΝ ΟΝΕΙΡΟ», το αφιερωμένο στον εγγονό της (σελ. 32 – 33), εύστοχη η αποτύπωση της εποχής στο «ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ» (σελ. 43), στοχαστικά τα «Άτιτλά» της, όπως το «Τα χιόνια του χρόνου / έχουν ριζώσει στους κροτάφους / αφού η ζωή / έχει στρίψει στη γωνία». (σελ. 60). Με μια θλιμμένη νότα το «ΑΝ ΓΙΝΟΤΑΝ» μιλά για την προσμονή ενός παρήγορου καλέσματος «που όσο πάει κι αργεί» (σελ. 76).
Μαζί με τους στίχους της ποιήτριας κι εμείς ξεχνιόμαστε όπως κι
αυτή μας λέει πως «Ξεχάστηκα παίζοντας ζάρια / με τη χίμαιρα. / Παίζω με τις φυγόδρες / που σχηματίζουν τα σύννεφα / και φτιάχνω παραμύθια. / Μπορεί να ’χασα την πανσέληνο / μα πάντα περιμένω το καινούργιο φεγγάρι.» («ΞΕΧΑΣΤΗΚΑ»).
Οι «ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΕΙΣ… καθώς διαβαίνει ο χρόνος» της κ. Μαργαρίτας Παναγιωτοπούλου – Πόδα, μας προσφέρουν ένα ενδιαφέρον τριγύρισμα στη συγκίνηση, στην ομορφιά της ψυχής και της φύσης, στη νοσταλγία και στο όνειρο, στις αναμνήσεις και στους λογισμούς. Είναι μια ελπιδοφόρα συλλογή, ένα αντίκρισμα φωτός κι ένα βλέμμα «που αγκαλιάζει τη ζωή».

(*) Η ποιητική συλλογή του Νικόλαου Χρ. Τριάδη (από Μυγδαλιά):
«Τ΄ ΑΣΤΡΑ ΠΟΤΙΖΟΥΝ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ» 1ο ΒΡΑΒΕΙΟ από τη «ΔΕΕΛ»
Σελίδες: 64 – Εκδοτική επιμέλεια: “ΜΟΡΙΑΣ” Θ. Κ. Τρουπής, Aθήνα 2002
«Θέλω να βλέπω το κύμα να σκάζει
λεύτερο δάκρυ στα χείλη τ΄ αγέρα
σκέψη που τρέχει παντού κι αγκαλιάζει
πόθους στις δάφνες λαών με τη μέρα
δέρνεται μοίρα και σέρνεται κόσμος
κάπου σαρώνει στα βράχια μανία
κι άφησε μόνο τ’ αλάτι ο χρόνος
που ’ψησε πάνω στο χώμα τη βία…» (από «ΤΟ ΚΥΜΑ»).
Είναι η έκτη ποιητική συλλογή του κ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΤΡΙΑΔΗ. Πρωτοεμφανίστηκε με τις «ΣΤΑΛΕΣ» το 1985. Ακολούθησαν οι «ΑΝΑΛΑΜΠΕΣ» (1987), την επόμενη
χρονιά το «ΔΡΟΣΙΑ ΚΑΙ ΑΛΜΥΡΑ», το 1996 οι «ΞΥΠΟΛΗΤΟΙ ΔΡΟΜΟΙ» και το 2000 τα τραγούδια του «ΕΡΩΤΙΚΕΣ ΦΛΟΓΕΣ». Ο ποιητής είναι μέλος της ΔΕΕΛ και της Λέσχης Ελλήνων Πλοιάρχων Λονδίνου. Βραβευμένος στην Ελλάδα και στο εξωτερικό για την ποίησή του, η οποία έχει μεταφραστεί στα αγγλικά, γαλλικά και ινδικά στη διάλεκτο Μπεγκάλι. Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί στον Τύπο και σε διάφορες Ανθολογίες, έχουν μελοποιηθεί και κυκλοφορούν σε δίσκους. Έγραψε και δημοσίευσε μελέτες για τα γενεαλογικά δένδρα της γενέτειράς του Μυγδαλιάς. Στίχοι του στα αγγλικά υπάρχουν στο Διαδίκτυο, στην ιστοσελίδα: www . gaitanaki . org (Nickolas Triadis).
Πενήντα ποιήματα – τραγούδια περιέχονται στην έκδοση: «Σαν βαπτισθείς στη θάλασσα», «Το όνειρο στην τράτα», «Η Παναγιά της Τήνου», «Πέρλα του πόθου», «Αστρική Ομορφιά», «Ρίξε ζωή στη θάλασσα», «Τραγούδι στο κύμα», «Βαρκάδα», «Το δάκρυ της μάνας», «Η αλυσίδα», «Κυβερνά η φωτιά» κ.ά.
Ξεχωρίσαμε και παρουσιάζουμε το ποίημα ΣΤΑ ΝΑΥΠΗΓΕΙΑ ΣΚΑΡΑΜΑΓΚΑ:
Μες στον ιδρώτα και το λιοπύρι
στα ναυπηγεία Σκαραμαγκά
μ΄ ένα φανάρι κι ένα κοπίδι
νύχτα και μέρα όλο φωτιά
η τζιμινιέρα όλο μαυρίλα
και η κουβέρτα όλο σκουριά
το ματσακόνι όλο σαπίλα
σου ξετινάζει τα μυαλά
μ΄ ένα σφυρί ΄κει στα κατάρτια
ένα πινέλο όλο μπογιά
διπλά δεμένος από τα ξάρτια
στριφογυρίζω για μια μπουκιά.
Η συλλογή «Τ΄ άστρα ποτίζουν τη θάλασσα» του κ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ Χρ. ΤΡΙΑΔΗ είναι λυρική ποίηση που ξεπερνά τα υποκειμενικά συναισθήματα του δημιουργού της και γίνεται πανανθρώπινο τραγούδι, γιατί κλείνει μέσα της τις σκέψεις και τους πόθους όλων μας, τους ρυθμούς της ζωής μας, τις αγωνίες και τους στεναγμούς μας. Μας ταξιδεύει σ΄ απέραντους ωκεανούς αλλά και σε ασύνορους ουρανούς, στο άπειρο, στο άγνωστο και στης ψυχής τα βάθη. Για συντροφιά μας στο τριγύρισμα αυτό, ο Ν. Τριάδης επιστρατεύει το ταλέντο του, την έμπνευση, το ρυθμό, τη ρίμα, τις αισθήσεις… όλα όσα κάνουν τη διαδρομή μας ευχάριστη και μας χαρίzουν συγκινήσεις ιδιαίτερες…

(*) Γεώργιος Ι. Μποτής: «ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Τριάντα χρόνια Νομοθετικού έργου (1969 – 1999)» Συλλεκτική εργασία, σελίδες: 132 , Εκδόσεις “Πλάτανος”, Αθήνα 2001, ISBN: 960-86061-6-0
Για το βιβλίο γράφει στα Εισαγωγικά του Α΄ μέρους ο συγγραφέας του, ο οποίος είναι Νομικός Σύμβουλος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών: «Με απλά λόγια από το έτος 1969 η Εκκλησία απέκτησε το δικαίωμα να θεσπίζει κανόνες δικαίους με μορφή Κανονισμών ή Κανονιστικών Διατάξεων σχετικά με την διοίκηση και τη διαχείριση των δραστηριοτήτων της. Και οι κανόνες αυτοί να έχουν ισχύν νόμου.(σελ. 11)… Το νομοθετικό έργο της Εκκλησίας δεν είναι απλή υπόθεση. Η υποδομή της Εκκλησίας στον τομέα αυτόν αρχικά ήταν ελλιπέστατη έως ανύπαρκτη.(σελ.15)… Ήδη συμπληρώθηκαν τριάντα (30) χρόνια (1969-1999) Νομοθετικού έργου. Σ΄ αυτό το χρονικό διάστημα η Διοίκηση της Εκκλησίας είτε με πλήρη σύνθεση (Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας ) είτε με μερική (Διαρκή Ιερά Σύνοδος) ανάλογα με τις διακρίσεις του νόμου έχει εκδώσει: διακόσιους δέκα επτά (217) Κανονισμούς, εξήντα επτά (67) Κανονιστικές Διατάξεις και σαράντα πέντε (45) Αποφάσεις νομοθετικού και κανονιστικού χαρακτήρα. (σελ. 17)» Και το πιο σημαντικό: «Δεν υπάρχουν περιθώρια για αδράνειες και συμβιβασμούς. Η επιτυχία πρέπει να αποτελέσει μονόδρομο. Η επιτυχία όμως του έργου της Εκκλησίας στη νέα αναγεννητική πορεία της, όπως αυτή χαράσσεται από την πηγαία και ηγετική φυσιογνωμία του Αρχιεπισκόπου, εξαρτάται κυρίως και από την κατάλληλη επιλογή των συνεργατών και των ειδικών Συμβούλων για την επιτέλεση των πάσης φύσεως δραστηριοτήτων της Εκκλησίας…» (σελ. 20)
Ο κ. Γεώργιος Ι. Μποτής με την έκδοση της μελέτης του «Εκκλησία της Ελλάδος – Τριάντα χρόνια Νομοθετικού έργου (1969 – 1999)» μας προσφέρει ένα πολύτιμο βιβλίο με διαχρονική και ιστορική αξία.
(*) Ντόρα Κουλουμπή – Μανατάκη: «ΜΙΑ ΚΡΑΥΓΗ ΑΠ’ ΤΗ ΓΗ… ΚΑΙ ΣΙΓΗ», 36 ποιήματα, σελ.: 48, Αυτοέκδοση, Αθήνα 2003, ISBN:960-91457-0-1
«Κουρσεμένα όνειρα / Κομμάτια μιας χαμένης άνοιξης / Σκόρπια ροδοπέταλα στο γκρίζο του χειμώνα / Μικρές αχτίδες φωτός πέφτουν / Στις ζαρωμένες ελπίδες / Που έχω αφήσει πάνω / Στα σκονισμένα έπιπλα / Του μικρού δωματίου / Χρυσές σταγόνες βροχής οι αναμνήσεις / Κι εσύ θολή εικόνα το απομεσήμερο…» («ΑΝΑΜΝΗΣΗ», σελ. 43)
Η κ. ΝΤΙΝΑ ΚΟΥΛΟΥΜΠΗ – ΜΑΝΑΤΑΚΗ γεννήθηκε στον Πειραιά. Ασχολείται με την ζωγραφική και την ποίηση. Είναι Γενική Γραμματέας του «Αττικού Πνευματικού Ομίλου Γλυφάδας». Ο λυρισμός είναι διάχυτος στους στίχους της, συμπληρώνει ποίημα – ποίημα το βιβλίο της ζωής της, τραγουδά για την πατρίδα, την ειρήνη, τη μοναξιά, την υγεία, τα νιάτα, τους εφηβικούς έρωτες, την άδολη αγάπη ενός φίλου. Νοσταλγεί το πατρικό της σπίτι, πλέκει με τις αναμνήσεις της «μαγιάτικο στεφάνι», θλίβεται από λόγια πικρά και καλωσορίζει την ελπίδα: το εγγονάκι που έρχεται στον κόσμο μας.
Η κ. ΝΤΟΡΑ ΚΟΥΛΟΥΜΠΗ – ΜΑΝΑΤΑΚΗ στέλνει τα δικά της μηνύματα με «ΜΙΑ ΚΡΑΥΓΗ ΑΠ’ ΤΗ ΓΗ … ΚΑΙ ΣΙΓΗ». Είναι η ποίησή της καθάρια σαν γάργαρο νερό, σμιλεμένη με σιωπή, όνειρα, ανθρωπιά, ζυμωμένη με της μελαγχολίας, της γόνιμης θλίψης αλλά και της ελπίδας, της προσμονής τα υλικά. Μια γνήσια φωνή στο χώρο της ποίησης με οικουμενικά καλέσματα.

(*) Νίκος Μαυροκέφαλος: “ΜΕΡΕΣ ΔΙΧΩΣ ΗΛΙΟ” 25 ποιήματα, με τρεις πίνακες του ποιητή, σελ.: 42, Αυτοέκδοση, Αθήνα 2003, ISBN: 960-92463-0-3
Ελεύθερος στίχος, της αναζήτησης, της θύμησης και της νοσταλγίας φέρει την υπογραφή του κ. ΝΙΚΟΥ ΜΑΥΡΟΚΕΦΑΛΟΥ.
Καλέσματα τρυφερά: «Μαζί μου έλα / μακριά κι αυτό το βράδυ / μες στους πολυσύχναστους δρόμους / που τους πνίγει η βροχή / μαζί μου έλα πάλι απόψε / στο φεγγάρι, στο σύμπαν, στ’ αστέρια / και μέσα στην αχαλίνωτη άβυσσο / εκεί που ανταμώνουν / οι ψυχές στο φως. » («ΜΑΖΙ ΜΟΥ», σελ. 15)
Ταξίδια της μοναξιάς, στροβιλισμοί «μέσα στους πύρινους κύκλους / της απόγνωσης», οράματα χαμένα, «αγάπης / λευτεριάς και ειρήνης», ο ποιητής θέλει «τα υποτιθέμενα τα τείχη» να γκρεμίσει και ν’ αφήσει το αποτύπωμά του για την αγαπημένη του που έφυγε «τη στιγμή / που το σώμα μου / άνθιζε μέσα στο δικό σου / το σώμα»…
Η ποίηση του κ. ΝΙΚΟΥ ΜΑΥΡΟΚΕΦΑΛΟΥ ρίχνει αχνό εσωτερικό φως σε «ΜΕΡΕΣ ΔΙΧΩΣ ΗΛΙΟ», κάνοντας Τέχνη των ανθρώπων τις αγωνίες, τους αγώνες, τα πάθη και τα λάθη.

(*) Ελένης Θεολογίδου – Βελισσάρη: “ΕΥΕΙΔΗ ΚΑΙ ΕΥΜΟΛΠΑ” ποιήματα, σελ.: 48, πολυτονικό, Αθήνα 2004, Εκδόσεις “Μαυρίδης”, ISBN: 960-347-161-5
“Όταν έρθεις, / οι ίσκιοι / θα ξεθωριάσουν το γκρίζο τους. / Η ομίχλη και η πάχνη / που με ζώνουν ασφυκτικά / θα σκορπίσουν. / Ο αέρας της ανανέωσης / θα φυσήσει δροσερός. / Οι αχτίδες του ήλιου / θα μουχρώσουν. / Θα φωτίσει ο δρόμος / απ’ το φως των ματιών σου !” (το ποίημα “ΌΤΑΝ ΕΡΘΕΙΣ”, σελ. 23)
“ΩΡΑΙΑ και ΜΕΛΩΔΙΚΑ” είναι τα ποιήματα της 13ης συλλογής με τον τίτλο “ΕΥΕΙΔΗ ΚΑΙ ΕΥΜΟΛΠΑ” της κ. ΕΛΕΝΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΔΟΥ – ΒΕΛΙΣΣΑΡΗ. Μιλούν για τον άνθρωπο, την Αγάπη, για την ποιότητα ζωής, για δάκρυα ευτυχίας, για την επικίνδυνη εγωπάθεια, την αλλοτρίωση, τον εκμηδενισμό της προσωπικότητας του σύγχρονου ανθρώπου. Σ’ “έναν κόσμο αγάπης” δεν έχουν θέση τα “αμέτργτα άχρηστα πράγματα”, που συγκεντρώνουμε “από μια έξαρση της επίδειξης / (καθώς) προσπαθούμε να καλύψουμε / το εσωτερικό μας κενό”. Μας οδηγεί η ψεύτικη ευδαιμονία στη δυστυχία και στον παραλογισμό. Καταγγέλλονται επίσης οι ποιητές εκείνοι που οικοδομούν τα έργα τους “με τους κλεμμένους στίχους” άλλων συναδέλφων τους.
Η κ. ΕΛΕΝΗ ΘΕΟΛΟΓΙΔΟΥ – ΒΕΛΙΣΣΑΡΗ υπογράφει καλής ποιότητας σύγχρονη ποίηση κι είναι μία υπολογίσιμη φωνή στα Ελληνικά Γράμματα, στα 43 χρόνια που δημιουργεί τα έργα της.

(*) Διονύσης Κουλεντιανός: «ΤΑ ΜΙΚΡΑ – ΜΙΚΡΑ ΤΑ ΠΟΛΥΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΜΟΥ», Ποιήματα περιόδου 1954-2004, σελίδες: 48, Εκδόσεις “Πάραλος”, Αθήνα 2004, ISBN: 960-7221-69-9

“Ποίηση! Λέξεις που χορεύουν / σ’ ένα θεότρελο μεθύσι. / Ποίηση! Όλοι σε λατρεύουν / κι όλοι σε έχουνε μισήσει. / Μόνο οι ποιητές λέξη δεν λένε. / Γράφουν αδιάκοπα και… κλαίνε!” ( ΠΟΙΗΣΗ )
Όταν πρωτοξεκινάει ένας Δημιουργός το έργο του και καταθέτει τα πρωτόλεια ποιήματά του, αισθάνεται το άγχος και την αγωνία της πρώτης του φανέρωσης. Πώς θα τον υποδεχθεί το αναγνωστικό κοινό; Τι θα γράψουν γι’ αυτόν οι κριτικοί; Μήπως όσα συμβούν τον απογοητέψουν και τον κάνουν να μην συνεχίσει την προσπάθεια; Όταν ο Δημιουργός αγαπά αυτό που κάνει, δεν πτοείται από τίποτα. Η ζωή του είναι ένας αδιάκοπος αγώνας. Γράφει, σκίζει, ξαναγράφει και ξανασκίζει, δημοσιεύει, συμμετέχει σε διαγωνισμούς, ξεχωρίζει και τιμάται. Στην 50ετή πορεία του στα Ελληνικά Γράμματα, ο κ. Διονύσης Κουλεντιανός έζησε μοναδικές στιγμές δημιουργικής δουλειάς και επαίνων. Το μαρτυρά το έργο του (30 περίπου βιβλία, συμμετοχή σε Ανθολογίες, μεταφράσεις) αλλά και τα πολλά διπλώματα και διακρίσεις που του έχουν απονεμηθεί στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Όμως ο ποιητής Κουλεντιανός, σ’ αυτή την 50ετή πορεία, έχει υπογραμμίσει μέσα από το έργο του «ΤΑ ΜΙΚΡΑ – ΜΙΚΡΑ ΤΑ ΠΟΛΥΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΜΟΥ» όπως ονόμασε την συλλογή του. Ποιήματα ολιγόστιχα, ελευθερόστιχα, μεστά από μηνύματα και το μεγάλο του όραμα: την παγκόσμια ΑΓΑΠΗ. Το σημειώνει εξάλλου στο ξεκίνημα του βιβλίου του: «Αγάπα και… γράφε ό,τι θέλεις.» Και στο οπισθόφυλλο, καταθέτει λόγια καρδιάς για την ποίηση και τους γνήσιους ποιητές. «Η ποίηση είναι… λυγμός!» κι ακόμη «Δεν γράφουν στίχους οι ευτυχισμένοι. / Δεν θυμιατίζουν μοναξιές. / Δεν μουτζουρώνουνε τετράδια…» Και
στη “Ματαιοπονία” του θα πει: “Κλάψαμε, πονέσαμε, στης ζωής τη μάχη. / ματωσκοτωθήκαμε χίλιες δυο φορές. / Η ζωή δεν άλλαξε κι η δική μας ράχη / κύρτωσε, μαγκούριασε απ’ τις συμφορές.” Σταθήκαμε σε στίχους – σταθμούς:
“Των αποφάσεων οι στιγμές / δειλές κι ελάχιστες’ / μια καληνύχτα.” ( το ποίημα ΜΙΑ ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ), μικρά διαμαντάκια όπως η “ΖΩΗ”: “Ωκεανός η ζωή / με τεράστια κύματα’ / τα όνειρά μας!” ή το “ΙΣΩΣ”: “Για ένα λουλούδι / την καρδιά μου ασώτεψα. / Μήπως κι ανθίσουνε μαζί!” Τρίστιχα γεμάτα σοφία “Κρύψου! Του είπε η φρόνηση. / Πρέπει να κρύβονται στα έγκατα / της γης… οι ευτυχισμένοι!” και δίστιχα που λένε τόσα πολλά με λίγες λέξεις: “Είπαμε λόγια. Γράψαμε λόγια. / Όλη μας η ζωή μια φλυαρία…” Ποίηση – ύμνος στον έρωτα, στον άνθρωπο, στην άλλη ψυχή που αναζητάμε να μας συμπληρώσει, να μας δώσει τη χαρά, μια προσμονή, ένα κάλεσμα ευτυχίας, σαν “ΤΟ ΓΕΛΙΟ ΤΗΣ”: “Μίλησα στον Κύριο για το γέλιο της. / Μη με μαλώσεις, είπα, που / το γέλιο της δεν είν’ του παραδείσου. / Όσες φορές το χαίρονται τα μάτια μου / γίνεται Παράδεισος η γη Σου…”
Ο Διονύσης Κουλεντιανός, για πάνω από μισόν αιώνα στρατευμένος στον αγώνα για “την αλήθεια της Αγάπης” μας ταξιδεύει με την παρούσα συλλογή του σε μικρές αγαπημένες της ψυχής του γωνιές, μας κάνει κοινωνούς ιδιαίτερων στιγμών και υψηλών συγκινήσεων, δραπετεύουμε μαζί του από μια μίζερη πραγματικότητα και βρίσκουμε παρηγοριά στους λιτούς, γεμάτους ευαισθησία στίχους του.

