ΣΥΝΤΟΜΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ / BRIEF LETTERS

ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΙΔΕΕΣ από τη ΖΑΧΑΡΟΥΛΑ ΓΑΪΤΑΝΑΚΗ, ΔΙΑΤΥΠΩΜΕΝΕΣ ΕΝ ΣΥΝΤΟΜΙΑ, ΣΑΝ ΤΙΤΙΒΙΣΜΑΤΑ. ΤΟΥ ΝΟΥ ΤΡΙΓΥΡΙΣΜΑΤΑ ΣΤΟ ΚΥΛΙΣΜΑ ΤΗΣ ΜΕΡΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ. ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ ΑΞΙΑ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΙΚΗ…    THOUGHTS AND IDEAS by ZACHAROULA GAITANAKI, IN BRIEF, LIKE TWITTERING.ΧΡΥΣΗ ΠΕΝΑred-line«Αυτή η προσπάθεια – η δημιουργία του ιστολογίου μου –  και η  συνεχής ενημέρωσή του, αν και είναι αρκετά κουραστική, γιατί εδώ στο χωριό δεν υπάρχουν τα μέσα και οι δυνατότητες για πολλά – πολλά πάνω στην τεχνολογία, είναι δε αρκετές και οι υπόλοιπες καθημερινές δουλειές που πρέπει να γίνουν, εντούτοις άνοιξε ένα μεγάλο παράθυρο προβολής για μένα και το έργο μου σε όλο τον  κόσμο. Ευχαριστώ τον Θεό γι’ αυτό. Είμαι και  θα είμαι πάντα ευγνώμων στον αδελφό μου Γιάννη , ο οποίος με βοήθησε  πρακτικά και ουσιαστικά σε όλο αυτό το ωραίο εγχείρημα.  Επίσης, στην υπόλοιπη οικογένειά μου για την συνεχή συμπαράστασή της, στους καλούς μου φίλους ποιητές και μη, σε κάθε επισκέπτη του ιστολογίου μου… Αυτόν τον δίαυλο «γνωριμίας» κι  επικοινωνίας που ανοίχτηκε, ας τον κρατήσουμε διάπλατα ανοιχτό όλοι μαζί. Σας ευχαριστώ από καρδιάς. » (Ζώνη,  Άνοιξη  του 2015).

«Ο καθένας με την Τέχνη του και την έμπνευσή του: ο Ποιητής με την πένα του θα γράψει στίχους, ο Συνθέτης θα τους ντύσει με την κατάλληλη μελωδία, ο Τραγουδιστής θα τους τραγουδήσει με την ωραία του φωνή και ο Ζωγράφος θα αποτυπώσει σ’ έναν πίνακα την ομορφιά και τα μηνύματά τους. Τι ευλογία  Everyone with his art and inspiration: the Poet with his pen will write verses, the Composer will clothe them with the appropriate tune, the Singer will sing them with his beautiful voice, the Painter will portray in his painting the beauty & their messages. What a blessing!


Και αυτή την ωραία εποχή, τα πουλάκια χρειάζονται την φροντίδα μας: λίγους σπόρους, καθαρό νεράκι, ένα μικρό σπιτάκι για να ξεκουραστούν λίγο…                    Don’t  forget to feed the birds this season. You can help them with food, water and a small nest on the trees. 

«Τι να πεις για ορισμένα άτομα, που ζουν τόσο βαθιά χωμένοι στον νοσηρό τους μικρόκοσμο, που δεν τους αγγίζει τίποτα. Σκληροί, αδίστακτοι και άκρως επικίνδυνοι για όλους είναι όσοι δεν έχουν αισθήματα για τους άλλους παρά μόνο για τον εαυτούλη τους.» (Ζώνη Αρκαδίας, 18 Ιουλίου 2018).

«Να θεωρούμε επιτυχία μας, όταν έχουμε έναν λαό τσακισμένο οικονομικά, κοινωνικά και ψυχικά, τότε κάτι δεν πάει καλά με την ερμηνεία που δίνουμε στις λέξεις αλλά και φανερώνεται πόσο έχουμε απομακρυνθεί από την σκληρή πραγματικότητα που βιώνει ο κόσμος. Πολιτικοί μακριά από τα βάσανα του κοσμάκη, σύντομα θα βρεθούν και οι ίδιοι σε άλλο πυλώνα άσκησης εξουσίας, μην τρέφουν αυταπάτες!» (Ζώνη Αρκαδίας, 19/7/2018).

«Έχουμε καταπληκτικά ταλέντα σε όλες τις μορφές της Τέχνης αλλά και της Επιστήμης. Ίσως ήρθε ο καιρός να τα αναδείξουμε και να τα στηρίξουμε για να γίνουν οι Πρεσβευτές της πατρίδας μας διεθνώς και να δείξουμε ότι υπάρχει και η άλλη Ελλάδα.» (Ζώνη Αρκαδίας, 18  Ιουλίου 2018).

«Αν το ελληνικό Κράτος στηρίξει τον πρωτογενή τομέα στη χώρα μας και την επιστροφή στα χωριά νέων ανθρώπων, η πατρίδα μας θα γνωρίσει μέρες οικονομικής Άνοιξης. Αλλά μάλλον δεν θέλουν κάτι τέτοιο να γίνει, γι’ αυτό και παίρνονται αποφάσεις που διώχνουν τον κόσμο από την ύπαιθρο και την αγροτική ενασχόληση.» (Ζώνη Αρκαδίας, 17/7/2018).

«Ο κακός άνθρωπος, όσο και να προσπαθήσεις, καλός δε γίνεται, πάντα θα ‘ναι σκάρτος, δυστυχώς!» (Ζώνη Αρκαδίας, 16 Ιουλίου 2018).

«Όσο – ως λαός – δεν προσγειωνόμαστε στην πραγματικότητα και δεν μπορούμε να μονοιάσουμε, προκοπή δεν πρόκειται να δούμε, γιατί η διχόνοια και το να ζούμε στον κόσμο μας, δεν οδηγούν ποτέ σε πρόοδο, μόνο θλίψεις και δεινά φέρνουν.» (Ζώνη Αρκαδίας, 15 Ιουλίου 2018).

«Πώς να μην είναι σπουδαίος ο Νίκος Καζαντζάκης, όταν έχει γράψει και πει τόσα σημαντικά πράγματα; Δεν είναι τούτη η διαπίστωσή του μία από τις πιο δυνατές ως μήνυμα ζωής; «Η λύση πάντα βρίσκεται μπροστά, ποτέ πίσω.» (Ζώνη Αρκαδίας, 14 Ιουλίου 2018).

¨Πόσα πολλά προβλήματα δημιουργούμε μόνοι μας ενώ θα μπορούσαμε απλά και χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια να λύσουμε καταστάσεις που μας δημιουργούν φόβο, άγχος και αγωνία.» (Ζώνη Αρκαδίας, 13/7/2018).

«Να εκτιμάμε αυτά που έχουμε και ας μην είναι τα πάντα. Τότε θα είμαστε ευτυχισμένοι!» (Ζώνη Αρκαδίας, 12 Ιουλίου 2018).

«Στη ζωή μου, γνώρισα μερικούς υπέροχους, έντιμους, σοβαρούς, φωτεινούς ανθρώπους, αλλά και άτομα βρόμικα, σκοτεινά, διεφθαρμένα, άφιλα και ξεπουλημένα στις μωροφιλοδοξίες τους και στην κενότητα της ύπαρξής τους. Τραγικές περιπτώσεις…» (Ζώνη Αρκαδίας, 11 Ιουλίου 2018).

«Όταν οι άνθρωποι μπορούν να ερωτεύονται με αυθορμητισμό και ειλικρίνεια, με αγνότητα και εσωτερική χαρά, έχουν ανακαλύψει της ευτυχίας το αγαθό. Ζούμε όμως σε έναν κόσμο με υποκρισία, συμφέρον, ψέματα και απίστευτη δυστυχία, που ακόμη και την ομορφιά της Αγάπης την μετατρέπει σε κάτι χυδαίο, άσχημο και σκοτεινό.» (Ζώνη Αρκαδίας, 10 Ιουλίου 2018).

«Όλοι οι άνθρωποι δεν μπορεί να είναι ευχαριστημένοι μαζί μας. Κάποιοι θα μας φθονούν, άλλοι θα μας συμπαθούν, κάποιοι τρίτοι ίσως να θέλουν το κακό μας. Να μάθουμε να τους ξεχωρίζουμε και να είμαστε δίκαιοι αλλά και προσεχτικοί με τον καθένα από αυτούς.» (Ζώνη Αρκαδίας, 9 Ιουλίου 2018).

«Για τη βλακεία κάποιων ανθρώπων, δεν μπορείς να κάνεις κάτι, γι’ αυτό είναι καλύτερα να μην τους έχεις στη ζωή σου, παρά ν’ ασχολείσαι μαζί τους, αφού δεν «φτιάχνουν» με τίποτα!» (Ζώνη Αρκαδίας, 8/7/2018).

«Το διάβασα σε κάποια ανάρτηση στο facebook και μου άρεσε: «Οι άνθρωποι είναι σαν τις μετοχές. Ορισμένοι, στο πέρασμα του χρόνου, ονομάζονται «σταθερές αξίες» και κάποιοι άλλοι «Πεταμένα λεφτά». (Ζώνη, 7/7/2018).

«Ο μεγαλύτερος θησαυρός για έναν άνθρωπο, είναι η υγεία του και μετά να έχει γύρω του καλούς, σωστούς συνοδοιπόρους – την οικογένειά του, φίλους και συνεργάτες – που θα κάνουν τη ζωή του φωτεινή, ήρεμη και χρήσιμη. Όλα τα άλλα είναι τα επιπλέον.» (Ζώνη Αρκαδίας, 6 Ιουλίου 2018).

«Είναι απίστευτη η αγένεια κάποιων ανθρώπων στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. Πιστεύουν ότι βρίζοντας και χυδαιολογώντας θα βγουν από πάνω ή έτσι θα λύσουν όλα τα προβλήματα της χώρας μας. Είναι ένα θλιβερό κατάντημα της διαδικτυακής εποχής μας.» (Ζώνη Αρκαδίας,  5/7/2018).

«Το καλοκαίρι και να είναι γύρω μας φανερωμένο, αν δεν το νοιώθουμε μέσα μας, τότε είναι σαν να μην ήρθε.» (Ζώνη Αρκαδίας, 4/7/2018).

«Πραγματικά, οι αχάριστοι άνθρωποι, όσα και να τους προσφέρεις, δεν χορταίνουν ποτέ!» (Ζώνη Αρκαδίας, 3  Ιουλίου 2018).

«Να νιώθετε ευγνωμοσύνη για τα ΟΧΙ που σας είπαν κάποιοι στη ζωή σας, γιατί αυτές οι αρνήσεις θα έγιναν η ώθηση να τα καταφέρετε καλύτερα με τις δικές σας δυνάμεις.» (Ζώνη Αρκαδίας, 2 Ιουλίου 2018).

«Αυτό το καλοκαίρι ν’ ανακαλύψουμε – πέρα από τα ωραία μέρη της Ελλάδας μας  – και τις δικές μας εσωτερικές ομορφιές. Κάπου ήσυχα και χαλαρά, να τα «πούμε» με τον εαυτό μας, να τον αγαπήσουμε και να τον τιμήσουμε όπως του πρέπει. Να βρεθούμε σε ένα φυσικό ησυχαστήριο, με ψυχή ανάλαφρη, βλέμμα καθάριο, μυαλό ανοιχτό και να επαναπροσδιορίσουμε τη ζωή μας, τις αξίες μας, τα όνειρά μας και το εσωτερικό μας προχώρημα.»  [Πηγάδι στη Μονή ΜΟΥΝΤΕ της Ικαρίας, φωτογραφία της κ. Στέλλας Ρούντα.] (Ζώνη Αρκαδίας, 1 Ιουλίου 2018). 


«Όταν γνωρίζουμε για πρώτη φορά έναν άλλο άνθρωπο, οφείλουμε να είμαστε ευγενικοί αλλά και προσεκτικοί ταυτόχρονα, μέχρι να καταλάβουμε που το πηγαίνει, όπως λέγανε οι παλιοί. Δεν είναι όλοι γύρω μας καλοί ή σαν εμάς και για να μην την πατήσουμε και βρεθούμε εκτεθειμένοι, για να μην μπλέξουμε άσχημα και να μην στενοχωρηθούμε στο τέλος, ας κρατάμε μικρό καλάθι στις προσδοκίες μας.» (Ζώνη Αρκαδίας, 30 Ιουνίου 2018).

«Μερικές φορές χρειάζεται», υποστηρίζει ο συγγραφέας Paulo Coelhio, «να γνωρίσετε όλον τον κόσμο για να καταλάβετε ότι ο θησαυρός είναι κρυμμένος στο δικό σας σπίτι.» (Ζώνη Αρκαδίας, 29 Ιουνίου 2018).

«Στα όσα φαιδρά συμβαίνουν το τελευταίο διάστημα στην πατρίδα μας, μόνη μας ασφαλιστική δικλείδα είναι η σύνεση.» (Ζώνη Αρκαδίας, 28/6/2018).

«Τα χωριά μας ερημώνουν, γιατί νέοι άνθρωποι δεν έρχονται να εγκατασταθούν, να κάνουν οικογένεια και να δουλέψουν σε αυτά. Θεωρούν υποτιμητικό να ζήσουν στην ελληνική επαρχία, δεν έχουν πολλές ανέσεις, αλλά δεν υπάρχουν και οι υποδομές που θα τους βοηθούσαν να έχουν μια καλύτερη ζωή σε ένα μικρό χωριό.» (Ζώνη Αρκαδίας, 27 Ιουνίου 2018).

«Ο ανίκανος άνθρωπος, δε γίνεται ικανός με τίποτα. Είναι χαμένος κόπος και να προσπαθήσεις να τον διορθώσεις.» (Ζώνη Αρκαδίας, 26/6/2018).

«Κάποιοι -κυρίως τοπικής εμβέλειας – «άρχοντες» είναι τόσο πολύ κολλημένοι στην «καρέκλα» τους και έχουν τόσο απλωθεί στης εξουσίας τους τα μεγαλεία, που έχουν μετατρέψει το αξίωμά τους σε «καναπέ» και την έχουν για τα καλά αράξει εκεί. Χωρίς ντροπή!» (Ζώνη Αρκαδίας, 25 Ιουνίου 2018).

«Οι κακόβουλοι άνθρωποι είναι αξιολύπητοι!» (Ζώνη Αρκαδίας, 24/6/2018).

«Πόση ανοχή να δείξει κάποιος σε ένα άτομο που δεν αξίζει, γιατί πάνω απ’ όλα είναι ανήθικο και μετά ανίκανο;» (Ζώνη Αρκαδίας, 23 Ιουνίου 2018).

«Η ΖΗΛΕΙΑ συνήθως κρύβει μέσα της ανασφάλειες.» (Ζώνη, 22/6/2018).

«Όταν κάποιος σε κατηγορεί ότι κάνεις μόνο ο,τι θέλεις εσύ», υποστηρίζει ο Μανώλης Δουκίδης, «επί της ουσίας εννοεί ότι δεν κάνεις ο,τι θέλει αυτός.» (Ζώνη Αρκαδίας, 21 Ιουνίου 2018).

«Πυθαγόρα διαχρονική ρήση: «Να θεωρείς μεγάλη μόρφωση εκείνη που θα σου δώσει την υπομονή να υποφέρεις την αμορφωσιά.»  Γιατί κυκλοφορεί πολύ τέτοια γύρω μας, δυστυχώς!» (Ζώνη Αρκαδίας, 20/6/2018).

«Ο William Shakespeare είχε σοφά διαπιστώσει πως «Τον αχάριστο άνθρωπο, όταν τον καθίσεις στον ώμο σου, θα  προσπαθήσει ν’ ανέβει στο κεφάλι σου.» Μήπως δεν την έχουμε πατήσει όλοι μας με κάτι τέτοια άτομα; Αγνώμονες και ασύδοτοι, ανελέητοι και χωρίς φραγμό, μόνο για πάρτη τους νοιάζονται και οι άλλοι άνθρωποι»να πάνε να πνιγούν».  (Ζώνη Αρκαδίας,  19/6/2018).

«Ν’ ΑΝΟΙΞΟΥΜΕ ΕΝΑ ΝΕΟ ΔΡΟΜΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ… Πώς έφτασε η Ελλάδα μας σ’ αυτά τα χάλια; Ποιοι φταίνε γι’ αυτό; Πολίτες και πολιτικοί; Η ασυδοσία και οι αλόγιστες πολιτικές παροχών; Η κοροϊδία και η δημιουργία μίας επίπλαστης ευμάρειας, που ούτε ήταν συμβατή με τον δικό μας τρόπο ζωής, μήτε μπορούσε η οικονομία μας να σηκώσει; Το ότι οι περισσότεροι Έλληνες, τελειώνοντας την βασική εκπαίδευση ή τις σπουδές τους, ήθελαν να διοριστούν στο δημόσιο; Μήπως έφταιξε ότι εγκαταλείφθηκε η καλλιέργεια της γης, η κτηνοτροφία και η αλιεία; Ότι ερήμωσε η ύπαιθρος και δημιουργήθηκαν μεγάλες πόλεις, που «εγκλώβισαν» τους ανθρώπους σε έναν τρόπο σύγχρονης ζωής όχι κατ’ ανάγκη υγιεινό και όμορφο; Μήπως έφταιξε ότι συνηθίσαμε να κάνουμε μία ζωή που ξεπερνούσε τις δυνατότητές μας, στηριζόμενη σε δάνεια, δανεικά κι αγύριστα; Πάψαμε να παράγουμε, από προϊόντα για να ζήσουμε μέχρι ιδέες και πολιτισμό. Φτάσαμε να εισάγουμε λεμόνια από την Τουρκία, λάδι από την Ισπανία, μούστο από την Χιλή! Έγινε όλη η χώρα ένα «Ωχ αδελφέ, τι με νοιάζει εμένα γι’ αυτό και για κείνο, εγώ να περνάω καλά»! Αντί να σκεφτόμαστε το «ΕΜΕΙΣ», στραφήκαμε αυτοκαταστροφικά στο «ΜΟΝΟΝ ΕΓΩ»! Αυτό μας τσάκισε, γιατί μόνος του κάποιος, ελάχιστα μπορεί να πετύχει, πράγματα ήσσονος αξίας και εφήμερης διάρκειας. Τώρα τι; Είμαστε πια στον πάτο του βαρελιού. Δεν μας σέβεται και δεν μας υπολογίζει κανείς. Μείναμε χωρίς φίλους ή έστω κάποιους συμπαθούντες μας. Το καταλαβαίνουμε όλοι μας, ότι θα είναι πολύ δύσκολο να σηκώσουμε κεφάλι. Το χρέος μας είναι τόσο μεγάλο που δεν ελέγχεται και δεν μειώνεται κόβοντας συντάξεις και μισθούς. Οι άνθρωποι έχουν φτάσει στα όριά τους, δεν πάει άλλο με τις περικοπές και τους φόρους. Χρειάζεται ένα νέο μοντέλο ανάπτυξης και προοπτικής, με σεβασμό στον εργαζόμενο αλλά και στον απόμαχο του μόχθου. Πώς θα τα καταφέρουμε να βγούμε από αυτόν τον φαύλο κύκλο; Είναι δύσκολο πολύ. Γι’ αυτό, τέρμα ο εφησυχασμός, το χουζούρι στον καναπέ. Να πάψουμε να είμαστε απλοί θεατές των εξελίξεων παρακολουθώντας τες από τους δέκτες της τηλεόρασής μας. Να σταματήσουμε και τις ολοήμερες «φραπεδιές» στις καφετέριες. ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΕΝΕΡΓΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ, εθελοντές διασώστες της πατρίδας μας. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία ν’ απουσιάσουμε από αυτό το προσκλητήριο ευθύνης. Οι πνευματικοί άνθρωποι, οι Επιστήμονες και η Ιεραρχία της Εκκλησίας μας οφείλουν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους, γιατί μέχρι σήμερα – εκτός ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων – σιωπούν ή αδυνατούν να αρθρώσουν πειστικό και χρήσιμο λόγο. Όπως ο καθένας μας μπορεί, ας επιστρατευτεί τώρα για την επιτυχία αυτού του σκοπού. Αυτό θα γίνει το όραμά μας: ΝΑ ΣΩΘΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ! Όλοι μαζί, μονοιασμένοι και ψυχωμένοι, να πετύχουμε αυτό που δικαιούμαστε: τον σεβασμό όλων των άλλων Κρατών για την πατρίδα μας. Να δημιουργήσουμε τη νέα, δυνατή, αξιοπρεπή και σπουδαία Ελλάδα. Που πρώτα απ’ όλους θα την σεβόμαστε, θα την φροντίζουμε και θα την αγαπάμε εμείς. Αυτό που δεν κάναμε όλοι μέχρι σήμερα. Τι λέτε;» (Ζώνη Αρκαδίας, 18/6/2018). [«New road», painting by Tom Hughes.]

