ΠΑΙΔΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ / POETRY FOR KIDS

POEMS FOR KINDS


Η ΚΟΥΖΙΝΑ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ

Είν’ όμορφες οι θύμησες 
απ’ της γιαγιάς το σπίτι,
το ένιωθα σαν μια φωλιά
κι εγώ μικρό σπουργίτι.

Την έβλεπα ολημερίς    
να είναι στην κουζίνα,
φαγιά να φτιάχνει νόστιμα,
να κάνει και φασίνα!

Ένιωθα την Αγάπη της
και τώρα που ‘χει φύγει,
φέρνω στο νου νοσταλγικά
μια πόρτα να ανοίγει

και τη γιαγιά μου να θωρώ
κάτι να μαγειρεύει,
να με καλεί μέσα να μπω,
γλυκό να με φιλεύει…

(Ζώνη Αρκαδίας, 26/4/2018).  [«Grandma’s kitchen» από το Pinterest.]


ΤΟ ΦΙΛΑΡΑΚΙ ΜΑΣ

Φύλακας στέκεται πιστός, στου σπιτικού την πόρτα,
δαγκώνει τα παιχνίδια του και μασουλάει… χόρτα!

Όταν μας βλέπει χαίρεται και την ουρά κουνάει,
μας «βγάζει» για περίπατο, θέλει να τριγυρνάει.

Τις γάτες όλες κυνηγά, μαζί θέλει να παίξουν,
εκείνες απ’ τον φόβο τους, μακριά του θε να τρέξουν.

Όσοι στο σπίτι έχετε, ένα πιστό σκυλάκι,
έχετε βρει ταυτόχρονα και ένα φιλαράκι.
(Ζώνη Αρκαδίας, 31/3/2018). [«Fox Terries dog», painting by Arthur Wardle. ]


Η «ΜΗΤΕΡΑ» ΚΟΤΑ

Είμαι «μάνα» πολύτεκνη,
πολλά τα βάσανά μου,
ώσπου να μεγαλώσουνε,
λιγάκι τα «παιδιά» μου.

Άμα θ’ αρχίσουν μόνα τους,
να τρώνε και να ζούνε,
τότε κι εμένα οι έγνοιες μου
θα ανακουφιστούνε.

Μα ώσπου να σκαρίσουνε,
τριγύρω μου γυρνάνε,
είν’ όλα τους ανήσυχα
και συνεχώς πεινάνε!
(Ζώνη Αρκαδίας, 28/3/2018).  [Φωτογραφία από το Pinterest.]


ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ

Δυο γαϊδουράκια στο παχνί, 
που είδαν τα σπουργιτάκια,
σπόρους να ψάχνουν για να βρουν, 
«Αχ τα φτωχά πουλάκια»,     

είπαν και δεν τα πείραξαν,   
τ’ αφήσαν, που πεινάνε,
αφού στο κρύο δεν βρίσκουνε
τίποτα για να φάνε.

Έφαγαν και χορτάσανε,
τα δύστυχα πουλάκια,
«Άντε, να πάτε στο καλό»,
είπαν τα γαϊδουράκια.

«Άμα πεινάσετε ξανά,
εδώ πάλι να ‘ρθείτε,
λίγα σποράκια για φαϊ,
με μας να μοιραστείτε!»
(Ζώνη Αρκαδίας, 13/3/2018).  [«Good companions», painting by Arthur Batt.]


ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ

Είναι τα χρόνια του σχολειού, μοναδικά, που ζούμε,
εκείνη την ανεμελιά, δεν θα την ξαναβρούμε.

Πόσα καινούργια πράγματα μαθαίναμε στην τάξη,
στην τωρινή μας τη ζωή τα ‘χουμε όλα «θάψει».

Πετύχαμε πάρα πολλά, μα δεν χαμογελάμε,
όπως στα χρόνια του σχολειού, που πίσω δε γυρνάμε.

Μόνο στη μνήμη φέρνουμε, συμμαθητές, δασκάλους,
τα χρόνια που κυλήσανε, μας κάνανε μεγάλους.