(*) Δέσποινας Χ. Παπαδατου – Καραβούλια: «ΑΝΕΜΩΝΕΣ», ποιήματα,
σελίδες: 160, Αυτοέκδοση, Αθήνα 2013

Στον βαρύ πνευματικό, κοινωνικό και ηθικό χειμώνα που διέρχεται η πατρίδα μας, οι λυρικές «ΑΝΕΜΩΝΕΣ» της κ. Δέσποινας Χ. Παπαδάτου – Καραβούλια, στέλνουν ένα μήνυμα αισιοδοξίας, ελπίδας και άνοιξης. Πολύχρωμες, ζωηρές, φωτεινές, οι πανέμορφες ανεμώνες της στο εξώφυλλο της συλλογής της, μας κλέβουν «μάτια και ψυχή» και την καρδιά μας κλέβουν.
Η ποιήτρια υπηρετεί με αγάπη τόσο την ποίηση όσο και τη ζωγραφική. Το ταλέντο της είναι εμφανές και «Η Χάρη της δημιουργίας» της έχει δοθεί πλουσιοπάροχα, για τούτο με «λίγο χρώμα κι ένα πινέλο / και ο κόσμος γίνεται όμορφος! // Ένα μολύβι κι ένα χαρτί / και ταξιδεύεις στον κόσμο / που θέλεις!». Σ’ αυτό το ταξίδι γινόμαστε, ως αναγνώστες, συνοδοιπόροι της, μοιραζόμαστε τις σκέψεις και τα βιώματά της, τις αγάπες και τις αναμνήσεις της, τους πόνους, τις δοκιμασίες, τις απουσίες, τις ομορφιές της ζωής, «τα υψώματα τα ωραία»…
Μια συλλογή γεμάτη με Ελλάδα, με τη λάμψη από «το φως της Ολυμπίας», τη «φωνή της πατρίδας», τις πέτρες της «ύλη αγαπημένη» αλλά και στίχους που φέρνουν στο νου στοιχεία από τη μοναξιά του Καρυωτάκη, την αγάπη του Κωστή Παλαμά για το σπίτι το πατρικό, το τυλιγμένο μνήμες, πέτρες και ανεμώνες που φυτρώνουν μέσα στο καταχείμωνο.
Σε κάθε σελίδα από τις «ΑΝΕΜΩΝΕΣ» της κ. Δέσποινας Παπαδάτου – Καραβούλια, διαχέεται «φως απ’ την φλόγα της καρδιάς» της, αγγίζοντας τις καρδιές των αναγνωστών της και χαρίζοντάς τους τέρψη κι ομορφιά. Με την πένα και τα πινέλα της κάνει τις λέξεις αθάνατες, τα συναισθήματα αιώνια, το τραγούδι της ζωής μια προσευχή θερμή προς τον Δημιουργό και μια πίστη ακλόνητη στου ανθρώπου τις δυνατότητες και την ψυχή.     [ Ζώνη Αρκαδίας, 8 Απριλίου 2014 ]

(*) Κωνσταντίνου Γ. Κοκοσιούλη: “ΤΟ ΚΑΛΛΙΑΝΙΟΝ” (δεύτερη συμβολή στην ιστορία του) cd-rom, Πρώτη έκδοση, Μάιος 2003

Ο Κωνσταντίνος Γεωργίου Κοκοσιούλης γεννήθηκε στο Καλλιάνι Γορτυνίας το 1959. Πρώην ασυρματιστής του Εμπορικού Ναυτικού, είναι σήμερα υπάλληλος της Ε.Μ.Υ. Η αγάπη για τον τόπο του φανερώνεται με τον πιο σπουδαίο τρόπο: οι προσπάθειες που κάνει για την προβολή του χωριού του μέσω του Διαδικτύου
( στο http://clubs.pathfinder.gr/kalliani ) και σε cd –rom δίνουν την δυνατότητα σε ευρύ κοινό να μάθει για το Καλλιάνι, την ιστορία του, τους ανθρώπους του, τα νέα και τις δραστηριότητες των ντόπιων και των ξενιτεμένων Καλλιανιτών. (Το cd –rom αποτελείται από το κυρίως μέρος 390 σελίδων και τα Παραρτήματα 169 σελίδων.) «Σε όσους πέρασαν για να μην ξεχαστούν… Σε όσους υπάρχουν για να θυμούνται…. Σε όσους θα έλθουν για να γνωρίζουν…» Αυτός είναι ο στόχος της όλης πρωτοβουλίας, η οποία καλόν είναι να στηριχθεί από όσους μπορούν και όσοι έχουν στην κατοχή τους γνήσια έγγραφα ας επικοινωνήσουν με τον Κ. Κοκοσιούλη για να τον βοηθήσουν στον εμπλουτισμό της εργασίας του.
Ερευνώντας διεξοδικά τα ιστορικά Αρχεία, ο Κων/νος Γ. Κοκοσιούλης, ο οποίος θεωρεί τον εαυτό του όχι συγγραφέα αλλά «συλλέκτη», καταγράφει, διασώζει και μας γνωρίζει τα επίσημα γραφτά μνημεία (αυθεντικά έγγραφα), τις ιστορικές αναφορές και μαρτυρίες για το Καλλιάνι σε 14 Κεφάλαια, με Βιβλιογραφία και Παραρτήματα. Ειδικότερα παρουσιάζονται: Υπάρχουσες καταγραφές για το χωριό μας. Οι παραδόσεις του Καλλιανίου. Συνοπτική Ιστορία της Γορτυνίας. Πληθυσμιακά στοιχεία της περιοχής Καλλιανίου. Υπάρχουσες απογραφές Καλλιανίου. Αρχαιολογικά στοιχεία. Παλαιότεροι και νεώτεροι Καλλιαναίοι. Τοπωνύμια. Ανάλυση Καλλιανιώτικων επωνύμων. Ετυμολογία της λέξης Καλλιάνι. Διοικητική υπαγωγή του Καλλιανίου. Ιστορικά Καλλιανίου. Οικονομικά και ιδιοκτησιακά. Διάφορα αξιοσημείωτα.
Βρήκαμε τούτο το πόνημα εξαιρετικό για πολλούς λόγους: Ο Κων/νος Γ. Κοκοσιούλης έκανε υπεύθυνη και συνεχή έρευνα, αναζήτηση εγγράφων από τα Γ.Α.Κ. και Βιβλιοθήκες, από συγγραφείς που έχουν ασχοληθεί με την Ιστορία της περιοχής και συγκέντρωσε υλικό από διάφορες πηγές. Εύστοχη αξιοποίηση των εγγράφων, ευχάριστη και οικεία γραφή, λεπτό χιούμορ, συνθέτουν κι ένα πολύ καλό αισθητικό αποτέλεσμα. Πρωτίστως αναδεικνύουν μία –στο μέτρο του δυνατού – χρήσιμη ιστορική και λαογραφική εργασία από έναν μη ειδικό (επιστήμονα), ο οποίος όμως δούλεψε με αγάπη και μεράκι για να φέρει στο φως, να αναδείξει τους πνευματικούς και ιστορικούς θησαυρούς που λαμπρύνουν την γενέθλια γη του, το Καλλιάνι της Γορτυνίας.
Ο Σχολικός Σύμβουλος Π.Ε. ε.τ. κ. Ιωάννης Θ. Γαλάνης (ο οποίος βοήθησε τον Κ. Κ. στο έργο του) τον προτρέπει να κυκλοφορήσει σε βιβλίο όλο αυτό το υλικό. Προσυπογράφουμε την πρότασή του γνωρίζοντας τις δυσκολίες του εγχειρήματος. Επειδή ο πολύς κόσμος δεν έχει επαφή με το Διαδίκτυο και τους Υπολογιστές, δεν έχει πρόσβαση στην όλη εργασία. Σε βιβλίο θα μπορούσε να την διαβάσει, να την έχει στη βιβλιοθήκη του και να ανατρέχει στις σελίδες της κάθε μελετητής και ενδιαφερόμενος. Ελπίζουμε κάποτε να την δούμε και τυπωμένη. Συγχαίρουμε για άλλη μια φορά τον Κων/νο Γ. Κοκοσιούλη για τις έρευνές του και ευχόμαστε να βρει μιμητές και στ’ άλλα χωριά της Γορτυνίας αυτή η τόση αξιόλογη και χρήσιμη καταβολή κόπων για την επίτευξη ενός ωραίου σκοπού.

(*) Γιάννης Μαθές (από το Βυζίκι): «Η ΓΗ, ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ, ΦΩΝΑΖΕΙ S.O.S. » για παιδιά από 7 – 77 ετών σελ. 112, 3η έκδοση (2003) Εκδόσεις «Νόηση», ISBN: 960-8294-07-Χ, Εικόνες: Μαρία Μαθέ
«Αφιερωμένο στα παιδιά όλων των φυλών της Γης, αφού την ελπίδα, σ’ όλες τις γλώσσες, τη λένε παιδί! – Οι κραυγές του βιβλίου για τη σωτηρία της Γης έχουν κατεύθυνση τις κεραίες των παιδιών, μιας και οι κεραίες των μεγάλων είναι κρυμμένες πίσω από τα βουνά των συμφερόντων.»
Ο κ. Γιάννης Μαθές έγραψε ένα παιδικό βιβλίο αφετηρία, πυξίδα για να ευαισθητοποιήσει τα παιδιά στην προστασία του περιβάλλοντος. Και στους μεγάλους κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για την οικολογική καταστροφή του πλανήτη μας. Σταθήκαμε στο μοιρολόι του δάσους, στο ποίημα Μη («Ας’ τη νιότη στ’ όνειρό της, / άσ’ τη να δημιουργεί, / άσ’ τη τη χαρά να θέλει, / και να χτίσει νέα γη. // Άσ’ τη νιότη στην ειρήνη, / μην τη ρίχνεις στη φωτιά, / μες στις στάχτες δεν φυτρώνει, / ούτ’ αγάπη, ούτ’ ομορφιά.»). «Ο Θάνατος του ποταμιού» μας συγκλόνισε με τα μηνύματά του. Το ίδιο και «Το δικαστήριο της φύσης». Όλες οι ιστορίες είναι καλογραμμένες και θα αρέσουν πολύ στα παιδιά και στους γονείς τους. Το βιβλίο έχει δικαίως τύχει διακρίσεων. Του αξίζουν ακόμη περισσότερες βραβεύσεις. Το σημαντικότερο θα ήταν τα μηνύματά του να φτάσουν σε κάθε σπίτι, σε κάθε παιδί, στον καθένα μας. Δεν μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο μόνοι μας. Αν όμως ο καθένας κάνει από κάτι, τότε θα έχουμε ένα καλύτερο περιβάλλον με περισσότερο πράσινο, δάση, ζώα, καθαρά νερά, λιγότερα αυτοκίνητα, μικρότερη κατανάλωση ενέργειας και τόσα άλλα που μπορούμε, ΜΠΟΡΟΥΜΕ να κάνουμε αρκεί να το θέλουμε. Το S.O.S. που εκπέμπει ο πλανήτης μας, ο Γιάννης Μαθές το έκανε δυνατό για ν’ ακουστεί παντού συμβάλλοντας ο ίδιος στη σωτηρία της Γης μας με τον δικό του τρόπο: το καλογραμμένο και καλαίσθητο βιβλίο του. Μπράβο του.
* Ο Γ. ΜΑΘΕΣ έχει υπό έκδοση αρκετή και σπουδαία πιστεύουμε πνευματική δουλειά την οποία αναμένουμε με ενδιαφέρον.

(*) Γιώργος Ι. Μποτής (από την Βάχλια): «ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ» έμμετρο θεατρικό έργο, σελ.: 116, Δίγλωσση έκδοση (ελληνικά και σε αγγλική μετάφραση από τον Φίλιπ Ραμπ), Εκδόσεις «Βεργίνα», Αθήνα Νοέμβριος 2014,
Επιμέλεια-Διορθώσεις: Ζαννέτα Καλύβα – Παπαϊωάννου
«ΥΜΝΟΣ ΣΤΗ ΜΑΝΑ (σελ. 13) Πρώτος Αφηγητής:
Φίλοι, γνωστοί και άγνωστοι, φίλοι αγαπημένοι,
της Μάνας θέλω την καρδιά σε σας να εξυμνήσω.
Δεν είναι άλλο πιο τρανό σ’ όλη την οικουμένη
από της Μάνας την καρδιά. Αυτήν θα ιστορήσω.
Μεγάλη η αγάπη της, ζεστή η αγκαλιά της,
τον εαυτό της αμελεί, φροντίζει τα παιδιά της.
Είναι η αγάπη της θερμή, ποτέ της δεν ξεφτίζει.
Είναι λιμάνι σιγουριάς, ίσκιος για να δροσίζει…»
Το θέατρο ως είδος του γραπτού λόγου είναι από τα πιο δύσκολα. Και σε έμμετρη απόδοση, θαρρώ ότι είναι λίγοι οι Έλληνες συγγραφείς που καταπιάνονται μ’ αυτό, γιατί απαιτεί αρκετά στοιχεία και ταλέντο μοναδικό για να γραφτεί κάτι που να αξίζει και να ξεχωρίσει. Η «ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ» του Γιώργου Μποτή, δηλ. «Η εξομολόγηση της Μάνας της Κατοχής και της Μάνας της σημερινής κατεχόμενης Ελλάδας» διαθέτει αυτές τις συγγραφικές αρετές. Τα πρόσωπα του έργου είναι ο πρώτος και ο δεύτερος Αφηγητής, ο γιος της Μάνας της Κατοχής, η Μάνα της σημερινής κατοχής και ο Χορός.
Όπως σημειώνει στον Πρόλογό του ο ποιητής: «Η σημερινή οικονομική κρίση είναι η σύγχρονη κατάρα της εποχής μας. οι συνέπειές της είναι καταστροφικές και ανυπολόγιστες. (σελ7)… Όμως την εξαθλίωση της ελληνικής οικογένειας βιώνει δραματικά η Μάνα, αυτή εισπράττει το καθημερινό δράμα του άνεργου παιδιού της και την ψυχική καταρράκωση του άνδρα της. Αυτή, που φροντίζει την οικογένεια, βλέπει καθημερινά το άδειο καλάθι της νοικοκυράς και ζει το δράμα της οικονομικής συμφοράς…» (σελ. 9)
Μας εξέπληξε ευχάριστα για άλλη μια φορά ο Βαχλαίος λογοτέχνης Δρ. Γιώργος Ι, Μποτής με το βιβλίο του «ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ». Αφουγκράστηκε με προσοχή το μεγάλο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι της πατρίδας μας ζώντας την οικονομική κρίση και βιώνοντας την ανεργία, την φτώχεια, την απογοήτευση, την κατάθλιψη, ένα μέλλον ανέλπιδο και σκοτεινό. Έκανε Τέχνη τις εικόνες που κατέγραψε κι έφτιαξε ένα θεατρικό έργο, ποιητικό, στοχαστικό, καταγγελτικό, γιατί αυτό είναι το χρέος των ποιητών του καιρού μας και κάθε εποχής: να μην σωπαίνουν μπροστά στα τραγικά αδιέξοδα που ψαλιδίζουν τα φτερά των συνανθρώπων τους και σκοτώνουν τα όνειρά τους…

(*) Χρήστος Νικ. Γιαννόπουλος: «ΔΟΞΙΩΤΩΝ ΔΡΩΜΕΝΑ», σελ.: 256, Έκδοση του Συλλόγου των απανταχού Δοξιωτών, Αθήνα 2014, με πλούσιο φωτογραφικό υλικό. Με την ΔΟΞΑ, τον γενέθλιο τόπο του έχει ασχοληθεί ξανά στο παρελθόν ο συγγραφέας, ο οποίος ήταν ένας από τους μακροβιότερους Προέδρους του Συλλόγου Δοξιωτών και είχε επιμεληθεί την έκδοση του περιοδικού «ΔΟΞΑ» που εξέδιδε το Σωματείο. Γράφει «για να μην ξεχαστούν όσοι πέρασαν. Για να θυμούνται όσοι υπάρχουν. Για να γνωρίσουν όσοι έρθουν.»  Το βιβλίο αυτό περιέχει πολλές απολαυστικές ιστορίες με πρωταγωνιστές τους κατοίκους της Δόξας. Όπως σημειώνει ο κ. Χρήστος Νικ. Γιαννόπουλος: «Πρόκειται για ιστορίες από τη ζωή των κατοίκων του χωριού μας, βγαλμένες από τα βάσανα, τα παθήματα, τις εμπειρίες και γενικά τα βιώματα μιας ζωής. Πώς οι πρόγονοί μας αντιμετώπιζαν τις προκλήσεις της εποχής τους; Με τραγούδια, με κασκαρίκες, με καλαμπούρια, με αγάπη, με αλληλοεκτίμηση και με αλληλοβοήθεια ξέχναγαν τη φτώχεια και τη δυστυχία τους. Δεν το έβαζαν ποτέ κάτω, έλεγαν «έχει ο Θεός»… (σελ. 5)  Τα «ΔΟΞΙΩΤΩΝ ΔΡΩΜΕΝΑ» είναι μια θαυμάσια εργασία για την Δόξα και τους ανθρώπους της, που διαβάζεται ευχάριστα και από μη Δοξιώτες αναγνώστες. Σκιαγραφεί – μέσα από τις διάφορες ιστορίες που αναφέρει – τη ζωή των απλών ανθρώπων του χωριού σε καιρούς αλλοτινούς, σκορπώντας νοσταλγία, προσφέροντας τέρψη αλλά και ωθώντας σε σκέψη για όσα έφυγαν και πίσω δεν γυρνούν σε συνάρτηση και με την σημερινή πολύ δύσκολη οικονομική και κοινωνική κατάσταση της πατρίδας μας. Ο κ. Χρήστος Νικ. Γιαννόπουλος έγραψε ένα ζηλευτό βιβλίο και μαζί με τις προηγούμενες πολύ καλές συγγραφικές δουλειές του, ανέδειξε τους Δοξιώτες και τη γενέθλια γη του και τους τίμησε με σεβασμό και αγάπη περίσσια. Μπράβο του, που κατάφερε να μας δώσει ένα έργο άξιο προσοχής, που η μελέτη του προσφέρει χαρά και ικανοποίηση. Το απολαύσαμε, μας άρεσε, το ξεχωρίσαμε.