«Πόσο σωστός ήταν ο Κώστας Βάρναλης όταν έλεγε ότι: «Δεν άργησα να αντιληφθώ ότι και για τους ποιητές ισχύει αυτό εδώ, ότι δηλαδή δεν δημιουργούν με τη σοφία, αλλά με κάποιο φυσικό χάρισμα, με κάποια έμπνευση ανάλογη μ’ εκείνη των μάντεων και των χρησμωδών… Με τα μάτια των στίχων μάς λυτρώνουν από τα δεσμά της ματαιότητας. Αφτοί δίνουν αιωνιότητα σ’ ότι αγγίσουνε με την πνοή τους. Χάρη σ’ αφτούς ο κόσμος γίνεται καλύτερος και βασιλέβουνε στη γης η ψυχή κι ο Θεός!» Ναι, οι Ποιητές μπορούν να κάνουν τον Κόσμο καλύτερο, αρκεί να μην σιωπούν τις ώρες που πρέπει να μπουν μπροστά ως Οδηγοί των απλών ανθρώπων που δοκιμάζονται στο καμίνι της ζωής.» (Ζώνη Αρκαδίας,  17 Ιουνίου 2018).

«Το facebook είναι ένα μεγάλο χωνευτήρι ψυχών. Πολλοί άνθρωποι συμμετέχουν σε αυτό αλλά δεν είναι όλοι εντάξει από πλευράς ηθικής και ψυχικής υγείας. Όσοι το βλέπουμε σαν έναν ωραίο τρόπο επικοινωνίας, ας κρατάμε το μέτρο και ας χαιρόμαστε με τα καλά που μας προσφέρει. Σε κάθε περίπτωση, πρέπει όλοι μας να στεκόμαστε στο ύψος μας. Να έχουμε συναίσθηση της ηλικίας μας και να σεβόμαστε τους εαυτούς μας και τις οικογένειές μας. Να προσέχουμε πολύ πώς εκφραζόμαστε απέναντι στους διαδικτυακούς μας φίλους, τι σχόλια κάνουμε γι’ αυτούς, ώστε να υπάρχει ένα επίπεδο και μία ποιότητα στην επικοινωνία μας. Όλα όσα σκεφτόμαστε, δεν πρέπει πάντα να βλέπουν το φως της δημοσιότητας, γιατί συχνά μας εκθέτουν σε όσους μας διαβάζουν και τους κάνουμε να μας λυπούνται, γιατί γελοιοποιούμαστε. Και σε τελευταία ανάλυση, αν κάποιος επιθυμεί το διαδικτυακό ηθικό του κατηφόρισμα, θα κάνει τη διαδρομή μόνος του ή τουλάχιστον –σε ο,τι αφορά εμένα- όχι μαζί μου!» (Ζώνη, 16/6/2018).

«Πραγματικά, το ΧΡΗΜΑ, όταν μπαίνει στη μέση και κατευθύνει τα λόγια μας, τις πράξεις μας,  τη ζωή μας όλη, μας κάνει να χάνουμε κάθε αξία και τιμή.» (Ζώνη Αρκαδίας, 15 Ιουνίου 2018).

«Το αντίθετο του θάρρους στην κοινωνία μας», κατά τον Rollo May, «δεν είναι η δειλία, είναι το βόλεμα.» (Ζώνη Αρκαδίας, 14/6/2018).

«Αυτοί που θέλουν τους νέους ανθρώπους, μαριονέτες και απαξιωμένους από το κοινωνικό γίγνεσθαι, είναι όχι απλά επικίνδυνοι αλλά κάτι παραπάνω από αυτό: εγκληματίες!» (Ζώνη Αρκαδίας, 13 Ιουνίου 2018).

«Οι σύγχρονοι Έλληνες έχουν απίστευτες ικανότητες, πολλά ταλέντα, γνώσεις και αξιοσύνη. Δεν τους ταιριάζει η «απουσία», ο καναπές, η αδιαφορία για όλα. Ας δείξουμε τι αξίζουμε, για να πάψουμε να είμαστε τα κακά παιδιά της Ευρώπης και ο περίγελος του Κόσμου.» (Ζώνη Αρκαδίας, 12/6/2018).

«Στην ασχήμια που κατακλύζει καθημερινά την ενημέρωση και την ψυχαγωγία μας, που πάει να μπει στη ζωή μας και να την κυριεύσει, απαντήστε με Ομορφιά, Φως, Χαμόγελο και Εσωτερική Χαρά. Αντισταθείτε στην Ευτέλεια «των γυμνών πισινών», που ονομάστηκε ευκαιριακά πρόοδος αλλά προκαλεί αηδία και φανερώνει μεγάλο ξεπεσμό κάθε ανθρώπου που πιστεύει ότι με αυτόν τον τρόπο θα γίνει κοινωνικά αποδεκτός. Γίνεται απλά χυδαίος, γελοίος και  στα μάτια μας αξιολύπητος…» (Ζώνη Αρκαδίας, 11 Ιουνίου 2018).

«Η προστασία της φύσης και του περιβάλλοντος στη χώρα μας, οφείλει να είναι – αυτή την εποχή με τις ζέστες – πρώτη προτεραιότητα για όλους μας. Και ένα δέντρο να καεί από πυρκαγιά, ζημιωμένοι θα βγούμε. Ας είμαστε, λοιπόν, σε επιφυλακή!» (Ζώνη Αρκαδίας, 10 Ιουνίου 2018).

«Μέχρι πριν μερικά χρόνια, τότε που ήμουν στην εφηβεία μου (πριν 35 περίπου χρόνια), οι άνθρωποι διασκέδαζαν με την καρδιά τους πηγαίνοντας σε κάποιο πανηγύρι ή τοπική γιορτή. Έτρωγαν, χόρευαν, συναντούσαν συγγενείς και φίλους, γελούσαν και απολάμβαναν αυτά τα ανταμώματα. Με την πάροδο του χρόνου, έχασαν το χρώμα τους και έγιναν «μία ακόμα εκδήλωση» στις τόσες. Προκάλεσαν κορεσμό και ο κόσμος άρχισε να απομακρύνεται. Όσοι πήγαιναν, δεν χαίρονταν όπως παλιά. Ήρθε και η οικονομική κρίση στην Ελλάδα και ισοπέδωσε τα πάντα. Τώρα και όσοι θέλουν, αδυνατούν – στην πλειονότητά τους – να πάνε, γιατί δεν έχουν χρήματα να ξοδέψουν. Από την άλλη, έπαψαν να είναι παραδοσιακά αυτά τα τοπικά πανηγύρια, αφού τα αυθεντικά δημοτικά τραγούδια αντικαταστάθηκαν από κάτι βλαχοτράγουδα με φαιδρούς στίχους του τύπου: «Τα κορίτσια, μπάρμπα, θέλουνε παντρειά, / θέλουν από κείνο που ‘χουν τα παιδιά!» και αντί για τους λεβέντικους ελληνικούς χορούς, βλέπεις κάτι ομάδες ανθρώπων να σέρνουν τα πόδια τους, χωρίς σωστό βηματισμό, φορώντας οι άντρες κάτι άθλιες σαγιονάρες ή οι γυναίκες παπούτσια με δωδεκάποντο τακούνι, που σε κάνουν να σκέφτεσαι ότι «τώρα θα σωριαστεί αυτή, να σπάσει κάνα πόδι να τρέχει για γύψο και πατερίτσες»… Ξεφτιλίκια!» [«Πανηγύρι»,πίνακας είναι του Άγγελου Κουγιουμτζή.] (Ζώνη Αρκαδίας, 9/6/2018). 

«Μακάρι να μπορούσαμε ν’ αγοράσουμε με χρήματα, από κάποιο κατάστημα, την Ευγένεια, την Καλοσύνη, τον Σεβασμό, την Τιμιότητα, την Ηθική. Δυστυχώς δεν πουλιούνται πουθενά…» (Ζώνη Αρκαδίας, 8 Ιουνίου 2018).

«Θλίβεσαι κάποιες φορές, όταν βλέπεις ότι στις μικρές κοινωνίες π.χ. ενός χωριού ή μιας γειτονιάς, αν υπήρχε Σεβασμός, Ειλικρίνεια, Συνεργασία και Ομόνοια, θα μπορούσαν να γίνουν πολλά περισσότερα πράγματα ΜΑΖΙ από όσα προσπαθεί να κάνει κάποιος μόνος του.» (Ζώνη Αρκαδίας, 7/6/2018).

«Είναι ποτέ δυνατόν ένας μίζερος άνθρωπος να χαρεί τη ζωή; Όχι μόνον αυτό δεν συμβαίνει, αλλά κάνει και τους γύρω του να μην αισθάνονται όμορφα με την γκρίνια του.» (Ζώνη Αρκαδίας, 6 Ιουνίου 2018).

«Όταν έρχεται το καλοκαίρι και ανεβαίνει η θερμοκρασία, πάντα υπάρχει ο κίνδυνος μιας πυρκαγιάς στο δάσος, που μπορεί να καταστρέψει όχι μόνο τα δέντρα και τα ζώα που ζουν εκεί, αλλά να γίνει αιτία να καταστραφούν σπίτια ή να χάσουν τη ζωή τους και  άνθρωποι. Ας είμαστε σε εγρήγορση και ας λάβουμε μέτρα προστασίας πριν είναι αργά.» (Ζώνη Αρκαδίας, 5/6/2018).

«Πόσοι αγνώμονες άνθρωποι υπάρχουν γύρω μας! Σου προκαλεί μεγάλη εντύπωση ότι δεν ευχαριστιούνται με τίποτα, χρυσούς να τους κάνεις. Και κατά έναν περίεργο τρόπο, η ζωή τους τα έχει δώσει όλα σε αφθονία. Αλλά θεωρούν ότι δεν έχουν ποτέ αρκετά. Τι να πούνε και άλλοι που στερούνται ακόμα και τα βασικά για την επιβίωσή τους.» (Ζώνη Αρκαδίας,  4/6/2018).

«Να μία σοφή προτροπή από τον Νομπελίστα ποιητή μας Οδυσσέα Ελύτη: «Αλλά κάτεχε, ότι μονάχα εκείνος που παλεύει το σκοτάδι μέσα του, θα ‘χει μεθαύριο μερτικό δικό του στον ήλιο.» (Ζώνη Αρκαδίας, 3/6/2018).

«Δεν πρέπει κάποιος να τα παρατάει ποτέ αν θέλει να φτάσει κάπου, να πετύχει τον στόχο που έχει βάλει. Να κοιτάει μπροστά και να κάνει το καλύτερο που μπορεί με βάση τις δυνάμεις του.» (Ζώνη Αρκαδίας, 2/6/2018).

«Έχετε παρατηρήσει τους ανθρώπους που περιμένουν σε μια διάβαση πεζών να ανάψει το πράσινο φανάρι γι’ αυτούς για να περάσουν απέναντι; Δεν επικοινωνούν μεταξύ τους εκτός κι αν γνωρίζονται, είναι ο καθένας στον κόσμο του και απλά περιμένει, αδιάφορος για ποιοι άλλοι είναι δίπλα του και τι κάνουν. Όμως έτσι τίποτε καλό δε βγαίνει. Ίσως να ζυγώνει ο καιρός, που θα χρειαστεί να παλέψουμε για να δούμε την αυγή ενός νέου πολιτισμού, που οι άνθρωποι θα ζούνε με Ειρήνη, Ασφάλεια, Συνεργασία, Ισότητα, Σεβασμό ο ένας στις ιδέες και στα πιστεύω του άλλου. Που θα αγαπάμε την Φύση και θα προστατεύουμε το περιβάλλον, που η Ομορφιά στα λόγια μας και στα έργα μας θ’ αντικαταστήσει την Ασχήμια, την Αγένεια,  την Κακία και την Διαφθορά… Που θα νοιαζόμαστε για το ποιοι συνάνθρωποί μας βαδίζουν μαζί μας ή βρίσκονται δίπλα μας σε μια διάβαση πεζών μιας πολύβουης πόλης…» [Painting by Jennifer Diehl.] (Ζώνη Αρκαδίας, 1 Ιουνίου 2018).


«Ας καθίσουμε λίγο να σκεφτούμε τι γίνεται γύρω μας, στη χώρα μας και στον Κόσμο μας. Τι ρόλο παίζουν οι πολιτικοί που κρατάνε στα χέρια τους τις ζωές μας και τις τύχες μας. Ας κάνουμε και αναπόφευκτες συγκρίσεις με τις συμπεριφορές κάποιων Κυβερνητών του παρελθόντος, όπως ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο οποίος είχε πει: «Αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν.» (Ζώνη Αρκαδίας, 31 Μαϊου 2018).

«Όταν βλέπεις ότι κάτι που θέλεις να γίνει δεν είναι τώρα εφικτό, όταν είναι πολλά τα εμπόδια που παρουσιάζονται μπρος σου και σε απομακρύνουν από τον στόχο σου, μην το βάλεις κάτω. ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΙΣ ΞΑΝΑ! Αυτό είναι το πιο σπουδαίο!» (Ζώνη Αρκαδίας, 30 Μαϊου 2018).

«Να υποστηρίζεις» δίδασκε ο Κομφούκιος, «αυτό που είναι δίκαιο και όχι αυτό που σε συμφέρει. Αυτό ονομάζεται γενναιότητα.» Ποιος το κάνει όμως αυτό;» (Ζώνη Αρκαδίας, 29 Μαϊου 2018).

«Αυτοί που χρησιμοποιούν την ΠΟΝΗΡΙΑ για να επικρατήσουν έναντι των άλλων, θα την πατήσουν κάποια στιγμή και μάλιστα με τον χειρότερο τρόπο.» (Ζώνη Αρκαδίας, 28 Μαϊου 2018).

«Ήλιος, καθαρές θάλασσες, απίστευτα όμορφη φύση, καταπληκτικοί άνθρωποι: αυτός είναι ο πραγματικός πλούτος της Ελλάδας και δεν μπορεί κάποιος ξένος να τον αγοράσει όσα χρήματα κι αν δώσει, όσα Μνημόνια κι αν μας επιβάλλει. Όποιος δεν θέλει να το καταλάβει αυτό, θα το διαπιστώσει σύντομα, γιατί η χώρα μας και ο λαός μας είναι μοναδικοί.» (Ζώνη Αρκαδίας, 27/5/2018).

«Θες από κάπου να πιαστείς καθώς τα προβλήματα δεν λένε να τελειώσουν και το μόνο που σου μένει, που σου δίνει δύναμη και αντοχή είναι η ΠΙΣΤΗ σου. Αφήνεσαι στα Χέρια του Θεού και γαληνεύεις…» (Ζώνη Αρκαδίας, 26/5/2018).

«Όσο ισχύουν στον κόσμο μας ανισότητες, δεν θα βρούμε ποτέ την χαρά της αρμονικής συνύπαρξης.» (Ζώνη Αρκαδίας, 25 Μαϊου 2018).

«Για ανθρώπους που δεν αξίζουν, μην σπαταλάτε ούτε τα λόγια σας, ούτε καν ένα βλέμμα σας, γιατί το παίρνουν πάνω τους.» (Ζώνη Αρκαδίας, 24/5/2018).

Ο Πυθαγόρας είχε πει ότι «Το γέλιο αποκαλύπτει τον χαρακτήρα κάθε ανθρώπου κατά τρόπο αλάνθαστο. Καμιά προσποίηση δεν μπορεί να ομορφύνει το γέλιο ενός κακού ανθρώπου.» (Ζώνη Αρκαδίας, 23 Μαϊου 2018).

«Να μην τα ξεπουλήσουμε και όλα σε αυτή τη δύσμοιρη πατρίδα! Κάπου να πούμε: «Ως εδώ!» Δεν είναι όλα με κάποια τιμή επάνω για να περιμένουν τους επίδοξους αγοραστές τους.» (Ζώνη Αρκαδίας, 22/5/2018).

«Ναι μεν ο άνθρωπος δεν μπορεί να ξεφύγει από αυτό που του είναι γραμμένο, αλλά μπορεί, κάποιες φορές, να αλλάξει την κακή του Μοίρα, αν κινηθεί συνετά και με πίστη σε αυτό που κάνει.» (Ζώνη Αρκαδίας, 21 Μαϊου 2018).

«Ο σεμνός και σπουδαίος ηθοποιός μας Θανάσης Βέγγος είχε πει: «Κάποιος που είναι ειλικρινής και ευθύς, δεν μπορεί να έχει πολλούς φίλους. Θα έχει όμως πάντα τους πιο σωστούς.» Ποιος ντόμπρος άνθρωπος μπορεί να διαφωνήσει με αυτή τη σοφή διαπίστωσή του;» (Ζώνη Αρκαδίας, 20/5/2018).  

«Οι Έλληνες – στην πλειονότητά τους – αντιμετωπίζουν μεγάλα οικονομικά προβλήματα. Οι περισσότεροι προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα με αξιοπρέπεια, αλλά η κρίση συνεχίζεται και η κατάσταση δεν βελτιώνεται. Ευημερούν κάποιοι αριθμοί και στατιστικές, όχι οι άνθρωποι. Αρκετοί νέοι μας φεύγουν στο εξωτερικό – όχι ότι και εκεί τα πράγματα είναι μαγικά – άλλοι μένουν στην πατρίδα μας και προσπαθούν να σταθούν στα πόδια τους. Υπάρχουν και κάποιοι που δεν «ιδρώνουν» ιδιαίτερα, αλλά θέλω να πιστεύω ότι είναι μειοψηφία μεταξύ των καλών παιδιών μας. Να μη γενικεύουμε ότι όλοι οι νέοι είναι τεμπέληδες, περνούν τη μέρα τους στις καφετέριες, είναι αγενείς κλπ. Είναι καλύτεροι από κάτι μεγάλους, που το παίζουν σπουδαίοι και σωτήρες αλλά είναι «φελλοί» και ανθρωπάκια. Επικίνδυνοι και μοιραίοι…» (Ζώνη, 19/5/2018).