Μέσα μας όμως μείναμε, παιδιά που νοσταλγούνε,
τα σχολικά τα χρόνια τους, πίσω να ξαναρθούνε.

(Ζώνη Αρκαδίας, 30/1/2018).[«The schoolroom», painting by Nikolay Bogdanov-Belsky.]


ΜΕ ΤΗ ΓΙΑΓΙΑ

Με τη γιαγιά του κάθεται και παίζει στα σκαλάκια,
μονάχο του’ στη γειτονιά δε ζουν άλλα παιδάκια.

Να φάει, η γερόντισσα, του δίνει απ’ το μπολάκι,
«Δεν θέλω άλλο, άσε με», της λέει το παιδάκι.

Και συνεχίζει αμέριμνο μ’ έναν κουβά να παίζει,
η δε γιαγιά του άφησε το μπολ του στο τραπέζι.

Σ’ αυτά τα σπίτια του χωριού, άλλα παιδιά δε ζούνε,
με τον μικρό να παίξουνε, δυο λόγια να του πούνε.

Κι αυτό τις ώρες του περνά, όσο μπορεί ωραία,
στα σκαλοπάτια κάθεται, με τη γιαγιά παρέα.
(Ζώνη Αρκαδίας, 29/1/2018).[«Figure Child and Grandma», painting by Fr. Mangialardi.]


ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ

Τον δάσκαλο με προσοχή ακούν να τους μιλάει,
κάθονται όλα ακίνητα, κανένα δε γελάει.

Με ενδιαφέρον τον κοιτούν και θέλουν να μαθαίνουν,
για Ιστορία τους μιλά, για κείνους που πεθαίνουν,

θυσία στην πατρίδα τους για τα ιερά και όσια,
που δεν τα πρόδωσαν ποτέ, ούτε για χίλια γρόσια.

Στ’ αθώα προσωπάκια τους και στο καθάριο βλέμμα,
δεν αντικρίζεις σκοτεινιά, ούτε κακία και ψέμα.

Κάθε παιδί ακτινοβολά σαν μια ωραία ψυχούλα,
που κρύβει μεσ’ στο σώμα του μια τρυφερή καρδούλα.

(Ζώνη Αρκαδίας, 18/1/2018).[«Children in a class», painting by Nikolay Bogdanov – Belksy.]


ΤΑ ΚΛΩΣΟΠΟΥΛΑΚΙΑ

Με τη μαμά τους βγήκανε
τριγύρω για σεργιάνι,
είναι μικρά και γρήγορα
είχανε αποκάνει.

Κάθισαν να ξεκουραστούν   
μαζί κι η μάνα-κλώσα,
δεν είναι ένα ούτε δυο,
πάνω από δέκα, τόσα.

Μέσα στο καταχείμωνο
από τ’ αυγά τους βγήκαν
κι απότομα στα βάσανα
της ζήσης τους εμπήκαν.

Μα όσο είναι νιούτσικα
κοντά τους θε να μείνει
η μάνα τους αφύλακτα
στιγμή δεν τα αφήνει.
(Ζώνη Αρκαδίας, 11/1/2018). [«Hens and chicks», painting by Julius Scheuerer.]


ΑΣΠΟΝΔΟΙ  ΕΧΘΡΟΙ

Η γάτα και ο ποντικός, φίλοι ποτέ δεν θα ‘ναι.
Όπου τον συναντήσουνε, οι γάτες θα τον φάνε.

Θα του ορμήσουν πονηρά και για να μην τον χάσουν,
τα νύχια τους θα τον τρυπούν, στο στόμα θα τον πιάσουν.

Και κείνος ο ταλαίπωρος ούτε μιλιά θα βγάλει’
οι γάτες και οι ποντικοί είναι εχθροί μεγάλοι.

Θα κυνηγιούνται μια ζωή, ποτέ δεν θα ‘ναι φίλοι,
το ίδιο άσπονδοι εχθροί, οι γάτες και οι σκύλοι.
(Ζώνη Αρκαδίας, 16/12/2017).[«Cat – mouse», painting by J. H. Dolph.]


ΜΙΑ ΓΑΤΑ ΣΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

Άλλη μια μέρα βροχερή
τη βγάζω μεσ’ το σπίτι,
κοιτάζω απ’ το παράθυρο
μη δω κάνα σπουργίτι.