(*) Βασίλης Χρ. Σκολαρίκος: «ΔΗΜΟΤΙΚΗ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΗΤΣΑΝΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΓΟΡΤΥΝΙΑΣ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ 1800-1945 μέσα από ανέκδοτες επιστολές και έγγραφα», σχήμα Α4, Αθήνα 2014, Εκδότης Τάκης Ιωάννου Γκιώνης
«Το παρόν πόνημά μας περιέχει ανέκδοτες επιστολές και έγγραφα τα οποία παρέχουν πληροφορίες του τρόπου της ζωής των προγόνων μας την περίοδο 1800-1945 στην Δημητσάνα και γενικότερα στην Επαρχία Γορτυνίας… Ο αριθμός των επιστολών και των εγγράφων που παρατίθενται στο παρόν πόνημα ανέρχεται στα 511, χωρισμένα σε 78 ενότητες… παρατίθενται φωτογραφίες που ανέρχονται στις 198 και οι οποίες αφορούν κυρίως κτίσματα της πόλης μας, όπως, τα περισσότερα εξ αυτών, ήσαν πριν από 70 χρόνια ή και περισσότερο», γράφει στον Πρόλογό του ο, γεννημένος στη Δημητσάνα, συγγραφέας και μας αφήνει κατάπληκτους για την σπουδαία δουλειά που έχει κάνει. Σήμερα ως εκλεγμένος Γενικός Γραμματέας του Διοικητικού Συμβουλίου του Πανελληνίου Συλλόγου Συνταξιούχων ΕΛΤΑ κάνει σπουδαίο έργο, όπως πολλά προσέφερε όταν ήταν στην Αδελφότητα Δημητσανιτών αλλά και ως υπεύθυνος επί 18 χρόνια της εφημερίδας της «ΔΗΜΗΤΣΑΝΑ». Πλούσιο έργο έχει και ως συγγραφέας, μελετητής αλλά και αρθρογράφος στον Τύπο.
Ένα έργο που τιμά την Δημητσάνα και τη Γορτυνία αλλά και καταξιώνει τον συγγραφέα του κ. Βασίλη Χρ. Σκολαρίκο είναι το παρόν «…για την πορεία της Δημητσάνας και της Γορτυνίας». Τον τοποθετεί ανάμεσα στους αξιόλογους Γορτύνιους ιστορικούς μελετητές, που με αγάπη για τον τόπο τους, με μεράκι, συνέπεια, κόπο πολύ και ιδιαίτερη σπουδή, φέρνουν στο φως τους πολύτιμους και ανεκτίμητους θησαυρούς της τοπικής ιστορίας, της παράδοσης και της ζωής των προγόνων μας, για να μας δείξουν πως τούτος ο τόπος έχει δικαίως ευλογηθεί από τον Θεό με μοναδικές φυσικές ομορφιές αλλά και με ηρωικές μορφές ανθρώπων, που δεν προσκύνησαν κατακτητές κι είχαν πάντα αδούλωτο πνεύμα και γενναία καρδιά.

(*) Η ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΤΡΥΦΕΡΗ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ Φ. ΔΙΟΝΥΣΟΠΟΥΛΟΥ (από τα Όχθια).   Λυρικός ποιητής, με πολλές ευαισθησίες αλλά και γόνιμα ερωτήματα που οδηγούν τους προβληματισμούς του σε πολλά φιλοσοφικά και ανθρώπινα «γιατί», ο Κώστας Φ. Διονυσόπουλος, μέλος της «Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών», υπηρετεί την ποίηση και τον πεζό λόγο με μία πρωτοφανή, για την εποχή μας, σεμνότητα. Φιλοξενούμε στη στήλη δύο ποιήματά του από ανέκδοτη δουλειά του και τον ευχαριστούμε που τα μοιράστηκε μαζί μας. Το πρώτο τιτλοφορείται:   ΓΙΑΤΙ ΧΡΙΣΤΕ
«Γιατί Χριστέ μας αγαπάς, / χαρά γιατί μας δίνεις, / αφού φαρμάκι και χολή / σου δίνουμε και πίνεις; // Γιατί Χριστέ, Πατέρα μας, / πασχίζεις να μας σώσεις / κι απ’ όλους μας κανένα / δεν θέλεις να προδώσεις; // Γιατί Χριστέ μας συγχωρείς, / χαρά γιατί μας δίνεις, / αφού αχάριστοι είμαστε / στα δώρα που μας δίνεις; // Χριστέ μας, δως μας μοναχά / λίγη απ’ τη δύναμή Σου, / να εκτελούμε πρόθυμα / την κάθε επιταγή Σου.»

Το δεύτερο ποίημα του Κώστα Φ. Διονυσόπουλου έχει μια ιδιότυπη ομοιοκαταληξία και λέγεται ΔΕΝ ΣΕ ΞΕΡΩ, ΜΑ ΣΕ ΓΝΩΡΙΖΩ! :
«Δεν σε ξέρω, μα σε γνωρίζω, / σε γνωρίζω όταν ακούω να λες: / «εν οίδα ότι ουδέν οίδα», / όμως σε ξέρω, γιατί ποτέ δεν σ’ είδα. // Δεν σε ξέρω, μα σε γνωρίζω, / σε γνωρίζω από την αγάπη σου στο λόγο, / που δίνει ελπίδα, / όμως δεν σε ξέρω, γιατί ποτέ δεν σ’ είδα. // Το ξέρω πως θα έκανα το καθετί για σένα / κι ας μοιάζεις μες στη μνήμη μου / πως είσαι καταιγίδα / κι όμως εγώ σε νοιάζομαι παρότι δεν σε είδα. // Δεν ξέρω ποια είσαι, μα ψάχνω να σε βρω, / για να σου πω ένα μεγάλο «ευχαριστώ». / Όμως, όταν σε βρίσκω, εσύ μου λες απλά: / «Δεν κάνει τίποτα, άντε στο καλό».
Σε μια εποχή αντιποιητική, «άνυδρη» αισθημάτων, που ο καθένας μας δίνει αγώνα μέχρις εσχάτων για την προσωπική του επιβίωση, η ποίηση – όπως αυτή του Κώστα Φ. Διονυσόπουλου – με την λυρική της καθαρότητα, γίνεται βάλσαμο στην ψυχή, ανάτασή της και εσωτερικό φως, πνευματική ζεστασιά σ’ έναν κοινωνικό χειμώνα πρωτόγνωρο για τη χώρα μας και τους ανθρώπους της.

(*) Οι ποιητικές συλλογές της κ. Μιράντας Ιωαννίδου-Βοσνάκη:   1. – «ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ», σελίδες: 80  Εκδόσεις “Ιωλκός”, Αθήνα 2002, ISBN: 960-426-236-Χ  “Ουρανέ μου… αυτή τη νύχτα τόλμησα / κατάματα από κοντά να σε κοιτάξω, / πάνω στο φόντο τ’ ατλαζένιο της ψυχής / τα μυστικά των αστεριών σου να χαράξω. / Στη λάμψη τους με τ’ Όνειρο σαν αστραπή / έγραψα μ’ ασημόσκονη πάνω σου τ’ όνομά μου / κι έκανα σαν ξημέρωσε την πιο γλυκιά μου ευχή / παντοτινά το φως τους να φωτίζει τ΄όραμά μου.” (το ποίημα “ΑΥΤΉ ΤΗ ΝΥΧΤΑ”, σελ. 22)  Η κ. Μιράντα Ιωαννίδου – Βοσνάκη γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Είναι πολυτάλαντη, πολυγραφότατη και πολυβραβευμένη. Γράφει μοντέρνα ποίηση και ασχολείται με τη μετάφραση. «ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ», όπως σημειώνει η ποιήτρια: «Ο ουρανός υπήρξε και είναι πάντα, κυριολεκτικά και μεταφορικά, η βασικότερη πηγή της έμπνευσής μου…».

2.- «ΤΟ ΠΕΤΑΓΜΑ ΤΟΥ ΑΕΤΟΥ» σελίδες: 80
Εκδόσεις «Ιωλκός», Αθήνα 2003, ISBN: 960-426-285-8
«Λευκές και μοβ μαργαρίτες / πλημμύρισαν τη ζαρντινιέρα στο μπαλκόνι μου / και σαν μύριες αχτίδες φωτός εισχωρούν / απ’ τ’ ανοιχτά παράθυρα των ματιών μου / φωτίζοντας το σαλόνι της φαντασίας μου. / Στο ταμπλό της ψυχής μου δημιουργούν / μια διάφανη, ωχρή ακουαρέλα / και μηνύματα αγάπης ξυπνούν / στο άγγιγμα του πινέλου μου με το χρώμα τους.» (το ποίημα «ΜΑΡΓΑΡΙΤΕΣ», σελ. 36)
Η παρούσα συλλογή είναι αφιερωμένη στην κόρη της Έλενα. Το πέταγμα του αετού παρομοιάζεται με την ανάταση της ψυχής της Δημιουργού, που λεύτερη απογειώνεται για τις πνευματικές κορφές.
Το έργο της κ. Μιράντας Ιωαννίδου – Βοσνάκη διαπνέεται από ζωή, ανθρωπιά, Αγάπη, όνειρα, ελπίδα, νοσταλγία, συγκίνηση, πραγματοποιήσιμες προσδοκίες, ελληνικό αλλά και εσωτερικό (της ψυχής) φως και ομορφιά που ένας καλλιτέχνης μπορεί να αποτυπώσει επιδέξια στην Τέχνη του κι ένας ταλαντούχος ποιητής να μας αποκαλύψει με τους στίχους του.
* Και στις δύο συλλογές φιλοξενούνται μεταφράσεις της κ. Ιωαννίδου – Βοσνάκη από τα γαλλικά στα ελληνικά, στίχων Γάλλων ποιητών.

(*) Aφιέρωμα στον Θεόδωρο Κ. Τρουπή (από Σέρβου): «ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΑ» Τόμος με ποιήματα (6 συλλογές), Eκδόσεις «ΜΟΡΙΑΣ», Αθήνα 2003
«Κρέμασε ρόπτρο / η ποίηση / στην Πύλη της καρδιάς μου.»
Ο Θεόδωρος Κ. Τρουπής γεννήθηκε στο χωριό Σέρβου το 1932. Σπούδασε στην Παιδαγωγική Ακαδημία Τριπόλεως και εργάστηκε ως δάσκαλος. Από το 1986 εκδίδει ένα από τα καλύτερα λογοτεχνικά περιοδικά της χώρας μας, τον «ΜΟΡΙΑ». Πολλά ποιήματά του έχουν μεταφραστεί σε ξένες γλώσσες και έχουν περιληφθεί σε διάφορες Ανθολογίες. Ο Θεοδ. Τρουπής έχει καταπιαστεί με όλα σχεδόν τα είδη του έντεχνου γραπτού λόγου. Εμείς τον θεωρούμε έναν σπουδαίο διηγηματογράφο ενώ αξιοπρόσεχτα είναι τα λαογραφικά του και τα δοκίμιά του.
Στα «ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΑ» του έχει συγκεντρώσει 6 ποιητικές συλλογές από τις οποίες ανθολογούμε ένα ποίημα από την καθεμιά, ως δείγμα γραφής του:
1) Από τη συλλογή «ΤΑ ΑΦΕΛΗ», σελ. 80, το ποίημα «ΔΙΔΑΧΗ» στη σελ. 11:
«Ξεχέρσωσα. / Ίδρωσα. / Όργωσα. / Έσπειρα. / Βοτάνισα. / Θέρισα. / Δεμάτιασα. / Κουβάλησα. / Αλώνισα. / Λίχνισα. / Τ’ άχυρα. / Φύγανε. Μείνανε. / Ελάχιστα / άρρωστα / σταρόσπυρα / αψώμοτα. / Μέρμηγκες / αδιάφοροι / τα ‘ βλεπαν. / Ένιωσα / μέσα μου / άδικο / θάνατο. / Πεινάσαμε. / Μάθαμε. / Ζήσαμε.»
2) Από τη συλλογή «ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ», σελίδες 64, το ποίημα «ΙΔΙΑ ΒΡΩΜΑ», στη σελίδα 23: «Παντού ο ίδιος στοχασμός / το χάος και ο μαρασμός / στο δόγμα και στο κόμμα. // Όπου ιδρώνουν οι πολλοί / και τρώνε οι αμαρτωλοί / βγαίνει η ίδια βρώμα…»
3) Από τη συλλογή «ΤΑ ΑΔΕΣΠΟΤΑ», σελίδες 64, το ποίημα «ΜΑΤΑΙΟΣ ΑΓΩΝΑΣ» στη σελίδα 47:
«Μια ζωή αγωνίστηκα / και δεν τα κατάφερα / να γίνω χριστιανός. / Και τα δυο παλτά μου / ακόμα στην ντουλάπα / άθικτα κρέμονται!»
4) Από την αφιερωματική συλλογή (σονέτων με Υστερόγραφο και αφιέρωση σε γνωστούς και φίλους ποιητές και όχι μόνο) «ΕΠΙΣΤΟΛΑΡΙΑ», σελίδες 144, το ποίημα αφιέρωση στη Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη, στη σελίδα 13:
«(Η δόξα των εθνών και η μεγαλοσύνη / μετριούνται με την ομορφιά και την ειρήνη.) Ανθρωποφάγε Μπους, σου στέλνω απόψε / παιδάκι απ’ το Ιράκ καλοψημένο… / Όσο τραβά η όρεξή σου κόψε… / Έν’ άλλο σου ΄χω για αύριο φυλαγμένο. // Κι αίμα πού σου στέλνω να μεθύσεις. / Κι όλους τους κανιβάλους να κεράσεις. / Στον κόσμο ελεύθερον να μην αφήσεις. / Αν φας και τα παιδιά σου, ίσως χορτάσεις. // Σου στέλνω τις κραυγές όλου του κόσμου / ένα ποτάμι δάκρυα και κατάρες / και μύριους σατανάδες με κιθάρες. // Για όλα αυτά παρακαλώ σε δώσ’ μου / ένα χαμόγελο απ’ το παιδί σου. / Ίσως μ’ αυτό γιατρέψω την ψυχή σου. Υ.Γ. Ακούω τη λέξη «πόλεμος» και ορφανά μετράω…»
5) Από τη συλλογή «ΤΑ ΑΝΕΠΙΣΗΜΑ», σελ.: 80, το ποίημα «Η ΦΗΜΗ», στη σελίδα 46: « Ο κονιορτός της καθημερινότητας / επικάθεται στα πέπλα της φήμης / την αλλοιώνει και την αφανίζει / στου χρόνου το έρεβος.»
6) Από τη συλλογή «ΕΣΠΕΡΙΝΑ», σελ.: 64 υπογραμμίσαμε το καλοσώρισμα:
«Εσκάψανε για OPERA / και φύτρωσε ΓΚΑΡΑΖΙ.»
και το ποίημα «ΣΤΥΛΩΜΑΤΑ» – συμβουλές σε ποιητές στη σελίδα 26:
«Όταν μια λέξη στο στίχο τρεκλίζει / μην τη στυλώνεις με άρθρα και μόρια / (Όλο το ποίημα το ανοστίζει). / Είναι σαν να φοράς πατινάζ / κοθόρνους ή ξυλοπόδαρα… / στα πόδια ενός μεθυσμένου…»
Η ποίηση του κ. ΘΕΟΔΩΡΟΥ Κ. ΤΡΟΥΠΗ στα «ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΑ» του είναι γεμάτη μηνύματα, συναισθήματα και ιδέες. Και «Οι ιδέες είναι άστρα / Πυρπολούν, γκρεμίζουν κάστρα.» μας λέει ο ποιητής. Κι οι λέξεις του, είναι το υλικό της δουλειάς του. «Του μυαλού μας ψήγματα./ Λέξεις! Έχουν μέταλλο! / Μέταλλο πανάκριβο / λαμπερό κι απρόσβλητο / από κάθε ψεύτικο / λαμπερό και κίβδηλο.» Αυτές οι λέξεις, το βασικό στοιχείο της ποίησης «Θέλουν όμως λιώσιμο / στης ψυχής την κάμινο. / Θέλουν σφυρηλάτημα / στου μυαλού τον άκμονα / για να γίνουν άγαλμα.» Ο ΘΕΟΔΩΡΟΣ Κ. ΤΡΟΥΠΗΣ, από τους λίγους καλούς ποιητές της εποχής μας, σπέρνει τις ευαισθησίες του και τους στοχασμούς του παντού. Κι ελπίζει πώς οι σπόροι του θα βρουν πολλά γόνιμα εδάφη να φυτρώσουν και να δώσουν καρπούς στις καρδιές των ανθρώπων. Μας λέει «Ξερολιθιές, πεζούλια οι στίχοι μου / σ’ ορθές βουνοπλαγιές και άνυδρες. / Το χώμα της ψυχής μου στήριξαν. / Το είναι μου εκεί εφυτούργησα. / Κι έτσι, έφυγε η ζωή μου ολάκερη. // Θέλω, κι ελπίζω να καρπίσουνε. / να τους τρυγάτε όποτε θέλετε / ελεύθερα κι εγώ θα χαίρομαι, ./ εδώ στη χώρα των ασφόδελων.» (το ποίημά του «ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ ΜΟΥ»). Αυτόν τον ποιητή αξίζει να γνωρίσετε. Τιμά τη Γορτυνία, τιμά την Ελληνική Λογοτεχνία, λαμπρύνει την παγκόσμια Ποίηση.

