ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ / POEMS IN GREEK

ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

                                            ΠΟΙΗΜΑΤΑ της ΖΑΧΑΡΟΥΛΑΣ ΓΑΪΤΑΝΑΚΗ


ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ

Οι Ποιητές δεν πολεμούν
με σφαίρες και μαχαίρια,
γράφουνε στίχους, τραγουδούν
και δίνουνε τα χέρια.

Αφήνονται στην έμπνευση
της μοναξιάς τις ώρες,
μετρούν με στίχους και στροφές
καλοκαιριές και μπόρες.

Οι Ποιητές δεν αγαπούν
απλά για ν’ αγαπήσουν.
Γράφουνε στίχους για γυμνά
κορμιά πριν τα γνωρίσουν.

Βυθίζονται στου έρωτα
και κολυμπούν τα βάθη
κι ύστερα γράφουν ποιήματα
για τη στιγμή που εχάθη.


ΣΤΟ ΜΙΚΡΟ ΜΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟ

Στο μικρό μου γραφείο
στίχους γράφω με βιάση  
κι ιστορίες σχεδιάζω
λίγο πριν να βραδιάσει.
Για τις πίκρες του κόσμου,
τις χαρές, τα όνειρά του,
θε να γράψω για όσα
έχει μες στην καρδιά του.
Στο μικρό μου γραφείο, 
που ‘ν’ λιμάνι, θ’ αράξω,
μια ιστορία, ένα ποίημα
εμπνευσμένα να γράψω.
Και σαν έρθει η νύχτα θα μιλήσω γι’ Αγάπη,      για του κόσμου τους πόθους,  για το γέλιο, το δάκρυ.

                              (Ζώνη Αρκαδίας, 7 Σεπτεμβρίου 2017).  [Painting by Judy Gibson.]


Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη: «ΤΑ ΤΕΤΡΑΣΤΙΧΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ»:

Η ΕΜΠΝΕΥΣΗ

Απ’ όσα ακούσω κι ο,τι δω,
εκεί την έμπνευση θα βρω
και μπρος στη γραφομηχανή
γυρνάει του νου η μηχανή!


ΤΟ ΚΑΝΤΗΛΙ

Στο ταπεινό προσκυνητάρι,
καίει το καντήλι ολημερίς.
Σαν πέσει η νύχτα, με το φως του,
το δρόμο σου μπορείς να βρεις…


ΑΟΥΣΒΙΤΣ

Τις θηριωδίες που έγιναν
ποτέ να μην ξεχάσουμε,
γιατί θα ‘ρθει ξανά καιρός
τα ίδια να περάσουμε…


 ΤΙ ΜΟΥ ‘ΜΑΘΕ Η ΖΩΗ

Αν μ’ έμαθε η ζωή μου κάτι,
καθώς ο χρόνος συνεχώς κυλάει,
είναι πως «όταν οι άνθρωποι σχέδια
μακρόπνοα κάνουνε, ο Θεός γελάει!»

[Πίνακας του Fritz von Uhde.]


ΤΑ ΣΠΑΡΤΑ

Τα κίτρινα ανθάκια τους, 
την Άνοιξη υμνούνε, 
μαζί με τ’ άλλα λούλουδα
τον Πλάστη ευχαριστούνε!


ΤΑ ΠΡΟΒΑΤΑ

Έτσι που πάει, σε λίγα χρόνια,
πρόβατα θα βλέπουμε μονάχα
σε κάτι παλιές φωτογραφίες
και θα ρωτάμε: τι έφταιξε τάχα;


ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ

Κάθε στιγμή δημιουργικά,
κάντε τη να περνάει,
εκεί που «και ο βασιλιάς,
λένε πως «μόνος πάει»!
[Σκίτσο του Alexey Dolotov – Xenopus.]


Ο ΛΥΠΗΜΕΝΟΣ ΚΛΟΟΥΝ

Το κέφι απλόχερα σκορπάει
με την καρδιά του πονεμένη,
κάνει τον κόσμο να γελάει
μα κλαίει για μια αγαπημένη…

[Ο πίνακας είναι από το Pinterest.]


ΑΝΑΣΕΣ ΖΩΗΣ

Όπως γεμίζει ένας κουβάς,
όταν μια βρύση τρέχει,
έτσι η πορεία καθενός,
ζωής ανάσες έχει!

[«Rusted Bowl 201», painting by Dian McLean.]


Η ΦΛΟΓΑ ΕΝΟΣ ΚΕΡΙΟΥ

Ένα κεράκι άναψα,
το ‘βαλα στο περβάζι 
και το σκοτάδι της νυχτιάς
πια δεν θα με τρομάζει.


ΧΩΡΙΣ ΗΘΟΣ

Είν’ το συμφέρον πιο ψηλά
γι’ ανθρώπους δίχως ήθος,
ξεχώρισέ τους απ’ αρχής,
αν το μπορείς, στο πλήθος.


ΕΝΑ ΚΕΡΙ ΑΡΚΕΙ

Αρκεί μονάχα ένα κερί
λίγη να φέρει ελπίδα,
στη φλόγα του πως άνοιξε
μια χαραμάδα είδα.

[«Red candle», painting by Jasmine Diez.]

 

ΤΟ… ΠΟΝΤΙΚΙ

Μήπως με κοροϊδεύουνε
σ’ αυτό το ταβερνάκι;
Ένα ποντίκι ζήτησα,
μου φέραν… μηχανάκι!

Όμως, τούτο δεν τρώγεται, 
γκαρσόν, παιδί μου, έλα,
πάρε αυτό που μου ‘φερες
μαζί με την πιατέλα.

Φεύγω και δεν ξαναπατώ
για φαγητό εδώ πέρα,
γιατί ο σεφ με σύγχυσε,
μου χάλασε τη μέρα!

Τίποτε πια δεν έχουνε
της προκοπής να φάω,
γι’ αυτό κυνήγι στους αγρούς,
μου φαίνεται, θα πάω!
(Ζώνη Αρκαδίας, 18/7/2018). [Το σκίτσο είναι από το Pinterest.]


ΔΟΚΙΜΟ… ΜΕΘΥΣΙ

Αχ, Άγιε Ηγούμενε, 
βρήκα τον Αυγουστίνο, 
να ‘χει πέσει σε λήθαργο, 
πίνοντας απ’ τον οίνο,

που στα βαρέλια βάλαμε,
να γίνει απ’ τον τρύγο,
τον έστειλα στο υπόγειο,
να δοκιμάσει λίγο.

Μα είναι μικρός, αφέθηκε
και στου ποτού τα πάθη,
ήπιε πολύ, του ξέφυγε,
μέσα στη μέθη εχάθη!

Ας τον αφήσουμε εδώ
και όταν θα ξυπνήσει,
θα βρούμε για το πρόβλημα
και μια ωραία λύση!

Σαν δόκιμος που ήτανε,
γλυκάθηκε απ’ τον οίνο,
ποτέ ξανά στο υπόγειο,
δεν θα ‘ρθεις, Αυγουστίνο!

Με τα βαρέλια του κρασιού
δεν θ’ ανταμώσεις πάλι,
αφού όταν πίνεις σε χτυπά
στο άδειο σου κεφάλι !
(Ζώνη Αρκαδίας, 17/7/2018). [«The Drunken Monk», painring by Giuseppe Marastroni.]


ΑΝΘΡΩΠΟΙ – ΥΠΟΖΥΓΙΑ

Αχ, καλέ μου, τους ανθρώπους,
δύσκολα να καταλάβω,
γιατί τρέχουν, πού θα φτάσουν;
δεν μπορώ να τους προλάβω!

Πώς φορτώνονται με τόσα,     
έχουν χάσει πια τα ζύγια,
μας ξεπέρασαν στα βάρη
κι ας μας λένε «υποζύγια»!

Τους λυπάμαι, που δε βρίσκουν,
πουθενά λίγη γαλήνη,
θα περάσουν τη ζωή τους
δίχως τίποτα να μείνει!

Θα ξυπνήσουνε μια μέρα,
με βαρύ φορτίο στον ώμο,
γιατί μ’ όσα κάνουν πήραν,
στην ουσία, λάθος δρόμο!

(Ζώνη Αρκαδίας, 17/7/2018). [«Darby and Joan» by Herbert William Weekes.]


ΜΙΑ ΤΥΧΕΡΗ ΓΑΤΟΥΛΑ

Ωραία που την άραξα δίπλα στο παραθύρι,
αφήστε με τι χαλαρά, έτσι που έχω γείρει.

Φύσα αεράκι απαλό κι έχω αρκετή δροσούλα,
είμαι, το λέω, με χαρά, μια τυχερή γατούλα!

Ούτε να φάω χρειάζομαι, θέλω να χουζουρέψω, 
που αλλού θα βρω πιο όμορφα, έτσι να την βολέψω!

Θα κοιμηθώ βασιλικά και διόλου δεν πειράζει,
βρήκα γωνιά αναπαυτική σε τούτο το περβάζι!

(Ζώνη Αρκαδίας, 16/7/2018). [Πίνακας της Fusun Urkun.]


ΣΤΟ ΑΔΕΙΟ ΣΠΙΤΙ

Στην άκρη του τζακιού είδα το δίχτυ 
μιας αράχνης σ’ ένα παλιό ρολόι,
στης σάλας το τραπέζι είχαν αφήσει
κι ένα σπασμένο κομπολόι…

Στο άδειο σπίτι, το παλιό,
που είναι στο χρόνο αφημένο,  
μπήκα και μ’ όσα αντίκρισα γύρω,  
έχω το βλέμμα μου θλιμμένο!

Όλα είναι ερείπια και σωρούς
βλέπω τα μπάζα στα δωμάτια, 
πώς γίνανε, σκέφτηκα, Θεέ μου,
τόσο γρήγορα, κάποιες ζωές κομμάτια;

Του ρολογιού σταμάτησαν οι δείκτες
τις ώρες, τα λεπτά τους να γυρίζουν
και μες στο σπίτι το άδειο, το παλιό,
φαντάσματα μονάχα τριγυρίζουν!
(Ζώνη Αρκαδίας, 16/7/2018). [Η φωτογραφία είναι από το Pinterest.]


ΝΕΟ ΖΕΥΓΑΡΙ

Στο δρόμο έξω απ’ την εκκλησία,
ο Αίας είδε να περνά η Μαρία,
την χαιρετάει, καφέ προτείνει
κι αναρωτιέται πώς να τον πίνει.

Εκείνη αμέσως του λέει: «Πάμε,
καφέ να πιούμε, κάτι να φάμε,
να συζητήσουμε για τα δικά μας,
τι αισθανόμαστε μέσ’ στην καρδιά μας.»

Ο Αίας χαίρεται μαζί που βγαίνουν,
σε ταβερνάκι δίπλα πηγαίνουν.
Ήσυχα είναι, γιατί η Μαρία
δεν αγαπάει την φασαρία.

Μαζί να βρεθούνε ήταν μοιραίο,
νέο ειδύλλιο, ζευγάρι ωραίο,
του Αίαντα τ’ αρέσει πολύ η Μαρία
κι αυτός δε γουστάρει την φασαρία!

Ταιριάζουν σ’ όλα πολύ και την θέλει,
θα ζήσουνε όμορφα, μέσα στο μέλι.
Θα ‘ναι η ζωή τους χωρίς καμιά έγνοια,
αυτό που λέμε «παραμυθένια»!
(Ζώνη Αρκαδίας, 15/7/2018). [Man and woman by Fernando Botero.]


ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Είν’ Κυριακή, μα στο χωριό
η καμπάνα δεν χτυπάει,
έχει ο ιερέας και αλλού
για Λειτουργία να πάει.

Γι’ αυτό στο σπίτι άναψα,
να καίει το καντηλάκι
και δέηση στην Παναγιά      
κάνω μ’ ένα κεράκι.

Μαζί με το θυμίαμα
την προσευχή μου κάνω,
να φτάσει ως τον Πλάστη μας,
στον Ουρανό επάνω.

Παρακαλώ Σας, Παναγιά,
Χριστέ μου κι Αποστόλοι,
δώστε στον Κόσμο μας υγειά
και να μονοιάσουν όλοι.

Να πάψει η Ελλάδα μας,
φαρμάκια άλλα να πίνει,
κάντε για την πατρίδα μας
ένα θαύμα να γίνει!

Γλυκιά μας Μεγαλόχαρη,
Μεγάλη μας Μητέρα,
ας ξημερώσει αύριο,
του Λυτρωμού μας μέρα!

Μακριά από Μνημόνια,
χρέη, σκυφτό κεφάλι,
να δούμε την πατρίδα μας
ορθή να στέκει πάλι!
(Ζώνη Αρκαδίας, 15/7/2018). [«Προσευχή», πίνακας του Απόστολου Γεραλή.]


ΜΙΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗ ΜΕΡΑ

Όμορφο Σάββατο πρωί, ηλιόλουστα τα πάντα,
η φαμελιά χαρούμενη, κάθεται στη βεράντα.

Πόση γαλήνη γύρω τους κι η φύση λες το ξέρει,
πως μέσιασε ο Ιούλιος μα και το καλοκαίρι.

Από τα κοντινά βουνά, φέρνει δροσιά τ’ αγέρι,
της οικογένειας ο γιος, πάει νερό να φέρει.

Απ’ τη δουλειά του γύρισε, την πίπα του ανάβει,
ο κύρης κι η νοικοκυρά κάποιοι φουστάνι ράβει.

Γύρω απ’ το σπίτι τριγυρνούν κότες, πάπιες, κουνέλια
κι απ’ την αυλή ακούγονται των κοριτσιών τα γέλια.

Μια μέρα καλοκαιρινή, σ’ ενός αγρότη σπίτι,
απ’ το τραπέζι τους κοιτά στην άκρη ένα σπουργίτη!
(Ζώνη Αρκαδίας, 14/7/2018). [A summer day in front of the house by Emil Rau.]


Η ΖΩΗ ΤΗΣ ΕΞΟΧΗΣ

Είν’ στα χωριά μας η ζωή, 
κουραστική μα ωραία,
έχεις απίστευτη ομορφιά 
και ζωντανά παρέα!

Ξυπνάς με τα λαλήματα 
του κόκορα πριν φέξει
και χαίρεσαι τις μυρωδιές 
της φύσης άμα βρέξει.

Στους μακρινούς περίπατους, 
σ’ ακολουθεί ένα αηδόνι,
στον ίσκιο μιας βελανιδιάς
το σώμα χαλαρώνει.

Στο σπίτι σου, όταν γυρνάς,
να κάτσεις στο τραπέζι.
τα φαγητά είναι νόστιμα
και μια φλογέρα παίζει,

έναν σκοπό βουκολικό
για να σε συντροφεύει,
είν’ η ζωή της εξοχής,
που λες και σε μαγεύει!
(Ζώνη Αρκαδίας, 13/7/2018). [Πίνακας από το Pinterest.]


ΕΡΩΤΑΣ

Θεούλη μου, λυπήσου με,
όταν τον αντικρίζω,
από Αγάπη φλέγομαι     
κι από χαρά δακρύζω.

Σαν με κρατάει αγκαλιά,
κάθε φιλί που πίνω, 
υπόσχεση παντοτινή
στο όνομά του δίνω.

Κι ο Έρωτας μια μουσική
για μας μονάχα παίζει,
για να χορέψουμε οι δυο
σε γιορτινό τραπέζι.

(Ζώνη Αρκαδίας, 12/7/2018). [«The Kiss», painting by Andre Kohn.]


Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΕΝΟΣ ΦΙΛΟΥ

Φίλε μου, σε καλωσορίζω,
στο σπίτι μου έμπα από δω.
Είχαμε μήνες να τα πούμε,
χαίρομαι που ‘ρθες να σε δω!

Πάρε δυο σύκα απ’ το καλάθι,
ρίξε να πιεις λίγη ρακί,
καλόδεχτος στο σπιτικό μας
και ας μην είναι Κυριακή!

Κάτσε να φάμε ο,τι βρούμε,
ένα αυγό και μια ντομάτα,
απ’ το μποστάνι μας να φτιάξει
η κυρά-Λένη μια σαλάτα.

Βάλε κρασί από το μπρούσκο,
γέμισ’ ως πάνω το ποτήρι,
κόψε ψωμί να δοκιμάσεις
με γευστικό κεφαλοτύρι.

Φίλε μου, χάρηκα που ήρθες
κι απ’ το ταγάρι σου στον ώμο,
κατέβασ’ το και μέσα βάλε
δυο σύκα ακόμα για το δρόμο.
(Ζώνη Αρκαδίας, 12/7/2018). [«Figs and raki», painting by Margaret Olley.]


ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ

Η Καιτούλα αγόρασε δύο κουνελάκια
και τα μαγείρεψε με τα κρεμμυδάκια.

Κάλεσε τους φίλους της, να φάνε το στιφάδο,
«Πρώτα θα μ’ ακούσετε, όμως να σας άδω!»

«Άσε», της απάντησαν, «βάλε μας να φάμε,
ύστερα για χώνεψη κι εμείς σου τραγουδάμε!»

Κρίμα, δεν της έκατσε, που ‘θελε πρεμιέρα,
γρήγορα αδειάσανε οι φίλοι την σουπιέρα!

«Ωραία τα μαγείρεψες», της είπαν «τα κουνέλια,
άλλη φορά μας τραγουδάς» και βάλανε τα γέλια!

Η φίλη της Μαριγώ της πρότεινε στην πόρτα:
«Όταν θα ξανάρθουμε, να ‘χεις και λίγα χόρτα!

Φτιάξε μας κι ένα γλυκό, κάτι με σοκολάτα
και πρόσφερε για ορεκτικό μια πατατοσαλάτα!»

Η Καίτη αποφάσισε, με μάτι π’ όλο παίζει,
ξανά σε φίλους και γνωστούς να μην κάνει τραπέζι.

(Ζώνη Αρκαδίας, 12/7/2018). [«A friends lunch» by Fernand Cormon.]


Μ’ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

Κουράστηκε απ’ τα γηρατειά, κάθισε στο σκαλάκι,
με πόση αξιοπρέπεια, ν’ αναπαυθεί λιγάκι.

Το πόδι του τον πόνεσε και το παπούτσι βγάζει,
βαρύ φορτίο κουβαλά, το γήρας τον τρομάζει.

Σε άλλους βάρος να γενεί, δεν θέλει και μονάχος,
στέκεται, όσο το μπορεί, είν’ στη ζωή του βράχος!

Μα τον ευρήκαν συμφορές, έχασε τους δικούς του,
τώρα μετρά τις πίκρες του και πνίγει τους καημούς του.

Πάντα μ’ αξιοπρέπεια, θέλει να προχωράει,
γέρνει σα στάχυ που ο άνεμος, πέρα – δώθε το πάει.

Όσο θ’ αντέξει αγωνιστής, θα ‘ναι, δεν θα λυγίσει,
μέχρι να έρθει και γι’ αυτόν ο ήλιος του να δύσει!
(Ζώνη Αρκαδίας, 11/7/2018).


ΜΕ ΔΡΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΝΗ ΑΡΚΑΔΙΑΣ –> Όσο μπορούμε, / κάπως βοηθούμε. / τη ΖΩΝΗ με ΔΡΑΣΗ, / σκούπα, φαράσι. / Με λίγο νεράκι, / σε κάποιο δενδράκι / κι Αγάπη όση, / καθένας θα δώσει, / το χωριό να ομορφύνει / και κάτι να μείνει, / ωραίο να δούνε, / στη ΖΩΝΗ όσοι ερθούνε.  (Ζώνη Αρκαδίας, 11/7/2018).


ΤΟ ΜΑΡΑΚΙ

Όποιος τολμήσει να μου πει
δυο λόγια παραπάνω,
ας κάνει την διαθήκη του,
θα δει τι θα του κάνω!       

Καλά άκουσα τον γείτονα
να λέει: «είναι στριμμένη»!
Κακόμοιρε, τώρα θα δεις
το τι σε περιμένει!

«Δεν ήξερες, δεν ρώταγες»,
ποια είναι το Μαράκι,
ε, θα τ’ ακούσεις για καλά,
στα ψέλνω ένα χεράκι!

Κι όποιος αντέχει, να τον δω,
μαζί μου να τα βάλει,
μετά θα φύγει τρέχοντας,
με κάτω το κεφάλι!
(Ζώνη Αρκαδίας, 10/7/2018). [Πίνακας του Φερνάντο Μποτερό.]


ΕΝΑ ΠΟΤΗΡΙ ΜΕ ΝΕΡΟ

Ένα ποτήρι δροσερό
νερό, αν μου προσφέρεις,
θα στο χρωστάω όσο ζω
και θέλω να το ξέρεις.

Για την φιλοξενία σου,
τα εύσημα θα δώσω,
την προσφορά που μου ‘κανες,
κάπως θ’ ανταποδώσω.

Κι ένα ποτήρι με νερό,
σ’ έναν ξένο διαβάτη,
σ’ αυτούς τους άφιλους καιρούς,
θαρρώ πως είναι κάτι!

Μονάχα οι αγνώμονες
δεν το αναγνωρίζουν,
αυτοί, που ούτ’ «ευχαριστώ»
ποτέ δεν ψιθυρίζουν.

Ένα ποτήρι με νερό,
αν κάποιος σου προσφέρει,
δείχνει ευγένεια ψυχής
και πριν ας μην σε ξέρει!
(Ζώνη Αρκαδίας, 10/7/2018) [Η φωτογραφία με το κέρασμα είναι της Ιωάννας Σταυρινούδη – Αγγελοπούλου.]


Ο ΓΑΝΩΜΑΤΗΣ

Μικρό κορίτσι ήμουνα
και κάποια καλοκαίρια,
θυμάμαι ερχόταν στο χωριό,
φωνάζοντας: «Τεντζέρια,

τηγάνια κι άλλα σκεύη σας,       
νοικοκυρές, γανώνω,
ήρθα εδώ για όλες σας,
ελάτε, έχω χρόνο!»

Καθότανε σε μια γωνιά
με ο,τι του χρειαζόταν,
αρχίναγε το γάνωμα
μα κι ιστορίες θυμόταν.

Πάει κι αυτός, επέρασε,
μες στου καιρού τη σκόνη
και στα χωριά μας τώρα πια
κανένας δε γανώνει!
(Ζώνη Αρκαδίας, 9/7/2018). [Suluboya Ressam Omer Muz.]


ΜΟΝΑΔΙΚΟΙ ΘΗΣΑΥΡΟΙ

Μην ψάχνετε για θησαυρούς
στου ποταμού την κοίτη,
ίσως να έχετε πολλούς
δικούς σας μέσ’ στο σπίτι.

Γιατί είναι ανεκτίμητα
η Αγάπη και το Γέλιο,
στη φαμελιά σας κάν’ τα
το νέο Ευαγγέλιο.

Η κάθε μέρα όμορφα
για όλους να κυλάει
κι ο χρυσοθήρας μόνος του
τις πέτρες ας κοιτάει.

Θα ‘ναι στ’ αλήθεια τυχερός,
χρυσό αν βρει στην κοίτη,
μα σεις έχετε θησαυρούς
συνέχεια μέσ’ στο σπίτι!
(Ζώνη Αρκαδίας, 9/7/2018). [Ο πίνακας είναι του Alfredo Rodriguez.]


ΤΗΝ ΕΥΧΗ ΣΑΣ

Σαν φίλοι μαζί διαβαίνουνε
απ’ του χωριού τους δρόμους,
πόσα φορτία δεν πέρασαν
κι από των δυο τους ώμους!

Δουλειά σκληρή τ’ αφεντικό,
στη γη, στα ζωντανά του
κι ο γαϊδαράκος δουλευτής   
να τον βοηθά σιμά του.

Φωτογραφία σαν κι αυτή,
σπάνια θα λες πως είδες,
καθώς ρημάζουν τα χωριά,
πάνε οι μικρές πατρίδες.

Να μνημονεύετε συχνά,
φίλοι, στην προσευχή σας,
όσους κρατάνε τα χωριά,
δώστε τους την ευχή σας.

Να ‘ναι γεροί και δυνατοί,
τη γη να ημερεύουν.
Να ζουν καλά στον τόπο τους,
μονάχα αυτό γυρεύουν.
(Ζώνη Αρκαδίας, 8/7/2018). [Η φωτογραφία του κτηνοτρόφου με το ζωντανό του στο χωριό Τουρκολέκα Αρκαδίας, είναι του  Νίκου Μπούρα.]


ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ

Κρίσιμες ώρες κι ο λαός,
δεν έχει καταλάβει,
τις συμφορές που έρχονται,
να τρέξει να προλάβει.

Παρακαλώ Σε, Παναγιά,
Βοήθα την πατρίδα,
σ’ αυτούς τους δίσεκτους καιρούς,
Είσαι η μόνη ελπίδα!

Μπροστά στο εικονοστάσι Σου
την προσευχή μου κάνω,
είναι πολλά τα δύσκολα
στους ώμους μας επάνω.

Ένα κεράκι άναψα
στη χάρη Σου να καίει,
διώξε, Μητέρα του Χριστού,
μακριά μας ο,τι φταίει.

Δώσε κουράγιο, δύναμη,
σε όσους υποφέρουν,
η Αγάπη Σου είναι βάλσαμο,
όλοι οι πιστοί το ξέρουν!

Παρακαλώ σε, Παναγιά,
κάνε η Ελλάδα πάλι,
να γίνει όπως και παλιά
σπουδαία και μεγάλη!

(Ζώνη Αρκαδίας, 8/7/2018). [Ο πίνακας είναι από το Pinterest.]


ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΚΑΙ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

Του φεγγαριού παρήγγειλα
να ‘ρθει για να τα πούμε,
στο παραθύρι φάνηκε
για να χαιρετιστούμε.

«Γεια σου, φεγγάρι μου καλό, 
που μου κρατάς παρέα,
κάθε βραδιά σ’ αναζητώ
μέσα μου νιώθω ωραία,

σαν σε κοιτώ στον ουρανό,
ψηλά μαζί με τ’ άστρα
κι εγώ στη Γη ονειρεύομαι      
ιππότες, μάχες, κάστρα.»

«Αγαπημένο μου παιδί,
χαρά να σ’ αντικρίζω,
στη Γη όπου συναντώ παιδιά,
δεν παύω να ελπίζω,

πως ένας Κόσμος πιο καλός
κάποτε θα υπάρξει,
σαν μεγαλώσετε όλα σας
κι αυτό θα γίνει πράξη.

Τώρα σε αποχαιρετώ,
θα ‘ρθω και στα όνειρά σου,
μα ξέρω πως με αγαπάς
και μ’ έχεις στην καρδιά σου.»

«Αντίο, φεγγαράκι μου,
σ’ ευχαριστώ που σ’ είδα,
είσαι για μένα στη νυχτιά
μια φωτεινή ελπίδα.

Σου στέλνω την αγάπη μου
κι αφού σε μας ελπίζεις.
συνέχισε τις νύχτες μας
πάντα να μας φωτίζεις.»                                            (Ζώνη Αρκαδίας, 7/7/2018).


ΤΟ ΖΕΥΓΑΡΑΚΙ

Το Ελενιώ δεν ήθελε μονάχη της να μείνει,
γι’ αυτό βρήκε για σύντροφο τον Βλάση το χαμίνι.

Νταρντάνα καθώς ήτανε, του πήρε τον αέρα,
μια σπίτι της τον μάζευε, δυο τον έκανε πέρα.

«Κρίμα το λεβεντόπαιδο», λέγανε οι γειτόνοι,
«η Λένα είν’ ο αρχηγός, κρατάει το τιμόνι.»

«Γρήγορα θα τον βαρεθεί, τόσους που έχει διώξει,
γραφτό δεν είναι της Λενιώς με γάμο να προκόψει.

Μονάχα το συμφέρον της και να καλοπερνάει,
για τίποτε δε νοιάζεται, την πάρτη της κοιτάει»

Ο Βλάσης αχαϊρευτος, ύπνο, ποτό, τσιγάρο,
σκέφτηκε όμως πονηρά: «Καλή είναι, ας την πάρω!»

Για γάμο ετοιμάζονται κι έχουν χαρά μεγάλη,
όσοι γνωστοί το μάθανε, κουνάνε το κεφάλι!

«Άμα στεριώσουνε αυτοί, πάει χάλασε η πλάση!
Όλοι εμείς οι γνωστικοί, τα’ χουμε μάλλον χάσει!»
(Ζώνη Αρκαδίας, 7/8/2018). [«The wedding», painting by Fernando Botero.]


ΑΝΟΡΕΞΙΕΣ

Είπα μια μέρα να βρεθώ
κι εγώ στην παραλία,
όχι για μπάνιο μα να δω
που θα περνούν τα πλοία.

Πήρα και λίγο φαγητό,
έτσι για να τσιμπήσω,
κάτι να πιω, να στυλωθώ      
πριν να γυρίσω πίσω.

Πολύ ωραία πέρασα,
χόρτασα και φαγάκι,
τώρα πρέπει να σηκωθώ
να πάω στο σπιτάκι.

Μα μια κουβέντα είν’ αυτό,
έχω παραβαρύνει,
μήπως βοηθάει στη χώνεψη
να πάρω ασπιρίνη;

Μα, όχι, πρέπει δίαιτα
ν’ αρχίσω, είναι μέρα,
μα μου ‘πανε: «καλύτερα,
άστο για τη Δευτέρα!»

Έτσι κι εγώ για χώνεψη,
κιλά και για να χάσω,
θα πιω δυο σόδες δροσερές
στο σπίτι όταν θα φτάσω!
(Ζώνη Αρκαδίας, 7/7/2018). [Το σκίτσο είναι του Alexey Dolotov.]


ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ

Και χάθηκα στα μάτια σου,
στο γαλανό σου βλέμμα,
με μιας σε ερωτεύτηκα
κι ας μου ‘παν: «Είναι ψέμα»!

Δεν το ‘θελα μα γίνηκε,
έχασα το μυαλό μου,
σε είδα και δε γνώριζα
πλέον τον εαυτό μου.

Αγόρι μου, τα μάτια σου,
στης θάλασσας το χρώμα,
μέσα σ’ αυτά βυθίστηκα
και κολυμπώ ακόμα!
(Ζώνη Αρκαδίας, 6/7/2018). [Boy with blue eyes, painting by Harding Meyer.]


ΚΑΠΟΙΟΝ ΦΙΛΟ

Απ’ όσα ακούς καλύτερα
πολλά να μην πιστεύεις,
γιατί σ’ επηρεάζουνε,
στην κρίση σου λαθεύεις.       

Έχε τ’ αυτιά σου ανοιχτά,     
η κρίση να δουλεύει,
η σύνεση να επικρατεί,
παντού να βασιλεύει.

Όχι κινήσεις βιαστικές,
οργή, βρισιές και ξύλο,
θα καταφέρεις πιο πολλά
αν έχεις κάποιον φίλο!
(Ζώνη Αρκαδίας, 6/7/2018).


ΟΙ ΚΛΗΜΑΤΑΡΙΕΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ

Γεμάτες οι κληματαριές,
πολλά τσαμπιά σταφύλια,
να τα γευτούν, σαν γίνουνε,
τα δροσερά σου χείλια.

Να ‘μουνα ρόγες σταφυλιού,
μούστος ή πετιμέζι,
να γλυκαθεί το στόμα σου
σε γιορτινό τραπέζι.

Στον ίσκιο της κληματαριάς
λίγο να ξαποστάσεις
και όταν γίνουν τα τσαμπιά,
κόψε, να μη διστάσεις.

Πού είναι κείνοι οι καιροί,
που ήταν παντού αμπέλια
και άκουγες στα κτήματα
μόνο φωνές και γέλια!

Τώρα ρημάζουν τα χωριά,
τίποτα δεν θα μείνει,
μονάχα κάθε ανάμνηση
ζωή θα ξαναδίνει.
(Ζώνη Αρκαδίας, 5/7/2018).


ΨΗΝΟΜΑΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ

Κάνει ζέστη και ψήνομαι,
καρδούλα μου, για σένα,
Βάλε μου το θερμόμετρο,
έχω σαράντα ένα!

Έλα, γλυκιά μου, σώσε με,
τον πυρετό μου ρίξε,    
πως είσαι προστατευτική,
απέναντί μου, δείξε!

Άλλο ν΄αντέξω δεν μπορώ,
με πυρετό στα ύψη,
βάλε μου το θερμόμετρο
να δούμε τι θα δείξει!

Όμως αν είσαι δίπλα μου,
γοργά καλά θα γίνω,
τα φάρμακά μου δώσε μου
κι εγώ από σε τα πίνω!

Μην με αφήνεις να ψηθώ,
να υποφέρω ακόμα,
γίνε, κορίτσι μου γλυκό,
η δικιά μου νοσοκόμα!
(Ζώνη Αρκαδίας, 4/7/2018). [Σκίτσο του Alexey Dolotov.]


ΑΝΩ – ΚΑΤΩ

«Ώχου, μάνα πώς κάναμε
τα πιάτα στο τραπέζι!
Δεν φταίω εγώ μα η «Λευκή»,
που θέλει όλο να παίζει!»

«Τι λες, καλέ, πού φταίω εγώ;
Η μάνα έχει καθίσει
και τρώει απ’ το φαγητό
του αφέντη πριν γυρίσει.

Σαν έρθει σπίτι ο κύρης μας,
τα δει όλα άνω – κάτω,
θα γίνει ένας ψιλοχαμός,
θα ‘χουμε πιάσει πάτο!

Καλύτερα να φύγουμε,
πάμε έξω να κρυφτούμε
και άμα μας ρωτήσουνε,
ποιος φταίει να μην πούμε!»

«Τα σπάσαμε, τα κάναμε
μαντάρα στο τραπέζι!
Μαμά, εγώ δεν έφταιγα,
για όλα φταίει η «Νταίζη»!

Πριν να φανεί ο κύρης τους
κοιτάνε το ρολόι,
είν’ ώρα να εξαφανιστεί
μακριά το γατολόι!

Θα κάνουν πως δεν ξέρουνε
για τις ζημιές στο σπίτι,
αυτές έξω κυνήγαγαν
ένα μικρό σπουργίτι!
(Ζώνη Αρκαδίας, 4/7/2018). [Ο πίνακας είναι από το Pinterest.]


ΑΝΘΡΩΠΕ ΞΥΠΝΑ!

Κι αν είν’ τ’ αυτιά σου ανοιχτά,
η κρίση σου αν κοιμάται,
άνθρωπο σ’ όλα αμέτοχο
κανένας δεν φοβάται!     

Η εξουσία αδιάφορος
και αδρανής να είσαι,
θέλει, γιατί έτσι εύκολα
απ’ αυτήν χειραγωγείσαι!

Πολλά αν ακούς, τον ύπνο σου
όμως αν συνεχίζεις,
τότε, φίλε, σε τίποτα
καλό να μην ελπίζεις!
(Ζώνη Αρκαδίας, 3/7/2018). [Εικαστικό έργο του Steve Mills.]