Μ’ αυτά απέξω δεν πετούν,
δεν θέλουν να βραχούνε.
μα άμα φτιάξει ο καιρός
και βγω, τότε, θα δούνε!
(Ζώνη Αρκαδίας, 28/12/2017).[«Sunflowers, cat, rain on the window», painting by Avi Belash. ]


Ο ΕΡΧΟΜΟΣ ΤΟΥ ΑΗ-ΒΑΣΙΛΗ

Ξεκίνησε από μακριά
όλους να τους προλάβει,
κάθε παιδί το δώρο του   
μέσ’ τις γιορτές να λάβει.

Πριν να αλλάξει η χρονιά,
όλα χαρά να νιώσουν,
τις τρυφερές τους τις ψυχές
καημοί να μην πληγώσουν.

Γι’ αυτό φτάνει το έλκηθρο
παντού του Αη-Βασίλη,
χαμόγελα στα παιδικά
να φέρει όλα τα χείλη.
(Ζώνη Αρκαδίας, 29/12/2017).
[«Happy New Year Santa Claus».]


ΤΑ ΔΩΡΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ

Στο τζάκι δίπλα στρώσανε, τη νύχτα θα προσμένουν,
ο Αη-Βασίλης να φανεί, τα δώρα περιμένουν.

Πολλά του ετοιμάσανε γλυκά να τον κεράσουν,
τσαγάκι του ‘χουνε ζεστό, κουβέντα θα του πιάσουν.

Μα θα αντέξουν να τον δουν από μακριά να φτάνει
ή γρήγορα θα κοιμηθούν σαν έχουν αποκάνει;

Πάντως σαν έρθει το πρωί και σηκωθούν θα βρούνε.
τα δώρα που τους έφερε, μ’ αυτόν δεν θα τον δούνε…

 (Ζώνη Αρκαδίας, 27/12/2017).


ΑΝΗΜΕΡΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Είμαι πολύ χαρούμενη ετούτη την ημέρα,
μ’ όσα καλούδια έφτιαξε, να φάμε, η μητέρα.

Ήρθαν στο σπίτι ο παππούς και η γιαγιά με δώρα,
να τα ανοίξω ήθελα, δεν έβλεπα την ώρα.

Ήτανε όλα όμορφα, περάσαμε ωραία,
ανήμερα Χριστούγεννα και με καλή παρέα.

Χαμογελώ και χαίρομαι, του χρόνου θέλω πάλι,
να είμαστε ξανά μαζί, παιδιά μα και μεγάλοι.
(Ζώνη Αρκαδίας, 25/12/2017).[«Christmas Joy», painting by Jeannie Vodden.]


ΜΕ ΤΗ ΓΙΑΓΙΑ ΠΑΡΕΑ 

Η λατρεμένη μου γιαγιά, μ’ αγάπη μ’ ορμηνεύει,
πώς το βελόνι να κρατώ, μα κείνο με παιδεύει.

Είμαι μικρή και δεν μπορώ αυτό να καταφέρω,
σαν μεγαλώσω, σίγουρα, πάρα πολλά θα ξέρω.

Μα αγαπώ να βρίσκομαι με τη γιαγιά παρέα,
γιατί περνάμε και οι δυο την ώρα μας ωραία.
(Ζώνη Αρκαδίας, 21/12/2017). [«Her first lesson», painting by Eugenio Zampighi.] (c) The Potteries Museum & Art Gallery; Supplied by the Public Catalogue Foundation.


ΜΕ ΤΟ ΕΛΚΗΘΡΟ ΣΤΑ ΧΙΟΝΙΑ

Ώπα – ώπα, γιούπι γεια, πόσο όμορφα περνάμε,
μια ωραία συντροφιά, με το έλκηθρο τσουλάμε.

Όποιος θέλει ας ανέβει, στη μεγάλη μας παρέα,
γέλια θέλουμε μονάχα και να νιώθουμε ωραία.

Άμα κάποιος πέσει κάτω, τον αφήνουμε στο χιόνι
και σαν τρέξει να ανέβει, θα του κάνουμε καψόνι.