(*) Αντώνης Αλ. Μαγουλάς: «Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΗΝΩΜΕΝΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΩΝ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ Οι ρίζες του Αμερικανικού Ονείρου 1600 – 1990» σελ.: 924, Β’ έκδοση με χάρτες και πίνακες Εκδόσεις «Ακίδα» ISBN: 960-85047-7-5
Το βιβλίο “αποτελεί”, όπως αναφέρεται στην αρχή του “μέρος μιας τετραλογίας μονογραφιών πολυετούς επιστημονικής έρευνας, που ο συγγραφέας έχει εκπονήσει εντός του γνωστικού πεδίου της Σύγχρονης Ιστορίας.” Είναι αναντίρρητα ένα έργο ξεχωριστό, το οποίο μας γνωρίζει άγνωστες πτυχές της Αμερικανικής Ιστορίας και ταυτόχρονα είναι ένα έργο πολύτιμο, ανεκτίμητης επιστημονικής και παιδευτικής αξίας. Ειδικά εμείς οι Έλληνες οφείλουμε να το διαβάσουμε και να του αφιερώσουμε τον χρόνο και την προσοχή που του αξίζει.
– του ιδίου: «ΑΜΥΝΑ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΦΩΝ» σελ.: 96, εκδόσεις “Ακίδα”, ISBN:960-85047-4-0    Ο ιστορικός – διεθνολόγος κ. Αντώνης Μαγουλάς γεννήθηκε στην Αθήνα το 1968. Σπούδασε Κλασικές Επιστήμες στο St. Clare’s, Oxford και Αρχαία Ιστορία και Ιστορία στο University of Wales College of Cardiff. Διετέλεσε Ακαδημαϊκός Επιμελητής στο Cardiff, ενώ από το 1988 είναι ενεργό μέλος του Trireme Trust, Λονδίνο. Μιλάει Αγγλικά, Γερμανικά, Σερβικά, Κροατικά. Από το 1991 δημοσιεύει άρθρα του στον ελληνικό Τύπο, ενώ παράλληλα ασχολείται με την έκδοση των συγγραφών του και την εκπόνηση νέων μελετών έρευνας.  Με το δεύτερο βιβλίο του ο κ. Αν. Μαγουλάς, όπως σημειώνει στον Πρόλογό του (σελ. 13) «επιχειρεί να αναλύσει στη δύση του 20ού αιώνα την Ευρωπαϊκή Πολιτεία του 21ου αιώνα.»  Οι επιστημονικές εργασίες του κ. ΑΝΤΩΝΗ ΜΑΓΟΥΛΑ, είναι προϊόντα ενδελεχούς έρευνας και αναλύσεων. Με επιμέλεια, πρωτοτυπία, κατανοητή γλώσσα, τεκμηρίωση και σωστή οργάνωση του υλικού του, ο μελετητής μας προσέφερε έργο χρήσιμο για να κατανοήσουμε όσα συμβαίνουν γύρω μας, στην Ελλάδα, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στις Η.Π.Α., σε όλον τον πλανήτη. Τέτοια βιβλία αποτελούν εργαλεία ζωής στο σύγχρονο κόσμο που οικοδομείται.

(*) ΗΛΙΑ ΣΙΜΟΠΟΥΛΟY: «ΠΟΙΗΣΗ» Τόμος τρίτος, Αθήνα 2003, Εκδόσεις «Ιωλκός», ΙSBN: 960-426-319-6  «Μη ζητάς συγνώμη που υπάρχεις / οι πέτρες είναι κι αυτές κρατούμενες / τα ρολόγια ξεκούρντιστα / οι πληγές αιμάσσουσες // Αυτός ο καιρός δεν έχει τύμβο Τα σκυλιά ουρλιάζουν στη νύχτα / που αποστρέφεται τ’ άστρα // Σωροί ερειπίων / γλιστρούν στις όχτες της μνήμης // κι ανάμεσά τους η ποίηση / τοποθετεί τα σμαράγδια της.» ( ΤΑ ΣΜΑΡΑΓΔΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ, σελ. 11 )   Ο ποιητής και δοκιμιογράφος κ. ΗΛΙΑΣ ΣΙΜΟΠΟΥΛΟΣ γεννήθηκε στο Καστανοχώρι Αρκαδίας. Έχει τελειώσει τη Νομική Σχολή και το Γαλλικό Ινστιτούτο. Μιλάει Αγγλικά, Γαλλικά και Ρωσικά. Πήρε μέλος στον Ελληνοαλβανικό Πόλεμο και στην Εθνική Αντίσταση. Η πρώτη του ποιητική συλλογή «ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΗΛΙΟ» εξεδόθη το 1946 και έντεκα χρόνια μετά, το 1957 κυκλοφορεί η «ΑΡΚΑΔΙΚΗ ΡΑΨΩΔΙΑ» του, η οποία μελοποιήθηκε σε ορατόριο από τον Ιωσήφ Μπενάκη και πρωτοπαρουσιάστηκε το 1981 στο δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Ο Ηλίας Σιμόπουλος εξέδωσε συνολικά 18 ποιητικές συλλογές, 2 τόμους με δοκίμια, μία ανθολογία. Πολλά δημοσιεύματα στον Τύπο φέρουν την υπογραφή του. Έχει τιμηθεί στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στις σημαντικότερες γλώσσες του κόσμου και βιβλία του έχουν κυκλοφορήσει στην Ιταλία, Γαλλία, Βουλγαρία και Τσεχοσλοβακία. Υπήρξε Πρόεδρος του Συνδέσμου Ελλήνων Λογοτεχνών και σήμερα είναι επίτιμος Πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.
«Όταν στερεύουν οι πηγές / σβήνουν οι αναμνήσεις / μεγαλώνει η έρημος // Ανέστιες οι λέξεις περιφέρονται / στα εγκαταλειμμένα τοπία // Του κάκου τις αναζητούν οι ποιητές / στα λεξικά // όπου μη βρίσκοντας ξαναγυρνούν / στην παγερή μοναξιά τους.» ( Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ, σελ. 173 )
Ο ποιητής κ. ΗΛΙΑΣ ΣΙΜΟΠΟΥΛΟΣ τριγυρνά άφοβα «στα παλιά τοπία» μη τρομάζοντας με το θάνατο, είναι αισιόδοξος γιατί «οι νύχτες εγκυμονούν ηλιόλουστες μέρες» και «με μιαν αλλαγμένη λέξη / ξαναρχίζει ο κόσμος.» Είναι ερωτικός και λυρικός, όταν γράφει: «Οι δρόμοι όλοι έχουν τ’ όνομά σου» και καταλήγει: «έκλεισες την ψυχή μας σ’ ένα βιβλίο». Συναντά στο διάβα του ευγενικούς ταξιδιώτες μα και ομίχλη και βροχή. Θεωρεί ότι «οι λέξεις (είναι) εφήμερη έξοδος / από τις ανώνυμες μνήμες». Οι άνισοι – όχι ομοιοκατάληκτοι – στίχοι του έχουν αρετές που τους κάνουν να ξεχωρίζουν. Είναι στίχοι δεμένοι μεταξύ τους, μεστοί, λιτοί μα με έναν πλατύ στοχασμό φυλακισμένο έντεχνα μέσα τους, δουλεμένοι στου νου το εργαστήριο και στης ζωής τα δύσκολα χρόνια…
«Η ποίηση / έχει τα μάτια της Εύας / τη γεύση του λεμονιού / τη δύναμη της φωτιάς / την άπλα της θάλασσας // Δέξου την / σαν ένα φυλλοβόλο δέντρο / που σου χαρίζει τα άνθη του / και τη σκιά του.» (Η ΠΟΙΗΣΗ, σελ. 75 )
Ως ποιητής ο κ. ΗΛΙΑΣ ΣΙΜΟΠΟΥΛΟΣ είναι πάντα σε εγρήγορση. Κάνει τις μνήμες του ποιήματα και τραγουδά τις εναλλαγές των αιώνων και τις ομορφιές της ζωής. Σ’ έναν ουράνιο κήπο είναι «εκεί που το ποίημα / ζητάει να κατοικήσει.» Και οι λέξεις κτίζουν ένα ζεστό καταφύγιο, «οι νύχτες εγκυμονούν αυγές» και την μεγάλη ελπίδα: «Αρκεί μια μικρή ανεμώνη / να ομορφύνει τους άξενους βράχους.»
Δεν είναι οι στίχοι του χαρούμενοι. Στην πλειονότητά τους εμπεριέχουν την θλίψη. Όμως η ποίηση είναι η ανακούφιση, η εκτόνωση, η προσωρινή λύτρωση. “Ο καιρός δεν ανήκει μόνο στη θλίψη” μας λέει ο ποιητής. “Θα ’ρθει το τραγούδι που αρνιέσαι / εαρινή γιορτή στο έκπληκτο σώμα.”
Ο φίλος της ποίησης, βρίσκει στο έργο του κ. ΗΛΙΑ ΣΙΜΟΠΟΥΛΟΥ να μοιραστεί συγκίνηση με τον Δημιουργό του, να συνομιλήσουν νοερά οι ψυχές τους για το άδικο, το ψεύτικο, για θηρία λαίμαργα και Θεούς “αδιάφορους περιπατητές”, για σιωπηλές υποσχέσεις και γλυκιές αναμονές, για τον θάνατο, τη γαλήνη, για ό,τι πληγώνει και ψαλιδίζει τα φτερά των ανθρώπων.
“Η μοναξιά είναι για τους ποιητές”. Τις ώρες της σιωπής απελευθερώνει ο Δημιουργός τις “εγκλωβισμένες λέξεις”, βρίσκει “μια παραλία (που) γεννιέται / στο βάθος της γραφής” κι αποζητά κοντά της κάτι απλό, σπουδαίο συνάμα: “να βυθίζομαι στο γαλάζιο / και ν’ ανακαλύπτω εκεί / τον εαυτό μου” ( σελ. 14 ). Ο ποιητής κι εκείνες τις στιγμές δεν παραδίδεται στην άνεση, στη χαλάρωση, ξέρει το μεγάλο του χρέος κι αυτό υπηρετεί με το έργο του. Για τον κ. ΗΛΙΑ ΣΙΜΟΠΟΥΛΟ κάθε λεπτό της ζωής του και της ποίησής του “Είναι η ώρα της εγρήγορσης / η κραυγή και το φως / είναι η στιγμή που οι μορφές / αναδύονται κρυστάλλινες / καθαρμένες από τ’ όνειρο.”

(*) Νίκη Κούρταλη – Κούλη (από το Τουμπίτσι):“ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ! ΔΙΑΒΑΣΕ ΜΕ… ΘΑ ΣΟΥ ΑΡΕΣΩ” Σκέψεις πάνω στη ζωή  σελ.: 126, Εκδόσεις “ΦΥΛΛΑ”, Τρίπολη2004, ISBN: 960-8462-38-X  Προλογίζει ο Δημοσιογράφος – Εκδότης ΔΗΜΗΤΡΗΣ Χαρ. ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ  (Σε 500 αντίτυπα)- Το αφιερώνει “Στον άντρα μου και στις κόρες μου”
“Διάβασε, άνθρωπε, κάτι θα γίνει.
Δεν είμαι Σπεράντζας, ούτε Δροσίνης.
Διαβάζοντας μαθαίνεις τι πρέπει να παίρνεις,
Τι πρέπει να δίνεις.” (από το ποίημα “ΔΙΑΒΑΣΕ”)
Την κ. ΝΙΚΗ ΚΟΥΡΤΑΛΗ – ΚΟΥΛΗ, την γνωρίζουν όλοι οι αναγνώστες της «ΓΟΡΤΥΝΙΑΣ» για τις ωραίες συνεργασίες της που δημοσιεύονται στην εφημερίδα. Το παρόν βιβλίο της είναι μία ευχάριστη έκπληξη για όλους μας. Καλογραμμένο, φροντισμένο και με σπουδαίο περιεχόμενο. Μας λέει η συγγραφέας γι’ αυτό ότι είναι βγαλμένο: «μέσα από προσωπικά λάθη, βιώματα και εμπειρίες. Πιστεύω πως διαβάζοντας κάποιος όλα αυτά, ίσως αποφύγει διάφορες καταστάσεις στη δική του ζωή ή να διορθώσει κάποια πράγματα. Κλείνοντας, και μέσα από προσωπική πείρα θα συμβούλευα όλους να διαβάζουν. Οι άνθρωποι διαβάζοντας γίνονται καλύτεροι σαν χαρακτήρες.»
Τα θέματα που απασχολούν τη Γορτύνια συγγραφέα και ποιήτρια είναι ποικίλα και παρμένα μέσα από τη ζωή: Αγάπη και συμβίωση, Ένα χαμόγελο τα κάνει όλα πιο εύκολα, Η μουσική προσφέρει γαλήνη και ηρεμία, Εμπιστοσύνη, ο συνδετικός κρίκος στις σχέσεις των ανθρώπων, Ο ενθουσιασμός κινεί τα πάντα. Προκαταλήψεις, Εχεμύθεια, Αρμονία είναι η ποιότητα της ζωής, Πολλά λόγια, λίγα έργα, Χωρισμός, Η απογοήτευση, Τα αίτια της βίας, Δεν υπάρχει δεν μπορώ, Η γυναίκα μετά τα 50, Ζήλεια, Η ξεκούραση είναι απαραίτητη, Ο χορός χαρίζει χαρά, Τρυφερότητα – ψυχρότητα, Η υγιεινή διατροφή, Χάος, Η αξία των διακοπών, Οι καλές και όμορφεςς κουβέντες δεν βλάπτουν, Οι διάφοροι ρόλοι στη ζωή μας, Η αρμονία στο ζευγάρι, Ψυχραιμία και άλλα πολλά θέματα.
Το βιβλίο της κ. ΝΙΚΗΣ ΚΟΥΡΤΑΛΗ – ΚΟΥΛΗ το διαβάσαμε. Με ψυχραιμία. Και μας άρεσε πολύ. Την συγχαίρουμε για την ωραία της πνευματική δουλειά. Μπράβο και στις εκδόσεις «ΦΥΛΛΑ» της Τρίπολης, του Κοντοβαζαινίτη κ. Δ. Μητρόπουλου για την επιμελημένη έκδοση και την επιμονή τους να εκδίδουν καλά και χρήσιμα βιβλία.

(*) Η μελέτη του κ. Γιάννη Α. Κουτσοπανάγου (από την Τεγέα): «Η ΑΡΚΑΔΙΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ Τους ΑΙΩΝΕΣ» σελ.: 56, Αθήνα 2004 σε επιμέλεια και χορηγία του κ. Νικ. Παπανικολάου (από Καλλιάνι)  «Η δυτική Αρκαδία εκτινόταν στη Γορτυνία, τη Μεγαλόπολη και σε τμήματα που σήμερα υπάγονται στην Αχαία, Ηλεία και Μεσσηνία. Τα Αρκαδικά βουνά είναι τα πολυδασομένα βουνά που δημιούργησαν πολλούς θρύλους και παραδόσεις και συντελέσανε κάτω από την κλιματολογική και εδαφική τους διαμόρφωση, την ποικιλία τους την οποία κανένα τμήμα της πατρίδας μας δεν παρουσιάζει με τόση διαυγή, χαρίεσα, κομψή και καλλιτεχνική όψη, στη διαμόρφωση ανθρώπων με γερά μυαλά και δημιουργική φαντασία που πήρανε την πρωτοπορία στην κοινωνική και πολιτιστική εξέλιξη του ανθρώπου. Οι Αρκάδες θεωρούσαν, καθώς μας αναφέρει η παράδοση, εαυτούς σαν τον αρχαιότερο λαό της γης και διατείνονταν ότι οι πρόγονοί τους είχανε εγκατασταθεί στις κοιλάδες του Ερύμανθου και του Λάδωνα πριν η Σελήνη διαγράψει την τροχιά της στον ουρανό.» (σελ. 14 – 15)

Μία ολιγοσέλιδη αλλά μεστή μελέτη για την Αρκαδία στο διάβα των αιώνων, μας έδωσε ο εκπαιδευτικός κ. Γιάννης Κουτσοπανάγος. Ο μύθος και η πραγματικότητα, τα ευρήματα και το πλήθος των στοιχείων, μαρτυρούν ότι ο τόπος ήταν από τα κέντρα ζωής και δράσης των αρχαίων αλλά και των σύχρονων χρόνων. Αρχαίοι και συγγραφείς των μετέπειτα χρόνων έγραψαν για την Αρκαδική γη. Ποιητές ύμνησαν τις ομορφιές της. Αθλητές της στεφανώθηκαν νικητές σε αγώνες. Γοητευτικοί μύθοι διατήρησαν το μεγαλείο της. Ναοί αποκάλυψαν την έντονη θρησκευτικότητα των κατοίκων της. Συμπόσια και πανηγύρια τους διασκέδαζαν σε ξεχωριστές στιγμές… Αυτή είναι η Αρκαδία και η Ιστορία της, στο ωραίο βιβλίο του κ. Γ. Κουτσοπανάγου, το οποίο συνιστούμε να διαβάσετε όλοι οι Αρκάδες.   Άξιος συγχαρητηρίων για την χορηγία  έκδοσης και την επιμέλεια της εργασίας είναι ο Γορτυνιακής καταγωγής φοροτεχνικός κ. Νικόλαος Παπανικολάου, ο οποίος επί σειρά ετών εκλέγεται Δημοτικός Σύμβουλος στο Δήμο Ηλιούπολης. Η πρωτοβουλία του να ενισχύσει οικονομικά την όλη προσπάθεια ώστε να φτάσει στα χέρια κάθε Αρκά, κάθε Έλληνα και να διαβαστεί, είναι αξιέπαινη. Χρειαζόμαστε τους χορηγούς στις εκδόσεις καλών βιβλίων και ο. Ν. Παπανικολάου ανήκει σ’ αυτούς τους ωφέλιμους για το κοινωνικό σύνολο ανθρώπους. Αναμένουμε δε, με ξεχωριστή προσμονή και τη δική του επίπονη εργασία για τους Αρκάδες Λογοτέχνες και τα βιβλία τους.