ΤΡΕΜΕ ΑΡΝΟΛΝΤ ΣΒΑΝΤΖΕΝΕΓΚΕΡ !

Τι λέει η ταυτότητα,
καθόλου δεν με νοιάζει
κι αν το κορμί μου ζάρωσε,
η καρδιά μου νέα μοιάζει.

Σαν βλέπω στον καθρέφτη μου
το τι κορμάρα έχω,
αν δω τον Άρλοντ θα του πω:
«Φίλε μου, ακόμα αντέχω!

Κι ας λένε οι κακόγλωσσες,
απ’ το ΚΑΠΗ οι κυράδες,
κορίτσι πως δεν θα ‘βρισκα
αν δεν είχα παράδες!

Για δείτε στον καθρέφτη μου
είμαι πρώτη κορμάρα!
Γιατί άραγε η κυρα – Φανή
πήρε τέτοια τρομάρα!

Μου ‘φερε τα κοινόχρηστα
και μ’ είδες με σορτσάκι,
έτρεξε να εξαφανιστεί
κι έπεσε στο σκαλάκι!

Τώρα στο γύψο βάλανε
το πόδι της καημένης
κι εγώ από Άρλοντ έγινα
ο κυρ – Αριστομένης!!!
(Ζώνη Αρκαδίας, 2/7/2018). [Το σκίτσο είναι από το Pinterest.]


ΙΣΩΣ ΚΑΠΟΤΕ ΒΡΕΘΟΥΜΕ

Μακάρι να μπορούσαμε, όλοι εδώ οι φίλοι,
έναν καφέ να πίναμε κι ένα γλυκό σταφύλι,

να τρώγαμε με κρύο νερό, σ’ ένα καφενεδάκι,
που όλοι θα βρισκόμασταν κάποιο μεσημεράκι.

Καθένας θα ερχότανε με κέφι να ειδωθούμε,
σαν φίλοι που ‘χαμε καιρό μαζί έτσι να βρεθούμε.

Και τα ταλέντα καθενός θα σκόρπαγαν το κέφι,
με στίχους και μελωδικά, στους ήχους απ’ το ντέφι.

Τι όμορφη που θα ‘τανε, όλη αυτή η παρέα,
κάποτε αν βρισκότανε, θα πέρναγε ωραία!
(Ζώνη Αρκαδίας, 2/7/2018). [Painting by Ilknur Gurcan.]


ΖΩΗΡΟΥΛΗΣ ΣΥΖΥΓΟΣ

Ε, πια δεν υποφέρεσαι,
στο ξύλο θα σε σπάσω,
δεν ντρέπεσαι, αχαϊρευτε,
στα πράσα να σε πιάσω;

Σ’ αρέσει να ξενοκοιτάς,
που ‘χεις θεά – γυναίκα,
αντί να ‘μαι βασίλισσα,
θέλεις και άλλες δέκα!

Ντροπή σου, ανεπρόκοπε,
αλήτη, δεν σ’ αντέχω,
έξω όταν κυκλοφορείς
πίσω σου εγώ να τρέχω!

Θα σε μαζέψω από νωρίς,
αφού δεν φρονιμεύεις,
μην δεις κανένα θηλυκό,
πίσω να πας γυρεύεις.     

Ε, δεν θ’ αφήσω «κέρατα»,
εσύ να με «στολίσεις¨,
θα φας ομπρέλα και τσαντιά
ώσπου να μαρτυρήσεις!

Άπιστε, μου κατέστρεψες
τα πιο καλά μου χρόνια,
με πήγες σε φτωχόσπιτο,
εγώ ήμουν για σαλόνια!

Λοιπόν, πριν να χωρίσουμε,
τα πράγματά μου μάσω,
θέλω να σε εκδικηθώ,
στο ξύλο θα σε σπάσω!!!
(Ζώνη Αρκαδίας, 1/7/2018). [Το σκίτσο είναι από το Pinterest.]


ΙΟΥΛΙΟΣ

Στη γλάστρα ο βασιλικός, ο κατιφές, το φούλι,
στήνουν θερμή υποδοχή στην άφιξη του Ιούλη!

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ να έχουμε, φίλοι μου αγαπημένοι,
το καλοκαίρι έφθασε, μην είστε λυπημένοι.

Ο ήλιος και η θάλασσα, τα γραφικά χωριά μας,
μας περιμένουνε ξανά για να χαρεί η καρδιά μας.

Διώξτε, όλοι, τα βάσανα, τις πίκρες σας αφήστε,
στου Ιουλίου την άφιξη, το καλοκαίρι ζήστε!
(Ζώνη Αρκαδίας, 1/7/2018).


ΤΕΡΜΑ ΤΑ ΡΑΝΤΕΒΟΥ

Δεν ξαναβγαίνω ραντεβού,
για να με στήσουν πάλι,
μυαλό δεν είχα ν’ αρνηθώ
στο άδειο μου κεφάλι;

Τι το ‘θελα να πιω καφέ
μ’ αυτό το παλικάρι,
που μου ‘γραψε στο facebook
πως τάχα με γουστάρει;

Ποτέ ξανά! Δεν πρόκειται
σαν βλάκας να ενδώσω,
πολλά μεγάλα θάρρετα
σε άλλον δεν θα δώσω.

Πάει! Τέρμα! Τελείωσε!
Άλλο δεν περιμένω,
για ώρες πια να στέκομαι
εδώ σαν το βλαμμένο!
(Ζώνη Αρκαδίας, 30/6/2018). [Σκίτσο του Alexey Dolotov.]


ΣΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟ ΚΑΡΑΒΙ

Ένα καράβι η ζωή,
σε θάλασσα όλο αντάρα,
που απ’ όταν ναυπηγήθηκε
το κυνηγάει κατάρα!

Οι άνεμοι λυσσομανούν,    
τα κύματα το πνίγουν,
με τη βροχή τη δυνατή
και τις φουρτούνες σμίγουν.

Ο καπετάνιος διαταγές
στους ναύτες του φωνάζει,
τους εμψυχώνει ατρόμητος,
για όλους τους τον νοιάζει.

Είναι η ζωή του καθενός, 
πλοίο, που ταξιδεύει
και σε λιμάνι απάνεμο
ν’ αράξει σώο γυρεύει!
(Ζώνη Αρκαδίας, 30/6/2018). [«Ship in the sea» by Kenneth Potter.]


ΛΙΓΗ ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΑ ΖΩΑ

Φίλοι οδηγοί, προσέξτε,
όταν τρέχετε με βιάση,
ίσως κάποιο ζώο πάει
ταυτοχρόνως να περάσει.

Την ταχύτητα ελατώστε,
τη ζωή του να μη χάσει,
έχουνε κι αυτά ψυχούλα,
κάντε μια μικρούλα στάση.

Τους κανόνες δε γνωρίζουν,
γι’ αυτό μην τα αγνοείτε,
λίγη προσοχή αξίζουν,
φίλοι μου, όταν οδηγείτε.
(Ζώνη Αρκαδίας, 29/6/2018). [Η αφίσα ήταν αναρτημένη στο facebook.]

ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΣΟΥ ΤΟ ΓΑΛΑΝΟ

Να ζωγραφίσω θέλησα
το γαλανό σου βλέμμα,
πήρα το μπλε του ουρανού,
το κόκκινο απ’ το αίμα.

Το κυανούν στα μάτια σου
θα βάλω για στολίδι,
το κόκκινο παρήγγειλα
να φτιάξουν δαχτυλίδι.

Γιατί να ξέρεις σ’ αγαπώ
και είμαι πια χαμένος,
στο βλέμμα σου το γαλανό
για πάντα βυθισμένος.

Τον πίνακα που έφτιαξα
θα βάλω στο σαλόνι,
το κόσμημα θα το φοράς
και δεν θα νιώθεις μόνη.
(Ζώνη Αρκαδίας, 28/6/2018). [Girl with blue eyes, painting by Hording Meyer.]


ΟΠΟΙΟΙ ΔΕΝ ΣΕΒΟΝΤΑΙ

Για ποιον πολιτισμό μιλάμε,
όταν βρομιές παντού πετάμε
και στην ωραία μας πατρίδα
στερούμε μια ακόμα ελπίδα   

περήφανη να ξαναγίνει,
τώρα τη μάχη της που δίνει.

Κάθε σκουπίδι έτσι αφημένο
είναι τ’ ονείρου μου που περιμένω

ένας χειμώνας, άλλη μια δύση,
μάχη που ήθελα να ‘χα κερδίσει…

Μα όποιοι δεν σέβονται ποτέ τον άλλον,
πώς να νοιαστούνε το περιβάλλον;
(Ζώνη Αρκαδίας, 28/6/2018).


ΦΙΛΕΝΑΔΕΣ;

«Κοκοκό, κοκοκό,
τι κάνεις φιλενάδα;
Τα έμαθες; Τ’ αφεντικά
φτιάχνουνε φασολάδα!»

«Α, θα τη φάνε μόνοι τους,
εμάς δεν θα μας δώσουν,
πάλι θα ‘χουμε πίτουρα,
μα αν δεν μας τσακώσουν

κανένα ζαρζαβατικό
από το περιβόλι,
ίσως τσιμπολογήσουμε,
νάν’ Κυριακή και σχόλη!»

«Δε λέω, μας ταϊζουνε,
παράπονα δεν κάνω,
σκουληκαντέρες θα ‘θελα
να φάω πριν πεθάνω!»

«Α, είσαι απαιτητική,
πήγαινε σε ταβέρνα,
να φας, ν’ ακούσεις μουσική
από καμιά λατέρνα!»

«Κοκοκό, κοκοκό,
γιατί με κοροϊδεύεις;
Εγώ είμαι από γενιά καλή,
θέλω να με πιστεύεις!»

«Τι λες, βρε συ, που η μάνα σου,
μια ταπεινή ήταν κλώσα,
άντε μη θέλεις να σου πω
για σένα άλλα τόσα!»

Και πες η μια στην άλληνε,
οι δυο φιλενάδες,
μαλώσανε και γίνανε
του κοτετσιού μαινάδες.

«Δεν θέλω να την ξαναδώ,
χωριάτα, μ’ είπε, κότα,
έτοιμη ήμουν να της άλλαζα
της άσπονδης τα φώτα!

Μα έλα που με κράτησε
ο κόκορας στην πόρτα
και δεν την έστειλα να δει
ανάποδα τα χόρτα!»
(Ζώνη Αρκαδίας, 27/6/2018). [Η φωτογραφία είναι από το Pinterest.]


ΘΕΪΚΗ ΒΡΟΧΗ

Πέφτει μια δυνατή βροχή,
απρόσμενη τέτοια εποχή,
στης Γης την πιο ωραία χώρα,
μα απ’ του Θεού είναι τα δώρα.

Αν κάποιοι δυσανασχετούν,   
στις παραλίες σαν δεν βρεθούν,
σκέφτονται πως θα πλήξουν,
τα μάτια τους ν’ ανοίξουν.

Είν’ του Θεού κάθε σταλιά,
στης γης πέφτει την αγκαλιά,
απ’ τη ζέστη μας δροσίζει,
γύρω τα πάντα καθαρίζει.

Και ο,τι συμβαίνει, έχει καλώς,
γι’ αυτό μη λέμε «ας ήταν αλλιώς»,
αφού ο Θεός για όλα φροντίζει,
κάθε ψυχή σ’ Αυτόν ελπίζει!
(Ζώνη Αρκαδίας, 27/6/2018). [Η φωτογραφία είναι από το Pinterest.]


ΤΑ «ΒΛΗΜΑΤΑ»

Πώς να λυθούνε τόσα προβλήματα,
που ‘χει γεμίσει ο τόπος «βλήματα»;

«Δεν τρέχει τίποτα», λένε συνέχεια
κι ας ζει ο κόσμος μες στην ανέχεια.

Βλέπουν πως «όλα είναι καλά»,
αυτά τα «ΟΥΦΟ», δε βάζουν μυαλά.

Κάποιοι τους φτύνουνε περνώντας στο δρόμο,
ψιχάλες νιώθουνε μόνο στον ώμο.

Άντε πηγαίνετε, «βλήματα», πέρα,
δεν σας γουστάρουμε, είστε σαν λέρα!

Όπου βρεθήκατε, κεφάλια τρύπια,
τα πάντα γίνανε σωροί ερείπια.

Τώρα οι άνθρωποι έχουν «ξυπνήσει»,
θα βρουν μονάχοι τους μια κάποια λύση.

Εσείς «τελειώσατε», πάτε στην άκρη
κι εκεί θα κλάψετε «με μαύρο δάκρυ».
(Ζώνη Αρκαδίας, 26//2018).


ΒΡΟΧΕΡΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Καθώς οι στάλες της βροχής
πέφτουν πολλές στο χώμα,
Ιούνιος είναι μα αργεί
το καλοκαίρι ακόμα.

Βλέπω στον ουρανό αστραπές,
βροντές, ρίχνει χαλάζι,
φίλοι μου, τούτος ο καιρός
για φθινοπώρου μοιάζει!

Το καλοκαίρι φαίνεται,
φέτος, αργεί στη χώρα,
θα ‘ρθει μαζί του φέρνοντας
και τα χρυσά του δώρα.
(Ζώνη Αρκαδίας, 25/6/2018). [Σκίτσο του Alexey Dolotov.]


ΣΑΝ ΜΕ ΚΟΙΤΑΣ

Τούτη την όμορφη βραδιά, που είμαστε παρέα,
με μια κιθάρα τραγουδώ και νιώθω τόσο ωραία!

Μέσα στα μάτια σε κοιτώ και με κοιτάς, γλυκιά μου,
είσαι όλα όσα ζήτησα, στο ξύπνιο, στα όνειρά μου.

Το φεγγαράκι συντροφιά απόψε μας κρατάει,
νιώθω πως είμαι αετός, που στις κορφές πετάει.

Και το τραγούδι που ‘γραψα, να σ’ έχω αγκαλιασμένη,
μαζί με τ’ άστρα θε να πω, για σένα αγαπημένη!

Αχ, η καρδιά μου σπαρταρά και γίνεται κομμάτια,
συνέχεια όταν με κοιτάς, λατρεία μου, στα μάτια!
(Ζώνη Αρκαδίας, 24/6/2018). [Σκίτσο του Alexey Dolotov.]


ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΔΕΗΣΗ

Στην εκκλησία μ’ ένα κερί,
θερμά παρακαλούμε,
την Παναγιά και τον Χριστό,
απ’ την κρίση να σωθούμε!

Μια προσευχή ολόθερμη
απ’ την καρδιά μας βγαίνει,
άλλο πια δεν αντέχουμε,
είμαστε λυπημένοι.

Περνούμε χρόνια δίσεχτα,
Θεέ μου, λύτρωσέ μας
και μια ζωή πιο φωτεινή,
αν θέλεις, χάρισέ μας.

Τίποτ’ άλλο δεν έμεινε,
είσαι η μόνη ελπίδα μας,
βοήθησε τους Έλληνες
και σώσε την πατρίδα μας.

Ένα κεράκι ανάβουμε
με πίστη στο μανουάλι,
ας γίνει η Ελλάδα μας
περήφανη και πάλι.
(Ζώνη Αρκαδίας, 24/6/2018). [Ο πίνακας είναι από το Pinterest.]


ΤΙ ΑΤΥΧΙΑ!

Τι ατυχία είναι αυτή,
σ’ ένα κλαδί σπασμένο,
δεν πρόσεξα κι ανέβηκα,
μάλλον είμαι βλαμμένο!

Κάποια πουλιά το είχανε  
στη μέση πριονίσει,
τώρα που κρέμομαι απ’ αυτό,
πως έχω πρασινίσει!

Θα πέσω και θα τσακιστώ,
άλλο πια δεν αντέχω
να κρατηθώ απ’ το κλαδί,
βλέπω μάλλον να τρέχω

για γύψο, αφού στο έδαφος
βρεθώ με τα λουλούδια
κι από το δέντρο τα πουλιά
θα κελαηδούν… τραγούδια!
(Ζώνη Αρκαδίας, 23/6/2018). [Σκίτσο του Alexey Dolotov.]


ΟΙ ΕΝΤΙΜΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ

Όταν ερήμην του λαού παίρνονται αποφάσεις,
τότε εσύ που κυβερνάς, τον ύπνο σου να χάσεις,

γιατί θα έρθει ο καιρός, που ο κόσμος θα «ξυπνήσει»,
το δίκιο του, που έχασε, θα το διεκδικήσει.

Αυτοί που τον κορόιδεψαν, δεν λέγονται λεβέντες,
οι έντιμοι πολιτικοί, ψευδείς δεν λεν’ κουβέντες.

Μπαίνουν μπροστά στα δύσκολα και δίχως παραμύθια,
κοιτούν όλους κατάματα, τους λένε την αλήθεια.

Μα αν δεν «ξυπνήσει» ο λαός ν’ αφήσει τους φραπέδες,
στον ύπνο θα τον πιάσουνε εκεί στους καναπέδες…
(Ζώνη Αρκαδίας, 23/6/2018). [Painting by Dominique Manchet.]


ΣΤΙΣ ΣΚΑΛΕΣ ΤΟΥ ΠΑΛΙΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ

Στις σκάλες του παλιού σπιτιού
σπασμένα κεραμίδια,
άδεια κιβώτια και κλαδιά,
γύρω άλλα σκουπίδια.

Μια πικροδάφνη άνθισε  
δίπλα στα σκαλοπάτι,
είδα το σπίτι κι ένιωσα
να γίνομαι κομμάτια.

Κάποτε σπίτια σαν κι αυτό,
του τόπου ήταν παλάτια,
σαν τα θωρείς ερείπια,
βουρκώνουνε τα μάτια.

Θυμάμαι την κυρά-Σοφιά,  
που είχε μείνει μόνη,
να κάθεται αγναντεύοντας
στης σάλας το μπαλκόνι.

Στα καλντερίμια έπαιζαν
παιδιά τα καλοκαίρια
κι ερωτευμένοι πέρναγαν
πιασμένοι από τα χέρια…

Ψυχή δεν εσυνάντησα
περνώντας απ’ το δρόμο,
μόνο ένιωσα η απελπισιά
να με σκουντά στον ώμο.

Σβήνουν σιγά και χάνονται
τα όμορφα χωριά μας,
σε λίγο θα ‘ναι ζωντανά
μονάχα στα όνειρά μας.
(Ζώνη Αρκαδίας, 22/6/2018). [«Scorcio», painting by Francesco Mangialardi.]


ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Μπήκε πια καλοκαίρι
και σε όμορφα μέρη,
με χαρά θα βρεθούμε,
τους δικούς μας να δούμε.

Στων νησιών μας θα πάμε
στ’ ακρογιάλια τα ωραία
και βουτιές θα χαρούμε
με τους φίλους παρέα.

Μα υπάρχουν κι εκείνοι
που θα παν’ στα χωριά τους,
να ανοίξουν και πάλι
τα κλειστά πατρικά τους.

Στα μικρά χωριουδάκια,
μήπως και καταφέρουν,
μια ανάσα να δώσουν,
μια ελπίδα να φέρουν.

Τις ευχές μου σας στέλνω,
που από σήμερα μπαίνει,
για ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ,
φίλοι μου αγαπημένοι!
(Ζώνη Αρκαδίας, 21/6/2018).


ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΕΝΟΣ ΠΑΝΣΕ

Στην άκρη του δρόμου,
πανσές ανθισμένος,
σου στέλνει το μήνυμα:
«δεν είσαι χαμένος!   

Αν γύρω σου βλέπεις  
τα ωραία της φύσης
και θέλεις με πίστη
κι ελπίδα να ζήσεις.

Ακόμα κι αν είσαι
στης αβύσσου το χείλος,
μπορεί να σε πιάσει
απ’ το χέρι ένας φίλος!»
(Ζώνη Αρκαδίας, 21/6/2018). [Pansies, photo from Pinterest.]


ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΟΥ

Τους φίλους τους διαδικτυακούς,
τους έχω στην καρδιά μου,
είναι για μένα εκλεκτοί,
η ωραία συντροφιά μου.

Να είναι όλοι τους καλά,
θαυμάσια να περνάμε
και κάτι να ωφελούμαστε
μ’ αυτά που αναρτάμε.

Γι’ αυτό σας θέλω, φίλοι μου,
κοντά μου, όταν μπορείτε
και για τις αναρτήσεις μου
τη γνώμη σας να πείτε.

Μα κι ένα like μου αρκεί,
να λέμε έστω ένα «γεια» μας
και σαν «βρισκόμαστε» εδώ
να χαίρεται η καρδιά μας!
(Ζώνη Αρκαδίας, 20/6/2018). [Σκίτσο του Alexey Dolotov.]


ΘΑ ΜΕ ΠΑΝΤΡΕΥΤΕΙΣ;

«Γλυκιά μου ύπαρξη εσύ,
κοίτα τι σου ‘χω πάρει,
βάλε το στο χεράκι σου
και δείχνε το με χάρη!

Πες μου πως θα με παντρευτείς,   
ταίρι μου πως θα γίνεις,
να αμφιβάλω δεν μπορώ,
μια απάντηση μου δίνεις;

ΝΑΙ αν μου πεις, πως θα χαρώ,
στο ΟΧΙ σου θα λυγίσω,
το δαχτυλίδι που κοιτάς,
δεν ξαναπαίρνω πίσω.»

Του ‘πε το ΝΑΙ. πως δέχεται,
γυναίκα του να γίνει
και ο καημένος ένιωσε
πως πήγε στη Σελήνη!
(Ζώνη Αρκαδίας, 19/6/2018). [Σκίτσο του Alexey Dolotov.]


ΑΠΟΚΑΪΔΙΑ

Έπιασε φωτιά στο δάσος
μα κανείς δεν έτρεξε,
ύστερα στ’ αποκαϊδια
ρώταγαν «τι έφταιξε;»
(Ζώνη Αρκαδίας, 18/6/2018).


ΠΑΙΔΙ ΑΓΓΕΛΑΚΙ

Τι καλό παιδί που είμαι, όμορφο σαν αγγελάκι,
μα στη γειτονιά μας όλοι, λεν να φάω ξυλαράκι!

Ο καημένος μου ο κύρης, τους ακούει, δεν μιλάει,
έχει γιο μ’ ανησυχίες και ζημιάρη, που τα σπάει!

Τίποτ’ όρθιο δεν αφήνω, όταν παίζω με τη μπάλα,
της κυρα-Μαρίας την Τρίτη, αχ της έχυσα το γάλα.

που ‘χε βάλει στο περβάζι να κρυώσει για να κάνει
του συζύγου της μια κρέμα’ κόντεψε να με ξεκάνει!

Έβαλε αγριοφωνάρες, βγήκανε και οι γειτόνοι,
πες ο ένας, πες ο άλλος, ανεβήκανε οι τόνοι.

«Τι παιδί είναι ετούτο, το δικό σας, κύριε Γιάννη,
παίζει μόνο ή με φίλους, μα ζημιές συνέχεια κάνει!»

Τους κοιτούσα, δεν μιλούσα, έκανα το αγγελάκι,
τι να κάνουμε, ξεχάσαν πως ακόμα είμαι παιδάκι!.

Θέλω και εγώ να παίξω, να χαρώ στη γειτονιά μου,
σαν θα μεγαλώσω λίγο, θα μετρώ τα βάσανά μου!

Αχ, αφήστε με, γειτόνοι και κανείς μην μ’ αποπάρει,
ν’ απολαύσω το παιχνίδι, θα σας το χρωστώ σαν χάρη!
(Ζώνη Αρκαδίας, 18/6/2018).[Σκίτσο του Alexey Dolotov.]


ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΗΓΕΤΗΣ

Άμα μιλάς για την Ελλάδα,
λένε ότι «είσαι εθνικιστής»,
τότε λησμόνησε ποιος είσαι,
γίνε φθηνός λαϊκιστής!

Για να ‘χεις λίγη εξουσία. 
εφήμερη, χωρίς ουσία,
σίγουρα, φίλε, δεν αξίζεις,
τη χώρα σου αν ξεφτιλίζεις!

Σύνελθε, έλα στα καλά σου,
σκέψου το μέλλον, τα παιδιά σου,
γίνε Ηγέτης και σπουδαίος,
μην είσαι πιόνι και μοιραίος.

Πόσο έχει ανάγκη η πατρίδα,
από ένα Φως και μια ελπίδα,
να στηριχτεί σε έναν ώμο,
να πάρει έναν καινούργιο δρόμο.

Ζητείται Ηγέτης – ευεργέτης
κι όχι των ξένων υπηρέτης,
που τον λαό του ν’ αγαπήσει
να σεβαστεί και να τιμήσει!
(Ζώνη Αρκαδίας, 18/6/2018).


Η ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Δύσκολο δρόμο, Ελλάδα μου,
στον Κόσμο έχεις πάρει.
Εχθροί πολλοί σε φθόνησαν,
σου πέταξαν λιθάρι!

Να σε λαβώσουν θέλησαν
και να σε καταστρέψουν,
με τους δικούς σου θησαυρούς
την ένδεια τους να θρέψουν.

Σε βρήκανε σε δύσκολη
στιγμή και σε σταυρώνουν,
με λόγια και με πράξεις τους
συνέχεια σε πληγώνουν.

Μα ο Θεός κι η Παναγιά
δεν σε εγκαταλείπουν,
απ’ το πλευρό σου ούτε στιγμή,
Ελλάδα μου, δεν λείπουν.

Θα ‘ρθει καιρός και σύντομα,
κεφάλι να σηκώσεις,
σ’ όσους σε περιφρόνησαν
απάντηση να δώσεις.

Βαδίστε, όλοι θαρρετά,
να γεννηθεί η Ελπίδα,
ήρθε καιρός να φτιάξουμε
μια δυνατή Πατρίδα!
(Ζώνη Αρκαδίας, 17/6/2018). [«Η Διαδρομή – Ελλάδα», πίνακας του Παντελή Ζωγράφου.]


ΓΕΥΜΑ Σ’ ΕΝΑ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ

Ευλογημένη Κυριακή,
Άγια Κυρίου μέρα!
Οι Μοναχοί στο γεύμα τους,
υμνούνε τον Πατέρα!

Ευχαριστούνε τον Θεό,
που υπάρχει στο τραπέζι,  
φρέσκο ψωμί, κρύο νερό,
μια στάλα πετιμέζι,

λίγες ελιές να στυλωθούν,
λαδάκι για τα χόρτα…
Αυτή είν’ η ταπεινή ζωή,
που οδηγεί στην πόρτα

του Παραδείσου, τ’ Ουρανού,
σε μια καινούρια ζήση,
όταν θα ‘ρθει του καθενός,
η ώρα του να σβήσει…

Ας είν’ οι μέρες που περνούν,
όλες ευλογημένες,
στους χώρους του Μοναστηριού,
στο Θείο Φως λουσμένες!
(Ζώνη Αρκαδίας, 17/6/2018). [«Refectory in a Greek Monastery Mount Athos», painting by Theodoros Rallis.]


ΑΜΑ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙΣ

Άμα θέλεις να προσφέρεις,
να το κάνεις βρίσκεις τρόπο,
μα η δουλειά σου δεν θα γίνει
αν δεν κάνεις λίγο κόπο!

Τα μεγάλα λόγια τέλος,
καν’ στη μπάντα το συμφέρον,
τα προβλήματα τα λύνεις
άμα δείξεις ενδιαφέρον.

Τα χωριά μας που ερημώνουν,
θέλουν όλους να νοιαστούμε
και να δείξουμε με πράξεις,
μονοιασμένοι πως μπορούμε

να προσφέρουμε εργασία
κι έργα χρήσιμα να γίνουν,
που για τις γενιές που θα ‘ρθουν
υποθήκη τους θα μείνουν!
(Ζώνη Αρκαδίας, 16/6/2018).


ΩΡΑ ΓΙΑ ΚΑΘΑΡΙΣΜΑ

Αν δεν πάρεις σφουγγαρίστρα
και τη σκούπα, το φαράσι,
τίποτα δεν θα μαζέψεις,
η φασίνα θέλει δράση!

Άμα απλά θα περιμένεις
όλα μόνα τους να γίνουν,  
όπως ήταν θα τα βλέπεις,
βρώμικα θα παραμείνουν!

Σάββατο πρωί, για σήκω
και μην κάνεις φασαρία,
ξεσκονόπανο για πιάσε,
είν’ ωραία ευκαιρία!

Άρχισε να καθαρίζεις
κι όλα μια χαρά θα πάνε,
κοίτα τα παράθυρά σου
απ’ τη σκόνη πως βρωμάνε!

Βάλε και ένα πλυντήριο,
να ‘χεις ρούχα να φορέσεις,
άμα θα στρωθείς αμέσως,
όλα εντέλει θα μπορέσεις,

να τα κάνεις και τι ωραία
πριν να έρθει μεσημέρι,
θα’ ν’ το σπίτι σου λαμπίκο,
θα τα έχεις καταφέρει.
(Ζώνη Αρκαδίας, 16/6/2018). [Σκίτσο του Gajo Simeunovic.]


ΜΙΑ ΒΡΟΧΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΥΔΡΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ

Ρίχνει μια δυνατή βροχή,
αστράφτει, μπουμπουνίζει,
τα δέντρα, η γη ποτίζεται,
τα πάντα καθαρίζει!

Τη ζέστη του καλοκαιριού
το θείο νερό σκορπάει
κι όποιος λατρεύει τη βροχή
μ’ αγάπη την κοιτάει!

Καθώς οι στάλες πέφτουνε
στη γη και κύκλους κάνουν,
αχ και στις άνυδρες καρδιές
να μπόρεγαν να φτάνουν.

Και κείνους που δεν ένιωσαν
ποτέ τους την Αγάπη,
κάθε σταλίτσα της βροχής
να τους γινόταν δάκρυ.

Να νότιζε τα μάτια τους,
το πρόσωπο, το σώμα
και ύστερα με τη βροχή
να έσμιγε στο χώμα.
(Ζώνη Αρκαδίας, 15/6/2018). [Το βροχερό μονοπάτι είναι από το Pinterest.]


ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΧΑΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Μέσα στο χάος της ζωής,
στη φτώχεια, στις στερήσεις,
βρίσκεις, αν θες και αφορμές,
όμορφα για να ζήσεις.

Στα πετεινά του Ουρανού, 
λίγα σποράκια δώσε,
στην κάψα του καλοκαιριού,
από την πείνα σώσε!

Καν’ τη δική σου μοναξιά
λιγότερη να γίνει,
μείνε ωραίος άνθρωπος,
σε κοινωνία που φθίνει!

Να δεις πως θα σε καρτερούν
να ‘ρθεις να τα ταϊσεις
και συ μαζί τους ξέχωρες
στιγμές έτσι να ζήσεις!
(Ζώνη Αρκαδίας, 15/6/2018). [«Peace among chaos», painting by Bonnie Peacher.]


ΜΟΥΝΤΙΑΛ 2018

Παιδιά, αρχίζει Μουντιάλ, όλοι για πάρτε θέσεις,
αφήστε ο,τι κάνετε και με καλές διαθέσεις,

στρωθείτε ν’ απολαύσουμε, αγώνες και παρέα,
με φιλαράκια, γείτονες, να την περνάμε ωραία!

Καθένας την ομάδα του ας την υποστηρίζει
και όταν νικά στο γήπεδο, τότε ας πανηγυρίζει!

Με δροσερά αναψυκτικά, μπιρίτσες, παγωτάκια,
το Μουντιάλ να βλέπουμε, ελάτε, φιλαράκια!

Όποια ομάδα το τρόπαιο, με νίκη κατακτήσει,
μπράβο της, μόνο δίκαια να ‘χει επικρατήσει.

Καλούς αγώνες, φίλοι μου, παρέα να χαρούμε
στο φετινό το Μουντιάλ που απ’ την Τι-βι θα δούμε!
(Ζώνη Αρκαδίας, 14/6/2018). [Σκίτσο του A;exey Dolotov.]


«ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΕΣ»

Εμείς μία δε δίνουμε
τι κάνει ο λαουτζίκος,
φαϊ και γλέντια να ‘χουμε,
να παίζει ο μουζίκος.

Μόνο οι «καρεκλίτσες» μας  
να ‘ναι μες στα μετάξια
και η ζωή που κάνουμε
να ‘ναι ωραία κι άξια!

Φέρτε κάτι δροσιστικό
να φάμε και να πιούμε,
σε όσους υποφέρουνε,
λέμε απλά: «Λυπούμαι»!

Εμείς με όσους κυβερνούν
μαζί θα προχωράμε,
μας νοιάζει το ραχάτι μας
και να καλοπερνάμε!
(Ζώνη Αρκαδίας, 13/6/2018). [Σκίτσο του Alexey Dolotov.]


ΦΤΩΧΕ ΛΑΕ…

Με προδοσίες και μπαμπεσιές
ήρθε ο ξεπεσμός μας,
πισώπλατες οι μαχαιριές
που δέχτηκε ο λαός μας.

Τραυματισμένος σοβαρά,
τον πάνε με φορείο
και αν πεθάνει καθ’ οδόν,
του στήνουνε Μνημείο!

Φτωχέ λαέ μου, τέλειωσες,
κεφάλι δεν σηκώνεις,
στη μάχη δεν πολέμησες
και στο γκρεμό ζυγώνεις.

Δεν θα σε σώσει η τύχη σου
μα όρθιος στάσου πάλι,
αυτούς που σε προδώσανε,
σπάσε τους το κεφάλι!

Πάψε να ‘σαι περίγελος
κι όλοι να σε λυπούνται,
γίνε ξανά περήφανος
λαός να σε φοβούνται.

Εμπρός, ξυπνήστε, Έλληνες,
όρθια στήστε τη χώρα!
Άλλο δεν πάει ο ξεπεσμός,
ήρθε του Αγώνα η ώρα!
(Ζώνη Αρκαδίας, 13/6/2018). [Πίνακας του Eric Henningsen.]


ΜΙΑ ΑΝΘΙΣΜΕΝΗ ΠΙΚΡΟΔΑΦΝΗ

Στο φράχτη φύτρωσε μια πικροδάφνη,
που τώρα γέμισε μ’ όμορφα άνθη.

Φυσάει τ’ αγέρι και τα κουνάει,
το μήνυμά τους παντού σκορπάει:

«Άνθρωποι, πίσω στη φύση γυρίστε
κι ο,τι σας πνίγει, να φύγει αφήστε!

Με βλέμμα καθάριο, 
ατενίστε το αύριο,
που κανείς μας δεν ξέρει,
τι θα μας φέρει.»
(Ζώνη Αρκαδίας, 12/6/2018). [«Happy Fence» by Michale Kight.]


ΞΑΦΝΙΚΗ ΒΡΟΧΗ

Έπιασε μπόρα ξαφνικά,
ρίχνει καλό νεράκι,
είναι Ιούνιος, μα αργεί
να ‘ρθει καλοκαιράκι.

Βγάλαμε τις ομπρέλες μας,
ζακέτα έχουμε βάλει
και κουβερτούλες ρίχνουμε
να κοιμηθούμε πάλι!