Ώπα- ώπα, γιούπι γεια, είμαστε μικρά παιδιά,
που χαιρόμαστε το χιόνι, όσο υπάρχει και δε λιώνει.

Στην παρέα μας ελάτε, μόνος όρος να γελάτε
και χαρούμενοι να είστε, παίξτε, ευθυμείτε, ζείστε.
(Ζώνη Αρκαδίας, 20/12/2017). 


ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΑΗ-ΒΑΣΙΛΗ

Να ‘ρθει με τους ταράνδους του, τα δώρα να μας φέρει,
τι ο καθένας μας ποθεί, μονάχα αυτός το ξέρει.

Στο τζάκι καίει η φωτιά, στο Δέντρο τα λαμπιόνια
και η αυλή μας πάλλευκη, γεμάτη από χιόνια.

Τα δώρα μας προσμένουμε σύντομα να μας στείλει,
γι’ αυτό γράμματα γράψαμε πολλά στον Αη – Βασίλη.

Και θα τον περιμένουμε, το τζάκι αναμμένο,
γλυκά να τον τρατάρουμε, το Δέντρο στολισμένο…
(Ζώνη Αρκαδίας, 19/12/2017). 


ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟ ΤΖΑΚΙ

Με τη γιαγιά τους κάθονται γύρω από το τζάκι,
να τους διαβάζει, την ακούν, κάποιο παραμυθάκι.

Για τον Χριστούλη θα τους πει, στη Φάτνη που εγεννήθη 
κι έπειτα, όταν μεγάλωσε, Τον σταύρωσαν τα πλήθη.

Την ιστορία θα τους πει, των Μάγων με τα δώρα,
που για να δούνε τον Χριστό, διασχίσανε τη χώρα.

Δίπλα στο τζάκι στέκονται και τη γιαγιά ακούνε,
να τους μιλάει για το Χριστό, που θα ‘θελαν να δούνε.

Στη Φάτνη που γεννήθηκε, να παν’ να προσκυνήσουν,
κείνες τις άγιες τις στιγμές, με τους βοσκούς να ζήσουν.
(Ζώνη Αρκαδίας, 17/12/2017). [«Grandma reading to children front of Christmas fire», painting by Donna Green.]


ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΗΝ ΟΜΠΡΕΛΑ 

Πέφτει μια δυνατή βροχή καθώς σχολείο πάνε,
μαζί βαδίζουν βιαστικά, μόνο μπροστά κοιτάνε.

Δυο αδελφάκια περπατούν μαζί κι αγαπημένα,
κάτω απ’ την ομπρέλα τους είναι προστατευμένα.

Τη σάκα, τα βιβλία τους, στα χέρια τους βαστούνε,
παν’ στο σχολείο βιαστικά, στην τάξη τους να μπούνε.
(Ζώνη Αρκαδίας, 14/12/2017).[«Under the umbrella», painting by Albert Anker.]


ΔΙΠΛΑ ΣΤΟ ΤΖΑΚΙ

Δίπλα στο τζάκι αράξανε να κοιμηθούν για ώρες,
κουράστηκαν να παίζουνε με του σπιτιού τις κόρες.

Γι’ αυτό και χαλαρώνουνε τα δύο φιλαράκια,
αφού ψιλοδιαλύσανε του Δέντρου τα κλαδάκια.

Ρίξανε μπάλες, σπάσανε, τραβήξανε κορδέλες,
μα κάνουν τους ανήξερους ποιοι κάνανε τις τρέλες.
(Ζώνη Αρκαδίας, 3/12/2017)[«Christmas dogs», painting by Judy Gibson]


ΜΙΚΡΟΙ «ΚΛΕΦΤΕΣ»

Απ’ το σχολειό γυρίζοντας
σαν είδανε τα μήλα,
λεπτό δεν αντιστάθηκαν,
νιώσαν ανατριχίλα.

«Στην πλάτη σου βάστα γερά   
το σώμα μου ν’ ανέβω,
να κόψω μήλα απ’ τη μηλιά
και σώος να κατέβω»,

είπε ο μικρός ο μαθητής
στον φίλο του κι ανέβη,
ο ιδιοκτήτης της μηλιάς
τους «κλέφτες» δεν θα εύρη.