(*) Λένια Χριστοφόρου (από τις Κολλίνες Αρκαδίας): «ΑΕΝΑΗ ΔΙΑΔΟΧΗ»
σελ.: 70, Ποιήματα, Αθήνα 2002, Εκδόσεις “Παρασκήνιο”, ISBN: 960-7107-95-0
“Το ήθος / δεν λεηλατείται. / Στόχος / για τους κερδοσκόπους / απροσπέλαστος. / Άβατος τόπος / για τους ιερόσυλους. / Για τους άνομους επιδρομείς / φρούριο απόρθητο.” ( το ποίημα “ΑΠΡΟΣΒΛΗΤΟ”, σελ. 63)
Η Λένια Χριστοφόρου (φιλολογικό ψευδώνυμο της κ. Κρυσταλλίας Χρ. Σταματοπούλου) είναι μέλος της «Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών». Πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα το 1997 με την ποιητική της συλλογή «ΤΟΥ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ ΓΕΡΜΑ». Ακολούθησε το 1998 η συλλογή «ΠΙΝΑΚΑΣ ΑΤΕΛΗΣ» (και τα δύο από τις εκδόσεις «Χριστάκη») και το 2000 η συλλογή «ΜΑΣΚΕΣ ΚΑΙ ΨΕΜΑΤΑ» (από τις εκδόσεις «Παρασκήνιο»).
Ελεύθερος στίχος, ατίθασος, πανίσχυρος στη λιτότητά του, με έντονο το βαθύ συναίσθημα και οδοιπορία μοναχική στου νου το τριγύρισμα. Μας λέει στο ομώνυμο της συλλογής ποίημα η Δημιουργός: «Η πορεία σου έγινε παρελθόν / Η πορεία μου θα γίνει παρελθόν. / Αέναη διαδοχή / του «έγινε» / του θα «γίνει». / Με περιμένεις. / Δεν σε περιμένω… / Το γνωρίζω. / Θέλω να το αγνοώ.» (σελ. 9)
Η ποίηση της κ. Λένιας Χριστοφόρου θρηνεί για αγάπες που έφυγαν, αχνοφωτίζει στο φως του φεγγαριού απουσίες, ταξιδεύει αέναα «ζωή πολυδιάστατη / στην απεραντοσύνη / του σύμπαντος του θαυμαστού», περιμένει φίλους ακάλεστους, ακολουθεί φευγάτες σκιές, προσμένει «πίσω από το τάμα / πίσω απ’ την υπόσχεση» το όνειρο.. «Σιωπές ένοχες / σιωπές γλυκές / σιωπές αγαπημένες», ματωμένα δειλινά και «ανέφικτο το πέρασμα στα σύνορα»… «Άξαφνα έγινε φως. / Το σκοτάδι ντράπηκε. / Δεν είχε προλάβει / να κρύψει τις ανομίες του.» Τα σημαντικά και ασήμαντα ιστορεί η ποιήτρια, υποψιασμένη, πονεμένη. Στη σιωπηλή νύχτα, στου «πόνου το κατώφλι» στέλνει με μιαν ανάσα και δυο στίχους λίγο φως στον εαυτό της και στους συνανθρώπους της: «Αλίμονο / αν δεν ξημέρωνε ποτέ…».
Της ιδίας είναι και το αφήγημα: “ΣΤ’ ΑΧΝΑΡΙΑ ΤΟΥ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟΥ”, σελ.: 124, Εκδόσεις “Παρασκήνιο”, Αθήνα 2000, ISBN: 960-7107-71-3
Μια πραγματική ιστορία μας παρουσιάζει το βιβλίο. Είναι η σύντομη, πολυτάραχη και βασανισμένη ζωή της Βέρας. Οι στενοχώριες δεν της έλειψαν από τα παιδικά της χρόνια. Κι εκεί που η ευτυχία της χτυπούσε την πόρτα, ήταν για λίγο φέρνοντας νέα δεινά, πόνο, θάνατο. Μέσα στα 32 χρόνια που κράτησε η ζωή της, η Βέρα, πέρασε πολλά, «ταλαιπωρίες που, οπωσδήποτε, δεν της άξιζαν». Αυτά που συνέβαιναν στην ίδια και την οικογένειά της «δεν ήταν από τα συνηθισμένα. Τόσα δεινά μαζεμένα! Τόσος θάνατος! Αλίμονο αν αυτή ήταν η ζωή. Θα κυριαρχούσε μόνο πόνος και δάκρυ σ’ αυτό τον κόσμο.» Επιτυχής εξιστόρηση μιας τραγωδίας με τρόπο που συγκινεί και κάνει τον αναγνώστη να πορευτεί, σελίδα – σελίδα «Στ’ αχνάρια του πεπρωμένου» της Βέρας, τον κάνει να δακρύσει, να πονέσει, να συμμετάσχει στο δράμα της…
Η κ. Λένια Χριστοφόρου, ως ποιήτρια και ως πεζογράφος, υπογράφει έργο ξεχωριστό και άξιο προσοχής. Ανακαλύψτε την.

(*) Χρίστου Αγγ. Ρέππα: «Το χωρίον Βαλτεσινίκον Γορτυνίας και η θαυματουργός εικών της Θεοτόκου» και «Η Παναγία η Γαρζενικιώτισσα και τα θαύματά της», Γ΄έκδοση, Αθήνα 2002, σελ.: 62, Διανέμεται Δωρεάν
Ο συγγραφέας του ωραίου αυτού έργου, ο δάσκαλος κ. Χρίστος Αγγ. Ρέππας, γεννήθηκε το 1924 στον συνοικισμό του Αγίου Βλασίου – Βαλτεσινίκου Γορτυνίας. Πληροφορούμαστε διαβάζοντας το βιβλίο, πώς είναι η διαδρομή για να πάμε στο χωριό του, ποια αξιοθέατα έχει, για το ιστορικό μοναστήρι της Παναγίας (στα βόρεια του χωριού), για την εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και τα θαύματά της. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα παραρτήματα και οι διάφορες παραινέσεις προς τους χριστιανούς. Στο Β’ μέρος του βιβλίου καταγράφονται τα θαύματα της Παναγίας της Γαρζενικιώτισσας, τι λέει η ντόπια παράδοση για την εικόνα της, πώς οικοδομήθηκε ο ναός της και άλλες χρήσιμες πληροφορίες. Με ακλόνητη πίστη και ταπεινότητα, ο κ. Χρίστος Αγγ. Ρέππας, καταγράφει και μας γνωρίζει την θρησκευτική ιστορία του τόπου του, δεικνύοντας επίσης την αγάπη και το ενδιαφέρον του για την γενέθλια γη του, η οποία «υπάγεται εις την εύανδρον και ηρωικήν επαρχίαν της Γορτυνίας.»

(*) Ι. Π. Θεοδωρόπουλος (Απόστρατος Π. Ν., από Κερπινή): “ΗΡΑΚΛΕΙΟΣ”
σελ.: 54, Πολυτονικό, Αθήνα 2003, Αυτοέκδοση, ISBN: 960-8144-68-X
Μ ε επαινετική επιστολή του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου
Αφιερωμένο στη μνήμη των γονέων του Παναγιώτη και Λεμονιάς.
“ΜΕΛΟΣ ΧΟΡΟΥ Νο 2  Οι πειρασμοί δυναμώνουν την ψυχή / και την ωθούν κοντύτερα προς τον Θεό, / ενώ η άνεσι και η ξεγνοιασιά / την διασπούν και την αποκοιμίζουν. / Τι να σημαίνη και ο πόλεμος με τους Αβάρους; / Τι να σημαίνουν και οι λιμοί και οι αρρώστιες; / Οι σεισμοί και οι καταποντισμοί; / Οι λύπες και οι αναστεναγμοί; / Για το δικό μας το καλό μας τα στέλνει ο Θεός. / Μα εάν δεν διορθωθούμε, / πολύ χειρότερα θα υποστούμε.” (σελ. 50)
Μία σύγχρονη τραγωδία (η 3η μετά τον “Ιωάννης εν Πάτμω” και “Χριστονύμφη”), γραμμένη σε γλώσσα που τέρπει, με άφθονα λυρικά στοιχεία είναι ο “ΗΡΑΚΛΕΙΟΣ” του Γορτύνιου συγγραφέα κ. Ι. Π. Θεοδωρόπουλου. Τα πρόσωπα του δράματοςείναι: ο ΒΩΝΟΣ (στο αρχοντικό του εκτυλίσσεται η υπόθεση), ένας απόστρατος, σχεδόν τυφλός ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ, ένας ΚΑΤΑΣΚΟΠΟΣ, ένας ΑΓΓΕΛΙΑΦΟΡΟΣ, η ΚΟΡΥΦΑΙΑ του χορού, 2 μέλη του χορού που παίρνουν τον λόγο κι ο ΧΟΡΟΣ από 14 αρχόντισσες. Βυζάντιο, αρχές του 6ου μ. Χ. αιώνα. Βασιλεύει ο διαβόητος ΦΩΚΑΣ. Η διαφθορά έχει απλωθεί παντού, τα δημόσια ταμεία είναι άδεια και ο στρατός έχει σχεδόν διαλυθεί. Πέρσες και Άβαροι βρίσκονται προ των τειχών της Κωνσταντινουπόλεως. Ποιος θα σώσει την αυτοκρατορία; Την δραματική αυτή στιγμή, ο λαός αναγορεύει αυτοκράτορα τον Ηράκλειο, ο οποίος θα κατατροπώσει τους εχθρούς…
Ο κ. Ιωάννης Π. Θεοδωρόπουλος με τον “ΗΡΑΚΛΕΙΟ” δεν ψυχαγωγεί μόνον τους αναγνώστες του αλλά και τους διδάσκει με τρόπο πρωτότυπο και ξεχωριστό. Η εργασία αυτή δεν είναι εύκολη. Απαιτεί από τον Δημιουργό ταλέντο ποιητικό, ιστορικές γνώσεις, κριτική και αφαιρετική ικανότητα, ώστε να συνθέσει ένα ωραίο (από αισθητική πλευράς) και ωφέλιμο έργο. Διαβάστε τον “ΗΡΑΚΛΕΙΟ”, χαρείτε την γραφή του και υψωθείτε από τα ενισχυτικά του μηνύματα.

(*) Γιάννης Θ. Παπαθεοδώρου: «ΛΕΥΚΟΧΩΡΙ», λαογραφική μελέτη, σελ.: 208, καλλιτεχνική επιμέλεια: Κ. Ι. Παπαθεοδώρου. Β’ έκδοση βελτιωμένη από την Ένωση Λευκοχωριτών «Ο Άγιος Δημήτριος»
Ένα βιβλίο που ξυπνά μνήμες, ξαναζωντανεύει πρόσωπα αλλοτινών καιρών, μορφές αγαπημένες, ζυμωμένες με του μόχθου τον κάματο, της περήφανης, απλής, ταπεινής ζωής την καθημερινή κούραση, την καθαρότητα στο βλέμμα, την προσμονή μιας γιορτής, ενός πανηγυριού, που θα ξεδώσει η ψυχή και το σώμα με το χορό, το φαγοπότι, το γλέντι. Όλα αποτυπωμένα στις ασπρόμαυρες, ξεθωριασμένες αλλά και στις έγχρωμες φωτογραφίες, στις ζωγραφιές του συγγραφέα και στο οικείο, καλογραμμένο του κείμενο. Οι Λευκοχωρίτες, που γνωρίζουν τον τόπο τους, μπορούν να κρίνουν κατά πόσο ο συγγραφέας στάθηκε αληθινός και με σεβασμό στους ανθρώπους και στο υλικό του. Πιστεύω πώς η μελέτη του κ. Γιάννη Θ. Παπαθεοδώρου είναι μία καλή δουλειά, σημαντική προσφορά στην τοπική ιστορία και λαογραφία, που ανοίγει το δρόμο για ν’ ασχοληθούν κι άλλοι. Ο ίδιος βάζει το δικό του λιθαράκι και αυτό οφείλουμε να το επισημάνουμε και να τον συγχαρούμε. Εκτός από την γενική περιγραφή του χωριού, αναφέρεται στην ιστορία του και τις ρίζες, στο Ρεκούνι, στον πληθυσμό, στην ύδρευση, στη συγκοινωνία, στα σπίτια, πώς έγινε η μετονομασία σε Λευκοχώρι, μας λέει για τις εκκλησίες, τις ασχολίες των κατοίκων, τις διατροφικές τους συνήθειες και την αντιμετώπιση των διαφόρων αναγκών, τη μόρφωσή τους, τα ήθη και τα έθιμα (από τη γέννηση ως τη βάφτιση, τον γάμο, τον θάνατο, τις μεγάλες γιορτάδες και τα γλέντια των γερόντων). Μας διηγείται ο συγγραφέας ιστορίες από τη ζωή των κατοίκων, κάνει αναφορά στους πεσόντες για την πατρίδα Λευκοχωρίτες, στα Σωματεία, στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και στους ξενητεμένους στην Ελλάδα και στο εξωτερικό συγχωριανούς του. Το “ΛΕΥΚΟΧΩΡΙ” του κ. Γιάννη Θ. Παπαβασιλείου, είναι ένα νοσταλγικό ταξίδι στο χθες, μια σύγχρονη – χωρίς περιττά στολίδια και φτιασιδώματα – αποτύπωση, ένα τραγούδι για τον τόπο του με τις ομορφιές του, την ιστορία του και τους ωραίους στην ψυχή ανθρώπους του, που νιώθουν για το χωριό τους ΑΓΑΠΗ, ΑΓΑΠΗ και ΑΓΑΠΗ… Δεν υπάρχει τίποτε καλύτερο και δυνατότερο.
Το βιβλίο μας προσέφερε και τον ευχαριστούμε, ο κ. Μιχάλης Ασημακόπουλος, τέως μέλος του Δ.Σ. της Ένωσης Λευκοχωριτών.
– Η εφημερίδα “ΛΕΥΚΟΧΩΡΙ Γορτυνίας – Αρκαδίας” είναι μια φιλόξενη
Διμηνιαία έκδοση του Συλλόγου Λευκοχωριτών, με πολλά νέα από το χωριό τους, λαογραφικές και επιστημονικές συνεργασίες, παρεμβάσεις πάνω στα τοπικά προβλήματα και κοινωνικές ειδήσεις. Εκδότης και Διευθυντής είναι ο Πρόεδρος της Ένωσης και συνεργάτης της “Γορτυνίας” Δρ. Δημήτρης Καρδαράκος, ο οποίος φαίνεται αποφασισμένος να βοηθήσει το χωριό του αποτελεσματικά. Κάθε επιτυχία στο έργο του και στα υπόλοιπα μέλη του Δ.Σ.

(*) Γεωργίου Ι. Καρβελά: «Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΗΤΣΑΝΑΣ» τόμος Β’
Μελέτη, Πολυτονικό, Έκδοση της Αδελφότητος Δημητσανιτών «Γρηγόριος Ε’»
Επιμέλεια και προσθήκες του φιλολόγου και συγγραφέα κ. Ι. Αθ. ΚΟΤΣΟΥΚΟΥ
Η μελέτη του κ. Γ. Ι. Καρβελά για την Δημητσάνα είναι μία ανεκτίμητη επιστημονική εργασία 824 σελίδων, ζηλευτή από πολλούς συγχρόνους του. Οι Δημητσανίτες, οι Αρκάδες, όλοι οι Έλληνες, μπορούν να διαβάσουν αυτό το έργο. Είναι κομμάτια της Ιστορίας μας, μιλά για ανθρώπους που προσέφεραν στον Αγώνα του 1821 (στο Α’ μέρος: Τα τέκνα της Δημητσάνης προ του 1900) αλλά και για την Αγροτική περιοχή της Δημητσάνης (στο Β’ μέρος), την περιοχή της αρχαίας Τεύθιδος, της Δημητσάνης των Μεσαιωνικών χρόνων, του 17ου, του 18ου αιώνα και μετά την Ελληνική Επανάσταση. Είναι από τα βιβλία που κοσμούν μία Βιβλιοθήκη και από πλευράς εμφανίσεως, κυρίως όμως λόγω της σπουδαιότητας του περιεχομένου του, υλικού πολύτιμου και ξεχωριστής σημασίας για τον τόπο μας, όχι μόνον τη Δημητσάνα, την Ελλάδα και τον ελληνισμό γενικότερα. Για τούτο η έκδοσή του (και των δύο τόμων του), δαπάναις της Αδελφότητος Δημητσανιτών, περιποιεί προσφορά μεγάλη και της αξίζει κάθε έπαινος.

(*) Ο κ. ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΩΝ. ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ, μοναχογιός της Λογοτέχνιδας Δρ. Ζαννέτας Καλύβα και του Κων/νου Παπαϊωάννου (από Νεμέα) γεννήθηκε στην Αθήνα στις 2 Δεκεμβρίου 1966. Εργάζεται στη Δ.Ε.Η. Έχει σπουδάσει Μηχανοσυνθέτης Αεροσκαφών στις σχολές Ωμέγα, Χειριστής και Προγραμματιστής Η / Υ, Μηχανικός Αυτοκινήτων στις σχολές ΔΕΗ. Έχει παρακολουθήσει πολλά σεμινάρια στην ΙΒΜ, στη ΔΕΗ, στην INTRASOFT και στη BOSS SOFT LTD. Μιλάει Αγγλικά. Έχει συγγράψει μελέτες πάνω στο αντικείμενο των σπουδών του και της δουλειάς του, οι οποίες ξεχωρίζουν για τη χρησιμότητά τους: «Ταμειακές Μηχανές Ι.Β.Μ. 4680» – Εγχειρίδιο συστήματος (1990), «Σημειώσεις DRAW – PERFECT» σε δύο τόμους (Αθήνα, 1991), αφιερωμένο σε όλους τους νέους που αγωνίζονται για ένα καλύτερο μέλλον, «Σύστημα νέων ταμειακών μηχανών» – εκσυγχρονισμός πληροφοριακών συστημάτων της ΔΕΗ (Αθήνα, 1991) και συμμετείχε στη συλλογική δουλειά του Τομέα τηλεπληροφορικής της ΔΕΗ «Οδηγίες χρήσης εξοπλισμού «ΕΡΜΗ» – Μηχανογραφικό Σύστημα» (Αθήνα, 1996). Σ’ έναν κόσμο, που η τεχνολογία κυριαρχεί και κατευθύνει τη ζωή μας, άνθρωποι – όπως ο κ. Γιάννης Κ. Παπαϊωάννου – με γνώση, ικανότητες και έργο πάνω στα πληροφοριακά συστήματα συνοδευόμενα όλα αυτά από ήθος και εργατικότητα, μπορούν να προσφέρουν πολλά στην πατρίδα μας και στον κόσμο μας γενικότερα για να γίνει καλύτερος, πιο ανθρώπινος κι η ζωή μας πιο εύκολη.

