ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ/TRANSLATIONS

Greek translations by Zacharoula Gaitanaki

Greek translations by Zacharoula Gaitanaki

Παρουσιάζονται εδώ, μερικά μόνο δείγματα από τις μεταφράσεις. Περισσότερα στα βιβλία που έχουν εκδοθεί και στις προσωπικές ιστοσελίδες των ποιητών.


(*) Ποίημα του Νεπαλέζου, που ζει στη Γερμανία, ποιητή ΣΑΤΙΣ ΣΡΟΦΦ στα ελληνικά, σε απόδοση από τη Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη. *   Greek translation by  Zacharoula Gaitanaki.   

«LOST FRIENDSHIPS» by Satis Sroff:  

Σάτις Σροφφ: ΧΑΜΕΝΕΣ ΦΙΛΙΕΣ

Όταν παλιοί φίλοι σκορπίζουν,

                                                        ό,τι  απομένει είναι μνήμες,

στιγμών σε ηρεμία.

Όταν ο κόσμος τρέμει

και οι λέξεις τρέμουν,

όταν τα χείλη τρέμουν

και δε βγαίνει  τίποτα απ’ τον λάρυγγά σου,

μόνο η ανήσυχη

αναπνοή από τα ρουθούνια σου.

Η σιωπή και η μοναξιά

που επικρατούν

όταν φιλίες έχασαν τα νοήματά τους.

Οι συναντήσεις, οι ξανασυναντήσεις

προκαλούν αμηχανία

και τα λόγια γίνονται περιττά.

Οι παλιές πληγές αιμορραγούν πάλι,

προκαλώντας πόνο,

που  έρχεται σαν θαλάσσια κύματα,

αδιάκοπα, χτυπώντας και φεύγοντας.


(*) ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΜΙΡΑΛΙΑ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ    *   MARIA MIRAGLIA’S POEMS IN GREEK – Translation by Zacharoula Gaitanaki                                                                              Η Ιταλίδα ποιήτρια Μαρία Μιράλια είναι απόφοιτος του Τμήματος Ξένων Γλωσσών και  Λογοτεχνίας, πήρε πιστοποίηση γλωσσικών δεξιοτήτων από το Τρίνιτυ της Βρετανίας, μεταπτυχιακό δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο Άλντο Μόρο στο Μπάρι, καθώς και από το Πανεπιστήμιο UNI3 στη Ρώμη. Συνεργάστηκε με το Ιταλικό Υπουργείο Παιδείας για πιστοποιήσεις ξένων γλωσσών. Είναι επίσης εκπαιδευτικός και μεταφράστρια.  Διετέλεσε ενεργό μέλος της Διεθνούς Αμνηστίας για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων για πολύ καιρό, είναι επίσης η ιδρύτρια και πρόεδρος του Παγκόσμιου Ιδρύματος για την Ειρήνη, μια διαδικτυακή Διεθνή Ένωση Ειρήνης, που αριθμεί περίπου 15.000 μέλη. Είναι Λογοτεχνική διευθύντρια του Πολιτιστικού Ιταλικού Συνδέσμου Πάμπλο Νερούδα, Γενική Γραμματέας της Διεθνούς Πρωτεύουσας Συγγραφέων, Επίτιμο Μέλος της Εθνικής Ένωσης Γραμμάτων, αρχισυντάκτρια της «Galaktika Poetikke Autunis» και μέλος της Συντακτικής Επιτροπής του  «Διεθνούς Ποιητικού Αρχείου» (ΟΡΑ). Η Μαρία συνεργάζεται για την ποίηση, με πολλές ιταλικές και διεθνείς εφημερίδες και περιοδικά. Τα ποιήματά της έχουν μεταφραστεί σε πολλές ξένες γλώσσες και παρουσιάζονται σε πολλές Ανθολογίες. Τα πρόσφατα έργα της περιλαμβάνουν την ποιητική Ανθολογία «Κελαρύσματα από το Μπλε», «Χορεύοντας στον Άνεμο» και «Γλάροι στο Μπλε». Είναι συγγραφέας και εκδότρια της  «Ποιητικής Ανθολογίας». Έχει λάβει εθνικά και διεθνή βραβεία.

WRITE FOR ME—-   ΓΡΑΨΕ ΓΙΑ ΜΕΝΑ

Γράψε για μένα ένα ποίημα αγάπης,
όταν οι κόρες του φεγγαριού
καλούνται να διακοσμήσουν
με λαμπερά μαργαριτάρια                                                                                                                                                               το σκοτεινό θόλο.
Γράψε για μένα ένα ποίημα αγάπης,
όταν οι άνεμοι
μετακινούν απαλά τα πεζοδρόμια
παίζοντας ρομαντικές σερενάτες.
Γράψε για μένα λόγια αγάπης,
όταν τα κύματα,
σαν χαρούμενα παιδιά                                                                                                                                                                       κυνηγούν το ένα το άλλο.
Και στα πρώτα φώτα της αυγής
ψιθύρισε στους σπίνους και στα σπουργίτια
τα ωραιότερα ερωτικά ποιήματά σου,
που σαν αγγελιοφόροι                                                                                                                                                                          θα έρθουν στο παράθυρό μου
τραγουδώντας τα τραγούδια τους                                                                                                                                         για να μου μιλήσουν για σένα.
Συλλέξτε για μένα
τα πιο γλυκά λόγια της αγάπης,
όταν η πρωινή δροσιά ξυπνά σιγά – σιγά
με το φωτεινό της άγγιγμα
τα νυσταγμένα ακόμα λουλούδια
στα απέραντα λιβάδια.
Και γράψτε ακόμα για μένα λόγια αγάπης,
όταν ο ουρανός στον ορίζοντα                                                                                                                                                    στο απέραντο αγκάλιασμά του τον ουρανό φιλάει.

WORDS —      ΛΕΞΕΙΣ

Λέξεις, όπως πεταλούδες
βλέπω να πετάνε ελεύθερα
περήφανες για τις χιλιάδες έννοιές τους,
ενήμερες δείχνοντας να ’ναι της δύναμής τους
Θα τις αρπάξω τώρα με τη σκέψη μου,
τα οικεία συναισθήματά μου,
προσεκτικά να τις περικλείσω σε στίχους
αλλά ξεφεύγουν με μοχθηρία
όπως ο αέρας στο χέρι γρήγορα πηγαίνουν,
όπως η άμμος μέσα από κλεψύδρες.
Υπομονετικά θα τις περιμένω,
ίσως αργότερα απόψε
δεν θα έχουν πλέον τη βούληση
να πάνε από άνθος σε άνθος.
Στη σιωπή του δωματίου μου,
το αναμμένο φως στο ανοιχτό παράθυρο
θα τις προσκαλέσει,  με μια βαθιά οξυδέρκεια,
μια ελαφριά ανάσα έμπνευσης,
θα γράψω λίγες γραμμές.
Είναι στην εκκωφαντική ησυχία
των καθυστερημένων ωρών
που συνήθως συμπίπτουν η καθεμιά από αυτές,
φιλοδοξώντας να γίνουν πρωταγωνίστριες.
Αλλά απενεργοποιήθηκε το φως,                                                                                                                                           έκλεισε το παράθυρο,
μερικές έμειναν στη σελίδα μου εγκλωβισμένες,                                                                                                       οι άλλες είναι εκεί έξω
αστραφτερή σκόνη αστεριών                                                                                                                                                     για να γεμίσει ο νυχτερινός αέρας
μυστικών μηνυμάτων ανείπωτων πραγμάτων.

AGAIN —-      ΠΑΛΙ 

Ήταν περίπου μεσημέρι
και καθίσαμε στη σκιά
του δέντρου της ιτιάς
στην αριστερή πλευρά του σπιτιού.
Η ζέστη μας έκανε να μιλήσουμε
για τον καιρό
και με ρώτησε                                                                                                                                                                                             για τα χρώματα των φύλλων,
το πρωινό φως
σε αυτή την εποχή του χρόνου,
για τα κύματα της θάλασσας
που μπορούσαμε αμυδρά ν’ ακούσουμε.                                                                                                                            «Και ο ήλιος;                                                                                                                                                                                                 Τι γίνεται με τον ήλιο;»
ρώτησε.                                                                                                                                                                                                         Ασαφείς και θολές οι αναμνήσεις του
για τον παλιό καιρό πέρασαν,
του έδωσα υπομονετικά
λεπτομέρειες και περιγραφές
των αντικειμένων και των πραγμάτων
που ανέφερε το ένα μετά το άλλο
καλύπτοντας τη φωνή του
με πραγματική νοσταλγία.                                                                                                                                                               «Δεν φοβάμαι τον θάνατο»,                                                                                                                                                  είπε απροσδόκητα,
«όταν θα είμαι νεκρός
θα επιστρέψω για να δω ξανά.»

TO MY FATHER —   ΣΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ

Ήσουν ένας εξαίρετος ζωγράφος
και έγραψες γοητευτική ποίηση,
μεγάλες οι γνώσεις σου και ο πολιτισμός σου
αλλά περισσότερο από όλα
ήσουν ένας σπουδαίος πατέρας.
Ξέρω ότι είσαι εκεί και μου χαμογελάς τώρα.
Βλέπεις, δεν είναι για την ειδική περίσταση
που σε σκέφτομαι.
Δεν το χρειαζόμαστε αυτό
να μοιραστούμε τα συναισθήματα αγάπης μας
όπως συνήθως κάνουμε
ακόμα και από τόσο μακριά.
Η αγάπη δεν φοβάται αποστάσεις,
ούτε αλλάζει την έντασή της
λόγω του διερχόμενου χρόνου.
Μπορώ ακόμα να ακούσω τη ζεστή φωνή σου
και να διαβάσω στα ευγενικά σου μάτια
όλη την ομορφιά της καρδιάς σου.
Τίποτα δεν παύει να υπάρχει,                                                                                                                                                        όσο η αγάπη είναι ακόμα ζωντανή.                                                                                                                                         ΜΑΡΙΑ ΜΙΡΑΛΙΑ                                                                                                                                                                                    Απόδοση στα ελληνικά από τη ΖΑΧΑΡΟΥΛΑ ΠΑΝ. ΓΑΪΤΑΝΑΚΗ (Ιούλιος 2017). Translation by Zacharoula Gaitanaki (July 2017).


(*) NAOSHI KORIYAMA (Japan)   CHERRY BLOSSOMS IN GLORIOUS BOOM ——–

ΑΝΘΗ ΚΕΡΑΣΙΑΣ ΣΕ ΡΑΓΔΑΙΑ ΑΝΑΠΤΥΞΗ

 Τ’ άνθη της κερασιάς είναι σε ραγδαία ανάπτυξη

και φωτίστηκαν στον απογευματινό ήλιο,

πιο μαλακά από το χειμωνιάτικο χιόνι,

                                                 φωτεινότερα απ’ τα καλοκαιριάτικα άσπρα σύννεφα.                                               Και συνεχίζω κοιτάζοντάς τα  μ’ απόλυτο θαυμασμό.

 WHILE I KEEP STANDING —————————————————————-

 ΕΝΩ ΣΥΝΕΧΙΖΩ ΝΑ ΣΤΕΚΟΜΑΙ

Ενώ συνεχίζω να στέκομαι

κάτω από μια κερασιά σε πλήρη άνθιση,

κοιτώντας ψηλά τα λαμπρά της άνθη,

περνά ένας δρομέας,

απλά κάνοντας τζόκινγκ,

απλά κοιτάζοντας κάτω,

μη δίνοντας καμιά προσοχή

στα θαυμάσια άνθη κερασιάς επάνω.

Δύο ποιήματα του Ναόσι Κοριγιάμα (Ιαπωνία) σε ελληνική απόδοση από τη Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη  –  Greek translation by Zacharoula Gaitanaki, May 2017.


(*) ADAO WONS from Brazil  *   Δύο ποιήματα του Βραζιλιάνου ποιητή & ακτιβιστή ΑΝΤΑΟ ΓΟΥΟΝΣ στα ελληνικά

MY CRY OF PEACE –   Η ΚΡΑΥΓΗ ΜΟΥ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ

Εκδηλωτικό μίσος,

έντονες φιλοδοξίες,

κρέμονται πάνω από το κέρδος

σκοτώνοντας αθώα

όποιους κραυγάζουν για ελευθερία

στον ανεπανόρθωτο πόνο,

στην ακούραστη ταλαιπωρία.

Η κραυγή μου της ειρήνης

λιμνάζει  στο λαιμό

ως κατακραυγή για Ειρήνη και Ισότητα

σ’ όλα τα έθνη.

       WANTED TO  –   ΗΘΕΛΑ ΝΑ

Εύχομαι να ’χα ένα λεπτό ησυχίας

να μεταφράσω λέξεις  σε σκέψεις.

Εύχομαι να ’χα την φωτεινότητα της αύρας

φυσώντας σε νερό, σε θάλασσα δυνατή.

Εύχομαι να ’χα ένα πηδάλιο και μια βάρκα

διασχίζοντας ωκεανούς και μια μεγάλη θάλασσα.

Εύχομαι να ’χα ένα απεριόριστο διάστημα

γράφοντας ποίηση, ομοιοκατάληκτη ζωή

στο βραδινό σούρουπο.

Εύχομαι να ’χα ανοιξιάτικη ψυχή

νιώθοντας την ομορφιά να βλασταίνει σε μένα.

Εύχομαι να ’χα έναν τόνο

να φτιάξω το καθετί μελωδία.

Απόδοση στα ελληνικά από τη Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη. Ζώνη Αρκαδίας, Μάιος 2016.      Greek  translation by Zacharoula Gaitanaki, Zoni in Arcadia, May 2016.


(*) ILMA FONTES from Brazil – «QUEST»  *  ΙΛΜΑ ΦΟΝΤΕΣ (από τη Βραζιλία) – ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ : Με τον ίδιο τρόπο ο καμβάς / αποκαλύπτει το πέρασμα / των αραχνών και το κολλώδες / του σαλιγκαριού / με τον ίδιο  τρόπο / όπου / υπάρχει φωτιά / υπάρχει καπνός / με τον ίδιο τρόπο / θα βρούμε ο ένας τον άλλον.    [Greek translation by Zacharoula Gaitanaki, Zoni – Arcadia, April 20, 2016.]


(*) Ποιήματα στα  ελληνικά του Ιάπωνα καθηγητή ΤΟΣΙΜΙ ΟΡΙΟΥΤΣΙ :

ΜΙΑ ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΗ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ –> Ένα ηλιόλουστο σημείο,  /  μια χειμωνιάτικη πεταλούδα /  αγκαλιάζει τη δική της σκιά.                                                                        A WINTER BUTTERFLY –> Α sunny spot;  / a winter butterfly /  hugging its own shadow.

 

PRAYERS –  ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ –> Το πρωϊνό, κάποιος προσεύχεται στον Θεό / κι ανοίγει το παράθυρο ν’αφήσει να μπει / μια καλύτερη μέρα. / Το βράδυ, κάποιος κλείνει το παράθυρο, / για μιας καλής νύχτας ξεκούραση /  και προσεύχεται μ’ ελπίδα και ευχαριστίες στο Θεό / για ένα νέο αύριο.

 [Από την ποιητική του συλλογή «Φρούτα της Καρδιάς» – Απόδοση στα ελληνικά από τη Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη  *  Toshimi Horiuchi (Japan) From his poetry collectionFRUITS OF HEART” – Greek translation by Zacharoula Gaitanaki, March 25, 2016  & January 2017).


(*) Ναόσι Κοριγιάμα (Ιαπωνία): Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΑΝ ΕΝΑΣ ΦΟΥΡΝΑΡΗΣ –>  Ποιητή, η αγωνία σου είναι το ζυμάρι,  / που φτιάχνει την ποίησή σου. /  Ποιητή, η πένα σου δουλεύει /  το ζυμάρι  με όλη της την δύναμη. / Ποιητή, η φλεγόμενη καρδιά σου, / είναι ο φούρνος που ψήνει το ζυμάρι της μυρωδάτης ποίησης.            [από την ποιητική του συλλογή: «Επίλεκτα ποιήματα»  – Μετάφραση από τα αγγλικά: Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη, Μάρτιος 2016]


(*) Ποιήματα του Δρ. Χσου Σισένγκ (από την Ταϊβάν) από την ποιητική του συλλογή «ΣΚΑΛΟΠΑΤΙΑ», του 2016 – Poems by Dr. Hsu ChiCheng from Taiwan,  from his  collection of poetry «STEPPING» – Translation by Zacharoula  Gaitanaki.

AS JUNE COMES – ΚΑΘΩΣ Ο ΙΟΥΝΙΟΣ ΕΡΧΕΤΑΙ–>   Τα βήματα του καλοκαιριού πλησιάζουν / καθώς ο Ιούνιος έρχεται. / Καθώς ο Ιούνιος έρχεται, / ο ήλιος λάμπει φωτεινότερος, / τα δέντρα και τα χορτάρια αναπτύσσονται πιο πράσινα, / τα πουλιά τραγουδούν γλυκύτερα / – α, είναι καλύτερα τώρα. / Καθώς ο Ιούνιος έρχεται, / Μίζι, είσαι πολύ όμορφη.  

MARCH – ΜΑΡΤΙΟΣ –> Μάρτιος, η ψύχρα έρχεται σ’ ένα τέλος. / Μάρτιος, ο νέος βλαστός έρχεται να βλαστήσει. / Μάρτιος, το νεαρό πουλί να σπάσει το κέλυφος. /  Μάρτιος,  καταχνιά πρόκειται ν’ ανοίξει  ξαφνικά. /Μάρτιος, το πρώτο ξύπνημα ανοιγοκλείνοντας τα μάτια. / Μάρτιος, το ευαίσθητο δέρμα του μωρού. / Μάρτιος… / Μάρτιος, η διάθεση για χαρά. / Μάρτιος, κάθε χρόνο ποτέ δεν απουσιάζει. / Μάρτιος, η θερμοκρασία αλλάζει απότομα. / Μάρτιος, η σκηνή αρχίζει να αποκαλύπτεται. / Μάρτιος, το μέλλον θα γίνει φωτεινό. / Μάρτιος, ο καθένας λαχταράει να τεντώσει τον λαιμό του. / Μάρτιος…    

BE WAFTED OVER – ΓΙΝΕ ΑΙΩΡΟΥΜΕΝΟΣ ΠΑΝΩ…—> Τύλιξε αγάπη κι όνειρο μες στο μυαλό, / η πικραλίδα αιωρείται απαλά απ’ τον άνεμο, / όπως και να ’χει, όπου κι αν αιωρήθηκε στον αέρα / αυτός είναι εκεί / Ρίζες, μπουμπούκια, αναπτύσσουν αντοχές.

YOU WENT AWAY –  ΠΗΓΕΣ ΜΑΚΡΙΑ –> Κούνησες τα χέρια/  πήγες μακριά, / είδα έναν χαρταετό να πετά ανάλαφρα / στο πιο ψηλό υψόμετρο.  // Κούνησες τα χέρια  / πήγες μακριά, / είδα ένα πλοίο ν’ αρμενίζει / πάνω στον ωκεανό. //  Κούνησες τα χέρια, / απομακρύνθηκα, / η ευλογία και οι ευχές / στο εσωτερικό της καρδιάς μου.

STEPPING  –  ΣΚΑΛΟΠΑΤΙΑ –>  Ψηλά είναι ένα πόδι, / χαμηλά είναι ένα άλλο πόδι, / κίνησε εκ περιτροπής τα δυο πόδια, / περπάτα στα βήματα, /  περπάτα στα βήματα, / κάθε βήμα είναι το ένα βήμα, / ένα είναι ανυψωμένο. //  Είναι μακρύς ο δρόμος της ζωής, / κάποιες φορές υπάρχει θύελλα, / ίσως γίνει δυνατός ο άνεμος και πολύ έντονη η βροχή, / κάποιες φορές υπάρχει αγριεμένος ήλιος, / ίσως το τσουλούφρισμα είναι έντονο, /  ίσως υπάρχουν κακοφτιαγμένοι δρόμοι / και υπάρχουν αναρίθμητα βήματα μπρος από… //  Γιατί το φοβάσαι αυτό; / Τα πιο πολλά εμπόδια,  / τα περισσότερα που βαδίζουμε σταθερά προς τα πάνω συνθλίβουμε τα εμπόδια, / στρώση πάνω σε στρώση,  /με σταθερά βήματα /  έρχεσαι αντιμέτωπος με αισιοδοξία. / Α, προς τα πάνω, προς τα πάνω! //  Βημάτισε  / προς τα πάνω βήμα – βήμα, / τι να κάνεις για τα εμπόδια της θύελλας, / του αγριεμένου ήλιου και του κακοφτιαγμένου δρόμου; /  Ακόμα και ανεμίζοντας με ιδρώτα, / ακόμα και λαχανιασμένος / το σούρουπο είναι ακόμα εδώ.

A GLANCE OF THE MORNING – ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΠΡΩΙΝΟΥ –>  Με κομμένη την ανάσα, / γεμίστε τα πόδια, /  υψώστε τα κεφάλια. // Ομάδα βουνών, / μυριάδες ποταμών,  / πλήθος γρασιδιών και δέντρων / καθώς και ανθρώπων. //  Ελπίζοντας  / ο ήλιος /  να διώχνει μακριά το σκοτάδι και την σκληροκαρδία /  προκαλώντας φωτεινότητα και ζεστασιά /  με βέλη φωτός.

THE PEN –  Η ΠΕΝΑ –> Η πένα οφείλει να γράφει, /  δεν μπορεί να είναι ανέντιμη, /δεν μπορεί να ’ναι πεσμένη. /  Μακρύτερα, δεν μπορεί να κροταλίζει. //  Η πένα οφείλει να γράφει,  / οφείλει να στέκεται, / οφείλει να στέκεται σταθερά /  όπως το ακλόνητο βουνό. //   Η πένα οφείλει να γράφει, / οφείλει να γράφει σοβαρά, / οφείλει να γράφει χωρίς κανέναν φόβο, / άσε τις ακτίνες τους φωτός / να φωτίζουν κάθε γωνιά του κόσμου.

[ Απόδοση στα ελληνικά από τη Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη.  –   Greek translation by Dr. Zacharoula Gaitanaki  – ZONI Arcadia, November 30, 2016). 

 


(*) Σιλβέριο Ντα Κόστα (από την Βραζιλία): ΜΕΡΕΣ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ

 Χαμένος στην πιο προσωπική μου φαντασία,

ξόδεψα τις μέρες μου σε απόσταση από τον εαυτό μου.

Και φοβούμαι,  πάρα πολύ φοβούμαι

πω το όνειρο σταματά στο τέλος. 

[Μετάφραση στα ελληνικά από τη Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη (Ιανουάριος 2016).  *  Greek translation by Zacharoula Gaitanaki, January 2016. ]

Silverio Da Costa (IWA, poet from Brasil): DAYS OF DREAM –> Lost in my /  most intimate fantasy / I spent my days / at a distance of myself. / And I am afraid  / very much afraid  / that the dream  /  stops at the end. 


(*)  Poems by Teresinka Pereira, President IWA. Greek translation by Zacharoula Gaitanaki    *  ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΤΕΡΕΣΙΝΚΑ ΠΕΡΕΪΡΑ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ, σε απόδοση από τη Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη

Teresinka PereiraΗ Δρ. ΤΕΡΕΣΙΝΚΑ ΠΕΡΕΪΡΑ, γεννήθηκε στη Βραζιλία και ζει στο Τολέδο του Οχάιο των Η.Π.Α. Είναι Διδάκτωρ Φιλοσοφίας και Πρόεδρος της IWA (Διεθνής Ένωση Συγγραφέων και Καλλιτεχνών). Έχει τιμηθεί μα πολλές διακρίσεις και Διδακτορικά Διπλώματα. Το 1992 ονομάστηκε Προσωπικότητα της χρονιάς από την «ένωση Βραζιλιάνων Συγγραφέων». Έχει εκδώσει 40 βιβλία, έχει γράψει 800 δοκίμια και έχει δημοσιεύσει σε πολλές γλώσσες 3000 ποιήματα.

Η ΜΕΡΑ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ  – POET’S DAY

Ένας Ποιητής κάνει αληθινό / τον κόσμο των ονείρων, / γιατί στην ποίηση / η επιθυμία δεν πεθαίνει ποτέ, / όπως κι ο Ποιητής. / Από τις παράλογες πτήσεις / ο Ποιητής επινοεί
το μυστήριο γεγονός / που υπηρετεί την αγάπη / με μαγική κομψότητα. / Η Μέρα του Ποιητή σημειώνει /επακριβώς τι είναι αναγκαίο /για τη ζωή όλων των Ποιητών.  [Απόδοση στα ελληνικά από τη Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη, Νοέμβριος 2015
– Greek translation by Zacharoula Gaitanaki, IWA, November 2015. ]

Η ΠΡΟΚΛΗΣΗ  –  THE CHALLENGE

Η ιδέα του θανάτου / έχει τις ρίζες της / στις σκιές που ριψοκινδυνεύουν /  τη νύχτα μες στα όνειρα.

Εκεί, κάθε λέξη / γίνεται ρευστή και περιέχεται / στον πυρετό του ποιητή.

Ο αέρας υποτάσσει / την άβυσσο στη θέλησή του.

Δεν ντρέπομαι / να προκαλέσω τους κριτικούς μου’ /
ρίχνεις την πρώτη πέτρα εσύ, που ποτέ /
δεν ονειρεύτηκες τον θάνατο !

ENOUGH * ΑΡΚΕΤΑ
Αρκετά της κουβέντας
με το θάνατο στα χείλη σου.
η ζωή, αυτή είναι
αυτό που είναι άξιο να κουβεντιάσουμε
με την ιστορία
της αμοιβαίας απιστίας.

Η ζωή είναι η απελπισμένη
έκδοση ενός ονείρου.

Ωστόσο, δεν είναι βολικό
να γίνει ο δικός μας διάβολος
ή ακόμα και ο ανθρώπινος συνένοχος
μιας παρεξήγησης.
CAENORHABDITIS ELEGANS * ΚΕΝΟΡΧΑΜΠΝΤΙΤΙΣ ΕΛΕΓΚΑΝΣ

Είμαστε άπιστοι
από την πρώτη μέρα της ζωής
και η ματαιοδοξία μας έρχεται στο τραπέζι μας
μαζί με το ψωμί που τρώμε κάθε μέρα.

Αλλά ζούμε σε εξορία με τη δική μας θέληση.
Η μεταφορά μας σε ξένους τόπους
μας βάζει πλάι σε χαλασμένους τοίχους
που καλύπτουμε τα πρόσωπά μας
με τις παγωμένες σκιές των απειλών τους.

Αυτός είναι ο λόγος που νιώθουμε
σαν στρογγυλά σκουλήκια, κάνοντας λάθη,
μιλώντας άλλες γλώσσες
και για ένα χρονικό διάστημα ξεχνάμε τα ονόματά μας,
τις ηλικίες μας, ακόμα και που είμαστε.

Αλλά, μια μέρα, θα μπορέσουμε να γυρίσουμε πίσω
στη χαμένη οικειότητα των πατημασιών μας
και τη μελαγχολική ευθραυστότητα της εξάντλησής μας.
Τότε θα θυμηθούμε ότι ο ηρωισμός
είναι μόνο η κατάκτηση ενός δρομολογίου,
ένα μικρό κομμάτι περισσότερο νόμιμο.

(*) Επιστημονικό όνομα ενός μικροσκοπικού στρογγυλού σκουληκιού.

WILLIAM HARNETT

WILLIAM HARNETT

A PHOTOGRAPH OF BAGHDAD * ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΒΑΓΔΑΤΗΣ

Αυτή είναι η πραγματικότητα του φόβου,
ο θεατής της καταστροφής,
τι έμεινε πίσω από την ατέλειωτη βία:
πίκρα και φτώχεια.
Πάνω στην κορυφή όλου του περιττού μπετόν,
τα παιδιά παίζουν ακόμα,
οι γυναίκες ακόμα πλένουν τα ρούχα τους
και οι άντρες περιμένουν κρυμμένοι,
με καθορισμένη προφύλαξη.

Η ανάσα του θανάτου κυκλοφορεί από στόμα σε στόμα.
Η σιωπή, μεταξύ των βομβών,
είναι η προδοσία τόσων πολλών υποσχέσεων.

Ο εισβολέας είναι ο διάβολος μασκαρεμένος σαν ήρωας.
Σ’ αυτό το νεκροταφείο των επιζήσαντων,
ο χρόνος εξαφανίζεται.

SUB – POEM * ΥΠΟ – ΠΟΙΗΜΑ

Αληθινά, δεν είναι μίσος.
Είναι το σιωπηρό νύχι
του ζώου
που ’γινε σαδιστικό.

Επιμένω ότι εκείνο
δεν είναι φόβος,
αλλά μάλλον
ένα άστοργο συναίσθημα
ξυπνώντας από τη μνήμη.
SOMETIMES * ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ

Μερικές φορές, τίποτα δεν έχει σημασία.
Δεν ενδιαφέρομαι για το λαμπύρισμα
των αστεριών ή του ηλιακού φωτός.

Μερικές φορές, ακόμα και το ποίημα
δεν έχει σημασία,
όταν νιώθω ξεχαρβαλωμένο τον εαυτό μου,
ανίκανο της συγχώρεσης.

Η γλώσσα μου, σ’ οποιαδήποτε γλώσσα,
προσπαθώ, οι ήχοι σαν το άνεμο
που δεν γνωρίζει που θα καταλήξει σήμερα…

Η φωνή μου δεν φτάνει στην απόσταση
την οποία κατέταξες το σφάλμα μου.

Η σιωπή κόβει την επιθυμία μου
σαν μια αγνή λεπίδα ατσάλι.

LABOR DAY, MAY 1st. 2008 (LABOR DAY IN THE WORLD) * 1Η ΜΑΗ 2008 – ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

Ελευθερία στα χέρια
του εργάτη.

Αγάπη στην καρδιά
του εργάτη.

Νίκη στο ιδεώδες
του εργάτη.

Τιμή στον εργάτη
την Ημέρα των Εργαζομένων!

ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ  * “WE, THE POETS”

Είναι ετοιμοθάνατοι
ο ένας μετά τον άλλον
κι είμαστε ετοιμοθάνατοι
λίγο – λίγο,
κάθε μέρα.
Είμαστε ετοιμοθάνατοι
νόμιμα,
ευσυνείδητα,
και βέβαιοι
πώς αυτό άξιζε τον κόπο
να ζεις.

ΑΓΑΠΗ  *   “LOVE”

Στον καθρέφτη
ένα μπλε φεγγάρι
κάνει
την καρδιά μου
που ξετυλίγεται
να τρέμει.

Η αγάπη ανθίζει
σε όνειρα
και αποκαθιστά
την δίψα μας
για χαρά
και παράδεισο.

ΕΞΕΓΕΡΣΗ  *   “INSURRECTIONS”

Δεν θέλω να γίνω ο δημιουργός
των επιθυμιών και των νοσταλγιών των άλλων.
Οι φευγαλέες εξεγέρσεις
της αγάπης μ’ αφήνουν αηδιασμένη
και μπουχτισμένη με μοναξιά.

Δρ. ΤΕΡΕΣΙΝΚΑ ΠΕΡΕΪΡΑ, Πρόεδρος της I.W.A., Η.Π.Α.


Ποίημα του Βραζιλιάνου ποιητή ΚΙΚΕΡΟ ΑΚΑΓΙΑΜΠΑ ΖΑΝΟΤΟ σε ελληνική απόδοση από τη Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη * Poem by CICERO ACAYABA ZANOTO. Greek translation by Zacharoula Gaitanaki (March 2008).