Αφού μαζέψουν τους καρπούς
θα εξαφανιστούνε.
Για την μικρή τους σκανταλιά,
κουβέντα δεν θα πούνε.

 (Ζώνη Αρκαδίας, 13/12/2017). [Painting by Fitz Beinke.]


ΣΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ ΑΗ-ΒΑΣΙΛΗ

Τα ξωτικά στολίζουνε το δέντρο του Αη-Βασίλη,
τα δώρα ετοιμάζουνε, που στα παιδιά θα στείλει.

Τον Άγιο περιμένουνε να δούνε να τους γνέφει,
γι’ αυτό όλοι δουλεύουνε με όρεξη και κέφι.

Σαν έρθει με το έλκηθρο, τα δώρα θα φορτώσουν,
χαρά σε όλα τα παιδιά μες στις γιορτές να δώσουν.

(Ζώνη Αρκαδίας, 10/12/2017).[«Countdown to Christmas», painting by Janet Kruskamp.]


Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΑΜΑΣ

Ένα δωράκι στη μαμά,   
που έχει τη γιορτή της
κι ένα φιλί στο μάγουλο
από κάθε παιδί της.

«Πολύχρονη να ‘σαι μαμά,
πάντα θα σ’ αγαπάμε,
μαζί σου θε να παίζουμε 
και όλο να γελάμε…»
(Ζώνη Αρκαδίας, 24/11/207). [«A mother’s Joy», painting by Kevin Daniel.]


ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΠΟΥ

Ήρθε ο παππούς μου επίσκεψη,
μου έφερε και δώρα,
κάθισε στο σαλόνι μου
και τον κερνάω τώρα.

Τσάι του βάζω για να πιει,
γλυκάκι του προσφέρω.
πώς μ’ αγαπάει πάρα πολύ,
μου λέει και το ξέρω.

Σε μια μεγάλη αγκαλιά
με κλείνει και μιλάμε,
τι όμορφα – με τον παππού –
οι δυο μας που περνάμε…

(Ζώνη Αρκαδίας, 12/11/2017). [Painting by Morgan Weisting.] 


ΓΑΤΟΥΛΕΣ ΚΑΙ ΠΟΥΛΑΚΙΑ

Απ’ το παράθυρο κοιτώντας  / οι γατούλες τα πουλάκια,

θέλουν να τα συναντήσουν / και να γίνουν φιλαράκια.

Αν οι φτερωτοί μας φίλοι /  δεν προσέξουν και ενδώσουν,

η ζωή τους κινδυνεύει /  και πικρά θα μετανιώσουν.

Στο κυνήγι θα τα πάρουν /οι γατούλες τα πουλάκια,

αν τα πιάσουν, θα τα φάνε /  και θα γλείφουν τα μουστάκια.

Το ποίημα γράφτηκε στις 14/6/2017 και είναι εμπνευσμένο από τον πίνακα «CATS AND BIRDS» της Τουρκάλας καταπληκτικής ζωγράφου FUSUN URKUN.


Βραβευμένα από την «Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών»:

Η ΠΑΡΕΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ 

Με τα γράμματα θα παίξω
και τραγούδια θα σας πω,
με τους φίλους μου θα τρέξω
θα χορέψω, θα χαρώ.

Ένα, δύο, τρία, δέκα,
άλφα, βήτα, γάμα, μι,
όλοι ας δώσουμε τα χέρια
και ας μπούμε στη γραμμή.

Ο Νικήτας, η Αλέκα,
η Σοφία, η Μαριγώ,
είμαστε όλοι μια παρέα
που το ρίχνει στο χορό.

Ένα, δύο, τρία, δέκα,
άλφα, βήτα, γάμα, ρο…


Ο ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ Ο ΦΛΟΞ

Ο πιο καλός μου φίλος
είναι ο Φλοξ ο σκύλος.

Ζουζούνια, πεταλούδες,
τις γάτες κυνηγάει,
το σπίτι μας τα βράδια
άγρυπνος φυλάει.