 

(*) Κωνσταντίνος Ι. Αντωνόπουλος: «ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ», σελ.: 104, Αυτοέκδοση, Μυτιλήνη 2012     «Τώρα θα πούμε ένα παραμυθάκι που οι γιαγιάδες το έλεγαν στα εγγόνια τους σαν τραγουδάκι: Μια φορά και έναν καιρό / μπήκε η γάτα στο χορό, / μα δεν χόρευε καλά / και της κόψαν την ουρά. // Πάει κι ο γάτος να βοηθήσει / και του κόψανε τη μύτη. // Την επήγαν στην Αθήνα / και της δώσανε καπέλο / και τους είπε δεν το θέλω / και της δώσανε γλυκό / και τους είπε ευχαριστώ. // Τριαλαλά λαά – λαλά.» («Η ΓΑΤΑ», σελ. 82)   Ο κ. Κων/νος Ι. Αντωνόπουλος γεννήθηκε το 1942 στον Παρνασσό Αρκαδίας και εργάστηκε ως υπάλληλος του ΟΤΕ. Επί 23 χρόνια ήταν Πρόεδρος του Συλλόγου Πελοποννησίων Λέσβου «Ο Μοριάς» ενώ ήταν επικεφαλής της Δημοτικής Επιχείρησης Ύδρευσης – Αποχέτευσης Μυτιλήνης και της Διοίκησης του Νοσοκομείου Μυτιλήνης. Το 2007 εξέδωσε το βιβλίο «ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ Αρκαδίας – το χωριό μου» και το 2008 «Οι Πελοποννήσιοι της Λέσβου».  Στην αγαπημένη του εγγονή Αγγελική είναι αφιερωμένο το βιβλίο κι ο παππούς – συγγραφέας έχει συγκεντρώσει και μας αφηγείται παραμύθια από την Λέσβο («Ο βασιλιάς ζητιάνος», «Παιδί θηρίο», «Αχ και βαχ») και τη Γορτυνία. Τα παραμύθια «Τα δώρα του παππού» και «Η βασιλοπούλα» είναι της συζύγου του Μυρσίνης. Στις σελίδες 93 – 97 καταγράφονται είκοσι δύο ΑΙΝΙΓΜΑΤΑ.
Επειδή όλοι μας πιστεύω, όσο κι αν μεγαλώνουμε μένουμε μέσα μας (και) παιδιά, μας αρέσουν τα παραμύθια και είναι ευχής έργο όταν κυκλοφορούν βιβλία – όπως αυτό του κ. Αντωνόπουλου – που μας προσφέρουν καλογραμμένα, πρωτότυπα και αξιοπρόσεχτα αφηγήματα μύθων, για να μας κάνουν να ξεφύγουμε έστω και για λίγο από τη σημερινή άθλια, οδυνηρή και «άνυδρη» πραγματικότητα. Απολαύστε αυτό το καλαίσθητο βιβλίο, με τα θαυμάσια σκίτσα του κ. Γιώργου Καμπαδάη που δένουν αρμονικά με τα κείμενα. Και ως παραμυθάς ο κ. Κων/νος Ι. Αντωνόπουλος, μας καθηλώνει με τις ιστορίες του. Ελπίζω να έχετε και σεις την ευκαιρία να διαβάσετε αυτό το βιβλίο και να το χαρείτε με την καρδιά σας, όπως η ταπεινότητά μου. Γιατί τα παραμύθια είναι κι αυτά από κείνα τα μικρά αλλά ανεκτίμητα πνευματικά δώρα, που ομορφαίνουν τη ζωή μας.

(*) Χρυσάνθη Σπυροπούλου – Σπανού: «ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΑ ΝΗΣΙΑ Μ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ», Μουσικοκινητική θεατρική παράσταση, σελίδες: 72, Εκδόσεις «Χατζηλάκος», http://www.chatzilakos.gr, Αθήνα 2012, συνοδεύεται από CD
«Αφιερωμένο στη θάλασσά μας»
«ΠΑΙΔΙΑ: Παρέα με τραγούδια αρμενίζαμε,
καινούριες εμπειρίες ξαναγεμίζαμε,
πιασμένοι χέρι – χέρι προχωρούσαμε.
Με συντροφιά τ’ αγέρι τραγουδούσαμε
Κι ο ήλιος από ψηλά γέλαγε ζεστά.»
Η κ. Χρυσάνθη Σπυροπούλου – Σπανού γεννήθηκε στο Διαβολίτσι Μεσσηνίας και σπούδασε παιδαγωγικά στη Γερμανία. Εργάστηκε επί μία πενταετία σε γερμανικό νηπιαγωγείο και από το 1978 – 2007 σε νηπιαγωγεία του Περιστερίου. Το 1990-91 φοίτησε στη ΣΕΛΔΕ Αθηνών. Είναι μέλος του Κύκλου Παιδικού Ελληνικού Βιβλίου, της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Αμφικτυονίας Ελληνισμού Θεσσαλονίκης και συνεργάτης του περιοδικού Κορινθιακοί Ορίζοντες. Από το 1984 μέχρι σήμερα έχουν εκδοθεί 18 έργα της, ενώ έχει αποσπάσει βραβεία και τιμητικές διακρίσεις για την δουλειά της.
Το «ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΑ ΝΗΣΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ» της κ. Χρυσάνθης Σπυροπούλου – Σπανού είναι ένα όμορφο, ευχάριστο στη μελέτη του βιβλίο για μικρά αλλά και για μεγάλα παιδιά, που θα ταξιδέψει στα πανέμορφα νησιά της πατρίδας μας, θα τα διασκεδάσει και θα τα κάνει να χαρούν του τόπου μας τις μοναδικές φυσικές καλλονές, τον ήλιο, τη θάλασσα, τους ανθρώπους. Ο ήλιος γίνεται οδηγός, σύντροφος σε αυτό το νοερό και λυρικό ταξίδι, φωτίζοντας τους θαλάσσιους δρόμους που οδηγούν στα νησιά μας και ένα δροσερό καλοκαιρινό αεράκι δίνει ώθηση στα πανιά του πλοίου που μας μεταφέρει σε τούτο το θαυμάσιο τριγύρισμα: «Όλο το ταξίδι μας το κάναμε τραγούδι, το διαλαλήσαμε σαν μοσχοβολιάς λουλούδι. Επιθυμίες, ευχές και παρακλήσεις περνούσαμε στα πλήθη, τα πανέμορφα νησιά μας, να την κυκλώνουν στοργικά. Να τη σηκώσουνε ψηλά. Να τη φυλάνε πάντα από κάθε κακό και συμφορά. Νησάκια φυτρωμένα, στα πέλαγα σπαρμένα, κρατήστε την Ελλάδα μας στην αγκαλιά σας τη ζεστή, με μιαν ανάσα, μια πνοή, και δώστε της ζωή, ζωή παντοτινή.»

(*) Η ΖΑΧΑΡΟΥΛΑ ΓΑΪΤΑΝΑΚΗ στα «ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΑΠΟΤΥΠΩΜΑΤΑ» τα Κριτικά Δοκίμια της ΗΡΩΣ – ΧΡΥΣΑΝΘΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΚΗ, σελ.: 192, Εκδόσεις «Βεργίνα», Αθήνα – Μάρτιος 2012, http://www.verfinabooks.gr
Ένιωσα ξεχωριστή χαρά όταν έλαβα από την καταξιωμένη συγγραφέα κ. Ηρώ Αλεξανδράκη, το βιβλίο της «Λογοτεχνικά Αποτυπώματα», στο οποίο φιλοξενεί 4 κομμάτια με αναφορά στο έργο μου (δοκίμιο και μεταφράσεις). Στις σελ. 37 – 38 κάνει αναφορά στο τρίτο βιβλίο μου «Στάθης Γρίβας – Αποτυπώνοντας τη ζωή, Ιχνηλασία στον ποιητικό του χώρο». Στις σελ. 68 – 69 στην «ΑΝΑΤΟΜΙΑ» της Βίλμα Ραμπ, «ένα δύσκολο έργο με ιδιαίτερη πρωτοτυπία», που όπως σημειώνει η κ. Αλεξανδράκη: «Η δίγλωσση έκδοση δίνει στον αναγνώστη την ευκαιρία να ευφρανθεί την ποίηση στο πρωτότυπο, αλλά κυρίως και ν’ αξιολογήσει την επιτυχή, σωστή και ποιητικά και λογοτεχνικά δοσμένη μετάφρασή του από τη Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη… Συγχαρητήρια θερμά!». Στις σελ. 80 – 82 για την αγγλική απόδοση ποιημάτων του Στάθη Γρίβα με τίτλο «ΠΟΛΙΤΗΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ» υπογραμμίζει η κ. Αλεξανδράκη: «Η Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη, ούτε παρασύρθηκε, ούτε παραποίησε, απέδωσε σωστά, χωρίς την ξύλινη γλώσσα μιας απλής μετάφρασης, αλλά διατήρησε τη μουσικότητα της ποίησης του Στάθη Γρίβα, ώστε ο αναγνώστης να χαίρεται και ν’ απολαμβάνει μέσ’ απ’ τα εκφραστικά μέσα που εκείνη χρησιμοποίησε την τρυφερότητα, την ομορφιά και την καλλιέπεια του πρωτοτύπου..» Στις σελ. 108 – 110 γίνεται επίσης λόγος για μία ακόμη συνεργασία της Ζαχαρούλας με τον Στάθη Γρίβα, στη συλλογή του «ΑΛΛΙΩΤΙΚΟΙ ΔΡΟΜΟΙ», όπου «Η (αγγλική) μετάφραση της Ζαχ. Γαϊτανάκη αποδίδει πλήρως το νόημα και το πνεύμα του ποιητή, αφού κατάφερε ν’ αποδώσει την πλήρη νοημάτων ολιγοστιχία του…». Το βιβλίο μπορείτε να το προμηθευτείτε από τις εκδόσεις «ΒΕΡΓΙΝΑ», Φειδίου 14 – 16, Αθήνα.

(*) Το ποίημα της Ζαχαρούλας Γαϊτανάκη «WHEN…» («ΟΤΑΝ…») στ’ αγγλικά, συμμετείχε στον διεθνή διαγωνισμό «SEEKING FOR A POEM», που διοργανώθηκε στο Διαδίκτυο από το λογοτεχνικό περιοδικό «DIOGEN» της Βοσνίας – Ερζεγοβίνης, με έδρα το Σεράγεβο. Το ποίημα αναρτήθηκε στον διαδικτυακό τόπο του περιοδικού: diogen.weebly.com/seeking-for-a-poem-international-poetry-competition-2011.html μαζί με τη σημαία της Ελλάδας και την φωτογραφία της Ζαχαρούλας. Συμμετείχαν 133 ποιητές από 37 χώρες. Επίσης το ποίημά της ΖΩΝΗ – ZONI – 3OHN, μεταφράστηκε τον Ιούνιο στα Ρωσικά από τον ποιητή, μεταφραστή και Χημικό Φυσικό Dr. ADOLF P. SHVEDCHIKOV ενώ φιλοξενήθηκε (στην αγγλική του απόδοση), στο μπλογκ
http://www.patrickjsammut.blogspot.com (file: June 18, 2012)
του Πάτρικ Σαμμούτ, Αντιπροέδρου της Ένωσης Μαλτέζων Ποιητών.

(*) Πέτρου Π. Σιούσουρα: «ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ ΚΑΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ Γεωπολιτικές επιδιώξεις, διεθνές δίκαιο και το ζήτημα της εξόδου στη θάλασσα», σελ.: 268, εκδόσεις «Ποιότητα», Αθήνα 2010, ISBN: 978-960-7803-55-9 Πρόλογος από τον ομότιμο καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου Κωνσταντίνο Π. Οικονομίδη (στον οποίο είναι αφιερωμένο το βιβλίο)
Ο Δρ. Πέτρος Σιούσουρας, γιος του Συνταγματάρχη Πυροβολικού ε. α. κ. Παναγιώτη Σιούσουρα από το Θεόκτιστο Γορτυνίας, μας προσφέρει για μελέτη ένα ακόμη πολύ ενδιαφέρον βιβλίο του. Το Μακεδονικό Ζήτημα, που απασχολεί τη χώρα μας τα τελευταία χρόνια, ο συγγραφέας – επίκουρος καθηγητής στο Τμήμα Ναυτιλίας και Επιχειρηματικών Υπηρεσιών του Πανεπιστημίου Αιγαίου – Δρ. Πέτρος Σιούσουρας το προσεγγίζει με ιδιαίτερη σοβαρότητα και το τοποθετεί στις σωστές του διαστάσεις. Όπως σημειώνεται στο οπισθόφυλλο του βιβλίου: «Είναι αδύνατη η προσέγγιση του Μακεδονικού ζητήματος χωρίς αναφορά στο Ανατολικό ζήτημα, την απαρχή του οποίου σηματοδότησε η Συνθήκη του Κιουτσούκ – Καϊναρτζή (1774)… Είναι, όμως, ενδιαφέρον να παρατηρήσουμε ότι έως τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ουδέποτε έγινε μνεία «μακεδονικής» εθνότητας στον χώρο των Βαλκανίων. Αυτή συνέβη πρώτη φορά σε επίσημο επίπεδο μόλις το 1944 με την ίδρυση της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας μέσα στα όρια της Γιουγκοσλαβικής ομοσπονδίας. Εμπνευστής αυτής της «Μακεδονίας» και κατ’ επέκταση του Μακεδονικού ζητήματος «δεύτερης γενιάς» ήταν ο Γιόζιπ Μπροζ Τίτο…».
Ο Δρ. Πέτρος Π. Σιούσουρας, και με αυτό το βιβλίο του, αναλύει και ερμηνεύει το Μακεδονικό Ζήτημα και μας δίνει αφορμή για γόνιμες σκέψεις και προβληματισμούς. Είναι ένα θέμα που αφορά την Ελλάδα και κάθε Έλληνα, γι’ αυτό και μόνον αν είμαστε ενημερωμένοι πάνω σ’ αυτό θα μπορούμε να κατανοήσουμε όσα γίνονται στα εθνικά μας θέματα, στο προσκήνιο και στα παρασκήνια. Αυτό το βιβλίο αναζητήστε το και διαβάστε το προσεχτικά.

(*) «ΕΙΔΥΛΛΙΑΚΗ ΑΡΚΑΔΙΑ – IDYLLIC ARCADIA» ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2011, κείμενα: Πέτρος Σαραντάκης, Εκδόσεις «Μίλητος», ISBN: 978-960-464-171-0
Η ΤΕΔΚ Αρκαδίας, ο κ. Πέτρος Σαραντάκης και οι εκδόσεις «Μίλητος» μας προσφέρουν ένα Ημερολόγιο κόσμημα για την Αρκαδία και τις φυσικές ομορφιές της. Όπως γράφει στον χαιρετισμό του στην έκδοση ο Πρόεδρος της ΤΕΔΚ Αρκαδίας και τ. Δήμαρχος Τρικολώνων κ. Γεώργιος Ι. Μπαρούτσας: «Με κύρια χαρακτηριστικά την απλότητα των τοπίων, τη γνησιότητα των ανθρώπων και την παραδοσιακή φιλοξενία, η Αρκαδία και οι άνθρωποί της συνεχίζουν την πορεία τους στο χρόνο. Η ευλογημένη Αρκαδία, κατάφερε να διατηρήσει τη σαγήνη και τη λυρική ορεινή ομορφιά της. Κατάφερε να γίνει ένα ασφαλές καταφύγιο για κάθε επισκέπτη που θέλει να δραπετεύσει από την καθημερινότητα που επιβάλλουν οι ρυθμοί του σύγχρονου τρόπου ζωής…».
Καταπληκτικές είναι οι φωτογραφίες των κ. κ. Γιάννη Γιαννέλου, Π. Σαραντάκη και από το αρχείο Μίλητος. Η αγγλική μετάφραση είναι της κ. Βασιλικής Λαϊνά Ρήγου. Η «ΕΙΔΥΛΛΙΑΚΗ ΑΡΚΑΔΙΑ» είναι ένα Καλεντάρι που αξίζει να αποκτήσετε και να ταξιδέψετε μαζί του, την κάθε μέρα του 2011, στην πανέμορφη και μαγευτική Αρκαδική γη.

(*) ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ – ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟ 2011 της Αδελφότητας των απανταχού Γαβράδων «Ο Άγιος Θεόδωρος Γαβράς» αφιερωμένο στη Μνήμη του π. Μαρίνου Γεωργακόπουλου και του Λάζαρου Καλαϊτζίδη. Με χαιρετισμό του Μητροπολίτου Δημητριάδος κ. κ. Ιγνατίου, ο οποίος επισημαίνει: «Είναι πια κοινό μυστικό ότι το χαρακτηριστικό στοιχείο της εποχής μας πέραν των οικονομικών δυσχερειών είναι η απουσία εποικοδομητικής, ανθρώπινης επικοινωνίας. Σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς, το Ημερολόγιο του Συλλόγου μας είναι μία μοναδική ευκαιρία ενότητας και σύσφιξης δεσμών μεταξύ των Γαβράδων…». Εκτός από τα κείμενα, το Ημερολόγιο κοσμούν και αρκετές έγχρωμες φωτογραφίες από τις δραστηριότητες του Δ. Σ. και των μελών της Αδελφότητας, της οποίας οι δράσεις και εκδηλώσεις της είναι πράγματι αξιέπαινες και ζηλευτές.

(*) ΔΗΜΗΤΣΑΝΑ – ΣΥΛΛΕΚΤΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2011.   Με μία φωτογραφία από τα Ημερολόγια των ετών 1998 έως και 2010, κοσμείται το φετινό Καλεντάρι της Βραβευμένης από την Ακαδημία Αθηνών Αδελφότητας Δημητσανιτών «Γρηγόριος ο Ε’». οι φωτογραφίες είναι των Ν. Γκιώνη, Τ.Λάμπρου και Γ. Γιαννέλου. Art director: Η. Νταλακίδης. Ας ξεφυλλίσουμε με αγάπη και νοσταλγία κάθε μήνα, γυρνώντας πίσω στο 1998 με μια εικόνα από το υπαίθριο Μουσείο Υδροκίνησης (Ιανουάριος), στο 1999 με μια άποψη της Δημητσάνας μας που όλοι αγαπάμε (Φεβρουάριος), στο 2000 με δυο φωτογραφίες ρετρό στο αφιέρωμα 100 χρόνια Δημητσάνα (1900 – 2000): Ελληνισμός – Ορθοδοξία – Ελευθερία (Μάρτιος), στο 2002 από τη Δημητσάνα – Αρχόντισσα του Μοριά (Απρίλιος), στο 2003 με αφιέρωμα επίσης στη Δημητσάνα μας (Μάιος), στο 2004 με αναφορά στη Βιβλιοθήκη και στο Μουσείο της πόλης (Ιούνιος), στο 2005 με ένα κειμήλιο από την ιστορική και μοναδική βιβλιοθήκη (Ιούλιος), στο 2006 με την Δημητσάνα των περιηγητών (Αύγουστος), στο 2007 με μία θαυμάσια φωτογραφία από τον ποταμό Λούσιο και τα γεφύρια (Σεπτέμβριος), στο 2008 με τις εκκλησίες της πόλης (Οκτώβριος), στο 2009 με τους επιφανείς Δημητσανίτες – η φωτογραφία του Διαμαντή Ν. Κάντζια (Νοέμβριος) και στο 2010 με μία άποψη από το εσωτερικό του σύγχρονου στολιδιού της Δημητσάνας, του Διασυνεδριακού – πολιτιστικού της Κέντρου (Δεκέμβριος). Ιστορία, ομορφιά, δημιουργία, ηρωισμός, πολιτισμός, άνθρωποι, τόπος και αξίες, ιδανικά και προσφορά στο κοινωνικό σύνολο, μνήμες και απόδοση τιμής και αναγνώρισης… η Δημητσάνα συνεχίζει να υπάρχει και ν’ αντιστέκεται στη φθορά του χρόνου και στης λήθης την ευκολία, με τους ανθρώπους της που την αγαπούν και ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ αναδεικνύουν τους πνευματικούς της αλλά και τους φυσικούς της θησαυρούς. Συγχαρητήρια σε όλο το Δ. Σ. της Αδελφότητας για το φετινό Ημερολόγιο & τις ωραίες του πρωτοβουλίες.