«Ο προσδιορισμός «ΚΑΛΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ» ίσως θα έπρεπε να τεθεί ξανά σε… διαβούλευση! Γιατί συμβαίνουν τρομερά πράγματα από κάποιους που αξιώνουν να λέγονται έτσι.» (Ζώνη Αρκαδίας,  18 Μαϊου 2018).

«Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι, που την λέξη ΚΑΛΟΣΥΝΗ, ούτε καν την έχουν ακουστά. Πώς να την δείξουν στους άλλους γύρω τους; Μην έχουμε απαιτήσεις.» (Ζώνη Αρκαδίας, 17 Μαϊου 2018).

«Πολύ ωραίο αυτό που διάβασα κάπου στο Διαδίκτυο: «Πριν μιλήσεις, να σκεφτείς αν αυτό που θα πεις είναι αληθινό, ευγενικό, ελπιδοφόρο, εμπνευσμένο και απαραίτητο να ειπωθεί.» (Ζώνη Αρκαδίας, 16 Μαϊου 2018).

«Μου είπε πρόσφατα κάποιος: «Καλά, είσαι σοβαρή εσύ με τους στίχους αυτούς που αναρτάς με έμπνευση αυτό το σκίτσο του γατούλη; Τη μια να τρώει σοκολάτα, να κάνει σαπουνόφουσκες σε έναν νιπτήρα ή να κάθεται σε μία… λεκάνη; Την άλλη να πίνει σόδες γιατί παράφαγε ή να κρέμεται από μια μηλιά; Οι καλές ποιήτριες δε γράφουν τέτοιους στίχους!» Δεν του απάντησα, μόνο γέλασα. Τουλάχιστον είχε διαβάσει όλα μου τα ποιήματα! Και αναρωτήθηκα: Είμαι σοβαρή ή σοβαροφανής; Ή μήπως απλά αγαπάω αυτό που κάνω και περνάω καλά γράφοντας τους στίχους μου; Μήπως κάποιοι άνθρωποι είναι πολύ αυστηροί με τη ζωή, τόσο που τελικά χάνουν στην πορεία το χιούμορ τους και δε βλέπουν πόσο πιο ωραία είναι τα πράγματα, όταν χαίρεσαι με αυτά που κάνεις;» [Σκίτσο του Alexey Dolotov.] (Ζώνη Αρκαδίας, 15 Μαϊου 2018).

«Ο χρόνος στάθηκε αμείλικτος για τα χωριά μας. Έκλεισαν τα σχολεία, μετά τα Κοινοτικά Γραφεία, τα Αστυνομικά Τμήματα και λοιπές Υπηρεσίες όπου υπήρχαν, σε λίγο θα σταματήσουν να χτυπάνε και οι καμπάνες των εκκλησιών… Μετά θα πρέπει όλοι μας να χτυπήσουμε τα κεφάλια μας στον τοίχο για το κακό που αφήσαμε να γίνει στην ελληνική ύπαιθρο.» (Ζώνη Αρκαδίας,  14/5/2018).

«Υπάρχουν άνθρωποι, που τους λες κάποια ευχή στη γιορτή τους π.χ. Χρόνια πολλά ή όταν τους δεις, τους χαιρετάς με μια «καλημέρα» ή  «καλό μήνα» και σου απαντούν: «Ναι, καλά!» Οι καημένοι σίγουρα δεν είναι στα καλά τους!» (Ζώνη Αρκαδίας,  13  Μαϊου 2018).

«Κάθε φορά που συναντώ στο δρόμο μου ένα πεταμένο αλουμινένιο κουτάκι αναψυκτικού, το περιτύλιγμα από ένα πρόχειρο φαγητό ή ένα πλαστικό κυπελλάκι καφέ, θεωρώ αυτονόητο να το μαζέψω και να το πετάξω στον πλησιέστερο κάδο που θα συναντήσω. Θλίβομαι όμως, όταν βλέπω κάποιους συνανθρώπους μου, να πετάνε ξεπίτηδες τις «βρομιές» τους κάτω, για να μου δείξουν ότι αυτοί είναι «μάγκες» κι εγώ είμαι το «κορόϊδο» που θα σκύψει να το πιάσει και να το μεταφέρει στον κάδο. Ευτυχώς, στην Ελλάδα, υπάρχουν δυο κατηγορίες πολιτών: αυτοί οι ωραίοι, που την αγαπάνε και ενδιαφέρονται να αναδεικνύονται οι ομορφιές της, ο πολιτισμός της, η φιλοξενία της. Και κείνοι οι ανόητοι, που νοιάζονται μόνο για το φθαρτό τους σαρκίο, για την ικανοποίηση των εφήμερων μωροφιλοδοξιών τους και τις «αρπαχτές» που θα κάνουν. Τη μέρα, που οι Έλληνες της πρώτης κατηγορίας θα υπερτερήσουν δυναμικά εκείνων της δεύτερης, θα είμαι η πιο ευτυχισμένη Ελληνίδα στη χώρα μας. Πιστεύω και πολλοί από σας.» [Painting by Bobby Doherty.] (Ζώνη Αρκαδίας,   12/5/2018).

«Που φτάνουν οι διαφημιστές για να προωθήσουν ένα προϊόν! Είδαμε σε περιοδικό ποικίλης ύλης, νεαρό ηθοποιό, μοντέλο και λίγο απ’ όλα, να φωτογραφίζεται σε κατάστημα αγοράζοντας εσώρουχα συγκεκριμένης φίρμας, κρατώντας στα χέρια του ένα από αυτά!» (Ζώνη Αρκαδίας,  11/5/2018).

«Η ανθρώπινη αθλιότητα στις μέρες μας, ξετυλίγεται μπροστά μας, σκληρή και απαλλαγμένη από συναισθήματα και Φως: πόλεμοι, βιαιότητες, διαφθορά, τρομοκρατία, οικονομικές ανισότητες, δοκιμασίες, ανελευθερία και εξαθλιωμένοι λαοί. Όταν όλα αυτά θα πάψουν να καταστρέφουν ζωές και έθνη, τότε θα μπορούμε να λεγόμαστε πολιτισμένοι άνθρωποι!» (Ζώνη,  10/5/2018).

«Δεν υπάρχουν μαγικές συνταγές για να είμαστε στη ζωή μας υγιείς, χαρούμενοι, ικανοποιημένοι. Όλα είναι στο μυαλό μας και αυτό χρειάζεται να δουλέψει σωστά και καλά. Δυστυχώς, ο σύγχρονος άνθρωπος δέχεται τόσες πληροφορίες, που του είναι άχρηστες ή ψεύτικες, εγκλωβίζεται σε «πρέπει » και «μη», έχει γίνει σκιά του εαυτού του, δεν είναι αυτό που ο ίδιος θέλει αλλά κάτι που οι άλλοι θέλουν να τον κάνουν. Αν δεν ξεφύγει από αυτή τη «χρυσή» φυλακή του, δεν πρόκειται – όσο ζει – να νιώθει καλά.» (Ζώνη Αρκαδίας, 9/5/2018).

«Αν γράφουμε και λέμε τη γνώμη μας ή καταθέτουμε κάποιες προτάσεις και ιδέες, δεν το κάνουμε για να φανούμε έξυπνοι ή για να «μαλώσουμε» κάποιους, αλλά θέλουμε να τους ενημερώσουμε και να τους ευαισθητοποιήσουμε, μήπως και λυθούν κάποια προβλήματα που χρονίζουν. Αποφασιστικότητα και δουλειά στοχευμένη χρειάζεται, ώστε «να πάρει μπροστά η μηχανή» και να γίνουν όσα έχει ανάγκη ο τόπος.» (Ζώνη Αρκαδίας, 8 Μαϊου 2018).

«Μην επιστρέφετε ποτέ πίσω σε παλιές αγάπες, που έχουν κλείσει τον κύκλο τους.» (Ζώνη Αρκαδίας,  7 Μαϊου 2018). 

«Όταν κάποιοι άνθρωποι, που σου κάνουν μάλιστα και τον φίλο, αντί να σε στηρίξουν, στέκονται εχθρικά απέναντί σου, τότε ποιους να εμπιστευτείς ή να συνεργαστείς; Είναι καλύτερα ο καθένας να τραβήξει το δρόμο του, δεν έχει νόημα καμία συμπόρευση με τέτοια άτομα.» (Ζώνη Αρκαδίας,  6/5/2018).

«Η Μεγαλόπολη Αρκαδίας, βασίστηκε για πολλά χρόνια στη ΔΕΗ, ανέπτυξε την οικονομία της με άξονα το εργοστάσιο και όχι όλα τα άλλα καλά στοιχεία που διαθέτει η περιοχή. Δεν είναι μόνο το έδαφός της, η Ιστορία της, οι απίστευτες ομορφιές της, είναι πρωτίστως οι άνθρωποί της, οι ντόπιοι και οι ξενιτεμένοι, ένα μοναδικό δυναμικό με πάρα πολλές δυνατότητες, το οποίο όχι απλά μένει αναξιοποίητο αλλά όπου κάποιος πάει να κάνει κάτι καλό και ωφέλιμο για τον τόπο του, βρίσκονται αμέσως κάποιοι «βολεμένοι»,  πρόθυμοι να τον περιθωριοποιήσουν και να τον απομακρύνουν. Σίγουρα τα χρόνια που έρχονται θα φέρουν αλλαγές στη Μεγαλόπολη και στα γύρω χωριά. Προσωπικά, βλέπω θαυμάσια πράγματα να γίνονται, αν μπουν μπροστά άνθρωποι με όραμα και όρεξη για δουλειά, ν’ αναλάβουν ΔΡΑΣΗ και να διώξουν όλους τους άβουλους, τυχάρπαστους, ανίκανους και επικίνδυνους, που για πολλά χρόνια δεν σεβάστηκαν και κατέστρεψαν αυτόν τον υπέροχο τόπο.» (Ζώνη Αρκαδίας,  5 Μαϊου 2018).

«Ο κόσμος μας μοιάζει να έχει παραφρονήσει. Αντί να απολαμβάνει και να χαίρεται τα πολλά επιτεύγματά του, κάνει πράγματα που τον οδηγούν στην καταστροφή.» (Ζώνη Αρκαδίας,  4/5/2018).

«Αν κάποιος τοπικός άρχοντας, θέλει να λέγεται ηγέτης και να διακρίνεται για το έργο του, το πρώτο που οφείλει να κάνει – πέρα από τη χρηστή διοίκηση – είναι η σωστή επιλογή των συνεργατών του, των ανθρώπων εκείνων δηλαδή, που θα τον βοηθήσουν να πετύχει στην υλοποίηση όσων υποσχέθηκε στον κόσμο για να εκλεγεί. Το παιχνίδια χάνεται, όταν ένας αιρετός πλαισιώνεται από άτομα ανίκανα, άβουλα, άσχετα και επικίνδυνα, τα οποία βρίσκονται δίπλα του ως «παράσιτα», για να του κάνουν τελικά κακό.» (Ζώνη Αρκαδίας, 3/5/2018).

«Βλέπουμε τόσα στραβά να υπάρχουν στον κόσμο μας και τα κατακρίνουμε αλλά τι  κάνουμε εμείς για ν’ αλλάξουν αυτά «τα κακώς κείμενα»; Αν μείνουμε στα λόγια, ασφαλώς δεν θα δούμε κάτι να φτιάχνει. Ο Αλέξανδρος ο Μέγας είχε πει πως «Δεν υπάρχει τίποτα που δεν γίνεται γι’ αυτόν που θέλει να προσπαθήσει». (Ζώνη Αρκαδίας, 2 Μαϊου 2018).

«Ο Μάιος είναι ένας μήνας που μπορεί να φέρει ευκαιρίες, αρκεί κάποιος να ξέρει να τις εκμεταλλευτεί προς όφελός του ή και για το κοινό καλό. Ο ανοιξιάτικος καιρός μας επηρεάζει θετικά, ενεργοποιεί δυνάμεις μας (σωματικές αλλά και πνευματικές) και δημιουργούνται πεδία δουλειάς, προσφοράς και ανέλιξης. Ακόμα και ένας περίπατος στην εξοχή, όπου όλα είναι ανθισμένα, πολύχρωμα και φωτεινά, μπορεί να μας κάνει καλό.» [Πίνακας του Ιταλού ζωγράφου Francesco Mangialardi].  (Ζώνη Αρκαδίας, 1  Μαϊου 2018). 


«Ο,τι και να γίνει στη ζωή σας, όσο έχετε τα λογικά σας, κανείς δεν μπορεί να σας στερήσει – και βέβαια μην του επιτρέψετε να το κάνει – τις χρυσές αναμνήσεις σας.» (Ζώνη Αρκαδίας, 30 Απριλίου 2018). 

«Ο σπουδαίος λογοτέχνης μας Νίκος Καζαντζάκης, τι θαυμάσια πράγματα είχε πει: «…Κι ένα χαλίκι ν’ αρμολοήσεις σ’ έναν ετοιμόρροπο τοίχο, είναι σαν να στερεώνεις τον κόσμο να μην πέσει, είναι σαν να στερεώνεις την ψυχή σου να μην πέσει.» (Ζώνη Αρκαδίας, 29 Απριλίου 2018).
«Η πρώτη εντύπωση που μας κάνει ένας άνθρωπος, που δεν είχαμε πριν δει ξανά, μπορεί να είναι ενδεικτική αλλά δεν είναι πάντα και η σωστή. Χρειάζεται πολύ μεγάλη προσοχή για να μην την πατήσουμε!» (Ζώνη, 28/4/2018).
«ΣΑΝ ΞΕΡΑ ΚΡΕΜΜΥΔΙΑ… Μερικοί άνθρωποι, μετά λύπης μου το διαπιστώνω αυτό, παρότι διανύουν την τέταρτη και βάλε δεκαετία της ζωής τους, έχουν τόσο μυαλό όσο μια πλεξούδα ξερά κρεμμύδια! Και το «παίζουν» – τρομάρα τους! – σπουδαίοι και φωστήρες! Ούτε για… στιφάδο δεν κάνουν! [Η  ωραία φωτογραφία είναι από το Pinterest.](Ζώνη Αρκαδίας, 27 Απριλίου 2018).
«Περνώντας χρόνο με τον εαυτό μας, μπορούμε ν’ ανακαλύψουμε πολλά γι’ αυτόν και δεν είναι – σε τελική ανάλυση – κακό να μένουμε λίγο μόνοι μας. Κάνει καλό!» (Ζώνη Αρκαδίας, 26 Απριλίου 2018).

«Όταν νέοι άνθρωποι, εκφράζονται με αγενή τρόπο απέναντι σε μεγαλύτερά τους άτομα, κάτι δεν πάει καλά.» (Ζώνη Αρκαδίας, 25/4/2018).

«Μεγάλη προσοχή στα φίδια, που έχουν ξυπνήσει αυτή την εποχή από τη χειμερία νάρκη τους και κυκλοφορούν στους αγρούς και στους κήπους. Για τα δίποδα ΦΙΔΙΑ, τι να πούμε; Όπου τα βλέπετε, να τα απομακρύνετε από κοντά σας, είναι πολλάκις χειρότερα και πιο επικίνδυνα από τα ερπετά στη φύση.» (Ζώνη Αρκαδίας, 24 Απριλίου 2018).

«Είναι σχεδόν ακατόρθωτο να ικανοποιήσεις όλους τους ανθρώπους με αυτά που γράφεις. Πολλοί ίσως θα διαφωνήσουν, άλλων θα τους αρέσουν, κάποιοι θα μείνουν αδιάφοροι.» (Ζώνη Αρκαδίας, 23 Απριλίου 2018).

«Δεν ξέρω τι φταίει – μήπως η προσκόλλησή μας στην τεχνολογία; – και έχουμε πάψει να βάζουμε το μυαλό μας να δουλέψει, να αξιολογεί, να εμβαθύνει στα πράγματα.  Ο Σωκράτης είχε πει: «Δεν μπορώ να διδάξω σε κανέναν τίποτε. Μπορώ μόνο να τον κάνω να σκέφτεται!» Αιώνες μετά, εμείς οι απόγονοί του, ούτε σκεφτόμαστε ούτε διδασκόμαστε από τα λάθη μας. Σερνόμαστε σαν τα πρόβατα στο γκρεμό…» (Ζώνη Αρκαδίας, 22/4/2018).

«Γράφω συνέχεια για την ερήμωση των μικρών χωριών της πατρίδας μας, είναι ένα θέμα που πολύ με προβληματίζει και με ανησυχεί, γιατί βλέπω τι γίνεται και που οδηγούνται τα πράγματα με μαθηματική ακρίβεια. Αυτό που χρειάζεται για να αλλάξει η κατάσταση προς το καλύτερο, είναι οι ΑΝΘΡΩΠΟΙ, νέοι κυρίως, που θα στήσουν τα σπιτικά τους στα χωριά μας, θα κάνουν οικογένεια και αν είναι δυνατόν να αρχίσουν να καλλιεργούν τη γη, τα χτήματα των προγόνων τους. Η στροφή στον πρωτογενή τομέα, είναι η λύση όχι μόνο για το ζωντάνεμα της ελληνικής επαρχίας αλλά και της οικονομίας μας. Ας δοθούν ισχυρά κίνητρα γι’ αυτό. Και να γίνουν επίσης έργα, υποδομές για να βελτιωθεί η ζωή. Να γίνει κάθε χωριό ένας θελκτικός προορισμός, με ασφάλεια, ανέσεις και προοπτικές. Αλλιώς θα συνεχίσουμε να βλέπουμε ρημαγμένα σπίτια και έρημους δρόμους, μέχρι τα χωριά μας να σβήσουν από το χάρτη.» [Η φωτογραφία είναι από το Pinterest.] (Ζώνη Αρκαδίας, 21 Απριλίου 2018).

«Με την δικαιολογία: στο όνομα της ασφάλειας, ή της οικονομίας ή του ελέγχου της σπατάλης και τα σχετικά, παίρνονται συνέχεια αποφάσεις – σε εθνικό ή επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, που είναι ερήμην των λαών και δεν έχουν καμία σχέση με το καλό των ανθρώπων.» (Ζώνη Αρκαδίας, 20/4/2018).

«Οι άνθρωποι δεν φέρονται πάντα συνετά, ευγενικά και με καλούς τρόπους. Πολλές φορές δείχνουν τον κακό εαυτό τους, αφήνοντας τις χειρότερες των εντυπώσεων στους συνανθρώπους τους.» (Ζώνη Αρκαδίας, 19/4/2018).

«Για τα περισσότερα δεινά, που έχουν βρει την ανθρωπότητα, πρωτίστως φταίει η ΑΤΙΜΩΡΗΣΙΑ.» (Ζώνη Αρκαδίας, 18 Απριλίου 2018).

«Πόσα πολλά πράγματα ωφελείται ο άνθρωπος, όταν έρχεται σε συχνή επαφή με τη φύση!» (Ζώνη Αρκαδίας, 17 Απριλίου 2018).

«Θα έχετε συναντήσει ίσως, κάποιους ανθρώπους, που από τα παρασκήνια «κινούν τα νήματα» σε κάποια πράγματα. Το κάνουν επιδέξια, είναι η αλήθεια, επειδή όμως στην ουσία δεν ενδιαφέρονται πραγματικά για το γενικό καλό, αλλά για την πάρτη τους μόνο, αποχωρώντας εικονικά από μια θέση, συνεχίζουν να δρουν από πίσω, συνεχίζοντας να κάνουν πολύ μεγάλο κακό. Δυστυχώς, ο κόσμος αργεί να τους καταλάβει ή δεν θέλει να δεχτεί ότι κινούνται «υπογείως» και τους αφήνει να ολοκληρώσουν το καταστροφικό τους έργο, εκτός αν ο Θεός έχει άλλα σχέδια…» (Ζώνη Αρκαδίας, 16 Απριλίου 2018).