Μα δεν διαμαρτυρόμαστε,
είν’ ευλογία σαν βρέχει,
είν’ η ομπρέλα μου γερή,
πολλά νερά αντέχει!
(Ζώνη Αρκαδίας, 11/6/2018). [Σκίτσο του Alexey Dolotov.]


ΚΑΠΟΙΟΙ ΕΡΩΤΕΣ

Μια μέρα θα γράψω
και για μας κάποια ποιήματα    
– γυναίκες και άντρες –   
του Έρωτα θύματα.

Που όλα για εκείνον
θυσία τα κάναμε,
για μι’ Αγάπη απόλυτη
στο τέλος «πεθάναμε»!

Κι η καρδιά μας ξανά
ν’ αγαπήσει δεν μπόρεσε,
στα όριά της νέος έρωτας,
ούτε μικρούλης, δεν χώρεσε…
(Ζώνη Αρκαδίας, 11/6/2018). [Ed Tradiello Romance, painting from Pinterest.]


«ΥΠΟ ΤΟ ΣΕΛΗΝΟΦΩΣ»

Μαζί στο σεληνόφωτο,
σ’ ένα αυτοσχέδιο πλοίο,
με όσα παραγγείλαμε
κι είναι για μας τους δύο.

Είναι τόσο ρομαντικά,
δεν θέλω να τελειώσει
αυτό το βράδυ, αγάπη μου,
που τόσα μου ‘χεις δώσει.

Λείπει μονάχα η μουσική,
μα παίζουνε τ’ αστέρια,
εμένα ένα μου αρκεί:
να μου κρατάς τα χέρια!
(Ζώνη Αρκαδίας, 10/6/2018). [Σκίτσο του Alexey Dolotov.]


ΛΙΓΗ ΓΑΛΗΝΗ

Στην εκκλησιά αναζητώ
λίγη ψυχής γαλήνη,
αυτή που μόνο η πίστη μου
κι η προσευχή μου δίνει.

Σ’ ένα εκκλησάκι ταπεινό   
τα καντηλάκια ανάβω,
θέλω αυτό το πρωινό,
λίγη ηρεμία να ‘βρω.

Απ’ το λιβάνι ευωδιά
σκορπάει το θυμιατήρι,
ύμνους στη Μάνα – Παναγιά
διαβάζω απ’ το ψαλτήρι.

Και με ψυχή ανάλαφρη,
με σταθερό το βήμα,
φεύγω από την εκκλησιά
να γράψω αυτό το ποίημα!
(Ζώνη Αρκαδίας, 10/6/2018). [Ο υπέροχος πίνακας είναι του Παντελή Ζωγράφου.]


ΣΑΒΒΑΤΟΒΡΑΔΟ ΜΑΖΙ

Στην αγκαλιά μου σε κρατώ,
ακούω την καρδιά σου,
πίνω σαν γάργαρο νερό,
καλή μου, τα φιλιά σου.

Μόνο να είμαστε οι δυο,
στην ώρα τη δική μας
και όνειρα να κάνουμε
για την κοινή ζωή μας.

Σάββατο βράδυ και «στιγμές»
χρυσές ας μοιραστούμε,
στου έρωτα τους ουρανούς
οι δυο μας να βρεθούμε!
(Ζώνη Αρκαδίας, 9/6/2018). [«Love», painting by Kim English.]


ΠΑΝΕ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΑ

Τη χαρά που άλλοτε δίναν
και τα πανηγύρια χάσαν,
χορτασμένοι πια απ’ όλα,
οι ανθρώποι τα ξεχάσαν.    

Δεν πηγαίνουν να γλεντήσουν,
όπως έκαναν παλιά.
που ‘ταν στα χωριά γιορτάσι,
σταματούσαν την δουλειά.

Πάνε και τα πανηγύρια,
έχασαν το «χρώμα» τους,
όσοι πάνε δεν χαιρόνταιι
στην ψυχή, στο σώμα τους.

Τώρα όλα για τους τύπους
γίνονται κι όταν θα σβήσουν,
όσων πήγανε στη Μνήμη
τίποτα δεν θα αφήσουν!

(Ζώνη Αρκαδίας, 9/6/2018). [«Πανηγύρι», ένας καταπληκτικός πίνακας του Άγγελου Κουγιουμτζή.]


ΠΑΓΩΤΟ ΞΥΛΑΚΙ

Τώρα που ζέστανε ο καιρός
πήρα ένα παγωτάκι,
μέσα έχει κρέμα νόστιμη  
κι είν’ σοκολά ξυλάκι!

Το τρώω απολαυστικά
το βράδυ στο μπαλκόνι,
είναι κι αυτό μια συντροφιά
απόψε που’μαι μόνη!

Κοιτώ τ’ αστέρια, γεύομαι,
το παγωτό ξυλάκι,
γι’ αυτό μ’ αρέσει, φίλοι μου,
που ‘ρθε καλοκαιράκι!
(Ζώνη Αρκαδίας, 8/6/2018). [Σκίτσο του Alexey Dolotov.]


ΚΟΡΙΤΣΙ ΣΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

Κορίτσι στο παράθυρο, την πόλη αγναντεύει,
δεν φαίνεται να χαίρεται, κάτι το νου παιδεύει.

Θέλει ηρεμία να σκεφτεί, ακόμα είναι μικρούλα,
μα έχει βάσανα πολλά και βάρος στην καρδούλα.

Χωρίζουνε, χρόνια μετά, που ήταν παντρεμένοι,
οι δυο γονείς της κι η μικρή είναι πολύ θλιμμένη.

Στέκεται στο παράθυρο, με βλέμμα βουρκωμένο
και στο μυαλό ένα «γιατί;» πλανιέται πικραμένο.
(Ζώνη Αρκαδίας, 8/6/2018). [Ο πίνακας είναι από το Pinterest.]


ΣΤΗΝ ΕΝΑΣΤΡΗ ΝΥΧΤΑ

Στα κεραμίδια ανέβηκα,
ήσυχα να ρεμβάσω
και στον καθάριο ουρανό
τ’ αστέρια να θαυμάσω.  

Σκέφτομαι την αγάπη μου,
μου λείπει απόψε τόσο,
τώρα αν την είχα δίπλα μου
φιλί θε να της δώσω.

Μα μοναχός μου βρίσκομαι,
όνειρα κάνω μόνο,
μου διώχνουνε προσωρινά
και της ψυχής τον πόνο.

Το φεγγαράκι που κοιτώ,
δρόμους στη σκέψη ανοίγει,
μα ξέρω: την ανατολή
κι αυτό γοργά θα φύγει.
(Ζώνη Αρκαδίας,7/7/2018). [Σκίτσο του Alexey Dolotov.]


ΜΕΤΟΙΚΕΣΙΑ

Έφυγες… Έτσι ήσυχα κι απλά,
ένα πρωινό του Ιουνίου.
Τα στάχυα αθέριγα ακόμη στους αγρούς.
Η ρίγανη ολάνθιστη στις ρεματιές.
Τα βασιλικά φούντωναν στις γλάστρες…
Κι έφυγες για πάντα.
Ένα μνήμα φρεσκοφτιαγμένο
τώρα σε σκεπάζει.
Ένα καντήλι κάθε απόγευμα αναμμένο,
μια γλαστρίτσα με βασιλικό
πάνω στα μάρμαρα για συντροφιά σου.
Όσους στίχους κι αν γράψω,
από δω και πέρα, για σένα γιαγιά,
θα ‘ναι ποτισμένοι με τα δάκρυά μου…
Και η απουσία σου θα γίνεται πιο έντονη
τα καλοκαίρια στο χωριό.
Όταν θα βλέπω γύρω μου
τα στάχυα αθέριγα να κυματίζουνε,
τη ρίγανη γεμάτη ανθούς
και τα βασιλικά στις γλάστρες
φουντωτά να περιμένουν
ν’ απλώσεις το χέρι σου
και να γεμίσει η παλάμη σου,
γιαγιά, απ’ τ’ άρωμά τους.
(Το ποίημα γράφτηκε το καλοκαίρι του 1993.) [«Village house», by Reint Withaar.]


Ο ΒΗΧΑΣ ΚΑΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ

Άνοιξα το ραδιόφωνο ν΄ ακούσω τραγουδάκια,
που ‘χω μι’ αγάπη δύσκολη και πίνω όλο φαρμάκια.

Εκεί που μερακλώθηκα, με κέφι τραγουδούσα,
ο γείτονας μου φώναξε, γιατί τον ενοχλούσα.

«Άντε και συ, σταμάτησε, γιατί είναι μεσημέρι,
καλά έκανε η κοπελιά που σ’ έστειλε από χέρι.

Εμείς τι φταίμε, να μου πεις, τα χρόνια μας λυπήσου,
ηρέμησε από τον νταλκά, άντε και συ κοιμήσου!»

Τι να του πω του γέροντα, εγώ μι’ αγάπη είχα,
αυτά κανείς δεν έκρυψε: τον έρωτα, τον βήχα!
(Ζώνη Αρκαδίας, 6/6/2018). [Σκίτσο του Alexey Dolotov.]


ΟΙ ΚΑΛΟΙ ΝΟΙΚΟΚΥΡΑΙΟΙ

Οι καλοί νοικοκυραίοι
για τα πάντα προνοούνε,
τώρα που ‘ναι καλοκαίρι
και μπροστά τους θα τα βρούνε.

Κόβουν ξύλα για το τζάκι
για να έχουνε προμήθεια,
κρύβει μέσα του ο μύθος
με τον μέρμηγκα μια αλήθεια.

Σαν τον τζίτζικα αν είσαι
κι όλη μέρα τεμπελιάζεις,
τον χειμώνα μες στο κρύο
και στην πείνα θα τη βγάζεις.

Απ’ τα φρούτα που υπάρχουν
σ’ αφθονία, οι κυράδες,
για το σπίτι τους θα φτιάξουν
και γλυκά και μαρμελάδες.

ΟΙ καλοί νοικοκυραίοι
με περίσκεψη φροντίζουν,
όταν έρθει ο χειμώνας,
μην πεινούν και τουρτουρίζουν.
(Ζώνη Αρκαδίας, 5/6/2018). [Ο πίνακας είναι από το Pinterest.]


ΜΟΝΟΙ !

Κάποτε ευώδιαζαν οι αυλές μας
βασιλικό, ρίγανη, δυόσμο,
κάναμε όνειρα οι παρέες    
να κατακτήσουμε τον Κόσμο!

Σήμερα οι κήποι χορταριάσαν,
σ’ έρημους δρόμους προχωράμε,
σβήσανε, πάνε τ’ όνειρά μας
και σε παρέες πια δεν χωράμε.

Μικρύνανε οι προσδοκίες,
μας φτάνει πλέον μια οθόνη,
οι άνθρωποι ο,τι κι αν πετύχαν
μείνανε στην ουσία ΜΟΝΟΙ !
(Ζώνη Αρκαδίας, 4/6/2018). [Ο πίνακας είναι από το Pinterest.]


Η ΣΦΕΝΤΟΝΑ

Τι το ‘θελα, πού έμπλεξα; Σαν να ‘πεσε κοτρόνα!
Το τζάμι της γειτόνισσας έσπασε η σφεντόνα!

Τώρα θα πάει σπίτι μου και «θα ζητάει τα ρέστα»!
Έτσι που τα κατάφερα, είν’ όλα «φτου και χέσ’ τα»!

Στο τζάμι μια πέτρα έριξα, μα το ‘κανε κομμάτια,
τώρα την κυρα-Αργυρώ, πώς να την δω στα μάτια;

Άμα με βρει ο πατέρας μου θα με ξυλοφορτώσει,
αφού το τζάμι που ‘σπασα, αυτός θα το πληρώσει!

Φίλοι μου να προσέχετε, μακριά απ’ τις σφεντόνες,
μικρές πετρούλες ρίχνετε μα γίνονται κοτρόνες!

Κι ύστερα τ’ ασυμμάζευτα πώς να τα εξηγήσεις;
Μπορεί να φας και μερικές αν φέρεις αντιρρήσεις!

Την πέταξα κι ησύχασα, σφεντόνα πια δεν πιάνω,
θ’ ασχοληθώ από ‘δω κι εμπρός μονάχα με το πιάνο!
(Ζώνη Αρκαδίας, 3/6/2018). [Σκίτσο του Alexey Dolotov.]


ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΩΙ Σ’ ΕΝΑ ΞΩΚΛΗΣΙ

Μια Κυριακή πρωί του Ιούνη,
σ’ ένα απόμερο εκκλησάκι,    
κοντά στο δάσος με τα πεύκα,
πήγα ν’ ανάψω ένα κεράκι.

Ένας σεβάσμιος ιερέας
τους λιγοστούς πιστούς βλογούσε
κι ένας γεράκος στο ψαλτήρι
την Παναγιά υμνολογούσε.

Πόση γαλήνη υπάρχει μέσα
σε τούτο το μικρό ξωκλήσι
κι έξω το μεγαλείο του Πλάστη
υμνεί ανθοφορούσα η Φύση!
(Ζώνη Αρκαδίας, 3/6/2018). [«Russian church – Alaska» by Eric Michaels.]


ΓΛΥΚΑ ΚΕΡΑΣΙΑ

Γλυκά κεράσια μάζεψα, για φρούτο να γευτούμε,
άλλα θα φτιάξουμε γλυκό, φίλοι θα κεραστούμε.

Πάνω σε μπάλες παγωτό, σιρόπι θα τους βάλω,
όσοι το φάνε θε να πουν: «Ωραίο, δώσ’ μας κι άλλο»!

Ως μαρμελάδα στο ψωμί θ’ αλείψουμε να φάμε
και σαν λικέρ γλυκόπιοτο, ως δώρο θα το πάμε.

Νόστιμα πετροκέρασα επίσης θα μαζέψουμε
και φίλους μας ξεχωριστούς, μ’ Αγάπη θα φιλέψουμε!
(Ζώνη Αρκαδίας, 2/6/2018). [«Marmelade…», 1876, painting by Makovsky.]


ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΟΥ

Πήρα γλυκά κι αγόρασα λουλούδια ν΄αριβάρω,
θα πάω στο κορίτσι μου, για βόλτα να την πάρω.

Είμαι κεφάτος, ώπα μου, οι ζέστες μ’ έχουν πιάσει
και αν ανέβει ο υδράργυρος, να δούμε πού θα φτάσει.

Όλοι μας θα «λαλήσουμε», μα εμείς οι ερωτευμένοι,
θα είμαστε στα σίγουρα, οι πιο δυστυχισμένοι.

Γιατί μέσα στα σωθικά, ο έρωτας θα καίει
κι ο καύσωνας της εποχής για όλα θα μας φταίει!

Πηγαίνω στο κορίτσι μου και της χτυπώ την πόρτα,
«έλα γλυκιά μου», θα της πω, «να πάμε καμιά βόλτα.

Να μας δροσίσει ο άνεμος, της θάλασσας τ’ αγέρι,
εμπρός, ας φύγουμε μαζί, κράτα με απ’ το χέρι.»
(Ζώνη Αρκαδίας, 1/6/2018). [Σκίτσο του Alexey Dolotov.]


ΥΠΟΔΟΧΗ ΙΟΥΝΙΟΥ

Τον Ιούνιο τον υπέροχο με τα πολλά κεράσια,
με κέφι υποδεχόμαστε αγόρια και κοράσια!

Σε λίγο του καλοκαιριού τα φρούτα θα γευτούμε,
τους συγγενείς και φίλους μας μ’ αγάπη θα δεχτούμε,

σαν έρθουνε για διακοπές και τα σχολεία κλείσουν,
τις έγνοιες τους οι μαθητές πίσω τους θε ν’ αφήσουν.

Του Αγιαννιού του Ριγανά πηδώντας τις «φωτάρες»
μικροί, μεγάλοι, διώχνουμε κακίες και κατάρες.

Λίγο ας ευθυμήσουμε, φθάνει το καλοκαίρι,
είθε για την Ελλάδα μας πολλά καλά να φέρει!
(Ζώνη Αρκαδίας, 31/5/2018).


ΑΦΡΟΝΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ

Αυτοί που ξεπουλήσανε
τα ιερά και όσια,
για εξουσία το κάνανε,
τα έχουν τετρακόσια!

Τίποτα δεν σκεφτήκανε,    
τον εαυτό τους μόνο,
στα χέρια τους δεν φάνηκε,
το αίμα απ’ τον φόνο!

Αύριο από πάνω θε να βγουν
και σ’ όσους θα τους ψέξουν,
με ψέματα και παροχές
σωτήρες θα το παίξουν.

Μονάχα τις καρέκλες τους
θέλουνε να κρατήσουν,
άφρονες, που όσο κυβερνούν
τα πάντα θα διαλύσουν!

Την Ιστορία γράφουνε
στα ερείπια της πατρίδας
κι απ’ τον λαό τους στέρησαν
το Φως και της ελπίδας!                            (Ζώνη Αρκαδίας, 31/5/2018).


ΣΤΗΝ ΚΕΡΑΣΙΑ ΨΗΛΑ

Μικρούλικο και παίζοντας στην κερασιά ανέβει,
αλλιώς, όταν θα κουραστεί, θα πέσει να χτυπήσει.

Άρχισε το νιαούρισμα, κάποιος να το βοηθήσει,
αλλιώς όταν θα κουραστεί, θα πέσει να χτυπήσει.

Η μάνα του είναι μακριά, πολύ δεν θα αντέξει,
τι έπαθε, το δύστυχο, απλά ήθελε να παίξει.

«Βοηθήστε με, παρακαλώ», λέει και νιαουρίζει,
να, ένα χέρι στοργικό, πλησιάζει και φροντίζει

να κατεβάσει το μικρό γατάκι κι απ’ τη μέση,
γερά το πιάνει αγκαλιά, λίγο προτού να πέσει.

Και κείνο τον σωτήρα του μ’ αγάπη πως κοιτάζει,
στα χέρια του τα δυνατά, πια τώρα δεν τρομάζει!
(Ζώνη Αρκαδίας, 30/5/2018). [Ο πίνακας είναι από το Pinterest.]


ΚΑΛΗΜΕΡΟΥΔΙΑ

Καλημερούδια, φίλοι μου,
το πρωινό μου παίρνω,
το έφτιαξα και γρήγορα
στην τζαμαρία το φέρνω.

Θα πιω το καφεδάκι μου,   
δυο φρυγανιές θα φάω
κι ύστερα έναν περίπατο
στον κήπο μου θα πάω.

Θα κόψω ένα τριαντάφυλλο
στο πέτο μου να βάλω,
στη σύζυγό μου π’ αγαπώ
κόβω να πάω έν’ άλλο!

Να έχετε μια όμορφη,
φίλοι μου, ωραία μέρα,
για σήμερα να κάνετε
κάθε μιζέρια πέρα!
(Ζώνη Αρκαδίας, 30/5/2018). [Σκίτσο του Alexey Dolotov.]


ΖΗΣΤΕ !

Διώξτε τη θλίψη,    
ανεβείτε στα ύψη,
εκεί που αξίζει 
να είστε.

Ό,τι κι αν έγινε,
πληγή και αν έμεινε,
στη Λήθη ας πάει
και ΖΗΣΤΕ!
(Ζώνη Αρκαδίας, 29/5/2018).


ΖΕΣΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΜΑΪΟΥ

Απ’ την μέση κρατώντας την Αγάπη μας,
ανεβαίνουμε τα σκαλιά
ενός Ξενοδοχείου του Έρωτα.

Ένα δωμάτιο για δυο – τρεις ώρες,
προπληρωτέες στην Είσοδο Υποδοχής.

Η κυρία Λουκία μας κοιτά με κατανόηση
καθώς μας δίνει το κλειδί του δωματίου.
Είναι ένα ζεστό απόγευμα Μαϊου!

Καθαρές πετσέτες και σεντόνια,
φως διακριτικό, αναψυκτικά
και το βίντεο να παίζει ερωτικά…

Φεύγοντας αφήσαμε ξανά,
στην Reception το κλειδί του δωματίου.
Ήταν ένα ζεστό απόγευμα Μαϊου!
(Ποίημα γραμμένο στην Ηλιούπολη, στις 25/5/1992). [«A dream for two», painting by Carolina Goralniceanu.


ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΣ

Με τρέλανε ο έρωτας
κι όλο φτιάχνω καρδούλες,
αν δεν με θέλει η αγάπη μου,
«θα κλάψουνε μανούλες»!

Τύπωσα στον πολύγραφο,
αχ, μια καρδιά με βέλος,
αν μ’ απορρίψει η άκαρδη,
τότε θα γράψω «Τέλος»!

Άλλη θα ψάξω για να βρω
κι αυτή θα μετανιώσει,
π’ αρνήθηκε σε μένανε
ένα φιλί να δώσει.

Με βασανίζει ο έρωτας,
τρέχει το δάκρυ βρύση,
μα δίχως ανταπόκριση,
ο πόθος μου θα σβήσει.

Αν την καρδιά μου τρύπησε
ο φτερωτός θεούλης,
σαν δεν με θέλει η κοπελιά,
άλλη θα βρει ο γατούλης!!!
(Ζώνη Αρκαδίας, 28/5/2018). [Σκίτσο του Alexey Dolotov.]


ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ

Στης θλίψης τις δύσκολες ώρες,
στη ζωή σαν έρχονται μπόρες,
όταν έξω μαίνεται καταιγίδα…
Στην Πίστη μου βρήκα ελπίδα!

Στο Θεό όταν στρέφω το βλέμμα,
δεν υπάρχει για μένα πια ψέμα,
η ψυχή στη στιγμή γαληνεύει
απ΄ όποια ταραχή την παιδεύει!

Το Πνεύμα το Άγιο φωτίζει,
κάθε νου που ψηλά ατενίζει,
διώχνει πέρα της θλίψης την ώρα
στ’ Ουρανού με πηγαίνει τη Χώρα!
(Ζώνη Αρκαδίας, 28/5/2018). [«The Holy Trinity», painting by Andrei Rubelev.]


ΝΑ ΚΟΙΜΑΜΑΙ;

Βγήκα να δω μες στη νυχτιά,
στο σπίτι μου ποιος μπήκε,
ποιος πήρε τα ασημικά  
και σαν αφέντης βγήκε.

Τίποτε πλέον δεν μπορείς
– αν είσαι νοικοκύρης –
να ‘χεις ενθύμια ή συλλογή,
αν μπει ο «μουσαφίρης»!

Ο κλέφτης από αφεντικό
ζητιάνο θα σε κάνει,
να λες να είσαι τυχερός
και να μην σε ξεκάνει!

Γι’ αυτό κακώς σηκώθηκα,
αφού πολύ φοβάμαι,
έπρεπε, μα το ξέχασα,
να κάνω πως κοιμάμαι!
(Ζώνη Αρκαδίας, 27/5/2018). [Σκίτσο του Alexey Dolotov.]


ΣΤΟ ΙΕΡΟ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟ

Είναι το κάθε Μοναστήρι,
τόπος γαλήνης, προσευχής,
κει που οι ψυχές αναζητούνε
πραγμάτωση κάθε ευχής.

Για κάθε σώμα είν’ Καθαρτήριο
από αμαρτίες και ηδονές,
από τα πάθη, απ’ τις κακίες,
κι απ’ τις αλλότριες «φωνές».

Όσοι το ράσο του Καλογέρου
πήραν απόφαση να ενδυθούν,
στο Ιερό τους Ησυχαστήριο
Θεού το δρόμο ακολουθούν.

Οι άνθρωποι που πάνε κοντά τους,
για λίγο αποζητώντας τη γαλήνη,
εκεί θα βρούνε την ηρεμία,
που μόνο η πίστη σε όλους δίνει.
(Ζώνη Αρκαδίας, 27/5/2018). [«Monks on Mount Athos», photo from Pinterest.]


ΣΑΒΒΑΤΟ 26 ΤΟΥ ΜΑΗ

Αυτό το ωραίο πρωινό, Σάββατο 26 του Μάη,
πίνω το καφεδάκι μου, ταξίδι ο νους μου πάει.

Έξω απ’ το παραθύρι μου, η Άνοιξη παρούσα
κι εγώ στη φύση για να βγω, πόσο αδημονούσα.

Άλλη μια μέρα μ’ ομορφιές, φίλοι μου, ας τις δούμε,
με όλες τις αισθήσεις μας, χαρά να αισθανθούμε.

Κρύο νερό από μια πηγή, πιείτε να δροσιστείτε,
κεράσια και βερίκοκα, κόψτε για να γευτείτε!

Βλέπω απ’ το παράθυρο, η Άνοιξη μου γνέφει,
γι’ αυτό αφού ετοιμάστηκα, έξω θα βγω με κέφι.
(Ζώνη Αρκαδίας, 26/5/2018). [«Moms little cottage», painting by Reint Withaar.]


ΒΡΟΧΗ – ΕΜΠΝΕΥΣΗ

Ρίχνει μια σιγανή βροχή,
απόψε στο χωριό μου,   
πόσο αγαπώ να την κοιτώ
απ’ το παράθυρό μου.

Δίνει μια όψη ζωντανή,
τα πάντα καθαρίζει,
είν’ ευλογία το νερό
τους κήπους σαν ποτίζει.

Δημιουργεί ρομαντικές
«στιγμές» και στη ζωή μας,
είναι για μας τους Ποιητές
η πιο καλή έμπνευσή μας.                                  (Ζώνη Αρκαδίας, 25/5/2018).


ΜΙΑ ΚΑΡΤΑ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ

Κάρτα για το κορίτσι μου,
αγόρασα να γράψω,
αν δεν μου πει πως μ’ αγαπά,
μαύρα θε να τα βάψω.

Πόσο πολύ την αγαπώ
μέσα θα αναφέρω.
Αυτή τι νιώθει, θα ‘θελα,
για μένανε, να ξέρω.

Την αγαπώ, την αγαπώ
κι ας είμαστε σ’ ανέχεια,
μου φαίνεται πως την θωρώ,
όπου βρεθώ, συνέχεια!

Της ζωγραφίζω μια καρδιά
και απ’ αγάπη γέρνω,
όταν στο νου μου έρχεται,
πόσο κουράγιο παίρνω!

Έτοιμη η κάρτα να σταλεί,
αχ, να μου απαντήσει!
Τον πρώτο θα ‘ναι τον λαχνό
σαν να έχω κερδίσει!
(Ζώνη Αρκαδίας, 25/5/2018). [Σκίτσο του Xenopus.]


ΠΛΟΥΣΙΟΙ ΚΑΙ ΦΤΩΧΟΙ

Άλλοι δεν ξέρουν να διαλέξουν
τι απ’ τα δυο θέλουν να φάνε,
– μαύρο ή κόκκινο χαβιάρι –
μα οι φτωχοί, απλά πεινάνε!

Πόσο ωραία είναι η ζήση   
και πως κυλά η ζωή ετούτη,
για όσους ζούνε σε παλάτια
κι αμύθητα έχουνε πλούτη!

Μα των φτωχών όλο τυράννια,
κυλούν τα χρόνια στερημένα,
το φαγητό τους, τα έξοδά τους,
είν’ όλα πάντα μετρημένα.

Σαν να τους βγήκε το λαχείο
είναι αυτοί που τρων χαβιάρι,
μα οι φτωχοί τι να κερδίσουν
αφού λαχνούς δεν είχαν πάρει!
(Ζώνη Αρκαδίας, 24/5/2018). [Σκίτσο του Xenopus.]


ΧΑΡΟΥΜΕΝΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ

«Κουκλίτσα μου, Χρόνια Πολλά, φιλάκια θα σου δώσω,
αχ, δεν μπορείς να φανταστείς πως σ’ αγαπάω πόσο!»

«Μπα σε καλό σου, ένα σκυλί, μια γάτα ν’ αγαπήσει;
Είναι τόσο απίθανο, ποιος φούρνος θα γκρεμίσει;»

«Και όμως, να που γίνεται, τούρτα κόψε να φάμε
και αύριο έναν περίπατο, οι δυο μας θες να πάμε;»

«Έλα, Θεέ μου, απ’ τ’ άγραφα, είν’ τούτο που συμβαίνει.
Αν δούμε τώρα και αυτό, τι άλλο μας περιμένει;»

«Έλα, μη γίνεσαι κακιά, ευχές ήρθα να δώσω,
και θα ‘θελα να ήξερες πως μου αρέσεις τόσο.

Να ξέρεις είναι αληθινό, για σένα αυτό που νιώθω,
όταν σε βλέπω να περνάς, κυριεύομαι από πόθο!»

«Κάτσε να φας λίγο γλυκό, τούρτα είναι με κεράσι
και ίσως ο ενθουσιασμός σε λίγο σου περάσει.»

«Χρόνια Πολλά, κουκλίτσα μου, θυμήσου τον «Λευτέρη»,
του χρόνου, τέτοια εποχή, θα σ’ έχω κάνει ταίρι!»

«Άντε από δω, βρε συ, σαχλέ, θα γίνουμε ρεζίλι,
μαζί μας όλοι θα γελούν και άγνωστοι και φίλοι!»
(Ζώνη Αρκαδίας, 23/5/2018). [Happy Birthday by Xenopus.]


ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ ΣΤΟΝ ΦΡΑΧΤΗ

Μια όμορφη τριανταφυλλιά,
στον φράχτη απλώθηκε γερά
και ευωδιά σκορπούσε.

Ήταν ωραία στη γωνιά,   
μέσα στην πράσινη απλωσιά
τα βλέμματα τραβούσε.

Της Άνοιξης μια πρεσβευτής,
που σ’ έκανε να ονειρευτείς
πως στη μαγεία ζούσες.

Κι αν ήταν όνειρο αυτό,
θα ευχόσουν στον καλό Θεό,
ν’ αργούσες να ξυπνούσες!
(Ζώνη Αρκαδίας 23/5/2018). [Η φωτογραφία είναι από το Pinterest.]


ΥΠΝΟΣ ΒΑΘΥΣ

Είχε πολλά για διάβασμα,
μ’ αργά το εθυμήθη,
λύγισε απ’ την κούραση
κι αμέσως εκοιμήθη.

Καθώς τα μάτια έκλεινε,
είπε: «αύριο θα το κάνω»
και στα βιβλία έγειρε
ανάλαφρα επάνω.

Ύπνος βαθύς του χάρισε
στο σώμα τη γαλήνη,
σαν θα ξυπνήσει το πρωί
το διάβασμα θα γίνει.
(Ζώνη Αρκαδίας, 22/5/2018). [Σκίτσο του Xenopus.]


ΜΙΑ ΠΑΛΙΑ ΣΑΚΑ

Μια σάκα ανακάλυψε εκεί πάνω στο πατάρι,
με νοσταλγία άπλωσε το χέρι να την πάρει.

Θυμήθηκε που μαθητής στα χέρια κουβαλούσε
μ’ αυτήνε τα βιβλία του και τότε προσδοκούσε

πολλά να μάθει χρήσιμα και να τα κάνει πράξη
σαν μεγαλώσει, μ’ άδικα! Μείναν λόγια στην τάξη!

Βρήκε μέσα στη σάκα του και δυο παλιά τετράδια,
τα άνοιξε μα ήτανε κάθε σελίδα άδεια.

Θυμήθηκε που η μάνα του τού έδινε ένα μήλο,
να ξεγελά την πείνα του μαζί με κάποιο φίλο.

Πόσες ωραίες θύμησες ξανάρθανε στο νου του,
ήταν η σάκα η παλιά κομμάτι του εαυτού του…

Την πήρε και την έβαλε πάλι εκεί στο πατάρι,
των χρόνων του των παιδικών ένα απομεινάρι!
(Ζώνη Αρκαδίας, 22/5/2018). [Painting by Eric De Vree.]


ΓΙΑ ΤΑ ΧΩΡΙΑ ΜΑΣ

Μόνο ευχούλες δεν αρκούν,
για τα χωριά που σβήνουν,
αλλά αυτοί που τ’ αγαπούν
τα ίχνη τους ν’ αφήνουν.    

Ο,τι μπορείτε κάνετε,
κάπως να κρατηθούνε
λίγα απ’ τα σπίτια ανοιχτά,
καμπάνες να χτυπούνε.

Στα χωριουδάκια που ‘ναι πια
στη Μοίρα αφημένα,
γίνετε εσείς, πατριώτες μου,
ζωής κεριά αναμμένα!
(Ζώνη Αρκαδίας, 21/5/2018). [Πίνακας του Francesco Mangialardi.]


ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΤΟΥ ΜΑΗ ΠΡΩΙΝΟ

Ένα ωραίο πρωινό,
μια Κυριακή του Μάη,
τρεις φιλενάδες στους αγρούς,
για βόλτα, έχουν πάει.

Μαζεύουν και βατόμουρα
στα σπίτια τους να πάνε,
πολύχρωμα αγριολούλουδα,
που οι μέλισσες τρυγάνε.

Την εξοχή χαρήκανε,
της Κυριακής τη σχόλη,
μακάρι να μπορούσανε
έτσι να ζούσαν όλοι.

Κοντά στη φύση ο άνθρωπος
σαν να ξαναγεννιέται,
απ’ τις σκοτούρες της ζωής
και τ’ άσχημα ξεχνιέται.
(Ζώνη Αρκαδίας, 20/5/2018). [Painting by H. A. Brendekilde.]


ΑΡΓΟΠΟΡΗΜΕΝΩΝ ΤΙΜΩΡΙΑ

Πέρασε η ώρα κι άργησαν
στο σπίτι να γυρίσουν,
υποδοχής θα τύχουνε
και θα τους συγυρίσουν.

Η μια κυρά με υπομονή
πλέκει και περιμένει,
η άλλη με τον πλάστη της,
είναι αποφασισμένη.

Κάποιοι αστεράκια θε να δουν,
βαριά θα μαρτυρήσουν,
την ώρα που είπανε να βγουν
μ’ αργήσαν να γυρίσουν.

Τι «παραμύθια» άραγε
θα πουν για να γλιτώσουν;
Είν’ οι δικές τους έτοιμες
να τους ξυλοφορτώσουν!
(Ζώνη Αρκαδίας, 19/5/2018). [Σκίτσο του Xenopus.]


ΤΟ ΤΑΙΡΙ ΣΑΣ

Κορίτσι μου, μου έκανες, πατίνι τη ζωή μου,
μα χαίρομαι, αγάπη μου, που είσαι πια δική μου.

Στον δρόμο όταν βγαίνουμε, στις ρόδες μας επάνω,
όλοι μας καμαρώνουνε κι εγώ στα ύψη φτάνω!

Σφιχτά κράτα τη μέση μου, πρόσεξε να μην πέσεις,
γι’ αυτό στην πλάτη σου ήθελα, κάτι απαλό να δέσεις.

Δεν τρέχω, πάω με 20, είδα την πινακίδα,
αχ, το μυαλό μου έχασα, όταν σε πρωτοείδα!