(*) Νίκος Π. Γεωργακόπουλος (από τη Βάχλια): «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΜΑΣ ΣΧΟΛΕΙΟΥ – Οραματισμοί, Αδιαλλαξία και Ανακύκληση», σελ.: 160 , Αυτοέκδοση, σε 300 αντίτυπα, Τρίπολη 2011, ISBN: 978-960-93-3477-8
«Στη διάρκεια του Μεγάλου Αγώνα για την εθνική τους ανεξαρτησία, θα μπορούσε να υποθέσει κανείς πως οι Έλληνες δεν είχαν τη διάθεση να σκεφτούν την παιδεία. Δεν ήταν όμως έτσι. Ο Αγώνας γίνηκε για τη λευτεριά ή το θάνατο και λευτεριά χωρίς παιδεία δεν είναι δυνατή. Κύρια φροντίδα ήταν ο φωτισμός του λαού και η ανύψωση του πολιτιστικού του επιπέδου, ώστε να είναι σε θέση να συμβιώσει με τους άλλους ελεύθερους λαούς, ιδιαίτερα της δυτικής Ευρώπης, από τους οποίους είχε πολλά να διδαχθεί…» (σελ. 11)
Μία ακόμη αξιόλογη μελέτη για το Σχολείο φέρει την υπογραφή του Γορτύνιου εκπαιδευτικού και συγγραφέα κ. Νίκου Π. Γεωργακόπουλου κι είναι αφιερωμένη «στο δάσκαλο – σμιλευτή ψυχών». Όπως σημειώνεται στο οπισθόφυλλο: «Ο συγγραφέας, ιχνηλατώντας αυθεντικά κείμενα και μαρτυρίες, και με όραμα – οδηγό ένα πραγματικά δημοκρατικό σχολείο, διαπιστώνει ότι δεν καταφέραμε ακόμη να προσανατολίσουμε τις νέες γενιές στις ουσιώδεις ομοιότητες που αξιώνει η συλλογική ζωή. Δυστυχώς η πελατειακή πολιτική μας αντιπροσώπευση, από συστάσεως του Ελληνικού κράτους, οδήγησε ολόκληρο το εκπαιδευτικό μας σύστημα στην εξυπηρέτηση συγκεκριμένων δράσεων του κοινωνικού επιμερισμού τις συνέπειες του οποίου πληρώνουν πάντα οι αδύναμοι…».
Χωρίς αμφισβήτηση, μπορούμε να πούμε, ότι κάθε πνευματική εργασία που φέρει το όνομα του κ. Νίκου Π. Γεωργακόπουλου, είναι άξια της προσοχής μας και προκαλεί τον θαυμασμό μας για το πλήθος των πληροφοριών που έχει επεξεργαστεί, καθώς και για τις προτάσεις, τους προβληματισμούς και τις διαπιστώσεις που καταθέτει για περαιτέρω έρευνα και συζήτηση όχι μόνο από την εκπαιδευτική κοινότητα αλλά από τον καθένα μας, γιατί ό,τι αναφέρεται στο σχολείο μας αφορά όλους. Εκεί μάθαμε τα πρώτα γράμματα, κοινωνικοποιηθήκαμε, βιώσαμε καλές και δυσάρεστες στιγμές, που μαζί με της οικογένειας τα στηρίγματα, τις αρχές, τις χαρές ή και τα προβλήματα, διαμορφωθήκαμε ως χαρακτήρες και γίναμε οι σημερινοί ενήλικες. Δυστυχώς η σημερινή ελληνική εκπαίδευση – σε όλες της τις βαθμίδες – πάσχει και δεν βρίσκει γιατρειά. Ίσως υπεύθυνες μελέτες, όπως αυτή του κ. Γεωργακόπουλου, να βοηθήσουν ώστε στο άμεσο μέλλον κάποια φωτεινά μυαλά, αξιοποιώντας αυτό το υλικό, να δώσουν λύσεις στα ζητήματα που έχουν προκύψει και το ελληνικό σχολείο να γίνει κύτταρο δημιουργίας, αγωγής και προόδου για τα νιάτα της πατρίδας μας.

(*) Γιώργος Ι. Μποτής (από τη Βάχλια): «ΔΙΕΞΟΔΟΣ ΣΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ – EXIT FROM NO EXIT» έμμετρο θεατρικό έργο, σελ.: 128 , Εκδόσεις «Βεργίνα», Αθήνα 2012, Δίγλωσση έκδοση, σε αγγλική μετάφραση από τον Φίλιπ Ράμπ, Διόρθωση – επιμέλεια: Ζαννέτα Καλύβα – Παπαϊωάννου, ISBN: 978-960-9523-29-5
«ΑΓΑΘΙΟΣ (σε αυστηρό τόνο): Μείνε κοντά μας. Τη μάχη να διαλέγεις
κι όχι τη φυγή. Αν το κακό παλεύεις, αυτό θα διαλυθεί.
Παλαίστρα είναι η ζωή κι εμείς αγωνιστές.
Τα όπλα μας, τα βέλη μας είναι ο εαυτός μας.
Αυτόν εμείς, αν κάνουμε, καλύτερο απ’ το χθες,
θα φτάσουμε στο όνειρο, ο στόχος είν’ δικός μας,» (σελ. 53).
Ο Γιώργος Ι. Μποτής γεννήθηκε στη Βάχλια Γορτυνίας. Σπούδασε Νομικά, Θεολογία και Πολιτικές Επιστήμες. Ασκεί τη Δικηγορία στην Αθήνα. Παράλληλα υπηρετεί με μεγάλη αφοσίωση κι επιτυχία τη Λογοτεχνία. Για το έργο του έχει βραβευτεί στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς. Αρκετά βιβλία του έχουν μεταφραστεί στ’ αγγλικά ώστε ένα ευρύ αναγνωστικό κοινό να έρθει σε επαφή με την δουλειά του, σε πεζό και ποιητικό λόγο. Για πρώτη φορά καταπιάνεται με το έμμετρο θέατρο και τα καταφέρνει, όπως διαπιστώνουμε, θαυμάσια. Μας ενημερώνει το οπισθόφυλλο, πώς στο έργο: «Καυτά ερωτήματα αναλύονται. Τι είναι Θεός; Ποια η ουσία Του; Είναι ορατός; Τι είναι θρησκεία; Γιατί είναι πολλές; Υπάρχουν και πολλοί Θεοί; Τι είμαστε και πού πάμε;»
Τα πρόσωπα του έργου είναι ο συμβολαιογράφος, ποιητής και μουσικός ΡΟΔΟΛΦΟΣ «βαθυστόχαστος, με βαθιά μελαγχολία από τη ζωή», η καλλίφωνη τραγουδίστρια ΒΑΛΕΡΙΑ, που είναι ερωτευμένη με τον Ροδόλφο, ο ριψοκίνδυνος, αποφασιστικός ΦΟΙΒΟΣ, «εραστής του ωραίου φύλου και των απολαύσεων της ζωής», φίλος του Ροδόλφου, ο Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Οσίου Σεραφείμ ΑΓΑΘΙΟΣ, συμμαθητής του Ροδόλφου και εξομολόγος του και τέλος ο ΠΕΤΡΟΣ, φίλος, συνεργάτης του Ροδόλφου και «άριστος ερασιτέχνης τραγουδιστής».
Με ενδιαφέρον διαβάσαμε τη νέα έμμετρη δουλειά του Γιώργου Ι. Μποτή. Το θεατρικό του «ΔΙΕΞΟΔΟΣ ΣΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ», είναι κι αυτό, όπως το σύνολο σχεδόν του λογοτεχνικού του έργου, ένας ύμνος στην Αγάπη. Εύστοχα επισημαίνει την αξία της και τη σπουδαιότητά της στο τέλος του παρόντος βιβλίου του, με τους στίχους του:
«Στο χάος, στην καταστροφή και στην παγκόσμια δίνη,
διέξοδο στο αδιέξοδο, μόνο η Αγάπη δίνει.
Η Αγάπη είναι Αλήθεια, είναι Φως,
είναι τα πάντα, είναι Θεός.»
Αν θέλετε να γνωρίσετε μια πρωτότυπη μορφή θεατρικής δημιουργίας, με ωραία λυρικά τραγούδια που μιλούν για την Αγάπη, μην παραλείψετε να αφιερώσετε ένα μέρος από τον ελεύθερο χρόνο σας το φετινό καλοκαίρι, σε τούτο το αξιόλογο βιβλίο του Γιώργου Ι. Μποτή.

(*) Ιωάννης Π. Θεοδωρόπουλος (από Κερπινή): «ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΧΟΜΕΝΟΣ (Ιωάννης Βατάτζης)» Τραγωδία, σελ.: 56, σε πολυτονικό, Ιδιωτική έκδοση, Αθήνα 2012, ISBN:978-960-91219-4-1
«ΣΤ:…Στον Ιωάννη οφείλονται όλα τα καλά…
ΣΤ.: Δεν διέπρεψε μονάχα στα παιδία των μαχών,
αλλά και σ’ όλους τους τομείς ανεξαιρέτως,
γιατ’ ήταν ο Θεός μαζί του.
Ξαναχτίστηκαν οι πόλεις και τα κάστρα.
Η γεωργία, η κτηνοτροφία και η βιομηχανία
σημειώνουνε παντού μεγάλη πρόοδο.
Επέταξε τις κινητές κι ακίνητες περιουσίες
των αριστοκρατών και των μεγάλων γαιοκτημόνων
και έδωσε μερίδα γης σε όλους τους υπηκόους.
Ιδιαίτερα έχει κάτω από την προστασία του
πρόσφυγες, φτωχούς κι αδικημένους.
Μεγάλη ώθηση έδωσε και στη δενδροκομία…» (σελ. 54)
Απόστρατος του Π. Ν. είναι ο κ. Ιωάννης Π. Θεοδωρόπουλος, ο δημιουργός της τραγωδίας «Ιωάννης Μαχόμενος». Αυτό είναι το έκτο βιβλίο του, το οποίο προσφέρει στους αναγνώστες του ένα είδος ψυχαγωγίας πρωτότυπο, υψηλής ποιότητας και ξεχωριστής συγκίνησης. Τα πρόσωπα του δράματος είναι η οικοδέσποινα Μακρίνα, ο απόστρατος Ιλάρχης Στέφανος,, ένας Αγγελιοφόρος, η Κορυφαία του Χορού, Χορός αποτελούμενος από 20 γυναίκες και δύο Μέλη Χορού. Ο Ιλάρχης Στέφανος διηγείται «τα ανδραγαθήματα του θαυμαστού αυτοκράτορα» Ιωάννη Βατάτζη, ο οποίος συνέτριψε στα 1246, «δύο τάγματα Λατίνων (τα οποία) αποβιβάστηκαν στη Χίο για πειρατεία» κι έσωσε το νησί.
Οι τραγωδίες προκαλούσαν την «κάθαρση» που οδηγούσε στην αρετή. Αυτό έχει και σήμερα ανάγκη η Ελλάδα και ο λαός της. Δεν διδαχθήκαμε δυστυχώς τίποτε από των προγόνων μας τα έργα και τις αρχές. Χάσαμε το «μέτρον άριστον», ξεχάσαμε το «Μηδέν άγαν», δεν φτιάξαμε τίποτε που ν’ αντέχει στο χρόνο και στην κριτική των μελλούμενων γενεών. Δημιουργήσαμε τεράστια χρέη, διαφθορά, υποχρεώσεις, οδηγήσαμε συνανθρώπους μας στην εξαθλίωση, στην αναξιοπρέπεια, στον ψυχικό μαρασμό. Η Ελλάδα σήμερα δεν κινδυνεύει από εξωτερικούς εχθρούς αλλά από εμάς τους ίδιους. Οι πολιτικοί μας αποδεικνύονται κατώτεροι των περιστάσεων και δεν τους αποπέμπουμε. Δεν υπάρχει κάποια ηγετική μορφή ν’ αναδειχθεί και να οδηγήσει τη χώρα σ’ έναν νέο «χρυσό αιώνα» όπως τα χρόνια του Περικλή. Δεν υπάρχουν άξιοι κυβερνήτες όπως ο Ιωάννης Βατάτζης ή ο Ιωάννης Καποδίστριας. Η πατρίδα μας οδηγείται χωρίς πυξίδα και ικανό καπετάνιο στις θάλασσες του κόσμου, κινδυνεύοντας ανά πάσα στιγμή να πέσει σε ξέρα και να βουλιάξει το καράβι. «Ένας άλλος Βατάτζης θα τους χρειαστεί και τότε» λέει ο ποιητής, για να σωθεί ο κόσμος και το έθνος.
Ο κ. Ιωάννης Π. Θεοδωρόπουλος, απ’ όσο γνωρίζω, είναι από τους λίγους (ίσως ο μοναδικός) στην πατρίδα μας σήμερα, που ασχολείται με τούτο το δύσκολο είδος της ποίησης και είναι αξιοπρόσεχτο και ζηλευτό με πόση επιτυχία καταφέρνει να μας δώσει ολοκληρωμένα και αποτελεσματικά τη σκιαγράφηση των προσωπικοτήτων, οι οποίες αποτελούν τα θέματα των μέχρι τώρα εκδοθέντων τραγωδιών του: Ιωάννης εν Πάτμω, Χριστονύμφη, Ηράκλειος, Αγία Αγάθη, Ιωάννης Καποδίστριας και φυσικά η παρούσα, ο Ιωάννης Μαχόμενος (Ιωάννης Βατάτζης). Με ενδιαφέρον αναμένουμε μελλοντικώς και τα άλλα επτά έργα του, που δεν έχουν ακόμη εκδοθεί.

(*) ΜΙΚΡΗ ΙΧΝΗΛΑΣΙΑ ΣΤΟ ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ κ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΣΤΡΙΚΟΥ (από του Σέρβου). Συγγραφικό έργο θαυμαστό έχει να παρουσιάσει ο Γορτύνιος Εκπαιδευτικός και Ταξίαρχος ε. α. κ. Αθανάσιος Παν. Στρίκος. Γεννημένος στου Σέρβου Γορτυνίας στις 9 Ιανουαρίου 1947, τελείωσε το Δημοτικό στη γενέτειρά του και το Γυμνάσιο στη Δημητσάνα. Φοίτησε στη Σχολή Υπαξιωματικών Χωροφυλακής και το 1968 τελείωσε την Παιδαγωγική Ακαδημία της Ρόδου. Το 1972 εισήχθη στη Σχολή Αξιωματικών με υπηρέτησε σε διάφορες υπηρεσίες μέχρι το 1996 που αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του Ταξιάρχου. Μετά την αποστρατεία του τελείωσε με άριστα το Παιδαγωγικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών. Πολλές είναι οι δημοσιεύσεις του σε εφημερίδες και περιοδικά. Είναι νυμφευμένος με την κ. Χριστίνα το γένος Γεωργίου Χούσου (από τα Ρετσιανά Άρτας) κι έχουν αποκτήσει τρία παιδιά, πτυχιούχους του Κλασσικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του τιμήθηκε με αρκετές διακρίσεις. Ζει στη Μαγούλα της Λακωνίας.
Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον διαβάσαμε τα κείμενα που μας έστειλε. Αναφέρουμε τους τίτλους τους: «Ο Λακεδαιμόνιος δρόμος» στο γνωστό επίγραμμα του Σιμωνίδου, Άγραφο χαρτί (από τα καθημερινά μιας άλλης εποχής), Απάντησε τον Θεό (Πάνα) ο Φειδιππίδης, «Ανάγνωση» και «Διάβασμα», Η Μούσα, Πηνελόπη: Μια διαχρονική νοητική εποπτεία, Η Σπάρτη και οι Σπαρτιάτες, το βραβευμένο παραμύθι του «Ο κοκκινολαίμης» (Α’ Βραβείο Φυσιολατρικού Συνδέσμου Πατρών), Λυκούργιδες Ημέρες, Ελλάδα: ποταμός της γνώσης και θρόνος αρετής, «… Διάλεξε τάφο», Ο Καραγκιόζης τούρκεψε, Η ιστορικολαογραφική αναφορά του «Τρελέ Καμπέρο», Το μεράκι, Η «Νερατζούλα», Η γλώσσα μας, Περί διεφθαρμένων, Θα μας εμμείνει ο Κότρωνας. Συγκινηθήκαμε διαβάζοντας το «Ένα κλαράκι δάφνης στον Θ. Κ. Τρουπή», ο οποίος μας λείπει πολύ, γιατί ήταν ένας θαυμάσιος άνθρωπος, ένας σπουδαίος λογοτέχνης – εκδότης του περιοδικού «Μοριάς» και για μένα ένας από τους ανθρώπους που με στήριξε πολύ, στις πρώτες και στις κατοπινές λογοτεχνικές μου προσπάθειες.
Τα κείμενα του κ. Αθανασίου Παν. Στρίκου, οι γλωσσικές προσεγγίσεις, του, οι διαλογισμοί του, τα χρονογραφήματά του, η ευαισθησία του για την ελληνική γλώσσα, δεικνύουν πώς ο Γορτυνιακής καταγωγής συγγραφέας τους, είναι ένας δεξιοτέχνης του λόγου, ένας φίλος του γόνιμου διαλόγου και μας χαρίζουν εύχυμους καρπούς για το πνευματικό μας ξεδίψασμα, σε μια εποχή που πολλές άχρηστες, ανούσιες
και επικίνδυνες διανοητικές τροφές, αφειδώς προσφέρονται.