ΣΑΠΟΥΝΟΦΟΥΣΚΕΣ  *  SOAP BUBBLES

Υπήρχε ένα σμήνος
κίτρινων και μαύρων πουλιών
πετώντας στον φωτισμένο μ’ αστραπές,
συννεφιασμένο ουρανό.
Αφέθηκα πάνω στο γρασίδι
και περίμενα για τη βροχή.
Αλλά οι σκέψεις μου γύρισαν,
γρήγορα, άγρια,
συντάσσοντας τα απομνημονεύματα
των σαπουνόφουσκων
της παιδικής μου ηλικίας.

Ο ποιητής ΖΑΝΟΤΟ (Κίκερο Ακαγιάμπα Ζανότο) γεννήθηκε στην Βραζιλία και είναι ο εκδότης της λογοτεχνικής σελίδας «Diversos Caminhos» μιας εφημερίδας της πόλης που μένει. Έχει πολλές δημοσιεύσεις σε εφημερίδες και περιοδικά.

 


Ποιήματα της Αμερικανίδας ποιήτριας ΡΟΖΜΑΡΥ ΓΟΥΪΛΚΙΝΣΟΝ στα ελληνικά σε απόδοση από τη Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη * Poems by Dr. ROZEMARY WILKINSON. Greek translation by Zacharoula Gaitanaki.

“HEAL MY BROKEN HEART, LORD, HEAL ME” * ΚΑΝΕ ΚΑΛΑ ΤΗ ΦΤΩΧΗ ΜΟΥ ΚΑΡΔΙΑ, ΘΕΕ, ΚΑΝΕ ΜΕ ΚΑΛΑ

Απ’ τις ουλές κατά μήκος του στήθους μου,
τα καλύτερα χρόνια για μένα να ζήσω,
τα προσεχή, λοιπόν ζω με πίστη και ελπίδα
και αγαπώ να επαυξάνω σ’ όλα όσα έχω να δώσω
βιάζομαι, γνωρίζοντας ότι υπάρχει ακόμα
τόση πολλή δουλειά να γίνει.

Εκεί που όλα αυτά τα χρόνια δώσαμε,
όταν οι ποιητές του Κόσμου συγκεντρώθηκαν,
αγκάλιασαν την ειρήνη,
ενδιαφέρθηκαν να εκτοξεύσουν σ’ όλο τον κόσμο,
χρόνο με το χρόνο,
τα μεταφρασμένα αισθήματα των θεραπευμένων εθνών,
φέρνοντας προς τα εμπρός
μια εκτεταμένη παγκόσμια ιερή υπομονή.

Σ’ αυτή την περίπτωση, μόνον ο διάλογος
θα καταλήξει σ’ όλο αυτό,
καθώς γίνομαι γεροντότερη,
πραγματικά θα είμαι παρούσα σε κάτι τέτοιο;

Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια, ο σεβασμός,
θα αντικαταστήσουν τον πόλεμο,
ανεβάζοντας το επίπεδο της ανθρωπότητας.

Η ειρήνη, ναι, δεν είναι μέχρι τώρα μακριά; Ας προσευχηθούμε.
“SUFFERING” * ΔΕΙΝΑ

Μοιραζόμαστε όλοι υπεύθυνα των δεινών
(από απολύτρωση), του άλλου, και αιτία
προσφέρω τα δικά μου στον σύζυγό μου
και στα τέσσερα παιδιά μου.

Η ταλαιπωρία είναι το μονοπάτι προς τη σοφία,
κοντινότερα στο Θεό,
μια μεγάλη ευλογία,
καθαρισμός της μεγάλης αξίας στις ζωές μας.

Ο Ραφαήλ, ο Άγγελος της ίασης,
η παρηγοριά, η προστασία
ενάντια στις επιθέσεις των Δαιμόνων
και η χαρά της Ζωής,
εξυμνεί τον Θεό κάθε μέρα.

Η αμαρτία και η καταστροφή ενός έθνους
οφείλεται στους θρησκευτικούς ηγέτες,
των Εβραίων του Ισραήλ,
αυτό ειπώθηκε όταν θανατώθηκε ο Ιησούς.

Ξαναζωντάνεψε σ’ όλες τις καρδιές
την Αγάπη για τον Υιό Σου Ιησού,
τον μόνο Σωτήρα του κόσμου.

“NEW ORLEANS FLOOD-2005 HURRICANE KATRINA” * Ο ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΟΡΛΕΑΝΗΣ το 2005 – Ο ΤΥΦΩΝΑΣ «ΚΑΤΡΙΝΑ»
Εδώ, στη γενέτειρά μου,
όπου πολλές εκκλησίες ομορφαίνουν τους δρόμους,
λευκά κοιμητήρια ακμάζουν και εστιατόρια σερβίρουν
στρείδια, καβούρια, καραβίδα από το Μπαγιού,
τα ζεστά βράδια οι άνθρωποι παίζουν έξω
και με τον ήλιο κολυμπούν με κέφι στη λίμνη Πονχαρτρέιν.

Τα σπίτια είναι χτισμένα με βεράντες
και οι γέροι μπορούν να συζητούν καθισμένοι στις αιώρες,
απολαμβάνοντας την αύρα,
βλέποντας τη νύχτα να κατεβαίνει με ηρεμία
και πίνοντας παγωμένο τσάι,
κάνοντας αέρα στο πρόσωπό τους,
ελπίζοντας σ’ ένα καλύτερο δροσερό αύριο,
προγραμματίζοντας την δουλειά της εβδομάδας,
παρακολουθώντας τηλεόραση,
κάνοντας όνειρα για ένα ήσυχο μέλλον γεμάτο με ευτυχία.

Αλλά τώρα, καθώς πολλά χρόνια έχουν περάσει,
ανακαλώντας στη μνήμη τις βδομαδιάτικες συγκεντρώσεις
στις εκκλησίες και την ιερή Αποκριά
πιάνοντας τις χάντρες από τα άρματα,
απορροφώντας τον πολιτισμό της ιερής Γαλλικής πόλης,
ξαφνικά ένας γρήγορος τυφώνας, η «Κατρίνα»,
διέτρεξε όλους τους δρόμους, παρασύροντας σώματα,
καταστρέφοντας σπίτια, θάβοντας παιδιά
μαζί με όλο το ιερό σάρωμα στον Κόλπο
υποχωρώντας προς την Λίμνη Πονχαρτρέιν.


Sr. AGUSTIN GARCIA ALONSO  (Spain):

ROMANTIC  *  ΡΟΜΑΝΤΙΚΟ

Κάποια μέρα, η αύρα
στη θάλασσα του Λατίνο
άγγιξε το πρόσωπό σου
με τέτοιον ξεκάθαρο σκοπό
που προκάλεσε το χαμόγελό σου.

Το υπάκουο χέρι σου άφησε
το χάδι του πληκτρολογίου
και με μια φτερωτή κίνηση
απέφυγε την παρουσία
του αθώου επεισοδίου μου
πριν σε φιλήσω.

Ο Αγκουστίν Γκαρσία Αλόνσο γεννήθηκε στην πόλη Λεόν της Ισπανίας στις 14 Ιανουαρίου 1947 και ζει στο Μπιλμπάο. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στ’ αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά και πορτογαλικά. Είναι μέλος της IWA (Διεθνής Ένωση Συγγραφέων). Εκδίδει το λογοτεχνικό περιοδικό «Clarin» (Κλαρίν). Την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Μια εκατοντάδα ποιήματα» εξέδωσε το 1968. Ακολούθησαν το 1972 το «Σαν τα τρελά μυρμήγκια», το 1986 το «Ανάμεσα στα τριαντάφυλλα και τις καρδερίνες», το 1990 οι «Δύσκολοι άνεμοι» και το 1991 τα «Ξεπετάγματα» (Βλαστήσεις).

[ Translation (Greek) by Zacharoula Gaitanaki, IWA (April, 2008). * Απόδοση στα ελληνικά από τη Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη (Απρίλιος 2008)]


Παρουσίαση του Κορεάτη Λογοτέχνη Baek Han – Yi και της συλλογής του: «ΑΝΘΟΣ ΑΓΡΙΑΣ ΒΕΡΙΚΟΚΙΑΣ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΟΣ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ», σελίδες: 142, ποιήματά του σε 7 γλώσσες, Κορέα 2000 – Μετάφραση στα ελληνικά από τη ΖΑΧΑΡΟΥΛΑ ΓΑΪΤΑΝΑΚΗ – Translation by ZACHAROULA GAITANAKI

O Baek Han-Yi γεννήθηκε το 1937 στην Κορέα και σήμερα ζει και εργάζεται στην Σεούλ. Είναι απόφοιτος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Χουνγκ – Χι. Είναι μέλος του Παγκόσμιου Κογκρέσου των Ποιητών, της Ακαδημίας Γραμμάτων και Πολιτισμού Χανγκχόν, του Κορεατικού Ομίλου Συγγραφέων και εκδότης του λογοτεχνικού περιοδικού «The Moon Light of Corea». Έχει συμμετάσχει σε πολλές παγκόσμιες συναντήσεις ποιητών και έχει επιμεληθεί κι εκδώσει πολλές ανθολογίες ποιημάτων και δοκιμίων. Είναι ο ιδρυτής και Πρόεδρος της «HAN», εταιρείας μέσων μαζικής ενημέρωσης και εκδόσεων.
Το αδιάκοπο προσωπικό του όραμα είναι μια βαθυστόχαστη ελπίδα για παγκόσμια ειρήνη. Γι’ αυτόν, η ποίηση είναι η πηγή του πνεύματος. Είναι χρέος των ποιητών να σώσουν αυτόν τον κόσμο από τον κίνδυνο του πολέμου και την καταστροφή. «Ευχαριστούμε τον Θεό, έχουμε φιλία με τους ποιητές του κόσμου και τραγουδάμε το τραγούδι της παγκόσμιας ειρήνης» υποστηρίζει. Για τον Baek, ο 21ος αιώνας θα είναι η περίοδος της διεθνοποίησης και της παγκοσμιοποίησης για την Κορέα. Ο κόσμος θα γίνει μια οικογένεια καθώς τα σύνορα θα διαλυθούν και άνθρωποι με διαφορετικούς πολιτισμούς θα έρθουν κοντά. Λοιπόν χρειάζεται να βοηθήσουμε και ν’ αγαπάμε ο ένας τον άλλο, υποστηρίζει.
Έργα του : ΠΟΙΗΣΗ: «Ζωή και ομιχλώδης δρόμος» (Σεούλ 1994), «Η συγκίνηση της άγριας βερικοκιάς» (1995), «Ανθολογία του φυσικού εκσυγχρονισμού» (1996), «Ομιχλώδης δρόμος» (1997), «Λουλούδι άγριας βερικοκιάς» (1998), «Και κάποια μέρα» (1999). ΔΟΚΙΜΙΑ: «Ω, γενέτειρά μου» (1989), «Τη νύχτα που τ’ αστέρια ήταν φωτισμένα» (1991), και «Το όνειρο ενός κοραλλένιου νησιού» (1996). ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΑ: «Άνθρωποι περπατούν στην ομίχλη» Ι και ΙΙ (1992), «Τα βουνά του Τενσάν» 1 – 5 (1993) και «Μια ντάλια» (1994). Έχει γράψει επίσης σενάρια, διατριβές και άρθρα. Έχει, τέλος, τιμηθεί με πολλά κορεατικά και διεθνή λογοτεχνικά βραβεία.

Ποιήματα του HAN –YI BAEK στα ελληνικά * Poems of Baek Han-Yi :

PRELUDE * ΠΡΟΑΝΑΚΡΟΥΣΜΑ (ΠΡΕΛΟΥΝΤΙΟ)

Λάμψε σαν ένα αστέρι,
για πάντα ζήσε όπως το φεγγάρι
γίνε ζεστός σαν τον ήλιο.

Απαλός σαν ένα μπουμπούκι,
αγνός σαν ένα πέταλο,
κύλησε σαν το νερό.

Στη νύχτα τα άστρα κρύβονται,
στη νύχτα το φεγγάρι κρύβεται,
δες τον ήλιο ξέθωρο από τον άνεμο.
A Pink Legend * ΕΝΑΣ ΡΟΖ ΘΡΥΛΟΣ

Ακόμα κι η ζήλια σου
δεν μπορεί να έχει ούτε μια ευαισθησία.
Χιόνι πέφτει όλη τη νύχτα
παγώνοντας το σώμα μου.
Χωρίς αλλαγές, εραστή μου,
κοίτα το ροζ λουλούδι.


ΠΟΙΗΜΑΤΑ του ΤΟΣΙΜΙ ΧΟΡΙΟΥΤΣΙ από την ΙΑΠΩΝΙΑ, σε ελληνική απόδοση από τη Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη

MOTHER * ΜΗΤΕΡΑ

Η καλύτερή μου φίλη
είναι η μητέρα μου.

Η στοργική φωνή της μητέρας
παραμένει σταθερά νέα.

Το χαμογελαστό πρόσωπο της μητέρας
πάντα μου δίνει κουράγιο.

Τα δάκρυα της μητέρας είναι λέξεις
που πρέπει να διαβάζω με προσοχή.

Η μητρική αγάπη είναι μια κατοικία
του αιώνιου περιστεριού.

SYNESTHESIA * ΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ

Το καλοκαιρινό δάσος’
τα πράσινα φύλλα τραγουδούν
με το τραγούδι των πουλιών.

TOSHIMI HORIUCHI

Translation by Zacharoula Gaitanaki, November, 2008.


Ποιήματα του ΝΑΟΣΙ ΚΟΡΙΓΙΑΜΑ στα ελληνικά σε απόδοση της Ζαχαρούλας Γαϊτανάκη, NAOSHI KORIYAMA, Japan * COLLECTED POEMS
SWEET VOICE * ΓΛΥΚΙΑ ΦΩΝΗ

Κάποτε η φωνή της
μέσα από τα αυτιά μου
άγγιζε την καρδιά μου
μ’ όλη της την τρυφεράδα.

Τώρα, από μακρινή απόσταση,
η φωνή της έρχεται,
όχι μέσα από τ’ αυτιά μου
αλλά διαμέσου των ματιών
που στοργικά σηκώνουν από το έδαφος
την μελωδικά κλεισμένη φωνή της
ήχο με ήχο
σ’ αυτό το μακρύ – πολυταξιδεμένο γράμμα.

 

POETRY CLASS IN JAPAN * ΤΑΞΗ ΠΟΙΗΣΗΣ ΣΤΗΝ ΙΑΠΩΝΙΑ

Ο δάσκαλος της Αγγλικής
συνοδεύει τους μαθητές του
όλη τη διαδρομή,
πάνω από αρκετές χιλιάδες μίλια,
στην εκκλησία Στοκ Πόγκες
και τους αφήνει να καθίσουν και ν’ ακούσουν
τον ποιητή Τόμας Γκραίη.

Ο δάσκαλος της Αγγλικής
συνοδεύει τον ποιητή Τόμας Γκραίη
όλη τη διαδρομή,
πάνω από δυο εκατοντάδες χρόνια
στην τάξη των Αγγλικών
και τον αφήνει να μιλήσει
περί της ποιμαντορικής ζωής.

LIKE AN ELECTRIC CURRENT * ΣΑΝ ΕΝΑ ΗΛΕΚΤΡΙΚΟ ΡΕΥΜΑ

Σαν ένα ηλεκτρικό ρεύμα
μια αίσθηση του θαύματος διατρέχει
από την αρχή ως το τέλος
την σπονδυλική μου στήλη
όπως εισπνέω
το πρώτο φύσημα
της γλυκιάς οσμής των δαφνών
από το πάρκο στο σκοτάδι.

OPEN THE WOUND * ΑΝΟΙΞΕ ΤΗΝ ΠΛΗΓΗ

Άνοιξε την πληγή
τρίψε την
μ’ αλάτι,
ανακάτεψέ την
μ’ ένα ξύλο.

Και τα υπολείμματα
του καταπιεσμένου
μυστικού θυμού
θα στάζουν έξω
από το υποσυνείδητο.

POETRY TEACHER TO HIS STUDENT * Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΣΤΟ ΜΑΘΗΤΗ ΤΟΥ

Καθώς σε παίρνω  σ΄ έναν κήπο
όμορφων λουλουδιών,
σε βλέπω  ν’ αγγίζεις απαλά
ένα λουλούδι με τα χαριτωμένα
χέρια σου κι έπειτα το κρατάς, το αγκαλιάζεις,
στα ωραία σου στήθη, μυρίζοντάς το,
νιώθοντάς το, στο περιεχόμενο της καρδιάς σου
και αχ, καρδιά μου, ξεχειλίζεις με χαρά,
που η πένα μου ποτέ δεν μπορεί
πλήρως να εκφράσει.

BEAUTIFUL PEN
Translation by ZACHAROULA GAITANAKI, Greece, November, 2008.


(*) ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΙΝΔΟ ΠΟΙΗΤΗ Δρ. ΤΖΑΣΒΙΝΤΕΡ ΣΙΝΧ, Ελληνική απόδοση των στίχων του από την Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη

ΕΚΜΗΔΕΝΙΣΗ ΤΗΣ ΦΙΛΟΔΟΞΙΑΣ *  Annihilation of ambition

Οι λέξεις δεν στέκονται πουθενά,
οι ευκαιρίες διαλύθηκαν,
δεν υπάρχει έδαφος εκεί
για εκπλήρωση των φιλοδοξιών.
Οι ελπίδες διαψεύτηκαν,
οι φιλοδοξίες εκμηδενίστηκαν,
οι δυσκολίες άφθονες,
αγανάκτηση, απογοήτευση,
απόγνωση, ανημπόρια, ατυχία,
το πάθος είναι μακρύτερα.
Είμαι συντετριμμένος
από την ανειλικρίνεια τριγύρω,
λησμονιά στην καρδιά,
ένας σωρός ανησυχία
στο μυαλό,
με οδηγεί στο πουθενά,
αμήχανος
κοιτώ τριγύρω
για μια μικρή ποσότητα ελπίδας,
για να δω τον απογαλακτισμό της απογοήτευσης
και την πραγμάτωση της φιλοδοξίας.

Ο ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ  *  NATION’S PRINCE 

Ήταν μια ένδειξη
της έννοιας της ενότητας,
όταν σε ατυχία
ένα μικρό παιδί που λεγόταν Πρίγκιπας
έπεσε σ’ έναν βαθύ λάκκο
κι ήταν ανήμπορο
να βγει έξω.
Ήταν εξήντα πόδια κάτω
αλλά αισθανόταν
πώς όχι μόνον οι γονείς του
αλλά επίσης όλο το έθνος
ήταν ανήσυχο για την αγωνία του
και τον πόνο που υπέφερε,
ανεξαρτήτως της κάστας,
των πεποιθήσεων ή της κοινότητας.
Άνθρωποι, που ο καθένας προσευχόταν
για το ασφαλές ξεμπέρδεμά του
από την πένθιμη κωδωνοκρουσία.
Το παιδί γενναία έδωσε
τη μάχη του για τη ζωή,
παρότι ζούσε με τον τρόμο
του θανάτου για πενήντα ώρες
– κάθε λεπτό ήταν
μακρύτερο από ώρες –
το στρατιωτικό προσωπικό αγωνίστηκε
να βγάλει έξω το μικρό παιδί
Πρίγκιπα.
Ο Πρίγκιπας κάθε καρδιάς
είχε γίνει.
Όλο το έθνος ενώθηκε
να προσεύχεται με μια φωνή
για ασφάλεια και μακροζωία.
Η στιγμή ήρθε,
όταν ο Πρίγκιπας ήταν έξω
στην αγκαλιά των νικητών.
Ήταν μια ένδοξη επιτυχία
και φήμη παντού στον κόσμο.

Unraveled mysteries * ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΜΕΝΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ

Χαρά και πόνος,
λύπη και παρηγοριά,
πτώση και ανύψωση,
είναι οι δυο όψεις
του ίδιου νομίσματος.

Όταν η χαρά διαφεύγει,
όταν ο πόνος είναι ανυπόφορος,
όταν η ατμόσφαιρα
είναι γεμάτη ένταση
και το έλεος είναι μακριά,
η πτώση είναι πιο οδυνηρή.
Εκεί αναπαράγεται η φιλοσοφία
κι οι σκέψεις έρχονται στο νου
να στρίψουν το νόμισμα στον αέρα
και βλέπουμε πως τα μυστήρια
είναι διευκρινισμένα.

That day… A special day * ΕΚΕΙΝΗ Η ΜΕΡΑ… ΜΙΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΜΕΡΑ

Ονειρεύομαι να είμαι ευτυχισμένος
με την πραγμάτωσης της ελπίδας
κάποια μέρα,
εκείνη η μέρα θα γίνει
για μένα μια ξεχωριστή μέρα.

Θα γίνω ο αρχηγός
της δικής μου θέλησης,
θα ’χω επίσης
ελευθερία σε αφθονία
να κάνω ότι
έντονα επιθυμώ να κάνω.
Εκείνη τη μέρα, κάποια μέρα,
θα γίνει για μένα
μια μέρα υπολογίσιμη,
θα την προστατεύσω,
λατρευτή σαν κάποια μέρα,
μια ξεχωριστή μέρα.

Introspection * ΕΝΔΟΣΚΟΠΗΣΗ

Στις στιγμές,
όταν φαντάστηκα
ανεμόμυλους των υπεκφυγών
και ο αγώνας μου
να πολεμήσω τις αποχρώσεις
άβολα και αβρά,
δεν νοιάστηκα να εκτιμήσω
το ρεύμα του χρόνου
κι εκείνο που
ήταν χωρίς σημασία
για μένα
τι επιθυμούσα να κατορθώσω.
Έχασα πολλές ευκαιρίες,
ήμουν απασχολημένος
με ασήμαντες σκέψεις
από άγνοια
να απαλλάξω τον εαυτό μου
των υπεκφυγών και της απελπισίας
των χαμένων ευκαιριών.

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ ΤΗΣ  *   Her virtues

Όταν μιλώ γι’ αυτήν
ονειρεύομαι την αδιάκοπη χαρά,
μια ανταλλαγή σκέψεων,
απόψεις και λεπτομέρειες,
κουβέντες συνεχίζονται εκτεταμένα,
προσθέτουν πιότερη χαρά,
ένας ακονισμένος πόθος να μιλήσεις.
Μακριά…. μακρύτερα
η προστασία πρέπει να μιλά
ασταμάτητα.
Θαυμάζω τον αυθορμητισμό
της σκέψης της,
το χιούμορ και το κέφι της,
την ηρεμία της
και την ομορφιά της,
κουβέντες με την αξία της,
εξαιρετικός σεβασμός
γι’ αυτήν και
τα συναισθήματά της για μένα.

Rhetoric in poetry * ΡΗΤΟΡΙΚΗ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ

Ρητορικές λέξεις συμμετείχαν,
συνθέτουν καλή ποίηση,
μερικές φορές κάνουν
τα νοήματά τους δυνατά
τις αποκαλύψεις τους τέλειες.
Ο ρυθμός που δημιουργούν
είναι συναρπαστικός,
ένα ανακάτεμα με φαντασία,
ένα παιχνίδι σκέψεων,
μια θητεία με αναπαραστάσεις.

A thought of Love * ΜΙΑ ΣΚΕΨΗ ΑΓΑΠΗΣ

Όταν κλείνω τα μάτια μου
σε βρίσκω κρυμμένη
σε μια βαθιά γωνιά
της καρδιάς μου.
Ο ντροπαλός σου μορφασμός
δείχνει αίγλη και γοητεία,
συλλογισμοί της αγάπης
κυμματίζουν
με μαγευτική φαντασία.
Κοιτώ τριγύρω
και προς τους ορίζοντες
το ροδοκόκκινο πρόσωπό σου
σαν την λάμψη της πανσέληνου
εμφανίζονται πάνω στο πέπλο
της φαντασίας μου.
Βρίσκω τον εαυτό μου σ’ έναν κόσμο
πεζής ευδαιμονίας.

STONES AND GEMS  * ΠΕΤΡΕΣ ΚΑΙ ΠΕΤΡΑΔΙΑ

Οι πέτρες είναι πέτρες
και τα πετράδια είναι πετράδια.
Κάθε πέτρα δεν είναι ένα πετράδι
εντούτοις κάποιες πέτρες
είναι πολύτιμες σαν πετράδια.
Οι θεσπέσιες δυνάμεις τους
λένε πάνω απ’ την ανθρώπινη δράση
τις αδυναμίες τους
γυρίζουν στην επιτυχία –
τα όνειρά τους βγαίνουν αληθινά,
τα πετράδια είναι πολύτιμα
για την στιλπνότητά τους.
Είναι παραστολισμένοι με κοσμήματα,
γίνονται μια μανία των γυναικών
και των ανδρών ομοίως.
Ξοδεύουν σε αφθονία
για να νιώσουν ευτυχία,
για την κατοχή τους
και τη γοητεία τους.

Δρ. ΤΖΑΣΒΙΝΤΕΡ ΣΙΝΧ, Ινδία  (Greek translation by ZACHAROULA GAITANAKI, September 2009.)

____________________________________________________________________________________________

(*) ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΔΥΟ ΚΙNΕΖΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ ΣΕ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΖΑΧΑΡΟΥΛΑ ΓΑΪΤΑΝΑΚΗ  *  POETS FROM CHINA * GreEk translation by Zacharoula Gaitanaki

ΥΑΝ ΥΑΝ   *  ΓΙΑΝ ΓΙΑΝ  

ΟΤΑΝ ΜΕ ΝΟΣΤΑΛΓΕΙΣ  *  WHEN YOU MISS ME

Παρακαλώ, κλείσε τα μάτια σου
όταν με νοσταλγείς.
Όταν κλείνεις τα μάτια σου
δεν μπορείς να δεις τον κόσμο
αλλ’ όμως μπορείς να με δεις
επειδή είμαι το μοναδικό
σκηνικό στον κόσμο σου.

ΛΙΝ ΚΟΥΙΝΓΚ  * LIN QING

ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΣΑΟΛΙΝ  * SHAOLIN MONASTERY

Ποιος λάμπει στο σκοτάδι,
ποιος επιβιώνει στην ανακύκλωση των ζωών,
το πνεύμα της Κίνας,
η ψυχή της ανθρωπότητας
βουτηγμένη
στην απαλή αύρα
και στο φωτεινό φεγγάρι
δίνει μια πλήρη έκφραση αφοσίωσης.

______________________________________________________________________________________

(*) ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ Δρ. ΧΑΝΤΑΑ ΣΕΝΤΟΟΥ (από την Μογγολία) στα ελληνικά, σε απόδοση της Ζαχαρούλας Γαϊτανάκη  *  POEMS OF Dr. HADAA SENDOO – GREEK translation by ZACHAROULA GAITANAKI

ΡΙΖΕΣ  *  ROOTS

Ζωντανός, βλέπω
τις ρίζες των ποταμών, τις ρίζες του χορταριού,
τις ρίζες των ουρανών, τις ρίζες του βράχου,
του ποιήματος τις ρίζες.

Πέθανα, ονειρεύομαι σχετικά
με τη ρίζα του ποιήματος, τη ρίζα του βράχου,
τη ρίζα των ουρανών, τη ρίζα του γρασιδιού,
των ποταμών τη ρίζα.

ΜΑΤΙΑ  * EYES

Ο ακίνητος ιστός, είναι 5 και 55 το χάραμα,
ανοίγω τα μάτια μου.
Πώς θα σταματήσω αυτή την επιδρομή
που μεταμόρφωσε την καρδιά μου σ’ έναν ωκεανό;

Μέχρι τις νύχτες είναι κουρασμένα,
τα μπράτσα είναι σαν ζαρωμένο σεντόνι,
ξαφνικά τα μάτια κλαίνε με ήχο.
Δεν ξέρω πώς να κλείσω τα μάτια μου.

ΣΙΩΠΗΛΟΣ  *  SILENT

Ένα ανέμελο σύννεφο πάνω από το Καρακόρουμ,
ένα χορτάρι στο υγρό μου χέρι
και τι να περιμένω !
Όχι, δεν αναμένω τίποτα.

Ο γέρος ήλιος με βλέπει,
βλέπω τον γέρο ήλιο
και τι έντονα επιθυμώ !
Όχι, δεν περιμένω τίποτα.

ΛΕΥΚΗ ΝΥΧΤΑ  *  WHITE NIGHT

Η χιονονιφάδα βρέθηκε σ’ αμηχανία
πάνω στη μακριά σου βλεφαρίδα
περιμένοντας να λιώσει σιγά – σιγά.

Κάτω από τα σπλαχνικά σου κοιτάγματα,
στην μοχθηρή σου γλώσσα
θα λιώσω ακριβώς σαν το τυρί.

ΝΟΜΑΔΑΣ  *  NOMAD

Στην φλογισμένη (έρημο) Γκόμπι
καλωσορίζουν την τελευταία μέρα
του χρυσαφένιου φθινοπώρου.
Ο γελαδάρης σέρνει την καμήλα
ακολουθώντας τα ίχνη
και μαζί ένα κυνηγόσκυλο.
Είναι η διαδρομή τους
πιο μακρινή από το ταξίδι μου;

Η αχανής Γκόμπι σμίγει με τον ουρανό
πάνω στις πιο ψηλές καμπούρες
γίνεται ένα Μογγόλικο Γιάρτ,
τα μάτια μου θαμπώνουν
όπως σ’ αυτό το Μογγόλικο οροπέδιο.
Η πράσινη, όμορφη Αυτοκρατορία
στην ψυχή μου ποτέ δεν γκρεμίστηκε.
Δεν είναι το αγνό λευκό Μογγόλικο Γιάρτ
το τελευταίο αληθινό μου σπίτι.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΧΩ ΓΕΝΕΤΕΙΡΑ  *  IT IS NOT TRUE I HAVE NO HOMETOWN

Δεν είναι αλήθεια ότι δεν έχω γενέτειρα,
έτσι λέω στον εαυτό μου
ενώ νιώθω λυπημένος.

Δεν είναι αλήθεια ότι δεν έχω γενέτειρα,
η γενέτειρά μου είναι ένας ανατέλλων ήλιος
αλλά τώρα δείχνει σαν ένα ψυχρό φεγγάρι
με σουφρωμένα φρύδια.

Δεν είναι αλήθεια ότι δεν έχω γενέτειρα,
η γενέτειρά μου είναι μια θημωνιά.
Ποιος θα την γυρίσει από πάνω να στεγνώσει;

ΔΙΕΡΧΟΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΕΝΝΗ ΤΟ ΣΟΥΡΟΥΠΟ  *  PASSING BY VIENNA AT DUSK

Πλησιάζοντας το βράδυ,
ο Δούναβης έστριψε και μεταβλήθηκε.
Στη νύχτα μ’ αρέσει να λέω ότι είχα την αυταπάτη
να σε σφίξω πάνω μου,
έπειτα το καθετί ήταν αδύνατο.
Διάβασα Ρίλκε ενώ όλα ήταν σιωπηλά
και προσδοκούσα το μπερδεμένο όνειρο
να βρει λύση από τον γερο – Σίγκμουντ.

Η κουρτίνα της νύχτας έπεσε,
η σερενάδα υπό τον Σούμπερτ αντήχησε,
οι όμορφες Άλπεις που δείχνουν σκοτεινά.
Δεν ήταν σφάλμα μου που δεν μοιράστηκα
μια καλή στιγμή με τους Αυστριακούς,
επειδή ένα ταξί με περίμενε στην Μπρατισλάβα
αλλά πραγματικά ήθελα να φιλήσω
τη γαλάζια φωτισμένη από τ’ άστρα νύχτα σου.