Περίπατο, όταν βγαίνω,
μαζί μου τριγυρνάει,
κουνάει την ουρά του
κι όλο χοροπηδάει.

Ο πιο καλός μου φίλος
είναι ο Φλοξ ο σκύλος. 


Η ΜΑΡΙΩ Η ΑΛΕΠΟΥΔΙΤΣΑ

Η Μαριώ η αλεπουδίτσα
στο κοτέτσι τριγυρνά,
ψάχνει να ’βρει μια κοτούλα
να την φάει, που πεινά.

Μα ο σκύλος ο Βρασίδας
την αρχίζει στο κυνήγι
κι Μαριώ η αλεπουδίτσα
τρέχει κι όπου φύγει – φύγει…

[«Fox», painting by Denis Mayer Jr.]


ΟΙ ΧΗΝΟΥΛΕΣ

Του κυρ-Μήτσου οι χηνούλες
στο χωριό όλο τριγυρνούν,
πίσω η μία από την άλλη
σαν μικρός στρατός περνούν.

Τρώνε λίγο χορταράκι,
στα νερά τσαλαβουτάνε
κι ύστερα σαν μια παρέα
στο χηνοσπιτό τους πάνε.

Όταν βρέχει όλες τρέχουν
για να παίξουν, να χαρούνε
και κυλιούνται μες τις λάσπες
μέχρι που να κουραστούνε.


Η ΦΙΛΗ ΜΟΥ Η ΜΑΡΙΑ

Στο σχολειό μου όταν πηγαίνω
τη Μαρία συναντώ,
είναι η πιο καλή μου φίλη
και πολύ την αγαπώ.

Μέσ’ την τάξη, το θρανίο
μοιραζόμαστε οι δυο μας
και στο διάλειμμα όλο κέφι
τρώμε από το κολατσιό μας.

Όταν το σχολείο τελειώσει
και στο σπίτι μου γυρίσω,
τα μαθήματά μου κάνω
και θα της τηλεφωνήσω,

να βρεθούμε στην αυλή μας
και να παίξουμε λιγάκι
με μια μπάλα, το πατίνι,
το κρυφτούλι ή σχοινάκι…

[ Βραβείο παιδικής ποίησης – για όλα τα παραπάνω ποιήματα – από την «ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ».]

KIDS POETRY


ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ από τη ΖΑΧΑΡΟΥΛΑ ΓΑΪΤΑΝΑΚΗ

ΜΕ ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΘΑ ΠΑΙΞΩ…

Mε τα γράμματα θα παίξω
και τραγούδια θα σας πω.
Με τους φίλους μου θα τρέξω,
θα χορέψω, θα χαρώ.

Με τους αριθμούς θα κάνω
πράξεις, αριθμητική
και στο κέφι μου απάνω
θα τραβήξω μια γραμμή,

δυο γραμμές και τρεις και πέντε
και τις νότες θα σχεδιάσω,
με τον ήλιο θα γλεντήσω,
το τραγούδι θε να πιάσω.
Ελάτε μαζί μου…


ΗΛΙΕ ΜΑΣ

Ήλιε μας σ’ ευχαριστούμε,
για το φως, τη θαλπωρή,
όλα όσα μας χαρίζεις
όταν βγαίνεις το πρωί.

Δίχως τη δική σου λάμψη
θα ’ταν όλα σκοτεινά.
Δίνεις στη ζωή ελπίδα
κι είναι όλα φωτεινά.


ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ

Ώρα ήρθε να σταματήσουν
τα τραγούδια, τα παιχνίδια
κι αύριο πάλι μέρα είναι
για να κάνουμε τα ίδια.

Με τα γράμματα να παίξουμε
και τραγούδια πολλά να πούμε.
Με τους φίλους μας να τρέξουμε,
να χορέψουμε και να χαρούμε.


Η ΖΩΪΤΣΑ

Την μικρή μου αδελφούλα,
την φωνάζουμε Ζωίτσα.
Είναι όλο φασαρία,
σαν μικρή πεταλουδίτσα.