(*) Δημήτρης Γ. Παπαφράγκος: «ΕΝΑΣ ΑΙΩΝΑΣ ΓΚΑΤΣΟΣ», σελ.:80, Αθήνα 2011, Αυτοέκδοση, «Στα παιδιά μου Άννυ και Έφη και στα εγγόνια μου Έλενα, Τζούλια και Δημήτρη» και σε δεύτερη έκδοση το 2016, σελίδες 128                                                        %ce%b2%ce%b9%ce%b2%ce%bb%ce%b9%ce%bf-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%ce%b3%ce%ba%ce%b1%cf%84%cf%83%ce%bf«Τούτος ο τόπος είν’ ένας μύθος / από χρώμα και φως / ένας μύθος κρυφός / με τον κόσμο του ήλιου δεμένος. / Κάθ’ αυγή ξεκινά / ν’ ανταμώσει ξανά / το δικό του αθάνατο γένος. // Τούτος ο τόπος είν’ ένας κήπος / με κλαμένα παιδιά / στη γαλάζια ποδιά / κάποιας μάνας για πάντα χαμένης…» (ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΣΟΣ).
Ο κ. Δημήτρης Γ. Παπαφράγκος γεννήθηκε το 1930 στην Ασέα Αρκαδίας. Αποφοίτησε από την Παιδαγωγική Ακαδημία της Τρίπολης και την ΣΕΛΔΕ Αθηνών. Υπηρέτησε ως δάσκαλος σε πολλά σχολεία ενώ υπήρξε Γενικός Γραμματέας του Συλλόγου Δασκάλων της Γ’ Περιφέρειας Αθην’ων, του Συνδέσμου Ασεατών της Αθήνας και Πειραιά, ιδρυτικό μέλος και επί μία 16ετία Γενικός Γραμματέας του Συνδέσμου Αρκάδων Βριλησσίων και μέλος της 3μελούς Συντακτικής Επιτροπής της εφημερίδας του «Σύνδεσμος Αρκάδων». Ζει στα Βριλήσσια με την σύζυγό του κ. Ελένη Γαβρίλου.
Το 2011 συμπληρώθηκαν 100 χρόνια από τη γέννηση του ποιητή και στιχουργού Νίκου Γκάτσου, ο οποίος γεννήθηκε στην Ασέα Αρκαδίας, στις 8 Δεκεμβρίου του 1911 «από αγροτική οικογένεια» όπως γράφει στην Εισαγωγή του βιβλίου του ο συγγραφέας, και συνεχίζει: «Έμεινε από μικρός ορφανός. Ήταν ένα απλό, ευγενικό και ευαίσθητο παιδί που με έναν προσωπικό αγώνα κατάφερε στα χρόνια του Γυμνασίου στην Τρίπολη να μάθει Αγγλικά και Ισπανικά, με αυτοδιδασκαλία. Να πάρει, όταν ανέβηκε στην Αθήνα, μαθήματα από τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου, και να συναναστραφεί με παρέες νέων με οράματα, ανησυχίες και στόχους. Ασχολήθηκε με την ποίηση, τη μετάφραση και τη στιχουργία επί μία 50ετία και κατόρθωσε να φθάσει σε υψηλό βαθμό αναγνώριση από όσους τον γνώρισαν και όχι μόνο…» (σελ. 9)
Κείμενο και φωτογραφικό υλικό, μας γνωρίζουν τον Νίκο Γκάτσο, έναν Δημιουργό που κατάφερε να περάσει στην αιωνιότητα μέσα από τους στίχους του που μελοποιήθηκαν κι έγιναν τραγούδια, τα τραγούδησε ο λαός μας, τα αγάπησε και θα συνεχίσει να τα σιγοψιθυρίζει: «Τι ζητάς Αθανασία / στο μπαλκόνι μου μπροστά / ποια παράξενη θυσία / η ζωή να σου χρωστά; // Σ’ αγαπήσανε στον κόσμο / βασιλιάδες, ποιητές / κι ένα κλωναράκι δυόσμο / δεν τους χάρισες ποτές…» («Φύσα αεράκι φύσα με…»).
Το βιβλίο του κ. Δημήτρη Γ. Παπαφράγκου «ΕΝΑΣ ΑΙΩΝΑΣ ΓΚΑΤΣΟΣ», μας άρεσε πολύ και το διαβάσαμε απνευστί κάποιο ζεστό απόγευμα του Ιουλίου στη Ζώνη. Είναι καλογραμμένο, με γλώσσα απλή και κατανοητή, ευχάριστο στο διάβασμα, χωρίς συναισθηματικές υπερβολές στην αφήγηση. Είναι ένα βιβλίο που προσθέτει πολύτιμα (και προσωπικά, αφού ο συγγραφέας γνώριζε τον ποιητή και ήταν φίλοι) στοιχεία για τον Νίκο Γκάτσο. Από τα παιδικά του χρόνια στην Ασέα μέχρι το τέλος της ζωής του, ο ποιητής της «Αμοργού» και τα «360 δισκογραφημένα τραγούδια» του, ήταν ένας ευαίσθητος άνθρωπος, ένας ξεχωριστός δημιουργός, που κυριάρχησε «στον ελληνικό ποιητικό λόγο» και «τα τραγούδια του (που είναι) ποτισμένα από την παράδοση και τις ομορφιές του τόπου του περιέχουν μια μαγεία» (σελ. 60). Αυτό το βιβλίο αξίζει να το διαβάσετε, γιατί μέσα σε 80 σελίδες λέει πολλά κι ενδιαφέροντα για τον Νίκο Γκάτσο αλλά κυρίως γιατί είναι γραμμένο με σεβασμό και αγάπη για τον σπουδαίο Αρκάδα ποιητή και στιχουργό.

(*) Θανάσης Βαλτινός: «ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΑΝΤΡΕΑ ΚΟΡΔΟΠΑΤΗ» Βιβλίο Πρώτο, σελ.: 152, Εκδόσεις «Το Βήμα – Βιβλιοθήκη», Αθήνα 2012, σε μικρό σχήμα   Ακαδημαϊκός και πεζογράφος της δεύτερης μεταπολεμικής γενιάς, ο Θανάσης Βαλτινός, γεννήθηκε στην Κυνουρία Αρκαδίας το 1932. Πρωτοεμφανίστηκε στα Γράμματα με ένα διήγημά του, το «Κατακαλόκαιρο», το οποίο είχε βραβευτεί σε διαγωνισμό του περιοδικού «Ταχυδρόμος». Έχοντας σπουδάσει κινηματογράφο, έχει γράψει και σενάρια γι’ αυτόν. Υπήρξε Πρόεδρος της Εταιρείας Συγγραφέων και από το 2008 είναι τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Έχει τιμηθεί με σημαντικά βραβεία. Μερικά από τα έργα του: «Η Κάθοδος των εννιά», «Μπλε βαθύ σχεδόν μαύρο», «Στοιχεία για τη δεκαετία του ‘60» (Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος το 1990), «Θα βρείτε τα οστά μου υπό βροχήν», «Ορθοκωστά», «Σχισμή φωτός», «Άνθη της αβύσσου», «Ημερολόγιο 1836 – 2011», «Φτερά μπεκάτσας», «Κρασί και νύμφες». «Ο τελευταίος Βαρλάμης» κ. ά. Το «ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΑΝΤΡΕΑ ΚΟΡΔΟΠΑΤΗ» (Βιβλίο Πρώτο: Αμερική), εκδόθηκε το 1972 από τον «Κέδρο» αλλά είχε δημοσιευτεί το 1964 στο περιοδικό «Ταχυδρόμος». Είναι αφιερωμένο «στον Γιάννη Αλεξόπουλο».
Το «ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΑΝΤΡΕΑ ΚΟΡΔΟΠΑΤΗ» του Θανάση Βαλτινού είναι μία αξιοπρόσεχτη εξιστόρηση των περιπετειών του Αντρέα Κορδοπάτη που ζει το 1962 – όπως σημειώνει ο συγγραφέας – «στο χωριό Δάρα Μαντινείας. Κοντεύει τώρα ενενήντα πέντε χρόνων. Τα περιστατικά που ακολουθούν (ενν. στο βιβλίο) είναι ένα κομμάτι από τη ζωή του.» Η αφήγηση ξεκινά απλά και λιτά: «Ο πατέρας της μάνας μας λεγόταν Δημήτριος Λεπίδας και ήταν από το Βαλτεσινίκο Γορτυνίας…»
Ο νεαρός Αντρέας θέλει μια καλύτερη ζωή γι’ αυτό προσπαθεί να πάει στην Αμερική να δουλέψει. Φτάνοντας εκεί με ελάχιστα χρήματα, απελπισμένος, τρέμοντας μην τον συλλάβουν ως λαθρομετανάστη, γνωρίζει το σκληρό πρόσωπο της ξενιτιάς μαζί με πολλούς άλλους Έλληνες και ξένους που αναζητούσαν κι αυτοί στον ήλιο μοίρα. Ο ήρωάς μας δεν κατάφερε να μείνει εκεί. Τον πιάνουν και τον βάζουν στη φυλακή ενός παποριού για να επιστρέψει στην Ελλάδα… Η επιθυμία του όμως δεν σβήνει έτσι εύκολα. Όταν φτάνει στην Τρίπολη και πριν επιστρέψει στο χωριό του με τον αδελφό του τού λέει: «Περίμενε μια στιγμή. Κατεβαίνω και πάω στο πραχτορείο Μαλούχου. Ήταν ένας νέος υπάλληλος. Του λέω: Σε έξι μήνες ειδοποίησέ με όταν έχει πλοίο. Και άφησα όνομα και σύσταση». (σελ. 148). Αυτή η μικρή νουβέλα του Θαν. Βαλτινού θα σας κερδίσει για την εκφραστική της λιτότητα και πυκνότητα κι αποτελεί μια συγκλονιστική μαρτυρία των προσπαθειών των Ελλήνων μεταναστών στην Αμερική των αρχών του 20ού αιώνα. Αξίζει να διαβαστεί με προσοχή σήμερα που η Ελλάδα βιώνει ένα νέο μεταναστευτικό ρεύμα λόγω της οικονομικής κρίσης που ζούμε και των δυσκολιών που υπάρχουν στη χώρα μας κυρίως για τους νέους ανθρώπους.
(*) Χρήστος Δημ. Δημητρόπουλος: «Η ΒΑΧΛΙΑ ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ», σελ.: 560, Αθήνα 2011, Αυτοέκδοση,  Επιμέλεια – διορθώσεις: Ζαννέτα Καλύβα – Παπαϊωάννου
Ένα βιβλίο που κάθε του σελίδα υμνεί τη γορτυνιακή γη, τη Βάχλια, το Αρκαδικό ιδεώδες, τους ανθρώπους του μόχθου και της δημιουργίας. Ο συγγραφέας του, κατέβαλε μεγάλο κόπο για να συγκεντρώσει τόσο υλικό (κείμενα και φωτογραφίες) και να γράψει αυτό το πολυσέλιδο βιβλίο – ύμνο στη γενέθλια γη του. Η αγάπη του για τη Βάχλια είναι συγκινητική και εμφανής σε κάθε παράγραφο του έργου του. Πέρα δε από την αναφορά το χωριό του μας δίνει και σημαντικά ιστορικά στοιχεία από την Τουρκοκρατία, τους Βαλκανικούς πολέμους (όπου Βαχλαίοι συμμετείχαν και έχασαν τη ζωή τους σε αυτούς), τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, την Εθνική Αντίσταση και τον Εμφύλιο Πόλεμο στην Ελλάδα (ξεχωρίζουν εδώ τα κομμάτια για το Λαϊκό Διδασκαλείο και τα Αντάρτικα νοσοκομεία στη Βάχλια και τη μάχη των Τροπαίων). Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον διαβάζουμε και την ενότητα «Ο κόσμος της Βάχλιας», όπου παρουσιάζονται τα μέλη όλης της Βαχλαϊικης κοινωνίας και οι οικογένειές τους, μεταξύ των οποίων διακεκριμένοι πολιτικοί, λογοτέχνες, δημιουργοί, καλλιτέχνες, πανεπιστημιακοί, επιστήμονες, ευεργέτες, επιτυχημένοι επιχειρηματίες, αξιωματικοί και άλλοι.   Ο κ. Χρήστος Δημ. Δημητρόπουλος με το βιβλίο του «Η ΒΑΧΛΙΑ ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ» μας προσκαλεί ν’ ακολουθήσουμε μαζί του τα χνάρια των Βαχλαίων συμπατριωτών του (προγόνων και συγχρόνων), της τοπικής ιστορίας και παράδοσης να γίνουμε κοινωνοί και στων αναμνήσεών του να σκύψουμε – ευλαβικά και νοσταλγικά – την πηγή, για να ξεδιψάσουμε από την αγνότητα των αισθημάτων, την καθαρότητα των εικόνων και την ομορφιά μιας ζωής που μέσα στην απλότητά της έκρυβε ήθος και μεγαλείο, αρχές και αξίες που σήμερα εξέλειπαν.

(*) ΜΑΡΑΘΑ – ΕΠΕΤΗΡΙΔΑ 2012, σελ.: 304, Έτος ΙΕ’, εκδότης: Κων/νος Π. Αγγελόπουλος (Πρόεδρος του Συλλόγου Απανταχού Μαραθαίων «Η Αγία Τριάς»), Διευθυντής: Σοφοκλής Γ. Δημητρακόπουλος
Δεκαπέντε χρόνια έκδοσης συμπληρώνει φέτος η «ΜΑΡΑΘΑ», η οποία φιλοξενεί δύο αφιερώματα τιμώντας δύο σημαντικά ιστορικά γεγονότα: «την συμπλήρωση εξήντα χρόνων», όπως αναφέρει στον Πρόλογο της έκδοσης ο κ. Κων. Π. Αγγελόπουλος, «από τότε που τα Μάραθα απέκτησαν αυτοκινητόδρομο» αλλά και τη συμπλήρωση «εκατό χρόνων από τους νικηφόρους Βαλκανικούς Πολέμους, με τους οποίους απελευθερώθηκαν προαιώνια Ελληνικά εδάφη από μακραίωνη και βαριά σκλαβιά και η Ελλάδα διπλασιάστηκε με όσα οφέλη αυτό συνεπάγεται». Εκτός από τα αφιερώματα, το Μηνολόγιο, τα νέα του χωριού, ποιήματα, τις νέες εκδόσεις, με πολύ ενδιαφέρον διαβάσαμε ιστορικά στοιχεία από τη Γορτυνία και την Αρκαδία (ξεχωρίσαμε το «Πληθυσμός Οικισμών Γορτυνίας 1460 – 1900» του κ. Σοφοκλή Δημητρακόπουλου) και τις συνεργασίες των κ. Αθηνάς Τενοπούλου – Σιεμέκη: «Οι γυναίκες της Αρκαδίας», του κ. Αντ. Ι. Παναγιωτόπουλου για το χωριό «ΡΟΥΠΑΚΙ», την προσωπογραφία του Κληρικού και Φιλικού «Παπαγιώργη» του κ. Ιωάννη Ηλ. Νικολακόπουλου, την «Σκιαγράφηση των Μαστόρων της πέτρας» του Σερβαίου συνεργάτη της «Γ» κ. Νίκου Γ. Παπαγεωργίου, του Θεολόγου καθηγητή κ. Θεόδωρου Αθ. Μαραγκού (από Δήμητρα) «Γορτύνιοι Μοναχοί στο Άγιο Όρος» και της κ. Δήμητρας Π. Αγγελοπούλου τα «Άνθη Παναγιάς», «Το γιορτοφόρι τα’ Αγιαντρός», το διήγημά της «Πάσχα το τερπνόν…» και την αληθινή ιστορία της «… Και να με συγχωρείς».
Επιστροφή στις ρίζες και αναβάπτιση στα ιερά και στα όσια της τόσο βαριά δοκιμαζόμενης σήμερα Πατρίδας μας, είναι το σύνθημα και το μήνυμα που μας στέλνει η «ΜΑΡΑΘΑ» και με τη φετινή κυκλοφορία της Επιτομής της. Η προσφορά της στα Ελληνικά Γράμματα, στην Ιστορία, στην Παράδοση του τόπου μας, στης Αρκαδίας τα Ιδεώδη και τις ομορφιές, δεν είναι απλώς σημαντική. Είναι ανεκτίμητη. Στον κ. Κων/νο Π. Αγγελόπουλο που υποστηρίζει την έκδοση και στον κ. Σοφοκλή Γ. Δημητρακόπουλο που την επιμελείται και την διευθύνει, αξίζει κάθε έπαινος για αυτή τη θαυμάσια σε όλα της έκδοση.

(*) ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2012 του Συλλόγου Καρυωτών «Το Αρτεμίσιο». Αφιερωμένο στους «Καρυώτες μετανάστες στα πέρατα του κόσμου» είναι το φετινό ημερολόγιο τοίχου που εξέδωσε ο δραστήριος Σύλλογος των Καρυωτών Αργολίδας. Ασπρόμαυρες και έγχρωμες φωτογραφίες μας γνωρίζουν τους μετανάστες Καρυώτες, που δεν διαφέρουν και πολύ από τους υπόλοιπους Έλληνες που έφυγαν από τα χωριά τους σε αναζήτηση μίας καλύτερης τύχης στο εξωτερικό. Δεν μετανάστευαν μεμονωμένα άτομα αλλά συχνά ολόκληρες οικογένειες. Τα χωριά μας έτσι αποδυναμώθηκαν από έμψυχο υλικό, από ανθρώπους που θα μπορούσαν να καλλιεργήσουν τη γη, να κρατούν τα σπίτια ανοιχτά και την τοπική οικονομία σε ανθοφορία. Η πικρή ξενιτιά μετατράπηκε για τους περισσότερους ξενιτεμένους μας, σε τόπο προκοπής, δημιουργίας και επιτυχίας. Στα πέρατα της γης βρέθηκαν οι Καρυώτες και εγκατεστημένοι εκεί, κράτησαν ζωντανές τις παραδόσεις τους και τους ισχυρούς οικογενειακούς τους δεσμούς. Η επιστροφή στη γενέθλια γη της Καρυάς, έστω και για λίγες μέρες, είναι το μεγάλο όνειρο κάθε μετανάστη. Η νοσταλγία διατηρεί στο νου και στην καρδιά του άσβεστη τη φλόγα και την αγάπη για τον τόπο και τους ανθρώπους. Και ο σπουδαίος ποιητής της Καρυάς, ο κ. Σπύρος Κ. Καραμούντζος, εύστοχα αποτυπώνει στο ποίημά του «Καλώς ήρθατε», τον μεγάλο πόθο κάθε ξενιτεμένου: «…. Η ασπρογάλανη πινακίδα / και τα λαλίστατα πουλιά / δε μου είπαν ψέματα. / Είμαι στο χωριό που γεννήθηκα. / Στο ξένο κι έρμο πατρικό μου σπίτι. / Κάτω από την πίεση του νόστου / ήρθα για να μείνω / και θα μείνω για πάντα. / Μια χούφτα χώμα.» Συγχαρητήρια στον Πρόεδρο του Συλλόγου κ. Κώστα Τρίχα και στα μέλη του Δ. Σ. για το έργο που επιτελούν και το γεμάτο νοσταλγία και συγκίνηση φετινό Ημερολόγιο που μας προσέφεραν.

[«Open book reading glasses», painting by William T. Howell Allchin.]


 

Advertisements