«Αντιμετωπίζοντας τις καταστάσεις με μιζέρια, ηττοπάθεια και κλάψες, μόνο αρνητικό ισοζύγιο δημιουργείς. Βλέποντας τα πράγματα κατάματα, με ειλικρίνεια και στις σωστές τους βάσεις, είναι σίγουρο ότι θα βρεις και λύσεις, γιατί πάντα υπάρχουν. Απλά, όταν είμαστε φορτισμένοι, δεν μπορούμε να τις διακρίνουμε καθαρά.» (Ζώνη Αρκαδίας,  15 Απριλίου 2018). 

«Καθώς σβήνει το γιορτινό κλίμα των ημερών και ο κόσμος μπαίνει ξανά στης δύσκολης καθημερινότητας τα πράγματα, θα δούμε πολλά να συμβαίνουν, γιατί θα βγουν στην επιφάνεια όλα τα αρνητικά που μαζεύονταν για καιρό και αφού δεν έχουν επιλυθεί στην ώρα τους, τώρα θα γίνει απαιτητή μια λύση τους, με ο,τι και όσα αυτή συνεπάγεται.» (Ζώνη Αρκαδίας, 14 Απριλίου 2018).

«Ποτέ να μην επιστρέφετε πίσω εκεί από όπου έχετε φύγει, ό,τι και αν σας υποσχεθούν για να σας δελεάσουν να γυρίσετε…» (Ζώνη,  13/4/2018).

«Φτηνοί» άνθρωποι υπήρχαν και θα υπάρχουν πάντα. Το θέμα είναι να τους διακρίνουμε και να τους απομακρύνουμε από τη δική μας ζωή, γιατί μόνον κακό μπορούν να μας κάνουν. Αν οι άλλοι άνθρωποι επιλέξουν να έχουν τέτοια άτομα κοντά τους, αυτό είναι δικό τους θέμα.» (Ζώνη Αρκαδίας, 12/4/2018).

«Αν τα βρει ο καθένας μας με τον εαυτό του, αν αποδεχτεί τα θετικά και τα αρνητικά του, τίποτε εξωτερικό δεν μπορεί να τον αγγίξει σε τέτοιο σημείο που να του καταστρέψει τη ζωή.» (Ζώνη Αρκαδίας,  11 Απριλίου 2018).

«Οι Έλληνες ζουν εδώ και εννέα χρόνια τον δικό τους Γολγοθά με την οικονομική κρίση. Συντελείται μια ιδιότυπη Σταύρωση των απλών ανθρώπων, που μοιάζουν να υπομένουν αγόγγυστα όλα αυτά τα δύσκολα μέτρα που τους έχουν τόσο άδικα επιβληθεί, που προκαλούν τον θαυμασμό ακόμα και των ξένων δανειστών μας, γιατί στις χώρες τους δεν θα γίνονταν εύκολα ανεκτά. Αλλά ούτε και εδώ είναι αποδεκτά. Το έχω γράψει πολλάκις: η ανοχή και οι αντοχές του κόσμου πλησιάζουν στο τέλος τους…» (Ζώνη Αρκαδίας, 10/4/2018).

«Ο κατήφορος των διαφημιστών και κάποιων εντύπων δεν έχει τέλος: φέρελπις νέος σεφ, για να μας παρουσιάσει τη συνταγή του για τα πασχαλινά κουλούρια, φωτογραφήθηκε ημίγυμνος για ρεπορτάζ περιοδικού κυριακάτικης εφημερίδας. Κοιλιακοί, τσάι και βουτήματα! Το ίδιο συμβαίνει και όταν βάζουν ημίγυμνες γυναίκες να διαφημίσουν αυτοκίνητα, ουϊσκι, μπύρες  ή αρώματα.» (Ζώνη Αρκαδίας,  9 Απριλίου 2018).

«Αν παραμένει ένας μεγάλος συγγραφέας ο Νίκος Καζαντζάκης, είναι γιατί έχει γράψει θαυμάσια έργα και κομμάτια με διαχρονική αξία, όπως αυτό: «Πώς να πιστέψουν οι άπιστοι τι θάματα μπορεί να γεννήσει η πίστη;» Και κάποιοι τον θεώρησαν άθεο, γιατί έτσι τους συνέφερε…» (Ζώνη Αρκαδίας, 8/4/2018).

«Προσμένοντας την εσωτερική μας Ανάσταση, δεν αρκεί να περιμένουμε πότε θα έρθει, αλλά να εργαζόμαστε γι’ αυτήν: να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, καταρτισμένοι και καλλιεργημένοι, με Ήθος, να είμαστε ευγενικοί, αυθεντικοί, να μπορούμε να μένουμε ατάραχοι στης ζωής τα αστραπόβροντα και να μην επιτρέπουμε στους άλλους ανθρώπους να μας χρησιμοποιούν για δικό τους όφελος, το οποίο είναι σε βάρος μας.» (Ζώνη Αρκαδίας, 7 Απριλίου 2018).

«Η Μεγάλη Παρασκευή, είναι η μέρα κορύφωσης των Παθών του Κυρίου, με την Αποκαθήλωση και την Ακολουθία του Επιταφίου, αλλά για μένα είναι και μέρα ΣΥΓΧΩΡΕΣΗΣ. Όσοι άνθρωποι με πίκραναν, με πρόδωσαν και με απογοήτευσαν, τους ΣΥΓΧΩΡΩ αλλά και τους απομακρύνω δια παντός από τη ζωή μου. Η μέρα αυτή, μπορεί να είναι επίσης και μια μέρα ΕΛΠΙΔΑΣ, ΠΡΟΣΔΟΚΙΑΣ της ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ, της ΕΠΑΝΑΦΟΡΑΣ ΣΤΗ ΖΩΗ, Μιας νέας αρχής, χωρίς μιζέρια, σκοτάδι, υποκρισία, εγωισμό, ψέματα, μίση, ασχήμιες και πάθη. Μέρα καταλυτικής επιλογής: προς το ΦΩΣ, την ΟΜΟΡΦΙΑ και την ΑΛΗΘΕΙΑ ή προς μια επίγεια Κόλαση και μια συνεχή πορεία προς τον δικό μας Γολγοθά. Στο χέρι μας είναι να επιλέξουμε το δρόμο που θέλουμε να κινηθεί η ζωή μας…» [«Cross and flowers», painting by Richard MacNeil.] (Ζώνη Αρκαδίας, 6 Απριλίου 2017).

«Πόσες ανελεύθερες, μη δημοκρατικές αποφάσεις παίρνονται, τάχα μου «για το καλό μας», στην ουσία για να ικανοποιηθούν άνομα συμφέροντα εταιρειών και άλλων παραγόντων. Γίνονται πράγματα και ενέργειες, που δεν έχουν καμία σχέση με τον απλό λαό αλλά αντίθετα οδηγούν – με μαθηματική ακρίβεια – στην εξόντωσή του (ψυχική και φυσική).» (Ζώνη Αρκαδίας, 5/4/2018).

«Στη ζωή μας, όταν δεν βρίσκουμε τον δρόμο που θέλουμε ν’ ακολουθήσουμε, τότε ένας τρόπος υπάρχει: να τον ανοίξουμε μόνοι μας και να πορευτούμε σ’ αυτόν.» (Ζώνη Αρκαδίας, 4 Απριλίου 2018).

«ΑΤΑΡΑΧΗ να μένει η ψυχή στις προκλήσεις των παλιανθρώπων, αμέτοχη στις μικρότητες που εξελίσσονται γύρω της και μακριά να στέκεται ο  κάθε άνθρωπος από τις βρομιές των άλλων. Αυτά αρκούν για να τα έχει πρωτίστως καλά με τον εαυτό του.» (Ζώνη Αρκαδίας, 3 Απριλίου 2018).

«Κάποιες φορές, δεν αρκεί να λες «ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ» και «ΜΠΡΑΒΟ» για κάτι καλό που έγινε από άλλους. Χρειάζεται και συ ο ίδιος, να γίνεις μέρος αυτής της προσπάθειας, για να έχει μεγαλύτερη επιτυχία και αξία.» (Ζώνη Αρκαδίας, 2 Απριλίου 2018).

«Ο Απρίλιος είναι ο κυρίαρχος μήνας της Άνοιξης αλλά και του Πάσχα. Πόσο όμορφα είναι όλα γύρω μας, μια αναγέννηση της Φύσης αλλά και του καθενός μας, γιατί δεν μπορούμε να μείνουμε ανεπηρέαστοι από το Φως που κυριαρχεί, από το ξανάνιωμα, το «ξύπνημα» των πάντων. Μια προσδοκία Ανάστασης παντού, η ελπίδα για κάτι καλύτερο…» [«Animals, spring», painting by Peter Barker] (Ζώνη Αρκαδίας, 1 Απριλίου 2018). 


«Αν κάποιος είναι μέσα του ΚΑΘΑΡΟΣ, δεν φοβάται κανέναν, ο,τι αρνητικό και να ειπωθεί γι’ αυτόν, δεν τον αγγίζει και παραμένει ατάραχος. Κάποιοι άνθρωποι, συχνά, λένε πράγματα, που όχι μόνο δεν είναι αλήθεια, αλλά θέλουν στοχευμένα να κάνουν κακό. Άθλιοι…» (Ζώνη Αρκαδίας, 31 Μαρτίου 2018).

«Υπάρχουν κάποιοι, οι οποίοι, αυτά τα χρόνια της κρίσης στην πατρίδα μας, μυαλό δε βάζουν και κοιτάνε να κάνουν «κονομισιές» σε βάρος του φτωχού λαού μας. Πάνε και ανοίγουν ένα μαγαζί σε κάποια πολίχνη ή χωριό, συνήθως ταβέρνα, καφενείο ή με παραδοσιακά προϊόντα και επιθυμούν να βγάλουν – όπως λένε με αναίδεια – «καλά λεφτά» και σε σύντομο χρονικό διάστημα. Ζώντας στην κοσμάρα τους, δεν έχουν καταλάβει ότι οι δυνατότητες του κόσμου είναι περιορισμένες και δεν κάνει πλέον κανείς σπατάλες. Όταν αποτύχει λοιπόν, το επαγγελματικό τους εγχείρημα, κλείνουν την επιχείρησή τους και την κάνουν «με ελαφρά πηδηματάκια». Μην τους ξαναείδατε! Λίγοι εξ αυτών μπλέκουν και σε απατεωνιές για εύκολο πλουτισμό, αλλά από πού να βγάλουν χρήματα; Δεν έχουν οι άνθρωποι, κοιτάνε να πληρώνουν λογαριασμούς, φόρους και αν περισσέψει κάτι, να έχουν το απαραίτητο φαγητό για να συντηρηθούν. Κι έπειτα, πόσες πια ταβέρνες, καφετέριες, σουβλατζίδικα, κομμωτήρια και μανικιούρ -πετικιούρ, μπορεί να «σηκώσει» η Ελλάδα; Ξυπνάτε και προβληματιστείτε ορισμένοι, γιατί «έρχονται μεγάλα ζόρια»! (Ζώνη Αρκαδίας, 30/3/2018).

«Από κάποιους ανθρώπους που φύγατε και τους βγάλατε από τη ζωή σας, να μην επιστρέφετε ποτέ πίσω.» (Ζώνη Αρκαδίας, 29/3/2018).

«Μεγάλη προσοχή χρειάζεται από όλους τους Έλληνες, γιατί πάνε να μας εξοντώσουν – όχι με τα όπλα αλλά – διαγράφοντας την λαμπρή Ιστορία μας και καταστρέφοντας τον σπουδαίο Πολιτισμό μας και τις αξίες μας, που η Ελλάδα μετέδωσε σε όλο τον κόσμο.» (Ζώνη Αρκαδίας, 28/3/2018).

«Όταν γνωρίζω νέους ανθρώπους που προσπαθούν και διαπρέπουν στην Τέχνη τους, νιώθω χαρούμενη και περήφανη, ειδικά αν έχουν καταγωγή από τη ΖΩΝΗ Αρκαδίας, όπως ο 25χρονος Ευάγγελος Γ. Λαμπρόπουλος σπουδαστής του ΙΕΚ ΔΕΛΤΑ Αθήνας, που συμμετείχε με έργο του στην Έκθεση “Beings of feelings the color version”, που εγκαινιάστηκε στις 9 Μαρτίου 2018, στην Αίθουσα Τέχνης ΙΑΝΟΣ στην Αθήνα. Στο Βαγγέλη αρέσει να ασχολείται περισσότερο με “fashion-street photography”, να βγάζει εκφράσεις ανθρώπων και να περνάει στο θεατή τα συναισθήματά της φωτογραφίας είτε αυτό είναι λίπη, χαρά, απόγνωση, μοναξιά, ελευθερία, εγκατάλειψη. Όπως λέει: «Οι φωτογραφίες είναι ένα εισιτήριο επιστροφής στις στιγμές που αλλιώς θα είχαν εξαφανιστεί!» [Στη φωτογραφία, έργο του Βαγγέλη Γ. Λαμπρόπουλου.] (Ζώνη Αρκαδίας, 27/3/2018).

«Αν συνειδητοποιούσαμε πόσο μεγάλη είναι η δύναμη της ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ, θα αποτελούσε αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινής μας ζωής.» (Ζώνη Αρκαδίας,  26 Μαρτίου 2018).

«Ρωτήθηκαν κάποιοι μαθητές των σχολείων της πατρίδας μας «Τι εορτάζουμε την 25η Μαρτίου;» και οι απαντήσεις τους ήταν απογοητευτικές. Ν’ αρχίσουμε ν’ ανησυχούμε, που η Παιδεία μας έχει δημιουργήσει στα παιδιά τέτοια «κενά» και έχει απαξιωθεί από αυτά. Και να τρέμουμε, που οικοδομείται μία κοινωνία που ο άνθρωπος, η Ιστορία, ο Πολιτισμός, η Ευγένεια, μπαίνουν στο περιθώριο και βγαίνουν μπροστά τα νούμερα (οι αριθμοί, οι στατιστικές), η Άγνοια, η Αγένεια και η Απανθρωπιά. Ν’ ανησυχούμε πολύ…» (Ζώνη Αρκαδίας, 25/3/2018).

«Άνθρωποι που δεν μας νοιάζονται και μας απογοητεύουν συνέχεια, γιατί να τους έχουμε στη ζωή μας;» (Ζώνη Αρκαδίας, 24/3/2018).

«Όπου δημιουργούνται, σε υψηλό ή τοπικό επίπεδο, κάνουν μεγάλο κακό. Συγκροτούνται συνήθως από άτομα χαμηλού ηθικού (όχι σπάνια και πνευματικού) επιπέδου, πιο γνωστοί ως «φελλοί», «τάπες», «σφουγκωλλάριοι», «συμμορία». Απαραίτητος στη σύναξη και ένας «γελωτοποιός» για να ψυχαγωγεί την ομήγυρη και να τέρπει με τα καμώματά του τον ή την επικεφαλής αυτής της μάζωξης. Τίποτε δε γίνεται βέβαια τυχαία. Αλλά, όσο και να το θέλουν, αυτές οι συναναστροφές έχουν βίο βραχύ: διατηρούνται όσο εξυπηρετούνται πολύ συγκεκριμένα συμφέροντα. Μετά σκορπίζουν αυτές οι «παρεούλες», έχοντας όμως κάνει τη ζημιά τους…» (Ζώνη Αρκαδίας, 23/3/2018).

«Δε γνωρίζουμε ίσως ή λησμονούμε – με τα τόσα προβλήματα στη χώρα μας – πως υπάρχουν άνθρωποι – νοικοκυρές, άξιες κυράδες περισσότερο, κυρίως στα μικρά γραφικά χωριουδάκια της αγαπημένης μας πατρίδας, που η φιλοξενία τους σε «σκλαβώνει» και σου αποδεικνύει πως η ευγένεια, η καλοσύνη, η ανιδιοτελής προσφορά, δεν είναι θέμα ούτε μόρφωσης, μήτε πλούτου, αλλά μιας μεγάλης καρδιάς…» [“Women in Russia”, painting by Vladimir Kurillov.] (Ζώνη Αρκαδίας, 22 Μαρτίου 2018).

«Στις 21 Μαρτίου γιορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Δε χρειάζεται η Ποίηση μόνο μία μέρα γιορτής. Κάθε μέρα να τη γιορτάζουμε και να ζούμε όμορφα, φωτεινά και ποιητικά. » (Ζώνη Αρκαδίας, 21 Μαρτίου 2018).

«Αν κάποιος δεν ξέρει τι του γίνεται, τι θέλει από τη ζωή του και τους άλλους ανθρώπους, δεν πρόκειται ποτέ να είσαι αρκετά καλός γι’ αυτόν. Το καλύτερο θα είναι να απομακρυνθείς.» (Ζώνη Αρκαδίας, 20 Μαρτίου 2018).

«Άμα αρεσκόμαστε στην ΚΟΛΑΚΕΙΑ, που είναι κάτι εύκολο και ανέξοδο, χάνουμε την αίσθηση της πραγματικότητας και ζούμε μέσα στο ψέμα, σε μια κατάσταση ωραιοποιημένη. Αντίθετα, η ΕΥΘΥΤΗΤΑ, η ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ, είναι κάτι δύσκολο και όχι καλόδεχτο από πολλούς.» (Ζώνη Αρκαδίας, 19/3/2018).

«Τα μπερδεύουμε συχνά, αλλά άλλο ΒΛΕΠΩ και άλλο ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΜΑΙ.» (Ζώνη Αρκαδίας, 18 Μαρτίου 2018).

«Σας έχει τύχει να συναντήσετε για πρώτη φορά κάποιον άνθρωπο και να αισθανθείτε αμέσως πολύ όμορφα μαζί του;  Συμβαίνει σπάνια βέβαια, αλλά αυτό το άτομο που μας κάνει να νιώθουμε έτσι, είναι μια ΩΡΑΙΑ ΨΥΧΗ και την αναγνωρίζουμε, γιατί μας κάνει να αισθανόμαστε καλά όταν είμαστε κοντά της.» (Ζώνη Αρκαδίας, 17 Μαρτίου 2018). 

«Δεν μπορούμε να είμαστε αγαπητοί σε όλους, ούτε να γινόμαστε φίλοι με όποιον άνθρωπο συναντάμε. Κάτι τέτοιο θα είχε σοβαρές επιπτώσεις για μας. Ο Κομφούκιος, το είχε σωστά τοποθετήσει το θέμα: «Η διαρκής προσπάθεια να είμαστε αρεστοί στους άλλους, σκοτώνει την προσωπικότητά μας.» (Ζώνη Αρκαδίας, 16 Μαρτίου 2018).

«Άμα χαλάσει ένα φαγητό ή σαπίσει ένα φρούτο, δεν το τρως αλλά το πετάς στα σκουπίδια. Το ίδιο  οφείλουμε να κάνουμε και με κάθε «χαλασμένη» σχέση. Τη βγάζουμε από τη ζωή μας, για να μην μεταδώσει την «σαπίλα» της και σε μας. Όσο οδυνηρό μπορεί να είναι κάποιες φορές αυτό, είναι και σωτήριο σαν απόφαση.» (Ζώνη Αρκαδίας,  15 Μαρτίου 2018).