Μακάρι όλοι, φίλοι μου, το ταίρι σας να βρείτε
και σ’ έναν κόσμο ονειρικό οι δυο σας να βρεθείτε!
(Ζώνη Αρκαδίας, 18/5/2018). [Σκίτσο του Xenopus.]


ΜΑΓΙΑΤΙΚΗ ΒΡΟΧΗ

Λες κι είχε κάνει προσευχή,
μικρό πουλάκι τη βροχή
τη νιώθει στα φτερά του’
δεν κρύβει τη χαρά του!

Τα άνθη της μικρής μηλιάς,   
τα φύλλα της τριανταφυλλιάς,
που απ’ το νερό λυγίζουν
μοιάζουν να ψιθυρίζουν.

Καλόδεχτη κάθε σταλιά,
γίνεται η γη μια αγκαλιά,
ρουφάει να ξεδιψάσει
και ζωντανεύει η πλάση.

Τούτη την όμορφη εποχή,
η ωραία Μαγιάτικη βροχή
τις στενοχώριες παίρνει
και μιαν ελπίδα φέρνει…
(Ζώνη Αρκαδίας, 17/5/2018).


ΜΙΑ ΚΑΛΗΜΕΡΑ

Πολλά καλούδια καρτερούν,
απ’ τα χέρια της μητέρας,
την φαμελιά, που ξεκινά   
το πρόγραμμα της μέρας.

Είν’ το τραπέζι έτοιμο
να φάνε, να τα πούνε,
μια ΚΑΛΗΜΕΡΑ από καρδιάς,
πριν φύγουν, να ευχηθούνε.

Οι ώρες τους δημιουργικές
κι ωραία να κυλήσουν,
μέχρι στο σπίτι όλοι τους
και πάλι να γυρίσουν.
(Ζώνη Αρκαδίας, 17/5/2018). [«Good morning», painting by Vladimir Zhdavov.]


ΤΙ ΝΑ ΦΟΡΕΣΩ;

Μεγάλο πρόβλημα κι αυτό, αύριο τι να φορέσω;
Τα ρούχα θα μου κάνουνε, μέσα τους θα χωρέσω;

Γεμάτη η ντουλάπα μου, μα είναι μεγάλο ρίσκο,
ψάχνω εδώ, κοιτώ εκεί, ρούχο καλό δε βρίσκω.

Παλιατσαρίες μάζεψα κι αυτό εμπριμεδάκι,
η μάνα μου θα το ‘ραβε στο μπάνιο κουρτινάκι!

Αμάν, απόψε τι τραβώ, ποιο ρούχο να διαλέξω;
Δεν έχω γούστο και μπορεί τα χρώματα να μπλέξω!

Να βάλω αυτό το κόκκινο ή μήπως πάει το φούξια;
Μα δεν ταιριάζει σίγουρα με τα καφέ παπούτσια!

Ε, δεν αντέχω άλλο πια, ο,τι κι αν βάλω πάλι,
κάποιοι θα πουν πως ντύθηκα, να πάω στο Καρναβάλι!
(Ζώνη Αρκαδίας, 15/5/2018). [Σκίτσο του Xenopus.]


ΣΤΟ ΨΥΓΕΙΟ

Αφού οι ζέστες πιάσανε, το τι θα κάνω βρήκα:
μέσ’ στο ψυγείο για δροσιά και φαγοπότι μπήκα!

Όποιος μου βάλει τις φωνές, να ξέρει δεν τον πάω,
θέλω να είμαι δροσερά, να ‘χω κάτι να φάω.

Με θέση αναπαυτική σ’ ένα μεγάλο ράφι,
ε, μα και τόσα φαγητά, κρίμα να πάνε στράφι!

Κάτι απ’ όλα θα γευτώ, έτσι να δοκιμάσω,
την λιγουρίτσα που’ νιωσα, μ’ αυτά να ξεπεράσω.

Καλά βολεύτηκα εδώ, δροσιά μεγάλη έχω,
στις παραλίες για βουτιές, α, δεν μπορώ να τρέχω!
(Ζώνη Αρκαδίας, 14/5/2018). [Σκίτσο του Xenopus.]


«Ο ΑΗ-ΛΑΟΣ»

Αχ, Αη – Λαέ μου, ξύπνησε!
Σήκω! Τι περιμένεις;
Εχθροί σου φέρνουνε δεινά,
για πόσο θα σωπαίνεις;    

Ξέχασε το «Ωχ, αδελφέ!».
παράτα τον φραπέ σου!
Αν θες ζωή καλύτερη,
σήκω απ’ τον καναπέ σου!

Μόνοιασε, έφτασε ο καιρός,
δώσε νέους αγώνες,
σελίδες γράψε ηρωισμού
να μείνουν στους αιώνες!
(Ζώνη Αρκαδίας, 14/5/2018). [Το ποίημα βασίστηκε στον πίνακα του ζωγράφου Θέμη Τσιρώνη «Ο Αη-Λαός», 1981.]


ΜΕΓΑΛΕΣ ΝΥΧΤΕΣ

Στο παραθύρι κάθισα να δω το φεγγαράκι,
στον ξάστερο τον ουρανό, το κάθε αστεράκι

λαμποκοπά και χαίρομαι σαν βλέπω απ΄το περβάζι
τι όμορφα που δείχνουνε ωσότου να χαράζει.

Άστρα καληνυχτίζω σας, φεγγάρι μου αύριο πάλι,
θα ‘ναι κι απόψε η νυχτιά, για μένανε, μεγάλη.

Γιατί έφυγε η αγάπη μου, αχ και μου λείπει τόσο,
στο παραθύρι καρτερώ, να την ξανανταμώσω.

Φεγγάρι και αστέρια μου, για συντροφιά μου να ‘στε,
πόσες φορές ξενύχτησα, μαζί σας, να θυμάστε!
(Ζώνη Αρκαδίας, 13/5/2018). [«Good night» by Alexey Dolotov.]


ΣΑΝ ΤΟΝ «ΤΙΤΑΝΙΚΟ»

Με το κορίτσι μου ήθελα,
για λίγο να βρεθούμε,
πάνω στο πλοίο «Τιτανικός»,
πως ήταν για να δούμε!

Μ’ αυτό είναι ακατόρθωτο  
και φτιάξαμε βαρκούλα,
«Τιτανικό» τη βγάλαμε,
μπήκαμε στη λιμνούλα.

Οι δυο μας σαν τους ηθοποιούς
στην όμορφη ταινία,
όρθιοι σταθήκαμε κι ευθείς
νιώσαμε τη μαγεία!

Η φαντασία είν’ αρκετή,
παντού σε ταξιδεύει,
γιατί η πραγματικότητα
σκληρή είν’ και σε παιδεύει.
(Ζώνη Αρκαδίας, 13/5/2018). [Σκίτσο του Alexey Dolotov.]


ΜΗΤΕΡΑ, ΧΡΟΝΙΑ ΣΟΥ ΠΟΛΛΑ

Σήμερα, που ‘ναι η Γιορτή,
καλή μου, της Μητέρας,
ένα τραγούδι θα σου πω
με συνοδεία φλογέρας:

«Για σένα, χίλια λούλουδα
σκορπάω να σε στολίσω
και όποια πίκρα σου ‘δωσα,
τώρα την παίρνω πίσω.

Κράτα το χέρι μου σφιχτά
κι ώσπου να μεγαλώσω,
μόνο χαρές υπόσχομαι,
Μανούλα, να σου δώσω.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ σου εύχομαι,
που έχεις τη Γιορτή σου,
για σένα θα ‘μαι πάντοτε,
Μητέρα, το παιδί σου!»
(Ζώνη Αρκαδίας, 13/5/2018). [«Mother and daughter in flowers», painting by Vickie Wade.]


ΝΑ ΤΟ ΦΑΩ;

Μπροστά μου βλέπω ένα γλυκό,
στο πιάτο είναι επάνω.
Μεγάλο έχω δίλημμα,
πείτε μου τι να κάνω;

Αν θα το πάρω είναι κακό    
μα κι αν τ’ αφήσω… πάω!
Μου φαίνεται πως τελικά
θα πρέπει να το φάω!

Ας μη το βάζατε εδώ,
μπροστά μου, εγώ τι φταίω;
Είναι θερμίδες περιττές
μα στο λεπτό τις καίω!

Φέρνω το πιάτο όσο κοντά
γίνεται για να φτάνω
και το γλυκάκι μια χαψιά
στο στόμα μου το κάνω!
(Ζώνη Αρκαδίας, 12/5/2018). [Σκίτσο του Alexey Dolotov.]


ΠΑΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΓΙΟΣ

Ένας πατέρας με το γιο
ανοίξανε την πόρτα,
να πάνε αποφασίσανε
στο άλσος μία βόλτα.

Με πόση Αγάπη περπατούν
σαν δυο φιλαράκια,
τη φύση γύρω χαίρονται,
λένε γλυκά λογάκια.

Ο γιος νιώθει υπέροχα
στον ώμο του πατέρα,
αυτή ήτανε και για τους δυο
η πιο ωραία μέρα!
(Ζώνη Αρκαδίας, 12/5/2018).  [Father and son, painting by Daniel F. Gerhatz.]


ΜΙΑ ΑΓΑΠΗ

Έχω μια αγάπη μυστική,
μόνο η καρδιά την ξέρει,
την βλέπω και ταράζομαι,
το αύριο τι θα φέρει;

Θα μ’ αγαπήσει άραγε,   
εγώ όπως τη λατρεύω
ή άδικα τη σκέψη μου
για χάρη της παιδεύω;

Άμα κοντά της θα βρεθώ
τα λόγια μου θα χάσω.
Μήπως είναι καλύτερα
λουλούδια να της μάσω;

Να στρώσω ροδοπέταλα
στο δρόμο που περνάει
ή να της δείξω μια καρδιά,
για κείνη, πώς χτυπάει;
(Ζώνη Αρκαδίας, 11/5/2018).  [Το σκίτσο είναι του Alexey Dolotov.]


ΝΑ ‘ΧΑ ΕΝΑΝ ΚΗΠΟ

Να ‘χα έναν κήπο με καρδιές 
σαν λούλουδα ν’ ανθίζουν,
να τις ποτίζω τακτικά, 
ευώδιες να σκορπίζουν.

Μαζί τους να καρδιοχτυπώ 
γι’ αυτόν που αγαπάω
κι αν μ’ αρνηθεί, συντρόφισσες
να γίνουν που πονάω.

Να ‘χα έναν καρδιόκηπο
ν’ ανθίζει όλο τον χρόνο,
να τον ποτίζω αισθήματα
απ’ την καρδιά μου μόνο.

Αν θέλουν κι άλλοι να τον δουν,
λεφτά δεν θα μου δίνουν,
μονάχα ένα χαμόγελο
στην είσοδο ν’ αφήνουν.
(Ζώνη Αρκαδίας, 10/5/2018). [Ο πίνακας είναι από τη Μηχανή Αναζήτησης.]


ΑΝΑΘΕΜΑ ΤΑ ΓΗΡΑΤΕΙΑ

Πήρε την καρεκλίτσα του,
στον ήλιο να καθίσει,
στο νου του έρχονται πολλά,
θέλει να λησμονήσει.

Μονάχος του απόμεινε,      
μια γάτα η συντροφιά του,
στα πόδια του χαϊδεύεται,
δεν φεύγει από κοντά του.

Αν τα παιδιά του έρχονται
τι κάνει για να δούνε,
μετά από λίγο αμήχανα
δεν έχουν τι να πούνε.

Ανάθεμα τα γηρατειά,
κανείς δεν τ’ αποφεύγει,
τις μέρες του τώρα μετρά,
ο γέρος, για να φεύγει.
(Ζώνη Αρκαδίας, 10/5/2018).  [«I Vecchio e il gatto», painting by Gianni Strino.]


ΑΔΕΚΑΡΟΙ

Αφού μείναμε «ταπί»,  μικρή σχεδία φτιάξαμε,
βάλαμε μέσα όλο το βιος, την ευκαιρία αδράξαμε.

Γρήγορα ξεκινήσαμε, η θάλασσα όπου βγάλει,
αφού δεν έχουμε λεφτά να βάλουμε τσουκάλι.

Θα τρώμε ο,τι ψαρεύουμε κι αν το σκαρί αντέξει,
κάπου θα φτάσουμε κι εμείς, μονάχα να μη βρέξει.

Γιατί θε να βουλιάξουμε, νερό θα καταπιούμε
και με τα χάλια που ‘χουμε, στον πάτο θα βρεθούμε!
(Ζώνη Αρκαδίας, 10/5/2018). [Σκίτσο του Xenopus.]


Η ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ

Κάθε που φεύγει μια γιαγιά,
γίνεται ανάμνηση γλυκιά
στων εγγονιών τη σκέψη.

Κι όταν μετά από καιρό,
χρόνια που φύγαν σαν νερό,
στη θύμηση η γιαγιά θα επιστρέψει,

το παραμύθι που ‘μεινε μισό,
το σπίτι στο χωριό με τον κισσό,
τις γλάστρες με βασιλικό που ‘χε φυτέψει…

Θα φέρνουνε στο νου τους τα εγγόνια της
και στην ευχή «να πάρετε τα χρόνια της»
δεν θα μπορεί το δάκρυ να στερέψει…
(Ζώνη Αρκαδίας, 9/5/2018).
[«Portrait of Li Shestakova», 1881, painting by Ilia Repin.]


ΕΝΑΣ ΩΡΑΙΟΣ ΤΣΟΠΑΝΗΣ

Είμαι τσοπάνης όμορφος
και στους αγρούς γυρίζω,
μαζί με το κοπάδι μου
τραγούδια ψιθυρίζω.

Η φύση είναι υπέροχη, 
από τα σπίτια βγείτε,
για να την απολαύσετε,
τον ήλιο να χαρείτε.

Ίσως με συναντήσετε
μαζί με τα αρνιά μου,
πιότερο είναι φίλοι μου,
τα έχω συντροφιά μου.

Πεθαίνουν από γηρατειά 
κι όλοι με κοροϊδεύουν,
γι’ αυτούς σημαίνουν μοναχά
τροφή που μαγειρεύουν…
(Ζώνη Αρκαδίας, 9/5/2018). [Σκίτσο του Xenopus.]


ΜΕΣ’ ΣΤΗ ΒΡΟΧΗ

Έπιασε ξαφνικά βροχή, άνοιξα την ομπρέλα μου,
βράχηκα περιμένοντας να έρθει η κοπέλα μου.

Προσμένω το κορίτσι μου για λίγο να βρεθούμε,
ας στέκομαι μες στη βροχή, θέλω να ειδωθούμε.

Δεν είμαι από ζάχαρη, με το νερό να λιώσω,
μα ερωτεύτηκα τρελά κι εγώ δεν ξέρω πόσο!

Στέκομαι τώρα στη βροχή μ’ ομπρέλα ανοιγμένη,
γατούλης, που την όμορφη «δική» του περιμένει!

Άντε, κορίτσι μου γλυκό, «παπί» πάω να γίνω,
σε καρτεράω να φανείς και βροχοστάλες πίνω!

(Ζώνη Αρκαδίας, 8/5/2018). [Σκίτσο του Xenopus.]


ΚΑΝΤΑΔΑ ΚΑΙ ΒΑΡΚΑΔΑ

Κορίτσι μου, πως σ’ αγαπώ
θα σου το τραγουδήσω,
τώρα που είμαστε οι δυο
θέλω να σε φιλήσω.

Τράβα κουπί και άκου με 
να παίζω την κιθάρα,
πρόσεχε μην βουλιάξουμε,
θα πάρω μια τρομάρα.

Γιατί μπορεί να σ’ αγαπώ, 
κολύμπι όμως δεν ξέρω,
αν πέσουμε μες στο νερό,
ο δόλιος θα υποφέρω!
(Ζώνη Αρκαδίας, 8/5/2018). [Καντάδα, σκίτσο του Xenopus.]


MOBILE LIFE (Μ’ ΕΝΑ ΚΙΝΗΤΟ)

Συνέχεια μ’ ένα κινητό, 
άλλη δουλειά δεν έχει,
από το βράδυ ως το πρωί, 
μ’ αυτό και «πέρα βρέχει»!

Κυλάει πλέον η ζωή     
με το Διαδίκτυο μόνο,
φίλους να συναντήσουμε 
δε βρίσκουμε πια χρόνο.

Ακόμα κι όταν κάθεται
να φάει η οικογένεια,
οι πιο πολλοί χαζεύουνε
στο κινητό μ’ αγένεια.

Δεν το καταλαβαίνουνε
μα η ζημιά έχει γίνει!
Ο,τι ωραίο απ’ τη ζωή,
χάνεται έτσι, σβήνει!
(Ζώνη Αρκαδίας, 8/5/2018).
MOBILE LIFE one», painting by Li Xiaozheng.]


ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΑΣΤΕΡΙ

Στο φεγγαράκι ανέβηκα
έν’ άστρο να ψαρέψω,
μ’ αυτό, απ’ το κορίτσι μου,
ένα φιλί θα κλέψω.

Θα της το βάλω στα μαλλιά
σαν της κρατώ το χέρι,
αυτή είναι για μένανε
το λαμπερό μου αστέρι.
(Ζώνη Αρκαδίας, 7/5/2018). [Σκίτσο του Xenopus.]


ΕΛΕΓΧΟΣ ΠΡΟΟΔΟΥ

Πήραμε σήμερα βαθμούς,
στο σπίτι πώς θα πάω;
Μόλις τους δει ο πατέρας μου,
ξύλο πολύ θα φάω!  

Αυτός δεν είναι έλεγχος,
πώς να τον παρουσιάσω;
Μάλλον στο εξωτερικό
θα πρέπει να το σκάσω!

Άμα κι η μάνα μου θα δει
πως πέφτω από τη βάση,
παιδί της είμαι μα κι αυτή,
μάλλον θα με ξεχάσει!

Θεούλη μου, τι έπαθα;
Σώος θα ‘βγω απ’ την πόρτα
ή απ’ το ξύλο το πολύ
φαρδιά θα δω τα χόρτα;
(Ζώνη Αρκαδίας, 7/5/2018). [Σκίτσο του Xenopus.]


ΜΕ ΤΟ ΒΙΟΛΙ ΜΟΥ

Βράδιασε και ανέβηκα
με το βιολί στη στέγη,
να παίξω στην αγάπη μου
και η Σελήνη φέγγει.

Γλυκιά αγαπημένη μου,
δίπλα μου να ‘σαι πάντα,
για σε θα παίζει μουσική
η πιο μεγάλη μπάντα.

Κι εγώ τραγούδια θε να πω,
που τόσο σ’ αγαπάω,
με το βιολί μου μουσική
απ’ τη στέγη θα σκορπάω.

Οι ήχοι του θα φτάνουνε
μέσ’ απ’ το παραθύρι,
να σου κρατάνε συντροφιά
εκεί που θα ‘χεις γείρει.

Καρδούλα μου, να ήξερες,
για σένα όσα νιώθω,
στα λέω με τη μουσική
και λιώνω από πόθο!
(Ζώνη Αρκαδίας, 6/5/2018). [Σκίτσο του Aleksey Dolotov.]


ΕΙΝΑΙ ΚΥΡΙΑΚΗ

Φίλοι μου, είναι Κυριακή
νωρίς μην σηκωθούμε,
λίγο ας χουζουρέψουμε,
για όλα καιρό θα βρούμε.    

Δεν το μπορώ το ξύπνημα,  
«Σήκω!» να μου φωνάζουν.
Τι πάθανε πρωί – πρωί
και τις τσιρίδες βάζουν;

Σάββατο βράδυ ήρθα αργά,
ξενύχτησε η παρέα,
είδα και το κορίτσι μου,
περάσαμε ωραία!…

Φίλοι μου, είναι Κυριακή,
καλά ξεκουραστείτε,
να σηκωθείτε από νωρίς,
σήμερα, μην βιαστείτε!
(Ζώνη Αρκαδίας, 6/5/2018). [Σκίτσο του Xenopus.]


ΒΡΑΔΥΝΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Και παραμύθι θα σου πω,
για ξωτικά και μάγους,
για πλοία μεγάλα, δυνατά,
που διέσχιζαν τους πάγους.

Για μια νεράιδα όμορφη,
που νιος την αγαπούσε,
μα κείνη για άλλονε κρυφά,
τρελά καρδιοχτυπούσε.

Θα πω ιστορία φανταστική,
για ένα απαίσιο τέρας
και για έναν ήχο μαγικό
μιας ξύλινης φλογέρας…
(Ζώνη Αρκαδίας, 5/5/2018). [Painting by Alessandra Bertuzzo.]


ΕΝΑ ΜΠΙΣΚΟΤΟ ΛΙΓΟΤΕΡΟ

Τι φταίω εγώ; Γυρίζοντας
στο σπίτι από μια βόλτα,
είδα να… περιμένουνε
στο πιάτο ωραία μπισκότα!

Άπλωσα το… χεράκι μου,
ένα να δοκιμάσω,
είναι απ’ αυτά που αγαπώ
μ’ αμύγδαλο και γλάσσο.

Καφέ δεν πίνω, ευχαριστώ,
μου είπανε δεν κάνει,
γι’ αυτό κι εγώ δεν άγγιξα
το διπλανό φλιτζάνι.

Μα ένα μπισκότο θα γευτώ
ο,τι και να μου πείτε.
Στο πιάτο, αν τα μετρήσετε,
σωστά δεν θα τα βρείτε!
(Ζώνη Αρκαδίας, 5/5/2018). [Biscuits and cat, painting by Maria Pavlova.]


ΠΛΑΣΜΑ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ

Μέσ’ στα χωράφια του χωριού
κινείται μια χελώνα,
είν’ Άνοιξη και ξύπνησε     
απ’ τη νάρκη του χειμώνα.

Μαζί με το καβούκι της,
το στέρεο σπιτικό της,
ψάχνει να ‘βρει λίγο φαϊ,
περνάει τον καιρό της.

Είν’ απ’ το χέρι του Θεού
και με σοφία πλασμένη,
όπου την δείτε, αφήστε τη
να ζει ευλογημένη.
(Ζώνη Αρκαδίας, 5/5/2018). [Η φωτογραφία είναι από τη Ζώνη Αρκαδίας.]


ΤΙ ΤΡΑΒΩ

Εβράδιασε και θέλησα
να δω την κοπελιά μου,
να την κρατήσω όσο μπορώ
σφιχτά στην αγκαλιά μου.   

Απ’ το ανοιχτό παράθυρο
μπαίνω μ’ ένα λουλούδι
και δυο μπαλόνια «Σ’ αγαπώ
γλυκό μου αγγελούδι».

Έλα να με υποδεχτείς,
ένα φιλάκι δώσ’ μου,
εγώ για σένα έγινα
ρεζίλι όλου του κόσμου!
(Ζώνη Αρκαδίας, 4/5/2018). [Σκίτσο του Alexey Dolotov.]


ΟΠΟΥ ‘ΧΕΙ ΒΛΕΜΜΑ ΓΑΛΑΝΟ

Παλικαράκι αψηλό και με γαλάζιο βλέμμα,
είδα και ερωτεύτηκα, μακάρι να ‘ταν ψέμα.

Γιατί από τότε έχασα τελείως το μυαλό μου,
τον βλέπω και τρελαίνομαι, ψάχνω τον εαυτό μου.

Μου ήρθε κατακέφαλα, δεν έχω πια ελπίδα,
στα γαλανά βυθίστηκα, τα μάτια σου σαν είδα!

Είμαι χαμένη, δυστυχώς και γιατρικό δε βρίσκω,
τον έρωτά μου τραγουδώ σε γραμμοφώνου δίσκο!
(Ζώνη Αρκαδίας, 4/5/2018). [Η φωτογραφία είναι από τη Μηχανή Αναζήτησης.]


ΕΡΧΕΤΑΙ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ…

«Κορίτσια, ζέστανε ο καιρός, το καλοκαίρι φτάνει,
η καθεμιά μας για να πει, πού διακοπές θα κάνει;»

«Εγώ θα πάω στη θάλασσα, τα μπάνια μου να κάνω,
τι θέλετε να ψήνομαι, απ’ τη ζέστη να πεθάνω;»

«Φιλεναδίτσες μου καλές κι εγώ θα αριβάρω,
καράβι για κάποιο νησί, σε λίγο θε να πάρω!»

«Στο εξοχικό μου θα βρεθώ, γλυκιά μου παρεϊτσα,
με καρπουζάκι δροσερό, σουβλάκια και μπυρίτσα!»

«Εσύ, Έλενά μας, πού θα πας κι ο Γιώργος στο τιμόνι;
Σίγουρα πάντως θα βρεθείς τον Αύγουστο στη Ζώνη!

Είναι και τα γατάκια σου, ο «Φρίξος» και ο «Δέξης»,
που όλο κάνουν σκανδαλιές, μαζί θέλουν να παίξεις.»

«Καλά όλες να είμαστε, κορίτσια, όπου κι αν πάμε,
τις μέρες του καλοκαιριού ωραία να περνάμε!»

[Στην Έλενα Παπαδοπούλου – Πάλλη  και στις φίλες της.]   (Ζώνη Αρκαδίας, 3/5/2018). [Σκίτσο του Xenopus.]


ΠΛΟΥΣΙΟΣ ΓΑΜΠΡΟΣ

«Είμαι ένας γέρος πλούσιος
και βγήκα στο σεργιάνι,
να βρω μια ωραία κοπελιά
για σπιτικό να κάνει.

Δεν θέλω προίκα απ’ αυτήν,  
έχω λεφτά τσουβάλια,
να μ’ αγαπήσει θα ‘θελα,
μα μήπως δείχνω χάλια;

Νέος δεν είμαι για γαμπρός,
μα έχω ωριμάσει,
αν με γουστάρει η όμορφη,
ε, ας με… δοκιμάσει!

Μαζί θα την περάσουμε
όλο «ζωή και κότα»
κι αν είμαι μεγαλούτσικος,
θα σβήσουμε τα φώτα!!!»
(Ζώνη Αρκαδίας, 3/5/2018). [Σκίτσο του Xenopus.]


ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΦΤΩΧΟΙ

Είναι η φτώχεια σύμβουλος κακός σε ο,τι κάνεις,
γίνεται αφόρητη η ζωή και θέλεις να πεθάνεις.

Η κάθε μέρα που ‘ρχεται, με δυσκολία κυλάει,
μα δεν αλλάζει τίποτα, η φτώχεια δεν περνάει.

Είσ’ όλη μέρα στη δουλειά μα προκοπή δε βλέπεις,
τα όνειρά σου χάνονται στο βάθος άδειας τσέπης.

Η απελπισία έρχεται, λες και σε περιπαίζει,
στο σπίτι σου το φτωχικό, στο άδειο το τραπέζι.

Κάθεσαι, συλλογίζεσαι, το τι μπορεί να γίνει,
γιατί η ζωή σε σένανε, τόσα φαρμάκια δίνει.

«Όπου φτωχός κι η Μοίρα του», αυτό δεν θα αλλάξει,
αν δεν ξυπνήσουν οι λαοί και να ‘μπει κάποια τάξη!
(Ζώνη Αρκαδίας, 3/5/2018). [Painting by Andre Collin.]


ΑΔΕΙΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

Κάποτε υπήρχανε σχολεία
στα ελληνικά τα χωριουδάκια,
που οι τάξεις τους ήταν γεμάτες,
έπαιζαν στις αυλές παιδάκια.

Στους κήπους των μικρών σχολείων,
μ’ αξίνες, φτυάρια και μεράκι,
φυτεύανε οι μαθητές τους
κάποιο λουλούδι, ένα δεντράκι.

Τώρα σιωπή, άδειες οι τάξεις,
πια δεν κυκλοφορεί ψυχή,
διάλειμμα δε χτυπά κουδούνι,
ούτ’ ένα γέλιο δεν ηχεί…
(Ζώνη Αρκαδίας, 2/5/2018).


ΕΜΠΡΟΣ! ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ;

«Εμπρός! Εμπρός! Ποιος με καλεί;
Ποιος είναι και τι θέτε;
Ορίστε μας καλέσατε; 
Ποιοι είστε, για δεν λέτε;»

Συνέχεια για διαφήμιση ή για δημοσκοπήσεις,
χτυπάει το τηλέφωνο, πώς να το αγνοήσεις;

Αν είν’ για κάτι σοβαρό, τότε να μας καλείτε,
αλλιώς κόπο μην κάνετε, να μην μας ενοχλείτε!

Εμπρός! Εμπρός! Ακούστε με! 
Ξανά δεν το σηκώνω,
για άσκοπα τηλέφωνα
δεν έχω διόλου χρόνο!
(Ζώνη Αρκαδίας, 2/5/2018). [«Hello! Hello!», σκίτσο του Xenopus.]


ΣΤΡΑΤΑ ΑΝΘΙΣΜΕΝΗ

Της εξοχής τις ομορφιές, χαρείτε αυτή τη μέρα
κι αν είστε λίγο τυχεροί, θ’ ακούστε τη φλογέρα,

του Πάνα απ’ τ’ Αρκαδικά βουνά να ηχεί στην πλάση,
που ο τραγοπόδαρος Θεός παίζει μέσα στα δάση.

Κόψτε λουλούδια, φτιάξετε, Μαγιάτικο στεφάνι,
είναι της φύσης οι χαρές, κάθε ψυχής λιμάνι.

Δρόμο ανθισμένο πάρετε, τα χρώματα χαρείτε,
τις Νύμφες τις πανέμορφες, ίσως κάπου να δείτε!
(Ζώνη Αρκαδίας, 1/5/2018). [«Strada», painting by Francesco Mangialardi.]


ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΧΗ

Το Μάη, βγήκα στην εξοχή
με κέφι ν’ απαντήσω,
πήρα μαζί μου φαγητό,
κάτι για να τσιμπήσω.    

Φτιάχνω τσαγάκι για να πιω,
ψήνω κάτι να φάω
κι ύστερα έναν περίπατο
τριγύρω θε να πάω.

Χαίρομαι την Πρωτομαγιά,
τη φύση που γιορτάζει,
ίσως και να παράφαγα,
εντάξει, δεν πειράζει!

Θα τριγυρίσω, να χαρώ,
το Μάη να συναντήσω
και λίγο πριν το λιόγερμα
σπίτι μου θα γυρίσω!
(Ζώνη Αρκαδίας, 1/5/2018). [Σκίτσο του Xenopus.]


ΚΑΛΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

Φίλοι, καλή Πρωτομαγιά, την Άνοιξη χαρείτε,
τα βάσανα ξεχάσετε, πάλι παιδιά γινείτε!

Το Μάη προϋπαντήσετε και φτιάξτε ένα στεφάνι,
βάλτε τη φαντασία σας και θαύματα θα κάνει.

Σε όλους, χρόνια σας πολλά, στη φύση περπατείστε,
μ’ αγαπημένα πρόσωπα, βρεθείτε και γλεντείστε!

Πρωτομαγιάς ανεμελιά και ας χαρεί ο κόσμος,
παντού να ευωδιάζουνε τριανταφυλλιές και δυόσμος!

(Ζώνη Αρκαδίας, 30/4/2018).


«ΚΑΚΟ ΠΑΙΔΙ»

Είμαι ένα «παλιόπαιδο», μεγάλο πειραχτήρι,
πολλοί όμως νευριάζουνε, μου λένε «άι σιχτίρι»!

«Δεν ντρέπεσαι, δεν σέβεσαι, όλο παιχνίδια κάνεις,
δεν θα σοβαρευτείς ποτέ, γιατί μυαλό δε βάνεις;»

«Τι έκανα, τι έφταιξα, εντάξει, μη βαράτε!
Μην είστε τόσο σοβαροί, μάθετε να γελάτε!»
(Ζώνη Αρκαδίας, 30/4/2018). [Σκίτσο του Xenopus.]


ΤΑ ΜΗΛΑ

Ανέβηκα σε μια μηλιά,
να κόψω λίγα μήλα,
μα πιάστηκα σ’ ένα κλαδί
κι ένιωσα ανατριχίλα!   

Αν δεν με δούνε από μακριά
για να με κατεβάσουν,
θα περιμένω για πολύ,
τα νεύρα θα με πιάσουν.

Τι το ‘θελα απρόσεχτα
στο δέντρο να ανέβω;
Δεν θα μπορέσω σύντομα
μόνος μου να κατέβω.

«Βοηθήστε με, παρακαλώ
και έχω πάθει νίλα.
Ποτέ δεν θέλω όσο ζω,
να ξαναφάω μήλα!»
(Ζώνη Αρκαδίας, 30/4/2018). [«Apple picking» by Xenopus.]


ΜΙΑ ΣΟΚΟΛΑΤΑ…

Την σοκολάτα αγαπώ και τα σοκολατάκια,
τα τρώω όπου κι αν τα βρω, στενάζουν τα παγκάκια.

Από το βάρος μου λυγούν, μα δεν σας λέω πόσο
μ’ αρέσουν να τα γεύομαι και τα λατρεύω τόσο!

Στην εξοχή σαν βρίσκομαι, αντί να φάω σαλάτα, 
εγώ, αμετανόητα, τρώω μια σοκολάτα!

Κι αν το παγκάκι λύγισε απ’ το δικό μου βάρος,
βλέπω και άλλους γύρω μου να τρων και παίρνω θάρρος!

Εντάξει, όχι υπερβολές, το ξέρω, μα μ’ αρέσει,
μια σοκολάτα να γευτώ, πώς κάνετε, καλέ, έτσι;
(Ζώνη Αρκαδίας, 29/4/2018). [Σκίτσο του Alexey Dolotov.]


ΠΟΙΟΣ Σ’ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΚΛΑΙΣ;

Ποιος έκανε τα μάτια σου,
γλυκιά μου, να δακρύσουν;
Ξανά, όσοι σε πίκραναν,
τους λέω, μην τολμήσουν!   

Δεν θέλω πάλι να σε δω,
να μου ‘σαι λυπημένη
και από λόγια άσκεφτα
να νιώθεις πληγωμένη.

Σκούπισε τα ματάκια σου
και χαμογέλασέ μου,
ένα σου βλέμμα φωτεινό
με θέρμη χάρισέ μου!

Διώξε μακριά τις θλίψεις σου,
στα βάθη μιας αβύσσου
κι έλα μαζί να ζήσουμε
χαρές του Παραδείσου!
(Ζώνη Αρκαδίας, 29/4/2018). [Painting by the Serbian Artist Aleksandar Ilic.]


Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ

Φίλοι μου, τι ωραία ζωή περνάμε στον νιπτήρα,
εγώ και το κορίτσι μου, μ’ ένα ποτήρι μπύρα!

Κάνουμε σαπουνόφουσκες, τσουγκρίζουμε ποτήρια
και δεν χαλάμε αμφότεροι κανένα απ’ τα χατίρια!

Γλεντάμε κάθε μας στιγμή, γιατί η ζωή είναι ωραία,
άμα το ταίρι σου θα βρεις, δεν θες άλλη παρέα!
(Ζώνη Αρκαδίας, 28/4/2018). [This is a good life by Xenopus.]