                       ΧΑΝΤΑΑ ΣΕΝΤΟΟΥ, Μογγολία

_____________________________________________________________________________________________

(*) Dr. Hsu Chi Cheng (from Taiwan) – Η Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη παρουσιάζει την συλλογή μεταφράζει ποιήματα του Δρ. Χσου Σισένγκ: «ΤΟ ΒΟΥΝΟ ΔΕΝ ΜΙΛΑΕΙ», Ποιήματα σε τρεις γλώσσες (Κινέζικα, Αγγλικά & Γιαπωνέζικα), σελ.: 126, Μάρτιος 2010, έκδοση του «The Earth Culture Press»:

Ο Δρ. ΧΣΟΥ ΣΙΣΕΝΓΚ γεννήθηκε το 1939 στην Ταϊβάν. Εργάστηκε ως δάσκαλος σε σχολεία και κολέγια. Τώρα είναι συνταξιούχος και ζει στην Ταϊπέι. Από την παιδική του ηλικία ασχολείται με τη Λογοτεχνία και το γράψιμο. Εξέδωσε δουλειά του για πρώτη φορά το 1960 και από τότε έχει κυκλοφορήσει αρκετά βιβλία με ποίηση και πεζογραφία. Έχει τιμηθεί διεθνώς για το έργο του. Ποιήματά του έχουν αποδοθεί σε ξένες γλώσσες.
«ΤΟ ΒΟΥΝΟ ΔΕΝ ΜΙΛΑΕΙ» μας λέει ο Δρ. ΧΣΟΥ στο ομώνυμο ποίημά του και συνεχίζει: «Το βουνό ολόκληρο δεν μιλάει.
Του γνέφω
δεν μιλάει,
πηγαίνω κοντά του
δεν μιλάει,
το ρωτάω μεγαλόφωνα
δεν μιλάει,
θυμώνω και του δίνω μια κλωτσιά
δεν μιλάει,
μ’ απογοήτευση φεύγω μακριά του
ακόμα δεν μιλάει.
Τελικά βρίσκω την απάντηση:
το βουνό είναι μέγιστο.» (σελίδα 65)
Ένα ακόμη θαυμάσιο ποίημά του είναι «ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ», στη σελίδα 64:
«Το παιδικό πρόσωπο είναι ένας κήπος
(όπου) κάθε είδος λουλουδιού
ανοίγει πάντοτε τελείως εκεί.

Προσελκύει πολλούς ανθρώπους
για να το φροντίζουν,
συγκεντρώνει ευθυμία και εξύμνηση.

Εύχομαι αυτό το πρόσωπο να ήταν
πάντα σε άνθιση
χωρίς καμιά ανησυχία.»
Ο ποιητής στέλνει ένα αισιόδοξο μήνυμα με το ποίημά του «ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΜΕ ΧΑΡΑ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ» (σελ. 57), γιατί:
«Ευτυχώς, είναι τώρα Απρίλης,
τα χιόνια λιώνουν,
είμαι κρυφά ευχαριστημένος
που η επόμενη άνοιξη έρχεται.»
Στις σελίδες 50 και 51 υπάρχει το ποίημα «Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΟΠΩΡΩΝΑ», με μία όμορφη, γλυκιά και ξεχωριστή πρόσκληση:
«Η ροδοκόκκινη πόρτα άνοιξε, έλα μέσα,
είμαι ένας ανεπτυγμένος οπωρώνας στα Νότια,
σε παρακαλώ με ξεχωριστές
και γλυκές λέξεις στα Νότια,
έλα μέσα, παρακαλώ έλα μέσα,
έλα μέσα, παρακαλώ έλα μέσα…
Έλα και περπάτησε κατά μήκος
του μονοπατιού του οπωρώνα,
τύπωσε το αποτύπωμά σου εδώ
με τραγούδια αγάπης,
πιες το νέκταρ της αγάπης
με τον αγαπημένο σου,
έλα μέσα, σε παρακαλώ έλα μέσα…».
Η αγάπη είναι επίσης κάτι σπουδαίο για τον Δρ. ΧΣΟΥ. Λέει στην τελευταία στροφή στο ομώνυμο ποίημά του («ΑΓΑΠΗ», σελ. 67):
«Η αγάπη είναι ένα μυστικό
και είναι ένα άναμμα,
ο καθένας το κατέχει,
κανείς δεν το στερείται.»
«ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ» (σελ. 70), χαρίζει ευτυχία και λάμψη στο πρόσωπο. «Είναι σαν το ανοιξιάτικο αεράκι που ξυπνά (αφυπνίζει) τη γη, μοιάζει με το τριαντάφυλλο, το οποίο ανθίζει την ομορφιά, σαν το ουράνιο τόξο που περιέχει όλα τα χρώματα και σαν την επίκαιρη βροχή που ικανοποίησε τον διψασμένο». Με την ελπίδα πώς το αγαπημένο πρόσωπο θα του χαρίζει συχνά το χαμόγελο, ο ποιητής προσδοκά πώς «η λίμνη της καρδιάς του θ’ ακτινοβολεί τα κυματάκια.»
Κι είναι η αγαπημένη μορφή που μοιάζει ωραιότερη «ΚΑΘΩΣ Ο ΙΟΥΝΙΟΣ ΕΡΧΕΤΑΙ» (σελ. 73):
«Τα βήματα του καλοκαιριού που πλησιάζει
καθώς ο Ιούνιος έρχεται.

Ο ήλιος λάμπει φωτεινότερα,
τα δέντρα και τα χορτάρια
αναπτύσσονται πιο πράσινα,
τα πουλιά τραγουδούν γλυκύτερα,
– χα, είναι καλύτερα τώρα.

Καθώς ο Ιούνιος έρχεται, αγαπημένη μου,
είσαι πολύ πιο όμορφη.»

Ποίηση αισιόδοξη, με συναίσθημα και ομορφιά, με φως και χαμόγελο μας κερνά ο Δρ. ΧΣΟΥ ΣΙΣΕΝΓΚ. Αν και η συλλογή του τιτλοφορείται «ΤΟ ΒΟΥΝΟ ΔΕΝ ΜΙΛΑΕΙ», οι στίχοι του μιλάνε στις καρδιές μας και μας κερδίζουν με την απλότητά τους, την καθαρότητα των νοημάτων τους, την ευαισθησία και τη ζεστασιά τους.
«Το Βουνό δεν μιλάει» είναι μια σημαντική ποιητική δουλειά και ο Δρ. ΧΣΟΥ γεννημένος ποιητής κι ένας άνθρωπος με πολλές ευαισθησίες.

______________________________________________________________________________________________

(*) ΜΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑΚΗ ΣΤΙΓΜΗ –  “A MYSTIC MOMENT” by ANGEL BLAZQUEZ MATAS – GREEK translation by ZACHAROULA GAITANAKI, IWA, April 2009.
Θεέ μας, άσε τα φιλιά μου
να θεραπεύσουν τις πληγές Σου.
Είμαι διψασμένος, λαχταρώ για τον Λόγο Σου.
Θέλω εκείνο το νερό που τα χείλη Σου φέρνουν.
Δώσ’ μου εκείνο το νερό!

Είναι το δικό Σου ύδωρ της ζωής.
Είναι τόσα πολλά τα Πάθη Σου
και το ένδοξό Σου Πάσχα.
Είναι ακόμη το άγιό Σου δόγμα,
που είναι ένα γλυκό καταπραϋντικό.

Δονούμενες λύρες θέλω να ’χω στα χέρια μου,
θέλω ο κόσμος παίζοντας με βουκολικά λαγούτα
να γεμίσει μέχρι επάνω με φυτά και άνθη
ένα κενό μέρος.

ΆΝΤΖΕΛ ΜΠΛΑΖΚΟΥΕΖ ΜΑΤΑΣ, Ισπανία

_______________________________________________________________________________________________

(*) ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ ΓΚΟΡΟ Ι(Χ)ΑΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΑΠΩΝΙΑ *  Poems of Dr. GORO IHARA, Japan, from his book “PEACE” Translation by ZACHAROULA GAITANAKI, IWA, April 2009. * Ποιήματα του Δρ. ΓΚΟΡΟ ΙΧΑΡΑ από την τετράγλωσση (αγγλικά, γιαπωνέζικα, ιταλικά και γαλλικά) ποιητική του συλλογή «ΕΙΡΗΝΗ», σελ. 80, Ρουμανία 2005, εκδόσεις: «stand@rt», εκδότρια: Αλίνα Πόπα

Ο Δρ. ΓΚΟΡΟ ΙΧΑΡΑ γεννήθηκε στην Ιαπωνία το 1926. Εργάστηκε ως καθηγητής της Αγγλικής γλώσσας του Τμήματος Επιστημών της Πληροφορίας στο Πανεπιστήμιο του Τόκιο. Είναι μέλος της Διεθνούς Εταιρίας Συγγραφέων (IWA), του «Παγκόσμιου Κογκρέσου των Ποιητών» και της «IFLAC» (Ισραήλ). Έχει εκδώσει βιβλία με χαϊκού και τάνκα (είδη ολιγόστιχων ποιημάτων) στ’ αγγλικά και ιαπωνικά. Το 2001 τιμήθηκε από την IWA με το Βραβείο «Καλύτερος Καλλιτέχνης του 2001» για τα σχέδιά του πάνω στα βιβλία του και το 2009 προτάθηκε από το ίδιο σωματείο για το Νόμπελ Λογοτεχνίας της χρονιάς.

ΕΠΕΛΕΞΑ ΤΗ ΦΡΑΣΗ

Επέλεξα τη φράση   /   «Ειρήνη στον κόσμο»  /  για την καλλιγραφία μου  /   του Νέου χρόνου.

ΤΑ ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΑ ΔΕΝΤΡΑ

Τα χειμωνιάτικα δέντρα  /  απλώνουν τα χέρια τους  /  προς τα αφράτα σύννεφα.

ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΜΑΣ

Στον κήπο μας  / το  πρώτο πορτοκάλι πήρα.  /  Πόσο γοργά η καρδιά μου  /   χτυπά.

ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ

Στην ψυχρότατη μέρα  /  μοιράζομαι  /   ένα ηλιόλουστο σημείο  / με το γατάκι μου.

ΧΙΡΟΣΙΜΑ

Κάθε γενιά θυμάται  /  από τον χορό των τζιτζικιών  /   την τραγωδία της Χιροσίμα.

ΜΙΑ ΝΕΑ ΜΕΡΑ ΑΡΧΙΖΕΙ
Η μέρα γίνεται κομμάτια.  /    Ο γαλανός ουρανός   /   σαν τη θάλασσα   /    είναι έντονος  /   και εκτυφλωτικός.  /    Μια νέα μέρα αρχίζει.

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΝΟΣ ΦΙΛΟΥ

Μαθαίνοντας τον θάνατο  /   ενός φίλου  /  ακολουθώ τα ίχνη  /   του γραφικού του χαρακτήρα  /   πάνω στην τελευταία  /  Χριστουγεννιάτικη κάρτα.

Η ΜΕΡΑ
Η μέρα δραπετεύει  /   κάτω από τα μάτια μου, /  ακριβώς όπως ένα τραίνο /   προς τον τελικό σταθμό  /   της ζωής μου.

Η ΚΟΚΚΙΝΗ ΛΙΜΠΕΛΟΥΛΑ
Δείχνω με το δάκτυλό μου  /   προς την κόκκινη λιμπελούλα, /  λέγοντας   /  «Έλα και κάτσε εδώ.»

GORO IHARA, Japan ΓΚΟΡΟ ΙΧΑΡΑ, Ιαπωνία

(Απόδοση στα ελληνικά από τη ΖΑΧΑΡΟΥΛΑ ΓΑΪΤΑΝΑΚΗ, Απρίλιος 2009.)

_______________________________________________________________________________________________

(*) LUIS CARLOS PEREIRA: «YOU GOT MY HEART»  *  Translation by ZACHAROULA GAITANAKI, IWA, April 2009.

ΠΗΡΕΣ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ

Η καρδιά μου ανθίζει
με την επιθυμία
για την αγάπη σου.
θέλω να γίνω ένα σκαλί κοντύτερα
στα ωραία σου μάτια,
που αντανακλούν τον ωκεανό
αιχμαλωτίζοντας την ψυχή μου.
Η καρδιά μου πονά για σένα.

ΠΕΡΠΑΤΗΜΑ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ  *  WALKING IN THE PARK

Κοιτάζω τη μητέρα φύση,
κοιμάμαι πάνω σ’ ένα δέντρο,
ξεκουράζομαι κοντά στο ποτάμι,
κοιτώ τους άλλους ανθρώπους
που φιλιούνται.
– Αγάπη;
Παιδιά παίζουν.
– Ζωή.

___________________________________________________________________________________________________

Δρ. ΦΛΟΡΕΝΤΙΝ ΣΜΑΡΑΝΤΑΤΣΕ   *  PARADOXIST DISTICHES by Prof. FLORENTIN SMARANDACHE

Η Δρ. ΦΛΟΡΕΝΤΙΝ ΣΜΑΡΑΝΤΑΤΣΕ είναι Καθηγήτρια στο Τμήμα των Μαθηματικών του Πανεπιστημίου του Νέου Μεξικού. Τα τρία αυτά ολιγόστιχα ποιήματά της είναι πρωτότυπα, γεμάτα σοφία και τάξη.

ΧΑΟΣ  * CHAOS

Σαστισμένος.
Τάξη.

ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΟΙ  *   VAINGLORIOUSES

Οι έξυπνοι (το) παίζουν,
οι πιο ανόητοι, είναι.

ΜΟΝΤΕΛΟ  *  MANNEQUIN

Ο φυσικός του δρόμος
είναι τεχνητός.

Greek translation by ZACHAROULA GAITANAKI, IWA, December 2009.

________________________________________________________________________________________________

(*) ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΤΗΝ Dr. ELMA DIEL PHOTIKARM (ΗΠΑ), της Ζαχ. Γαϊτανάκη

Η Δρ. ΕΛΜΑ ΝΤΙΕΛ ΠΟΤΙΚΑΡΜ ζει στην πολιτεία του Ιλλινόις των Η.Π.Α. Είναι πολυβραβευμένη ποιήτρια στη χώρα της και από διεθνείς λογοτεχνικούς Οργανισμούς. Το 2006 ανακηρύχθηκε επίτιμη Διδάκτωρ Λογοτεχνίας από την Παγκόσμια Ακαδημία Γραμμάτων και Τεχνών / Παγκόσμιο Κογκρέσο των Ποιητών, υπό την αιγίδα της Ουνέσκο. Για την ποίησή της, έλαβε Χρυσό μετάλλιο από το πανεπιστήμιο της Μογγολίας. Λογοτεχνικές εφημερίδες και περιοδικά σε όλο τον κόσμο έχουν δημοσιεύσει δουλειά της. Είναι μέλος της Ακαδημίας των Αμερικανών Ποιητών με έδρα τη Νέα Υόρκη. Από το 1996 ίδρυσε και εκδίδει το διεθνές τριμηνιαίο περιοδικό «ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ», πασχίζοντας όλα αυτά τα χρόνια να προωθήσει την ειρήνη και την πολιτιστική συνεννόηση διαμέσου της ποίησης. «(Η Έλμα) αποθανατίζει τις στιγμές μας διαμέσου της ποίησής της.» Τζόις Μιντόους.
Έργα της: «ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ: Για όλους τους ποιητές», 1999
«ΔΡΟΣΟΣΤΑΛΙΕΣ», 1999
«ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ», 2001, 2005 και 2009
«Ο ΠΟΤΑΜΟΣ ΚΒΑΪ ΤΗΣ ΤΑΪΛΑΝΔΗΣ», 2002
«ΚΑΦΕ; …ΚΑΦΕ.», 2002 και 2009
«ΧΩΡΙΣ ΛΗΣΜΟΝΙΑ», 2004
«ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ ΚΑΙ ΟΝΕΙΡΑ», 2005
«ΑΝ ΤΥΧΟΝ ΦΥΓΕΙΣ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΜΕΝΑ», 2004
«ΕΞΥΠΝΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΖΟΓΑΔΟΡΟ ΠΟΙΗΤΗ», 2006 και 2007
«ΠΕΦΤΟΝΤΑΣ ΣΕ ΧΕΙΜΕΡΙΑ ΝΑΡΚΗ ΜΕ ΠΟΙΗΜΑΤΑ», 2006
«ΣΙΩΠΗΛΑ ΤΡΑΓΟΥΔΑΣ», 2006 και
«ΕΠΙΛΕΚΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ», 2007

[ Τα 2 ποιήματά της, που αποδίδονται στα ελληνικά, είναι από τη συλλογή της «ΚΑΦΕ; …ΚΑΦΕ.», στην έκδοση του 2009. ]

I, THE DREAMER * ΕΓΩ, Η ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΣ

Άνεμοι του παρελθόντος μου
κατεβαίνουν τώρα προς εμένα με ζεστασιά.
Ξύπνα, περιπλανώμενη ψυχή μου, σ’ αναζήτηση
του φωτός και της αδιάκοπης αφοσίωσης.

Άνεμοι του παρόντος μου
φυσήξτε με προς τη σωστή κατεύθυνση
να φυτέψω σπόρους της αρμονίας –
να γεννήσω και να πολλαπλασιάσω την αγάπη –
φορτωμένα φρούτα.

Αφήστε με να χορέψω ρυθμικά
και ο ρυθμός της μουσικής σου
ας αφήσει την ηχώ των βημάτων μου
δυνατά να φτάσει σ’ απαγορευμένες αίθουσες
και φρουρούμενες πύλες.

Άνεμοι του μέλλοντός μου
δείξτε μου έντονη διαίσθηση
για τα μονοπάτια που να ταξιδέψω,
αγκαθωτά γίνονται παρόλα αυτά.

Γι’ αυτό μπορώ να προετοιμάσω το μυαλό μου,
γι’ αυτό μπορώ να στολίσω το σώμα μου
με δύναμη αρκετή να κάνω βόλτα
προς τα μπρος ως δείγμα αυτής της δάδας.

Εγώ, η ονειροπόλος, ξύπνησα τώρα,
αναμένω την προειδοποίησή σου – τον ερχομό σου –
εγώ, η ονειροπόλος των ονείρων, μεταφέρω εντός μου
μια φωτιά που καίει, ένα φαναράκι για την ειρήνη.

MUSINGS’95: TO MY CHILDREN * ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ

Ενσωματώσατε την ψυχή μου
μες στις ψυχές σας σήμερα
και με κάνατε να ζήσω για πάντα.

Μεταφυτέψατε τους σπόρους
της φαντασίας μου
στους γόνιμους κήπους
των μυαλών σας και
τους κάνατε να βλαστήσουν.

Ακριβώς όπως οι δροσερές σταγόνες της βροχής,
στο μαλακό άγονος έδαφος
μεταβάλλουν την ξηρασία
σε διατροφή,
έτσι θα ευδοκιμήσω.

Τότε η ανάπτυξή μου
θα γευτεί το άγγιγμά σας
καθώς τα νεαρά φυτά του μυαλού μου
τα κατάφεραν σε γονιμότητα.  ELMA DIEL PHOTIKARM

Ελεύθερη απόδοση στα ελληνικά από τη ΖΑΧΑΡΟΥΛΑ ΓΑΪΤΑΝΑΚΗ. * Greek translation by ZACHAROULA GAITANAKI, IWA, December 2009.

________________________________________________________________________________________________

(*) ΜΙΧΑΗΛ Λ. ΡΟΥΝΤΝΙΚ: «ΟΙ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΤΟΥ ΛΑΒΩΜΕΝΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ»   *  MIKHAIL L. RUDNIK: «THE WOUNDED SOLDIER’S ORDEALS» 
Translation by ZACHAROULA GAITANAKI, IWA, April 2009    * Απόδοση στα ελληνικά από τη ΖΑΧΑΡΟΥΛΑ ΓΑΪΤΑΝΑΚΗ.