«Είναι λάθος να δίνουμε σημασία στην εξωτερική εμφάνιση των ανθρώπων – που βέβαια δεν είναι και δεν θα γίνουν όλοι κινηματογραφικοί και τηλεοπτικοί αστέρες για να είναι όμορφοι και λαμπεροί – παραβλέποντας άλλα στοιχεία από τον χαρακτήρα τους. Πολλοί άνθρωποι την «πατάνε» έτσι: βλέπουν ένα ωραίο ή άσχημο πρόσωπο, προκαταλαμβάνονται και κάνουν μεγάλα λάθη – από κει και έπειτα – στο πώς θα φερθούν σε έναν συνάνθρωπό τους. Το μακιγιάζ μπορεί να μας «μετατρέψει» προσωρινά σε κάτι διαφορετικό, αλλά αυτό κρατάει όσο και τα καλλυντικά που έχουμε χρησιμοποιήσει. Μετά, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την πραγματικότητα και συχνά αυτή είναι τόσο απογοητευτική, που ίσως και να μην μπορούμε να την διαχειριστούμε…» (Ζώνη Αρκαδίας,  14 Μαρτίου 2018).

«Όταν χαμογελάμε, πολλοί μίζεροι και ανόητοι άνθρωποι γύρω μας, ανησυχούν, γιατί δεν καταλαβαίνουν τι σπουδαίο πράγμα είναι αυτό, αφού δεν υπάρχει ούτε σαν λέξη στη δική τους ζωή.» (Ζώνη Αρκαδίας,  13 Μαρτίου 2018).

«Δυστυχώς, γέμισε η κοινωνία μας με ανθρώπους, που έχουν «χαλασμένους λογισμούς».  (Ζώνη Αρκαδίας,  12 Μαρτίου 2018).

«Ζήτησαν από κάποιον σοφό άνθρωπο, να τους πει πώς θα είναι κάποιος  πιο ήρεμος και ευτυχισμένος στη ζωή του κι αυτός τους είπε κάτι απλό μα σπουδαίο: «Κάντε μικρά πράγματα με μεγάλη αγάπη».  (Ζώνη Αρκαδίας,  11/3/2018).

«Το τελευταίο διάστημα, είναι πολλές οι απογοητεύσεις για τους ανθρώπους, που βλέπουν τη ζωή τους να έχει αλλάξει δραματικά προς το χειρότερο. Αλλά είναι συγκλονιστική η ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ με την οποία αντιμετωπίζουν όλες αυτές τις δυσκολίες, χωρίς να χάνουν την πίστη τους και την ελπίδα πως όλα θα πάνε καλύτερα στο μέλλον.» (Ζώνη Αρκαδίας, 10  Μαρτίου 2018).

«Υπάρχουν κάποιοι άγραφοι Νόμοι, που όλοι μας οφείλουμε να σεβόμαστε αλλά δεν το κάνουμε. Είναι πάντως παρατηρημένο, ότι όσοι τους καταπατούν, έρχεται η στιγμή της Νέμεσης γι’ αυτούς.» (Ζώνη Αρκαδίας, 9/3/2018).

«Σήμερα, 8 Μαρτίου, είναι η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. Εγώ δε γιορτάζω, γιατί θεωρώ ότι ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ γιορτάζει η γυναίκα, ο άντρας, το παιδί, η Οικογένεια, η Ποίηση, η Αγάπη, ο Έρωτας, η Ειρήνη, η Υγεία, η Παιδεία, η Ασφάλεια, η Ομορφιά, ο Εθελοντισμός, το Περιβάλλον και τόσα άλλα που έχοντάς τους δώσει μία Παγκόσμια Ημέρα ως Γιορτή, έχουμε τελειώσει με τις ευθύνες που έχουμε ο καθένας μας για να παλεύουμε για μια καλύτερη ζωή! Αλλά για ποιο καλύτερο μέλλον μιλάμε; Να δίνει κάποιος μεγαλόσχημος ευχές για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας και πηγαίνοντας σπίτι του να ξυλοφορτώνει την σύζυγό του; Να μιλάει κάποιος για ηθική και να κυλιέται στο βούρκο της ανηθικότητας; Να το παίζουν κάποιοι σπουδαίοι ενώ δεν είναι τίποτε άλλο παρά άβουλοι και επικίνδυνοι για το κοινωνικό σύνολο; Να μιλούν κάποιες πλούσιες κυρίες για δικές τους φιλανθρωπίες στηριζόμενες στις πλάτες του απλού κόσμου που συνεισφέρει από το υστέρημά του; Όχι, δεν πιστεύω πια σε τέτοιου είδους γιορτές, που δεν είναι παρά άλλοθι ακροτήτων, ανισοτήτων και παρανοήσεων. Βλέπουμε καθημερινά γύρω μας άξιες γυναίκες, μορφωμένες ή με λιγότερες γνώσεις, νοικοκυρές, επιστήμονες, ποιήτριες, καλλιτέχνιδες, μηχανικούς, αγρότισσες, εκπαιδευτικούς, άνεργες… Γυναίκες, που κάνουν όνειρα για μια όμορφη, φωτεινή ζωή και τα συντρίβει η σκληρή πραγματικότητα, η ισοπέδωση των πάντων στο όνομα μιας αμφισβητούμενης προόδου και μιας ανισόρροπης ανάπτυξης. Ας μην τρέφουμε πια αυταπάτες: κάθε φορά που εορτάζουμε μία Παγκόσμια Ημέρα, στην ουσία ενταφιάζουμε κάθε προοπτική και ελευθερία, κάθε δικαίωμα να είμαστε άτομα μοναδικά, ξεχωριστά, σεβαστά και ανεκτίμητα. Γινόμαστε ένας «πολτός», που τον χύνουν στα καλούπια που έχουν ετοιμάσει, αυτοί που δεν επιθυμούν να είμαστε προσωπικότητες αλλά μας θέλουν νούμερα σε κατάστιχα, αριθμούς σε «μαγειρεμένες» στατιστικές, αποτελέσματα σε κατευθυνόμενες έρευνες… Όχι, δε γιορτάζω καμία Παγκόσμια Ημέρα. ΓΙΟΡΤΑΖΩ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ! Εσείς;» (Ζώνη Αρκαδίας, 8 Μαρτίου 2018).

«Δεν μπορεί να είσαι συνέχεια μέσα στους χορούς και στις χαρές, όταν γύρω σου ο κόσμος υποφέρει με αξιοπρέπεια. Όλο αυτό το γλεντοκόπι θα γυρίσει στο τέλος εναντίον σου.» (Ζώνη Αρκαδίας, 7 Μαρτίου 2018).

«Στις αρχές του, ο καθένας μας οφείλει να μένει ακλόνητος. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος!» (Ζώνη Αρκαδίας, 6 Μαρτίου 2018).

«Ευτυχώς που η φύση, με τους δικούς της άγραφους Νόμους και κανόνες, μας προσγειώνει στην πραγματικότητα με τον καλύτερο τρόπο. Και μας δείχνει τον σωστό δρόμο, αν αναρωτιόμαστε τι πρέπει να κάνουμε και πώς να πορευτούμε.» (Ζώνη Αρκαδίας, 5 Μαρτίου 2018).

«Όταν ακούμε τις μεγαλόστομες εξαγγελίες κάποιων αρχόντων – κρατικών ή τοπικών – τώρα πια δεν κρατάμε μικρό καλάθι, αλλά τίποτα. Έτσι δεν απογοητευόμαστε καθόλου, γιατί πάψαμε να τους πιστεύουμε και να τους εμπιστευόμαστε.» (Ζώνη Αρκαδίας,  4  Μαρτίου 2018).

«Δεν θα μπορούσαμε να διαφωνήσουμε με τα λόγια της Mandy Hale, αλλά στις μέρες μας είναι όλο και πιο λίγοι αυτοί που τα κάνουν πράξη: «Δεν υπάρχει τίποτε πιο όμορφο από κάποιον που βγαίνει απ’ τον δρόμο, για να κάνει τη ζωή πιο όμορφη για τους άλλους.» (Ζώνη Αρκαδίας, 3/3/2018).

«Υπάρχουν άνθρωποι αδίστακτοι, που για να πετύχουν τους άνομους σκοπούς τους, δεν σταματάνε πουθενά. Πώς να τους αντιμετωπίσουμε, όταν δεν έχουν κανέναν ηθικό φραγμό; Η αδιαφορία μας δεν αρκεί. Αυτοί χρειάζονται να πάρουν ένα γερό μάθημα με την σύλληψή τους από την Αστυνομία και την παραδειγματική τους τιμωρία από τη Δικαιοσύνη. Όσο μένουν στο απυρόβλητο, θα συνεχίζουν να κάνουν κακό.» (Ζώνη Αρκαδίας,  2/3/2018).

«Όσο βαρύ χειμώνα και αν κάνει, ένα κλαρί που ανθίζει, μας φέρνει μήνυμα ελπίδας, μας ομορφαίνει τη ζωή και μας δίνει χαρά!» (Ζώνη Αρκαδίας, 1 Μαρτίου 2018). [Πίνακας του Pavel Viktorovich.] 


«Σχέσεις, συνεργασίες και ο,τιδήποτε στηρίζεται σε σαθρά θεμέλια, θα έρθει η ώρα που θα καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος,» (Ζώνη, 28/5/2018).

«Τόσα πολλά σκουπίδια στις άκρες των ελληνικών δρόμων αλλά και μέσα σε κάποιες πόλεις, δεν είχα ξαναδεί, όσο αυτή την εποχή! Δυστυχώς, δεν έχουμε Παιδεία και Αγωγή, δεν μας νοιάζει τίποτα, δεν υπολογίζουμε ούτε τη φύση μήτε τους συνανθρώπους μας. Είναι τόσο δύσκολο να βάλεις το άδειο μπουκαλάκι από το νερό ή την κούπα που ήπιες τον καφέ σου, στην άκρη και να την πετάξεις αργότερα σε κάποιο καλάθι ή κάδο απορριμμάτων; Ναι, είναι πολύ κουραστικό αυτό για κάποιους βρομιάρηδες!» (Ζώνη Αρκαδίας, 27/2/2018).

«Το σχέδιο ειρηνικής υποδούλωσης της πατρίδας μας, καλά κρατεί. Οι εχθροί δεν είναι «προ των πυλών» αλλά εντός της χώρας μας και κάνουν σταθερά και ασταμάτητα τη δουλειά τους, γιατί έχουν βρει «πεδίο δόξης λαμπρό» γι’ αυτό: τη διχόνοια μας!» (Ζώνη Αρκαδίας, 26 Φεβρουαρίου 2018).

«Τον κακόψυχο άνθρωπο, δεν μπορείς με τίποτα να τον αντιμετωπίσεις παρά μόνο με την αδιαφορία σου.» (Ζώνη Αρκαδίας, 25/2/2018).

«Σε μια χώρα που στενάζει από την οικονομική κρίση, κάποιοι συνεχίζουν τα γλέντια και το φαγοπότι. Απ’ όπου μπορούν βγάζουν το κέρδος τους, χωρίς αιδώ και σταματημό. Τόσο ξεδιάντροποι είναι δε στις αρπαχτές που κάνουν, που αναρωτιέσαι ποιοι τους στηρίζουν και πώς ωφελούνται όλοι τους από αυτό το αλισβερίσι…» (Ζώνη Αρκαδίας, 24 Φεβρουαρίου 2018).

«Όταν κάποιοι, με αποφάσεις τους, προσπαθούν να μας επιβάλουν διάφορες καταστάσεις ή επιλογές ζωής, που δεν μας είναι απαραίτητες, οφείλουμε να αντιδράσουμε δυναμικά, αλλιώς τους αφήνουμε το πεδίο ελεύθερο, να κάνουν πράγματα άκρως αντιδημοκρατικά!» (Ζώνη Αρκαδίας, 23/2/2018).

“Made but not in Greece. –> Βρέθηκα ένα μεσημέρι στη Μεγαλόπολη και πήγαμε – με τον αδελφό μου – να πάρουμε κάποιες ζωοτροφές σε ένα μαγαζί που πουλάει γεωργικά είδη. Παρατήρησα μία άδεια σακούλα λιπάσματος, που έγραφε με μεγάλα γράμματα: «Made in Turkey». «Καλά», είπα στο νεαρό Γεωπόνο που είχε το κατάστημα, «φέρνουμε λιπάσματα από την Τουρκία; Δεν παράγει η Ελλάδα δικά της;» Η απάντηση: «Δυστυχώς, παιδιά, δεν παράγουμε τίποτα από αυτά, όλα έρχονται απέξω.» ΤΡΑΓΙΚΟ! Δεν είναι μόνο αυτά. Τα ρούχα, διάφορα μηχανήματα, παπούτσια, στολίδια μέχρι και αρώματα είναι σχεδόν όλα «Made in China». Είδα σε μπλουζάκι επώνυμου οίκου που αγόρασε ακριβά, συγγενικό μου πρόσωπο, να γράφει στην ετικέτα: «Made in Bangladesh»! Μήπως πρέπει να συνέλθουμε; Φέρνουμε από άλλες χώρες μέχρι και τρόφιμα, φρούτα ή λαχανικά, ενώ η πατρίδα μας παράγει εξαιρετικά εσπεριδοειδή, πατάτες, μήλα, σταφύλια, κρασί, λάδι και τόσα άλλα. Τι μας έχει πιάσει; Ας καθίσουμε να σκεφτούμε σοβαρά ο καθένας μας, το δικό του μερίδιο ευθύνης. Είναι δυνατόν ν’ αγοράζουμε συσκευασμένο χώμα για τα φυτά μας από την Ολλανδία, που ξέρετε τι είναι; Τα επεξεργασμένα βοθρολύματά τους. Γιατί αυτοί, πιο έξυπνοι από μας, έκαναν εργοστάσια και τα αξιοποιούν. Εμείς, αντί να χρησιμοποιούμε την κοπριά από τα γιδοπρόβατά μας ή τις κοτσιλιές από τις κότες μας, αντί να κομποστοποιούμε, πάμε και αγοράζουμε τα επεξεργασμένα – συγγνώμη που θα το γράψω – σκατά των Ολλανδών! Τόσο μυαλό κουβαλάμε! Βλέποντας δε αυτά που γίνονται στην πατρίδα μας το τελευταίο διάστημα, που αρχίσαμε πάλι να τρωγόμαστε μεταξύ μας αντί όλοι μαζί σαν μια γροθιά να διεκδικούμε τα δίκαιά μας, συνειδητοποιώ με τον πιο απλό τρόπο ότι θα είμαστε καταδικασμένοι σε μια συνεχή μιζέρια, απαιδευσιά και ένδεια, όχι εξαιτίας άλλων, των κακών ξένων, των απαίσιων γειτόνων εχθρών μας, αλλά γιατί εμείς – όλοι μας – δεν θέλουμε να προσπαθήσουμε για μια καλύτερη ζωή.” (Ζώνη Αρκαδίας, 22/2/2018).

«Το είχε πει ο Nikola Tesla και το προσυπογράφω: «Είναι δύσκολο να δώσεις απεριόριστη δύναμη, σε ένα περιορισμένο μυαλό». Θα συμπλήρωνα ότι μπορεί να γίνει και επικίνδυνο!» (Ζώνη Αρκαδίας, 21/2/2018).

«Είναι φίλος μου όποιος μιλάει καλά για μένα πίσω από την πλάτη μου», είπε πει ο Άγγλος στοχαστής Thomas Fuller. Γιατί δεν μπορεί να λέγεται φίλος σου όποιος λέει ωραία λόγια μπροστά σου και πίσω σου σε «φτυαρίζει» και σε «θάβει». (Ζώνη Αρκαδίας, 20 Φεβρουαρίου 2018).

«Το είδαμε και αυτό, για να δείτε πόσο απροκάλυπτα μας – ή νομίζουν ότι μας – κοροϊδεύουν: γνωστή τηλεπαρουσιάστρια εμφανίστηκε σε περιοδικό, να κάνει τα ψώνια της σε σούπερ – μάρκετ της περιοχής που ζει, ψωνίζοντας ,,,χαλβά συγκεκριμένης εταιρείας. Τυχαία βρέθηκε εκεί ο φωτογράφος και την αποθανάτισε με το χαλβαδόκουτο στο χέρι! (Τι κάνει κι αυτός ο νόμος με τις πλαστικές σακούλες!) Και σαν να μην έφτανε αυτό, για να πάρει καλά το μήνυμα ο λαός μας, η ίδια πήγε να πιει τον καφέ της σε κοντινή καφετέρια και πάνω στο τραπέζι, δίπλα στο φλιτζάνι της, είχε δυο μίνι συσκευασίες από τον ίδιο χαλβά, για να συνοδέψει το ρόφημά της ως σνακ. Να κι άλλη φωτογραφία από τον πανταχού παρόντα παπαράτσι. Πόσο βλάκες μας θεωρούν με αυτό το είδος της γκρίζας διαφήμισης; Σε μια εποχή που θα έπρεπε να περνάμε στον κόσμο άλλα μηνύματα, κάποιοι – μόνο για το δικό τους «κονόμι» – προωθούν προϊόντα πανάκριβα, συχνά όχι ελληνικά και θέλουν να μας περάσουν έναν τρόπο ζωής που δεν συνάδει με την τωρινή οικονομική κατάσταση των ανθρώπων και της πατρίδας μας. Και πόσο γέλιο προκαλεί, να βλέπουμε μία ηθοποιό ή παρουσιάστρια, που δεν έχει πλύνει ποτέ πιάτα στη ζωή της – όπως κάνει καθημερινά στο σπίτι της η μέση Ελληνίδα νοικοκυρά – να διαφημίζει υγρά πιάτων ή σφουγγαράκια ή να μας δείχνει πώς καθαρίζουν τη λεκάνη της τουαλέτας το α ή το β προϊόν ενώ η ίδια δεν ξέρει ούτε τι σημαίνει ξεσκονόπανο και σφουγγαρίστρα, γιατί έχει άλλες κυρίες – υπηρετικό προσωπικό – γι’ αυτές τις τρε-μπανάλ δουλειές! Μήπως, καλοί μου πατριώτες, ν’ αρχίσουμε και μεις ν’ αντιδρούμε σε όλη αυτή την υποβάθμιση της προσωπικότητάς μας; Μήπως, λέω μήπως, να μη δεχόμαστε εύκολα, αμάσητα και αδιάφορα, όλα εκείνα που κάποιοι θέλουν να μας επιβάλουν τάχα μου για το καλό μας; Είτε μέσω των διαφημίσεων είτε ακόμα και με αποφάσεις τους , που μας στερούν το δικαίωμα επιλογής;» (Ζώνη Αρκαδίας, 19 Φεβρουαρίου 2018).

«Πόσο σπουδαίος μπορεί να νιώθει και να είναι, κάποιος, που με συκοφαντίες προσπαθεί να δείξει ότι έχει κάνει πράγματα καλά και ωφέλιμα για τους συνανθρώπους του ενώ στην πραγματικότητα, από όπου περνά, αφήνει ερείπια; Ποιον προσπαθεί να κοροϊδέψει; Τους άλλους όχι, τον εαυτό του σίγουρα και αυτόν για λίγο.» (Ζώνη Αρκαδίας, 18/2/2018).

«Ο κόσμος νιώθει απροστάτευτος από την ασυδοσία που επικρατεί, από τη διαφθορά, την ανασφάλεια και την κοροϊδία που του γίνεται. Δεν ξέρω αν μπορεί να βοηθήσει πια αποτελεσματικά η προσευχή ή μήπως θα χρειαστούν άλλες, πιο δυναμικές, μορφές επαναφοράς στην… τάξη.» (Ζώνη, 17/2/2018).