ΠΑΛΙΕΣ ΑΓΑΠΕΣ

Παλιές αγάπες δεν φτουράνε,
αν έρθουν πίσω και ζητάνε,
σαν σκέψη μέσα στο κεφάλι  
να ζωντανέψουνε και πάλι.

Ίσως να ζουν σαν αναμνήσεις,
που δεν μπορείς να λησμονήσεις,
μα δεν θα φέρουν ευτυχία,
είναι στη θάλασσα σαν πλοία,

που και αντίκρυ να βρεθούνε,
στην ίδια ρότα δεν μπορούνε,
μαζί να πάνε και χωρίζουν,
πίσω ποτέ τους δε γυρίζουν.

Παλιές αγάπες κι αν θυμάσαι,
να μην σε κάνουν να λυπάσαι,
ας χαθούν μέσα στο χρόνο,
εκεί ανήκουνε και μόνο…
(Ζώνη Αρκαδίας 28/4/2018). [Old Love from Pinterest.]


ΚΟΙΤΑΖΩ ΓΥΡΩ…

Ο Απρίλης τώρα καθώς φεύγει,
κοιτάζω γύρω στο χωριό μου,
σπίτια κλειστά, έρημοι δρόμοι,
τα βάζω με τον εαυτό μου.

Μακάρι να ‘χα προσπαθήσει,
κάτι να κάνω, να προσφέρω,
μα με το χρόνο δεν τα βάζεις,
τίποτα δεν θα καταφέρω.   

Έχω όμως χρέος να θυμίσω,
σε όλους τους συγχωριανούς μου,
ποια ήταν κάποτε η Ζώνη,
να σβήσει δεν το βάζει ο νους μου.

Σε μας που χύσαμε ιδρώτα
σε χώματα αγαπημένα,
μας θλίβει, φίλοι μου, η Μνήμη
σαν τριγυρνά στα περασμένα.

Τότε που γέμιζαν οι δρόμοι
παιδιά να παίζουνε, να τρέχουν.
Τώρα τα φέρνω στο μυαλό μου
και δάκρυα από τα μάτια τρέχουν…
(Ζώνη Αρκαδίας, 28/4/2018). [Πίνακας του Francesco Mangialardi.]


Η ΖΩΗ ΜΑΣ

Όλων μας να ‘ταν η ζωή,
ένα καθάριο ποταμάκι,
να την διασχίζαμε με κέφι
σαν ανοιξιάτικο δρομάκι.

Λύπες, καημούς και αγωνίες
κανείς μας να μην συναντούσε,
πάντα χαρούμενος να ήταν,
όλον τον κόσμο ν’ αγαπούσε.
[Αγροτικός δρόμος στη Ζώνη Αρκαδίας.]


ΤΟ ΧΥΜΕΝΟ ΓΑΛΑ

Τι ατυχία είναι αυτή, αφού είδα μια πορδάλα,*
δεν πρόλαβα γουλιά να πιω και έχυσα το γάλα.

Μου είπανε ότι σαν βρω «αυτό το μυρμηγκάκι,
είναι πολύ επικίνδυνο, πέταξε το φαγάκι.

Αν το βάλεις στο στόμα σου, μετά θα υποφέρεις,
καημένε μου, που βρίσκεσαι ούτε θα θες να ξέρεις.

Θα σε πονάει η κοιλιά, δεν θα ‘χεις ησυχία,
θα ‘ναι μες στο στομάχι σου σαν δυνατά ηχεία,

ν’ ακούγονται και πράγματα θα γίνονται μεγάλα,
γι’ αυτό να λες καλύτερα, που έχυσες το γάλα!»
(Ζώνη Αρκαδίας, 27/4/2018). [Το σκίτσο είναι του Xenopus.]
Πορδάλα = μικρά καστανέρυθρα μυρμήγκια.


ΜΕ ΑΓΡΙΕΣ ΔΙΑΘΕΣΕΙΣ

Καλέ, καλέ, τι είναι αυτός;
Με άγριες διαθέσεις
τον βλέπω να ‘ρχεται από δω,   
στα νύχια του μην πέσεις.

Ξύλο θα δώσει και πολύ,
δεν παίρνει από κουβέντες,
«έτσι», απαντάει, «φέρονται
στους άλλους, οι λεβέντες!»

Φοβήθηκα και το ‘βαλα
στα πόδια κι όλο τρέχω,
η αλήθεια είναι, φίλοι μου,
το ξύλο δεν αντέχω!
(Ζώνη Αρκαδίας, 27/4/2018). [Η φωτογραφία είναι από το Pinterest.]


ΜΕ ΣΥΓΧΩΡΕΙΤΕ…

Με συγχωρείτε, ντρέπομαι,
που μ’ είδατε εδώ πέρα,   
γιατί αυτή είναι μια δουλειά,
θα έλεγα, ιδιαιτέρα!

Αλλά ήταν κάτι βιαστικό,
όσο και αν ντρεπόμουν,
λυπάμαι, θα παραδεχτώ
πως άλλο δεν… κρατιόμουν!

Ναι, είναι κάποια πράγματα,
που να τα κρύβουν τοίχοι,
μα, ξέρετε, σε όλους μας
αυτό μπορεί να τύχει!
(Ζώνη Αρκαδίας, 26/4/2018). [Σκίτσο του Alexey Dolotov.]


Ο «ΚΑΤΑΚΤΗΤΗΣ»

Είμαι αγόρι όμορφο, πολλές με αγαπάνε,
να βγούμε θέλουν για καφέ, όλες μαζί ζητάνε.

Σιγά, κορίτσια, δε μπορώ κάθε φορά να βγαίνω
παρά με δυο από σας, όλες δεν σας προφταίνω!

Τι θέλετε, να εξαντληθώ; Με όλες θα τα πούμε,
να είστε φρόνιμες, σωστές και ραντεβού θα βγούμε.

Εγώ χατίρι δεν χαλώ, όλες σας αγαπάω,
με δυο όμως κάθε φορά, στην εξοχή θα πάω.

Πάρτε, κοπέλες μου, σειρά, ωραία να περνάμε,
μα με καμιά απ’ όλες σας, κουφέτα δεν θα φάμε!
(Ζώνη Αρκαδίας, 25/4/2018). [Σκίτσο του Xenopus.]


ΤΟ ΝΕΟ ΑΜΑΞΙ

Πήρα καινούργιο όχημα
γι’ αυτό και καμαρώνω,
μα είμαι τόσο άτυχος,
γυναίκα δε σταυρώνω!

Ελπίζω με το νέου του-τού  
κάτι καλό να γίνει
κι ένα κορίτσι όνειρο
να βρω, να μη μ’ αφήνει.

Γιατί αν και τώρα δε τη βρω,
η κατάσταση δεν φτιάξει,
τότε δεν φταίει σίγουρα
το νέο μου αμάξι.

Το έπλυνα, το έσιαξα
και πάτησα το φρένο,
μια ομορφούλα να φανεί
απέξω περιμένω.
(Ζώνη Αρκαδίας, 24/4/2018). [Σκίτσο του Xenopus.]


ΣΑΝ ΤΑ ΦΙΔΙΑ

Κάποιοι άνθρωποι διπρόσωποι 
σαν ψεύτικα στολίδια,
κάνουν τάχα τους φίλους σου
μα είναι σαν τα φίδια.

Να σε φυλάει ο Θεός
και να τους καταλάβεις,
πριν χύσουν το φαρμάκι τους,
τα μέτρα σου να λάβεις.

Απ’ τη ζωή σου διώξε τους
κι αξία μην τους δώσεις,
μα τσάκισέ τους, αν μπορείς,
τα «φίδια» να σκοτώσεις.
(Ζώνη Αρκαδίας, 24/4/2018). [«Snakes», by Bill Flowers.]


 ΑΓΑΠΗ

Κάτω απ’ το μπαλκόνι σου
καντάδα θα σου κάνω,
έβγα για λίγο να σε δω,  
κοντεύω να πεθάνω.

Μου λείπεις και σαν νύχτωσε
ήρθα για δεν αντέχω,
θέλω συνέχεια δίπλα μου,
καλή μου, να σε έχω.

Λίγα λουλούδια σου ‘φερα,
κατέβα να στα δώσω,
χτυπάει η καρδιά μου δυνατά
μέχρι να σ’ ανταμώσω.

Σαν με κοιτάς από ψηλά
με τα γλυκά σου μάτια,
μέσα μου γίνεται σεισμός,
σε χίλια σπάω κομμάτια!
(Ζώνη Αρκαδίας, 23/4/2018). [«Love» by Xenopus.- Aleksei Dolotov.]


 ΜΙΑ… ΣΟΔΑ!

Νομίζω πως παράφαγα, φέρτε μου καμιά σόδα,
να σηκωθώ αδύνατον, μονάχα με μια ρόδα!

Απάνω της για βάλτε με, τα πόδια μου να πάρω,
πώς θα χωνέψω, πείτε μου, που’ κοψα το τσιγάρο;

Γιατί το κάνατε αυτό και στρώσατε τραπέζι,
με χίλια τόσα φαγητά και μουσική να παίζει;

Τι να ‘κανα ο δύστυχος, έφαγα απ’ όλα λίγο
και τώρα διόλου δεν μπορώ να σηκωθώ να φύγω.

Μην με αφήσετε ξανά, τόσο πολύ να φάω,
γιατί μετά στο σπίτι μου δεν θα μπορώ να πάω!

(Ζώνη Αρκαδίας, 23/4/2018). [Σκίτσο του Xenopus.]


ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ…

Σ’ ένα παγκάκι κάθομαι για ώρα και προσμένω,
να ‘ρθει η αγαπημένη μου, με δώρα περιμένω.

Στο χέρι ένα τριαντάφυλλο κρατάω να της δώσω
κι ένα κουτί σιροπιαστά πήρα να την μελώσω!

Μα έχει αργήσει και κοιτώ συνέχεια το ρολόι,
τα νεύρα μου απ’ την προσμονή γίνανε κομπολόι.

Για ώρες ετοιμάζεται μπροστά απ’ τον καθρέφτη,
μα όσο αργεί δεν το μπορώ, το ηθικό μου πέφτει.

Αχ, τι τραβώ ο δύστυχος, νιώθω παντού πιασμένος,
τα ήθελα και τα ‘παθα, για να ‘μαι ερωτευμένος!
(Ζώνη Αρκαδίας, 22/4/2018). [Σκίτσο από τον «Xenopus» – Alexey Dolotov.]


«Μ’ ΑΓΑΠΑΕΙ, ΔΕΝ Μ’ ΑΓΑΠΑΕΙ;»

Μια μαργαρίτα μάδησα,
να δω αν μ’ αγαπάει,
η κοπελιά, που σαν περνώ,
συνέχεια με κοιτάει.

Καθώς το λούλουδο μαδώ  
και μ’ αγωνία ρωτάω,
ξέρω πως ούτε και εγώ
τρελά την αγαπάω.

Έχω απλά ενθουσιαστεί
από την ομορφιά της,
δεν είμαι όμως και αυτός
που βλέπει στ’ όνειρά της.

Αν μ’ αγαπά, δεν μ’ αγαπά,
εντέλει δεν πειράζει,
γιατί αυτή η κοπελιά,
ξέρω, δεν μου ταιριάζει!
(Ζώνη Αρκαδίας, 22/4/2018). [Σκίτσο του Xenopus – Alexey Dolotov.]


 ΣΑΒΒΑΤΟ ΒΡΑΔΥ

Στο γραφικό το ταβερνάκι, 
απόψε αντάμωσε η παρέα
και σαν κυλούσε τι βραδάκι 
περνούσαν όλοι τους ωραία!

Πάει καιρός που δε βρεθήκαν 
κι είχαν πολλά να κουβεντιάσουν,
δεν ξέραν από που ν’ αρχίσουν,
ποιο θέμα τους να πρωτοπιάσουν.

Και καθώς πίναν το κρασί τους,
χαλάρωναν οι αντιστάσεις,
αφήσανε για άλλες μέρες
τις θλιβερές τις καταστάσεις.

Γιατί η ζωή τους πότε – πότε
θέλει και λίγο να χαιρόνται,
με φίλους σε μια ταβερνίτσα,
Σάββατο βράδυ σαν βρισκόνται…
(Ζώνη Αρκαδίας, 21/4/2018). [Tavern, painting by Ilknur Gurcan.]


ΕΑΡΙΝΗ ΦΑΣΙΝΑ

Τώρα που μπήκε η Άνοιξη και είμαστε σε φάση,
ας καθαρίσουμε παντού, με σκούπα και φαράσι.

Και μην αρχίζετε τα αχ και βαχ βαριεστημένα,
καθόλου μη διστάζετε, κοιτάξετε και μένα.

Πήρα φαράσι στο δεξί και σκούπα στ’ άλλο χέρι
και στη φασίνα θα γινώ, έτσι όπως πάει, ξεφτέρι!

Άντε και σεις ν’ αρχίσετε, μια απόφαση είναι όλα,
σκουπίστε τα πατώματα, τρίψτε την κατσαρόλα!

Σκουπίδι μην αφήσετε έτσι να σας ξεφύγει,
άσκοπα μη χαζεύετε, γιατί η δουλειά… επείγει!
(Ζώνη Αρκαδίας, 21/4/2018). [Σκίτσο του Xenopus – Alexey Dolotov.]


 ΜΕ ΜΙΑ ΚΙΘΑΡΑ

Η Άνοιξη με «βάρεσε» και μένα κατακέφαλα
και δεν θυμάμαι ο χαζός, που τα κλειδιά μου έβαλα!

Τώρα στο σπίτι πώς θα μπω; Θα πρέπει να μπουκάρω
ή μήπως στο τηλέφωνο τον κλειδαρά να πάρω;

Στα χέρια μου μόνο κρατώ και παίζω μια κιθάρα,
τραγούδια λέω χαρωπά, γιατί είμαι και… φωνάρα!

«Άντε από δω και πήγαινε, φύγε, είσαι ψωνάρα!»,
με έσπρωξε ένας νταής και πήρα μια τρομάρα!

Μα τελικά το πρόβλημα δεν μπόρεσα να λύσω.
Μέσα στο σπίτι μου θα μπω, την πόρτα αν… διαλύσω!
(Ζώνη Αρκαδίας, 20/4/2018). [Cat and guitar, by Xenopus.]


 Σ’ ΕΡΗΜΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Είν’ Άνοιξη και ευτυχώς, όλα είναι ανθισμένα,
ακόμα και στα σπιτικά, που είναι ερειπωμένα.

Εκεί τα δέντρα πράσινα, σκιά γύρω σκορπίζουν,
μα οι άνθρωποι που φύγανε πίσω πια δε γυρίζουν.

Μακάρι να γινότανε, όλα να ζωντανέψουν,
το πέρασμά μου, παιδικές φωνές να συντροφέψουν.

Μα η σιωπή είναι παντού στον τόπο που ερημώνει,
βαδίζω στα δρομάκια του και νιώθω τόσο μόνη!
(Ζώνη Αρκαδίας, 20/4/2018). [Η φωτογραφία είναι από το Pinterest.]


ΓΙΑ ΣΕΝΑ

Γλυκιά καρδούλα μου, για σε, κρατώ τόσα λουλούδια,
της Άνοιξης για να σου πω, όσα ξέρω τραγούδια.

Πάρε από τα χέρια μου, αυτά που έχω μαζέψει,
μια ανθοδέσμη ευωδιαστή και μια δικιά μου σκέψη:

«Να ‘ναι η ζωή σου όλο χαρά, με χρώμα, φως κι Αγάπη,
από τα μάτια σου ποτέ, να μην κυλήσει δάκρυ!

Για σένα, αγαπημένη μου, που έγινες το Φως μου,
μάζεψα και σου έφερα, απ’ τα λούλουδα του Κόσμου.
(Ζώνη Αρκαδίας, 19/4/2018). [«For you» by Xenopus.]


ΠΟΣΗ ΟΜΟΡΦΙΑ!

Ένα ωραίο πρωινό, κάθομαι κι αγναντεύω,
από τον κήπο μου κοιτώ και στην ψυχή μερεύω.

Είναι τόσα τα χρώματα στα λούλουδα π’ ανθίζουν,
όλα τραβούν το βλέμμα μου, τον θαυμασμό κερδίζουν.

Θεέ μου, πόση ομορφιά στη Φύση έχεις δώσει,
μακάρι όλοι οι άνθρωποι να την είχανε νιώσει.

Θα ήτανε πιο ήρεμοι και θα χαμογελούσαν,
θα χαίρονταν κάθε στιγμή κι ανέμελοι θα ζούσαν.
(Ζώνη Αρκαδίας, 19/4/2018). [«A Cottage garden with chickens», 1919, painting by Peder Monsted.]


ΖΕΥΓΑΡΑΚΙ

Οι δυο τους συναντήθηκαν, κάθισαν στο παγκάκι,
θέλουν μαζί να βρίσκονται και να τα πουν λιγάκι.

Μόλις την είδε έτρεξε, λουλούδια να της δώσει,
ένιωθε μέσα ταραχή κι είχε λαχτάρα τόση!

Πώς αγαπήθηκαν κι οι δυο δεν το χωράει η σκέψη,
μα ήταν φαίνεται γραφτό, γι’ αυτό ας το πιστέψει!

Όσοι μαζί τους βλέπουνε να ανταμώνουν πάλι,
είναι ζευγάρι ταιριαστό, κανείς δεν αμφιβάλλει!
(Ζώνη Αρκαδίας, 18/4/2018). [Couple by Xenopus.]


ΜΑΝΑ ΚΑΙ ΓΙΟΣ

Μια μάνα έχει ένα γιο, πολύ τον καμαρώνει,
του φτιάχνει και καλό φαΪ, ρούχα του σιδερώνει!

Ολημερίς τον νοιάζεται, στιγμή δεν τον αφήνει,
προσέχει ο γιος της τι θα πει και το νερό που πίνει.

Απ’ την πολλή Αγάπη της τον έχει καταστρέψει,
αισθήματα εναντίον της, μέσα του έχει θρέψει.

«Άσε με, μάνα, δεν μπορώ, άλλο δεν σε αντέχω,
σε βλέπω να ‘ρχεσαι κοντά, θέλω μακριά να τρέχω!

Μη μου μαυρίζεις τη ζωή, ξέρεις πως σ’ αγαπάω,
μα θέλω να ‘μαι λεύτερος, άλλο δεν σου ζητάω.

Να μ’ αγαπάς, να νοιάζεσαι, μα μη με καταπιέζεις,
είμαι κι εγώ ένας άνθρωπος κι όχι κάτι να παίζεις.

Πάντα πολλά θα σου χρωστώ, μεγάλη ευγνωμοσύνη,
μη γίνεσαι όμως «φυλακή», έχε μου εμπιστοσύνη!

Μπορώ και μόνος να σταθώ, ν’ ανοίξω τα φτερά μου,
δεν θέλεις πράξη να γινούν και μένα τ’ όνειρά μου;»
(Ζώνη Αρκαδίας, 18/4/2018).
[«Son and Mother», painting by Maria Wiik.]


ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ ΤΑ ΜΠΛΕ

Κοιτώ τα μάτια σου τα μπλε
και χάνομαι βαθιά τους,
απ’ τα γλυκά τα χείλη σου  
γεύομαι τα φιλιά τους.

Τη λύτρωση δεν θα τη βρω
ούτε κι αυτό το δείλι,
που σβήνει η μέρα ήσυχα
στις δεκαεπτά τ’ Απρίλη!

Γιατί με καταδίκασαν
τα δυο τα μπλε σου μάτια,
σαν τα κοιτάζω να σκορπώ
σε χίλια δυο κομμάτια.
(Ζώνη Αρκαδίας, 17/4/2018).  [«Girl with blue eyes» by Harding Meyer.]


 ΑΝ ΔΕΝ ΣΕ ΘΕΛΟΥΝ

Τι έπαθα, ο άμοιρος, το πόδι μου πονάει,
δεν το περίμενα ποτέ, ξύλο να έχω φάει!

Επήγα και τη ζήτησα, αυτήν που αγαπούσα,
μα με ξυλοφορτώσανε, χτύπησα στην πατούσα!

Μόλις στο σπίτι φάνηκα και άνοιξε η πόρτα,
ο αδελφός της μ’ έριξε με μια μπουνιά στα χόρτα!

Το πόδι μου εχτύπησα, στο γύψο το ‘χω βάλει,
πάλι καλά, δεν έσπασα, το δόλιο μου κεφάλι.

Τι δύσκολη που ‘ναι η ζωή, γι’ αυτό, φίλοι, προσέξτε:
αν δεν σας θέλουν οι γονείς της κοπελιάς σας: ΤΡΕΞΤΕ!
(Ζώνη Αρκαδίας, 17/4/2018). [Το σκίτσο είναι του Xenopus – Aleksei Dolotov.]


 ΣΕ ΑΛΛΟ ΜΗΚΟΣ ΚΥΜΜΑΤΟΣ

Την όμορφη Πανσέληνο
πήγαν για να χαρούνε,
μ’ αλλού τα μάτια καθενός
κοιτάνε για να δούνε.

Εκείνος ο ταλαίπωρος
κοιτάει το φεγγάρι,
μα κείνη στον καθρέφτη της
κοιτάζεται με χάρη!

Έτσι κι αν συναντήθηκαν
θέλοντας να βρεθούνε,
δεν μπόρεσαν ρομαντικές
στιγμές να μοιραστούνε!
(Ζώνη Αρκαδίας, 16/4/2018). [«Night and moon», by Xenopus – Aleksei Dolotov.]


 ΜΕΓΑ ΚΑΚΟ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ

Ήρθαν μαντάτα θλιβερά,
‘χάσαν τον άνθρωπό τους, 
είναι ο πόνος τους βαθύς,     

(c) The Royal Borough of Kensington and Chelsea Museums Service, Leighton House Museum; Supplied by The Public Catalogue Foundation

έσβησε τ’ όνειρό τους.

Πώς να τ’ αντέξουνε αυτό;
Τα σωθικά ξεσκίζει’
πούθε η καρδιά τους να πιστεί
για να μπορεί να ελπίζει;

Χάσανε το βλαστάρι τους
και είναι απελπισμένοι.
«Αυτοί που κάνουν πόλεμο
να ‘ναι καταραμένοι!

Γιατί είναι ο,τι χειρότερο,
αθώοι την πληρώνουν
κι αγαπημένα πρόσωπα
ξανά δεν ανταμώνουν.»
(Ζώνη Αρκαδίας, 16/4/2018).   [«The Athenaeum War news», painting by Louisa Starr Canziani.]


 ΟΤΑΝ ΜΙΛΑΕΙ ΤΟ ΚΡΑΣΙ

Δυο μεθυσμένοι συζητούν, την ώρα τους περνώντας,
κυλά η ζωή τους όμορφα, πίνοντας και γελώντας.

«Καλέ μου φίλε, Παναγή, τι κάνουμε το δηλαδή;
Ποιον άραγε πειράζουμε, κανέναν δεν τρομάζουμε!»

«Αυτοί που πίνουνε νερό, κάνουνε, λέει, κέφι!
Σιγά να μη χορεύουνε, σαν τους χτυπούν το ντέφι!»

«Τι βάσανα που ‘χει η ζωή, γι’ αυτό και μεις ας πιούμε,
μήπως αν θα μεθύσουμε, τη λύση τους θα βρούμε!»

«Στο θολωμένο μας μυαλό και στην καλή παρέα,
ακόμα και τα άσχημα, μας φαίνονται ωραία!»
(Ζώνη Αρκαδίας, 15/4/2018). [«Talking…» painting by Kevin Mckrell.]


ΜΙΚΡΕΣ ΧΑΡΕΣ

Πάει κι αυτή η Πασχαλιά,
του χρόνου να ‘μαστε καλά.
πάλι τη Θεία Ανάσταση                                        
μ’ ελπίδα ν’ αξιωθούμε.                                     

Μα είναι η Άνοιξη εδώ,
στο σπίτι μην κλειστούμε
κι έναν μικρό περίπατο
στη Φύση ας χαρούμε.

Να ‘ναι οι μέρες μας γιορτές
κι όπου μπορούμε ας βρούμε,
μικρούλες έστω αφορμές
λιγάκι να χαρούμε.

(Ζώνη Αρκαδίας, 15/4/2018).  [Η φωτογραφία είναι από το Pinterest.]


 ΟΙ ΚΗΠΟΙ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΜΟΥ

Ένας Παράδεισος στη Γη   
είν’ του χωριού μου οι κήποι,
γιορτάζουνε την Άνοιξη,
τίποτα δεν τους λείπει.

Τα όμορφα λουλούδια τους
έχουν χιλιάδες χρώματα
και τ’ άνθη τους σκορπίζουνε
παντού μύρια αρώματα…

(Ζώνη Αρκαδίας, 14/4/2018). [Η φωτογραφία από τη Ζώνη Αρκαδίας, είναι του Τάκη Λ. Χαρίτου, από τον κήπο του.]


«ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΟ ΧΡΗΜΑ»

Το χρήμα έχουν για Θεό, αυτό και προσκυνάνε,
δε νοιάζονται αν γύρω τους, κάποιοι φτωχοί πεινάνε.

Οι άνθρωποι του χρήματος, αισθήματα δεν έχουν,
μόν’ πίσω από μετοχές, λεφτά και κέρδη τρέχουν.

Αυτός είναι ο κόσμος τους κι όσο καλοπερνάνε,
ένα μονάχα θέλουνε: αυτοί να κυβερνάνε!

Έχουνε φτιάξει μια ζωή σκληρή, που μας τρομάζει,
γιατί για άλλον άνθρωπο, καθόλου δεν τους νοιάζει.

Μόνο το χρήμα κυριαρχεί στη λαμπερή τους ζήση,
ο ένας τους τρώει τον άλλονε για να επικρατήσει.

(Ζώνη Αρκαδίας, 14/4/2018).
[«Barrels of money», painting by Victor Dubreuil.]


ΠΟΙΗΤΕΣ ΠΡΟΣΕΞΤΕ!

Αχ, Ποιητές, να γράφετε, μόνο για λουλουδάκια,
για έρωτες και ομορφιές να λέτε τραγουδάκια.

Μην ασχολείστε με «βαριά» θέματα για δεν κάνει,
λύση καμιά δεν θα βρεθεί, «μας ψήνουν στο τηγάνι».

Να είστε, φίλοι Ποιητές, πάντα στον «ίσιο» δρόμο,
των αλλωνών τα βάσανα, μη βάζετε στον ώμο!

Οι άνθρωποι αδιαφορούν γύρω τους τι συμβαίνει,
όλα δεν πα να χάνονται κι ο κόσμος να πεθαίνει!

Αυτοί μονάχα να ‘ν’ καλά κι ωραία να περνάνε,
θέματα μόνο ανάλαφρα, θέλουν να συζητάνε.

Γι’ αυτό, καλοί μας Ποιητές, μην τους πολυενοχλείτε,
προσέχετε τι γράφετε, τι θέλετε να πείτε!
(Ζώνη Αρκαδίας, 13/4/2018). [Η φωτογραφία είναι από το Pinterest.]


ΤΑ ΔΕΙΝΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Είναι μεγάλα τα δεινά που οι πολέμοι φέρνουν,
πολλών ανθρώπων τις ζωές, αλύπητα τις παίρνουν.

Αμέτρητες καταστροφές, ερείπια, τραυματίες
και πάνω στα χαλάσματα, ψάχνουνε τις αιτίες.

Αντί να κλαίμε τους νεκρούς, όλοι ας εργαστούμε,
να πάψουνε οι πόλεμοι, ειρηνικά ζούμε.

Μην μένετε αδιάφοροι, για πόλεμο αν σας πούνε,
τα μάτια σας τις συμφορές, που φέρνει, να μη δούνε.
(Ζώνη Αρκαδίας, 13/4/2018).
[«Wounded», painting by Pavel Viktorovich Ryzhenko.]


 

ΓΑΛΑΝΑ ΤΑΞΙΔΙΑ

Στης φύσης το πολύχρωμο γιορτάσι συμμετέχω,
μα σαν τα μάτια σου κοιτώ, Θεέ μου, δεν αντέχω!

Στη γαλανή σου τη ματιά, ταξίδια ξεκινάω,
καράβι π’ άνοιξα πανιά, στο άγνωστο τραβάω.

Έχω τον ήλιο οδηγό και αρχηγό το γέλιο,
ξανοίγομαι σ’ ωκεανούς, μ’ ένα χρυσό Βαγγέλιο.

Πόσα ταξίδια γαλανά, θα κάνω στη ματιά σου,
ώσπου ν’ αράξω ασφαλής στην ανοιχτή αγκαλιά σου!
(Ζώνη Αρκαδίας, 12/4/2018).


ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΣ ΓΑΤΟΥΛΗΣ

Τρέφω αισθήματα πολλά, ενίοτε και τρυφερά,
για μια γατούλα όμορφη, βγάζει η καρδιά μου και…φτερά!

Λίγα λουλούδια μάζεψα για να της τα προσφέρω,
λέτε μήπως και τ’ αρνηθεί; Τι θα μου πει, δεν ξέρω!

Ο κακομοίρης ντρέπομαι, τι άραγε να κάνω;
Αν με προσβάλει σήμερα, θα πέσω να πεθάνω!

Θέλω στα μάτια να τη δω και να της πω για κείνη,
πως έχασα τον ύπνο μου, ήσυχο δεν μ’ αφήνει.

Τα λούλουδά μου ας δεχτεί, ας μου φερθεί ωραία,
ένα μονάχα της ζητώ: να κάνουμε παρέα!
(Ζώνη Αρκαδίας, 11/4/2018). [Το σκίτσο είναι από το Pinterest.]


ΤΟ «ΦΕΥΓΙΟ»

Έφυγες κι άφησες πίσω συντρίμμια,
πώς θα ημερέψουνε τώρα τ’ «αγρίμια»;

Πώς θα τα βγάλουνε πέρα μονάχα
ή μήπως έκανες πώς φεύγεις τάχα;

Και θα ‘σαι πάντα στα παρασκήνια,
να τους διατάζεις, να λες ορμήνια;

Εσύ να λύνεις, παντού να δένεις,
ξέρεις βεβαίως και να σωπαίνεις.

Σαν τα διαλύσεις κι όλα χαθούνε,
οι άλλοι θα φταίνε, που δεν μπορούνε.

Θα βγεις στο τέλος και από πάνω,
να πεις στους «βλάκες»: «Τι να σας κάνω;»

Αν είχες τσίπα, θα είχες φύγει,
μα πάντα ήσουνα, «φτηνή » και «λίγη».
(Ζώνη Αρκαδίας, 11/4/2018).  [Πίνακας του Ότο Νιξ.] (Για κάποια ψυχή, που δρα στο παρασκήνιο…)


ΕΠΙΓΕΙΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ

Στο φωτεινό του πρόσωπο, για τον Θεό, σαν λέει,
πώς λάμπουνε τα μάτια του και μία φλόγα καίει.

Νιώθεις κοντά του ήρεμα, η ψυχή σου αναγαλλιάζει,
το γαλανό το βλέμμα του, την πλάση αγκαλιάζει.

Απ’ το κελί του στέκεται και πέρα αγναντεύει,
τον Πλάστη μας ευχαριστεί κι ακράδαντα πιστεύει,

πως είναι δώρο η ζωή, από τα πιο σπουδαία,
όσοι το καταλάβουνε, θα ζήσουνε κι ωραία.

Στο σεβαστό του πρόσωπο και στο χαμόγελό του
είναι λες κι έστειλ’ ο Θεός, στη Γη τον Άγγελό Του.
(Ζώνη Αρκαδίας, 10/4/2018).  [Ο πίνακας είναι από το Pinterest.]


ΑΜΑ ΡΑΓΙΣΕΙ…

Άμα ραγίσει το ποτήρι
και έξω το νερό χυθεί,
σαν βρώμικο θα ‘ν’ το γυαλί του
όσες φορές και να πλυθεί!
(Ζώνη Αρκαδίας, 9/4/2018). [«A glass of water», painting by Randall Mooers.]


ΔΕΥΤΕΡΑ ΤΗΣ ΛΑΜΠΡΗΣ

Τ’ Απρίλη γλυκοχάραμα,
Λαμπρής δεύτερη μέρα,
«Χριστός Ανέστη», φίλοι μου                
και πείτε το ως πέρα,

για να το μάθουνε παντού,
σε όλη την πατρίδα,
πως απ’ τον Τάφο Εγερθείς,
μας Φέρνει την Ελπίδα!

Θα έρθει η Ανάσταση
απ’ όσα κι αν τραβάμε,
την πίστη μας μην χάσουμε
και να χαμογελάμε.                                                    (Ζώνη Αρκαδίας, 9/4/2018).


ΛΑΜΠΡΙΑΤΙΚΟ ΤΡΑΠΕΖΙ

Γύρω απ’ το τραπέζι η φαμελιά,
ανήμερα Λαμπρής συγκεντρωμένη,
τις νοστιμιές της μέρας θα γευτεί,
όλοι μαζί χαρούμενοι κι αγαπημένοι.

Ευχές από καρδιάς θα ακουστούν,
τα κόκκινα τ’ αυγά τους θα τσουγκρίσουν,
ωραίες ιστορίες θε να πουν,
ανέμελα οι ώρες θα κυλήσουν.

Με τον Χριστό παρόντα στο τραπέζι τους,
Αγάπη και Χαρά θα μοιραστούνε,
ολόθερμη η ευχή από τα χείλη τους:
του χρόνου όλοι να ξαναβρεθούνε!
(Ζώνη Αρκαδίας, 8/4/2018). [«Easter table», painting by Mikhail Shankov.]


ΛΑΜΠΡΗ

Αναστάσιμα ηχούνε οι καμπάνες,
ευχές κι Αγάπη βγαίνουν απ’ τα χείλη.
Τα σπάρτα και τα ρόδα ανθισμένα,
είναι Λαμπρή και τέλη’ Απρίλη!

Οι άνθρωποι παντού, όταν ανταμώνουν,
«Χριστός Ανέστη» λένε και φιλιούνται.
Τι όμορφος που θα ‘τανε ο κόσμος,
αν έτσι κάθε μέρα όλοι αγαπιούνται,

Οι πασχαλιές ευώδια φορτωμένες
κι εκείνες για Ανάσταση μιλούν.
Μακάρι, κάθε μέρα, οι ανθρώποι,
σαν σήμερα να νιώθουν, να γελούν.

Χαρμόσυνα χτυπάνε οι καμπάνες,
«Χριστός Ανέστη» διαλαλούν τα χείλη.
Γιορτάζει η Φύση ανθοφόρα,
είναι Λαμπρή και τέλη Απρίλη!