Την τρίτη εβδομάδα του Αυγούστου του 1944, οι Σοβιετικές Δυνάμεις του Τρίτου Λευκορωσικού Μετώπου έκαναν επίθεση ενάντια σε ναζιστικές μεραρχίες στη Λιθουανία. Ήταν η τελική φάση της Λευκορωσικής Επιχείρησης, με την κωδική ονομασία «Bagration», που ξεκίνησε στις 23 Ιουνίου 1944. Κινήθηκα αυτόματα να γίνω ένας ενεργός συμμετέχων αυτής της επιχείρησης.
Ήμουν ένα οπλόστρωμα σ’ ένα επταμελές στρατιωτικό πλήρωμα των 37 mm αντιαεροπορικών όπλων. Υπήρχαν τρία επιπλέον στρατιωτικά πληρώματα στην πυροβολαρχία μας. Η πυροβολαρχία ήταν μέλος του 1383ου Συντάγματος των αντιαεροπορικών όπλων, της 34ης αντιαεροπορικής Μεραρχίας πυροβολικού, του 3ου Λευκορωσικού Μετώπου.
Τώρα οι πυροβολητές του πληρώματός μας κάθονταν στο σώμα του Στουντεμπέικερ που ρυμούλκησε το όπλο.
Η βάρδια κατευθύνθηκε δυτικά. Η πυροβολαρχία τοποθετήθηκε κατά διαστήματα στη μπροστινή γραμμή που ήταν κοντά στην Ανατολική Πρωσική Μεθόριο.
Οι περισσότεροι από μας ήμασταν εντός ενός χρόνου των 21ων γενεθλίων μας. Ήμασταν μια ομάδα και μοιραζόμασταν τις αντιξοότητες των βασικών γνώσεων και η μάχη μας έφερε μαζί και δημιούργησε έναν σύνδεσμο. Η εμπιστοσύνη μας και η γνώση του καθενός ήταν απόλυτη.
Έως τις 21 Αυγούστου 19444, η πυροβολαρχία είχε ξοδέψει 60 μέρες σε ενεργό δράση στην επιχείρηση. Την πρώτη μέρα αυτής της περιόδου των δύο μηνών συμμετείχαμε στο άνοιγμα της οχυρωμένης αμυντικής γραμμής των Ναζί.
Μετά το άνοιγμα, οι διαταγές μας ήταν να κυνηγήσουμε τον εχθρό χωρίς να του δώσουμε την ευκαιρία να σταθεροποιήσει τις θέσεις μάχης του. Κυνηγήσαμε τον εχθρό αλύπητα χωρίς ξεκούραση και πέρα από το όριο της ατομικής ανθρώπινης αντοχής.
Κατά τη διάρκεια αυτών των 60 ημερών της επιχείρησης επίθεσης συμμετείχαμε σε μάχες σε πεδία μαχών στις περιοχές του Βίτεμσκ και Όρσχα, στη γραμμή επίθεσης Μπογκουσέβσκ. Περάσαμε μέσα από τη μάχη του ποταμού Μπερζίνα.
Κινούμενοι σε καταδίωξη του εχθρού μπήκαμε σε κατεστραμμένα χωριά. Πήγαμε σε τμήματα μαχών και ανοίξαμε πυρ στον εχθρό στις πόλεις του Μπορισόφ, Μολοντέχνο, Βίλνιους. Στον ποταμό Νέμαν συμμετείχαμε στις μάχες στην πλωτή γέφυρα που εκτείνεται από το ένα μέρος ως το άλλο της πόλης Άλυτους στην απέναντι όχθη από τους μηχανικούς μας.
Η γραμμή των δρόμων του Μετώπου στη Λιθουανία μας έφερε στο σύνορο της Ανατολικής Πρωσίας.
Είναι γνωστό ότι κάθε επιτυχία σε μια μάχη εξαρτάται από κάθε άνδρα που είναι μέλος μιας οπλισμένης ομάδας, πυροβολαρχίας, συντάγματος, Μεραρχίας, στρατού. Εξαρτάται από την μαχητική του ικανότητα, το ηθικό, την αντοχή, το κουράγιο και την ανδρεία. Θα ήθελα ο αναγνώστης να πάρει μιαν ιδέα του πόσο γιγάντια ήταν η επιχείρηση “Bagration” στον Μεγάλο Στρατιωτικό Πόλεμο.
Η επιχείρηση “Bagration” απέβλεπε στην καταστροφή του κέντρου του Γερμανικού Στρατιωτικού Συγκροτήματος που είχε καταλάβει την Λευκορωσία και συγκέντρωναν δυνατές άμυνες εκεί.
Το Κέντρο Στρατιωτικού Συγκροτήματος ήταν μια πλήρης δύναμη 38 Γερμανικών πεζικού και δύο πάνζερ τμημάτων.
Τέσσερα Σοβιετικά Μέτωπα πήραν μέρος στην επιχείρηση “Bagration”. 1.200.000 είχαν εμπλακεί. Το 3ο Λευκορωσικό Μέτωπο υπό τον Αρχηγό του Τσερνιακόβσκι, ήταν να παίξει το κυριότερο τμήμα στην επίθεση. Η Σοβιετική επίθεση αρχίζει δύο εβδομάδες μετά το άνοιγμα των Αγγλο – Αμερικανικών αποβάσεων στις ακτές της Νορμανδίας, έχοντας επιλέξει σκόπιμα το χρόνο για τις 22 Ιουνίου, την 3η επέτειο από την έναρξη του Πολέμου.
Τη νύχτα της 22ας Ιουνίου το πλήρωμα των όπλων μας προώθησε μυστικά τα τροχοφόρα όπλα μας στη γραμμή του Μετώπου, και, έχοντας σκάψει τρύπα σ’ αυτή την τοποθεσία, κρύψαμε τους εαυτούς μας και τα όπλα.
Τις πρώτες ώρες της 23ης Ιουνίου, ανακαλύψαμε προς έκπληξή μας ότι τα όπλα μας ήταν ανάμεσα σε εκατοντάδες όπλων στην τοποθεσία αυτή.
Ένας βαρύς προπαρασκευαστικός βομβαρδισμός πυροβολικού επακολούθησε. Ήταν το ξεκίνημα του ανοίγματος των αμυνών των Ναζί.
Τώρα η πυροβολαρχία μας ήταν στη Λιθουανία, κοντά στη μεθόριο της Ανατολικής Πρωσίας. Την ημέρα της 21ης Αυγούστου ήταν ξαστεριά και ο καιρός ήταν ζεστός.
Οι άνδρες του πληρώματός μας βρήκαν τους εαυτούς τους σε μια τοποθεσία που είχε σαρωθεί με εχθρικά πυρά. Δυνατή έκρηξη ακούστηκε κοντά και στο βάθος και πορτοκαλιές μπάλες φλόγας εμφανίστηκαν στον ορίζοντα. Το σφύριγμα και το πάταγος των όλμων και των πυροβολικών οβίδων ακούγονταν και ένας από αυτούς είχε μια κοντινή αστοχία. Οι άνδρες καθηλώθηκαν με το ανήσυχο συναίσθημα του θνητού κινδύνου. Όλοι προσπάθησαν να κάνουν το καλύτερο σε μια άσχημη κατάσταση.
Η πυροβολαρχία έφτασε σε μια ομαλή κλίση και σταμάτησε σ’ αυτή. Ήμασταν σε μια απόσταση από την κορυφή της που ήταν αρκετά ψηλά για μας γα ξεφύγουμε από ένα εχθρικό απευθείας στήσιμο.
Το Στουντμπέικερ που είχε κουτιά πυρομαχικών στο σώμα του μετακινήθηκε κάτω από ένα ασφαλέστερο καταφύγιο.
Τώρα ήταν επείγον να κρύψουμε το κανόνι σε μια τοποθεσία το συντομότερο δυνατόν. Πήραμε τσάπες και φτυάρια. Ο καθένας έσκαβε τη γη βάζοντας πολλή προσπάθεια στην δουλειά του και χωρίς ένα λεπτό ανάπαυλας. Η περιοχή του πουκαμίσου μου έγινε μούσκεμα με ιδρώτα. Τα πουκάμισα των φιλαράκων μου ήταν σκούρα από τον ιδρώτα επίσης. Η πλειονότητα του πληρώματος ήταν μαζί στις γραμμές του Μετώπου από τον μήνα του Μαρτίου και η κοινή μας εμπειρία στο μοίρασμα μιας συλλογικής προσπάθειας έκανε τους άνδρες ενωμένους και αφοσιωμένους τον έναν στον άλλο.
Λοιπόν συνεχίζαμε την εργασία μας με βλοσυρή αποφασιστικότητα παρά τις επιθέσεις του πυροβολικού. Όταν η τοποθεσία ανοίχτηκε κυλήσαμε το κανόνι σ’ αυτή. Έπειτα αρχίσαμε σκάβοντας εσοχές για τα κουτιά των πυρομαχικών. Μερικοί από μας πήγαμε στο Στουντμπέικερ για να το πάρουμε, να το φέρουμε στη θέση και να το βάλουμε (εκεί) για ασφάλεια. Η απόσταση που είχαμε σε εσοχές να διανύσουμε μεταξύ του καταφυγίου και του Στουντμπέικερ δεν ήταν ασφαλής. Γερμανικές οβίδες έσκαζαν τριγύρω στο μέρος. Ο αέρας ήταν γεμάτος από θραύσματα οβίδων και περνούσαν κομμάτια εξαιτίας των οβίδων από το πυροβολικό και τους όλμους.
Σε μια στιγμή, όταν η οβίδα σταμάτησε πήγα να φέρω ένα κουτί πυρομαχικών. Ήμουν κάπου στη μέση του δρόμου μου προς το Στουντμπέικερ όταν μια οβίδα έσκασε κοντά. Ένα από τα θραύσματά της χτύπησε το πόδι μου κάτω από το δεξί γόνατο. Από την απότομη δύναμη της αδράνειας έκανα μερικά βήματα παραπάνω και ένιωσα έναν διαπεραστικό πόνο στο δέρμα του δεξιού μου ποδιού. Ο αφόρητος πόνος επαναλήφθηκε σε όλο μου το σώμα και πίεσε το κεφάλι. Έχασα τις αισθήσεις μου.
Είναι πιθανό να έμεινα αναίσθητος για λίγα λεπτά. Όταν συνήλθα, είδα τα φιλαράκια μου. έσκυψαν κοντά μου. μιλούσαν αλλά δεν μπορούσα ν’ ακούσω τι έλεγαν σχετικά. Χωρίς καθυστέρηση οι δύο άνδρες με έβαλαν σ’ ένα αντίσκηνο και με μετέφεραν στο καταφύγιο. Μ’ έβαλαν στο έδαφός του. Οι μαύρες περικνημίδες πλήγωσαν γύρω το δεξί μου καλάμι της κνήμης που μούσκεψε στο αίμα. Η πληγή αιμορραγούσε. Κάλεσαν τον ιατρικό εκπαιδευτή της πυροβολαρχίας. Είχαμε τόση πολλή εμπιστοσύνη στην ιατρική ικανότητα, που πιστεύαμε ακλόνητα πως δεν θα πεθάνουμε αν μας έβρισκαν έγκαιρα.
Τοποθετούμαι ακίνητος μαζεύοντας το κουράγιο και περιμένοντας για τον γιατρό. Σύντομα ο ιατρικός εκπαιδευτής και ο επικεφαλής της Πυροβολαρχίας έρχονται μαζί. Ο γιατρός σταμάτησε την αιμορραγία. Χαλάρωσε τις περικνημίδες και έβγαλε τη δεξιά μπότα. Επέδεσε την πληγή μου.
θυμάμαι τον επικεφαλής της Πυροβολαρχίας μας να λέει: «Μίσα, μην φοβάσαι, θα σου φέρουμε τις ιατρικές βοήθειες του Τάγματος».
Γύρισε στον Αρχιλοχία και του είπε να έχει το Στουντμπέικερ έτοιμο.
Τα φιλαράκια μου σήκωσαν το αντίσκηνο που ήμουν ξαπλωμένος και με κουβάλησαν στο Στουντμπέικερ. Τα κουτιά των πυρομαχικών γρήγορα απομακρύνθηκαν από το φορτηγό. Κάποιος έφερε μια αγκαλιά σανού και την έβαλε στο πάτωμα του σώματος του φορτηγού. Το αντίσκηνο απλώθηκε πάνω από τον σανό. Μ’ έβαλαν πάνω σ’ αυτό και τοποθέτησαν το γυλιό μου κάτω από το κεφάλι μου.
«Μίσα, μείνε σταθερός! Έλα πίσω αν μπορέσεις».
«Παιδιά, ελπίζω να σας ξαναδώ».
Όσο το φορτηγό ήταν σταματημένο ένιωσα έναν αυξανόμενο έντονο πόνο στο πληγωμένο πόδι. Ήταν ιδιαίτερα οδυνηρός κατά τα λεπτά που το όχημα τρανταζόταν και κουνιόταν και αναπηδούσε. Προφανώς ο οδηγός ήταν ανήσυχος να με μεταφέρει επειγόντως διαμέσου της επικίνδυνης έκτασης της οδού στις ιατρικές βοήθειες του Τάγματος. Οδηγούσε το φορτηγό με μεγάλη ταχύτητα. Η πληγή μου πονούσε σαν κόλαση. Τα βογκητά μου κα οι στεναγμοί μου πιθανόν πνίγονταν από τον θόρυβο του κινούμενου φορτηγού.
Τελικά το φορτηγό σταμάτησε. Σήκωσα έναν αναστεναγμό ανακούφισης. Μια από τις πλευρές του φορτηγού άνοιξε και είδα δυο τραυματιοφορείς. Κοιτάζοντάς με ένας από αυτούς είπε:
«Καλά, αυτός ο άνθρωπος δεν πρέπει να ’ναι βαριά».
«Είμαι χαρούμενος που σου φτιάχνω το κέφι», ήταν η απάντησή μου.
Αυτοί γέλασαν με μένα.
Κατεβάζοντάς με στο φορείο τους, οι τραυματιοφορείς με μετέφεραν σε μια χωριάτικη αποθήκη (υπόστεγο). Η αποθήκη ήταν γεμάτη με πληγωμένους. Το φορείο μου ήταν δίπλα – δίπλα σ’ ένα φορείο που ήταν στο τέλος της σειράς.
Στενοί διάδρομοι ήταν αριστερά ανάμεσα στις σειρές των πληγωμένων. Ένας γιατρός ακολουθούμενος από μια νοσοκόμα πήγαιναν μαζί σ’ αυτούς τους διαδρόμους, εξετάζοντας κάθε πληγωμένο πρόσωπο και δίνοντας οδηγίες στους άνδρες του ιατρικού σώματος που περίμεναν τις εντολές του.
Υπήρχαν πολλοί άσχημα πληγωμένοι, που είχαν ανάγκη για επείγουσα βοήθεια. Ένας τραυματισμένος άνδρας φώναζε: «Μητέρα, μητέρα! Βοήθησέ με!», καθώς αγωνιζόταν να σηκωθεί από το κρεβάτι. Αυτή η ικετευτική (του) έκκληση στο υπόστεγο, στριμωγμένοι με τους πληγωμένους, θα παραμείνει μαζί μου μέχρι το τέλος της ζωής μου.
Τελικά, ο γιατρός με πλησίασε. Μετά από λίγα λεπτά συζήτησης είπε στον δεκανέα να με πάρει στο δωμάτιο χειρουργείου. Ήμουν ευχαριστημένος που με παρακολουθούσε ο γιατρός, αλλά με την προοπτική της χειρουργικής διαδικασίας έγινα νευρικός. Ήταν πιθανό ότι το πόδι μου θα έπρεπε να ακρωτηριαστεί. Ήμουν ανήσυχος.
Ο δεκανέας με μετέφερε με το φορείο σ’ ένα ξύλινο σπίτι που δεν ήταν μακριά από το υπόστεγο. Μπήκαμε στο σπίτι και μ’ έφερε στο δωμάτιο του χειρουργείου. Ήταν ένα μακρύ δωμάτιο. Ήταν αρκετά μακρύ για να έχει μια σειρά από έξι ή επτά κοινά ξύλινα τραπέζια. Ήταν χειρουργικά τραπέζια. Σε κάθε τραπέζι οι χειρούργοι πραγματοποιούσαν χειρουργική διαδικασία πάνω σ’ έναν πληγωμένο άνδρα. Ένα από τα χειρουργικά τραπέζια δεν ήταν κατειλημμένο και ο δεκανέας με έβαλε εκεί πάνω.
Δύο χειρούργοι ήρθαν πάνω από το τραπέζι μου. αυτοί οι δύο άνδρες δεν μου φαίνονταν νέοι εκείνη την ώρα. Μόνο τώρα, νομίζω, ο καθένας τους ήταν 25 ή 26 χρόνων. Υπήρχε τόση καλή διάθεση στον τρόπο αντιμετώπισής τους προς εμένα που ξεχείλιζα απ’ απόλυτη εμπιστοσύνη σ’ αυτούς. Ήμουν σίγουρος ότι αυτοί οι χειρούργοι ήταν πρόθυμοι να με βοηθήσουν και να κάνουν το καλύτερο κατά την εκτέλεση της εγχείρησης. Κείτομαι πάνω – κάτω ήσυχα, περιμένοντας για την απόφασή τους. θα αποφάσιζαν ή να ακρωτηριάσουν το πόδι μου ή να κάνουν μια απόπειρα να το σώσουν. Ήταν πολύ σύντομος ο χρόνος κι είχαν να λύσουν αυτό το πρόβλημα γρήγορα.
Ήμουν ταλαιπωρημένος από ένα σύνθετο κάταγμα του δεξιού οστού του καλαμιού της κνήμης που προκαλούσε ζημιά στα αιμοφόρα αγγεία ως αποτέλεσμα της πληγής από τα θραύσματα της οβίδας. Ευτυχώς από τη στιγμή του τραυματισμού με έφεραν στο χειρουργικό τους τραπέζι χωρίς καθυστέρηση και αρκετά γρήγορα για ν’ αποφύγω τη γάγγραινα. Το κατέβασμα των ποδιών των ασθενών είχε ως αποτέλεσμα τον ακρωτηριασμό εξαιτίας της γάγγραινας στα πόδια τους.
Οι χειρούργοι έκαναν μια ένεση στην σπονδυλική μου στήλη, στο χαμηλότερο τμήμα της. Έδεσαν το σώμα μου στο τραπέζι. Σε σύντομο χρονικό διάστημα τα πόδια μου μούδιασαν. Δεν τα ένιωθα. Οι χειρούργοι λύγισαν κάτω το πληγωμένο μου πόδι. Μια νοσοκόμα στεκόταν από πίσω από το κεφάλι μου κρατώντας το.
Εντελώς ξαφνικά, ένας από τους χειρούργους έκανε μια βαθιά τομή κατά μήκος όλου του καλαμιού. Ο πόνος ήταν ανυπόφορος. Δάκρυα και ιδρώτας με τύφλωσαν. Τέντωσα το σπασμένο σημείο. Αλλά ήμουν δεμένος σφιχτά στο τραπέζι. Η νοσοκόμα κράτησε το κεφάλι μου σκουπίζοντας τον ιδρώτα και τα δάκρυα από το πρόσωπό μου. δεν μπορούσα να την δω καλά. Αλλά έπιασα μια σύντομη ματιά της. Ήταν ένα νεαρό κορίτσι έχοντας μια έκφραση κόπωσης. Κοιτούσε κουρασμένα και εξαντλημένα. Αλλά είχε ένα συμπονετικό βλέμμα στα μάτια της, μια καθησυχαστική στάση και απαλά χέρια. Κοιτούσε ουρανόσταλτα προς εμένα.
Η εγχείρηση ήταν σε εξέλιξη. Προσπαθούσα σκληρά να σταθώ δανειζόμενος δύναμη και κουράγιο από τα χέρια της νοσοκόμας. Οι χειρούργοι διείσδυσαν με τα χειρουργικά τους εργαλεία μέσα στην τομή του τραύματός μου. Αυτή η χειρουργική εκτέλεση προκάλεσε έναν δυνατό πόνο που μ’ έκανε να σφίγγω τα δόντια μου. Αλλά το χειρουργείο φάνηκε να διαρκεί για πάντα. Ήμουν σε απόγνωση και μαζεύοντας το κουράγιο μου ρώτησα τη νοσοκόμα: «Θα τελειώσει αυτό σύντομα;» Λύγισε προς τα εμπρός το πρόσωπό μου και μου ένευσε με το κεφάλι της. Έπειτα είπε: «Ράβουν, τώρα, την πληγή». Ένα μεγάλο κύμα ανακούφισης με διέτρεξε.
Ο χειρούργος μου έδειξε ένα κομμάτι θραύσματος οβίδας που είχε αφαιρέσει από την πληγή.
Είχαν επιδέσει το τραύμα. Ένας σταθερός νάρθηκας το πλαισίωνε. Τώρα κοίταξα στα άλλα χειρουργικά τραπέζια στο δωμάτιο. Είδα χειρούργους να εκτελούν εγχειρήσεις. Ένας βραχίονας ακρωτηριαζόταν. Ο πληγωμένος άνδρας ήταν υπό γενική αναισθησία. Ήταν εξ ολοκλήρου ανίδεος για την συμφορά του. Μερικοί άλλοι πληγωμένοι άνδρες βογκούσαν και ξεφώνιζαν.
Ένας άλλος πληγωμένος άνθρωπος ήρθε στο τραπέζι μου και οι γιατροί που έγιναν τόσο αγαπητοί σε μένα συγκεντρώθηκαν πάνω στο νεοφερμένο. Ο δεκανέας με οδήγησε έξω από το δωμάτιο στη μπροστινή σκεπαστή βεράντα του σπιτιού. Ο ουρανός ήταν γαλάζιος. Ο αέρας ήταν ζωηρός και αναζωογονητικός. Ένιωσα ένα συναίσθημα ασφάλειας και γαλήνης. Ένα αμαξάκι, που οδηγούσε ένα άλογο, στάθηκε κοντά στη βεράντα. Ο αμαξάς, που ήταν όπως φαινόταν ένας Λιθουανός χωρικός, κράτησε το άλογο από το χαλινάρι. Ο δεκανέας με έβαλε στο κάρο. Τελικά, ο αμαξάς κατέληξε να γίνει ένας ντόπιος κάτοικος. Θα έπρεπε να μιλάει μερικές λέξεις στα ρώσικά. Με ρώτησε: «Ποιο είναι το όνομά σου; Από πού κατάγεσαι;» Του είπα πως ήμουν ένας κάτοικος της Άπω Ανατολής της Σοβιετικής Ένωσης. «Πρέπει να πας μ’ ένα επιβατικό τραίνο για 13 ή 14 μέρες για να διανύσεις την απόσταση από το σπίτι μου στη Λιθουανία» είπα περήφανα. Ήταν έκπληκτος από την απίστευτη απόσταση. Ξαφνικά, ο αμαξάς τράβηξε τα ηνία του αλόγου. Κοίταξε τον ουρανό. Ήταν ανήσυχος και τρομαγμένος.
Στον ουρανό, τα εχθρικά βομβαρδιστικά καταδιωκτικά αεροπλάνα έρχονταν σε σχηματισμό. Η συνοδευτική δύναμη των καταδιωκτικών κινήθηκε σε τροχιά πάνω από την βομβαρδιστική διάταξη σαν ανώτερη κάλυψη.
Δώδεκα ναζιστικά αεροπλάνα πλησίαζαν στις εγκαταστάσεις της Ιατρικής βοήθειας του Τάγματος. Ήταν προφανές ότι σκοπός τους ήταν να βομβαρδίσουν και να πυροβολήσουν αυτό από αέρος. Μπορούσα να δω βομβαρδιστικά Στούκας και καταδιωκτικά καθέτου εφορμήσεως Μέσερσμιτς, ακριβώς πάνω από το κεφάλι μου αλλά σε μεγάλο ύψος. Ήταν γενναίοι. Πετούσαν κοντά.
Το ναζιστικό αεροσκάφος ήταν ακριβώς από πάνω μας όταν είδα ένα σμήνος από Σοβιετικά Γιάκς – καταδιωκτικά πετώντας ν’ ανακόπτουν αυτόν τον εχθρικό σχηματισμό. Μια εναέρια μάχη ξεκίνησε. Ξάπλωσα ανήμπορος στο κάρο. Ο αμαξάς στάθηκε κοντά στο άλογο κρατώντας το από τα ηνία του. Παρακολουθούσαμε την εναέρια μάχη με τεντωμένη προσοχή. Η τύχη μας εξαρτιόταν από την έκβαση αυτού του αγώνα. Ήμασταν προορισμένοι να πεθάνουμε εκτός κι αν τα Γιάκς κατέρριπταν το εχθρικό αεροσκάφος ή το έδιωχναν.
Τα Σοβιετικά μας καταδιωκτικά έμπαιναν απρόσκλητα στον εναέριο χώρο πάνω από την περιοχή και προσέλκυαν τους ναζιστές πιλότους. Ίχνη γέμιζαν τον ουρανό. Αεροπλάνα ήταν καθ’ οδόν κάτω ή στον πηγαιμό ψηλά.
Είδα ένα Μέσερσμιτς να πέφτει κάτω φλεγόμενο. Ένα από τα αεροπλάνα άρχισε πλάγιες τούμπες και περιστροφές. Ένα Στούκας, ανέβηκε άσχημα στα ύψη, ρίχνοντας τις βόμβες του σ’ ένα χωράφι.
Οι εκρήξεις έστειλαν μεγάλους θερμοπίδακες της γης στον αέρα. Τα ναζιστικά αεροπλάνα που ξέφυγαν την καταστροφή εγκατέλειπαν βιαστικά το πεδίο της μάχης.
Ο Λιθουανός αμαξάς μου ένευσε με το κεφάλι ενθαρρυντικά κι έκανε το άλογο να προχωρήσεις. Υπέθεσα ότι ήταν ο ιδιοκτήτης τους αλόγου και του κάρου’ δεν μπορούσε να ζήσει χωρίς αυτά.
Ήμουν εξασθενημένος εξαιτίας της υπερέντασης λόγω της εμπειρίας μου. Έκλεισα τα μάτια μου.
Τώρα η χώρα ήταν ομαλή, ο βρώμικος δρόμος ήταν στρωτός και το κάρο πήγαινε χωρίς τραντάγματα. Ο αμαξάς με οδήγησε σ’ έναν σιδηροδρομικό σταθμό. Ένα φορτηγό τραίνο στεκόταν σε μια μονή σιδηροδρομική γραμμή. Ήταν κατασκευασμένο από έναν αριθμό παλιών καλών βαγονιών. Υπήρχαν άμαξες που τις έσερναν άλογα, με τραυματίες τριγύρω από το τραίνο. Τραυματιοφορείς φόρτωναν τους πληγωμένους στα βαγόνια.
Όταν ήρθε η σειρά μου να με πάρουν από το κάρο, ο αμαξάς μου με χαιρέτησε με το χέρι του και ύψωσα το χέρι μου ως αντίδραση στον δικό του φιλικό χαιρετισμό. Στο βαγόνι, οι πληγωμένοι άνδρες τοποθετήθηκαν με τα φορεία τους πάνω στα ξύλινα σανδιδοκρέβατα. Σύντομα το τραίνο ξεκίνησε. Στο μισοσκόταδο του βαγονιού, ο καθένας υπέφερε τον επίμονο πόνο του κατ’ ιδίαν. Τελικά το τραίνο σταμάτησε. Βγήκαμε απ’ αυτό.
Στο μέρος που σταμάτησε το τραίνο, υπήρχαν εμφανή σημάδια των πρόσφατων μαχών. Πολλά τούβλινα σπίτια του ενός ορόφου καταστράφηκαν σ’ αυτή την προαστιακή περιφέρεια από τις φθορές του πολέμου. Ήταν η πόλη Κάουνας. Ένας τραυματιοφορέας μου είπε πως η Κάουνας είχε ελευθερωθεί τρεις εβδομάδες πριν, την 1η Αυγούστου.
Σε λίγο, τα άλογα με τα κάρα, φορτωμένα με πληγωμένους προσέγγιζαν την πόρτα ενός νοσοκομείου. Μπόρεσα να δω καλά διατηρημένες κατασκευές και γραφεία. Σε μια περιφραγμένη αυλή του νοσοκομείου, υπήρχαν πολλά φορεία μεταφέροντας τραυματισμένους άνδρες σε ανοιχτούς χώρους. Τοποθετούνταν σε μια μακριά σειρά.
Ο γιατρός πήγαινε από τραυματία σε τραυματίας, κάνοντας ερωτήσεις, διαβάζοντας βιαστικά κάθε ιστορικό, σημειώνοντας την επίδεση προς εξέταση κάθε πληγής. Ήταν σ’ αυτό το σημείο που οι πληγωμένοι άνδρες ξεδιαλέγονταν. Οι γιατροί έβγαζαν τις αποφάσεις τους. Αυτοί που έπρεπε να τύχουν μακρύτερης νοσηλείας (ήθελαν περισσότερο χρόνο να γιατρευτούν), πήγαινα προς τα πίσω. Οι πιο πολλοί απ’ αυτούς ταξίδεψαν με το τραίνο.
Ο γιατρός κοίταξε την ρωγμή του ποδιού μου και είπε στους δεκανείς να με μεταφέρουν στο νοσοκομείο. Ανέβηκαν τις σκάλες και βρήκα τον εαυτό μου στο δεύτερο πάτωμα. Μπόρεσα να δω την πολύχρωμη τζαμένια στέγη της αίθουσας. Ήμουν εντυπωσιασμένος. Η αίθουσα με το νοικοκυρεμένο πάτωμά της και τους τοίχους, μου φάνηκε πολυτελής. Παρουσίαζε μια χτυπητή αντίθεση προς τις συνθήκες που βίωνα για τα περίπου δύο χρόνια της θητείας μου στον Κόκκινο Στρατό. Συνήθισα να ζω σε καταφύγια και στρατώνες κι αυτή η νοσοκομειακή αίθουσα μου φαινόταν όμορφη. Αλλά δεν ήξερα ακόμα τι ομορφιά με περίμενε μπρος.
Ο δεκανέας μ’ έφερε σ’ έναν θάλαμο, με πήρε από το φορείο και μ’ έβαλε σ’ ένα ξύλινο ιατρικό όχημα. Μια νοσοκόμα εισήλθε στο δωμάτιο. Ήταν ένα νεαρό κορίτσι της ηλικίας του. Τα μάτια μου καρφώθηκαν πάνω της αμέσως. Ήμουν πλήρως ξελογιασμένος με τη χτυπητή ομορφιά της. Τα χαρακτηριστικά της ήταν ωραία. Μπορούσα να δω τη λιακάδα να λαμπιρίζει πάνω στα χρυσά μαλλιά. Ήταν προκλητική. Δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια απ’ αυτή αν και ήμουν γνώστης του πόσο επαίσχυντο ήταν για μένα να την κοιτάζω παρατεταμένα. Ένιωθα ασυγκάλυπτο θαυμασμό για τα γκριζογάλανα μάτια της, τη λεπτότητα, την κομψότητα, την ικανότητα.
Μεταχειρίστηκε την πληγή μου επιδέξια και γρήγορα. Ήταν μια σχολαστική, κοπιαστική δουλειά. Με τα επιδέξια δάκτυλά της αφαιρούσε τους επιδέσμους που ήταν μουσκεμένοι με αίμα και πύο. Πονούσε (η πληγή) ενώ την περιποιόταν αλλά δεν τολμούσα να βογκήσω. Πράγματι, θα μπορούσε να ήταν ντροπή να εκθέσω τον εαυτό μου όπως ένα αδύναμο πλάσμα. Άλλαξε τους επιδέσμους. Έπειτα άρχισε να τοποθετεί το πληγωμένο πόδι μου σ’ ένα σοβαντισμένο καλούπι. Όταν τελείωσε τη δουλειά της, η ευγνωμοσύνη μου για τον γύψο ήταν ειλικρινής. Μου έστειλε ένα τρεμουλιαστό χαμόγελο, είναι αποτυπωμένο στη μνήμη μου.
Ο γνώριμος δεκανέας με μετέφερε κάτω σ’ ένα μεγάλο δωμάτιο. Υπήρχαν μερικοί πολύ άσχημα τραυματισμένοι άνδρες, ξαπλωμένοι εκεί, πάνω σε ξύλινα σανιδένια κρεβάτια. Ήμασταν στο, κατασκευασμένο από το 1851, Ιατρικό Εκκενωμένο Νοσοκομείο της πόλης Κάουνας.
Την επόμενη μέρα, πήραμε ένα ιατρικό τραίνο. Οι τραυματίες που ήταν φορτωμένοι σε καλά βαγόνια, τα φορεία τους τοποθετημένα κοντά μεταξύ τους πάνω σε ξύλινα κρεβάτια φτιαγμένα από σανίδες. Ένας ιατρικός εκπαιδευτής, ένας άντρας στο μέσον της δεκαετίας μετά τα είκοσί του, ανέλαβε τη φροντίδα των τραυματισμένων στο βαγόνι. Προφανώς σήκωνε την ευθύνη για μερικά βαγόνια…. Όταν μεγάλωνε η νύχτα εισερχόταν στο βαγόνι κι έλεγε καλοδιάθετα: «Τώρα, αγόρια, το τραίνο θα σας φροντίσει στα οπίσθια. Ποιος θέλει ένα δοχείο νυκτός, πάρτε το χωρίς καθυστέρηση καθώς το τραίνο ξεκινάει σύντομα».
Ο ουρανός έγινε σταθερά σκοτεινότερος, τ’ αστέρια ήταν σκορπισμένα στο σκοτάδι. Η πόρτα του βαγονιού ήταν κλειστή και το τραίνο ήταν στον πηγαιμό του. Όλη τη νύχτα το τραίνο κινούνταν χωρίς στάση σε κάποιο σταθμό. Την πιο πολλή ώρα ήταν κατασκότεινα στο βαγόνι κατά τη διάρκεια της νύχτας. Όταν η καινούρια μέρα ανέτειλε, το τραίνο σταμάτησε και η πόρτα άνοιξε. Ο γιατρός μας ανέβηκε στο βαγόνι. Εξέτασε εκείνους τους άνδρες που ήταν άσχημα. Στον καθένα έδωσε μια μερίδα ξηράς τροφής.
Το τραίνο ξεκίνησε ξανά. Στη διάρκεια της μέρας σταμάτησε για λίγο. Κοιτάζοντας με προσπάθεια έξω από την ανοιχτή πόρτα, μπορούσαμε να δούμε μια εξοχή ή έναν μικρό σιδηροδρομικό σταθμό. Αυτό δεν μας έλεγε που κατευθυνόταν το τραίνο μας.
Τη δεύτερη νύχτα της παραμονής μας στο βαγόνι έπεσα. Κάποιοι πληγωμένοι ένιωσαν χειρότερα. Μετά τα μεσάνυχτα στα κατασκότεινα, μπορούσα ν’ ακούσω έναν άνδρα να κραυγάζει στην ουκρανική γλώσσα: «Θεέ μου, Θεέ μου! Βοήθησέ με!»
Υποφέραμε, όχι μόνο από τις πληγές μας. φορούσαμε ακόμη τα εσώρουχα και τις στρατιωτικές μπλούζες και παντελόνια που τα είχαμε φορέσει από τη γραμμή του Μετώπου. Αυτά τα ρούχα ήταν διαποτισμένα με ιδρώτα, αίμα και βρωμιά. Κάποιοι άνδρες παραπονούνταν πως ένιωθα ψείρες στο δέρμα τους.
«Πότε θα φτάσουμε στον τόπο του προορισμού μας;» Αυτή την απελπιστική ερώτηση απευθύναμε στον γιατρό όταν ήρθε στο βαγόνι το πρωί. Ο γιατρός είπε ότι ήταν ολότελα ανίδεος αυτού. Πρόσθεσε: «Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει σε ποιο δρόμο θα στρίψει το τραίνο στην επόμενη διακλάδωση του σιδηρόδρομου».
Μετά από μερικές ώρες του αξιοθρήνητου ταξιδιού, νιώσαμε πως το τραίνο επιβράδυνε. Σταμάτησε. Η πόρτα του βαγονιού άνοιξε και στην είσοδό του στεκόταν μια ομάδα κοριτσιών που φορούσαν στρατιωτικές στολές. Οι πράσινες μπλούζες τους με τις καλοσιδερωμένες επωμίδες ήταν φροντισμένες και ταιριαστές καλά πάνω τους. Οι φούστες τους ήταν από χαμηλότερα από το γόνατο σε μήκος κι έδειχναν το φάρδος και το περίγραμμα των γοφών τους. Τα πόδια τους μέσα σε μπότες και μακριές κάλτσες, ήταν όλο χάρη.
Γοργά κα δραστήρια σκαρφάλωσαν πάνω στο βαγόνι. Αμέσως το βαγόνι έγινε πλήρες με τα πανέμορφα πρόσωπά τους και γέμισε με τις κεφάτες φλυαρίες τους. Η στάση τους προς εμάς ήταν της καλής διάθεσης και φροντίδας. Τις καλωσορίσαμε.
Οι στρατιωτίνες πήραν τα φορεία μας και μας μετέφεραν σε μια ευρύχωρη αίθουσα, νομίζω ήταν η αίθουσα του Λευκορωσικού Σιδηροδρόμου στη Μόσχα. Υπήρχαν πολλοί τραυματίες στην αίθουσα και τα φορεία τους ήταν σε χώρο σχετικά μακριά το ένα από το άλλο. Το ταβάνι ήταν πολύ ψηλό. Ένιωσα σαν να βρήκα τον εαυτό μου σ’ ένα βασιλικό παλάτι. Ένας τραγουδιστής ντυμένος με στρατιωτική στολή στεκόταν τραγουδώντας δημοφιλή τραγούδια του Μετώπου στο μέσον της αίθουσας. Το κυρίως γεύμα στρώθηκε σ’ ένα σκαμνί προς το μέρος μου. είχα τρία πιάτα κύριο γεύμα για πρώτη φορά εδώ και πολλούς μήνες.
Είδα ότι τώρα και πάλι, οι πληγωμένοι μεταφέρονταν έξω από την αίθουσα. Τώρα τρεις νεαρές στρατιωτίνες ήρθαν προς εμένα.
«Γεια, αγαπημένε, πώς είσαι;»
«Καλύτερα απ’ ότι ήμουν χθες.»
«Ποιο είναι τ’ όνομά σου; Α, αγαπητέ, πόσο άσχημα πληγωμένος είσαι! Μην φοβάσαι, θα έρθουμε πίσω.»
Έφυγαν αλλά σε λίγο επέστρεψαν. Παίρνοντας το φορείο μου με μετέφεραν έξω από την αίθουσα και στο κάτω πάτωμα στην πλατεία. Είδα διάφορα είδη ασθενοφόρων οχημάτων. Με μετέφεραν σ’ ένα ασθενοφόρο, γλίστρησαν το φορείο μου ανάμεσα από τις ήδη ανοιγμένες πόρτες και το τοποθέτησαν στην πάνω πλευρά του ραφιού. Έπειτα, ένας ακόμη πληγωμένος άνδρας μεταφέρθηκε και το φορείο του τοποθετήθηκε στο απέναντι ράφι. Ένας γιατρός πήρε τη θέση του κάτω από τα ράφια.
Το ασθενοφόρο κατευθύνθηκε προς ένα απομακρυσμένο νοσοκομείο της Μόσχας. Δεν φρόντισα σε ποιο απ’ όλα τα νοσοκομεία θα πήγαινα. Ανατράφηκα να πιστεύω στην αίσθηση ευθύνης των ανθρώπων. Ήμουν σίγουρος πως οι γιατροί θα μου έδιναν την κατάλληλη φροντίδα σε οποιοδήποτε νοσοκομείο.
Τώρα, ο οδηγός μετέφερε το ασθενοφόρο σε μια ομαλή στάση. Δυο τραυματιοφορείς με μετέφεραν σε μια αίθουσα υποδοχής και μ’ έβαλαν στο πάτωμα. Έφυγαν και μ’ εγκατέλειψαν στο φορείο. Μια νοσοκόμα ντυμένη με μια σκούρα ποδιά εισήλθε στο δωμάτιο και με πλησίασε. Ήταν πιθανώς κοντά στα τριάντα της.
Άλλη μια νοσοκόμα μπήκε στο δωμάτιο μια με πήρε σ’ ένα λουτρό. Αφήρεσα τα βρώμικα ρούχα μου εντελώς και με έπλυνα προσεχτικά παίρνοντας προφυλάξεις ώστε να γλιτώσω τα αισθήματα της αναστάτωσής μου. Η απλή απομάκρυνση της βρωμιάς που συσσωρεύτηκε για πολλές εβδομάδες πήρε χρόνο και προσπάθεια. Είχα ακόμη την στρατιωτική μου μπότα στο αριστερό πόδι. Στο Μέτωπο η οπλισμένη ομάδα μπορεί να επαγρυπνά κάθε λεπτό. Έχεις να τρέξεις βιαστικά προς το πεδίο της μάχης αμέσως. Καθώς δεν βγάζεις ποτέ τις μπότες σου πρέπει να έχεις αυτές πάνω σου πριν από κείνη τη στιγμή.
Οι νοσοκόμες έβγαλαν την αριστερή μου μπότα. Είχαν να βγάλουν μια πηχτή κρούστα βρωμιάς από την φτέρνα και τα δάκτυλα του ποδιού μου. Μου φόρεσαν καθαρό σώβρακο, ένα εσώρουχο φανελάκι και πιτζάμες. Μεταφέρθηκα σ’ έναν θάλαμο και οι ασθενείς με καλωσόρισαν.
Ήμουν ένας νοσηλευόμενος ασθενής του Ινστιτούτου Σκλιφόβσκι, γνωστό στη Μόσχα και σ’ ολόκληρη τη χώρα.
Την ώρα του ύπνου, όταν οι άλλοι ασθενείς κοιμούνταν, βρισκόμουν με τα μάτια ανοιχτά. Η πληγή μου μέσα από την κρούστα του γύψου με ενοχλούσε με ανυπόφορη φαγούρα. Καθώς έβαλα το πόδι μου σε μια αναπαυτική θέση, η κίνηση προκάλεσε έναν οξύ πόνο. Μόλις έγινε αυτό ακούστηκε επωδός από βογκητά.
Η νοσοκόμα κρυφοκοίταξε στο θάλαμο και ήρθε στο κρεβάτι μου.
«Είναι κάτι που θέλεις;»
«Είμαι εντάξει, ευχαριστώ.»
«Προσπάθησε να κοιμηθείς.»
«Καλά, μπορώ να προσπαθήσω να το κάνω.»
Την επόμενη μέρα ο γιατρός με εξέτασε και η νοσοκόμα με πήρε στο εξεταστήριο.
Αφαίρεσε το γύψο από το πόδι μου. Ήταν σκληρή δουλειά να το κάνει. Ο γύψος είχε γίνει σκληρός. Πυκνό υγρό πύο είχε συσσωρευτεί μέσα στο γύψο. Τώρα έρεε μέσα σε μια λεκάνη.
Η νοσοκόμα ήταν προσεκτική στύβοντας το πύο έξω από την πληγή. Η λεκάνη ήταν γεμάτη με αυτό, όλο και περισσότερο. Το πύο έβγαζε μια απαίσια μυρωδιά. Ένιωθα άρρωστος. Ήταν προφανώς αηδιαστική για τη νοσοκόμα επίσης. Αλλά προχωρούσε σταθερά με την εργασία της. Όσο περισσότερο την παρακολουθούσα να κάνει αυτό, τόσο περισσότερο θαύμαζα το εκφραστικό της πρόσωπο και την συμπεριφορά της.
Υπήρχαν τρεις ακόμη ασθενείς στο θάλαμο. Ένας μεσήλικας πολίτης, στη δεκαετία μετά τα σαράντα του, βρισκόταν στο κρεβάτι κοντά στο δικό μου. ήταν κοινωνικός και καλοδιάθετος. Μου είπε τη θλιβερή ιστορία του. Χτυπήθηκε από ένα αυτοκίνητο όταν διέσχιζε ένα δρόμο. Τώρα υπέφερε από μώλωπες και κατάγματα. Ήταν ένας Μοσκοβίτης. Η σύζυγός του τον επισκεπτόταν καθημερινά. Πάντοτε ρωτούσε γεμάτη φροντίδα να μάθει σχετικά με την υγεία μου, το ίδιο και για τους άλλους ασθενείς στο θάλαμο.
Ο ασθενής που βρισκόταν στον απέναντι τοίχο, ήταν ένας ανώτερος αξιωματικός, ένας άντρας στην αρχή της δεκαετίας μετά τα τριάντα του. Είχε άσχημη πληγή από το Μέτωπο. Οι γιατροί ανακάλυψαν συμπτώματα γάγγραινας στο πληγωμένο του πόδι. Ειπώθηκε βαριά σ’ αυτόν κι ήταν σιωπηλός τον περισσότερο καιρό. που και που, όταν ένιωθε καλύτερα, συζητούσαμε σχετικά με τα σπίτια μας και τα μέρη που ζούσαμε πριν τον πόλεμο.
Το κρεβάτι κοντά στο παράθυρο καταλήφθηκε από τον νεαρότερο ασθενή στο θάλαμό μας. ήταν ένας μεγαλύτερος μαθητής, πάνω – κάτω 16 ετών. Σαν περιπατητικός ασθενής ήταν πρόθυμος να εξυπηρετήσεις τον καθένα μας πηγαίνοντας και φέρνοντας μια νοσοκόμα ή ένα γιατρό. Μια ζεστή αμοιβαία αρμονική σχέση διατηρήθηκε ανάμεσα στους ασθενείς του θαλάμου.
Το απόγευμα της 29ης Αυγούστου, όταν τα τζάμια του παραθύρου σκοτείνιασαν στο θάλαμο, πήρε το μάτι μου πολύχρωμες λάμψεις πάνω τους. ήταν ένα όμορφο θέαμα και εμφανίστηκε ξανά και κάθε φορά έπειτα από έναν μακρινό θόρυβο του πυροβολικού. Τότε, άκουσα τον μεσήλικα σύντροφο του θαλάμου να λέει:
«Μίσα, μην κοιτάς τόσο προβληματισμένος. Είναι ένας χαιρετισμός σε καθεμιά επιτυχία των Σοβιετικών Δυνάμεών μας στο Μέτωπο.»
«καλά, δεν έχω δει ποτέ χαιρετισμό πυροτεχνημάτων.»
«Είμαι σίγουρος πως θα ξαναδείς αυτούς τους χαιρετισμούς. Συνήθως ρίχνουν έναν χαιρετισμό των είκοσι ομοβροντιών για να τιμήσουν τις νικηφόρες δυνάμεις μας.»
Αργότερα άκουσα πως η επιχείρηση “Bagration” τελείωσε εκείνη την ημέρα της 29ης Αυγούστου. Επίσης έμαθα πως εκείνη την ημέρα στη Ρουμανία, το 3ο Ουκρανικό Μέτωπο του Τολμπουκίν συνέλαβε 106.000 Γερμανούς αιχμαλώτους.
Στις 30 Αυγούστου, οι Σοβιετικές Δυνάμεις πήραν το Πλοέστι και την επομένη μέρα εισήλθαν στην πρωτεύουσα της Ρουμανίας. Χάρηκα που οι χαιρετισμοί τίμησαν το κουράγιο, την ανδρεία και τον ηρωισμό των Σοβιετικών Δυνάμεων.
Στις 9 Σεπτεμβρίου είχα την ακτινογραφία της πληγής μου. Ύστερα είχα χειρουργική επέμβαση στο δεξί μου πόδι. Χρησιμοποιώντας μια ειδική συσκευή ο χειρούργος τέντωσε το δεξί μου πόδι, έφτιαξε το σπασμένο οστό του καλαμιού μου σε μια περισσότερη στητή θέση. Έπειτα το πόδι τοποθετήθηκε σ’ ένα κυκλικό γύψινο καλούπι.
Η ανάρρωσή μου δεν ήταν γρήγορη. Δεν μπορούσα ακόμη να περπατώ με πατερίτσες. Τι μπορούσα να κάνω; Απλώς να στοχάζομαι πάνω στην εμπειρία μου. Έχοντας περάσει μέσα από τα βάναυσα γεγονότα του πολέμου, εκτίμησα τα αισθήματα της φιλίας, της καλής διάθεσης, της αφοσίωσης.
Μου ’ρθε μια ιδέα: «Ο πόλεμος φέρνει το καλύτερο σε πολλούς άνδρες.» Αλλά δεν προσποιούμαι πως αυτό το συμπέρασμα ήταν τελικό. Έχω ακόμη να το στοχαστώ αυτό.
Αυτό που ήξερα σίγουρα, είναι πώς οι άνδρες της γενιάς μου έκαναν το καλύτερο για να εκτελέσουν το καθήκον τους. ανακάλυψαν πώς ήταν ικανοί να κάνουν πολύ περισσότερα από όσα είχαν ποτέ φανταστεί ως δυνατά να γίνουν.
Ούτε ένας άνδρας ανάμεσα στους βετεράνους του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου θα ήθελε να περάσει από την αρχή ως το τέλος τις δοκιμασίες του ξανά, αλλά εμείς, οι βετεράνοι εκείνου του πολέμου, είμαστε υπερήφανοι που δοκιμαστήκαμε τόσο σοβαρά και κριθήκαμε επαρκείς. Η μόνη θλίψη είναι για κείνους τους φίλους που ποτέ δεν επέστρεψαν.     ΜΙΧΑΗΛ ΡΟΥΝΤΝΙΚ, Ρωσία (Φεβρουάριος 2001).