«Να προσέξουν πολύ κάποιοι, που θέλουν να λέγονται ποιητές, τι αναρτούν στο Διαδίκτυο – οι ίδιοι ή οι φίλοι τους στα blog τους – γιατί γελάει ο κόσμος μαζί τους και «παίρνει η μπάλα» και όλους τους υπόλοιπους πολύ καλούς ποιητές μας. Να υπάρχει όριο και στον ευτελισμό.»  (Ζώνη Αρκαδίας, 16/2/2018). 

«Συμβαίνουν τόσα πολλά στην πατρίδα μας το τελευταίο διάστημα, μία μπόχα σήψης και διαφθοράς πλανάται στην πολιτική ζωή του τόπου μας, που η δυσοσμία της έχει μπουκώσει τις μύτες μας και μας προκαλεί αποστροφή, αηδία, εμετό! Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, είναι  – στις επόμενες εκλογές  με την ψήφο μας – να φέρουμε έναν αέρα φρεσκάδας και ανανέωσης στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, μήπως δει, τούτη η δύσμοιρη χώρα και οι άνθρωποί της, καλύτερες μέρες.» (Ζώνη Αρκαδίας, 15 Φεβρουαρίου 2018).

«Του Αγίου Βαλεντίνου, κατάντησε η πιο αντιερωτική μέρα του χρόνου, με όλη αυτή την εμπορευματοποίησή της.» (Ζώνη Αρκαδίας, 14/2/2018).

«Ο ΚΑΗΜΕΝΟΣ… Σίγουρα κάποιος χρειάζεται καινούργιο ζευγάρι γυαλιά, όταν βλέπει πολύ κόσμο και μεγάλη επιτυχία, σε μια εκδήλωση που διοργάνωσε, ενώ όλοι οι άλλοι  άνθρωποι παρατηρούν (στις φωτογραφίες που αναρτά) τα άδεια καθίσματα της αίθουσας.» [«The letter», oil, painting by Claudia Hammer]. (Ζώνη Αρκαδίας,  13 Φεβρουαρίου 2018). 

«Το facebook θα μπορούσε να γίνει ένα απέραντο χωνευτήρι συναισθημάτων, ιδεών και ψυχών. Αλλά μπορούμε να το κάνουμε και ένα όμορφο ανοιξιάτικο περιβόλι. Εξαρτάται τι θέλουμε να είμαστε: νεκροθάφτες ή κηπουροί;» (Ζώνη Αρκαδίας,  12 Φεβρουαρίου 2018). 

» Όποιος δεν μπορεί να διαχειριστεί θετικά τον ΘΥΜΟ του, οδηγείται σε πολύ άσχημες περιπέτειες.» (Ζώνη Αρκαδίας, 11 Φεβρουαρίου 2018).

«Ο ΠΑΝΙΚΟΣ είναι ο χειρότερος σύμβουλος .» (Ζώνη Αρκαδίας, 10/2/2018).

«Οι καιροσκόποι είναι μία «άτιμη φάρα» ανθρώπων, μου έλεγε καλός μου φίλος και με συμβούλευε να τους αποφεύγω. Πράγματι, πρόκειται για αδίστακτα άτομα, που δεν έχουν φραγμό!» (Ζώνη Αρκαδίας, 9/2/2018).

«Σε επίδειξη μόδας νυφικών, εμφανίστηκαν αντρικά μοντέλα – ως γαμπροί άραγε; – φορώντας μόνο το εσώρουχό τους και μπότες σαν να πήγαιναν στα χωράφια ή με παντελόνι που το πάνω μέρος του ήταν ένα… βρακί! Επίσης οι νύφες – μοντέλα επέδειξαν – υποτίθεται  -νυφικά, που ήταν τα εσώρουχά τους με ζαρτιέρες και τούλια! Το όλο θέαμα ήταν απίστευτα γελοίο και μάλλον προς το κιτς έφερνε. Καμία σχέση δεν είχε με το Μυστήριο του Γάμου, απλά ήθελε να τραβήξει την προσοχή. Αλλά έχει χαθεί πια το μέτρο σε όλα και απουσιάζει η αισθητική, η καλαισθησία…» (Ζώνη Αρκαδίας,  8 Φεβρουαρίου 2018).

«Αν ο καθένας από μας προσπαθεί καθημερινά να μαθαίνει καινούρια πράγματα (απόκτηση γνώσεων) και να γίνεται καλύτερος άνθρωπος (να αποκτά εσωτερική καλλιέργεια), είναι σίγουρο ότι και τη ζωή μας θα βελτιώσουμε και την κοινωνία μας θα κάνουμε καλύτερη.» (Ζώνη Αρκαδίας, 7/2/2018).

«Από τη συνέντευξη της καθηγήτριας κ.  ΜΑΡΙΑΣ ΕΥΘΥΜΙΟΥ (Ιστορικού και Συγγραφέως): «Η χώρα μας πρέπει να θεμελιώσει έναν νέο αξιακό κώδικα. Να προτάξει τη δράση, τη γόνιμη διεκδίκηση, τη δημιουργικότητα, την εργασία και την αξιοπρέπεια. Απαιτείται μια στόχευση που να μας τροφοδοτεί και να μας κάνει να αισθανόμαστε χρήσιμοι στο κοινωνικό σύνολο.» (Ζώνη Αρκαδίας, 6 Φεβρουαρίου 2018).

«Όταν ένας άνθρωπος μετατρέπει τα πάντα σε «Καραγκιοζιλίκια», πόσο σοβαρό να τον θεωρήσεις; Και δεν μπορείς, όσο και να θες, να τον εμπιστευτείς ακόμα και για το πιο ασήμαντο πράγμα.» (Ζώνη Αρκαδίας, 5/2/2018).

«Είναι εύκολο να παρασυρθείς και να πιστέψεις μία είδηση που διακινείται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ιδιαίτερα όταν πολλοί την κοινοποιούν ώστε να φτάσει παντού. Χρειάζεται μεγάλη σύνεση στη μεταφορά κάθε πληροφορίας, γιατί μπορούν να δημιουργηθούν μετά αρκετά παρατράγουδα, όταν διαπιστωθεί ότι το»νέο», δεν ήταν και τόσο νέο ή ότι ήταν κάτι ψεύτικο! Αυτοί βέβαια είναι οι πιο απλοί «κίνδυνοι» του Διαδικτύου αλλά μπορούν να δημιουργήσουν θέματα «εκ του μηδενός». (Ζώνη Αρκαδίας, 4 Φεβρουαρίου 2018).

«Οι Έλληνες συγγραφείς έχουν γράψει και πει πολύ σοφά πράγματα, όπως ο Στρατής Μυριβήλης: «Ίσως όταν όλοι μπορέσουν να δουν την ομορφιά της ζωής, ίσως τότες όλος ο κόσμος θα γίνει πρώτα καλός και κατόπιν ευτυχισμένος.» (Ζώνη Αρκαδίας, 3  Φεβρουαρίου 2018).

«Υπάρχουν άνθρωποι, που δεν έχουν δική τους «φωνή» αλλά αποτελούν την ηχώ άλλων «φωνών», εύκολα παρασυρόμενοι από κάθε είδους «Σειρήνες». Αυτοί είναι που φέρουν μεγάλο μέρος της ευθύνης για πολλά «κακώς κείμενα», που συμβαίνουν στη χώρα μας.»  (Ζώνη Αρκαδίας, 2/2/2018).

«Παρότι έχουμε ακόμη αρκετό καιρό μέχρι να μας αποχαιρετίσει ημερολογιακά ο χειμώνας  ως εποχή, ήδη στα γυμνά κλαριά των φυλλοβόλων δέντρων, φάνηκαν τα πρώτα μάτια και σε λίγο – αν δεν ρίξει κάποιον πάγο για να τα καταστρέψει – θα μπουμπουκιάσουν, φέρνοντάς μας το αισιόδοξο μήνυμα πώς η η Άνοιξη δεν θ’ αργήσει να έρθει. Με πρώτες ν’ ανθίζουν τις  μυγδαλιές, ύστερα θ’ ακολουθήσουν όλα τ’ άλλα κλαριά, ενώ έχουν ανθίσει στους αγρούς τα άγρια κρινάκια, οι κρόκοι, οι ευωδιαστές  πασχαλιώτες, οι  μοβ, οι ροζ και οι  κόκκινες ανεμώνες… Είναι ολάνθιστα το σέδο στις γλάστρες, το δεντρολίβανο και οι τσιντόνιες στους κήπους των σπιτιών… Έχει και ο χειμώνας τις δικές του μοναδικές φυσικές ομορφιές, που κερδίζουν το βλέμμα μας και φέρνουν την αισιοδοξία στην ψυχή μας.» (Ο πίνακας με το ολάνθιστο δέντρο είναι του Sergey Tutunov]. (Ζώνη Αρκαδίας,  1/2/2018).


«Πόσο σπουδαία είναι η ΑΓΑΠΗ στη ζωή μας! Η Μητέρα Τερέζα της Καλκούτας είχε πει: «Να ζεις δίχως αγάπη, ανεπιθύμητος, ξεχασμένος. Αυτή είναι η μεγάλη φτώχεια, χειρότερη και από το να μην έχεις να φας.» (Ζώνη, 31/1/2018).

«Η βαρβαρότητα, συγκεκαλυμμένη και ωραιοποιημένη, ήρθε και απειλεί την ελευθερία του ανθρώπου, οδηγεί στην κατάρρευση κάθε έννοιας δημοκρατίας και στην επικράτηση μιας ζωής χωρίς ενδιαφέρον για τον άνθρωπο, δίχως Αγάπη, Χαρά, Πίστη σε Αρχές και Αξίες. Δεν θα σας πω Αντισταθείτε, αυτό το είπαν άλλοι πριν από μένα. Θα πω όμως, ΑΝΗΣΥΧΕΙΤΕ, που έπαψαν να μας βλέπουν πια σαν ανθρώπους, αλλά  μας θεωρούν νούμερα και κωδικούς.» (Ζώνη Αρκαδίας, 30 Ιανουαρίου 2018).

«Είναι πια ξεκάθαρο σε όλους μας, ότι όλα γίνονται για το ΧΡΗΜΑ. Αυτό είναι που σταύρωσε τον Χριστό – ο Ιούδας τον πρόδωσε «για τριάκοντα αργύρια», αυτό ρημάζει συχνά τις ανθρώπινες ζωές (πόσα εγκλήματα δεν έχουν γίνει για να πάρει κάποιος κληρονομιές, ασφάλειες ζωής ή ακίνητα;), αλλά είναι επίσης η κινητήρια δύναμη των πάντων. Κέρματα, χαρτονομίσματα ή το πλαστικό χρήμα, διευκολύνουν (αν τα έχουμε) να ζούμε με αξιοπρέπεια ή δυσκολεύουν (αν δεν υπάρχουν) την κάθε μέρα μας…» [«Chocolate coins», painting by Youqing Eugene Wang ]. (Ζώνη Αρκαδίας, 29 Ιανουαρίου 2018).

«Αν το είχε πει η ταπεινότητά μου, μπορεί και να ήταν κατακριτέο, αλλά είναι λόγια του Nicolas Chamfort: «Ένας άνθρωπος χωρίς αρχές είναι συνήθως και χωρίς χαρακτήρα. Γιατί αν είχε καλό χαρακτήρα, θα ένιωθε την ανάγκη να δημιουργήσει και αρχές.» (Ζώνη Αρκαδίας, 28/1/2018).

«Είναι ελεεινό να επαίρεται κάποιος που ζει στο εξωτερικό, σε μια υποτίθεται πολιτισμένη ευρωπαϊκή χώρα, ότι είναι κάποιος σπουδαίος και να γράφει σχόλια σε ανάρτηση, που δεν του άρεσε, στο facebook, χρησιμοποιώντας γλώσσα πεζοδρομίου και ρίχνοντας το επίπεδο της επικοινωνίας πολύ χαμηλά. Τι άλλο να πεις για το ήθος αυτού του ατόμου, που το παίζει ¨ξερόλας», ενώ δεν έχει γνώση περί τίνος πρόκειται…» (Ζώνη Αρκαδίας, 27/1/2018).

«Οι ΛΕΞΕΙΣ, κάποιες φορές,  μπορούν να βοηθήσουν ένα πρόσωπο, πολύ περισσότερο από ότι νομίζουμε. Γι’ αυτό χρειάζεται μεγάλη προσοχή στην κάθε λέξη που χρησιμοποιούμε, είτε στον προφορικό μας λόγο είτε στα γραπτά μας.» (Ζώνη Αρκαδίας, 26 Ιανουαρίου 2018).

«Πολλά δεινά θα έρθουν στη χώρα μας, γιατί δεν υπάρχει ένας άξιος ΗΓΕΤΗΣ να οδηγήσει τον κόσμο μπροστά, σε μια καλύτερη ζωή. Αυτοί που είναι – υποτίθεται – οι «κεφαλές» και θα έπρεπε να γίνουν οι μπροστάρηδες, έχουν οπισθοχωρήσει σε όλα τα επίπεδα και κοιτάνε πώς θα σωθούν στα δύσκολα. Είναι καιρός τώρα να ξεβολεύονται; Αυτοί έχουν βρει τον τρόπο να περνάνε καλά, δεν τους νοιάζει για τον απλό λαό που δοκιμάζεται… » (Ζώνη Αρκαδίας,  25/1/2018).

«Ο άνθρωπος που δεν αγαπά αυτό που κάνει, αλλά αναγκάζεται να το κάνει λόγω συνθηκών, θα οδηγηθεί – αργά ή γρήγορα – στην αποτυχία, καταστρέφοντας και ο,τι καλό είχε μέχρι τότε γίνει. Το χειρότερο είναι ότι τα άτομα αυτά, δεν έχουν συναίσθηση της μεγάλης ζημιάς που κάνουν, ώστε να αποχωρήσουν και να αναλάβει κάποιος άλλος να φέρει σε πέρας τη δουλειά με επιτυχία.» (Ζώνη Αρκαδίας, 24  Ιανουαρίου 2018). 

«Η στασιμότητα, η αδράνεια, δεν βοηθούν να γίνει κάτι καλό. Ο Κομφούκιος έλεγε: «Δεν έχει σημασία το πόσο αργά πηγαίνεις, αλλά να μην σταματάς.» Συχνά παρατηρούμε μία «παύση εργασιών», που έχει σαν αποτέλεσμα την μετάθεση «στις καλένδες» κάποιων θετικών πραγμάτων και είναι κρίμα.» (Ζώνη Αρκαδίας, 23  Ιανουαρίου 2018). 

«Η «απουσία» και «αφωνία» των μεγάλων τηλεοπτικών καναλιών από το χθεσινό (21/1/2018) συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης για τη Μακεδονία, απέδειξε – για άλλη μια φορά – την ηθική χρεοκοπία τους αλλά και του Τύπου γενικότερα (έντυπου και ηλεκτρονικού) τον κατήφορο. Ο κόσμος κατάλαβε πλέον το μεγάλο ξεφτιλίκι τους και πώς τόσα χρόνια χειρίζονταν την ενημέρωσή του, κατευθύνοντας την κοινή γνώμη όπου αυτά ήθελαν. Δεν είναι τυχαίο που οι εφημερίδες έχουν πέσει τόσο πολύ στις κυκλοφορίες τους και οι άνθρωποι τις αγοράζουν κυρίως για τις προσφορές τους. Έγιναν ένα κινητό σούπερ μάρκετ, που κι αυτό έπαψε σταδιακά να τους φέρνει αναγνώστες. Δεν ενημερώνουν πια αντικειμενικά, δεν εκπαιδεύουν σωστά, δεν είναι χρήσιμες σε όποιους τις διαβάζουν. Παλαιότερα ευχαριστιόσουν την ανάγνωση μιας επιφυλλίδας, μίας δυνατής κριτικής, μιας ενδιαφέρουσας συνέντευξης με μία προσωπικότητα. Τώρα ασχολούνται με το πότε έκανε λίφτινγκ η άλφα ηθοποιός, ποιος χώρισε, παντρεύτηκε, γέννησε ή γιόρτασε τα γενέθλιά του και άλλες lifestyle καταστάσεις. Ακόμη και οι τοπικές εφημερίδες – εκτός φωτεινών εξαιρέσεων – έχουν μετατραπεί σε άλμπουμ φωτογραφιών από διάφορες εκδηλώσεις χωριών ή τοπικών Συλλόγων (πίτες, Ανταμώματα, Αποκριάτικους χορούς). Γίνεται κάποιος συνδρομητής τους για να βλέπει τον εαυτό του στις σελίδες τους, να χορεύει ή να τρώει ή να χαζογελάει. Όλα ανόητα και στημένα, με αποτέλεσμα να κουράζουν ή και να μας αηδιάζουν. Μπουχτίσαμε… Αν τα κανάλια δεν πήραν το χθεσινό ξεκάθαρο μήνυμα του κόσμου, σύντομα θα το καταλάβουν για καλά. Και οι «στρατευμένες» εφημερίδες το ίδιο. Οι Έλληνες ανέχτηκαν πολλά αλλά νομίζω ότι τώρα πια κάτι θ’ αλλάξει. Εδώ και μήνες έγραφα ότι η οργή των ανθρώπων έχει μαζευτεί και θα ξεχειλίσει. Δεν έγινε ακόμα αυτό, αλλά μια καλή αρχή. Οι αντοχές έφτασαν στο τέρμα τους και δεν πάει άλλο με το ηθικό κατέβασμα του περήφανου λαού μας, που τον καταντήσανε την χλεύη Ευρώπης και Αμερικής. Αξίζουμε μια καλύτερη ζωή στην ευλογημένη και πανέμορφη χώρα μας. Οι πνευματικοί άνθρωποι και οι Επιστήμονες της Ελλάδας, ας μπουν μπροστά και ας ανοίξουν δρόμους ανάτασης και λαμπρών κατακτήσεων. Η Εκκλησία να βρει τη χαμένη της αξιοπιστία, οι δε πολιτικοί μας να πάψουν να είναι απλά αυτοί που θα ψηφίζουν στη Βουλή τα πάντα – χωρίς να έχουν σε βάθος γνώση γι’ αυτά και πόσες αδικίες αφορούν – να ανακτήσουν το κύρος του αξιώματός τους και να συναισθανθούν τη μεγάλη ευθύνη που έχουν απέναντι στον λαό μας, που κι αυτοί είναι κομμάτι του…» [«Man reading newspaper», painting by Suset Maakal.] (Ζώνη Αρκαδίας, 22 Ιανουαρίου 2018).

«Κάποιος, που δεν έχει στερηθεί στη ζωή του τίποτα, δεν μπορεί να κατανοήσει τι σημαίνει «δεν έχω». Δεν φταίει αυτός, απλά δε γνωρίζει από φτώχεια, δυσκολίες και έλλειψη ανέσεων λόγω ένδειας.» (Ζώνη Αρκαδίας, 21/1/2018).

«Ο έξυπνος άνθρωπος, βρίσκει πάντα τρόπους να είναι μπροστά, πρωτοπόρος σε ιδέες και πράγματα.» (Ζώνη Αρκαδίας, 20  Ιανουαρίου 2018).

«Τελικά, είναι θέμα επιλογής, όπως λέει και ο Μενέλαος Λουντέμης: «Η ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ πάντα μυρίζει λίγο δύσοσμα. Αλλά την προτιμώ από τα αρωματισμένα ΨΕΜΑΤΑ.» (Ζώνη Αρκαδίας, 19/1/2018).