ΜΟΝ’ ΠΑΣΧΑΛΙΑ ΚΑΙ ΔΥΟΣΜΟ

Την πασχαλιά μας κοίταξα, ολάνθιστη στον κήπο
και μέσα μου ευχήθηκα, με της καρδιάς τον χτύπο:

«Θεέ μου, κάνε το θαύμα Σου, άνθρωποι λυπημένοι
να μην υπάρχουνε στη Γη, να ‘ν’ όλοι ευτυχισμένοι.

Φόβο μην έχουν στην ψυχή, καλά να ‘ναι στο σώμα,
τα άσχημα και θλιβερά, βάλ’ Τα βαθιά στο χώμα.

Δώσε Ειρήνη στους λαούς, να ‘ν’ ομορφιά στον Κόσμο
και να μοσχοβολά παντού μόν’ πασχαλιά και δυόσμο!»
(Ζώνη Αρκαδίας, 5/4/2018). [Οι φωτογραφίες της πασχαλιάς και του δυόσμου είναι από κήπο της Ζώνης, τραβηγμένες από την αδελφή μου Ντίνα, στην οποία και αφιερώνω αυτό το ποίημα.]

 

 

 

 

 


ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Τα λούλουδα της Άνοιξης,
αρώματα σκορπίζουνε
στης Εκκλησιάς το χώρο.

Από νωρίς οι κοπελιές,  
φέρνουνε άνθη αγκαλιές,
στον Ιησού, ως δώρο.

Μ’ άξια χέρια στολίζουνε,
όλες τον Επιτάφιο,
προσμένουνε ν’ ακούσουνε
για τ’ άδειο Κενοτάφιο.

Να ‘ρθει νέο χαρμόσυνο,
πως ο «Χριστός Ανέστη»!
Ο θάνατος ήττα βαριά,
θριαμβευτικά υπέστη!
(Ζώνη Αρκαδίας, 5/4/2018).
[«Ο στολισμός του Επιταφίου», πίνακας του Θεόδωρου Ράλλη.]


ΣΤΟ ΓΟΛΓΟΘΑ…

Στο Γολγοθά ανέβηκε κι είδε τον Σταυρωμένο,
γονάτισε και έκλαψε, με δάκρυ πικραμένο.

Με τον Πιλάτο τα ‘βαλε, που «ένιψε τας χείρας»
μ΄ αυτούς, που όχλος φώναζαν: «Να κρεμαστεί ο Σωτήρας»!

Στο χώμα κάτω έσκυψε, την προσευχή του κάνει,
μακάρι αυτός κι όχι ο Ιησούς, να είχε εκεί πεθάνει.

Καθώς Τον βλέπει στο Σταυρό, με τους ληστές σιμά Του,
κατανοεί πως του Θεού ήταν το θέλημά Του.

Αναθαρρεύει μέσα του, τα δάκρυά του σκουπίζει
και στη Θεία Ανάσταση, με πίστη τώρα ελπίζει!
(Ζώνη Αρκαδίας, 5/4/2018). [«Cursed Field», painting by Fedor Bronnikov.]


ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΑΥΓΑ

Τ’ αυγά στο σπίτι βάψανε,
για τη Λαμπρή που φτάνει 
και κείνο τη διακόσμηση
ανέλαβε να κάνει.

Μέσα στο μπολ τα κόκκινα
αυγά τον προσκαλούνε,
με τ’ άξια τα χεράκια του
για να ζωγραφιστούνε.

Το βράδυ της Ανάστασης
καθώς θα τα τσουγκρίζουν,
τον θαυμασμό της Τέχνης του
απ’ όλους θα κερδίζουν…
(Ζώνη Αρκαδίας, 5/4/2018).
[«Preparations for Pascha», painting by Sergei Miloradovich.]


ΓΟΛΓΟΘΑΣ

Στο Γολγοθά φρικτό Σταυρό
για Σένα στήσανε, Χριστέ
και Σε δικάσαν να πεθάνεις,
κει πάνω όπως οι λησταί.

Φωνάζει ο όχλος από κάτω
και σε χλευάζει ένας στρατιώτης,
όμως λιγάκι παρακάτω,
σε μια συκιά ένας προδότης,
ζητάει να τιμωρηθεί,
που πρόδωσε τον Λυτρωτή
και στο δικό του Γολγοθά
βαδίζει κλαίγοντας σκυφτά.
[Η εικόνα είναι από το Pinterest.]


ΜΙΑ ΓΑΤΑ ΣΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

Μια γάτα στο παράθυρο,
στέκεται και κοιτάζει,        
που μια μητέρα φαγητό,
στη φαμελιά ετοιμάζει.

«Μόνη είναι δύσκολο να βρω
φαϊ εδώ στην πόλη,
οι άνθρωποι πια δεν πετούν,
γιατί στερούνται όλοι.»

Μια γάτα στο παράθυρο,
«εδώ κι εγώ είμαι» λέει,
«αν περισσέψει, δώστε μου,
να φάω, νοικοκυραίοι!»
(Ζώνη Αρκαδίας, 4/4/2018). [Η φωτογραφία από το Pinterest.]


ΣΗΜΑΔΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Ο χρόνος, ανεξίτηλα, άφησε τα σημάδια,
της παραλίας τα κάγκελα, κατάντησαν ρημάδια.

Τα σίδερα διαβρώθηκαν απ’ την αλμύρα χρόνων
κι ένα κουρέλι δέθηκε, «μάρτυρας» κάποιων πόνων…

Στα σκαλοπάτια χύθηκε σκουριά και τα ‘χει βάψει,
θα ‘ρθει καιρός. που η διάβρωση τα κάγκελα θα θάψει,

σε τάφο υγρό, που δίπλα τους βρίσκεται και προσμένει,
να πέσουν, αφού η μάχη τους, είναι ήδη χαμένη.

Ο χρόνος είναι αδίστακτος, τίποτε δεν αφήνει,
να μείνει όρθιο στο διάβα του, όλα τα καταπίνει..
(Ζώνη Αρκαδίας, 4/4/2018).
[Η θαυμάσια φωτογραφία είναι της κ. Μάρως Ταρούση.]


ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ

Της Άνοιξης τραγούδια, τα χείλη ψιθυρίζουν,
ευωδιές τα άνθη, παντού γύρω σκορπίζουν.

Τα έντομα το νέκταρ, ρουφάνε, τριγυρίζουν,
της Φύσης το ξανάνιωμα, όλα πανηγυρίζουν.

Και συ, καρδιά, που πόνεσες τις μέρες του χειμώνα,
κράτα στα χέρια τρυφερά, την πρώτη ανεμώνα,

που σου στέλνει μήνυμα, πως ότι σε πονάει,
τώρα, που ήρθε η Άνοιξη, έφυγε και πάει…
(Ποίημα γραμμένο στην Ηλιούπολη το 2000).
[«Girl with guitar», painting by (c) Karen Tarlton.]


ΜΟΝΑΧΑ ΜΕ ΔΟΥΛΕΙΑ

Με μια βαλίτσα όνειρα κι ένα σακί στο ώμο,
η φαμελιά πήρε μαζί, της ξενιτιάς το δρόμο.

Σαν στο λιμάνι έφτασε το πλοίο, θα κατέβουν
και μόλις τακτοποιηθούν, θ’ αρχίσουν να δουλεύουν.

Όπου κι αν είσαι, άκοπα, ποτέ δεν θα προκόψεις,
μόνο σκληρά, αν εργαστείς και τις σπατάλες κόψεις.

Είν’ της ζωής μαθήματα και όσα θα σου τύχουν,
μα μόνο οι εργατικοί άνθρωποι θα πετύχουν!

Για δεν αρκούν τα όνειρα, ούτε τα ευχολόγια,
κανείς δεν χόρτασε ψωμί με τα μεγάλα λόγια!
(Ζώνη Αρκαδίας, 3/4/2018). [Πίνακας από το Pinterest.]


ΕΛΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΣΤΗ ΓΗ

Ιδέες, αξίες, φθαρήκαν στο χρόνο, 
ο πόνος αντάμωσε, τον άνθρωπο μόνο.
Χωρίς ιδανικά και πίστη στο Θεό,
μακριά απ’ τη σωτηρία και τον λυτρωμό.
Χριστέ μας, κατέβα και πάλι στη Γη,
το Χέρι άπλωσέ μας, γεμάτο στοργή.
Στη Φάτνη μια νύχτα να γεννηθείς,
ο Πρόδρομος πάντα μιας νέας αρχής.
Κοντά Σου οι ανθρώποι, να Σε ακούνε,
να τους Διδάσκεις, να Σου μιλούνε,
να Σε κρατάνε σφιχτά απ’ το χέρι,
αχ, ν’ ανατείλει και πάλι τ’ Αστέρι…
Όχι Πιλάτος, Καϊάφας και Άννας,
ούτε πορεία στο Γολγοθά,
να πάψει να κλαίει η Άγια Σου η Μάνα,
τα δάκρυα να γίνουν Αγάπης φιλιά.
Ούτε Ιούδας, ούτε και όχλος,
στρατιώτες, χλαμύδα, στεφάνι φριχτό.
Μόνο ένας Ύμνος ο κόσμος όλος,
σε Σένα που Πόνεσες πολύ στο Σταυρό!
Έλα και πάλι, Χριστέ μας, στη Γη,
το βλέμμα Σου ρίξε, όλο στοργή.
Κι αν Σε πικράναν ανθρώποι κακοί,
τα χρόνια αλλάξαν και οι καιροί.
Πεθάναν οι Ιούδες κι οι Γραμματείς
κι όσοι επιζούνε, θέλουν να ΄ρθεις.
[«ECE HOMO», painting by ANTONIO CISERI.]


ΤΗΣ ΟΡΦΑΝΙΑΣ Ο ΣΤΑΥΡΟΣ

Μονάχο του απέμεινε, το ορφανό παιδάκι,
ανεμελιά δε γνώρισε, μονάχα το φαρμάκι.

Από την πείνα έγειρε στους τάφους των γονιών του
και τους ξομολογήθηκε το βάρος των καημών του.

Στους ώμους του πια δεν μπορεί, ν’ αντέξει να σηκώσει,
την μοναξιά, την απονιά και όσα του ‘χουν δώσει,

αυτοί που τον περιφρονούν, συνέχεια τον χλευάζουν
κι άμα τον συναντήσουνε, τον δρόμο τους αλλάζουν.

Κάνουν πως δεν τον ξέρουνε, δεν θέλουν να βοηθήσουν,
στη Μοίρα του την άδικη, φεύγουν, να τον αφήσουν.

Και κείνο άλλο δε μπορεί, στους κρύους τάφους πάνω,
έγειρε των γονέων του, λέγοντας: «Ας πεθάνω!

Πάρε και μένανε, Θεέ, που δεν αντέχω άλλο,
είν’ ο Σταυρός που μου ‘δωσες, φορτίο βαρύ, μεγάλο.»

Τ’ άλλο πρωί οι φύλακες, το βρήκαν παγωμένο,
απ’ όλα του τα βάσανα, για πάντα λυτρωμένο…
(Ζώνη Αρκαδίας, 2/4/2018).
[«Orphan», painting by the Serbian Artist Uros Predic, National Museum.]


ΣΤΗΝ ΕΞΟΧΗ

Ας ήρθε και η Άνοιξη, το «φέης» δεν αφήνω,
παίρνω τον υπολογιστή, στην εξοχή ξεδίνω.

Μες στους αγρούς που βρίσκομαι, εικόνες «ανεβάζω»,
της εποχής τις ομορφιές, απλόχερα μοιράζω,

στους φίλους τους διαδικτυακούς, που τόσο αγαπάω
κι όταν like μου κάνετε, να ξέρετε «σας πάω»!

Όλοι σας είστε υπέροχοι, γι’ αυτό θα το τολμήσω,
μ’ αυτούς τους λίγους στίχους μου να σας ευχαριστήσω.
[Το σκίτσο είναι από το Pinterest.]


ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ

Σαν σήμερα υποδέχτηκαν, τον Ιησού με βάγια,
τη μέρα εορτάζουμε κι ας είμαστε «ναυάγια»!

Γιατί έτσι που κατάντησε, η δύστυχη πατρίδα,
το μέλλον μας διαγράφεται, δίχως χαρά κι ελπίδα!

Προς τον δικό του Γολγοθά, καθένας μας βαδίζει
και μέσα στην ψυχούλα του, σ’ Ανάσταση ελπίζει.

Να βρει ξανά η χώρα μας, την αξιοπρέπειά της,
στα ξένα να μην φεύγουνε, τα άξια παιδιά της.

Μα ως εκείνη τη στιγμή, δεν έχει ο δρόμος βάγια,
μόνο ολούθε συναντώ, ανθρώπινα ναυάγια…

Όσοι κι αν είναι οι στίχοι μου, «σκληροί» και λυπημένοι,
να ξέρετε: η καρδούλα μου, πως τη Λαμπρή προσμένει!
(Ζώνη Αρκαδίας, 1/4/2018).


ΜΙΑ ΔΥΝΑΤΗ ΑΓΑΠΗ

Της μέρας το ξεκίνημα, τους βρίσκει στην κουζίνα,
να τρων’ καλά να στυλωθούν κι έπειτα στη ρουτίνα.

Είναι μεγάλοι και οι δυο, μα ζουν αγαπημένα,
στο σπίτι τους το φτωχικό, είν’ όλα μετρημένα.

Άσχημα λόγια και φωνές, δεν έχουν ανταλλάξει,
όσα χρόνια κι αν ζήσουνε, αυτό δεν θα αλλάξει.

Γιατί είναι η Αγάπη τους, πιο δυνατή κι αντέχει,
όσο κι αν την χτυπά βοριάς, ακόμα κι όταν βρέχει!

(Ζώνη Αρκαδίας, 31/3/2018).   [Πίνακας του Eugenio Zampighi.]


ΟΙ ΠΑΠΑΡΟΥΝΕΣ Π’ ΑΝΘΙΣΑΝ

Βαρύ Σταυρό κουβάλαγε, ο Ιησούς στον ώμο,
οι παπαρούνες π’ άνθισαν, το μαρτυρούν, στο δρόμο.

Το άλικο το χρώμα τους, απ’ του Χριστού το αίμα,
μας λέει πως η θυσία Του, δεν ήταν ένα ψέμα…

Καθώς το Πάσχα έρχεται, τα κόκκινα λουλούδια,
φέρνουνε της Ανάστασης, μήνυμα και τραγούδια.

Οι παπαρούνες π’ άνθισαν, σ’ αγρούς, δρόμους και κήπους,
με της καμπάνας τη Λαμπρή, σημαίνουνε τους χτύπους!
(Ζώνη Αρκαδίας, 30/3/2018).
[Παπαρούνες, φωτογραφία του Γιώργου Π. Μαυροειδάκου.]


«ΚΑΘΡΕΦΤΗ, ΚΑΘΡΕΦΤΑΚΙ ΜΟΥ…»

Είμαι γατάκι όμορφο, το βλέπω στον καθρέφτη,
τη μύτη μου έχω ψηλά, με τίποτα δεν πέφτει!

Η ομορφιά δεν κρύβεται, τα βλέμματα τραβάει,
στο δρόμο σαν κυκλοφορώ, ο κόσμος με κοιτάει.

Όλοι με καμαρώνουνε: «Τι όμορφο που είναι!»
λένε, όταν με βλέπουνε και μου φωνάζουν «Μείνε»!

Θέλουν να με χαϊδέψουνε, να παίξουμε παιχνίδια,
μα δεν μπορώ συνέχεια, τα ίδια και τα ίδια!

Είμαι γατάκι όμορφο, η αξία μου δεν πέφτει,
άμα δεν με πιστεύετε, ρωτήστε τον καθρέφτη!
(Ζώνη Αρκαδίας, 29/3/2018). [«Kitty cat», painting by Frank Paton.]


ΣΤΗ ΒΡΥΣΗ

Πήγα στη βρύση για νερό και κάθισα λιγάκι,
μαζί είχα το λαγούτο μου, να πω ένα τραγουδάκι.

Για να περάσει η ώρα μου, χαίρομαι να κοιτάζω.
μα είναι γύρω μου ερημιά κι απ’ τη σιωπή τρομάζω!

Ερήμωσε και χάνεται, το δόλιο το χωριό μου
και συνεχώς ερώτηση, κάνω στον εαυτό μου:

«Τι πρέπει όλοι να κάνουμε, ο τόπος να μη σβήσει;»
μα ουδείς μου αποκρίθηκε κι έφυγα απ’ τη βρύση.

Το ξέρω, είναι μάταιο και δεν υπάρχει λύση,
μα ίσως ο καλός Θεός, έτσι δεν μας αφήσει…
(Ζώνη Αρκαδίας, 29/3/2018).  [Painting by David Martiashvili.]


ΟΥΤΕ ΜΕ ΒΑΖΕΛΙΝΗ…

Το Άγιο Πάσχα έρχεται, μα η κρίση δεν αφήνει,
τον κόσμο διόλου να χαρεί, φαρμάκια καταπίνει.

Πόσο θ’ αντέξει, άγνωστο, ο Έλληνας να δίνει,
«στα τέσσερα» τον έχουνε και δίχως… βαζελίνη!

Γι’ αυτό ας έχουν κατά νου, όσοι μας κυβερνάνε,
πως σώθηκαν οι αντοχές και άλλα δεν περνάνε,

μέτρα σκληρά κι ημίμετρα, που αυτοί συνέχεια παίρνουν,
γιατί καμιά προοπτική, για τον λαό δεν φέρνουν.

Τα ψέματα τελειώνουνε κι ούτε με βαζελίνη,
πίστωση χρόνου ο λαός, άλλη πλέον δε δίνει!

(Ζώνη Αρκαδίας, 28/3/2018). [«Vaseline», painting by Bradford J. Salamon. ]


ΒΑΣΑΝΑ ΕΡΩΤΟΣ…

Με αγαπάει άραγε ή είναι μόνο λόγια;
Τι κάνει, όταν χάνεται σε σκοτεινά υπόγεια;

Λέει πως ποντίκια κυνηγά, πρέπει να τον πιστέψω
ή όσα δώρα μου ‘κανε, πίσω να επιστρέψω;

Έτσι που καταντήσαμε. «τη σήμερον ημέρα»,
«χάνει η μάνα το παιδί» κι η κόρη τον πατέρα!

Μα είναι τόσο όμορφος και πόσο τυραννιέται,
αν άραγε τον αγαπώ, συνέχεια αναρωτιέται.

Ασ’ τον να βασανίζεται, σίγουρη να μην μ’ έχει,
γιατί σε γάτες πονηρές, μετά μπορεί να τρέχει!
(Ζώνη Αρκαδίας, 28/3/2018). [Το σκίτσο είναι από το Pinterest.]


Η ΓΑΛΑΝΗ ΣΟΥ Η ΜΑΤΙΑ

Να ήξερες τι έμπνευση, το βλέμμα σου μου δίνει,
η γαλανή σου η ματιά, ήρεμη δεν μ’ αφήνει.

Όταν δεν είσαι δίπλαμου, σαν το θηρίο κάνω,
μα μόλις μου χαμογελάς, τον εαυτό μου χάνω.

Η γαλανή σου η ματιά, στον Ουρανό με πάει
και μύρια, μάθε, όνειρα, για σένα πυρπολάει.

Μείνε κοντά μου, αγάπη μου, μονάχη μη μ’ αφήνεις,
απ’ τα γαλάζια μάτια σου, το Φως τους να μου δίνεις.
(Ζώνη Αρκαδίας, 27/3/2018).


ΕΦΗΜΕΡΗ ΚΑΡΙΕΡΑ

Άνοιξαν ένα μαγαζί,
να κάνουμε μια «αρπαχτή»,
θέλουν να κονομήσουνε
και να ‘ναι έπειτ’ αραχτοί!  

Ο κόσμος τους κατάλαβε
και δίχως πελατεία,
το μαγαζάκι έκλεισε’
τέρμα η αγυρτεία.

Όλοι όσοι με παλιανθρωπιές, 
με κοροϊδίες πάνε,
στους άλλους να την φέρουνε,
επάνω τους γυρνάνε.

Μάλιστα κάποιοι απ’ αυτούς,
στη φυλακή ίσως μπούνε
και «θα καλοπεράσουνε»,
μια άλλη ζωή θα δούνε!
(Ζώνη Αρκαδίας, 27/3/2018).  [«La carniceria» – «The bucher’s shop», 1580, painting by Annibale Carracci.]


ΣΤΑ ΚΕΡΑΜΙΔΙΑ

Στα κεραμίδια ανέβηκα, για λίγο να ρεμβάσω,
το γάτο που αγάπησα, σκέφτομαι: «πώς να πιάσω»;

Πώς άραγε να του φερθώ, τι νάζια να του κάνω;
Στη μάντρα μήπως ν’ ανεβώ ή στο μπαλκόνι επάνω;

Πόσο τον ερωτεύτηκα, δεν πρέπει να του δείξω,
ή μήπως να φανερωθώ, πώς νιώθω άμα βήξω;

Στα κεραμίδια στέκομαι και είμαι ευτυχισμένη,
στο φεγγαράκι θα το πω, πώς είμαι ερωτευμένη!

(Ζώνη Αρκαδίας, 26/3/2018).  [Το σκίτσο είναι από το Pinterest.]


ΣΤΗ ΖΩΝΗ ΑΡΚΑΔΙΑΣ

Έχει η Ζώνη ομορφιές,  
μοναδικές να δείτε,
γι’ αυτό, χρόνο – αν έχετε –
να την επισκεφτείτε.

Και στην ταβέρνα του χωριού,
έναν καφέ να πιείτε,
καλά θε να περάσετε,
στη Ζώνη, αν βρεθείτε!
(Ζώνη Αρκαδίας, 26/3/2018).


Η ΧΑΡΑ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ

Απ’ το παράθυρο κοιτώ, την Άνοιξη που φτάνει,
σαν κοριτσάκι ανέμελο, πολλές φιγούρες κάνει.

Ένα φυτό στη γλάστρα μου, μεγάλωσε κι απλώνει,
το φύλλωμά του ελεύθερα, ψηλά και σκαρφαλώνει.

Ο ήλιος στο δωμάτιο μπαίνει και φως σκορπίζει,
αχ, μια ελπίδα Ανάστασης και Λυτρωμού χαρίζει.

Μα ξέρω, έτσι άκοπα, μάχες δεν θα κερδίσω,
μόνο αν παλέψω δυνατά, με πίστη αν προσπαθήσω.

Την Άνοιξη, που έφτασε, κοιτώ απ’ το παραθύρι
και νιώθω μέσα μου χαρά, στήνω και πανηγύρι…
(Ζώνη Αρκαδίας, 26/3/2018).
[«Spring window», painting by Robert Strongwood Ward.]


ΤΟ ΠΕΣΚΕΣΙ

Από Χημεία τίποτα, δεν ξέρω, δεν σκαμπάζω,
ακούω τον Καθηγητή κι όταν μιλάει, τρομάζω!

Ποιος Τύπος είναι το Νερό, το Σύμβολο του Αζώτου;
Μοιάζω σαν τον κακό το γιο, της ιστορίας του Ασώτου!

Ακόμα δεν κατάλαβα, πώς πέρναγα την Τάξη.
Είν’ τάχα που ο πατέρας μου στο Δάσκαλο είχε τάξει,

πεσκέσι να του πάει αρνί, το Πάσχα για να ψήσει,
αρκεί τον κανακάρη του, στην Τάξη μην αφήσει;
(Ζώνη Αρκαδίας, 25/3/2018).  [Σκίτσο από το Pinterest.]


ΟΤΑΝ ΒΡΕΧΕΙ

Κάθε που βρέχει, αχ, σε θυμάμαι, 
μου λείπεις τόσο, πόσο λυπάμαι.    

Μόνη έχω μείνει, σκληρές οι ώρες,
μ’ έχουν τσακίσει δεκάδες «μπόρες».

Αν σ’ είχα δίπλα μου, δεν θα λυπόμουν,
τους παλιανθρώπους δεν θα φοβόμουν.

Μα, έστω για λίγο, το Φως μου ήσουν,
πριν τα σκοτάδια κυριαρχήσουν.

Κάθε που βρέχει, μου λείπεις τόσο,
που ευτυχισμένη, πια δεν θα νιώσω.                             (Ζώνη Αρκαδίας, 24/3/2018).


ΑΠ’ ΤΟΥ ΚΡΥΦΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ

Μέσ’ στης σπηλιάς τη σιγαλιά, μαθαίνουν τα παιδιάκια,
απ’ τον γέρο καλόγερο, τα πρώτα γραμματάκια.

Καίει το λαδοφάναρο, τα πρόσωπα φωτίζει,
έχουν το βλέμμα καθαρό και το μυαλό γεμίζει,

από όσα μαθαίνουνε, απ’ του παπά το στόμα
κι ας έχουνε για κάθισμα, τις πέτρες και το χώμα.

Μέσα στα χρόνια της σκλαβιάς, ανάβουνε φιτίλι,
που τους εχθρούς στην άβυσσο, παντοτινά θα στείλει.

Μέσ’ στου σχολειού τη μυστική και την κρυφή την ώρα,
από τα νέα αυτά παιδιά, θα φωτιστεί η χώρα!
(Ζώνη Αρκαδίας, 24/3/2018).
[«Το Κρυφό Σχολειό», πίνακας του Νικολάου Γύζη.]


«ΤΗ ΥΠΕΡΜΑΧΩ…»

«Τη Υπερμάχω Στρατηγώ…»
θερμά παρακαλούμε,
σε ο,τι μας απασχολεί
τη λύση για να βρούμε.                             

Την Ιερή εικόνα Της,                   
μ’ ευλάβεια προσκυνούμε
κι η προσευχή μας γίνεται
δέηση να σωθούμε.

Τα πάθη μας τα μιαρά,
για πάντα να χαθούνε,
μόνο σε δρόμους φωτεινούς,
σώμα, ψυχή να ζούνε.

Είσαι η μόνη Ελπίδα μας,
απ’ τους κινδύνους Σώσε μας.
Γλυκιά Μητέρα του Χριστού,
την Ηρεμία Δώσε μας.                                                  (Ζώνη Αρκαδίας, 23/3/2018).


ΦΙΛΟΙ ΚΑΡΔΙΑΚΟΙ

Δυο φιλαράκια περπατούν, 
βαδίζουνε στο δρόμο,
ο ένας τον άλλονε κρατά
γερά από τον ώμο…

Αν έχεις φίλους καρδιακούς,
που ν’ άντεξαν στο χρόνο,
τι άλλο θέλεις στη ζωή,
αυτό αρκεί και μόνο.

(Ζώνη Αρκαδίας, 23/3/2018). [«Amistad», painting by Maribel Pinero Seco.]


ΚΟΙΜΑΤΑΙ Τ’ ΑΓΓΕΛΟΥΔΙ ΜΟΥ

Κοιμάται το παιδάκι μου κι οι Μοίρες το προσέχουν,
στα όνειρά του τριγυρνούν κι άμα ξυπνήσει τρέχουν.

Το βάζουνε να κοιμηθεί, ξανά να ησυχάσει,
τη νύχτα ως το ξημέρωμα, που ημερεύει η πλάση.

Κοιμάται τ’ αγγελούδι μου, τριγύρω βασιλεύει,
μια ηρεμία ονειρική, ο κόσμος γαληνεύει.

Σαν βγει ο ήλιος το πρωί κι η κόρη μου ξυπνήσει,
απ’ τις Νεράιδες θε να βρει, ευχές που ‘χουν αφήσει.

Δίπλα στο προσκεφάλι της, να την φυλάν’ τη μέρα,
κάθε κακό να διώχνουνε, απ’ το παιδί μου πέρα.
(Ζώνη Αρκαδίας, 22/3/2018). [Πίνακας από το Pinterest.]


 ΕΝΑ ΜΑΤΣΑΚΙ ΑΝΕΜΩΝΕΣ

Ένα ματσάκι μάζεψα, κόκκινες ανεμώνες,
σ’ ένα βάζο τις έβαλα, να διώξω τους «χειμώνες».

Αυτούς, που βασανίζουνε, πολλούς μαζί και μένα,
μα ήρθε τώρα η Άνοιξη, είν’ όλα ανθισμένα.

Μέσ’ στην καρδιά μου «φύτρωσε», σαν λούλουδο η ελπίδα,
πως «φεύγουνε τα δύσκολα», μια χαραμάδα είδα!

Μαζί μ’ αυτό το λίγο φως, παρέα θα βαδίσω,
θέλω να ξαναγεννηθώ, μπροστά να προχωρήσω.
(Ζώνη Αρκαδίας, 22/3/2018).
[«Βάζο με ανεμώνες», painting by Anca Bulgaru.]


ΚΑΠΟΙΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΑ ΧΩΡΙΑ

Στα γέρικά τους πρόσωπα, μια λεβεντιά αντικρίζω,
που ‘ναι σπάνια στις μέρες μας, σκέφτομαι και δακρύζω.

Απλές γυναίκες των χωριών, ξεχωριστές κι ωραίες,
πάντα με το χαμόγελο, οι πιο καλές παρέες.

Στα σπίτια τους φιλόξενα, θα σε υποδεχτούνε,
θα σε τρατάρουνε γλυκό και ο,τι άλλο βρούνε.

Θ’ ακούσουνε ο,τι τους πεις, θα νιώσουν τον καημό σου,
θα αισθανθείς πως βρίσκεσαι, στο σπίτι το δικό σου.

Κάποιες γυναίκες – λεβεντιά, που ζούνε στα χωριά μας,
άμα θα τις γνωρίσουμε, μένουνε στην καρδιά μας.
(Ζώνη Αρκαδίας, 21/3/2018).
[«Women in Russia», painting by Vladimir Kurillov.]


ΟΙ «ΠΑΡΕΟΥΛΕΣ»

Οι «παρεούλες» κυβερνούν στον τόπο μας για χρόνια,
σαν να ‘ναι παραμάγαζο κι έχουνε βγει για ψώνια.

Τα πάντα κυριεύσανε, οι θλιβερές ομάδες
κι αν υποφέρουν άνθρωποι, αυτοί έχουν γιορτάδες.

Πια δεν τους νοιάζει τίποτα, μονάχα ο εαυτός τους
και πώς θα κονομήσουνε, είναι μέγας καημός τους.

Βλέπεις και μι’ ασήμαντη, μια τοπική «παρέα»,
να κάνει το κομμάτι της και να περνά ωραία.

Τίποτα δεν αφήσανε, όρθιο στον δόλιο τόπο,
όλοι τους θησαυρίσανε, δίχως καθόλου κόπο.

Όσο θα τους αφήνουμε να μας διαφεντεύουν,
στο σβέρκο μας θα κάθονται, με τίποτα δε φεύγουν.

Γι’ αυτό να τις διαλύσουμε, όλες τις «παρεϊτσες»,
γιατί έχουν παραβολευτεί, σ’ άνετες «καρεκλίτσες».

Άμα ξυπνήσει ο λαός και ανοχή δεν δείχνει,
σε λίγα χρόνια απ’ αυτούς, δεν θα υπάρχουν ίχνη.
(Ζώνη Αρκαδίας, 20/3/2018).
[«Merry company», painting by Willem Pietersz Buytewech.]


ΜΕΣ’ ΣΤΗ ΒΡΟΧΗ

Σαν έρχεσαι μέσ’ στη βροχή   
και βλέπω τη μορφή σου,
ένα μονάχα θα σου πω
κι όπου βρεθείς, θυμήσου:

Την σκέψη μου μονοπωλείς
κι ήσυχη δεν μ’ αφήνεις,
αν δε με θες αληθινά,
υπόσχεση μη δίνεις!
(Ζώνη Αρκαδίας, 19/3/2018).  [«Rainy day», painting by Emerico Imre Toth.]


Ο ΑΔΙΣΤΑΚΤΟΣ ΧΡΟΝΟΣ

Στο χρόνο αφημένα αργοπεθαίνουν,
της γειτονιάς τα σπίτια τα παλιά,
σαν αποτσίγαρα σβησμένα στο τασάκι,
σαν παιδάκια που δε νιώσαν αγκαλιά.

Ερείπια έχουν γίνει και ρημάδια,
πόρτες και παράθυρα ανοιγμένα’
σπίτια που ‘χαν κάποτε παιδιά
και γλάστρες με λουλούδια ανθισμένα.

Τελειώσανε τα γλέντια κι οι χαρές,
αδίστακτος ο Χρόνος – Θεία Δίκη,
σωριάζει όλα τα σπίτια τα παλιά,
έπεσε κάτω κι η γερή η αποθήκη.
(Ζώνη Αρκαδίας, 19/3/2018). [Η φωτογραφία είναι της κ. Μάρως Ταρούση.]


ΜΙΑ ΓΡΙΟΥΛΑ ΣΤΑ ΣΚΑΛΙΑ

Στο φτωχικό σπιτάκι της απέξω στο μπαλκόνι,
κάθεται μια γερόντισσα και αγναντεύει μόνη.

Μια γάτα έχει συντροφιά, κανένας δεν περνάει
και σκέφτεται πώς πέρασε ο χρόνος της και πάει.

Τώρα που γέρασε πολύ, τίποτα δε ζητάει,
μόνο να κάθετ’ ήσυχα και πέρα να κοιτάει.

Να μην πονάει πουθενά, να ‘χει ψωμί να φάει
και σαν θα έρθει η ώρα της, ειρηνικά να πάει.

(Ζώνη Αρκαδίας, 19/3/2018). [Photo from facebook.]


ΕΙΝ’ ΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ ΤΩΝ ΜΑΤΙΩΝ ΣΟΥ

Είν’ το γαλάζιο των ματιών σου,
μια θάλασσα να κολυμπήσω,
δεν επιστρέφω στα παράλια
κι ας μου φωνάζουν «γύρνα πίσω».   

Όταν αυτά τα δυο σου μάτια,
λάμπουνε και χαμογελάνε,
με ταξιδεύουνε στ’ Ουράνια,
στη Γη τα πόδια δεν πατάνε.

Αχ! Το γαλάζιο των ματιών σου,
μου αναστατώνει την καρδούλα
και γίνομαι στις θάλασσές σου
μια ακυβέρνητη βαρκούλα.                                                (Ζώνη Αρκαδίας, 18/3/2018).


ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Στην εκκλησία βρέθηκε, την προσευχή της κάνει,
παρακαλάει την Παναγιά, απ’ τις πληγές να γιάνει,

τον κόσμο που πληγώνεται, γιατί μυαλό δεν έχει,
σε πόλεμους σκοτώνεται και από φόβο τρέχει.

«Δώσε, Κυρά μου Δέσποινα, Αγάπη και Γαλήνη,
εκεί που τρώγοντ’ οι λαοί, να ξαναδούν Ειρήνη.

Δώσε σ’ αρρώστους ίαση και στα παιδιά το γέλιο,
προσεύχομαι σε όλους σας, μπροστά στο Ευαγγέλιο.

Χριστέ μου, Μεγαλόχαρη και Πρόδρομε Αγιάννη,
κάντε τη Γη που αιμορραγεί, απ’ τις πληγές να γιάνει.»