ΡΩΣΙΑ________________________________________________________________________________________________(*) Ποίημα της Αμερικανίδας ΡΟΥΘ ΝΕΪΛΟΡ, σε ελληνική απόδοση από τη Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη  *  RUTH NAYLOR “FOR EDIE DUNBAR” – Greek Translation by ZACHAROULA GAITANAKI, IWA, Μay 2009.

What is a poem?
It’s a springtime prom for words
that cuddle and dance.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΤΙ ΝΤΑΝΜΠΑΡ

Τι είναι ένα ποίημα;
Είναι ένας ανοιξιάτικος χορός για τις λέξεις
που σφιχταγκαλιάζονται και χορεύουν.

__________________________________________________________________________________________

(*) YAO HUI’s POEMS in Greek – translation by Zacharoula Gaitanaki, IWA.  *  ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΙΝΕΖΟΥ ΓΙΑΟ  ΧΟΥΪ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

Ο ΓΙΑΟ ΧΟΥΪ είναι ένας φημισμένος ποιητής και συγγραφέας της σύγχρονης Κίνας, γεννημένος το 1965 στην πόλη Ρενχουάϊ της επαρχίας Γκουϊζχού. Έχει εκδώσει ποίηση, μυθιστορήματα, πεζογραφία, κριτική κ.λ.π., για τα οποία έχει κερδίσει πολλά βραβεία και η δουλειά του φιλοξενείται σε Ανθολογίες, όπως η «Επίλεκτη ποίηση του 1987», «Αλμανάκ της Νέας κινέζικης ποίησης» (1998), «Ετήσια συλλογή της Κινέζικης ποίησης», «Επίλεκτη ποίηση της Δημιουργίας του Αιώνα», «Επιλογή Επίλεκτης κινέζικης ποίησης της δεκαετίας του ’90», «Περιήγηση ανάγνωσης στην σύγχρονη κινέζικη ποίηση 1949 – 2009» κ. ά. Έχει λάβει μέρος στην Εθνική Συνάντηση πάνω στη λογοτεχνική δημιουργία από τους Νέους συγγραφείς, στη Συνάντηση Ποίησης της Νεολαίας από το περιοδικό «Ποίηση» και το Εθνικό Πεν Κλάμπ Πεζογραφίας – Ποίησης. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές: «Το όνειρο των δύο ειδών των ανθρώπων» (2 συγγραφείς), «Ο χρόνος στις φλόγες», «Η αόριστη υπόσχεση», «Με ποιους καιρούς είμαι πλησίον» (Κινέζικα – αγγλικά) και μία συλλογή διηγημάτων με τον τίτλο «Μέσα από την απέραντη βροχή». Επιπροσθέτως έχει επιμεληθεί και συντάξει πολλές συλλογές ποίησης και πεζογραφίας. Το 2008 θεωρήθηκε ως ένας από τους 10 πιο ισχυρούς ποιητές της επαρχίας του στα 30 χρόνια από το άνοιγμα της Κίνας προς τον έξω κόσμο. Είναι μέλος της Ένωσης Κινέζων Συγγραφέων, Διευθυντής της Ένωσης Συγγραφέων της επαρχίας του και Αντιπρόεδρος της Εταιρείας Συγγραφέων της πόλης Ζουνιϊ. Μερικά από τα ποιήματά του έχουν μεταφραστεί σε πολλές ξένες γλώσσες.

ΝΥΧΤΑ  *  NIGHΤ

Τη σκοτεινή νυχτιά αφήνουν όλα αυτά:
η σκιά των λουλουδιών, η φλεγόμενη σιωπή,
ο χρόνος του οστού ξαφνικά εκρήγνυται,
η σκοτεινή νυχτιά τυλίγει καθετί
που ένας ονειροπόλος προσπαθεί να κρατήσει,
η σκοτεινή νυχτιά γλιστρά τόσο απότομα…
πάλι ξανά,
χάνεται η καλύτερη ανάμνηση.

Τι κοιτάζω από μακριά;
η νύχτα τινάζεται και γυρίζει,
κάποτε άγγιξα κάποιον θερμά,
του οποίου η σκιά ήταν ακτινοβόλα,
πρέπει να περάσω
διαμέσου του θαύματος του σκοταδιού;

Κι αυτή τη στιγμή η εξασθενημένη φωνή
πέφτει σαν τα σύννεφα,
εκείνοι οι άνθρωποι περιμένουν το μέλλον,
τελικά χάνουν τον μοναδικό σκοπό
της αναμονής που αξίζει.

Πόση πολλή ζημιά θα φέρει η σκοτεινή νυχτιά;
Σαν τάφος στρωμένος με βρώμικες λεπίδες,
η σκοτεινή νύχτα είναι παγερά κρύα,
τι γίνεται με τον πόνο;
Όταν όλοι οι σκελετοί μου εξαφανίζονται ήσυχα,
μέχρι ποιου σημείου η φλογισμένη ψυχή μου
θα καίγεται αδιάκοπα στην έρημο.

ΑΝΘΙΣΜΕΝΟ ΚΛΑΔΙΦΑΡΜΑΚΟ  *  MEDICINE

Το λουλούδι στον καθρέφτη ονειρεύεται
την πονεμένη σάρκα και τα κόκαλά μας.

Το όνειρο ενός θρύλου. Στον διχαλωτό δρόμο
η πατημασιά είναι σκοτεινή, πριν το τραγούδι
πέσει σε σκράμπλ που τα κομμάτια συνήθιζαν
να γράφουν βιαστικά λέξεις μαζί,
να συμπληρώνουν την άνεση και τη χαρά;

Η σκιά της πέτρας είναι παλιά,
ποιος κοιμάται πάνω από την ιατρική οδηγία;
Μια υψηλή δόση πικρόγλυκου εγκαταλείπει την εποχή
που αποπειράται μια επιστροφή;
Στις στάλες του σκοτεινού νερού
γεμίζει με φλόγα διάσωσης.

Ο γιατρός ΤCM με την πένα γελά πονηρά.
Έχουμε πυρετό.
Α, ζούμε αρκετά ευτυχισμένα.

Η φαντασία εκείνη τη νύχτα, κι αυτή τη στιγμή,
κάποιος ονειρεύεται του λουλουδιού στον καθρέφτη.
Απόδοση στα ελληνικά από τη ΖΑΧΑΡΟΥΛΑ ΓΑΪΤΑΝΑΚΗ. * Translation by ZACHAROULA GAITANAKI, December 2010.

____________________________________________________________________________________________

ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΚΙΝΕΖΟ ΠΟΙΗΤΗ ΝΤΙ ΜΠΕΪ (ποίημά του στα ελληνικά από τη Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη, Σεπτέμβριος 2009)  *    THE POET DI BAI FROM CHINA. Greek translation by Zacharoula Gaitanaki, September 2009.

Ο ΝΤΙ ΜΠΕΪ γεννήθηκε το 1971 και είναι ένας φημισμένος ποιητής της σύγχρονης Κίνας. Το πραγματικό του όνομα είναι Γιου Ξιαοφάνγκ και κατάγεται από την επαρχία Γιανγκσού της Κίνας. Σήμερα είναι Διευθυντής της Βόρειο – Αμερικανικής Εταιρείας της Κινέζικο – Δυτικής Πολιτιστικής Επικοινωνίας στον Καναδά και συνεργαζόμενος συντάκτης του πολύγλωσσου λογοτεχνικού περιοδικού «Τριμηνιαίο των Παγκόσμιων Ποιητών». Το 2008 έλαβε το «Βραβείο για την Διεθνή Λογοτεχνία και τις Τέχνες» από την «Δ.Ε.Ε.Λ.» (Διεθνή Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών & Καλλιτεχνών). Η σημαντικότερη ποιητική του δουλειά εμπεριέχεται στην έκδοση «Η Άρια του Άδωνη».

ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΑ ΠΟΥ ΑΝΖΑΗΤΟΥΣΑ ΠΟΛΥ ΚΑΙΡΟ  *  HE IS THE SPANISH BOY I HAVE BEEN SEARCHING FOR LONG

Αυτός είναι το αγόρι από την Ισπανία
που αναζητούσα για πολύ καιρό,
είναι όμορφος, είναι έκλυτος, τα μάτια του
είναι τ’ άστρα που με στριφογυρίζουν στο κρεβάτι.

Έλα! Ωραίε άντρα. Για μένα, αυτός λέει,
ελεύθερα λουλούδια έχουν ανθίσει στον αγρό,
πάμε ν’ ανασάνουμε
το πλημμυρισμένο και διεισδυτικό άρωμα.

Μια γουλιά κρασιού, μια εισπνοή καπνού,
δες πόσο τυχεροί είμαστε,
στο χειμώνα του κόσμου,
πάγος και χιόνι λιώνουν εδώ νωρίτερα.

Ω, ναι, αγόρι μου, θέλω στην ψυχή να σε φιλήσω,
να θυμάμαι την ομορφιά σου,
να χαράξω στη μνήμη μου
τα μελλοντικά χρόνια γι’ αυτή.

Κοίτα, μόνο λουλούδια που ανθίζουν την άνοιξη,
μπορούν να συναγωνιστούν το ακτινοβόλο χαμόγελό σου
και η κουκίδα του κόκκινου στο πρόσωπό σου
μετά το μεθύσι με κρασί,
είναι αυτό που ψάχνω και αναζητώ
στον θνητό κόσμο.

Αν αποκοιμιέσαι σε γαλήνη,
θα μαδήσω ένα άγριο λουλούδι
να το βάλω πλάι στο μάγουλό σου
να συγκεντρώσει την ανάσα σου.

Εκείνο είναι ένα λουλούδι.
Εγώ φλέγομαι από την επιθυμία για
μετά τη συλλογή.
Στο δωμάτιο του μοναχικού εαυτού μου,
θα το πάρω για ανάμνηση.                                     ΝΤΙ ΜΠΕΪ

___________________________________________________________________________________

ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΙΝΔΗ ΠΟΙΗΤΡΙΑ ΣΟΥΣΙΛΑ ΚΑΝΤΙΑΝ (Ποιήματά της σε ελληνική απόδοση από τη Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη, Μάιος 2009)  *  Poems by Ms. SUCHILA KADIAN (from India), Greek translation by ZACHAROULA GAITANAKI, May 2009.

ΓΙΑ ΧΑΡΗ ΤΟΥ ΠΑΛΙΟΥ ΚΑΙΡΟΥ  *  FOR OLD TIME’S SAKE

Μερικές φορές, για χάρη του παλιού καιρού
θα ’πρεπε να μου τηλεφωνήσεις
για να κάνουμε μια βόλτα στο Πάρκο του Νεχρού
ή στο Πεζοδρόμιο της Γ. Σ. Οδού,
ή για ένα φλιτζάνι αχνιστού καφέ
κάτω από την «Καφετέρια Παράδεισος».
Πόσο λίγο σε ξέρω παρόλα αυτά;
Σ’ αγάπησα για τόσο πολύ καιρό
κι ακόμη σ’ αγαπώ. –
Για χάρη του παλιού καιρού !
Μερικές φορές, για χάρη του παλιού καιρού,
θυμήσου με για λίγο και συνάντησέ με.
Δεν μπορείς εντελώς να με ξεχάσεις,
αν κι όχι μακρύτερα
είμαι βασανισμένη με έρωτα τυφλό
ο οποίος υπόσχεται καθετί στην αληθινή ζωή,
τίποτα στην αληθινή ζωή !
Μα, ακόμα σε λατρεύω –
για χάρη του παλιού καιρού !
Μερικές φορές, για χάρη του παλιού καιρού
ας έχουμε κάποια τυχαία συνομιλία
και να είσαι σίγουρος γι’ αυτό –
δεν θα σου δώσω καθόλου λεπτομέρειες
του πως επέζησα μετά την αποχώρησή σου.
θέλω να προχωρήσω μπροστά
και να μην παγιδεύσω τον εαυτό μου σε όνειρα.–
Για χάρη του παλιού καιρού !
Αλλά, για μια φορά τουλάχιστον,
έλα και δείξε μου τον στόχο,
πες μου το μονοπάτι να πατήσω
που θα με οδηγήσει στην ευτυχία.-
Για χάρη του παλιού καιρού !

ΑΠΟΣΤΑΓΜΕΝΗ ΖΩΝΗ  *  DISTILLED LIFE

Αυτή τη στιγμή
θέλω να
γράψω ένα ποίημα
αναζωπυρώνοντας
τις καμουφλαρισμένες πληγές μου.

Στριμώχνοντας τον πόνο μου
έξω από κάθε αγγείο
ώσπου κάθε σταγόνα ζωής
γίνεται αποσταγμένη –
αγνή και καθαρή.

ΜΟΝΟ ΠΕΣ ΜΟΥ ΓΙΑΤΙ  *   JUST TELL ME WHY

Όταν όλη η πόλη είναι –
σε βαθύ ύπνο,
ύπνε μου, στους αγκώνες του
παρακολουθώντας με –
χύνοντας αμέτρητες αλατούχες στάλες –
πάνω στα στολισμένα πτώματα των ονείρων.
Ένας στεναγμός ξεφεύγει.
Ο ήδη ξερός λαιμός μου…
Γιατί δεν το έκανες για μένα;

Η ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ  *   THE REALIZATION

Στα γλυκά της ζωής μου χρόνια,
χάνοντας τη θέληση για αγώνα,
νικήθηκα.
Τώρα,
ανάμεσα στους πόνους,
έμαθα να θριαμβεύω.
Δεν υπάρχουν πια αμφιβολίες
πως το φως θα τυλίξει τη νύχτα
όταν το σούρουπο θ’ απλωθεί στην αυγή,
πώς ο ουρανός δεν θα είναι
για πολύ σκοτεινός
κι η γη από κάτω θ’ ανθίσει
όταν τα πουλιά θα πετάξουν μ’ ελπίδα
και τα όνειρα επίσης θα δεθούν με σκοινί…

ΜΑΤΑΙΗ ΑΝΑΜΟΝΗ  *    FUTILE WAIT

Περιμένοντας για την άφιξή σου
στο κατώφλι μου
αυτής της νυσταγμένης πόλης
ήταν μάταια – όλα αυτά τα δάκρυα
γιατί,
κάποια άλλη είχε ήδη
πατήσει στο κατώφλι του
στην παλλόμενη πόλη του ύπνου…

ΣΚΙΕΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ  *  SHADES OF FAITH

Οι αναμνήσεις σου
χαράχτηκαν στο πρόσωπό μου,
κάθε συναίσθημα λαξεύτηκε
με μια αντάξια χάρη.
Κάνοντας τώρα, υπολογισμούς
είμαι τώρα
ο εαυτός μου ή ο δικός σου;
ευτυχισμένη ή λυπημένη;
Ζωντανή ή πεθαμένη;
Δεν βρίσκω απαντήσεις
στο χάλι της ζωής μου
ανακαλώ το όνομά σου
επανειλημμένα, γιατί τρελάθηκα
να συγκρούομαι με τη μοίρα μου.
Οι φόβοι της μάχης
ακόμη παραμένουν
και οι σκιές του πόνου
είναι αντανακλάσεις αυτού του παιχνιδιού.

 ΞΕΡΩ, ΤΟΝ ΑΓΑΠΩ ΑΚΟΜΗ  *   I KNOW I STILL LOVE HIM

Ξέρω,
τον αγαπώ ακόμη
όταν ξεχνώ.

Το σπασμένο μου πόδι
να περπατά με αστάθεια
έξω από το κρεβάτι μου – να πέφτει,
ακούγοντας αυτά τα δύο απαλά χτυπήματα
πάνω στην ξύλινη πόρτα μου.

Ξέρω
τον αγαπώ ακόμη
όταν κάνω
αμέτρητα τηλεφωνήματα
στέλνοντας στον εαυτό μου
το λογαριασμό απότομα
μόνο για να ακούσω
το πάντα εκνευριστικό «Γεια» του –
να επαναφορτίσω τις μπαταρίες μου.

Ξέρω
τον αγαπώ ακόμη
όταν παραγγέλνω μηχανικά
φαγητό της Νότιας Ινδίας
σ’ ένα Κινέζικο εστιατόριο
και γίνομαι το αντικείμενο
του γέλιου –
γι’ αυτούς που τρώνε χυλοπίτες.

Ξέρω
τον αγαπώ ακόμη
όταν ακολουθώ κάποιον σαν άνεμος,
κάποιον που φορά το είδος της μάρκας
των ρούχων του
κι αφήνω έναν βαθύ στεναγμό
που δεν είναι αυτός!
Ξέρω.
Τον αγαπώ ακόμη
όταν παρά τις επαναλαμβανόμενες
ορμητικές εκροές
της λύπης και του πόνου,
αναπολώ σχετικά μ’ αυτόν
με την εμφάνιση
της αυγής
και τη δύση του Σούρουπου !!    ΣΟΥΣΙΛΑ ΚΑΝΤΙΑΝ, Ινδία

__________________________________________________________________________________

ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΙΤΑΛΟ ΠΟΙΗΤΗ ΝΤΟΜΕΝΙΚΟ ΝΕΤΕΦΕΛΙΤΣΕ (ποιήματά του σε ελληνική μετάφραση από τη Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη)  *   POEMS BY DOMENICO DEFELICE INTO GREEK – Translation by ZACHAROULA GAITANAKI, IWA, May 2009.

Ο ΝΤΟΜΕΝΙΚΟ ΝΤΕΦΕΛΙΤΣΕ γεννήθηκε στην Ανόια της Καλαβρίας στις 3 Οκτωβρίου 1936. Σήμερα ζει στη Ρώμη. Είναι Πρόεδρος της “AS.CU.PO.” («Πνευματική Εταιρεία της Ρώμης») και ο Διοργανωτής του Ετήσιου Διεθνούς Λογοτεχνικού Βραβείου της πόλης της Ρώμης. Συνεργάζεται με πολλά ιταλικά και ξένα περιοδικά. Εκδίδει το μηνιαίο λογοτεχνικό περιοδικό «Pomezia – Notizie», το οποίο βραβεύτηκε το 1999 από την «Διεθνή Εταιρεία Συγγραφέων» (I.W.A.) ως το Καλύτερο περιοδικό της Χρονιάς εκείνης. Έχει εκδώσει αρκετά βιβλία με ποιήματα, πεζογραφήματα και κριτικές. Έχει επιμεληθεί βιβλία και ποιητικές Ανθολογίες. Δουλειά του έχει μεταφραστεί στα Γαλλικά, Ισπανικά, Ελληνικά, Ρουμάνικα, Πορτογαλικά, Αγγλικά, Κινέζικα και Ρώσικα.
Ο συγγραφέας Οράτιος Τανέλλι έχει γράψει τη μονογραφία «Ντομένικο Ντεφελίτσε», 160 σελίδων. Χαρακτηρίζει την ποίησή του σαν μια «φυσική ζωγραφική… Η πατρίδα είναι η πρώτιστη ποιητική έμπνευσή του» σημειώνει. «Βρίσκει σ’ αυτήν το μοτίβο της αγάπης, τα ίχνη του Θεού Δημιουργού και της Θείας Πρόνοιας.»
Το 2006 εξεδόθη μία ακόμη μονογραφία για το έργο του από τον συγγραφέα Σάντρο Αλλεγκρίνι.

ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΤΡΑΓΩΔΙΑ  *  EVERYONE WITH OWN TRAGEDY
Στην καρδιά
κυλώντας καθησυχαστικές λέξεις
χωρίς καταπράυνση.
Καθένας μένει
με τη δική του τραγωδία.

Η ΓΕΝΕΤΕΙΡΑ  * MY HOMETOWN

Η γενέτειρά μου είναι πράσινη
με ελιές και πορτοκαλεώνες,
το Καλοκαίρι γλυκό νερό ικανοποιεί τη δίψα της
κι έχει ένα χώμα του καλαμποκιού.

Όργωσε ευγενικά, αδελφέ κτηματία:
το πνεύμα μου είναι ήδη ανάμεσα σ’ αυτά τα εδάφη,
που το κοτσύφι απαντά στο δόλωμά σου
κι ο κοκκινολαίμης εμφανίζεται μες στις μυρτιές.

Η χαμένη μου ζωή
έχει μακριά γνώση
της ανησυχίας των ανοίξεών σου,
η ζωή μου γνωρίζει το άρωμα του φθινοπώρου σου.

Μην με περιφρονείς που έχω προκόψει:
τα κόκαλά μου τρέφουν τη γη,
βουβάθηκα ενώ τα τζιτζίκια τιτίβισαν.

Θα μπορούσα να ζήσω, θα μπορούσα να ξαναζήσω
μες στα μοσχάτα μονοπάτια,
μες στις ροδακινιές, στις ελιές,
μες στις κόκκινες παπαρούνες των λιβαδιών.

ΦΤΙΑΓΜΕΝΗ ΑΠΟ ΓΡΑΣΙΔΙ ΚΑΙ ΑΕΡΑ  * MADE OF GRASS AND AIR

Τώρα μπορείς να τραγουδάς,
άνοιξε την αγκαλιά σου στον ήλιο
που λιώνει τα κόκκινα τριαντάφυλλα,
τα φιλιά, τα όνειρα της αγάπης.

Τώρα σε βλέπω, άνοιξή μου:
Βγαίνεις έξω στο τέλος του χειμώνα
και φέρνεις το λόγο της ομορφιάς…
Αχ, να μπορούσα να σταματήσω
το τρέξιμο του χρόνου
και να παρατείνω αυτή τη στιγμή
πέρα από τους ορίζοντές μας
στη ζωή εκεί που το εγώ
δεν έχει αισθήσεις, ούτε περιορισμό.

Αλλά εσύ θα φύγεις σύντομα…
Ξέρω, θα μείνεις μαζί μου μόνο
για λίγο καιρό. Αύριο, τον Μάρτιο,
θα γελάσεις από τον λόφο και θα πάρεις ξανά
την αστρική αρχή σου
φτιαγμένη από γρασίδι και αέρα,
θα επιστρέψεις στην μαγεία σου.

ΣΤΗΝ ΑΝΟΙΑ  * TO ANOIA   (είναι η γενέτειρά του)

Το μυαλό μου εμπνέεται μόλις σ’ αντικρίζει,
όμορφη σιωπηλή πόλη,
και η ψυχή μου κλαίει από πόνο, παραληρεί
αν μακριά από σένα ανώφελα πηγαίνει.

Ίσως είναι η όμορφη έπαυλη που με έθελξε,
εκεί που για πρώτη φορά φίλησα ένα ρόδινο στόμα
κάτω από το μικρό δενδράκι της μιμόζας
που ευγενικά θροϊζει με το φύσημα του ανέμου.

Ίσως είναι οι μικροσκοπικές σου άτακτες εκκλησίες,
ζεστές τον χειμώνα και σκιερές το καλοκαίρι,
εκεί που οι χωριατοπούλες παίζουν ομαδικά παιχνίδια.

Ίσως είναι οι πετρώδεις δρόμοι σου
μεταξύ των σειρών των μικρών σπιτιών με τα μπαλκόνια,
απ’ όπου τριαντάφυλλα εμφανίζονται εδώ κι εκεί.

ΘΑ ΓΙΝΩ ΨΑΡΑΣ  * FISHERMAN I’LL BE

Αχ, η πανσέληνος
πάνω από το τόξο των βουνών!

Μου έφερε το γαλακτερό της φως
κι έσπειρε το ρυάκι με μαργαριτάρια…

Θα γίνω ψαράς.

Των ονείρων
θα ντυθώ την δυστυχία
και των αρμονιών,
καρδιά μου.

Αχ, νύχτα, εσύ,
το τραγούδι των αηδονιών, εσύ,
στο κόασμα των βατράχων
μου έφερε την ειρήνη.
Δεν ήταν τόση όση σου ζήτησα.
Όταν χτύπησα,
απλώς θέλησα ιστορίες των γρύλων…            ΝΤΟΜΕΝΙΚΟ ΝΤΕΦΕΛΙΤΣΕ, Ιταλία
(Αναγκαία διευκρίνιση: η αγγλική μετάφραση των στίχων του Ντ. Ντεφελίτσε από τα ιταλικά, είχε αρκετά λάθη, έτσι ήταν δύσκολη η πιστή και σωστή απόδοσή τους στα ελληνικά.)

________________________________________________________________________________________

ΤΡΙΟ – ΕΝΑ ΤΡΙΓΩΝΟ ΧΩΡΙΣ ΓΩΝΙΕΣ (Διήγημα του Ρώσου ΑΛΕΞΑΝΤΕΡ ΠΟΝΙΖΟΦΣΚΙ

“TRIO (A triangle without angles)” by ALEXANDER PONIZOVSKY –  Greek translation by ZACHAROULA GAITANAKI, IWA, February 2011.