«Άνθρωποι που δοκιμάζονται λόγω οικονομικής κρίσης υπάρχουν παντού στον πλανήτη μας. Ψάχνοντας στο Διαδίκτυο, βρήκα ότι σε μία αμερικανική πολιτεία έχουν φτιαχτεί και στηθεί κάποια – ας τα πούμε – ντουλάπια με τρόφιμα, οι εμπνευστές τους τα αποκαλούσαν «THE LITTLE FREE PANTRY» («Το μικρό δωρεάν κελάρι») και με σύνθημα » Πάρε ο,τι χρειάζεσαι. Δώρισε (πρόσφερε) ό,τι μπορείς», έδιναν τη δυνατότητα σε όσους φτωχούς ανθρώπους χρειάζονταν λίγο φαγητό να πάρουν από κει κάτι και όσοι ήθελαν μπορούσαν να προσφέρουν τρόφιμα μακράς διαρκείας ώστε να μην είναι ποτέ άδεια τα ράφια τους. Κάτι ανάλογο θα μπορούσε να γίνει στις μεγάλες πόλεις και της πατρίδας μας (με σωστή μελέτη και να υπάρχουν δικλείδες ασφαλείας ώστε να μην καταστρέφονται τα ντουλάπια ή να μην παίρνουν τα τρόφιμα όσοι δεν έχουν ανάγκη), στηρίζοντας συνανθρώπους μας που στερούνται βασικά διατροφικά αγαθά.» (Ζώνη Αρκαδίας, 18/1/2018).

«Οι άνθρωποι που περιφρονούν κάποιους συνανθρώπους τους, να ξέρουν ότι θα έρθει ο καιρός που αυτή η συμπεριφορά τους θα γυρίσει εναντίον τους. «Ό,τι δίνεις, παίρνεις», λέει ο σοφός λαός μας.» (Ζώνη Αρκαδίας, 17/1/2018).

«ΔΥΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙ ΚΟΣΜΟΙ –> Διάβασα πριν λίγες μέρες, ότι σε διάφορα πολυτελή θέρετρα της πατρίδας μας και του εξωτερικού, Έλληνες και ξένοι, πέρασαν τις γιορτές μέσα σε απίστευτη χλιδή, πίνοντας ακόμα και σαμπάνια, που κόστιζε 18.000 ευρώ το μπουκάλι ή πληρώνοντας μεγάλα ποσά για να μείνουν σε πολυτελή δωμάτια (σουϊτες) ξενοδοχείων και να τύχουν των ιδιαίτερων περιποιήσεων που αυτά προσέφεραν στους ξεχωριστούς τους πελάτες. Τι είναι 18.000 ευρώ για έναν πλούσιο; Ψίχουλα! Τι είναι όμως για έναν φτωχό βιοπαλαιστή; Είναι στην Ελλάδα της κρίσης, οι συντάξεις τριών χρόνων για έναν απόμαχο αγρότη, είναι το εισόδημα μιας φτωχής φαμελιάς για δυο χρόνια, είναι τα ενοίκια για μια «καμαρούλα μια σταλιά» για τρία ή και τέσσερα χρόνια, είναι το επίδομα ανεργίας ενός νέου ανθρώπου για τρία έτη… Γι’ αυτούς βεβαίως που δεν έχουν οικονομικό πρόβλημα ήταν απλά ένα μπουκάλι ακριβή σαμπάνια το βράδυ της παραμονής της νέας χρονιάς, που μπορεί και να μην καταναλώθηκε όλο το περιεχόμενό της. Αλήθεια, τι γεύση να είχε άραγε στους ευγενείς ουρανίσκους που την ήπιαν; Γιατί ο άνεργος, ο συνταξιούχος των 480 ευρώ στην πατρίδα μας ήπιε μόνο νερό ή λίγο χύμα κρασάκι από το σούπερ μάρκετ αυτές τις μέρες… Όχι, δεν κάνω κριτική στους ανθρώπους που είναι πλούσιοι, απλά επισημαίνω μία κατάσταση. Να είναι καλά και να χαίρονται τα αγαθά και τις υπηρεσίες, που μπορούν να αγοράζουν με τα λεφτά τους. Απορώ όμως, πώς έχει συγκεντρωθεί τόσος πλούτος στα χέρια κάποιων, ενώ η πλειονότητα των ανθρώπων της Γης, πεινάει, διψάει, δεν έχει τη στοιχειώδη περίθαλψη, δεν πηγαίνουν όλα τα παιδιά στο σχολείο, δεν εμβολιάζονται και πεθαίνουν από ασθένειες που θα έπρεπε να έχουν εξαλειφθεί από τον πλανήτη μας. Πώς ηλικιωμένοι, αντί να περνούν τα στερνά τους χρόνια με θαλπωρή, αξιοπρέπεια και ασφάλεια, ζουν σε συνθήκες ένδειας και φόβου για το αύριο. Επειδή οι ανισότητες διευρύνονται, εκείνο που βλέπω να έρχεται – και μακάρι να διαψευστώ – είναι μεγάλη οργή, που θα εξελιχθεί σε απρόβλεπτες καταστάσεις. Και γι’ αυτές δεν θα μπορεί κανείς (ούτε πλούσιος ούτε φτωχός) να χαρεί…» [Ο πίνακας είναι το «Scraping a living», painting by Thomas Benjamin Kenninghton.] (Ζώνη Αρκαδίας, 16 Ιανουαρίου 2018).

«Ειπώθηκε πολλά χρόνια πριν από τον Oscar Wilde  (Όσκαρ Ουάιλντ) αλλά παραμένει σωστό και στις μέρες μας: «Πολύ μακιγιάζ και λίγα ρούχα αποτελούν πάντα ένα αλάνθαστο σημάδι απελπισίας σε μια γυναίκα.» (Ζώνη, 15/1/2018).

«Η απραξία είναι ο,τι χειρότερο, όχι μόνον για να μην αλλάξει τίποτε προς το καλύτερο αλλά και για να επιβληθούν νέα χειρότερα μέτρα στους Έλληνες, στο όνομα των δανειακών μας υποχρεώσεων. Αφού δεν παράγουμε – ως χώρα – παρά ελάχιστα, που δεν μας φτάνουν για να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες μας, πώς θα βγούμε από αυτόν τον φαύλο κύκλο της εξάρτησης;» (Ζώνη Αρκαδίας,  14  Ιανουαρίου 2018).

«Ο σεβασμός της φύσης και η επιστροφή μας – με κάθε ευκαιρία – σ’ αυτήν, είναι ο δρόμος για την ηρεμία μας, την επιβίωσή μας και το ευ ζην μας.» (Ζώνη Αρκαδίας, 13  Ιανουαρίου 2018).

«Από τους «Απόκρυφους Λογισμούς» του Διονύση Κουλεντιανού: «Δυο κλειδιά όλες ανοίγουνε τις πόρτες: το δάκρυ και το χαμόγελο!» (Ζώνη,  12/1/2018).

«Η δύναμη της απλότητας του ποιητικού Λόγου: «Τι ήσυχα που γκρεμίζεται μέσα στην ποίηση ο χρόνος.» (Γιάννης Ρίτσος).» (Ζώνη Αρκαδίας, 11/1/2018).

«Αν αναρωτιόμαστε, γιατί πολλοί νέοι άνθρωποι επιλέγουν να μην ασχοληθούν με τα κοινά από κάποια αιρετή θέση, την απάντηση είχε δώσει – αιώνες πριν – ο Θουκιδίδης: «Η εξουσία έλκει τους χειρότερους και διαφθείρει τους καλύτερους.»  (Ζώνη Αρκαδίας,  10  Ιανουαρίου 2018).

«ΕΧΟΥΝ ΜΕΛΛΟΝ ΤΑ ΧΩΡΙΑ ΜΑΣ; –> Αχ, ταλαίπωρα ελληνικά χωριουδάκια… Κάποια από σας είστε πολύ τυχερά τούτους τους δίσεκτους καιρούς: 1) Αν έχετε έναν τοπικό εκπρόσωπο (Πρόεδρο), που μένει μόνιμα εκεί, φροντίζει, επιλύει συνέχεια τα προβλήματα που παρουσιάζονται και είναι δίπλα στους συγχωριανούς του.  2) Αν έχετε τοπικούς Συλλόγους, που οι ηγεσίες τους είναι άνθρωποι οραματιστές, φωτισμένοι, έντιμοι, σοβαροί, δουλευταράδες, που κάνουν χρήσιμα έργα υποδομών και όχι μόνο τις καθιερωμένες γιορτούλες και παρεϊστικα φτηνο-γλεντάκια. 3) Αν έχετε έναν δικό σας, ντόπιο ιερέα, που να είναι κοντά στο ποίμνιό του, στις χαρές και στις λύπες του. Ν’ ακούτε την καμπάνα της εκκλησιάς σας να χτυπάει τακτικά και όχι κάθε μήνα ή και περισσότερο. Έναν αληθινό παπά, που να τιμά τα ράσα του… 4) Αν έχετε κατοίκους, που να αγαπάνε τον τόπο τους και να κάνουν ο,τι καλύτερο μπορούν γι’ αυτόν. Ανθρώπους ικανούς, φιλότιμους, φιλόξενους, μπροστάρηδες στις εθελοντικές δράσεις και στα καλέσματα ανάγκης, όχι τεμπέληδες, μίζερους και ανίκανους για ο,τιδήποτε όμορφο και σωστό. Και από την άλλη μεριά, υπάρχουν (πολλά δυστυχώς) ελληνικά χωριά, όχι απλά άτυχα αλλά καταδικασμένα τελείως: 1) Που δεν έχουν παπά ή Πρόεδρο της Κοινότητας να μένει μόνιμα εκεί, αλλά να έρχεται ευκαιριακά ή κάνοντας αγγαρεία. Που δεν ακούνε την καμπάνα τους για πολύ καιρό, που οι καμένες λάμπες κάνουν δίμηνο ν’ αλλαχθούν και τα σκοτάδια απλώνονται κάθε βράδυ στις γειτονιές, που η αδιαφορία, η ανικανότητα και η αγένεια γίνονται συνώνυμο μιας εφήμερης και σάπιας μικρής εξουσίας, ξεφτιλισμένης και αδύναμης για έργα υψηλά, ανθεκτικά και ωφέλιμα. 2) Που δεν έχουν στους Συλλόγους τους (στα Δ.Σ.), Μέλη καταρτισμένα, μορφωμένα, αξιόπιστα και ηθικά, αλλά άτομα που έχουν δει τη συμμετοχή τους σε αυτούς, ως εφαλτήριο ικανοποίησης προσωπικών φιλοδοξιών τους ασχέτως αν διαθέτουν τα προσόντα γι’ αυτά που επιδιώκουν. 3) Που δεν έχουν κατοίκους ή απόδημους, οι οποίοι να νοιάζονται αληθινά για την τύχη και το μέλλον του τόπου τους, αντί να περιφέρονται από δω και από κει, ανάλογα με το ποιος «τους χαϊδεύει (καλύτερα) τ’ αυτιά», άσχετα αν τους λέει ανοησίες ή τους ωθεί να συμμετάσχουν σε μικρο-παρανομίες. Στην καρδιά του χειμώνα, καθώς πέφτει η νύχτα και όλο και πιο λίγα φώτα διακρίνονται πια στα σπίτια των χωριών μας, που ρημάζουν, αναρωτιέμαι αν υπάρχει συνέχεια, μέλλον και ελπίδα για τις μικρές μας πατρίδες ή η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη. Προσωπικά, πιστεύω ότι όλα είναι θέμα ποιότητας των ανθρώπων που ζουν στα χωριά μας ή συμμετέχουν ευκαιριακά – λόγω καταγωγής – στα τοπικά πράγματα. Και γι’ αυτό, θα ήταν καλό και σωτήριο, όλοι μας ν’ αρχίσουμε το συντομότερο δυνατόν, ν’ αναζητούμε μία πιο έντιμη, σοβαρή και ποιοτική εκπροσώπησή μας και όχι να επιλέγουμε τους χείριστους και τους «κουρασμένους» για τον Μαραθώνιο επιβίωσης των χωριών μας.» (Ζώνη Αρκαδίας, 9  Ιανουαρίου 2018).

«Δεν μπορώ πια να βλέπω την αξία να ζητιανεύει, τα μηδενικά να κορδώνονται από ξιπασιά, την τιμή περιφρονημένη, την αρετή εμπορευμένη, την τελειότητα παραπεταμένη, τη δύναμη σακατεμένη, το τάλαντο να παίρνει μαθήματα από τη βλακεία, την αλήθεια γελοιοποιημένη, το καλό υποδουλωμένο στο κακό»  είχε γράψει ο William Shakespeare. Σας θυμίζουν κάτι όλα αυτά; Μήπως όσα γίνονται και στις μέρες μας;» (Ζώνη Αρκαδίας, 8/1/2018).

«Καθώς αφήνουμε πίσω μας τις γιορτινές μέρες και προσγειωνόμαστε στην πραγματικότητα, ας καταλάβουμε ότι μόνο με δουλειά, συστηματική, σωστή και με όραμα, θα μπορέσουμε να κάνουμε κάτι που ν’ αξίζει. Να μην σκορπίζουμε και χαλαλίζουμε τον πολύτιμο χρόνο μας, με ανοησίες και απερίσκεπτα λόγια.» (Ζώνη Αρκαδίας, 7 Ιανουαρίου 2018).

«Την αρχοντιά και την λεβεντιά ψάχνω σε όσους συναναστρέφομαι, γιατί αυτές τους κάνουν ωραίους ανθρώπους…» (Ζώνη Αρκαδίας, 6/1/2018).

«Αν έχουμε υπόψη μας τη ρήση του Ηράκλειτου ότι «Το ήθος  (ο χαρακτήρας) του ανθρώπου είναι το πεπρωμένο του», τότε πολλές πράξεις ή λόγια συνανθρώπων μας θα μπορούσαν να δικαιολογηθούν.» (Ζώνη Αρκαδίας, 5/1/2018).

«Έχουν μεγάλη πλάκα κάποιοι συνάνθρωποί μας, που το παίζουν «τιμητές των πάντων». Μόνο τον δύστυχο εαυτό τους ξεγελάνε πια, γιατί κανείς δεν μπορεί ν’ ασχοληθεί με τις ανοησίες τους…» (Ζώνη Αρκαδίας, 4  Ιανουαρίου 2018).

«Είναι σπουδαίο να είσαι πράος, να παραμένεις ήρεμος, όταν προσπαθούν κάποιοι να παρερμηνεύσουν και να διαστρεβλώσουν λόγια ή πράξεις σου για να βγουν αυτοί από πάνω.» (Ζώνη Αρκαδίας, 3/1/2018).

«Συναντούμε συχνά ανθρώπους, που είναι σκυθρωποί, που δε γελάνε ποτέ, όχι γιατί έχουν κάποιο πρόβλημα υγείας ή οικονομικό, αλλά γιατί έτσι είναι στον χαρακτήρα τους. Πρόκειται για ζοφερά άτομα, που καλό είναι να αποφεύγουμε, γιατί η συναναστροφή μαζί τους θα είναι μόνον επιζήμια για μας.» (Ζώνη Αρκαδίας, 2  Ιανουαρίου 2018).  

«ΝΕΟΣ ΧΡΟΝΟΣ – ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΙ ΑΓΩΝΕΣ — Η κάθε νέα χρονιά, αποτελεί την ΑΦΕΤΗΡΙΑ για νέα ξεκινήματα στη ζωή μας. Γίνεται η κινητήρια δύναμη για να προσπαθήσουμε να πετύχουμε κάποια πράγματα που θέλουμε πολύ, που τα έχουμε βάλει ως στόχους μας και μόνο με δουλειά, προσήλωση και πίστη μπορούμε κάτι να καταφέρουμε. Η κατάκτηση, επίσης, της εσωτερικής μας ηρεμίας και ισορροπίας, είναι ένας ωραίος σκοπός, όχι εύκολα επιτεύξιμος. Αλλά, ο κάθε άνθρωπος, παλεύοντας με τους δαίμονές του, φτάνει σε ένα επίπεδο ωριμότητας, που τον κάνει να αξιολογεί πράγματα και καταστάσεις, να μη δίνει τόση σημασία σε ασήμαντα, εφήμερα και ανούσια θέματα και να στρέφεται σε ο,τι αξίζει πραγματικά. Ναι, κάθε νέος χρόνος, φέρνει την ελπίδα μιας καλύτερης ζωής και περισσότερου φωτός στις ανέλπιδες και σκοτεινές μας μέρες. Μα χρειάζεται ο προσωπικός μας καθημερινός αγώνας για να αλλάξουν πολλά «κακώς κείμενα». Από τον καναπέ, πίνοντας  φραπέδες για ώρες στην καφετέρια, με την αδιαφορία, την τεμπελιά ή την ξιπασιά, δεν πετυχαίνουμε τίποτα. Το 2018, δεν θα αλλάξει τίποτα, αν δεν αλλάξουμε και εμείς πολλά αρνητικά στοιχεία του εαυτού μας, που συντηρούν το πισωγύρισμά μας ως χώρας και πολιτών, σε εποχές υποτέλειας, διχασμού και πλήρους χρεοκοπίας (όχι μόνον οικονομικής αλλά πρωτίστως κοινωνικής και ηθικής).» (Ζώνη Αρκαδίας, 1 Ιανουαρίου 2018). 


«Η καλή ποιήτρια Κική Δημουλά, βάζει τα πράγματα στη θέση τους: «Οι ωραίοι άνθρωποι δεν είναι κατ’ ανάγκη όμορφοι. Οι ωραίοι άνθρωποι λάμπουν κάπου από μέσα.» (Ζώνη Αρκαδίας, 31 Δεκεμβρίου 2017).

«Οι αρχαίοι Έλληνες τραγικοί ή κωμικοί ποιητές, προκαλούν τον θαυμασμό μας, γιατί έγραψαν πράγματα με διαχρονική αξία. Αριστοφάνης ο αξεπέραστος: «Δεν μπορείς να περιμένεις από αυτούς που σε κατέστρεψαν, να γίνουν οι άνθρωποι που θα σε σώσουν.» [«ΒΑΤΡΑΧΟΙ»] (Ζώνη Αρκαδίας, 30/12/2017).

«Είναι απίστευτες οι ομορφιές του χειμώνα και ας λένε το αντίθετο αυτοί που προτιμούν το καλοκαίρι. Κάθε εποχή έχει τα δικά της καλά. Το πιο σημαντικό είναι να είμαστε ευγνώμονες για όσα έχουμε και για όλα εκείνα τα ωραία που μπορούμε ν’ αντικρίζουμε την κάθε μέρα.» (Ζώνη Αρκαδίας, 29/12/2017).

«Οι καλοί ποιητές της Ελλάδας είναι η μεγάλη της δύναμη για να παρουσιάσει στο εξωτερικό το καλό της πρόσωπο. Δυστυχώς, το Υπουργείο Πολιτισμού αλλά και το Παιδείας, δεν τους αξιοποιούν ώστε να γίνουν οι Πρεσβευτές μας και να αλλάξει η κακή εικόνα που υπάρχει για τη χώρα μας διεθνώς. Ίσως να φταίνε και αυτοί, που δεν κάνουν δημόσιες σχέσεις, ούτε συμμετέχουν σε «παρεούλες» και κυκλώματα. Πάντως, είναι μία σπουδαία και δυνατή ομάδα, που θα μπορούσε να βοηθήσει πολύ.» (Ζώνη Αρκαδίας, 28 Δεκεμβρίου 2017).

«Όταν κάποιοι είναι ελεεινά ανθρωπάκια, δεν γίνονται Άνθρωποι με τίποτα. Θλιβερή διαπίστωση, αλλά είναι η μόνη αλήθεια. Και όλοι αυτοί μόνο μία αντιμετώπιση καταλαβαίνουν: να τους φερθείς αποφασιστικά και αυστηρά, γιατί αλλιώς θα αποθρασυνθούν τελείως.» (Ζώνη Αρκαδίας, 27/12/2017).