(Ζώνη Αρκαδίας, 18/3/2018). [In the church – Russian painter, from Pinterest.]


Η «ΝΕΦΕΛΗ»

Νέα μέρα ξημέρωσε, ο ήλιος ανατέλλει,
απ’ το παράθυρο κοιτώ και βλέπω τη «Νεφέλη».

Δίπλα στις γλάστρες κάθεται και στο στενό περβάζι,
ολημερίς εκεί περνά, στη γειτονιά ρεμβάζει.

Μικρό γατάκι στην αυλή, ήρθε η γλυκιά «Νεφέλη»,
της είπαμε να μείνει εδώ, αν και αυτή το θέλει.

Και από τότε η φίλη μας, δίπλα στις γλάστρες στέκει,
έξω απ΄το παράθυρο, είν’ το δικό της στέκι.

(Ζώνη Αρκαδίας, 7/3/2018). [Painting by Antonio Guzman Capel.]


ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΓΑΪΔΟΥΡΑΚΙ

Στην Πολιτεία ήτανε κι έρχεται στο χωριό του,
πάνω στο γαϊδουράκι του, φτάνει στο σπιτικό του.

Κείνα τα χρόνια τα παλιά, δεν είχαν άλλο τρόπο,
έτσι ‘καναν τα ψώνια τους και με περίσσιο κόπο.

Στο ζωντανό φορτώνανε, όλα τα πράγματά τους
και πίσω επιστρέφανε, πάνω κι η αφεντιά τους.

«Άντε, Ντορή μου», έλεγε, μ’ αγάπη ο μπαρμπα-Αλέξης,
«πάμε σιγά και πρόσεξε, τα βήματα μην μπλέξεις.

Γιατί είναι κακοτράχαλοι και δύσβατοι οι δρόμοι,
βαρύ φορτίο κουβαλάς και σε πονούν οι ώμοι.

Να ξέρεις, γαϊδαράκο μου, πως σε καταλαβαίνω,
γι’ αυτό στο δρόμο σου μιλώ, μαζί σου αργά πηγαίνω.»
(Ζώνη Αρκαδίας, 16/3/2018).    [«Ο μπαρμπα-Αλέξης Αλεξόπουλος από το Κρυονέρι Αρκαδίας», πίνακας του Νίκου Καρβελά.]


ΔΥΟ ΜΑΤΙΑ ΓΑΛΑΝΑ

Μου ‘πες πως μάτια γαλανά, τη σκέψη σου παιδεύουν,
ήσυχο δεν σ’ αφήνουνε, παντού σε ταξιδεύουν.

Σε θάλασσες απέραντες και ωκεάνια βάθη,
είναι δυο μάτια γαλανά, που πυρπολούνε πάθη!

Είναι δυο μάτια υπέροχα, που σ’ έχουνε ζαλίσει
και δεν μπορεί η καρδούλα σου, στιγμή να ηρεμήσει.

Γι’ αυτά θα γράψω και θα πω, μήπως και ησυχάσεις,
μα ξέρω, είναι δύσκολο, για πάντα να ξεχάσεις.

Στο νου τα φέρνεις συνεχώς και θα σε τυραννάνε, 
γιατί απ τις αναμνήσεις τους, χαρές θα σου ξυπνάνε!
(Ζώνη Αρκαδίας, 15/3/2018).


ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΟ ΠΡΩΙΝΟ

Με το παράθυρο ανοιχτό, τη γλάστρα στο περβάζι
και το τραπέζι έτοιμο, σε πειρασμό με βάζει.

Χίλια καλούδια με καλούν, για να τα δοκιμάσω,
την πρωινή την πείνα μου, με κάποια να χορτάσω…

Έτσι και σεις να κάνετε, πριν στις δουλειές σας πάτε,
μην παραλείπετε ποτέ, το πρωινό να φάτε.

Στης μέρας το ξεκίνημα, όλοι σας να χαρείτε,
της Άνοιξης τις ομορφιές, όταν έξω θα βγείτε.
(Ζώνη Αρκαδίας, 15/3/2018). [«Breakfast near the window» from Pinterest.]


Η ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ

Με τη μαγκούρα του σκυφτός
από ψηλά αγναντεύει,
τον τόπο που γεννήθηκε,
τα μέρη που λατρεύει.

Είναι τα χρόνια του πολλά,      
μα κάτω δεν το βάζει,
την κάθε μέρα χαίρεται,
τις ομορφιές θαυμάζει.

Αν είχε κάποια συμβουλή
στους νέους μας να δώσει,
θα ήταν το «να χαίρονται
τη ζήση τους με όση

μπορούν να έχουν δύναμη,
ποτέ να μην διστάζουν,
ακόμα και στα δύσκολα,
κάτω να μην το βάζουν!»          

(Ζώνη Αρκαδίας, 14/3/2018).    [Πίνακας της Ant. Varallo.]


ΣΤΟ ΤΑΠΕΙΝΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΡΙ

Τις άγρυπνες νύχτες, μετακινώ τις σκέψεις μου
σ’ ένα ταπεινό προσκυνητάρι, απ’ το χρόνο ρημαγμένο.

Το καντηλάκι που καίει εντός του, φωτίζει αχνά
τ’ αγαπημένα πρόσωπα στις αναμνήσεις μου
και γλυκαίνει τον πόνο της απώλειάς τους.

Στις ρωγμές των ασβεστωμένων τοίχων του,
φωλιάζει η πίστη και ενεδρεύει η θύμηση.
Της Ελπίδας και οι δυο οι πιο καλές φιλενάδες.

Μέσα στο ταπεινό προσκυνητάρι στην άκρη του δρόμου,
έβαλα ένα ματσάκι αγριολούλουδα στα εικονίσματα.
Για να ευωδιάσει ο χώρος απ’ της Άνοιξης τ’ αρώματα!
(Ζώνη Αρκαδίας, 13/3/2018). [Φωτογραφία της κ. Μάρως Ταρούση.]


ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΑΡΧΗ

Κάποιοι π’ αγάπησαν πολύ, στο τέλος πληγωθήκαν,
με του Ιούδα το φιλί, στα χείλη, προδοθήκαν.

Μια λύπη έχουν μέσα τους, στο στόμα τους πικρίλα,
του Έρωτα πώς να σβηστεί, η πρώτη ανατριχίλα;

Μέσ’ στη σιωπή που τώρα ζουν, θυμούνται και δακρύζουν
και της ψυχής τους τις γωνιές, οι θύμησες νοτίζουν.

Όσοι πληγώθηκαν πολύ, γιατί είχαν αγαπήσει,
τη λησμονιά προσμένουνε, να τους ανακουφίσει.

Να κάνουν μια καινούργια αρχή και πάλι ν’ αγαπήσουν,
την προδοσία που έζησαν, πίσω τους να αφήσουν…
(Ζώνη Αρκαδίας, 13/3/2018).  [Ρainting by Gianni Strino.]


«ΥΠΝΕ, ΠΟΥ ΠΑΙΡΝΕΙΣ…»

Τώρα, που την τυλώσαμε,
χορτάτοι θ’ αφεθούμε,
στου ύπνου τη γλυκιά αγκαλιά 
για να ξεκουραστούμε.

Στα γόνατά μου ο σκύλος μου
ήδη «τον έχει πάρει»,
στην κουνιστή καρέκλα μου
κοιμόμαστε με χάρη.

Κι οι δυο μας ροχαλίζουμε
μα διόλου δεν μας νοιάζει,
θα σηκωθούμε χαλαρά
σαν πάρει να χαράζει.
(Ζώνη Αρκαδίας, 12/3/2018).


ΚΑΠΟΙΑ ΒΡΑΔΙΑ

Ο άνεμος τη θάλασσα, λικνίζει και χαϊδεύει,
στον ουρανό τα σύννεφα, μια πύκνωση παιδεύει.

Μοιάζει να έρχεται βροχή, ο ήλιος πάει να δύσει,
άλλη μια μέρα απ’ τη ζωή, του κόσμου έχει σβήσει.

Η νύχτα που απλώνεται, ήχους και αύρα φέρνει,
το κύμα που σηκώθηκε, μακριά τη σκέψη παίρνει.

Στην αμμουδιά σαν κάθομαι, τις βραδινές τις ώρες,
ο άνεμος μου τραγουδά, της ζήσης μου τις μπόρες.

Αφήνομαι στο λίκνισμα, στης θάλασσας τα χάδια,
α! είναι όντως μαγικά κι ωραία κάποια βράδια!
(Ζώνη Αρκαδίας, 14/3/2018). [Η φωτογραφία είναι της κ. Μάρως Ταρούση.]


ΦΑΣΙΝΑ

Στου αγαπημένου τους σπιτιού
καθίσαν την κουζίνα,
δυο κοπελιές στα σκεύη της
να κάνουνε φασίνα.  

Η μία στον ξυλόφουρνο
το φαγητό ετοιμάζει
και η άλλη τα κουζινικά,
να καθαρίσει, βάζει.

Ώρες πολλές παλεύουνε
να βάλουνε μια τάξη
και σαν τελειώσει η δουλειά,
όλα να είν’ εντάξει!
(Ζώνη Αρκαδίας, 12/3/2018).       [«Μαγειρική», πίνακας του Βάσου Γερμενή.]


Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΜΙΑ ΜΟΝΑΧΗΣ

Γονατιστή μέσ’ στο κελί, την προσευχή της κάνει,
μια νεαρή Καλόγρια και στα Ουράνια φτάνει.

Παρακαλάει τον Χριστό, την Παναγιά – Μητέρα,
να ‘ναι οι άνθρωποι καλά και να κυλά η μέρα,

με ηρεμία και χαρά, μέσ’ στην ψυχή γαλήνη,
το μίσος να μην κυβερνά, να επικρατεί Ειρήνη!

Να αγαπιούνται οι άνθρωποι, τα όπλα να σιγήσουν
και όλοι οι λαοί της Γης, αρμονικά να ζήσουν!

Μέσ’ στο κελί γονατιστή, προσεύχεται μια Μοναχή!
(Ζώνη Αρκαδίας, 11/3/2018).
[«Young Mun in her Cell», painting by Cesare Laurenti.]


ΔΕΝ ΕΙΔΑ ΠΟΤΕ ΜΟΥ ΑΣΤΕΡΙ ΝΑ ΠΕΦΤΕΙ

Τ’ αστέρια κοιτάζω, το μυαλό ταξιδεύει,
μα ερώτημα καίριο, το νου μου παιδεύει.

Δεν είδα ποτέ μου, αστέρι να πέφτει,
σε όσους το είπα, με είπανε «Ψεύτη»!

Ψηλά να κοιτάξω τη νύχτα τ’ αστέρια,
μου είπαν, για να ‘δω, πολλά πεφταστέρια!

Κοιτώντας τ’ ουράνια, τα βράδια περνάω,
στην ξάστερη νύχτα, αστέρια μετράω…
(Ζώνη Αρκαδίας, 10/3/2018).


ΠΟΙΟΣ Σ’ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΚΛΑΙΣ;

Ποιος έκανε τα μάτια σου, γλυκιά μου, να δακρύσουν,
απ’ το πρόσωπό σου τη χαρά, το γέλιο σου, να σβήσουν;

Σαν βουρκωμένες θάλασσες τα γαλανά σου μάτια,
τα βλέπω και με κάνουνε να γίνομαι κομμάτια.

Πάψε να κλαις, καρδούλα μου και ξαναχαμογέλα,
θέλω στα ωραία μάτια σου, το Φως να δω και έλα!

Σκούπισε τα ματάκια σου και κράτα μου το χέρι,
εγώ είμαι εδώ για σένανε, μοναδικό μου αστέρι.

Ο,τι σε πίκρανε πολύ, άστο μακριά να φύγει,
είναι η ζωή πολύτιμη και η χαρά μας λίγη!
(Ζώνη Αρκαδίας, 10/3/2018).   [Painting from Pinterest.]


ΚΑΛΟΣ ΣΚΟΠΟΣ

Σαν η καρδιά του νιου σκιρτά, όλα τα αψηφάει,
για ένα φιλάκι στα κλεφτά, στην κοπελιά του πάει.

Μα η μάνα της τους τσάκωσε, κοιτάζει θυμωμένη
και να τελειώσει ο νεαρός, το φίλημα προσμένει.

Για να του βάλει τις φωνές και να τον συνετίσει,
η κόρη της είναι μικρή και να την παρατήσει.

Μα κείνος πως καλό σκοπό, έχει, της απεκρίθη,
ευθύς του νιου μα και της νιας, το μέλλον τους εκρίθη!

«Αν είναι μόνο ένα φιλί, γαμπρέ μου, δεν πειράζει»,
είπε η «μαμά» και άρχισε γάμους να ετοιμάζει!
(Ζώνη Αρκαδίας, 9/3/2018). [Painting by Felix Schlesinger – Kuss.]


ΟΣΟ ΑΓΑΠΙΟΜΑΣΤΕ

Στου κοριτσιού την ξώπορτα αντάμωσαν οι δυο τους,
να κουβεντιάσουν σοβαρά, να πουν για τ’ όνειρό τους.

Στο φτωχικό το σπίτι της, η δύστυχη κοπέλα,
λέει του αγαπημένου της, πως θα της έρθει τρέλα,

γιατί είναι δύσκολοι οι καιροί, που διέρχεται η πατρίδα,
για χρόνια υποφέρουνε, όλοι, χωρίς ελπίδα.

«Μην χάνεις το κουράγιο σου», της λέει το παλικάρι,
«σε θέλω πάντα γελαστή, κάνε μου αυτή τη χάρη.

Όλα θα φτιάξουν, να το δεις, θα φύγει η καταιγίδα,
όσο αγαπιόμαστε εμείς, μην χάνεις την ελπίδα!»
(Ζώνη Αρκαδίας, 9/3/2018). [«A street in Venice» by John Singer Sargent.]


ΜΙΚΡΗ ΒΑΡΚΟΥΛΑ

Μικρή βαρκούλα, μοναχή,
τα χρόνια μου τα χάλασα,
κυλήσανε ανάλαφρα,
μεσ’ της ζωής την θάλασσα.    

Περίμενα πως ο καιρός
μι’ Αγάπη θα μου φέρει,
στα χείλη ένα χαμόγελο,
έν’ άγγιγμα στο χέρι.

Μα πια μονάχα στ’ όνειρο
θερμαίνεται η καρδιά μου
και οι αναμνήσεις έγιναν
η μόνη συντροφιά μου.
(Ζώνη Αρκαδίας, 8/3/2018).  [Painting by Rob Franco.]


ΜΙΑ ΑΠΛΗ ΖΩΗ

Ζούνε ζωή απλοϊκή, που έχει πολλές ατέλειες,
μα οι χωρικοί συνήθισαν, δεν θέλουν πολυτέλειες.

Φρέσκο ψωμί να βρίσκεται, κρασάκι στο ποτήρι,
στο πιάτο τους σούπα ζεστή και λίγο ψωμοτύρι.

Να ‘ναι η φωτιά στο τζάκι τους πάντοτε αναμμένη,
το σπίτι τους να ‘ναι ζεστό και να τους περιμένει.

Να ‘χουν Αγάπη όλοι τους και άλλο δε ζητάνε,
να ζουν απλά και όμορφα, πάντοτε να γελάνε.
(Ζώνη Αρκαδίας, 8/3/2018). [«La vida en el campo», painting from Pinterest.]


ΜΙΚΡΟΙ ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Κάποια γατάκια στην αυλή, είδα με τη μαμά τους,
να τριγυρίζουν παίζοντας, κουνώντας την ουρά τους.

Άνοιξαν τα ματάκια τους, περίεργα κοιτάνε,
είναι μικρά, πανέμορφα, τίποτα δε ζητάνε!

Έχουνε τη μανούλα τους, θηλάζουν σαν πεινάνε,
τις ώρες τους αμέριμνα, τριγύρω της περνάνε.

Πώς μεγαλώνουν γρήγορα και η αυλή θα γίνει,
πεδίο μάχης, όρθιο, τίποτα δεν θα μείνει.

Μα είναι τόσο όμορφα, μικρά, χαριτωμένα,
που κι όλα να τα σπάσουνε, είναι συγχωρεμένα!
(Ζώνη Αρκαδίας, 7/3/2018). [Η φωτογραφία με τα γατάκια είναι από την Μελβούρνη και μου την έστειλε η Ρένα Σοϊταρίδη, την οποία θερμά ευχαριστώ.]


ΣΑΝ ΦΥΛΛΑΡΑΚΙ

Ένα φύλλο να γίνεις, στης ζωής τ’ αγριοκαίρι,
που να ψάχνει και να ‘βρει το δικό του το ταίρι.

Στις μελάγχολες ώρες, μη δειλιάσεις, προχώρα,
φυλλαράκι, το νου σου! και θα έρθει η ώρα.

Στης ζωής το βιβλίο, καθώς γράφεις σελίδες, 
ν’ αναφέρεις, θυμήσου! όσα άκουσες κι είδες.

Στου ανέμου αφέσου τη φορά και με χάρη,
φυλλαράκι μου, άσε, τη χαρά να σε πάρει…

Πριν καλά καταλάβεις, τέρμα έφτασες ήδη,
γι’ αυτό κοίτα να ζήσεις το ωραίο ταξίδι’

τη ζωή ν’ απολαύσεις, τις «στιγμές» που χαρίζει,
γιατί τίποτε πίσω, απ’ αυτά δε γυρίζει…
(Ζώνη Αρκαδίας, 7/3/2018).  [«Autumn wind», painting by Evgeniy Monahov.]


ΤΟ ΓΑΛΑΝΟ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΣΟΥ

Απ’ τ’ ουρανού το γαλανό,
της θάλασσας το χρώμα.
τα ωραία μάτια σου τα μπλε,   
με τυραννούν ακόμα.

Κι αν έφτασα να σ’ αρνηθώ,
στο νου μου έχει μείνει,
το βλέμμα σου το γαλανό’
ήσυχη δεν μ’ αφήνει.

Σε σκέφτομαι κι αναπολώ
τα γαλανά σου βάθη,
σαν βάρκα που αμέριμνη
βυθίστηκε κι εχάθη!
(Ζώνη Αρκαδίας, 6/3/2018).  [«Young man with blue eyes», painting by Pat Kelley.]


Ο ΧΟΡΟΣ ΤΟΥ ΚΟΚΟΡΑ

Έλα – έλα, ώπα – γεια,
ας χορέψουμε, παιδιά!
Στο κοτέτσι βασιλεύω,
τα ταλέντα μου παινεύω!

Το πρωί θα σας ξυπνήσω,                 
για να πάτε στη δουλειά σας,
με τις κότες θα «μιλήσω»,
για να έχετε τ’ αυγά σας!

Άμα έρθω και στα κέφια,
για χτυπήσετε τα ντέφια,
να χορέψω θ’ αρχινήσω,
πάω μπρος, γυρίζω πίσω!

Ώπα – έλα, έλα- γεια
και τα πόδια μου ψηλά!
Το ‘χω δει αλλιώς και έτσι,
είμαι ο πρώτος στο κοτέτσι!

(Ζώνη Αρκαδίας, 6/3/2018). [«Chicken dance», photo from Pinterest.]


ΔΙΠΛΑ ΜΟΥ

Κράτα τα χέρια μου σφιχτά, ψυχή μου, μην μ’ αφήσεις,
με λόγια και με πράξεις σου, να μην με τραυματίσεις.

Άκου τα χτυποκάρδια μου κι υπόσχεση για δωσ’ μου,
στη νύχτα και στην ερημιά, πάντα να ‘σαι το φως μου!

Να μ’ αγκαλιάζεις τρυφερά, να μην φοβάμαι τόσο,
μονάχη μου δεν το μπορώ, τις μάχες μου να δώσω.

Όσο θα είσαι δίπλα μου, τίποτα δεν με νοιάζει,
αυτός ο κόσμος ο φριχτός, Παράδεισος θα μοιάζει!
(Ζώνη Αρκαδίας, 6/3/2018).  [«Amore fraterno», by Andrea Sole Costa.]


ΒΡΟΧΕΡΟ ΒΡΑΔΥ

Κι αυτό το βράδυ με βροχή, βλέπω απ’ το παραθύρι,
τα φύλλα και τ’ ανθάκια τους τα δέντρα να ‘χουν γείρει.

Ένα κεράκι καίει αργά μέσα στο φαναράκι
και μου κρατάει συντροφιά το βροχερό βραδάκι.

Στο τζάμι βλέπω το νερό, στο έδαφος να πέφτει
και να εξαφανίζεται, αμέσως, «σαν τον κλέφτη».

Τούτο το βράδυ με βροχή, βλέπω απ’ το παραθύρι,
τα δέντρα και τα λούλουδα, όμορφα να ‘χουν γείρει.
(Ζώνη Αρκαδίας, 5/3/2018). [Photo by Maryla.]


ΦΤΕΡΩΤΟΙ ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΙ

Της Άνοιξης οι φτερωτοί 
ήρθαν αγγελιοφόροι,
χελιδονάκια μου όμορφα, 
Αγάπης σταυροφόροι.

Χτίζετε τις φωλίτσες σας
πάνω απ’ τα μπαλκόνια,
σας βλέπουμε, χαιρόμαστε,
καλά μας χελιδόνια.

Σαν στέκεστε καμαρωτά
ψηλά εκεί στον φεγγίτη,
αισθάνομαι πως ήρθανε
οι φίλοι μου στο σπίτι.
(Ζώνη Αρκαδίας, 5/3/2018). [«The flying lesson (Swallows)» by Gracy Hall.]


ΠΩΣ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ

Ένα ποίημα θα γεννιέται, όσο έμπνευση θα έχεις,
ποιητή, γι’ αυτό τα πάντα, που ‘ναι γύρω, να προσέχεις!

Να κοιτάζεις τους ανθρώπους και τη φύση που «μιλάει»,
άσε και τη φαντασία, σε ταξίδια να σε πάει!

Απ’ το παρελθόν να πάρεις ο,τι χρειάζεσαι να γράψεις
και με χρώματα ωραία, ομορφιές να περιγράψεις.

Τους καημούς να τραγουδήσεις, των ανθρώπων που πονάνε
και με στίχους να μοιράσεις, συγκινήσεις που κρατάνε.
(Ζώνη Αρκαδίας, 4/3/2018).
[«Portrait of the poet & author Rich Michelson», painting by Robert Masha.]


ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΠΟΥ ΦΥΓΑΝΕ

Για τους «φευγάτους» φίλους σας,
όσοι μπορείτε κλάψτε.
Στη Μνήμη σας κρατήστε τους,
το καντηλάκι ανάψτε!

Και όταν τους θυμόσαστε,   
η νοσταλγία μεγάλη,
ένα κεράκι βάλετε
γι’ αυτούς στο μανουάλι.

Απ’ τη ζωή σας πέρασαν,
το στίγμα τους αφήσαν
και πια στις αναμνήσεις σας
τη θέση τους κερδίσαν.

Για όσους φίλους «φύγανε»,
ανάψτε ένα κεράκι
και πάντοτε στο σπίτι σας
ας καίει το καντηλάκι.
(Ζώνη Αρκαδίας, 4/3/2018). [«Το κερί», πίνακας του Θεόδωρου Ράλλη.]


Τ’ ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥ

Ένα κορίτσι αγάπησε
κι αυτός με τον καιρό του,
να ζήσουν ήθελε μαζί,    
αυτό ήταν τ’ όνειρό του.

Μα εκείνη δεν τον ήθελε,
«γύρευε μεγαλεία»,
να ζήσει πλούσια ζωή
και σ’ άλλη Πολιτεία!

Κάθεται τώρα σκεφτικός,
με την καρδιά κομμάτια,
στ’ ονείρου του τα ερείπια
βουρκώνουνε τα μάτια.
(Ζώνη Αρκαδίας, 3/3/2018).     [«Portrait of a man» by Iman Maleki. ]


Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Απ’ το παράθυρο κοιτά, μήπως φανεί στο δρόμο,
το παλικάρι π’ αγαπά, με το παλτό στον ώμο.

Στην Πολιτεία ήτανε, ο νιος για τις δουλειές του
και για να δει τ’ ανίψια του, γαμπρούς και αδελφές του.

Η κοπελιά τον καρτερεί, απ’ του σπιτιού το δώμα,
πώς τρέμει η καρδούλα της, για ένα φιλί στο στόμα!

Είν’ της Αγάπης ο καημός, που δύσκολα περνάει’
αν είσαι στον Παράδεισο, στην Κόλαση σε πάει!

Αχ, δεν περνούν του Έρωτα, της προσμονής οι ώρες,
στα παραθύρια καρτερούν, όλο λαχτάρα οι κόρες!
(Ζώνη Αρκαδίας, 3/2/2018). [«Awaiting his return» by Apostolos Geralis. ]


Ο ΚΗΠΟΣ ΤΗΣ ΜΑΡΩΣ

Στις ομορφιές του κήπου μου, ελάτε να βρεθούμε
κι αφού τον τριγυρίσετε, έναν χυμό να πιούμε.

Μια λεμονάδα σπιτική, έχω να σας τρατάρω
κι έναν καφέ στη χόβολη, ψημένο απ’ την Μάρω!

Η ευωδιά απ’ το γιασεμί, είναι μαγεία το βράδυ,
μικρά κεριά είναι παντού, να διώχνουν το σκοτάδι.

Κοχύλια απ’ την θάλασσα, πέτρες, ξύλα και χώμα,
όλα δίνουν στο χώρο μου, απ’ το δικό τους χρώμα.

Την ευλογία του κήπου μου ξέρω ν’ απολαμβάνω,
να χαίρομαι κάθε στιγμή, κοντά του ο,τι κι αν κάνω.
(Ζώνη Αρκαδίας, 2/3/2018).
[Η φωτογραφία είναι της κ. Μάρως Ταρούση, στην οποία αφιερώνεται το ποίημα.]


ΚΟΡΗ ΓΑΛΑΝΟΜΑΤΑ

Γαλανομάτα κοπελιά, μου πήρες τα μυαλά μου,
όταν περνάς στη γειτονιά, χάνω και τη μιλιά μου! 

Τ’ ωραίο σου χαμόγελο, λιώνει γύρω τα χιόνια’
μέσα στο καταχείμωνο, πετάνε χελιδόνια.

Το βλέμμα σου το γαλανό, κάθε που αντικρίζω,
θέλω κοντά σου να βρεθώ και να σου ψιθυρίζω

τραγούδια για την Άνοιξη, κόρη γαλανομάτα,
μη βιάζεσαι, όταν περνάς και μην αλλάζεις στράτα!
(Ζώνη Αρκαδίας, 2/3/2018).
[Girl with blue scarf, painting by Fedot Vasilievich Sychkov.]


ΑΠΟΜΕΙΝΑΡΙΑ

Τα σπίτια του χωριού μου τα παλιά,
στο χρόνο θλιβερά απομεινάρια,
κυριαρχεί παντού μια ερημιά,
αντικρίζω πια μόνο ντουβάρια!

Τα παραθύρια δεν είναι κλειστά,
οι πόρτες είναι όλες ανοιγμένες,
οι τοίχοι ραγισμένοι και γερτοί,
άδειες οι αυλές, χορταριασμένες.

Με νοσταλγία γύρω μου κοιτώ, 
βαραίνει η ψυχή και με πλακώνει,
στο διάβα του σαν ύπουλος εχθρός,
αδίσταχτος ο χρόνος τα σαρώνει.

Τ’ απομεινάρια ακόμα μαρτυρούν,
των σπιτιών την δόξα την παλιά τους,
τότε που ζούσανε σ’ αυτά τα σπιτικά,
νοικοκύρηδες γονείς με τα παιδιά τους.

Σήμερα, ερείπια θλιβερά.
είναι αυτά τα σπίτια σωριασμένα’
η σιωπή που γύρω επικρατεί,
μοιάζει να θρηνεί κι αυτή με μένα.
(Ζώνη Αρκαδίας, 1/3/2018).
[Η φωτογραφία είναι της δημοσιογράφου κ. Μάρως Ταρούση.)


Μ’ ΕΝΑ ΒΙΟΛΙ

Με το βιολί μου μουσική, παίζω και διασκεδάστε,
ο,τι σας πίκρανε πολύ, για λίγο να ξεχάστε…

Ακολουθείστε το ρυθμό, χτυπάτε παλαμάκια  
και τραγουδείστε δυνατά, να φύγουν τα φαρμάκια.

Το μίσος μην αφήνεται να σας δηλητηριάζει,
όταν ακούει μουσική, φεύγει, γιατί τρομάζει!

Πολλούς σκοπούς με το βιολί, για όλους σας θα παίξω,
τις στενοχώριες της ζωής, αφήστε τες απέξω!
(Ζώνη Αρκαδίας, 1/3/2018). [Violin player by Dogan Art.]


ΑΥΤΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ

Αυτά τα μάτια σου τα μπλε και που δεν με πηγαίνουν,
παντού με τριγυρίζουνε, ελπίδες ανασταίνουν.

Μα ξέρω πώς από μακριά, πλέον θα τ’ αγναντεύω
και από τις δυο σου θάλασσες, αλλού θα ταξιδεύω.

Βαρκούλα είμαι που χάθηκε στη γαλανή ματιά σου
και βούλιαξε στ’ απύθμενα, νερά του έρωτά σου.

Αχ, και να γύριζα ξανά, στα φωτεινά παλάτια, 
εκείνα που αντίκριζα στα γαλανά σου μάτια!

(Ζώνη Αρκαδίας, 28/2/2018).


ΣΤΑ ΠΑΛΙΑ ΤΟΥΣ ΤΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ

Στα παλιά τους τα παπούτσια κάποιοι έχουνε γραμμένους,
όλους όσους τους ψηφίσαν, ζωντανούς και πεθαμένους.

Κοροϊδεύουνε τον κόσμο και στων παπουτσιών τις σόλες,
«γράψανε» τα όνειρά μας και τις πεθυμιές μας όλες.

Μα θα έρθουνε οι μέρες και θ’ αλλάξουν οι καιροί,
όσοι μας φερθήκαν σκάρτα, δεν θα είναι τυχεροί.

Στο κυνήγι θα τους πάρει, ο κοσμάκης και θα δουν,
στα «γραμμένα» τους παπούτσια, τι σημαίνει να πονούν!
(Ζώνη Αρκαδίας, 28/2/2018).
[«Backdoor boots», painting by Sarah L. Luginbill, 2006.]


Η «ΑΦΡΟΥΛΑ»

Από μικρή φαινότανε να είναι μέσα σ’ όλα.
μα ήξερε να φαίνεται πως ήταν «χαζοβιόλα».

Με πονηριά σκεφτότανε, βρισκόταν πάντα «μέσα»,
σε όλα και ο λόγος της ποτέ δεν είχε «μπέσα».

Πώς τα κατάφερνε απορείς, μα είχε πάντα τρόπο,
να μην πληρώνει τίποτα, να βγάζει και τον κόπο!

Αν δεν την καταλάβουνε, έτσι θα συνεχίσει,
όσοι την μυριστήκανε, την πλάτη έχουν γυρίσει.

Αυτό που ήθελ’ έγινε, των αλλωνών η γνώμη,
ουδόλως την ενδιέφερε, δεν έλεγε «συγγνώμη».

Αχ, πόσες τέτοιες βρίσκονται τριγύρω μας κυράδες,
που μας το παίζουν άξιες και θέλουν τεμενάδες.
(Ζώνη Αρκαδίας, 27/2/2018). [Πίνακας της Sheila Beddington.]


ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ

Κοιμήσου, κοριτσάκι μου, γερά θα σε κρατήσω,
στην αγκαλιά μου σε βαστώ, ποτέ δεν θα σ’ αφήσω.

Ακούω τα χτυποκάρδια σου, καρδούλα και ζωή μου,
ήρθες και φύγανε μεμιάς, οι ερημιές, παιδί μου.

Γλυκιά μου, όταν σε βαστώ, στον ώμο μου κοιμάσαι,
να ‘σαι, ψυχή μου, ήρεμη, τίποτε μην φοβάσαι.

Αχ και να καταλάβαινες, για μένα τι σημαίνεις,
έγινες όλη μου η ζωή, «το Φως της Οικουμένης»…
(Ζώνη Αρκαδίας, 26/2/2018).


ΟΤΑΝ ΣΒΗΝΕΙ ΜΙΑ ΑΓΑΠΗ

Κάποτε σ’ είχα αγαπήσει, 
ένιωθα όμορφα μαζί σου,
δεν μπόρεσ’ όμως να κρατήσει  
και μ’ έβγαλες απ’ τη ζωή σου.

Από εκείνη την Αγάπη,
τίποτε πια δεν έχει μείνει,
σαν να ‘φυγες από το σπίτι
κι η πόρτα πίσω σου να κλείνει.

Απομακρύνθηκες, σε χάνω,
δάκρυα μου έρχονται στα μάτια,
έφυγες κι έγινε η καρδιά μου,
στο έδαφος χίλια κομμάτια.

Κάθε που σβήνει μια Αγάπη,
ποιος φταίει πλέον δεν μετράει, 
σαν τρένο π’ άλλαξε πορεία
και σ’ άλλο δρομολόγιο πάει…
(Ζώνη Αρκαδίας, 26/2/2018). [«Secret Love», painting by Meenal Acharya.]


«ΘΕΕ ΜΟΥ!»

Αδιάφορα πώς να σταθώ στη φρίκη του πολέμου;
Πόσες φορές δεν φώναξα, με όσα είδα: «Θεέ μου!»

Ζούσανε πριν ειρηνικά, είχαν κι αυτοί πατρίδα,
μα όλα καταστράφηκαν και χάθηκε η ελπίδα.

Άνθρωποι. που τους βλέπετε, μη λυπηθείτε μόνο,
φωνάξτε σ’ όσους κυβερνούν, να πάψουνε τον φόνο,

παιδιών αθώων, γυναικών κι ανήμπορων γερόντων,
για χάρη επιδιώξεων κι ανόμων συμφερόντων…
(Ζώνη Αρκαδίας, 25/2/2018).


ΤΟ ΑΝΑΜΜΑ ΤΟΥ ΚΑΝΤΗΛΙΟΥ

Του καντηλιού το άναμμα
πόση μου δίνει ελπίδα,     
μέσα, θαρρώ, στη σκοτεινιά,
μια χαραμάδα είδα.

Μες στη σιωπή προσεύχομαι
κι ευχαριστίες λέω.
«Το γόνυ κλείνω ταπεινά»,
συγκινημένη κλαίω.

Είναι τα δάκρυα μου χαράς
της Θείας καλοσύνης 
και τ’ άναμμα του καντηλιού
μια πράξη ευγνωμοσύνης…
(Ζώνη Αρκαδίας, 25/2/2018).
[«Lighting a vigil-lamp», painting by Apostolos Geralis.]


ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ

Της ζωής το μονοπάτι, νοτισμένο απ’ τη βροχή,
πάρ’ το ήρεμα, διαβάτη, πήγαινε με προσοχή!