Κάθε καλοκαίρι έρχονται στη βασική κατασκήνωση μαζί αλλά βάζουν την σκηνή τους μακριά από τους άλλους ορειβάτες. Οι άνθρωποι της κατασκήνωσης δεν τους πλησίαζαν. Μετά την εβδομάδα προσαρμογής, αναφέρουν στους διασώστες ότι πηγαίνουν σε πορεία. Κανείς δεν τους ρωτά για το δρομολόγιο, διότι είναι το ίδιο κάθε χρόνο – σε απότομη κλίση πάνω σε απόκρημνο οροπέδιο σε υψόμετρο 7200 μέτρων. Βάζουν την σκηνή τους εκεί και ξεκινούν να σκάβουν μεθοδικά το χιόνι – κάθε τρύπα βάθους 2 μέτρων σε απόσταση μισού μέτρου από τον καθένα. Είναι πολύ δύσκολο να εργάζεσαι σε ένα τέτοιο υψόμετρο καθώς υπάρχει απουσία οξυγόνου, ο άνεμος αναπτύσσει ταχύτητα 70 μιλίων την ώρα και μείον 30ο Κελσίου αλλά αυτοί συνέχιζαν αυτόν τον Σισύφειο κόπο. Κατά την διάρκεια της μέρας δεν σκάβουν περισσότερους από 10 λάκκους, τους οποίους κάθε βράδυ η χιονοθύελλα καλύπτει ξανά. Ποτέ δεν προσπαθούν να ανέβουν την κορυφή, η οποία εκτείνεται σε μία μέρα πορεία πάνω σε εύκολη πλαγιά. Καθ’ όλη τη διάρκεια του μήνα δεν λένε μια δωδεκάδα λέξεις ο ένας στον άλλον. Άλλες ομάδες ορειβατών δεν τους πλησιάζουν ποτέ. Και το ίδιο γίνεται, για είκοσι μέρες μέχρι το τέλος των διακοπών τους, χρόνο με το χρόνο, για δέκα χρόνια. Στη Μόσχα αυτό το παράξενο ζευγάρι, ένας εκ των οποίων είναι 40 χρονών και ο άλλος είναι 60, σκορπίζουν σε διαφορετικές κατευθύνσεις και χωρίς να πουν μια λέξη, θα κλείσουν εισιτήρια για την ίδια πτήση στο Ντουσάνμπ για τον επόμενο χρόνο.

Δέκα χρόνια πριν, αυτή ήταν μία από τις πιο δυνατές ομάδες στη Σοβιετική Ένωση. Ανέβηκαν τα επικίνδυνα βουνά του Καυκάσου τον χειμώνα. Ανέβηκαν 3 από τις 4 κορυφές Σοβιετικών βουνών, περισσότερο από 7000 μέτρα. Φυσικά μπόρεσαν εύκολα ν’ ανέβουν το Έβερεστ όπως το έκανε άλλη Σοβιετική ομάδα κατά τη διάρκεια δέκα ετών. Αλλά εκείνο τον καιρό υπήρχε τριπρόσωπο σκοινί…

Ακόμα και την Σοβιετική περίοδο υπήρχαν άνθρωποι στους οποίους επέτρεπαν να κάνουν καθετί. Αλλά αυτό το πρόσωπο μπορούσε ν’
απασχολείται μόνο σε μια μέτρια θέση του τρίτου Γραμματέα της Σοβιετικής πρεσβείας. Καθένας ήξερε πως αυτός ο άντρας δεν ήταν συγγενής του Υπουργού των Εξωτερικών κι ήταν γνώστης άλλης υπηρεσίας, μυστικής υπηρεσίας. Επομένως, χρησιμοποιώντας διπλωματική κάλυψη μπορούσε να κυκλοφορεί ελεύθερος παντού σε μια χώρα που τον φιλοξενούσε χωρίς εξιστόρηση των διαδρομών του ακόμα και σ’ έναν πρεσβευτή. Ήταν σημαντικό μόνο να ρίχνει επιδέξια στάχτη στα μάτια των ανωτέρων του. Όλα αυτά έγιναν κατά τον καλύτερο τρόπο, καθώς σωστά αναφέρθηκε η χώρα – η Ελβετία.

Αυτός ο άντρας είχε τρία πάθη: αναρρίχηση βουνών, αλπικό σκι και… αγάπη για την κόρη του. Δεν ήταν περίεργο που μετάγγισε τα πρώτα δύο πάθη στο τρίτο. Όταν ήταν δύο ετών (η κόρη του), την κουβάλησε πάνω στα βουνά και τριών ετών την ανέβασε πάνω στα σκι. Περπατούσαν δεμένοι με σκοινί σαν ζευγάρι όταν ήταν επτά ετών και σφυρηλατήθηκε περίφημα στις δοκιμές.

Όλα αυτά ήταν κάλυψη για τις επαφές του με τους πράκτορές του. Κάποια μέρα τα πάντα κατέρρευσαν όταν ο Πρεσβευτής εκλήθη στο ελβετικό Υπουργείο των Εξωτερικών και ο τρίτος Γραμματέας της πρεσβείας κηρύχθηκε «ανεπιθύμητο πρόσωπο».

Επέστρεψαν στη Σοβιετική Ένωση. Εκείνη ήταν δεκαπέντε ετών προς το παρόν. Η γνώση της για την Σοβιετική πραγματικότητα ήταν περιορισμένη σε διακοπές στην Κριμαία και στον Καύκασο. Μπήκε σε ένα αριστοκρατικό Μοσχοβίτικο σχολείο στην δέκατη τάξη. Ήταν όλα ασυνήθιστα στο σχολείο, ξεκινώντας από τους δασκάλους και τελειώνοντας με τους συμμαθητές της. Δεν είχε φίλους αν και απόλαυσε τεράστια επιτυχία από τον ανδρικό πληθυσμό της τάξης. Αλλά δεν ένιωσε διάθεση για τα αγόρια του σχολείου. Αγαπούσε μόνον τον πατέρα της και την αναρρίχηση.

Έτσι, μετά το σχολείο και τις τυπικές εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο των Διεθνών Σχέσεων, ήρθε πρώτη φορά στα βουνά Παμίρς. Η εμφάνιση ενός τέτοιου ζευγαριού προκάλεσε μια αίσθηση κυρίως αναμενόμενη επειδή δεν είχαν δει τον εξοπλισμό τους – νάιλον σχοινιά, γάντζοι από τιτάνιο κα τους πιο φωτεινούς και δυνατούς σφικτήρες, για να μην αναφέρω το πουπουλένιο μπουφάν με κουκούλα και τα κράνη με φωτισμό.

Παρόλα αυτά τα Παμίρς δεν ήταν οι Άλπεις. Κι εδώ αποδείχθηκε τελικά ότι ο πατέρας της ήταν άρρωστος από την υψομετρική νόσο. Η μοίρα του εμφανίστηκε στον Καύκασο με πάρα πολύ τεχνικά δύσκολες αλλά ενδιαφέρουσες πλαγιές και χιλιόμετρα μακριών τοίχων. Για πολλά χρόνια πήγαινε με τον πατέρα της στον Καύκασο, αν και ερωτεύτηκε τα Παμίρς από την πρώτη επίσκεψη. Και ο πατέρας αποφάσισε να το κάνει. Η καταστροφή εμφανίστηκε στο ύψος των 7000 μέτρων – εκείνος κατέθεσε τα όπλα πάνω στο χιόνι και δεν σηκώθηκε.

Δεν άλλαξε το επώνυμό της και ξένες κυβερνήσεις συνεχώς της αρνούνταν μια άδεια θεώρησης διαβατηρίου. Για τούτο εργαζόταν στη Μόσχα, στο Γραφείο Εξαγωγής των Ρωσικών μοτοσικλετών, το οποίο βρισκόταν στο κέντρο της Μόσχας, κοντά στο Μουσείο Πούσκιν. Ήταν πολύ περήφανη όταν κατόρθωνε να πουλήσει τουλάχιστον ένα κομμάτι. Έπληττε στη δουλειά. Κοίταζε μέσα από τα παράθυρα από τα οποία αντίκριζε το Κρεμλίνο και ζούσε, όπως οι περισσότεροι Σοβιετικοί πολίτες, από διακοπές σε διακοπές. Αλλά αντίθετα από τους περισσότερους απ’ αυτούς τους πολίτες, περνούσε τις διακοπές της αποκλειστικά στα βουνά.

Αυτός ήταν 17 ετών και δεν τολμούσε να την κοιτάξει. Του φαινόταν σαν θεσπέσια, αν κι ήταν δέκα χρόνια μεγαλύτερη. Δεν είχε ποτέ παντρευτεί παρόλο που είχε εραστές. Αλλά αυτοί της χάριζαν κατήφεια και αδιαφορία. Όπως είπε αργότερα ο ήρωας της ενθουσιώδους ταινίας για τους ορειβάτες: «Όλα τα πάθη τους κείτονταν σε οριζόντια πεδιάδα» αλλά αυτή ζητούσε να βρει έναν άντρα του οποίου τα πάθη τοποθετούνταν σε κατακόρυφη πεδιάδα. Κι όταν αυτός την προσέγγισε για πρώτη φορά και προσφέρθηκε να πάει ως σύντροφός της στο σκοινί, αυτή αισθάνθηκε πως αυτός ήταν ακριβώς ένας από τους κατακόρυφους άντρες. Αλλά αυτός ήταν τόσο νέος για αγαπημένος της, που αυτή δεν ήθελε να περάσει για άρπαγας νηπίων.

Μολαταύτα πήγαν στα βουνά. Η πρώτη ανάβαση έδειξε ότι αυτή εργάστηκε πιο γρήγορα, σίγουρα και θαρραλέα απ’ ότι αυτός. Αυτός ήταν ακόμη αδύναμος για την συνεργασία μαζί της. Αυτό ήταν μόλις αντιληπτό από την 37χρονη αριστοτέχνη ορειβάτισσα. Αυτός της πρότεινε να πάει μαζί τους στο συνδυασμό των επικίνδυνων επιδείξεων δεξιοτεχνίας. Το είπε αυτό στην μεγάλη ομάδα των ορειβατών, έτσι ώστε οι άλλοι κατάλαβαν καλά ότι αυτή η προσφορά

είχε την έννοια του ζευγαριού κι αναφερόταν όχι μόνο στην αναρρίχηση. Αυτή αμέσως κοίταξε τα μάτια του φίλου. Κι είπε ότι αν εκείνος ήθελε, τότε αυτοί θα μπορούσαν να πάνε τρίο (οι τρεις τους). Αυτή η γυναίκα ακτινοβολούσε τόσο δυνατά, έτσι ώστε αυτός δεν μπορούσε να αρνηθεί την πρόσκληση.

Κι από τότε, κάθε χρόνο, άρχισαν να αναρριχώνται μαζί. Ο δάσκαλος ήταν παντρεμένος κι ο νεαρός ορειβάτης ήταν παντρεμένος νωρίς. Ωστόσο, όταν οι σύζυγοι και των δύο γρήγορα πληροφορήθηκαν γι’ αυτήν την συνεργασία, οι γάμοι τους διαλύθηκαν από τις ίδιες.

Κι οι δύο ήταν ερωτευμένοι μ’ αυτήν. Αλλά αυτό ήταν ένα τρίγωνο χωρίς γωνίες, από τότε που το τρίγωνο απαρτιζόταν από ένα κατακόρυφο σκοινί. Περιέργως, στη Μόσχα, συναντήθηκαν σ’ ένα κλαμπ μόνο για να αναπτύξουν την πορεία τους και να ψωνίσουν προμήθειες και εξοπλισμό. Το δεύτερο δεν προκάλεσε καθόλου προβλήματα καθώς οι φίλοι του πατέρα της τακτικά έφερναν όλα τα πιο σύγχρονα εργαλεία που υπήρχα στην Δύση.

Σε πολλούς δρόμους, ο άριστος εξοπλισμός τους επέτρεψε ξαφνικά να αναδειχθούν στην κορυφή των δέκα ανώτερου υψόμετρου ορειβατών και των τεχνικά δύσκολων αλλά ενδιαφερόντων διαδρομών. Για να γίνουν «Χιόνι Λέοπαρντ» πήραν την πρώην κορυφή Στάλιν που τώρα μετονομάστηκε σε κορυφή του κομμουνισμού. Παρόλο που αυτή ήταν η ψηλότερη κορυφή της Σοβιετικής Ένωσης, αλλά ήταν σε τελική ανάλυση η πιο απλή από άλλες ίδιες, καθώς οι καιρικές συνθήκες ήταν πολύ καλύτερες από άλλες των 7000 μέτρων.

Ως συνήθως πήγαν αρκετά γρήγορα κι εγκατέστησαν την πρώτη κατασκήνωση στα 6000 μέτρα. Μετά τη μέρα εγκλιματισμού, αναρριχήθηκαν όπως λέει ένα τραγούδι «Λοιπόν είναι τα βουνά μας, μας βοηθούν». Η δεύτερη κατασκήνωση εγκαταστάθηκε σε υψόμετρο 7000 μέτρων. Τότε μπορούσαν να διεκδικήσουν ένα κατακόρυφο πρόσωπο περί τα 200 μέτρα και πέρα απ’ αυτό θα μπορούσε να γίνει μια τελείως ομαλή ανάβαση προς μια κορυφή. Αποφάσισαν να υπερνικήσουν το τείχος κατά τη διάρκεια μιας μέρας, κρέμασαν σταθερά σκοινιά και επέστρεψαν στην κατασκήνωση. Ο καιρός ήταν θαυμάσιος. Γι’ αυτόν τον λόγο στάθμευσαν σχεδόν όλο τον ορειβατικό εξοπλισμό στην κατασκήνωση και πήγαν ελαφρά

ντυμένοι. Αλλά η κατάκτηση ενός τείχους αποδείχτηκε περισσότερη δύσκολη απ’ ό,τι νόμιζαν. Υπερνίκησαν ένα τείχος μόνο κατά τη διάρκεια της νύχτας. Χρειάστηκαν να κατέβουν γρήγορα στην βασική κατασκήνωση, καθώς το κρύο ολονύχτιο σταμάτημα, χωρίς ένα αντίσκηνο στα 7000 μέτρα υψόμετρο, σημαίνει θάνατο.

Αυτή τη στιγμή όπως συμβαίνει συχνά στα βουνά ξαφνικά μια θύελλα ξέσπασε. Ένα απότομο και δυνατό φύσημα ανέμου έσπρωξε την πέτρα που γκρεμίστηκε κάτω από το γόνατό της και θρυμμάτισε το πόδι της. Έπεσε στο χιόνι και κραύγασε από τον πόνο. Αυτοί έσπευσαν σε βοήθειά της, έδεσαν τα πόδι, με την βία έχωσαν στο στόμα της καταπραϋντικά χάπια. Εκείνη λιποθύμησε. Οι άντρες την κάθισαν στο χιόνι κι άρχισαν να συζητούν τι θα κάνουν στην συνέχεια. Ήταν εξαντλημένοι. Πίσσα σκοτάδι ήταν τριγύρω τους. Και 200 μέτρα άβυσσος ήταν από κάτω τους. Ο πρώτος χρόνος είχε φύγει κι ήταν εδώ καθαρό πώς η σωτηρία του τρίο έπρεπε να γίνει άμεσα. Αυτό δεν θα ήταν πρόβλημα αν όλοι τους θα ήταν καλά αλλά τι θα έκαναν τώρα;

Αυτή ήταν γι’ αυτούς η πιο προσφιλής, η πιο αγαπητή, η πιο εποφθαλμιούσα και η πιο απλησίαστη δημιουργία του κόσμου. Πολύ καιρό είχαν περάσει όλοι μαζί στη μικρή σκηνή, κοιμήθηκαν σ’ έναν υπνόσακο. Αυτό ήταν αλεύρι γι’ αυτούς. Αλλά αυτή δεν μπορούσε να διαλέξει ανάμεσά τους και παρέμενε κορίτσι τους.

Δεν είπαν ούτε λέξη ο ένας στον άλλο κι άρχισαν να σκάβουν μια σπηλιά. Όταν η σπηλιά ήταν έτοιμη, την έβαλαν μέσα σ’ αυτή, την σκέπασαν με τα σακάκια τους, άφησαν στα χέρια της το γουόκι –τόκι. Ήταν πολύ έμπειροι ορειβάτες και δεν κατάλαβαν πώς μπόρεσαν να την καταδικάσουν σε θάνατο. Προσπάθησαν να κοροϊδέψουν τον εαυτό τους ότι αύριο, αυτοί μαζί με τα μέλη της ομάδας διάσωσης θα επέστρεφαν να την σώσουν και άρχισαν να κατηφορίζουν.
Αυτή επανάκτησε τις αισθήσεις της όταν εκείνοι βάδιζαν κάτω περισσότερο από το μισό του τοίχου. Το σπασμένο πόδι της πονούσε ανυπόφορα. Το χιόνι μπλοκάρισε την είσοδο της σπηλιάς κι αυτή ήταν δύσκολο ν’ ανασάνει. Ενστικτωδώς άρχισε να ψαχουλεύει με τα χέρια της τριγύρω κι έπεσε πάνω στο γουόκι – τόκι. Ήταν το πιο νέο μοντέλο γουόκι – τόκι, το τελευταίο δώρο προς αυτήν του συνεργάτη του πατέρα της, το οποίο επέτρεπε να μιλάς ευρισκόμενος στα βουνά. Άρχισε να καλεί τα αγόρια. Αυτοί απάντησαν κι άρχισαν να την

καθησυχάζουν πώς την επόμενη μέρα θα μπορέσουν να έρθουν να την σώσουν, αν κι ο καθένας ήξερε πώς αυτό ήταν το τέλος. Κι έπειτα, σε μια απελπισμένη ελπίδα που ίσως αυτοί όφειλαν να έρθουν πίσω, αυτή φώναξε εκείνο που υποσυνείδητα ζητούσαν ν’ ακούσουν απ’ αυτήν όλα αυτά τα χρόνια: «Αν με βγάλετε έξω, ένας από σας θα γίνει σύζυγός μου και ο άλλος θα γίνει εραστής μου!» Ξαφνιάστηκαν. Η ψυχή τους ταλαντεύτηκε πάνω – κάτω αλλά το ένστικτο της αυτοσυντήρησης τους οδήγησε στην κάτω πλευρά.

Κανείς δεν τους επέκρινε όταν γύρισαν πίσω στην κατασκήνωση. Ο καθένας που πήγε στα βουνά θα μπορούσε να καταλάβει τον βαθμό του εκούσιου κινδύνου. Τα μέλη της ομάδας διάσωσης έφθασαν την επόμενη μέρα και δεν βρήκαν τίποτα. Λευκή σιωπή κάλυπτε την πλαγιά στην οποία είχαν σκάψει την σπηλιά…

Και κάθε τελευταία μέρα των πολλών ετήσιων άκαρπων ερευνών τους, κάθονται κάτω μαζί και οι σκέψεις τους ήταν σε συγχρονισμό – ποιον από αυτούς θα προτιμούσε εκείνη να δει ως σύζυγό της, ποιος θα της άρεσε να γίνει ο εραστής της;                        ΑΛΕΞΑΝΤΕΡ ΠΟΝΙΖΟΒΣΚΙ

______________________________________________________________________________________

ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΡΩΣΟΥ Δρ. ΑΝΤΟΛΦ Π. ΣΒΕΝΤΧΙΚΟΦ, σε ελληνική απόδοση από τη Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη  *   Poems by Dr. ADOLF P. SHVEDCHIKOV, from Russia. Greek translation by Zacharoula Gaitanaki.

 

ΓΙΑΤΙ ΕΙΣΑΙ ΛΥΠΗΜΕΝΟΣ;  *  WHY ARE YOU SAD?

Γιατί είσαι λυπημένος; Αύριο
θα έρθει η γελαστή μέρα,
άσε την βαριά λύπη σου
άσε την να παρασυρθεί.
Γιατί είσαι λυπημένος;
Το αύριο θα φέρει πολύ χαρά.
Άσε με να δανειστώ την κακή σου διάθεση
δακρυσμένο μου αγόρι !

ΞΕΧΝΑ ΤΗ ΘΛΙΨΗ  *  FORGET ABOUT SADNESS

Ξέχνα τη θλίψη, η ζωή είναι ανθισμένη,
είναι γεμάτη χαρά, χαρούμενες ηλιόλουστες μέρες,
ω, άσε με να φιλήσω το πλατύ ωραίο σου στήθος,
πολυαγαπημένη μου, είναι ευωδιαστό,
μυρωμένος Μάης !
Δεν είμαι νυχτερινό μαρσιποφόρο οπόσουμ,
μου αρέσει ο τρελός άνεμος
και η λιακάδα που τρεμουλιάζει,
ω, άσε με να σ’ αγγίξω, στήθος με στήθος
και ας πετάξουμε σαν ένας κινέζικος χαρταετός !

ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΣΥΝΕΘΕΤΑ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΣΙ ΜΟΥ  *  ALL THE TIME I COMPOSED MY SON

Όλο τον καιρό
συνέθετα το τραγούδι μου
για να καταπνίξω τον πόνο της καρδιάς μου,
να επιβιώσω από την καθημερινή πλήξη.
Προσπάθησα να βρω τους καθαρούς ήχους
από τις τρίλιες των αηδονιών.
Και αυτό είναι όλο που υπάρχει.
Τίποτε περισσότερο.

ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΥΛΟΥΝ…  *  YEARS RUN…

Τα χρόνια κυλούν, κι ο χρόνος
σβήνει το λούστρο του ονείρου μου.
Ένα δάσος αραιώνει…
Και μια νέα γενιά μεγαλώνει.
Παρόλα αυτά, ο ουρανός είναι ακόμα γαλανός,
τα μάτια μου ευχαριστούνται να βλέπουν την ομορφιά,
εδώ υπάρχει ευδαιμονία και τα πανιά
της ελπίδας είναι γεμάτα από αέρα!

ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΒΑΡΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ, ΜΕΡΑ ΚΑΙ ΝΥΧΤΑ *  THERE IS A HEAVY JOB, DAY AND NIGHT

Υπάρχει μια βαριά δουλειά,
μέρα και νύχτα.
Έχεις πειστεί
πως ο δρόμος είναι ατελείωτος,
πως η υπομονή δεν μπορεί να είναι αιώνια,
πως η έμπνευση
χάθηκε,
πως η ζωή οδεύει προς το τέλος !

ΜΗΝ ΜΕ ΡΩΤΑΣ ΓΙΑ ΤΙΠΟΤΑ  *  DON’T ASK ME ABOUT ANYTHING

Μην με ρωτάς για τίποτε,
γιατί θες να ξέρεις την αλήθεια;
Δεν μπορώ να λύσω αυτό το πρόβλημα
με τον εαυτό μου.
Η μαγνητική έλξη της ομορφιάς σου
είναι τόσο δυνατή,
μπορεί να σχίσει την καρδιά μου σε κομμάτια!
Μην μ’ αφήσεις να σβήσω σιγά – σιγά,
δώσ’ μου ελπίδα, αγάπη μου !

ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΙΝΩ ΔΙΑΣΗΜΟΣ  *  I DON’T WANT TO BE FAMOUS

Δεν θέλω να γίνω διάσημος.
Πετώντας όπως ένα κίτρινο φθινοπωριάτικο φύλλο,
προτιμώ να είμαι εκτός της σύγχρονης ζωής.
Δεν θέλω να είμαι πια μπλεγμένος
σ’ έναν αδιάκοπο αγώνα,
ν’ αποσπάσω τον εαυτό μου
από φιλόνικες καταστάσεις.
Θα ήθελα να φτάσω σε ιερή απλότητα,
να ζήσω σε ειρήνη
σ’ ένα δίκαιο κόσμο, και τώρα,
στο τέλος της ζωής μου λέω:
Δεν θέλω να είμαι ένα είδωλο!

Ω, ΣΟΦΟ ΔΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ  *  OH WISE TREE OF KNOWLEDGE

Ω, σοφό δέντρο της γνώσης,
φωλιάζω κοντά στον κορμό σου.
Μπορώ να κατανοήσω την σοφία σου;
Μπορώ ν’ ακολουθήσω την σκληρή λογική σου
ή η πόρτα του ναού σου
δεν θ’ ανοίξει ποτέ για μένα;

ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΓΑΠΗΣ  *  LOVE STORY

Μια νύχτα διαψεύσεων
πως θα ’ναι μέσα σ’ ένα κουκούλι…
Είμαι άφωνος
παίζοντας με τις μπούκλες σου
και νομίζοντας πως είσαι
μια πριγκίπισσα του Λευκού Χιονιού.
Δεν έχω ιδέα πώς ήταν δυνατό
να ζήσω χωρίς την αγάπη σου!
Θα είναι τόσο όμορφο να πετάς
σαν μια πεταλούδα!
Δεν ξέρω τι να κάνω τώρα.
Παντρέψου με!

ΔΕΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΜΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΜΑΚΡΙΝΑ ΑΣΤΕΡΙΑ  *  I DON’T CARE ABOUT FRAWAY STARS

Δεν ενδιαφέρομαι για τα μακρινά αστέρια.
Η γήινη ζωή μου είναι τόσο εγκόσμια.
Σήμερα καθετί είναι όπως χθες.
Και πολύ σύντομα θα πω
αντίο σ’ αυτόν τον κόσμο.

ΣΤΟΝ ΤΕΧΝΗΤΟ ΜΟΥ ΚΗΠΟ  *  IN MY ARTIFICIAL GARDEN

Στον τεχνητό μου κήπο
καλλιεργώ μια απομίμηση τριαντάφυλλου
κοροϊδεύοντας ανθρώπους διαρκώς.
Διαλέγω μια ασυνήθιστη μορφή
να δημιουργήσω τις κορωνίδες μου.
Κάποιες φορές είμαι στον παράδεισο,
κάποιες φορές στην κόλαση.
Οι δυνατότητές μου είναι ατελείωτες.
Παρακαλώ, πάρε οτιδήποτε σου αρέσει
αλλιώς το ρεύμα του χρόνου
θα παρασύρει όλα τα φρούτα
της έμπνευσής μου…

ΒΛΕΠΩ ΤΑ ΘΛΙΜΜΕΝΑ ΣΟΥ ΜΑΤΙΑ  *  I SEE YOUR SAD EYES

Βλέπω τα θλιμμένα σου μάτια
κι ένα ράγισμα στο κρυστάλλινο βάζο.
Κοιτώ το κραγιόν πάνω στο τραπέζι
και τα δάκρυά σου.
Βλέπω το μπουκάλι του κόκκινου κρασιού
και το πολύχρωμο κεφαλομάντηλό σου.
Νιώθω τον πέτρινο τοίχο
που έχει αναπτυχθεί ανάμεσά μας
και δεν λυπάμαι
για τίποτε…

ΤΟ ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑ ΕΙΝΑΙ ΦΛΟΓΙΣΜΕΝΟ  * SUNSET IS GLOWING

Το ηλιοβασίλεμα είναι φλογισμένο
και γρήγορα χελιδόνια
ορμούν στον κατακόκκινο ουρανό…
Ω, ψυχή μου, πόσο είσαι κουρασμένη
πετώντας όλη την ώρα,
μη βρίσκοντας ποτέ την αληθινή αγάπη.
Ξόδεψα τη ζωή μου μάταια
σαν ένα όστρακο χωρίς μαργαριτάρι.

ΔΙΑΔΡΟΜΗ  *  PATH

Έχουμε πολλές ευκαιρίες
να διαλέξουμε τις διαδρομές μας.
Πώς να βρούμε τη σωστή λύση;
Μερικές φορές παίρνουμε
τη δική μας απόφαση,
μερικές φορές ζητάμε από τον Θεό
να μας βοηθήσει
να ανοίξουμε τα μάτια μας.

ΧΡΟΝΟΣ  *  TIME

Μέρες επί ημερών κυλούν αδιάκοπα,
ο κύκλος έκλεισε,
και δεν γνωρίζουμε που είμαστε,
είμαστε ζωντανοί ή είμαστε ετοιμοθάνατοι;

ΕΛΑ ΣΕ ΜΕΝΑ!  *  COME TO ME !

Έλα σε μένα ένα κρύο χειμωνιάτικο βράδυ.
Το σπίτι μου θα είναι ανοιχτό,
κάθε στιγμή, για σένα.
Θα σου δώσω τη φλόγα της καρδιάς μου,
θα σε σφίξω στην αγκαλιά μου, θα σε φιλήσω!
Άσε ένα αόρατο νήμα
να συνδέσει τις καρδιές μας για πάντα!
Έλα σε μένα, σε περιμένω, αγάπη μου!

Ω, ΠΟΛΥΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΟΥ  *  OH MY BELOVED

Ω, πολυαγαπημένη μου, είμαι τόσο ευτυχισμένος
να είμαι ξανά μαζί σου!
Πόσο θαυμάσιο είναι να καρφώνω τα μάτια μου σε σένα
και να περιμένω την τέρψη της αγάπης.
Δεν χρειάζομαι τίποτ’ άλλο.
Είμαι έτοιμος να εξυμνήσω την ομορφιά σου.
Είσαι το μαργαριτάρι μου,
είσαι το θείο δώρο μου !

ΗΡΘΕΣ ΣΕ ΜΕΝΑ ΣΑΝ ΕΝΑ ΒΥΣΣΙΝΙ ΞΗΜΕΡΩΜΑ *  YOU CAME TO ME LIKE A CRIMSON DAWN

Ήρθες σε μένα σαν ένα βυσσινί ξημέρωμα
φιλώντας με και βυθίζοντάς με
σ’ ένα μαγευτικό όνειρο χωρίς τέλος!
Κοίταξα το πολύχρωμο ουράνιο τόξο
ακούγοντας τις τρυφερότατες λέξεις σου.
Άκουσα
τον παλμό της καρδιάς μου
και ήμουν ο πιο ευτυχισμένος άνδρας πάνω στη γη!

ΤΟ ΦΩΣ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΤΟΥΝΕΛ  *  THE LIGHT AT THE END OF THE TUNNEL
Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο μισώ
το τρομερό σκοτάδι, το ψυχρό και τυφλό.
Όταν είσαι ανήμπορος, δεν μπορείς να βρεις
μιαν έξοδο, είσαι ένα θύμα της μοίρας σου.
Η κατάσταση είναι φριχτή, αλλά εσύ ακόμα περιμένεις
κοιτάζοντας το φως στο τέλος του τούνελ.
Ελπίζεις να δραπετεύσεις από αυτή την τρομερή χοάνη
και ν’ ανοίξεις επιτέλους
αυτή την σιδερένια κλειδωμένη πύλη !

Δρ. ΑΝΤΟΛΦ Π. ΣΒΕΝΤΧΙΚΟΦ, Ρωσία

[ Απόδοση στα ελληνικά από τη ΖΑΧΑΡΟΥΛΑ ΓΑΪΤΑΝΑΚΗ  *   Greek translation by ZACHAROULA GAITANAKI, January 2010. ]

_________________________________________________________________________

(*) ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΜΙΡΕΛΑΣ ΝΤΥΝΤΗ από την Αλβανία στα ελληνικά σε μετάφραση από τη Ζαχαρούλα Γαίτανάκη.  *  POEMS BY MIRELA DUDI from Albania in Greek. Translation by Zacharoula Gaitanaki.

ΔΥΟ
Δυο ζευγάρια χειλιών φιλιούνται.

Δυο ζευγάρια ματιών διαβάζουν το ένα το άλλο.

Δυο καρδιές συζητούν ανήσυχα.

Δυο σώματα προκαλούν έξαψη.

Κι ανάμεσά τους, ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ.

ΕΡΩΤΗΣΗ

Εκεί, μεταξύ των άστρων βρίσκεσαι,
ένας άγρυπνος άγγελος
για μένα στέκεσαι.
Αλλά, γιατί είσαι κοιμισμένος
αυτή τη νύχτα;
Εγκαταλείποντάς με,
οι αμαρτίες τ’ ουρανού
να ξοφληθούν.

ΜΗΝ !

1.- Μη γυρνάς την πλάτη σου
με το μίσος ενός δύστροπου ανθρώπου.
Μην χτυπάς το χάσμα που ξεθάψαμε.
Η αγάπη σου είναι σαν μια σκιά,
που ακολουθώ και ποτέ δεν εγκαταλείπω.

2.- Μην παρακαλάς για ό,τι δεν μπορώ να σου δώσω !
Μην παγιδεύεσαι σ’ ό,τι δεν είναι δικό σου !

Δεν είσαι δικός μου.
Το σώμα μου,
δικό σου δεν μπορεί να γίνει ποτέ.