Παίζει στην αυλή όλη μέρα,
με τη φίλη της τη Νάνση
και δεν στέκεται καθόλου
σ’ ένα μέρος να ησυχάσει.

Τριγυρίζει σαν τη σβούρα
κι η γιαγιά μας της φωνάζει
μα εκείνη συνεχίζει
τίποτε δεν την τρομάζει.


ΑΛΦΑΒΗΤΑ

Άλφα – Βήτα, Γάμα – Δέλτα,
δεν μπορώ να σταματήσω
το τραγούδι που έχω αρχίσει
και στη μέση να τ’ αφήσω.

Εμπρός, μαζί μου, τραγουδήστε,
τα παιχνίδια σας αφήστε.
Άλφα – βήτα, Λάμδα – Μι,
μπείτε όλοι στη γραμμή.


Η ΠΑΡΕΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ

Γύρω – γύρω από το δέντρο,
στου χωριού μας την πλατεία,
παίζαμε κρυφτό, σκοινάκι,
κεί να δείτε μεγαλεία.

Μια παρέα, η Μαρία,
η Ειρήνη, η Φροσούλα,
η Ελένη, η Παναγιώτα
κι η μικρούλα η Ντινούλα.


Η ΜΙΚΡΗ ΚΙ Ο ΛΥΚΟΣ

Μια φορά σε ένα δάσος
περπατούσε μια μικρούλα,
έτρεχε και τραγουδούσε
δίχως φόβο στην καρδούλα.

Ξάφνου βλέπει έναν λύκο
να πετάγεται μπροστά της.
Τρόμαξε η καημενούλα
λύγισαν τα γόνατά της.

«Μην φοβάσαι κοριτσάκι»
ακούει τον λύκο να της λέει.
Μα εκείνη έχει τρομάξει
κι άρχισε ευθύς να κλαίει.


Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Δεν υπάρχει πιο ωραίο
πράγμα από την Οικογένεια.
Ο πατέρας, η μητέρα
κι όλα τα παιδιά μαζί,

να ’μαστε αγαπημένοι
στη χαρά μας και στη λύπη
κι ο Θεός να μας βοηθάει
τίποτε να μην μας λείπει.


ΤΟ ΕΙΚΟΣΙΕΝΑ

Για το μέγα Εικοσιένα,
της ελευθερίας τραγούδι,
μ’ ένα στόμα να το πούμε,
μ’ ένα άνοιξης λουλούδι.

Τους γενναίους Κολοκοτρώνη,
Μακρυγιάννη και Μιαούλη,
τον Αντρούτσο και τους άλλους
που χαθήκανε στο Σούλι,

μην ξεχνάτε, να τιμάτε,
όλα μας τα παλικάρια
που ΄πεσαν για την πατρίδα
πολεμώντας σαν λιοντάρια.


Ο ΥΠΝΑΡΑΣ

Είμαι τόσο υπναράς,
που όταν πέφτω στο κρεβάτι,
δεν ξυπνώ κι αν με κουνάς,
δεν ανοίγω ούτε μάτι.
Ο Ηλίας ο αδελφός μου,
κάνει φασαρία μεγάλη,
μα εμένα δεν με νοιάζει,
ούτε στρέφω το κεφάλι.

Είμαι υπναράς μεγάλος,
σαν εμένα δεν είν’ άλλος.


ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

Η γιαγιά μου κάθε βράδυ,
ένα παραμύθι έχει
να μου πει πριν κοιμηθώ.

Μια ιστορία για ιππότες,
την Χιονάτη και τους νάνους,
πάντα κάτι για να ονειρευτώ.

Ιστορίες που αγαπάω
να ακούω απ’ τη γιαγιά μου
όπως όλα τα παιδάκια:

για την Κοκκινοσκουφίτσα
και τον Κοντορεβυθούλη
και τα τρία γουρουνάκια. 


ΤΟ ΤΖΑΚΙ

Πόσο μου αρέσει τον χειμώνα,
να κάθομαι στο τζάκι
να βλέπω τη φωτιά,
τα ξύλα που τριζοβολάνε,
τις σπίθες γύρω να πετάνε
και να νιώθω ζεστασιά.