Από τα πεσμένα φύλλα, που τον δρόμο πλαισιώνουν,
να το ξέρεις πως βοριάδες, αν φυσήξουν, τα σηκώνουν.

Της ζωής το μονοπάτι, τι θα φέρει ποιος γνωρίζει;
Ίσως όσα προσδοκούμε, μα και ο,τι μας φοβίζει.

Θα τον πάρουμε το δρόμο, την πορεία να χαρούμε
κι όταν φτάσουμε στο τέρμα, τότε θα ξεκουραστούμε…

(Ζώνη Αρκαδίας, 24/2/2018).[«Autumn way», painting by Peter Barker.]


ΚΑΛΗΜΕΡΑ

Κουκουρίκου, κουκουρίκου,
αχ, αφεντικά ξυπνάτε!
Άντε έφτασε η ώρα,         
στις δουλειές σας για να πάτε.

Σας χτυπώ το παραθύρι
και λαλάω, σηκωθείτε!
ΚΑΛΗΜΕΡΑ με Αγάπη,
μεταξύ σας ευχηθείτε.

Άντε βγείτε απ’ το σπίτι,
δεν μ’ ακούτε που λαλάω;
Ήρθα για να σας ξυπνήσω
και στις κότες μου να πάω!
(Ζώνη Αρκαδίας, 23/2/2018).


Η ΠΟΛΥΘΡΟΝΑ

                                          Από την κούραση της μέρας, τούτο το βράδυ κάθισα                                            στης τζαμαρίας την πολυθρόνα κι όλα πίσω τ’ άφησα.

Θέλω για λίγο να διαβάσω, ν’ ακούσω ωραία μουσική,
μόνη να μείνω να ρεμβάσω και να μην είμαι βιαστική.

Αργά να φύγουνε οι ώρες κι εγώ να είμαι ακόμα εκεί.
Να κάθομαι στην πολυθρόνα, μ’ ένα βιβλίο και μουσική!
(Ζώνη Αρκαδίας, 23/2/2018). [Painting by Duncan Grant.]


ΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ ΤΩΝ ΜΑΤΙΩΝ ΣΟΥ

Το γαλάζιο των ματιών σου, θάλασσες και ουρανοί,
που γλυκά με ταξιδεύουν, καραβάκια, γερανοί.

Σε κοιτάζω, με τρελαίνεις, στο χαμόγελό σου λιώνω,
τίποτ’ άλλο δε γυρεύω, να σε βλέπω, θέλω, μόνο.

Το γαλάζιο σου το βλέμμα, ξέρω πώς δεν είναι ψέμα΄
της ελπίδας το αστέρι, στη ζωή μου έχει φέρει.
(* γερανοί = τα πουλιά).    (Ζώνη Αρκαδίας, 22/2/2018).[Red haired man with blue eyes, painting by Nina Jordan.]


ΜΙΑ ΓΛΑΣΤΡΑ

Μια γλάστρα στο παράθυρο
βάλε και άφησέ τη,
όποιος περνά να χαίρεται
εκεί που θα την βλέπει.

(Ζώνη Αρκαδίας, 21/2/2018).

 


ΚΥΛΑΕΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ

Περνούν οι ώρες, οι στιγμές μας,
χιλιάδες είναι οι ρωγμές μας.
Φεύγει ο χρόνος και κυλάει,
μέσα απ’ τα χέρια μας και πάει.

Απ’ τις παλάμες μας πώς τρέχει, 
κάθε λεπτό του σαν να βρέχει.
Τότε ανταμώνουμε και μόνο,
όταν μοιράζουμε τον χρόνο.

Φεύγει ο χρόνος σαν νεράκι,
που μας ξεδίψασε λιγάκι.
Το χέρι, φίλε, άπλωσέ μου,
λίγα λεπτά σου χάρισέ μου.

Στου ρολογιού, που σβιέται η ώρα
θα βρούμε τη δική μας χώρα,
στην αμμουδιά από μια κουκκίδα,
θα χτίσουμε μια νέα πατρίδα!

(Ζώνη Αρκαδίας, 21/2/2018).   [«TIME», painting by Markku Kassila.]


ΤΣΑΚΩΤΟΥΣ

Η πόρτα ανοίγει ξαφνικά και ο πατέρας μπαίνει,
με βιάση ο αγαπητικός της κοπελίτσας βγαίνει.

Το σκάει απ’ το παράθυρο, γιατί ξύλο θα φάει
κι είν’ άδικο, γιατί αυτός, την κοπελιά αγαπάει.

Τους έκανε όμως τσακωτούς του κοριτσιού ο κύρης
και θα του δείξει του «γαμπρού» ποιος είν’ ο νοικοκύρης!
(Ζώνη Αρκαδίας, 20/2/2018).  [A Buzzi Der Fliehende Liebhaber.]


ΜΕΡΕΣ  ΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ

Ήρθε η κυρα-Σαρακοστή και ας ετοιμαστούμε,
τα Άγια Πάθη του Χριστού για να υποδεχτούμε.

Νηστεία και κατάνυξη, με προσευχή και πίστη,
του καθενός μας η ζωή, με την ελπίδα εκτίστη,

πως θα ‘ρθει της Ανάστασης και της χαράς η ώρα
και ας ανηφορίζουμε, τον Γολγοθά μας τώρα.

Γι’ αυτό είναι η Σαρακοστή, καιρός να ετοιμαστούμε,
στο Αναστάσιμο το Φως, όλοι μας να λουστούμε!

(Ζώνη Αρκαδίας, 20/2/2018).


ΚΑΘΑΡΑ ΔΕΥΤΕΡΑ

Ήρθανε και τα Κούλουμα, η Καθαροδευτέρα,
πετάξετε χαρταετό, χαρείτε την ημέρα!

Βρεθείτε με τους φίλους σας, στη φύση διασκεδάστε,
είναι μια μέρα ξέχωρη και γιορτινά περάστε!

Αρχίζει η Σαρακοστή, το Πάσχα πλησιάζει,
η Άνοιξη που έρχεται, όλους μας ενθουσιάζει.

Χρόνια πολλά να έχετε, καλούμπα αμολείστε,
για σήμερα τα βάσανα, να ξεχαστούν αφήστε!

(Ζώνη Αρκαδίας, 19/2/2018).


ΧΟΡΕΨΤΕ ΚΟΠΕΛΙΕΣ

Μπείτε, κορίτσια στο χορό, με την ψυχή χαρείτε,
ένα λεβέντη σύντροφο, ψάξετε για να βρείτε.

Σήμερα, που ‘ναι Αποκριές, βγείτε και σεργιανείστε,
ξεχάσετε τα βάσανα και τη ζωή κερδίστε.

Τα πρόσωπά σας γελαστά, να λάμπει η ματιά σας,
μπείτε με κέφι στο χορό, να χαίρεται η καρδιά σας.

Χορέψετε οι κοπελιές, με νιους ανταμωθείτε
και όσες είστε τυχερές, το ταίρι σας θα βρείτε.

(Ζώνη Αρκαδίας, 18/2/2018).


ΘΛΙΜΜΕΝΟ ΚΟΡΙΤΣΙ

Κορίτσι μου, τι σκέφτεσαι, πες μου τι συλλογάσαι;
Τα νιάτα κοίτα να χαρείς και πάψε να λυπάσαι.

Σήκω και έξω πήγαινε, κάνε μια ωραία βόλτα,
τις στενοχώριες άφησε, πίσω σαν κλείσει η πόρτα.

Να ‘σαι με το χαμόγελο, στα ρόδινά σου χείλη
και στην καρδιά σου άσβεστο να καίει ένα καντήλι.

Το βλέμμα να ‘χεις φωτεινό, απ΄ την καρέκλα σήκω
και πες: «εγώ θα πάω στο φως, γιατί εκεί ανήκω!»
(Ζώνη Αρκαδίας, 17/2/2018). [Πίνακας του Παναγιώτη Μπελτέκου.]


ΣΤ’ ΑΔΕΙΑ ΧΩΡΙΑ

Σαν βλέπω πόρτες σφαλιστές και σπίτια ερειπωμένα,
τα παραθύρια τους κλειστά, σκαλιά χορταριασμένα…

θλίβομαι και ανησυχώ, γιατί σε λίγα χρόνια,
δεν θα ‘ρχονται στ’ άδεια χωριά, ούτε τα χελιδόνια.

Οι δρόμοι θα ‘ναι έρημοι, στις γειτονιές σκοτάδια
και μοναχά φαντάσματα θα τριγυρνούν τα βράδια.

Αν αγαπάτε τα χωριά, πατριώτες μου, ξυπνάτε,
συχνά να τα επισκέπτεστε, να μην τα λησμονάτε.

Είν’ η ερήμωση εδώ, τα πρώτα της σημάδια,
τη μαρτυράνε η σιωπή, τα πατρικά ρημάδια…
(Ζώνη Αρκαδίας, 16/2/2018).  [Painting by Francesco Mangialardi.]


ΜΙΑ ΔΥΝΑΤΗ ΠΑΤΡΙΔΑ

Κάποτε κάναμε όνειρα, να χτίσουμε παλάτια, 
μα ήρθε η κρίση κι έγιναν, όλα χίλια κομμάτια.

Έσβησε το χαμόγελο, απ’ ολονών τα χείλη,
εχθροί μας τώρα έγιναν κι οι παιδικοί μας φίλοι.

Αχ, να περάσει ο καιρός, να ‘ρθει ξανά η ελπίδα,
όλοι μαζί να χτίσουμε μια δυνατή πατρίδα.
(Ζώνη Αρκαδίας, 15/2/2018).


ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ

Τις νύχτες σαν κυκλοφορώ, όπου κι αν τριγυρίζω,
δίπλα στο προσκεφάλι σου, θα ‘ρχομαι να σ’ αγγίζω.

θα ψιθυρίζω «σ’ αγαπώ», μαζί σου θ’ ανασαίνω.
θα ‘μαι τα καρδιοχτύπια σου, στο είναι σου θα μπαίνω.

Όταν μακριά θα βρίσκομαι, στη σκέψη μου θα σ’ έχω,
να μη σε βλέπω για πολύ, καρδιά μου, δεν αντέχω.
(Ζώνη Αρκαδίας, 14/2/12018). [Walking in the rain, painting by Gleb Goloubetski.]


ΠΑΝΤΑ ΜΑΖΙ

Κοντά σου όταν βρίσκομαι
νιώθω να ξανανιώνω,
με ηρεμούν τα χάδια σου,     
μου διώχνουν κάθε πόνο.

Αγάπη μου, σε νοιάζομαι
και στο νερό που πίνω,
για σένανε, αν θα χρειαστεί
και τη ζωή μου δίνω.

Αν μ’ αρνηθείς, θε να χαθώ, 
να ξέρεις: θα πεθάνω.
Πάντα να είμαστε μαζί
είν’ η ευχή που κάνω.

(Ζώνη Αρκαδίας, 14/2/2018).  [Romantic couple painting – Template.net.]


Η ΜΥΓΔΑΛΙΤΣΑ   

Στη μυγδαλίτσα π’ άνθισε, θα γράψω και τραγούδια,
φέρνει στο καταχείμωνο, ελπίδα με λουλούδια.

Ανθοφορεί, στολίζεται και σαν νυφούλα μοιάζει,
δεν σκιάζεται για το χιονιά, το κρύο δεν τη νοιάζει.

Τη βλέπουμε, χαιρόμαστε, αγάλλεται η καρδιά μας,
η μυγδαλίτσα π’ άνθισε, στολίζει τα όνειρά μας. 

(Ζώνη Αρκαδίας, 12/2/2018).


ΜΕ ΣΕΝΑ

Όσο βρισκόμαστε μαζί και κάνουμε παρέα,
ο χρόνος να σταμάταγε, περνάμε τόσο ωραία!

Όταν το χέρι σου κρατώ και το σφυγμό σου νιώθω,
κομμάτια χίλια γίνομαι απ΄ τον μεγάλο πόθο.

Να κύλαγα στις φλέβες σου, ν’ ανάσαινα για σένα,
τα σώματά μας τα ιερά, να σμίγανε σε ένα.

Ακόμα κι αν στεκόμουνα, στο χείλος της αβύσσου, 
δίπλα σε σένα θα ένιωθα πουλί του Παραδείσου.
(Ζώνη Αρκαδίας, 10/2/2018).  [Couple in Love, painting by Richard Macneil.]


Η ΔΟΛΕΡΗ ΔΙΧΟΝΟΙΑ

Πατριώτες μου, χωρίς μυαλό στο άδειο μας κεφάλι,
αφήνουμε το διχασμό να μας χωρίσει πάλι.

Αντί να αγαπήσουμε, να έχουμε ομόνοια,
αφήνουμε να κυβερνά η δολερή διχόνοια,

Μας βάζουν να τρωγόμαστε, πάνε να μας διαλύσουν,
όσοι επιβουλεύονται οφέλη να κερδίσουν.

Ελάτε να μονοιάσουμε, το δίκιο μας να βρούμε,
αλλιώς μες στην πατρίδα μας σαν είλωτες θα ζούμε.
(Ζώνη Αρκαδίας, 9/2/2018). [Πίνακας του Joshaua Flint.]


ΚΑΛΗ ΤΣΙΚΝΟΠΕΜΠΤΗ

Ήρθε η Τσικνοπέμπτη, παντού ψητά μυρίζουν,
στις γειτονιές, χαρούμενες παρέες τριγυρίζουν.

Κρέατα και λαχανικά, ψήνουν για να τα φάνε,
κέφι, τραγούδι και χορό, οι Αποκριές ζητάνε.

Όλοι μαζί οι άνθρωποι, σαν φίλοι να βρεθούνε,
τούτες τις μέρες της γιορτής κι εχθροί ν’ αγαπηθούνε.

(Ζώνη Αρκαδίας, 8/2/2018).


ΤΑ ΚΟΥΛΟΥΡΙΑ

Μετράει στην παλάμη της, τα κέρματα, αν φτάνουν
και τον κουλουρτζή ρωτά: «Παιδί μου, πόσο κάνουν;»

«Πόσα σου βρίσκονται, γιαγιά;» εκείνος τη ρωτάει
και η γερόντισσα ξανά, τα χρήματα μετράει.

Βλέπει πως δεν της φτάνουνε, να πάρει ένα ψωμάκι
και φεύγει για το σπίτι της, πάλι χωρίς φαγάκι.

Μ’ ακούει να τη φωνάζουνε, ο κουλουρτζής πλησιάζει,
στα ροζιασμένα χέρια της, δυο απ’ τα κουλούρια βάζει.
(Ζώνη Αρκαδίας, 7/2/2018). [«One peso short», painting by John Austin Hanna.]


ΑΡΚΑΔΙΑ

Στης Αρκαδίας τα βουνά, τις πόλεις, τα χωριά της, 
στα γραφικά ξωκλήσια της, σαν στέκεται ο διαβάτης,
προσκυνητής ευλαβικός σε μέρη δοξασμένα,
σε χώματα ηρωικά, με αίμα ποτισμένα…

Εκπλήσσεται με των βουνών την ομορφιά τους τόσο, 
των ποταμών της τα νερά και των πηγών τη δρόσο.
Τα αρχαία της ευρήματα, που τόσα μαρτυράνε,
στο παρελθόν, σ’ ονειρικό ταξίδι θα τον πάνε.

Σ’ αυτή τη γη γεννήθηκαν σπουδαίοι Λογοτέχνες, 
της Μουσικής εκπρόσωποι και άλλοι Καλλιτέχνες,
που κι αν στα ξένα έκαναν, πράξη τα όνειρά τους, 
δεν λησμονήσανε ποτέ και τη γενέτειρά τους.

Εδώ ανδρώθηκαν παιδιά, καπεταναίοι γίναν 
και φέρανε τη λευτεριά, στην Ιστορία μείναν.
Είναι κι οι άνθρωποι οι απλοί, οι τωρινοί Αρκάδες, 
που με αγώνα συνεχή, περνούν τις Συμπληγάδες.

Θερμό το καλωσόρισμα σε κάθε σπιτικό τους, 
θα σε φιλέψουνε καφέ, νερό κι απ’ το γλυκό τους.
Στην Αρκαδία σαν βρεθείς, στις ομορφιές της Φύσης, 
ανάμνηση νοσταλγική, μες στην καρδιά θα χτίσεις…
(Ζώνη Αρκαδίας, 8/1/2016).


ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ

Την ομορφιά ν’ αναζητάς πάντοτε στη ζωή σου
και να μη βάζεις εύκολα, νεράκι στο κρασί σου.

Να ‘σαι ανυποχώρητος, με πίστη στις αρχές σου,
να μην φορτώνεις σ’ αλλουνούς τις όποιες ενοχές σου.

Μονάχος ο καθένας μας σηκώνει τον Σταυρό του,
είν’ η ζωή του πάλεμα με τον κακό εαυτό του.

(Ζώνη Αρκαδίας, 5/2/2018).


ΒΡΑΔΥΝΗ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ

Από μικρή μου άρεσε
βιβλία να διαβάζω
και τώρα που μεγάλωσα   
με τούτα διασκεδάζω.

Με ένα μυθιστόρημα
κι ένα ζεστό παρέα,
τούτο το βράδυ μου περνώ
ήσυχα και ωραία.

Οι στάλες πέφτουν της βροχής
σιγά στο παραθύρι
κι εγώ με το βιβλίο μου
στον καναπέ έχω γείρει.

Σε έναν κόσμο μαγικό
είμαι και ταξιδεύω,
τις ώρες μου τις βραδινές
άσκοπα δεν ξοδεύω.                                                 (Ζώνη Αρκαδίας, 4/2/2018).


ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

Από τη μια ως την άλλη σου άκρη, Μακεδόνες κατοικούν,
απογόνοι του Αλεξάνδρου, όπως όλα μαρτυρούν.

Τα βιβλία, τα μνημεία και οι άλλες οι πηγές,
πιστοποιούν, Μακεδονία, πως κομμάτι αμιγές

της Ελλάδας ήσουν πάντα κι ας δοκίμασαν εχθροί,
για το αντίθετο να πείσουν: αποδείχτηκαν σαθροί.

Ανιστόρητοι και φαύλοι, αναξιόπιστοι φαντάζουν,
«Ελλάδα η Μακεδονία», τα ευρήματα φωνάζουν.

Απ’ τη Βεργίνα και το Δίον ξεκινά η λαμπρή ιστορία,
κάθε πόλη και πολίχνη, μια ακόμη μαρτυρία.

Απ’ τη Φλώρινα ως τη Δράμα, απ’ την Καβάλα ως την Κοζάνη
κι από τη Θεσσαλονίκη μέχρι τ’ Άγιον Όρος φτάνει…
(ποίημα γραμμένο στην Ηλιούπολη, στις 8/2/1994).[Ο πίνακας της Θεσσαλονίκης, είναι της Ανδριάνας Καραμήτρου.]


ΟΙ ΑΝΘΙΣΜΕΝΕΣ ΜΥΓΔΑΛΙΕΣ ΣΤΗ ΖΩΝΗ

Υπέροχο το θέαμα, που συναντάς, διαβάτη’
ανθίσανε οι μυγδαλιές και πάλι στο Ζουνάτι.

Της Άνοιξης που έρχεται, μήνυμα σ’ όλους φέρνουν,
τ’ ανθάκια απ’ τα κλαδάκια τους, κατάφορτα που γέρνουν.(Ζώνη Αρκαδίας, 3/2/2018).


ΤΑ ΔΕΙΝΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Ο πόλεμος φέρνει δεινά, πείνα και στενοχώρια,
απ’ τους γονείς τους τα παιδιά, φεύγουν και ζούνε χώρια.

Νέοι και γέροι στη σειρά, στέκονται στα συσσίτια,
γιατί δεν έχουνε φαϊ, στα φτωχικά τους σπίτια.

Παίρνουν με ζύγι το ψωμί και ύστερα ανά δύο,
στέκονται γι’ άλλα αγαθά, για ώρες μες στο κρύο.

Ο κόσμος απ’ τις συμφορές, πολύ δεν θα αντέξει,
προσεύχεται για ειρήνευση και γρήγορα να φέξει.

Τα σχέδια των ισχυρών, τους συνετούς τρομάζουν,
γιατί μπροστά στα κέρδη τους, λαούς δεν λογαριάζουν.
(Ζώνη Αρκαδίας, 3/2/2018).[«The bread of the blockade», painting by Nikita Tsytsin.]


ΜΕ ΜΙΑ ΦΥΣΑΡΜΟΝΙΚΑ

Με μία φυσαρμόνικα, γλυκό σκοπό θα παίξω,
περνάει η αγάπη μου, για να τη δω, θα τρέξω.

Θέλω δυο λόγια να της πω, λίγο να της μιλήσω
και με τη φυσαρμόνικα, να της τα τραγουδήσω.

Ο έρωτας που αισθάνομαι, μέσα μου πλημμυρίζει,
στη σκέψη μου κυριαρχεί, πολύ με βασανίζει.

Και με τη φυσαρμόνικα, τραγούδι λυπημένο,
παίζω και είμαι ο δύστυχος, πουλί τραυματισμένο.

Αχ, πάρε με στα χέρια σου, χάιδεψε τις πληγές μου,
γίν’ έρωτά μου γιατρικό, λόγια αγάπης πες μου.
(Ζώνη Αρκαδίας, 2/2/2018).[«Harmonicas» by Artist Hall Grota.]


ΟΙ ΧΑΡΕΣ ΤΟΥ ΦΛΕΒΑΡΗ

Ήρθε ο Φλεβάρης φωτεινός και τις Απόκριες φέρνει,

την κάθε μας κακοκεφιά, με τις γιορτές του παίρνει.

Θα ’ρθει η Τσικνοπέμπτη, ο κόσμος να γλεντήσει,

του βασιλιά Καρνάβαλου, τ’ άρμα θ’ ακολουθήσει.

Του Έρωτα είναι η γιορτή, ο μήνας σαν μεσιάζει

και ξεκινά η Σαρακοστή, το Πάσχα πλησιάζει.

Θερμά υποδεχόμαστε τον χαρωπό Φλεβάρη,

για λίγο στην αναμελιά, μαζί του να μας πάρει.

(Ζώνη Αρκαδίας, 1/2/2018).


ΣΤΗ ΣΚΕΨΗ ΜΟΥ   

Είναι αργά για μένα να ερωτευτώ,  
δεν μπορώ κανέναν να εμπιστευτώ.

Μα στη σκέψη μου είσαι και μ’ απασχολείς,
στην καρδιά μου μπήκες, την πολιορκείς.

Μέσα στο χειμώνα και στην παγωνιά,
είναι σαν να βρήκα μια ζεστή γωνιά.                                  (Ζώνη Αρκαδίας, 30/1/2018).                                            [Painting by Bryce Cameron Liston.]


Η ΑΝΕΜΩΝΑ

Όταν ανθίζει στους αγρούς η ωραία ανεμώνα,
πως έρχεται, μας προμηνά. το τέλος του χειμώνα.

Τη βλέπεις και την χαίρεσαι, να βγαίνει απ’ το χώμα,
σαν πίνακας ζωγραφικής, γεμίζει ο τόπος χρώμα.

Στου Γεναριού το δειλινό, σαν ο Φλεβάρης φτάνει,
η ανεμώνα π’ άνθισε, ποδαρικό του κάνει…

(Ζώνη Αρκαδίας, 31/1/2018).


ΗΡΘΑΝ ΟΙ ΑΠΟΚΡΙΕΣ

Ήρθανε πάλι οι Αποκριές,
τα γλέντια αρχινάνε,
οι νεαροί κι οι κοπελιές,   
χορεύουν, τραγουδάνε.

Μαζεύονται στις γειτονιές,
για λίγο ξεφαντώνουν,
ξεχνάνε πίκρες, τους καημούς
και όσα τους πληγώνουν.

Κρασί θα πιουν απ’ το γλυκό,
ίσως και να μεθύσουν,
της Αποκριάς τα έθιμα
και φέτος θα κρατήσουν.                                    (Ζώνη Αρκαδίας, 28/1/2018).


Ο ΠΑΝΑΣ

Μέσα στα ελατόδασα ο Πάνας τριγυρνάει,
έχει τις Νύμφες συντροφιά, ολημερίς γλεντάει.

Από το Μαίναλο ψηλά, τριγύρω αγναντεύει,
ο Μύθος του και σήμερα, όλους μας γοητεύει.

Ο τραγοπόδαρος Θεός κι οι όμορφες Σειρήνες,
στης Αρκαδίας τα βουνά, γυρίζουνε για μήνες.

Κοντά σε λίμνες κάθονται, χορεύουν όλη μέρα, 
ο Πάνας δίνει το ρυθμό παίζοντας τη φλογέρα.

Είν’ η ζωή τους όνειρο, που χάνεται στο χρόνο
και ζωντανεύει σαν βρεθείς, στην Αρκαδία μόνο.
(Ζώνη Αρκαδίας, 27/1/2018).[«Dream of Arcadia», Denver Art Museum.]


Η «ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ»

Δυο μοναχοί γεμίζανε κάποια μπουκάλια οίνο,
«Μακάρι να ‘χω απ’ αυτά και συνεχώς να πίνω»,
λέει ο μεγαλύτερος από τους καλογέρους
και ο μικρός συμφώνησε: «Κάνει καλό στους γέρους!»

Μα ξαφνικά εγλίστρησε στου κελαριού τις σκάλες,
από τα χέρια του έφυγαν και σπάσαν οι μπουκάλες.
Κάτω εχύθη το κρασί και γέμισε ο τόπος,
που ώρες πριν καθάριζε, χαμένος πήγε ο κόπος.

Με λύπηση ο μοναχός κοιτάζει τα σπασμένα
κι αναρωτιέται μέσα του: «Γιατί, Θεέ, σε μένα;»
«Ω, Παναγιά μου Δέσποινα, καταστροφή μεγάλη!»
λέει ο άλλος μοναχός, κουνώντας το κεφάλι!
(Ζώνη Αρκαδίας, 27/1/2018).[«The catastrophe», 1892, painting by Eduardo vοn Crutzner, Milwaukee Art Museum Collection.]


ΣΤΟ ΚΑΤΑΧΕΙΜΩΝΟ

Μέσα στο καταχείμωνο, που πέφτει έξω χιόνι,
μαζεύεται η φαμελιά κοντά στο παραγώνι.

Το έστρωσε για τα καλά, χορεύουν οι νιφάδες,
στη θράκα ψήνουμε ψωμί, θα φάμε νοστιμάδες.

Θα πιούμε απ’ το καλό κρασί και χωρατά θα πούμε,
έξω στο δυνατό χιονιά δεν πρόκειται να βγούμε.

(Ζώνη Αρκαδίας, 25/1/2018).


ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ

Δεν παίζουν τώρα τα κορίτσια
με κούκλες και κουζινικά,
όλο τον χρόνο τους περνάνε
κρατώντας τάμπλετ, κινητά.

Μπάλα δεν παίζουνε τ’ αγόρια,
κλειστήκανε σε «φυλακές»,
δεν συναντιούνται στις αλάνες
μον’ σε σελίδες διαδικτυακές.

Οι κούκλες μπήκαν στα μπαούλα,
δεν τις κρατούν πια αγκαλιά
και τα παιδιά δεν παίζουν πλέον
έτσι όπως κάνανε παλιά…
(Ζώνη Αρκαδίας, 23/1/2018).[Children toys in a little girl room, painting by Mike Savad.]


ΣΤΗΝ ΠΑΓΩΝΙΑ

Μέσα στο χιόνι του χειμώνα, 
σε μια γωνίτσα μουρμουρίζουν,
στέκονται εκεί δυο αδελφάκια, 
από το κρύο τουρτουρίζουν.

Μήπως περάσει ένας διαβάτης, 
τα λυπηθεί και τα ελεήσει,
αλλιώς στο σπίτι τους θα πάνε
κι η πείνα θα τα ΄χει θερίσει.

Όσοι δεν ξέρουν από φτώχεια,
δεν έχουν νιώσει από στερήσεις,
πως να γνωρίζουν τι σημαίνει
χωρίς φαϊ να επιζήσεις…
(Ζώνη Αρκαδίας, 22/1/2018).   [Begging – Children at the glacis. ]


ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΓΕΥΜΑ

Μεσημεράκι Κυριακής, όλοι ας μαζευτούμε,
όσα έφτιαξε η νοικοκυρά, μ’ όρεξη να γευτούμε.

Είναι πολλές οι νοστιμιές επάνω στο τραπέζι,
γλυκόπιοτο έχει κρασί, ψωμί με πετιμέζι.

Γέμισε τε τα πιάτα σας, το φαγητό χαρείτε,
τσουγκρίστε τα ποτήρια σας, πολλές ευχές να πείτε.

Μεσημεράκι Κυριακής, η φαμελιά ενωμένη,
να βρίσκεται, να χαίρεται και να ‘ν’ αγαπημένη.

(Ζώνη Αρκαδίας, 21/1/2018).  [«Lunch time», painting by Gazarova Larisa.]


ΒΡΟΧΕΡΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ 

Άλλο ένα απόγευμα με μια ωραία βροχούλα,
ποτίζει όλα τα λούλουδα, νοτίζει την ψυχούλα.

Πόσοι, Θεέ μου, γίνανε οι άνυδροι ανθρώποι,
μοιάζουν σαν σπίτια σκοτεινά και ρημαγμένοι τόποι.

Πώς λαχταράνε μια βροχή να πέσει στο κορμί τους,
να ξαναπάρουνε ζωή οι κήποι στην ψυχή τους…


ΠΟΛΙΤΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ

Σε κράτος ευνομούμενο, σε δίκαιη Πολιτεία,
δεν θα γινόταν εύκολα η κάθε αγυρτεία.

Να διαφεντεύουν τις ζωές των πολιτών «ερήμην»
και ύστερα υποκριτικά να τους τιμούν «εις μνήμην».

Αυτοί που μας κατέστρεψαν, πάντα πάνω να βγαίνουν
αντί με ισόβια δεσμά στις φυλακές να μπαίνουν.

Φταίμε και μεις που άφρονες, ψηφίζουμε ανάξιους,
στο περιθώριο αφήνοντας τους συνετούς και άξιους.
(Ζώνη Αρκαδίας, 20/1/2018).


ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ

Στην αγορά ψωνίζουμε
φρούτα μέχρι λουλούδια,
διαλέγουμε λαχανικά
κι ένα σωρό καλούδια.

Γεμίζει το καλάθι μας
με όσα αγαπάμε
και σαν τελειώσουμε από κει
για καφεδάκι πάμε…
(Ζώνη Αρκαδίας, 19/1/2018).[«STORE FRONT HOBOKEN picking out fresh fruit», painting by MIKE SAVAD.]


ΕΡΩΤΟΣ ΕΝΘΥΜΗΜΑΤΑ

Δυο φίλες συναντήθηκαν να πουν τα μυστικά τους,
για τις κρυφές αγάπες τους, τα μύχια όνειρά τους.

Άνοιξε το μπαούλο της, η μία η κοπέλα
κι έβγαλε ενθυμήματα μέσα απ’ την κασέλα.

Γράμματα, δώρα, αρώματα, από μι’ Αγάπη φρούδα,
που πίκρα την εκέρασε, σαν το φιλί του Ιούδα.

Γρήγορα το κατάλαβε κι ο έρωτας εχάθη,
έμειναν μόνο ενθύμια στου σεντουκιού τα βάθη.
(Ζώνη Αρκαδίας, 16/1/2018).[«Convesation in the chest», painting by Batyukov Isaac Polievktovich.]


 ΖΩΗ ΣΚΛΗΡΗ 

Σε μια καλύβα φτωχική περνάει τη ζωή του,
δουλεύοντας ολημερίς να βγάζει το ψωμί του.

Σ’ ένα μικρό δωμάτιο έχει όλο το βιός του
και συντροφιά μοναδική είναι ο εαυτός του.

Σκληρό συντρόφι η φτώχεια του, η χειμωνιά αδελφή του
κι όταν αρχίζουν οι βροχές, πλακώνει η ψυχή του.

Σφίγγει τα δόντια και πικρές κουβέντες λεν τα χείλη
πως μια καλύτερη ζωή, η Μοίρα του οφείλει.
(Ζώνη Αρκαδίας, 17/1/2018).[«Cape Royds Inside Shackleton’s hut»]


ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΟΥ

Σ’ ένα τετράδιο πρόχειρο θα γράψω τα όνειρά μου,
όσα θέλω να γίνουνε, ο,τι έχω στην καρδιά μου.

Και ύστερα θα αγωνιστώ. για μένα να χαράξει,
κάποια απ’ όσα θέλησα για να τα κάνω πράξη.

Ξέρω πως είναι δύσκολο πολλά να καταφέρω,
ίσως ν’ απογοητευτώ, μπορεί και να υποφέρω.

Θα κάνω μια προσπάθεια, της εύνοιας μήπως τύχω
και κάποια απ’ τα όνειρα, που έκανα, πετύχω.
(Ζώνη Αρκαδίας, 14/1/2018).


ΜΙΑ ΓΛΑΣΤΡΑ ΣΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

Μια γλάστρα στο παράθυρο, ολάνθιστη κι ωραία,
στο δώματιό μου κόσμημα και μια καλή παρέα.

Σαν την κοιτάζω χαίρομαι και η καρδιά μου ανοίγει,
λες κι έρχεται η Άνοιξη, η χειμωνιά θα φύγει.

Είναι με τα ανθάκια της μια φωτεινή ελπίδα
και μήνυμα πως δε διαρκεί για πάντα η καταιγίδα.

Μια γλάστρα στο παράθυρο, το άρωμά της στέλνει,
σε όλο το δωμάτιο, ύμνο Απολλώνιο ψέλνει.

(Ζώνη Αρκαδίας, 15/1/2018).[«Behind the lace curtain», painting by Fusun Urkun.]


ΣΤΗ ΦΑΜΠΡΙΚΑ

Εργάζονται ώρες πολλές
και είναι αμαρτία,
κανείς δε νοιάζεται γι’ αυτές,
τις τρώει η ορθοστασία.

Μες σε συνθήκες δύσκολες
δουλεύουνε κι ιδρώνουν,
τα χέρια τους τα σίδερα
και οι φωτιές πληγώνουν.

Δεν κάνουν πλέον όνειρα,
για λίγα ευρώ δουλεύουν,
στα σπίτια τους με στέρηση,
δύσκολα τα βολεύουν.

Αν θέλουν κάτι να ευχηθούν,
σε κάτι να ελπίσουν,
είν’ μια καλύτερη ζωή
ν’ αξιωθούν να ζήσουν.
(Ζώνη Αρκαδίας, 13/1/2018).
[«The Munitions girls», England 1918, painting by Alexander Stanhope – Forbs.]


ΜΕ ΤΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ

Πέφτει μια όμορφη βροχή,
που όλα τα ξεπλένει,
μ’ ένα βιβλίο αναζητώ
τι έκανε η Ελένη,

που για αυτήν κινήσανε