Σ’  ΑΓΑΠΩ

Σ’ αγαπώ,
αλλά ακόμη παραμένεις ένα όνειρο,
να σ’ ονειρεύομαι μονάχα τα μεσάνυχτα.
Σ’ αγαπώ,
αλλά δεν σε νιώθω τόσο κοντά,
όσο κοντά είσαι κάθε μέρα.
Σ’ αγαπώ,
με χιλιάδες λέξεις που ποτέ δεν είπαμε,
που μας ενώνουν ξανά.
Σ’ αγαπώ,
διότι οι ανησυχίες σου
είναι ανησυχίες μου.
Σ’ αγαπώ,
αλλά εσύ ποτέ
δεν ενδιαφέρθηκες γι’ αυτό.
Δεν σ’ αγαπώ.

ΜΙΡΕΛΑ ΝΤΟΥΝΤΙ               [Απόδοση στα ελληνικά από τη Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη.]

_______________________________________________________________________

(*) Καθηγητής και πρέσβης ε.τ. του Ισραήλ Μοσέ Λίμπα: «ΟΥΔΕΙΣ ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΤΟΥ», επίλεκτα ποιήματα, σε ελληνική απόδοση από τη Ζαχαρούλα Γαίτανάκη  *   Prof. MOSHE LIBA: «NOBODY IS A PROPHET», Selected Poems, Greek translation by Zacharoula Gaitanaki.

Prof. MOSHE LIBA and his work * Γνωριμία με τον ΜΟΣΕ ΛΙΜΠΑ και το έργο του: Ο Δρ. ΜΟΣΕ ΛΙΜΠΑ γεννήθηκε το 1931. Πρώην μέλος ενός Κιμπούτζ, Διπλωμάτης, Λέκτορας Πανεπιστημίου, ποιητής, συγγραφέας, ζωγράφος και γλύπτης. Έχει εκπροσωπήσει το κράτος του Ισραήλ για 31 χρόνια ως πρεσβευτής του και Γενικός Πρόξενος σε 15 χώρες. Ήταν Γενικός Διευθυντής του Κεντρικού Ινστιτούτου Πολιτιστικών Σχέσεων, Διευθυντής της Σχολής των Διπλωματών, Αναπληρωτής Διευθυντής της Διεθνούς Συνεργασίας και Διευθυντής του Αφρικανικού τμήματος στο Υπουργείο Εξωτερικών του Ισραήλ. Είναι Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου του Παρισιού ενώ υπήρξε καθηγητής σε τέσσερα Πανεπιστήμια στο Ισραήλ, στο Καμερούν και στη Νέα Ζηλανδία.
Ως Λέκτορας, ποιητής και συγγραφέας, μέλος διαφόρων εθνικών και διεθνών ενώσεων, έχει δώσει διαλέξεις, εξέδωσε και συμπεριλήφθηκε σε Ανθολογίες. Συνεισέφερε τακτικά με άρθρα και κείμενά του σε λογοτεχνικές, ιστορικές και διεθνείς εκδόσεις, επιθεωρήσεις, εφημερίδες, επετηρίδες και σε ηλεκτρονικές εκδόσεις στο Διαδίκτυο. Γράφοντας σε μερικές γλώσσες, εξέδωσε 56 βιβλία, σχολικά, ιστορικά, διηγήματα, θεατρικά, παιδικά, μπροσούρες, άλμπουμ, καθώς κι 25 βιβλίων ποίησης.
Έχει βραβευθεί με τιμητικούς τίτλους. Η Ισραηλινή εταιρεία Λίλι Φίλμ – Ταλ Σκαχάρ, σχεδίασε ένα ντοκιμαντέρ βασισμένο στο βιβλίο του «Εβραιόπουλο δουλεύοντας σαν σκλάβος στο Σάο Τομέ». Ένα θεατρικό γράφτηκε στη βάση του βιβλίου του «Ο βιολιστής από το Άουσβιτς» κι ανεβάστηκε στο Ισραήλ το 1989. Το ίδιο θέμα συμπεριλαμβάνοντας και άλλα ποιήματα πάνω στο Ολοκαύτωμα, διασκευάστηκε για μια νέα θεατρική παραγωγή στα ολλανδικά και παρουσιάστηκε στη Χάγη το 2008.
Έχει παρουσιάσει 47 ατομικές εκθέσεις κι έχει συμμετάσχει σε περισσότερες από 300 ομαδικές εκθέσεις. Έχει κερδίσει διάφορα βραβεία και αναγνωρίσεις κι έχει εκθέσει σε γκαλερί σε διάφορες χώρες. Έχει εικονογραφήσει βιβλία, άλμπουμ, επιθεωρήσεις και περιοδικά. Οι πίνακές του χρησίμευσαν ως φόντο για τη γαλλική ταινία «Η μεγάλη συγχώρεση Νο 2», Αλεξάντρ Φίλμς, Παρίσι 1993. Οι πίνακές του, τα γλυπτά του, τα αγάλματα και τοιχογραφίες του, είναι σε δημόσια Ινστιτούτα, Βιβλιοθήκες, Μουσεία, αίθουσες τέχνης και ιδιωτικές συλλογές σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Οι καλλιτεχνικές του δουλειές απεικονίστηκαν σε άλμπουμ, ανθολογίες και σε ιστοσελίδες στο Διαδίκτυο. Ζει στη Χάγη της Ολλανδίας. Ο Μοσέ Λίμπα, επιζών του Ολοκαυτώματος, έζησε ως παιδί τη φρίκη και το θάνατο. Ένας λαός, ο λαός του, στις φλόγες. Και τα βιώματά του πυρπολούν τη μνήμη του, δεν τον αφήνουν να ξεχάσει. Καπνός, οσμή, μελωδίες… Η ποίησή του είναι ένα πνευματικό Μουσείο του Ολοκαυτώματος. Όμως, εκτός απ’ τις εικόνες του θανάτου, συναντάμε στο έργο του και ωραία στιγμιότυπα από τα ταξίδια του ανά τον κόσμο, που έκανε ως καθηγητής και Διπλωμάτης. Με λεπτό χιούμορ μιλά για όσα παρατηρεί γύρω του. Με αισιοδοξία κι ελπίδα αντιμετωπίζει τον εσωτερικό του εχθρό (μια περιπέτεια με την υγεία του). Οι στίχοι του συγκινούν βαθιά γιατί είναι ειλικρινείς. Η ποίησή του είναι προσωπική αλλά γίνεται πανανθρώπινη, οικουμενική. Αγκαλιάζει και αφορά όλους μας. Γιατί η ανθρωπότητα δεν πρέπει να ζήσει ξανά τέτοιες καταστάσεις. Οι λαοί μπορούν να συνυπάρξουν αρμονικά πάνω στη Γη μας, που έχει τόσες ομορφιές και προσφέρει σε όλους μας μεγάλες δυνατότητες…
Με ιδιαίτερη χαρά απέδωσα – τιμής ένεκεν – στα ελληνικά ένα μικρό δείγμα της δουλειάς του καθηγητή Μοσέ Λίμπα, για να γνωρίσουμε έναν ποιητή που αξίζει της προσοχής μας, των επαίνων μας αλλά και της αγάπης μας.
“MOSHE LIBA – POET OF AGONY AND HOPE” by SHIMON PERES
Από την Εισαγωγή στην πρώτη έκδοση του βιβλίου του «Το ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΜΕΝΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ», ποιήματα, Ν. Ζηλανδία 2000.
ΜΟΣΕ ΛΙΜΠΑ – Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΤΗΣ ΑΓΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ
Ο Δρ. ΜΟΣΕ ΛΙΜΠΑ – πρεσβευτής, ποιητής, ζωγράφος και γλύπτης, σκαπανέας της γης, παρουσιάζει εδώ μια συλλογή ποιημάτων ενασχολούμενος με το φοβερό τραύμα που έτυχε στον λαό μας στην Ευρώπη, στην αρχή της δεκαετίας του 1940.
Θα θυμόμαστε οδυνηρά τους μάρτυρες αδελφούς και αδερφές μας. θα θυμόμαστε για πάντα τη Ναζιστική τρέλα. Δεν θα ξεριζώσουμε από τις καρδιές μας τη μαρτυρία του Εβραϊκού ηρωισμού, τον αγώνα για επιβίωση, ποτέ δεν θα ξεχάσουμε την απομόνωση του λαού μας στο σκοτάδι του Ολοκαυτώματος.
Ο ΜΟΣΕ ΛΙΜΠΑ δίνει μια προσωπική έκφραση σε όλο αυτό – ήταν ο ίδιος ένας επιζών. Γι’ αυτό η ποίησή του εμβαπτίστηκε στην αισιοδοξία: από την καταστροφή προέκυψε ανεξαρτησία, από το σκοτάδι άνθισε η ελπίδα. Ο ποιητής καλεί την αισιοδοξία να γίνει ο δρόμος της ζωής.
Ας ελπίσουμε πως αυτά τα συγκινητικά ποιήματα – τα γεμάτα μορφωτική σχέση – να βρουν δρόμους στις καρδιές πολλών αναγνωστών, ιδιαίτερα ανάμεσα στη νεότερη γενιά.-  ΣΙΜΟΝ ΠΕΡΕΣ, Πρόεδρος του Ισραήλ (Μάρτιος 1987).

                    ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΟΣΕ ΛΙΜΠΑ (αποσπάσματα από το βιβλίο):

«ΤΟ ΚΟΥΚΛΟΣΠΙΤΟ  *  «THE DOLL’S HOUSE»
Στις νεαρές Εβραιοπούλες του Ολοκαυτώματος
Με έφεραν
να βρίσκομαι
Με ανάγκασαν
να βρίσκομαι
Με της μητέρας μου
τον δολοφόνο
Με του πατέρα μου
τον δολοφόνο
Με της ψυχής μου
τους δολοφόνους.
Αχ, θέλω
να βρίσκομαι
με τους προγόνους μου.

ΨΥΧΩΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ  * FREEDOM OBSESSION

Θέλω ελευθερία,
μια μικρή γιορτή,
μερικές μέρες ελευθερίας.

Θέλω μια διακοπή,
να διαφύγω πολύ μακριά
από τον εαυτό μου.

θέλω λίγη ξεκούραση,
όχι πολύ
εμένα.

Θέλω να βγάλω
αυτή την ταυτότητα,
να δραπετεύσω,
ακόμη μια φορά
από την ψύχωση.

Θέλω λίγη γαλήνη,
να με κοιτάξω από την άκρη,
να παρατηρήσω
τον εαυτό μου απέξω.

Ίσως κατορθώσω
μια μικρή άδεια
από τους εφιάλτες μου,
από τον εαυτό μου.

ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ – ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΜΕΝΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ * THE HOLOCAUST – BETWEEN ME AND MYSELF

Το Ολοκαύτωμά μου
είναι κάτι πολύ προσωπικό
μόνο ανάμεσα σε μένα και στον εαυτό μου.

Φωνές μέσα στη νύχτα.
Μαμά, μπαμπά,
είναι αυτοί
ή τους έχουν πάρει;

Όπως από τον αδελφό μου
στο στρατόπεδο εργασίας
υπάρχει κανένα νέο;
Αχ, αυτό δεν είναι για παιδιά…

Δεν με παίρνει ο ύπνος. Τη νύχτα
συγκεντρώνουν’
ο άγρυπνος μπορεί να τρέξει.

Ξεφωνητά:
«Heraus schmeissen den Dreck weg!» *
γαβγίζει το σαγόνι, γιγάντιο
κάτω από το κράνος.

Πετάξτε έξω
το σκατό! Αυτό είμαι εγώ.
Να κρύβομαι. Δεν είναι ένα παιχνίδι,
δεν είμαι ένα παιδί.
Το κίτρινο μπάλωμα
πάνω σ’ ένα μαύρο φόντο.
Το άστρο του Δαβίδ, Εβραίος.
Αυτός είμαι εγώ.

Περπατούσε στο δρόμο,
τον έπιασαν.
Θα επιστρέψει ο μπαμπάς;
Πες μου πότε, μαμά;
Η αδελφή μου,
ο άνδρας της, το μωρό,
γύρω από το ποτάμι,
γιατί δεν έρχονται;
Δεν είμαι θείος πια;

Φωνές μέσα στη νύχτα.
Είναι αυτοί,
Ρώσοι, Γερμανοί, Ρουμάνοι.
Ποιος στριγκλίζει μες στον ύπνο,
αδελφέ μου;

Αχ, ναι, τον κρέμασαν,
έτσι έκριναν,
εκείνες οι γκρίζες στολές,
εκείνα τα μαύρα κουστούμια.

Έξω, Εβραίοι! Ο θάνατος
κόκκινος, μαύρος.
Καφέ πουκάμισα.
Ο Ραβίνος λέει: «Να διαβάσετε
τη γραφή πάνω στον τοίχο.»

Λοιπόν, λέει ο Ραβίνος:
«Θα ευνουχίσουν τα αγόρια.»
Τι είναι αυτό, να ευνουχίσουν;
Γιατί όχι τα κορίτσια
Δεν πάνε στα Σέντερ. **
Χτυπήματα στην πόρτα.
Γκρι στολές, μαύρες στολές
πάνω στον τοίχο!
Θα με πυροβολήσουν.
Θεέ, Άκουσε, ω, Ισραήλ! ***
Φωτιά! Κακό όνειρο…

Κάθε βράδυ έρχονται.
Εισέρχονται.
Πυροβολώντας με. Ναι,
κρεμώντας με.
Θάβοντάς με.

Ζωντανός.
Σ’ εκείνη την τρύπα,
σ’ αυτόν τον μαζικό τάφο.
Το πτώμα μου προκαλεί ασφυξία.
Πόσο σκληρό
να πεθαίνεις κάθε βράδυ!

Πτώμα. Προς τον κλίβανο.
Καμένο, πεταμένο, σκατά.
Νύχτα τη νύχτα.
Αυτό το Ολοκαύτωμα,
τόσα πολλά χρόνια.
Δεν τελειώνει.

Το Ολοκαύτωμά μου
είναι ένα πολύ προσωπικό πράγμα
μόνο ανάμεσα σε μένα
και στον εαυτό μου.

* Γερμανικά στο ποίημα
** Σέντερ: ραβινικό σχολείο για αγόρια από την ηλικία
των δύο ετών κι εξής.
*** Άκουσε Ισραήλ: Παράκληση και εναρκτήρια προσευχή του Θεού εκπλιπαρώντας την βοήθειά Του για σωτηρία, εκδήλωση φόβου τη στιγμή του κινδύνου.

 

ΓΚΡΙ ΣΑΠΟΥΝΙ  ΓΕΣ*  GREY SOAP  RJS

Άρπαξε,
βρώμικο Εβραιόπουλο,
γάβγισε ο Ναζί,
ένα κομμάτι σαπουνιού!
Κοίταξα το γκρι μαρκαρισμένο
σβόλο: ΓΕΣ.
Πλύσου,
βρωμερό Εβραιόπουλο,
διέταξε ο Άρειος,
Reine Juedische Seife *
αγνό Εβραϊκό σαπούνι!

* Η φράση γραμμένη στα γερμανικά.

ΤΟΣΟΔΟΥΛΙΚΑ ΧΕΡΑΚΙΑ  *   TINY HANDS

Μικρά χέρια,
τοσοδούλικα χέρια,
λευκά χέρια,
ωχρά χέρια,
χέρια που τρέμουν,
απλωμένα χέρια,
ελκυστικά χέρια,
σηκωμένα χέρια.
Μικρά χέρια,
τοσοδούλικα χέρια,
άλαλα χέρια.
Όλα τους
στη σιωπή
στον ουρανό
ανέβηκαν.

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΓΙΑ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ *  PRAYER FOR ISRAEL
Έχω ένα γιο,
το Κράτος του Ισραήλ,
εξήντα ετών νέος,
δημιουργημένο με τα ίδια μου τα χέρια,
προστατευμένο με το ίδιο μου το σώμα.

Έχω
επιζήσει του Ολοκαυτώματος
σε πείσμα των Ναζί
και της εξοντωτικής μηχανής τους.
Ήμουν τότε ένα παιδί.

Έφερα στη χώρα μου
Εβραίους μετανάστες
σε πείσμα της Βρετανικής Εντολής
και του ισχυρού στρατού της.
Ήμουν τότε νέος.

Επέστρεψα πίσω στον τόπο,
δούλεψα τη γη με τα ίδια μου τα χέρια,
ανέπτυξα τη γεωργία,
εγκατεστημένος σε ένα Κιμπούτζ.
Ήμουν τότε ένας νεαρός άνδρας.

Υπερασπίστηκα το Κράτος
ενάντια στους εχθρούς
με το ίδιο μου το σώμα
υπηρετώντας στο νέο στρατό.
Ήμουν τότε ένας αξιωματικός.

Προστάτευσα το Κράτος
ενάντια στους συκοφάντες
σε ξένες χώρες.
Ήμουν τότε ένας Διπλωμάτης.

Υπερασπίστηκα
το Κράτος στο εξωτερικό
με το ίδιο μου το σώμα,
όταν η Πρεσβεία μου
υφίστατο μια τρομοκρατική επίθεση.
Ήμουν εκεί ο Πρεσβευτής.

Είμαι περήφανος
όπως κάθε πατέρας
για το γιό μου, τη Γη ενός Λαού
χιλιάδων ετών παλαιού,
του Κράτους του Ισραήλ,
της δικής μου δημιουργίας,
εξήντα χρόνια νέο, και
είμαι γέρος τώρα.

Επέζησα του Ολοκαυτώματος,
εισήγαγα μετανάστες,
δούλεψα τη γη,
βοήθησα στην ίδρυση του Κράτους,
υπερασπίστηκα το Ισραήλ
ενάντια στους εχθρούς,
προστάτευσα το Κράτος
σε ξένες χώρες.

Έκανα όλα αυτά
και περισσότερα.

Είμαι μέλος της γενιάς
των Ιδρυτών Πατέρων,
ήταν προνομιούχοι να ζουν
σ’ αυτή την περίοδο
του Εβραϊκού λαού.
Είμαι γέρος τώρα
μα περήφανος.

Είμαι περήφανος, μα γέρος
και ρωτώ τον εαυτό μου
τι περισσότερο μπορώ να κάνω.

Όπως κάθε γέρος άνθρωπος
μπορώ να προσεύχομαι ακόμη.
Λοιπόν, προσέχομαι
για Σαλόμ, για το γιο μου,
προσεύχομαι για την Ειρήνη
του Ισραήλ. Αμήν !

ΑΠΟΤΥΠΩΜΑ  *  FOOTPRINT

Στάλθηκε του είπαν
να εκχριστιανίσει τους βαρβάρους,
τους άγριους κανίβαλους
των Νήσων του Ειρηνικού.

Ήταν μάλλον καλόδεχτος
και υπέφερε μέχρι τη μέρα
που ενόχλησε τον Αρχηγό:
τόλμησε να αγγίξει το χτένισμά του –
δεν αγγίζεις το κεφάλι ενός Αρχηγού !

Χωρίς καμιά αργοπορία
η μοίρα του σφραγίστηκε,
ένα χτύπημα με ρόπαλο
πάνω στο κεφάλι
και ευθύς στο ζεματιστό κιούπι
μόνο ένα παπούτσι,
όχι φαγώσιμο, απέμεινε.

Στις μέρες μας είναι σε έκθεση,
ένα από τα κύρια στοιχεία
στο Εθνικό Μουσείο,
τα απομεινάρια του υποδήματος,
το μόνο που απόμεινε της Ιεραποστολής.

Λοιπόν,
δεν θα μπορούσε να ειπωθεί
πώς δεν άφησε το αποτύπωμά του
πάνω στο νησί.

___________________________________________________________________________

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ  ΒΑΝΓΚΟΥΙΣ  ΖΙΚΟ  *   The Poet Mr. VANGJUSH  ZIKO

Ο ποιητής Βαν. ΖΙΚΟ γεννήθηκε στην Αλβανία και σήμερα ζει κοντά στα παιδιά του στον Καναδά. Γνωρίζει ελληνικά. * THE POET VANGUISH ZIKO from Albania. He lives in Canada.

Ο ποιητής Βαν. ΖΙΚΟ γεννήθηκε στην Αλβανία και σήμερα ζει κοντά στα παιδιά του στον Καναδά. Γνωρίζει ελληνικά. * THE POET VANGJUSH ZIKO from Albania. He lives in Canada.

BLESSED  PHOENIX by Vangjush Ziko:

Why must I suffer in order to write?
Tell me Poetry, tell me why?
O blissful phoenix, blessed phoenix,
do you nest in the heart or in the wound?

VANGJUSH ZIKO, Member of the IWA

ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΕ ΦΟΙΝΙΚΑ  (Ο φοίνικας είναι μυθικό πουλί:)

Γιατί πρέπει να υποφέρω για να γράψω;
Πες μου Ποίηση, πες μου γιατί;
Α, ευτυχισμένε φοίνικα, ευλογημένε φοίνικα,
φωλιάζεις στην καρδιά ή στην πληγή;                           ΒΑΝ. ΖΙΚΟ

Απόδοση στα ελληνικά από τη Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη (Μάιος 2015)  *  Greek translation by Zacharoula Gaitanaki, IWA (Zoni, May 2015).

_________________________________________________________________________

ΠΟΙΗΜΑΤΑ της ΑΝΤΑ ΑΧΑΡΟΝΙ στα ελληνικά  *  Poems by Prof. ADA AHARONI in Greek  – Translation by ZACHAROULA GAITANAKI

EVE’S DEFENCE  *  Η ΑΜΥΝΑ ΤΗΣ ΕΥΑΣ

Δεν έπρεπε να αποδεχθείς
εκείνο το γυαλιστερό ζουμερό μήλο,
έτσι δεν είναι, αγαπητέ Αδάμ;

Παρακαλώ απομάκρυνε εκείνα
τα συκόφυλλα που μυρίζουν μούχλα
από τη μνήμη σου και τ’ αυτιά σου
και θυμήσου αγαπητέ Αδάμ,
δημιουργήθηκες
από σκέτο χώμα,
αν και λάξεψα
από μια πολύ ωραιότερη ουσία,
ωραιότερη από φίλντισι,
ωραιότερη από χρυσάφι.

Στην ορμή του αίματος της καρδιάς σου,
στο χτύπημα των κροτάφων σου,
θυμήσου αγαπητέ Αδάμ –
δημιουργήθηκα
από καθαρό ανθρώπινο οστό.

Το δυνατό σου κόκαλο πλευρού
με έκανε – την Εύα,
Μητέρα της Ζωής.

Πάντα να θυμάσαι,
αγαπητέ  Αδάμ,
η ελεύθερη, ανεξάρτητη Εύα είναι – Εσύ.

PEACE IS A WOMAN AND A MOTHER  *  Η ΕΙΡΗΝΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΜΗΤΕΡΑ

Πώς ξέρεις
πως η ειρήνη είναι μια γυναίκα;
Ξέρω, γιατί τη συνάντησα χθες
πάνω στον φιδίσιο δρόμο μου
προς την κούρσα του κόσμου.
Είχε ένα τόσο θλιμμένο πρόσωπο,
ακριβώς όπως ένα χρυσαφένιο λουλούδι,
μαραμένη πριν την ακμή της.

Τη ρώτησα γιατί
ήταν τόσο θλιμμένη;
Μου είπε πως το μωρό της
σκοτώθηκε στο Άουσβιτς ,
η κόρη της στη Χιροσίμα
και οι γιοι της στο Βιετνάμ,
την Ιρλανδία, στο Ισραήλ,
στην Παλαιστίνη, στο Λίβανο,
στη Βοσνία, στη Ρουάντα
και στην Τσετσενία.

Όλες οι αναπαύσεις των παιδιών της,
είπε, είναι πάνω στα πυρηνικά,
στη μαύρη λίστα του θανάτου,
όλες οι αναπαύσεις, εκτός αν
όλος ο κόσμος καταλαβαίνει –
πως η ειρήνη είναι μια γυναίκα.

Χίλια κεριά έλαμψαν τότε
στα έναστρα μάτια της, και είδα –
η ειρήνη είναι πράγματι μια έγκυος γυναίκα,
η ειρήνη είναι μια μητέρα.

NUCLEAR POLLUTION   *  ΠΥΡΗΝΙΚΗ ΜΟΛΥΝΣΗ
Αφιερωμένο στη μνήμη του Ισραηλινού ποιητή ΑΜΙΡ ΓΚΙΛΜΠΟΑ
Όταν βλέπω ένα πουλί
και λέω πουλί,
αυτοί λένε πουλί.

Όταν ακούω το τραγούδι του
και λέω τραγούδι,
αυτοί λένε τραγούδι.

Αλλά όταν βλέπω τους γιους μας
και λέω γιους,
αυτοί λένε στρατιώτες.

Και όταν εγώ βλέπω βόμβες
και λέω βόμβες,
αυτοί λένε ειρηνοποιοί.

Και όταν εγώ βλέπω πυρηνική μόλυνση
και λέω δηλητηριώδη ραδιενέργεια,
αυτοί λένε ενέργεια.

Και όταν εγώ βλέπω πυρηνική μόλυνση
και λέω πυρηνικό ολοκαύτωμα,
αυτοί λένε αποτροπή !

Τι είδος της αποτροπής
μπορεί να έγινε,
όταν είμαστε όλοι νεκροί;

“LIFE IS A POMEGRANATE”

ARTEMIS VOURAKIS - ΑΡΤΕΜΗΣ ΒΟΥΡΑΚΗΣ "Ρόδια"

ARTEMIS VOURAKIS –
ΑΡΤΕΜΗΣ ΒΟΥΡΑΚΗΣ «Ρόδια»

 

 

 

 

 

 

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΡΟΔΙ

Η ζωή είναι ένα ρόδι, φίλε μου,
ένας κόσμος αφθονίας,
γεμάτος ζουμερά ρουμπινένια σπυριά –
αν ψάχνεις γι’ αυτά.

Όταν τα βρεις
δοκίμασέ τα όλα, φίλε μου,
ένα προς ένα
πολύ πριν γίνουν –
όχι περισσότερο.

2015 – YEAR OF HOPE  *  2015 – ΕΤΟΣ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ  (απόσπασμα)

Παρά τους πολέμους μας, παρά τα δάκριά μας,
παρά τους πόνους μας, τις θλίψεις
και τους κρυφούς φόβους μας, σε αγκαλιάζουμε
χαμογελώντας 2015, Έτος της Ελπίδας.

Επειδή, η Δημοκρατία και το Διαδίκτυο
είναι εκτεταμένα, η δύναμη των γυναικών
για την ειρήνη είναι αυξανόμενη,
η παγκόσμια φτώχεια περιορίστηκε στο μισό –
ποτέ πριν δεν είχαν οι συνηθισμένοι άνθρωποι
περισσότερη δύναμη να λύσουν τις προκλήσεις
και να καθορίσουν το δικό τους πεπρωμένο. [……..]

Σε χαιρετούμε και σε αποδεχόμαστε 2015,
τόση η επιθυμία μας – για Έτος της Ελπίδας
και των μη-σκοτωμών,
πολλά υποσχόμενε χαμογελαστέ μας Χρόνε
της Παγκόσμιας Ειρήνης.
CHILDREN ARE STARS OF PEACE  *  ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΣΤΕΡΙΑ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ

Αγαπητά παιδιά, γεννηθήκατε με τρυφερές καρδιές
και σ’ αυτές αστέρι σποριάζει της ειρήνης.
Είστε το μέλλον, είστε η ζωή
δεν θέλετε να πεθάνετε σε πολέμους
όπως μερικοί από τους πατεράδες και τις μανάδες σας.

Ευφυή παιδιά, θέλετε να στείλετε τις αχτίδες του άστρου σας
της ειρήνης διαμέσου των έξυπνων τηλεφώνων σας
και ηλεκτρονικών υπολογιστών σας
σ’ ολόκληρη της μαχόμενη Μέση Ανατολή
και σ’ όλο το παγκόσμιο χωριό μας.

Οι γρήγορες λέιζερ ακτίνες σας θα μας οδηγήσουν
σε ό,τι αποτύχαμε να σας οδηγήσουμε
– έναν κόσμο όπου κανένα όπλο δεν θα πυροβολεί
να σκοτώνει πατεράδες, μητέρες και παιδιά –
έναν κόσμο όπου κάθε παιδί
είναι ένα αστέρι της ειρήνης
καλά τρεφόμενο και χαμογελώντας στη ζωή !


* Αν επισκεφθείτε την ιστοσελίδα http://www.syndicjournal.us θα μπορέσετε όχι μόνο να διαβάσετε τα ποιήματα της ΑΝΤΑ αλλά και να τα ακούσετε να τα διαβάζει με την δική της φωνή.

C.V. OF ADA AHARONI  *  ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΗΣ ΑΝΤΑ ΑΧΑΡΟΝΙ
Η Δρ. ΑΝΤΑ ΑΧΑΡΟΝΙ γεννήθηκε στο Κάιρο της Αιγύπτου και ζει στη Χάιφα του Ισραήλ. Είναι μια διεθνούς φήμης ποιήτρια και συγγραφέας, που την αποκαλούν «Η ποιήτρια της Αγάπης και της Ειρήνης». Έχει εκδώσει 28 βιβλία (τα οποία κυκλοφορούν μέσω του amazon.com) και έχει τιμηθεί με πολλά διεθνή βραβεία και διακρίσεις. Μεταξύ των βραβείων της είναι και το Βραβείο του Προέδρου Σιμόν Πέρες (το 2013). Τον Δεκέμβριο του 2014 της απονεμήθηκε το Γαλλικό Βραβείο «Temoignage». Είναι η ιδρύτρια και η Διεθνής Πρόεδρος της IFLAC, δηλ. του Διεθνούς Φόρουμ για την Λογοτεχνία και τον Πολιτισμό της Ειρήνης.

______________________________________________________________________________

MUSIC AND BOOK

Dr. Hsu Chicheng: «EN ROUTE»      “The Earth Culture Press”, March 2014, 1100 copies

“En route, everybody tastes / the joys and sorrows of life…” (page 7)

Dr. HSU CHICHENG gave us an interesting poetic route with his collection entitled “EN ROUTE” and it is a mental journey in the nature, people, feelings, thoughts…
Every book of Dr. Hsu Chicheng, without any exaggeration, I open it with intense interest and I close it with a sense of satisfaction. It gives me great intellectual pursuits.
He is a great, conscious poet, he is a sensitive man too and a talented writer. I have enjoyed his work, his nice poems and I went along with them because his collection “En Route” transfers us to the ends of his inner w world with “words of flowers”, “After the rain”, “still walking and continue the road” of life “in our life”…        Zacharoula Gaitanaki                              Zoni, Arcadia – Greece, September, 1, 2014

«ΚΑΘ’ ΟΔΟΝ» ΤΟΥ Δρ. ΧΣΟΥ ΣΙ ΣΕΝΓΚ από την Ταϊβάν:

«Καθ’ οδόν, ο καθένας γεύεται τις χαρές
και τις λύπες της ζωής. (σελ. 7)

Μια ενδιαφέρουσα ποιητική διαδρομή μας χάρισε ο Δρ. Χσου Σισένγκ με την τελευταία ποιητική του συλλογή που τιτλοφορείται «ΚΑΘ’ ΟΔΟΝ», 158 σελίδων. Κι είναι ένα ενδιαφέρον νοερό ταξίδεμα στη φύση, στους ανθρώπους, στα συναισθήματα, στις σκέψεις…
Κάθε βιβλίο του Δρ. Χσου Σισένγκ, χωρίς καμία υπερβολή, το ανοίγω με ζωηρό ενδιαφέρον και το κλείνω με ένα αίσθημα ικανοποίησης. Με ωθεί σε μεγάλες πνευματικές αναζητήσεις.
Ο Δρ. Χσου Σισένγκ είναι ένας σπουδαίος ποιητής, συνειδητοποιημένος. Είναι επίσης ένας ευαίσθητος άνθρωπος κι ένας ταλαντούχος συγγραφέας. Απόλαυσα την δουλειά του, τα θαυμάσια ποιήματά του και συμπορεύτηκα με αυτά, διότι η συλλογή του «Καθ’ οδόν» μας ταξιδεύει στα πέρατα του εσωτερικού του κόσμου με «λέξεις των λουλουδιών», «Μετά τη βροχή», λοιπόν «Ακόμα βαδίζουμε… και ακολουθούμε τον δρόμο» της ζωής, «στην ζωή μας…». Γιατί η κάθε «επιτυχία δεν είναι ποτέ ένας προορισμός, είναι ένα ταξίδι». Ένα ταξίδι «καθ’ οδόν»…

Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη                                        Ζώνη Αρκαδίας, 1 Σεπτεμβρίου 2014

Poems of Dr. Hsu Chicheng into Greek from his poetry collection “EN ROUTE”  Translation by Zacharoula Gaitanaki

Ποιήματα στα ελληνικά του Δρ. Χσου Σισένγκ από την ποιητική σου συλλογή «Καθ’ οδόν», σε απόδοση (τιμής ένεκεν) της Ζαχαρούλας Γαϊτανάκη, Σεπτέμβριος 2014.

ΚΑΥΤΕΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ ΜΕΡΕΣ  *   SUMMER DAY BURNING

Θερμό! Καυτό!
Λες κι η φωτιά είναι αναμμένη!

Έτσι λέει ο παχύς,
έτσι λέει ο αδύνατος,
έτσι λέει ο άντρας,
έτσι λέει η γυναίκα.

Και η ζέστη είναι θερμότερη
λες κι η φωτιά είναι αναμμένη
κι είναι ανέκαθεν αναμμένη:
ο παχύς είναι αναμμένος,
ο αδύνατος είναι αναμμένος,
ο άντρας είναι αναμμένος,
η γυναίκα είναι αναμμένη.

Θερμό! Καυτό!
Λες κι η φωτιά είναι αναμμένη!
Φωτιά, φωτιά της αγάπης!
Φωτιά, φωτιά της στοργής!

ΕΠΕΚΤΕΙΝΟΥΝ  * EXTEND

Γιατί φοράς ακόμα τα φθαρμένα
χειμωνιάτικα ρούχα σου;
Τα χοντρά και βαριά,
τα μαύρα και κομματιασμένα,
τα παλιά και βρώμικα,
που δεν έχουν ζωντάνια;

Επεκτείνουν το κεφάλι σου,
επεκτείνουν τα μάτια σου,
επεκτείνουν τα πόδια σου,
επεκτείνουν το σώμα σου,
επεκτείνουν την καρδιά σου.

Επεκτείνουν
προς την άνοιξη,
προς το πράσινο,
προς την απεραντοσύνη,
την φωτεινότητα,
την ευημερία,
προς την ζωηρότητα,
τη χάρη,
την μεγάλη ευχαρίστηση.

ΑΝΑΜΕΣΑ  *  BETWEEN

Θαμπά, ομιχλώδη
και ακαθόριστα μπροστά.

Εξετάζοντας και ερευνώντας.

Να βρω μια πόρτα μπροστά,
την ανοίγω σπρώχνοντας
να μπω μέσα…

Αλλά βρίσκω άλλη μια πόρτα μπροστά,
την ανοίγω σπρώχνοντας ξανά
να μπω μέσα…

Ξαναβρίσκω μια πόρτα μπροστά…

Υπάρχουν τόσες πολλές πόρτες…

Εν μέρει, μια ζωή πέρασε
ιδρωμένη παντού.

Βρίσκω τον εαυτό μου ανάμεσα
σε πόρτες και πόρτες…

ΚΑΘ’ ΟΔΟΝ  *  EN  ROUTE

Στη ζωή μας είμαστε καθ’ οδόν.
Είναι καταδικασμένη από τον ουρανό
να περπατά διαμέσου μεγάλων οδών
και μικρών γραμμών,
να περπατά διαμέσου πεδιάδων και ερήμου.
Να περπατά πάνω σε γη και νερό,
μουσκεμένη με ιδρώτα.
Να περπατά διαμέσου θορυβωδών πόλεων
και μακρινών εκτάσεων.
Φυσικά, έχουν υπάρξει χαρές,
φυσικά έχουν υπάρξει βάσανα,
φυσικά έχει υπάρξει λιακάδα,
φυσικά έχουν υπάρξει άνεμοι και βροχές.
Όταν πεινάς, μπορείς να πάρεις ένα γεύμα
και συνεχίζει τον δρόμο.
Στη νύχτα μπορείς να κοιμηθείς
και συνεχίζεις τον δρόμο.
Όταν είσαι κουρασμένος μπορείς
να ξεκουραστείς και συνεχίζεις τον δρόμο.
Όταν αρπάζεις μια αρρώστια
μπορείς να πας να δεις έναν γιατρό
και συνεχίζεις τον δρόμο…
Με το περπάτημα (γίνεσαι) πιο καμπούρης,
με το περπάτημα, περισσότερα γκρίζα μαλλιά,
με το περπάτημα, λιγότερο διορατικός.
Με το περπάτημα, στο σώμα πιο εξασθενισμένο…
Τελικά; Ακόμα βαδίζεις.            Dr. HSU CHI CHENG – Taiwan

___________________________________________________________________________

ΠΕΤΑΛΟΥΔΕΣ ΚΑΙ ΠΟΥΛΙΑ

ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΙΝΕΖΑ ΠΟΙΗΤΡΙΑ  Α  ΜΑΟ

Η Α ΜΑΟ, της οποίας το πραγματικό όνομα είναι Μάο Τζουζέν, είναι μία φημισμένη ποιήτρια και συγγραφέας στη σύγχρονη Κίνα. Γεννήθηκε τον Μάρτιο του 1967 στην πόλη Ξιαντάο κι έχει σπουδάσει Φιλοσοφία. Είναι μέλος της Εταιρείας Κινέζων Συγγραφέων και έχει τιμηθεί με πάρα πολλά βραβεία, ανάμεσά τους το Βραβείο Ποίησης του 2007, το Βραβείο για τους Νέους Ποιητές της Κίνας, το Βραβείο για τα Καλύτερα Ερωτικά Ποιήματα το 2009. Έχει εκδώσει πάνω από δέκα βιβλία, ποιητικές συλλογές («Χτύπημα από νερό», «Τα υπέρτατα άστρα», «Το μελωδικό μου τραγούδι του χρόνου», «Μεταβολή», «Επίλεκτα ποιήματα της Α Μάο»), συλλογές μυθιστορημάτων, διηγημάτων και νουβέλες («Το τραίνο των Εικόνων», «Τα πάθη της πέτρας», «Ο κανόνας του Μήλου». «Μήλο πάνω στην κούπα», «Ποιος με φέρνει στο σπίτι», «Αιώνια ζωή ερωτευμένη»). Έχει εκδώσει επίσης μία συλλογή με επίλεκτα ποιήματα και πεζά της με τίτλο: «Περιστρεφόμενος Καθρέπτης». Ποιήματά της υπάρχουν επίσης σε Ανθολογίες και συλλογικές εκδόσεις. [Τα ποιήματα που αποδίδονται εδώ στα ελληνικά, είναι από το βιβλίο της «Επίλεκτα ποιήματα της Α Μάο», που κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 2012.]

Η Α Μάο γράφει όμορφα ποιήματα. Είναι «σαν ένα λουλούδι στον άνεμο / τραγουδώντας ολιγόλογα» αν και μας έχει δώσει και ποιήματα μεγάλα σε έκταση, όπως «Ο Ποιητής του Μεσονυχτίου», το «Γυναικείο Λεξικό» κ. ά. Μας εκμυστηρεύεται πως «Ξοδεύω πολύ χρόνο κάνοντας όνειρα και γράφοντας ποιήματα» («Στο κρεβάτι», σελ. 137). Πιστεύει επίσης ότι «Ένα καλό ποίημα δεν γράφεται καθισμένος σε βελούδινη καρέκλα. / Ή γεννιέται εξαιτίας μιας καταστροφής, / ή κάτω από το νυστέρι ενός χειρουργού ή στην στριγκλιά ενός τρελού» («Ακραία Ερμηνεία», σελ. 101).

Υπάρχει ρυθμός στην ποίησή της. Είναι ο ρυθμός της καρδιάς της, ο ρυθμός της καθημερινής ζωής, ο ρυθμός ενός τραγουδιού… Τα στοιχεία που συνθέτουν την προσωπικότητά της, έχουν κυρίαρχο ρόλο και στη δουλειά της. Αγαπά πάρα πολύ τη ζωή, γι’ αυτό όπως λέει στο ποίημά της «Κλεφτοφάναρο» (σελ. 219), «Κλικ, κλικ.» / Τραβώ αλληλοεπικαλυπτόμενες φωτογραφίες της ζωής με λέξεις.» οι λέξεις παίζουν πολύ μεγάλο ρόλο στο έργο της και ξέρει να τις χρησιμοποιεί με τέχνη και οικονομία. Λέξεις, γεγονότα, οικογενειακοί δεσμοί, ταξίδια κλπ. κυριαρχούν στην ποιητική της δουλειά. Η Α Μάο είναι ένα ανήσυχο, δημιουργικό μυαλό και μια εμπνευσμένη ποιήτρια που αξίζει την προσοχή μας και την επιβράβευσή μας.

Εκφράζω τις ευχαριστίες μου στην Α Μάο για τη συλλογή με τα Επίλεκτα ποιήματά της. Είμαι σίγουρη πως στο εγγύς μέλλον, πέρα από όσα έχει ήδη καταφέρει, θα πετύχει και άλλα πολλά ακόμη.           ΖΑΧΑΡΟΥΛΑ ΓΑΪΤΑΝΑΚΗ

THE INSPIRED CHINESE POETESS  A   MAO

A MAO (original name Mao Juzhen) is a promising young talented poetess in contemporary China. She writes wonderful poems. She is “like a flower in the wind / singing wordlessly”. Poetess confides too: “I spend most of the time dreaming and writing poems” (“IN BED”, page 137). She is a poetess and writer of high sensibility. A Mao believes: “A good poem is not written by sitting on the velvet chair” (“EXTREME INTERPRETATION”, page 101) and she continues: “It was either born out of a disaster, / or under the scalpel of a surgeon or in the screaming of a lunatic”.

There is rhythm in her poetry. It is the rhythm of her heartbeats, the tempo of everyday life, the beat of a song. The elements that make up her personality perform a dominant role and in her work.

“I take overlapping photos of life with words” (“FLASH LAMP”, page 219) she says. Words, events, travels, memories, family ties etc. create all that her work of poetry. A Mao has inventive mind and she is inspired poetess.

I express my thanks to A Mao for the book with her selected poems. I am confident that she will succeed and so and so forth in the near future.

Ποιήματα της Α  ΜΑΟ στα ελληνικά σε απόδοση από τη Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη

ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΣΤΟΝ ΑΝΕΜΟ  *  FLOWERS IN THE WIND

Το καλοκαίρι φτάνει στο τέλος του.
Ξυπνώντας από τ’ όνειρό μου
αποτυχαίνω να βρω τη γενέτειρά μου,
κουρασμένη στο σώμα και στο νου,
ανίκανη να γυρίσω πίσω
και να ατενίσω μακριά
την πιο μελαγχολική ώρα στη ζωή μου.
Καθετί περιστρέφεται κρύο και μονότονο,
εμπεριέχοντας αγάπη και περασμένα γεγονότα.

Καθισμένη στην πέτρα,
να παρατηρώ τα άνθη στον άνεμο,
χορεύοντας, γέμισα με δάκρυα.
Τι ζωηρό συναίσθημα
με φέρνει πίσω στο δρόμο του σπιτιού.
Πατέρα, μπρος στον τάφο σου
είμαι σαν ένα λουλούδι στον άνεμο
τραγουδώντας ολιγόλογα.

ΕΝΑ ΠΛΗΓΩΜΕΝΟ ΠΟΥΛΟ  *  A HURT BIRD

Πετώντας,
μια κυνηγετική καραμπίνα
κι ένα τροχαίο ατύχημα στο χειμώνα,
και τα δυο με κάνουν αδύναμο να τ’ αποφύγω,
όχι λουλούδια κατά μήκος του δρόμου
μόνο η βρώμικη οσμή του θανάτου
μετά την παρουσία
σ’ ένα τροχαία ατύχημα.
Το να πετάς ακόμα έχει τη σημασία του;
Μετά την επούλωση του τραύματος
είναι πια αργά για πέταγμα;
Εκείνοι που αγαπούν τη ζωή
θρηνούν για ένα τροχαία ατύχημα
αλλά δεν μπορούν να νιώσουν τον πόνο
ενός τραυματισμένου πουλιού στο χειμώνα.
Ο καθένας τρέφει έναν οξύ φόβο
για τον σκοτεινό πυρήνα του θανάτου.
Το χιόνι καλύπτει τις στέγες των σπιτιών σας,
είναι τα δάκρυά μου του τελευταίου χρόνου
κανένας δεν μπορεί να αμελήσει.
Πετώ μόνο χαμηλά
αλλά έχω μια υπερήφανη ψυχή.

Η ΣΥΝΑΚΟΛΟΥΘΗ ΛΙΨΗ  *  THE ATTENDANT SORROW

Καθισμένη ακίνητη, είμαι ένας στοχαστής.
Πράγματι, δεν σκέπτομαι,
είμαι μόνο θλιμμένη,
μόνο θλιμμένη: της μητέρας τα γκρίζα μαλλιά
και τα δικά μου σκαμπανεβάσματα.
Η αγάπη δεν είναι πάντα
ένα περασμένο γεγονός,
όχι τον τελευταίο χρόνο…
Λόγια γραμμένα από μένα
είναι ακόμη θερμά,
κατευνάζω την αναπνοή μου
αλλά εσύ δεν είσαι πια εδώ,
περπατάς μπροστά μου
σαν νερό τρεχούμενο προς τα ανατολικά.
Καθισμένη ακίνητη, είμαι σαν ένας στοχαστής,
μόνο που δεν σκέπτομαι πια,
είμαι μόνο θλιμμένη.

ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΟΣ ΡΥΘΜΟΣ  * SINGING STYLE

Το τρυφερό πρωινό φως
και η θαμπή βροχή
δεν φαίνονται εύκολα’
κατά μήκος ένα ξόρκι ανέμου,
δυο ξόρκια ανέμου, τρία ξόρκια ανέμου…
Πλένοντας ένα δέντρο,
δυο δέντρα, τρία δέντρα…
Και αρκετοί κατ’ ευφημισμό κεραυνοί
πάνω στο δέντρο.
Πρώτα με τα μάτια, έπειτα με τα δάχτυλα,
ενώνομαι επίσης με τη χορωδία.

Τραγουδώντας: στα πράσινα δέντρα,
φορτωμένα είναι χρυσά φρούτα.
Τραγουδώ: πάνω στο λευκό χαρτί,
μεγαλώνοντας είναι μαύρα διαμάντια.

ΑΚΡΑΙΑ ΕΡΜΗΝΕΙΑ  *  EXTREME INTERPRETATION

…Να νιώθεις συμπόνια για την κατάσταση
του κόσμου και των ανθρώπων του…
Ω, είμαι βέβαιη:

Ένα καλό ποίημα δεν γράφεται (αν είσαι)
καθισμένος σε βελούδινη καρέκλα.

Ή γεννιέται εξαιτίας μιας καταστροφής
ή κάτω από το νυστέρι ενός χειρουργού
ή στην στριγκλιά ενός τρελού.

(Ακραία ερμηνεία: και ο χρόνος δεν είναι
τόσο βέβαιος για τον εαυτό του:
να αφήσει τόσο μεγάλη αφήγηση
ή θλιμμένο συναίσθημα,
να πλημμυρίσουν αυτά τα σύντομα
και γλυκά καρυκεύματα.)

ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΤΣΑΓΙΟΥ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ  *  FROM THE TEAHOUSE TO THE BOOKSTORE

Ο αφηγητής ιστοριών στο σπίτι του τσαγιού,
δεν προτιμά πια τα παραδοσιακά
κινέζικα μυθιστορήματα
αλλά είναι καλός στα βρώμικα αστεία.

Ο καθένας μαθαίνει να σταματά
στην ουσία μιας ιστορίας.

Αυτό είναι βαρετό.
Δεν θέλω να ακούσω γι’ αυτό
αλλά θέλω να παρακολουθήσω,
να παρακολουθήσω
ένα πλήθος άφωνων ψυχών.

… Η ομορφιά μεταφέρεται στο χαρτί,
διαμέσου χιλιάδων ετών,
εντούτοις φωτεινή και αστραφτερή.

Έχω καινούργια γνώση του εαυτού μου
και των άλλων ανθρώπων:
πριν από την ζωή, μια μεγαλοφυϊα
έχει το πρόσωπο ενός τρελού ή βλάκα.

…Κοιμάται πάνω στα βιβλία,
αν και τυφλός,
παρόλα αυτά μπορεί να μεταφράζει
το Ομηρικό Έπος.

ΠΕΣΜΕΝΟ ΦΥΛΛΟΦΥΛΛΑ  *  LEAVES

Πέτρα χτυπώντας πέτρα,
καλώ τον εαυτό μου.

Κάνοντας ήχο από κόκαλο
και κάνοντας ήχο από αέρα
είναι εντελώς διαφορετικά.
Αδέξιος φράκτης στην αυλόπορτα
είναι μοντέρνος από άλλη γωνία.

Όταν ο άνεμος δυναμώνει,
σε θεωρώ σαν μικρή καμπάνα,
όταν το φως έρχεται,
σε θεωρώ σαν καθρέφτη.

Και τώρα,
είσαι όλη η σύγχρονη εποχή.

____________________________________________________________________________

ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΝΤΟΝΙΟ ΒΙΛΕΛΑ ΠΕΡΕΊΡΑ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ, σε απόδοση της Ζαχαρούλας Γαϊτανάκη

Poems by ANTONIO VILELA PEREIRA in Greek from his poetry collection “TERCETS AND OTHERS VERSES”
Translation by Dr. ZACHAROULA GAITANAKI (December 2014).

Ο ΑΝΤΟΝΙΟ ΒΙΛΕΛΑ ΠΕΡΕΪΡΑ γεννήθηκε στις 13 Ιουνίου 1944 στην περιοχή της παλιάς πόλης του Σάο Σεμπαστιάο ντα Πιμέντα, την αποκαλούμενη Ιταρουμά, έπειτα μία συνοικία του Ζατάι της πολιτείας Γκόια της Βραζιλίας. Από το 1956 ήρθε με την οικογένειά του να κατοικήσει στο κέντρο του Ζατάι. Εκεί μεγάλωσε, σπούδασε και εργάστηκε. Το 1982 παντρεύτηκε την Ντόρασι Παρέιρα ντα Σίλβα και απέκτησαν δύο κόρες. Αποφοίτησε από την Μέση Τοπική Τεχνική Σειρά Μαθημάτων στη Λογιστική. Παρακολούθησε Νομικές σπουδές (Δίκαιο) στην πόλη του Σάο Πάολο όπου έμεινε για πέντε χρόνια. Επιστρέφοντας στην Γκόια έγινε μέλος στο εκεί Τμήμα της Τάξης των Βραζιλιάνων Δικηγόρων. Ήταν ενεργό μέλος στη δικηγορία και από το 1985 διετέλεσε επιθεωρητής εργασίας ως το 1996 οπότε και συνταξιοδοτήθηκε. Το πρώτο του βιβλίο, σε ποίηση και πεζό λόγο, εκδόθηκε το 1974 στο Σάο Πάολο, με τον τίτλο «Καλοκαίρι εξ απορρήτων». Επέστρεψε στο γράψιμο και στην έκδοση νέων βιβλίων μόνο μετά την συνταξιοδότησή του. Το 1999 επιμελήθηκε την Ανθολογία «Αναμνηστικό για το φθινόπωρο», το 2006 το «Ντοσιέ του ποιητή – (Πριν τον χειμώνα)», το 2008 το «Τρίτη ποιητική σειρά». Το 2011 τα «Τερτσίνα»* (ξεκίνημα στα χαϊκού), έκδοση τέχνης. Το 2012 εξέδωσε το «Τερτσίνα και άλλοι στίχοι», η έκδοση του οποίου χρηματοδοτήθηκε από την Δημοτική Γραμματεία Πολιτισμού της Γκοϊανίας Βραζιλίας. Αυτή η συλλογή, μεταφράστηκε στα ελληνικά από την Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη το 2014.

Ο Αντόνιο Βιλέλα Περέιρα είναι ενεργό Μέλος της Βραζιλιάνικης Ακαδημίας Λογοτεχνικών Σπουδών και Έρευνας με έδρα το Ρίο ντε Τζανέιρο, μέλος της Ομάδας Συγγραφέων της Πιρακικάμπο του Σάο Πάολο, μέλος της IWA (ΗΠΑ), συνεργαζόμενος με την Ένωση Βραζιλιάνων Συγγραφέων στο Τμήμα της Γκόιας ενώ το βιογραφικό του έχει καταχωρηθεί στην ηλεκτρονική εφημερίδα της Ένωσης και στο Λεξικό Συγγραφέων της Γκόια από τον συγγραφέα Ζοζέ Μεντόνκα Τέλες. Έχει συμμετάσχει σε Ανθολογίες κι έχει εκδώσει βιβλία του στις πόλεις Σάο Πάολο, Ρίο ντε Τζανέιρο, Ρίο Γκράντε ντο Σουλ και Μίνας Γκερές. Οι συμμετοχές του σε διαγωνισμούς και οι προσκλήσεις του σε διάφορες λογοτεχνικές εκδηλώσεις φτάνουν τις 96 συμμετοχές. Έχει επίσης λάβει πολλά μετάλλια από Ακαδημίες, πολιτιστικά και λογοτεχνικά Ινστιτούτα και Σωματεία στη Βραζιλία.

Ο συγγραφέας και ποιητής θεωρεί ότι, όπως και η τέχνη, το να γράφει, να δημιουργεί και να αναδημιουργεί, είναι μια θεραπευτική ενασχόληση.

Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί του στα e-mail του:     pereirantoniovilela@yahoo.com.br
ή       dossiedepoeta@yahoo.com.br

* ΤΕΡΤΣΙΝΑ= στροφή τριών στίχων στην οποία ομοιοκαταληκτούν ο πρώτος και ο τρίτος στίχος, ενώ ο δεύτερος ομοιοκαταληκτεί με τον πρώτο και τον τρίτο της επόμενης τρίστιχης στροφής. Αυτό συμβαίνει στα πρωτότυπα ποιήματα του Αντόνιο Βιλέλα Περέιρα (γραμμένα στα Πορτογαλικά Βραζιλίας) καθώς η κατοπινή απόδοσή τους στα αγγλικά και από κει στα ελληνικά, αδυνατεί να μεταφέρει την ομορφιά της αρχικής έμπνευσης και το ύφος του ποιητή.

FORGIVENESS  /    ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ

Μαθημένος να συγχωρεί,
συγχώρεσε εβδομήντα και επτά φορές,
ακόμα περισσότερο, πάντοτε…

JUNGLE ANIMALS   /  ΖΩΑ ΤΗΣ ΖΟΥΓΚΛΑΣ

Στο ζωικό βασίλειο,
συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπων,
είναι τα ίδια ζώα…

ENCHANTMENT /  ΓΟΗΤΕΙΑ

Άσε τις κόρες των ματιών σου
να κλείσουν ραντεβού με τα μάτια μου,
σε φιλάρεσκη αθωότητα !

THE PUPPY  /   ΤΟ ΚΟΥΤΑΒΑΚΙ

Το μικρό σκυλάκι
μύρισε τα λουλούδια του κήπου,
δεν ούρησε σ’ αυτά…

GOD / GOD   –   ΘΕΟΣ / ΘΕΟΣ

Ο άνθρωπος δεν ξέρει
ποιος είναι επίσης ο Θεός,
μόνο ο Θεός γνωρίζει !

JEALOUSY   /   ΖΗΛΟΤΥΠΙΑ

Η ζηλοτυπία σκοτώνει,
διεκδικεί να γίνει αρρωστημένη αγάπη…
Από πότε αρρώστια η αγάπη ;

CHASE   /   ΚΑΤΑΔΙΩΞΗ

Χρειάζεται να τρέχεις
πίσω από μια καλύτερη ζωή
να πετύχεις το σκοπό σου.

THE EXAMPLE   /  ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ

Σταμάτα να παραπονιέσαι για το καθετί !
Θες να τα κανονίσεις όλα;
Ξεκίνα με σένα !

MOTHERS   /   ΜΗΤΕΡΕΣ

Τα κορίτσια παίζουν
με τις μαγεμένες κούκλες τους,
κάνουν πρόβα να γίνουν μητέρες !

ATOMIC CURSE   /   ΑΤΟΜΙΚΗ ΣΥΜΦΟΡΑ

Χιροσίμα, Ναγκασάκι,
των Αμερικανικών βομβών σε πόλεμο,
Φουκουσίμα, πυρηνικοί αντιδραστήρες…
σε ειρήνη.

STARRY SKY   /   ΕΝΑΣΤΡΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Στη νύχτα, μονάχος,
ανακάλυψα τον έναστρο ουρανό
και τραγούδησαν τ’ αστέρια.

HUMMINGBIRD  /   ΤΟ ΚΟΛΙΜΠΡΙ

Το κολιμπρί, φίλησε,
ένα προς ένα, όλα τα άνθη,
ακόμα και τα χωρίς νέκταρ !

THE CHILD  /  ΤΟ ΠΑΙΔΙ

Μεγάλωσε, μάθε, γίνε
άσε το παιδί να πάει.
Ακολούθησε εφ’ όρου ζωής !

OPEN BOOK  /  ΑΝΟΙΧΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Στίχοι γραμμένοι
σε καθημερινά πεζοδρόμια,
ένα βιβλίο ποδοπατήθηκε…

OLD AGE  /   ΓΕΡΑΜΑΤΑ

Στον ατέλειωτο δρόμο…
Ένας κουρασμένος περιπλανώμενος…
Ακολούθησε το πεπρωμένο σου…

ΜΕΤΡΟ  *  MEASURE

Δεν κολλά με ταινία
το μέτρο των στίχων του ποιήματος,
δεν είναι μέτρηση λογοτεχνική…

ΛΑΪΚΟΣ   *  POPULAR  

Παλαιότερος, πλούσιος,
τα παιδιά του ήταν αριστοκρατικής καταγωγής,
τα εγγόνια του, φτωχά…

ΕΥΤΥΧΙΑ  *   HAPPINESS

Για ποιο λόγο, αληθινά,
μετρά για κάποιον να είναι ευτυχισμένος;
Ο αποδοτικός ή δεκτός
τραπεζικός λογαριασμός;
Μια αρκετά μεγάλη κληρονομιά;
Η καλοπληρωμένη δουλειά;
Τα συσσωρευμένα χρήματα;
Όλα αυτά, που είναι κάτι
στην ανθρώπινη εκτίμηση,
δεν εξηγούν τι είναι ευτυχία.

Αυτή είναι ένα αυθόρμητο δώρο,
είναι αόρατος σπινθήρας,
είναι μια χάρη που διασκορπίζει
την τέχνη του χωρίς να γυρεύει
καμία αντιστάθμιση,
όταν επίσης δέχεται ένα χαμόγελο,
ένα δάκρυ, όπως μια χειρονομία
της ανυπόκριτης αφοσίωσης.

Ευτυχία σημαίνει πολλά όμορφα πράγματα!
Την βλέπουμε τριγύρω,
τα πρόσωπα και τα βλέμματα,
αποτυπωμένη στη χαρά, στη θλίψη
και ακόμα στις στενοχώριες.
Είναι το φαγητό του φτωχού στο τραπέζι.
Είναι η μούσα του ταπεινού
και του ευλογημένου.
Είναι επίσης ένα ανώτερο συναίσθημα.

Η ευτυχία είναι κάτι πολύ ξεχωριστό.
Όποιος την έχει,
δεν μπορεί να την εξηγήσει,
γιατί δεν χρειάζεται τίποτε άλλο,
πολύ λιγότερες εξηγήσεις !

ΕΛΛΕΙΨΗ ΣΤΟΡΓΗΣ  *  ABSENCE OF TENDERNESS 

Άλλοι επίσης φιλοδοξούν να ζουν καλύτερα.
Έχουν προβλήματα, αναζητούν λύσεις.
Σφάλλουν, αναζητούν επίσης
να κανονίσουν και να διευθετήσουν.
Εκεί έπεσαν περιπτώσεις εκείνων
που ήθελαν να είναι ευτυχισμένοι
και δεν μπόρεσαν να είναι.
Μένει στον αέρα η ερώτηση, όχι σιωπηλή:
Γιατί αυτή η διαδεδομένη δυστυχία
από τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας,
που είναι και ζούνε οι άνθρωποι;
Η στοργή χάθηκε
από την ανθρώπινη ύπαρξη,
είναι για χρόνια ετοιμοθάνατη.

ΜΗΔΕΝΙΚΑ (ΑΣΗΜΑΝΤΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ)  *  NOBODIES

Έρχομαι από το μισό του τελευταίου αιώνα,
μόλις πριν το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου,
την χώρα του ξυπνήματος
στο ηλιόλουστο πρωινό,
της προετοιμασίας για μεγάλες αλλαγές
και την αλλαγή της τοποθέτησης.
Έρχομαι από την αγροτική έξοδο,
κατοίκων στην περιοχή με κινητικότητα,
κινούμενοι στις κοντινές πόλεις,
των ιδρυτών χωριών και πόλεων,
όπου θα μπορούσαν να χτίσουν
μικρά Συγκροτήματα σχολείων
για να σπουδάσουν τα παιδιά τους.

Προσγειώνομαι εκεί,
που φωτίστηκε το σκοτάδι της άγνοιας,
που αποκαλύφθηκε ένας νέος πολιτισμός,
ο οποίος κατέλαβε το κενό
με σκληρή δουλειά
στο Γκόιας έκλεισε σφιχτά.
Έρχομαι από το ακατόρθωτο,
το απίστευτο, από το σχεδόν τίποτα,
την λάμψη του ονειρικού συλλογισμού,
που πρέπει να θέλουμε
κι έπειτα την δύναμη.

Έρχομαι από τις τέσσερες εποχές.
Των ανοιξιάτικων λουλουδιών,
που παράγουν τα φρούτα του φθινοπώρου.
Η καλοκαιρινή ζέστη,
που διαρρέει στη χειμωνιάτικη νεροποντή.
Έρχομαι από μια μαγεμένη γη,
η οποία έχει εύγευστα φρούτα,
που κελαρύζουν τα ρυάκια,
που τα πουλιά τραγουδούν,
που έχει γηγενή ζώα.

Ποιος έχει ζωή γεμάτη;
Ποιος έχει αγάπη στις λεπτομέρειες;
Έρχομαι από έναν λησμονημένο καιρό,
που πίστευε στην ελπίδα
μιας καλύτερης ζωής για όλους.
Έρχομαι να πυροβολήσω τον φτωχό
και ήρθα να γράψω το όνομά μου
σε μάρμαρο ή γρανίτη,
σε μια χάλκινη πλάκα.

Ο αναγνώστης δεν θα εκπλαγεί.
Αποκαλώ «μηδενικά».
Είμαι απλώς ένα «μηδενικό».
Αυτή είναι η αρχή των πάντων,
όχι τόσο ζητούμενη…
Παρόλα αυτά,
απλώς ζήτησε να γίνει κάποιος,
μπουχτισμένος όντας μηδενικό…

Translation into Greek by Dr. ZACHAROULA GAITANAKI December 2014. Απόδοση στα ελληνικά– τιμής ένεκεν – από την Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη.

____________________________________________________________________________

 

 

 

Advertisements