Κι όταν η γιαγιά ψήνει στη θράκα
κάστανα λαχταριστά,
τότε γίνεται στο τζάκι
μια γιορτή για τα παιδιά. 


ΛΕΞΕΙΣ ΑΠΟ Ψ

Ψέμα, ψάρι, ψείρα, ψάχνω
λέξεις να ’βρω από ΨΙ,
να τις βάλω στην αράδα,
μια ακόμα: το ψαθί.

Κι άλλες μου έρχονται στο νου μου
για να παίξω και μ’ αυτές:
ψώνια, ψάρεμα, ψυγείο,
ψίχουλο και ψαλμωδία.

Λέξεις τόσες που ξεχνιέμαι
ψάχνοντας να τις ταιριάξω,
το δικό μου λεξιλόγιο
στο τετράδιο να φτιάξω.


Η ΒΡΟΧΟΥΛΑ

Μουσική, χορός, τραγούδι
κι η ζωή ωραία τρέχει.
Πιο συχνά βγαίνει ο ήλιος,
λίγες οι φορές που βρέχει.

Μας δροσίζει η βροχούλα
κι είναι πράσινη η πλάση.
Ο Θεούλης με σοφία,
όλα γύρω τα ’χει πλάσει.


ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΑΚΙ

Το αχνό φως σου, φεγγαράκι, συντροφιά καλή μου έχω
και τ’ αστέρια για παρέα, το σκοτάδι δεν αντέχω.

Η μαμά μου με σκεπάζει και μου λέει «καληνύχτα»,
μα εσένα, φεγγαράκι, έχω συντροφιά τη νύχτα.

%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%b9%ce%b4%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%cf%80%ce%bf%ce%af%ce%b7%cf%83%ce%b7


 

ΠΑΣΧΑ 2016

Ήρθανε ξανά τα χελιδόνια,

τις φωλιές τους στα χαγιάτια ετοιμάζουν,

στους κήπους, στις αυλές και στα μπαλκόνια

της πασχαλιάς τ’ ανθάκια ευωδιάζουν.

Ανθίσαν στους αγρούς οι παπαρούνες,

προμήνυμα του Πάσχα που πλησιάζει,

όλη η Ελλάδα με κατάνυξη κι ελπίδα,

Πρωτομαγιά κι Ανάσταση γιορτάζει.


ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΕ ΦΙΛΟΥΣ

Πάντα ένιωθα χαρά
με τις φίλες μου να παίζω,
με τους φίλους μου κρυφτό
κι όλοι μας ποδόσφαιρο.

Στην πλατεία ή στο δρόμο,
παίζαμε κορίτσια, αγόρια.
Κούραση δεν είχα νιώσει,
ούτε μία στενοχώρια.

Είμαστε όλοι αγαπημένοι,
μια παρέα ταιριασμένη.


ΕΛΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΣΤΗ ΓΗ

Ιδέες, αξίες, φθαρήκαν στο χρόνο.
Ο πόνος αντάμωσε τον άνθρωπο μόνο.
Χωρίς ιδανικά και πίστη στο Θεό,
μακριά απ’ τη σωτηρία και τον λυτρωμό.

Χριστέ μας, κατέβα και πάλι στη γη.
Το χέρι άπλωσέ μας γεμάτο στοργή.
Στη Φάτνη μια νύχτα να γεννηθείς,
Πρόδρομος πάντα μιας νέας αρχής.

Κοντά Σου οι άνθρωποι να Σε ακούνε,
να τους διδάσκεις, να σου μιλούνε,
να σε κρατάνε σφιχτά απ’ το χέρι.
Αχ, ν’ ανατείλει και πάλι τ’ αστέρι. 


Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη: «Γράφοντας στίχους για τους μικρούς μας φίλους, γίνομαι κι εγώ παιδί, χαίρομαι και τραγουδώ μαζί τους. Τα παιδιά είναι οι πιο αυστηροί αλλά δίκαιοι κριτές για όσα γράφουμε και τα αφορούν. Γι’ αυτό και η δική τους γνώμη μετράει περισσότερο από τις όποιες απόψεις των μεγάλων…».books for kids


 

Advertisements