«Μακάρι οι άνθρωποι να βάλουνε μυαλό και να πάψουν να ανέχονται κάθε είδους παρανομία που γίνεται τόσο φανερά, εις βάρος τους. Είτε αυτός που την κάνει είναι ένα παραβατικό ή διαταραγμένο άτομο, είτε πρόκειται για κάποια κρατική αυθαιρεσία.» (Ζώνη Αρκαδίας, 26/12/2017). 

«Αυτά τα Χριστούγεννα, ας ξαναβρούμε – μέσα μας – την ευδοκία, τη γαλήνη, την ομορφιά της προσφοράς και το πύρωμα – στο νου και στην ψυχή – που δίνει ένας ωραίος σκοπός, μια ουσιαστική δράση για το γενικό καλό, πέρα από κάποιες χαβαλετζίδικες συναντήσεις, ανούσιες εποχιακές συλλογικές γιορτούλες, βλαβερές οινοποσίες και άνευ μέτρου φαγοπότια…» [«Holly box and Christmas balls», painting by Maresa Lilly]. (Ζώνη Αρκαδίας,  25 Δεκεμβρίου 2017). 

«Όσο και αν από κάποιους θεωρηθεί αυτό μια ακραία απόφαση, είναι καλύτερα, ανθρώπους που δεν αξίζουν τίποτα, που είναι ψεύτικοι και δεν σου έχουν φερθεί καλά, να μην τους έχεις πια στη ζωή σου. Καλό θα ήταν να μην είχαν μπει ποτέ για ν’ αποφύγεις να στενοχωρηθείς με τις πράξεις και τα λόγια τους, αλλά ποτέ δεν είναι αργά για «να πάρουν πόδι». (Ζώνη Αρκαδίας, 24/12/2017).

«Μια όμορφη μέρα, ξεκινά με μια όμορφη σκέψη», έγραψε κάποιος ανώνυμος στο Διαδίκτυο. Και αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία, γιατί διαβάζουμε στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης πολλές ανοησίες, κακόγουστα ή υβριστικά σχόλια, ένα σωρό πράγματα που δείχνουν το χαμηλό πνευματικό επίπεδο όσων τα αναρτούν. Στο χέρι μας είναι να κάνουμε τις σωστές επιλογές των online φίλων μας αλλά και μεις – με τις δικές μας αναρτήσεις και παρεμβάσεις – να μην μετατρέψουμε τον χώρο αυτόν σε μια απέραντη διαδικτυακή χωματερή.» (Ζώνη Αρκαδίας, 23 Δεκεμβρίου 2017).

«Έριχ Μαρία Ρίλκε, σοφή ρήση: «Αυτός που δεν θέλει τίποτα, έχει τα πάντα.» (Ζώνη Αρκαδίας, 22 Δεκεμβρίου 2017).

«Βρισκόμαστε στην τελική ευθεία για τις γιορτές των Χριστουγέννων και με την οικονομική κρίση να είναι πάντα εδώ στη χώρα μας, να μας αγγίζει σχεδόν όλους, σκεφτόμαστε και το κάθε λεπτό του ευρώ που θα ξοδευτεί, γιατί δεν περισσεύει ούτε αυτό πια. Πολύς κόσμος περιόρισε ακόμα και τον στολισμό του σπιτιού του. Αλλά, συνήθως οι μπάλες, το ψεύτικο δέντρο, τα φωτάκια και άλλα διακοσμητικά, αν συσκευαστούν σωστά σε κούτες και μπουν σε κάποιον αποθηκευτικό χώρο, μπορούν να χρησιμοποιούν ξανά στις επόμενες γιορτές. Αν θέλουμε, λοιπόν, να στολίσουμε, θα το κάνουμε. Και ακόμη κι αν δεν έχουμε ν’ αγοράσουμε κάτι, μπορούμε να φτιάξουμε μόνοι μας στολίδια ή να βρούμε ανέξοδους τρόπους γιορτινής διακόσμησης. Μια ωραία λύση είναι τα εποχικά κλαδιά σε διάφορα βάζα μέσα στο σπίτι, όπως του έλατου, της κουμαριάς, του γκυ, ακόμα και γυμνά κλαδιά δέντρων στα οποία θα βάλουμε μπάλες, αυτοσχέδια στολίδια ή κουκουνάρια. Σε κάποια γωνιά μπορεί να τοποθετηθούν σ’ ένα ωραίο πιάτο ή βάση, λίγα καρύδια, μύγδαλα και ρόδια μαζί με μικρά κλαδάκια από έλατο. Παλιές ευχητήριες Χριστουγεννιάτικες κάρτες στολίζουν όμορφα διάφορα σημεία και περασμένες με γιορτινές κορδέλες στις πόρτες, στα παράθυρα ή στους τοίχους, δίνουν μια διαφορετική γιορτινή νότα. Σήμερα, κυκλοφορούν στο εμπόριο φωτάκια με μπαταρίες, μόνο ένα ευρώ… Πολλά μπορεί να κάνει κάποιος χρησιμοποιώντας την φαντασία του για να στολίσει το σπίτι του. Βέβαια, Χριστούγεννα δεν σημαίνουν μόνο στολίδια, φαγητό και γλέντια αλλά σε μια εποχή που η χώρα μας έχει βυθιστεί στα οικονομικά της αδιέξοδα, είναι μία ευκαιρία και μία πρόκληση να δείξουμε – ως Έλληνες – ότι μπορούμε να αντιστρέψουμε το αρνητικό κλίμα αυτής της απίστευτης μιζέριας που έχει εξαπλωθεί παντού. Και να πάψουμε να τρωγόμαστε μεταξύ μας, γιατί η διχόνοια μας είναι που κάνει τη μεγαλύτερη ζημιά και όχι μόνο οι κακοί ξένοι δανειστές μας. Αντισταθείτε στην κατάργηση της ελπίδας και της εσωτερικής σας γιορτής, γιατί αυτό θα είναι μια μεγάλη προσωπική σας απώλεια. Γιορτάστε με όλο σας το είναι, γιατί τα Χριστούγεννα χωρίς την ευδοκία των ανθρώπων και τον αγώνα μας για την «επί Γης ειρήνη» θα μετατραπούν σε ένα Δέντρο με ψεύτικα στολίδια και φωτάκια που τρεμοσβήνουν… [Στη φωτογραφία μια υπέροχη κουμαριά, γεμάτη ώριμους καρπούς.] (Ζώνη Αρκαδίας, 21/12/2017).

«Για ποια πρόοδο να μιλήσουμε, για ποιον πολιτισμό και επιτεύγματα, όταν δεν μπορούμε να απολαύσουμε τα αγαθά της τεχνολογίας, της Επιστήμης, του Πνεύματος; Όταν πεθαίνουν παιδιά από την πείνα σε κάποια μέρη του κόσμου, όταν «φεύγουν» από τη ζωή άστεγες ηλικιωμένες γυναίκες στην Αθήνα, παγωμένες στα σκαλιά μιας πολυκατοικίας, όταν αυτοκτονούν νέοι άνθρωποι στην Ελλάδα από απόγνωση και άλλοι μεγαλύτεροι λόγω χρεών; Όσα κι αν πετύχαμε, ο,τι και να αποκτήσουμε, χάσαμε την αίσθηση του μέτρου, την ανθρωπιά μας και γίναμε μια κοινωνία που δεν αντιδρά, δεν δουλεύει, δεν έχει όραμα, πίστη και ελπίδα. Όταν σβήνουν τα φώτα από τα γιορτινά λαμπιόνια, επικρατεί στις ψυχές των ανθρώπων ένα πηχτό σκοτάδι, παγωνιά και απελπισία.»  (Ζώνη Αρκαδίας, 20 Δεκεμβρίου 2017).

«Γεμίσαμε «κατώτερους» ανθρώπους, που όλο απαιτούν πράγματα από τους άλλους για όφελός τους, αλλά οι ίδιοι δεν κάνουν τίποτα καλό για να βοηθήσουν τους συνανθρώπους τους.» (Ζώνη Αρκαδίας, 19 Δεκεμβρίου 2017). 

«Ο Βολταίρος είχε πει το διαχρονικά σοφό: «Είναι δύσκολο να ελευθερώσεις ανόητους από τις αλυσίδες που σέβονται.» (Ζώνη Αρκαδίας, 18/12/2017).

«Βλέπω τα χωριά μας τούτη την εποχή, μετά την εφήμερη – λόγω του λιομαζώματος – αναγέννησή τους, να έχουν αφεθεί στη μοίρα τους από την επίσημη Πολιτεία και να οδηγούνται στην ερήμωση και στον αφανισμό. Αντί να γίνουν οι αναγκαίες υποδομές, η μόνιμη δικαιολογία στα στόματα Δημάρχων και λοιπών αρμοδίων είναι: «Δεν υπάρχουν χρήματα». Για πανηγύρια, καρναβάλια με ξυλοπόδαρους και πολυτελείς εκδόσεις βρίσκουν λεφτά. Για δρόμους, φωτισμό, ύδρευση, καθαριότητα, «δεν υπάρχει μία». Μάλλον δεν υπάρχει ενδιαφέρον από πλευράς τους. Ανίκανοι, άβουλοι, «απόντες», μοιραίοι, χωρίς όραμα άνθρωποι, έχουν πάρει στα χέρια τους τις τύχες των χωριών μας, γι’ αυτό και σε όλη την Ελλάδα συναντούμε τώρα τον χειμώνα σχεδόν άδεια χωριουδάκια.» (Ζώνη Αρκαδίας, 17 Δεκεμβρίου 2017) – [“Old village house”, painting by Francesco Manglialardi.]

«Τα πάντα έχουν ομορφιά, όμως δε τη βλέπουν όλοι» είχε πει ο Κομφούκιος. Πόσοι άνθρωποι γύρω μας είναι «τυφλοί» και προσπερνούν; Πόσοι μένουν απαθείς και αδιάφοροι στα ωραία στοιχεία που υπάρχουν σε συνανθρώπους τους και σε πράγματα, γιατί το μόνο που τους νοιάζει είναι ο μίζερος και θλιβερός εαυτούλης τους;» (Ζώνη Αρκαδίας,  16/12/2017).

«Όσκαρ Ουάϊλντ ο αξεπέραστος: «Να είσαι ο εαυτός σου, όλοι οι άλλοι ρόλοι είναι πια πιασμένοι.» (Ζώνη Αρκαδίας, 15 Δεκεμβρίου 2017).

«Τα παλιά χρόνια, στην Αμερική κυρίως, κάποιοι άνθρωποι έψαχναν για χρυσάφι στις όχθες των ποταμών… Σήμερα, οι επίδοξοι «χρυσοθήρες», αναζητούν ανύπαρκτους θησαυρούς σε χωράφια και παλιά σπίτια. Πόση ανοησία! Αν κοιτούσαν μέσα τους, θα έβρισκαν τον δικό τους αληθινό πλούτο: υγεία, γνώσεις, ταλέντα, χιούμορ, πίστη… Και γύρω τους θα συναντούσαν επίσης μεγάλης αξίας ανθρώπους: οικογένεια, φίλους, καλούς συνεργάτες ή σπουδαία πράγματα: μία δουλειά που να τους ικανοποιεί, χόμπι που να τους χαρίζουν ευεξία ή επιτυχίες, συναντήσεις που να μην θέλουν να τελειώσουν, γιατί περνάνε καλά… Ναι, είναι ξεκάθαρο το ερώτημα: Χρυσοθήρες φραγκοδίφραγκων ή συλλέκτες ωραίων, αυθεντικών, «χρυσών στιγμών», χρήσιμων εμπειριών, καλής παρέας και μιας υγιούς σωματικής, ψυχικής και πνευματικής ζωής; [«A golden moment», painting by Alfredo Rodriguez.] (Ζώνη Αρκαδίας, 14 Δεκεμβρίου 2017).

«»Είναι αναντίρρητα πιο εύκολο να «κατηφορίσει» κάποιος, παρά να ανέβει ψηλά και να μείνει εκεί. Δυστυχώς, καθημερινά οι άνθρωποι παίρνουν το δρόμο της «αποκαθήλωσής» τους, με αυτά που λένε ανεξέλεγκτα και τις ανοησίες που κάνουν.» (Ζώνη Αρκαδίας, 13 Δεκεμβρίου 2017).

«Μέχρι πότε θα επιτρέπουμε σε κακούς ανθρώπους να κουμαντάρουν τις ζωές μας και να τις βρομίζουν με τις ασχήμιες τους; Μήπως η αδιαφορία δεν είναι η καλύτερη λύση για την αντιμετώπιση της κάθε «λέρας»; (Ζώνη, 12/12/2017).

«Πόση ηρεμία συναντά κάποιος σε ένα Ορθόδοξο Μοναστήρι! Την αποτύπωσε στον υπέροχο πίνακά του ο ζωγράφος Πάβελ Ριζένκο: ένας λιπόσαρκος καλόγερος έχει συγκεντρώσει γύρω του τις γάτες της Μονής για να τις ταϊσει, στα χέρια του κρατά ένα γατάκι ενώ ένα άλλο βρίσκεται δίπλα στον κουβά με το νερό… Στα σκαλιά ένα περιστέρι και κάποια πουλάκια στέκουν άφοβα παρ’ όλες τις γάτες της αυλής. Στο βάθος διακρίνουμε και άλλους Μοναχούς δίπλα στο πηγάδι της Μονής… Η αρμονική συνύπαρξη «προαιώνιων εχθρών» (γάτες – πουλιά), η γαλήνη που επικρατεί, η λιτότητα και η καθαριότητα του χώρου, στέλνουν σε όλους μας ένα πολύ σπουδαίο μήνυμα: μην «κυνηγάτε» στη ζωή σας τα πολλά, τα φανταχτερά, τα ανούσια. Ανακαλύψτε την ομορφιά της απλότητας, του φυσικού φωτός, της εσωτερικής χαράς.» [Ο πίνακας είναι του PAVEL RYZHENKO.] (Ζώνη Αρκαδίας, 11 Δεκεμβρίου 2017).

«Ενώ τα είχαμε όλα ή σχεδόν όλα για να περνάμε καλά στην καθημερινότητά μας – παρ’ όλη τη γκρίνια μας η πατρίδα μας πριν 10 περίπου χρόνια είχε ένα υψηλό επίπεδο ζωής για τους πολίτες της κι ας υπήρχε μεγάλη διαφθορά – φτάσαμε σήμερα, που θα έπρεπε να είμαστε ενωμένοι και με ένα κοινό όραμα να βγούμε από αυτή την δεινή κατάσταση, να μην υπολογίζουμε ο ένας τον άλλον. Αυτό θα είναι και η καταστροφή μας – ως έθνους – αν συνεχίσουμε να πορευόμαστε στον ίδιο λάθος δρόμο.» (Ζώνη Αρκαδίας, 10 Δεκεμβρίου 2017.)

«Μια όμορφη  παλιά συνήθεια, που τείνει να εκλείψει λόγω των κινητών και του Διαδικτύου, είναι να γράφουμε Χριστουγεννιάτικες κάρτες με ευχές και να τις στέλνουμε σε συγγενείς μας και σ’ αγαπημένα μας πρόσωπα. Με πόση χαρά περίμεναν όλοι να λάβουν ένα γράμμα και μια όμορφη καρτούλα με ευχές! Γιατί να μην αναβιώσουμε – όσοι θέλουμε και μπορούμε – αυτή την ωραία προσπάθεια; Αυτά τα Χριστούγεννα να στείλουμε κάρτες, ευχές, κάποιο δωράκι και Αγάπη σε όσους νοιαζόμαστε και τους θεωρούμε κάτι ξεχωριστό για μας. [Ο πίνακας «Cup tea pot postcard» είναι του Y. Wang.] (Ζώνη, 9/12/2017).

«Όσο και να θέλει κάποιος να κρύψει τα σκουπίδια (= προβλήματα) κάτω από το χαλί, αυτά κάποια στιγμή θα μαζευτούν πολλά που δεν θα μπορεί πια να τα χώνει εκεί κοροϊδεύοντας ότι καθάρισε τον χώρο (= έλυσε τα ζητήματα που πιέζουν). Αλλά έτσι έχει μάθει πολύς κόσμος: να «ροκανίζει» χρόνο…» (Ζώνη Αρκαδίας,  8 Δεκεμβρίου 2017).

«Θαυμάσια συμβουλή από τον Lao Tse (Λάο Τσε): «Μη στενοχωριέσαι, άφησε τα πράγματα να πάνε μόνα τους. Οι ΗΛΙΘΙΟΙ και οι ΚΑΚΟΙ θα νικηθούν στο τέλος.» (Ζώνη Αρκαδίας,  7 Δεκεμβρίου 2017).

«Είναι πολύ δύσκολο ν’ αλλάξουν τα «κακώς κείμενα» του κόσμου μας και σίγουρα δεν αρκούν τα μεγάλα λόγια από κάποιους για να γίνει αυτό. Αν δεν ξεβολευτούμε όλοι μας, αν δεν πάψουμε να ζούμε στην μακαριότητά μας και μέσα στα ψέματα, τίποτε δεν θα γίνει και μια ζωή θα σερνόμαστε και θα υποφέρουμε.» (Ζώνη Αρκαδίας,  6  Δεκεμβρίου 2017).

«Αυτά πάθαμε σχεδόν όλοι μας και δεν πρόκειται να νιώσουμε ποτέ ευτυχισμένοι: πάψαμε να μοιραζόμαστε ακόμα κι ένα πιάτο φαγητό, με χαμόγελο, με Αγάπη, με τη λάμψη στο βλέμμα…» (Ζώνη Αρκαδίας,  5 Δεκεμβρίου 2017). [«Sharing their pleasures», painting by Eugenio Zampighi, Shipley Art Gallery.]

«Άμα έχεις κακούς τρόπους, δεν διορθώνεσαι με τίποτα. Ο Eric Hoffer σωστά είπε ότι «η ΑΓΕΝΕΙΑ είναι η προσπάθεια των χαμηλού επιπέδου ανθρώπων να φτάσουν τους σπουδαίους.» (Ζώνη Αρκαδίας,  4 Δεκεμβρίου 2017).

«Παλιότερα στην πατρίδα μας, όλη η οικογένεια μαζευόταν στο μεσημεριανό Κυριακάτικο τραπέζι. Ήταν κάτι σαν ιεροτελεστία. Η ικανή νοικοκυρά – μητέρα, είχε φροντίσει να φτιάξει ένα νόστιμο φαγητό (από όσους ρώτησα κατά καιρούς μου είπαν ότι θυμούνται ακόμη τα μακαρόνια με κιμά της μαμάς τους ή το κρέας με πατάτες στο φούρνο), επίσης κάποιο ελαφρύ γλυκό ή φρούτα εποχής, σερβιρισμένα με ωραίο τρόπο και με αγάπη. Αυτή η ΑΓΑΠΗ ήταν ένας ακατάλυτος δεσμός μεταξύ των μελών της οικογένειας, που συγκεντρωνόταν στο γεύμα της Κυριακής όχι μόνο για να φάνε αλλά για να σφυρηλατήσουν σχέσεις δυνατές, που τίποτε δεν θα τις κλόνιζε. Σήμερα, όλη αυτή η ωραία, ζεστή ατμόσφαιρα τείνει να σβήσει, γιατί ο σύγχρονος τρόπος ζωής άλλαξε ή κατάργησε αυτή την όμορφη μάζωξη της φαμελιάς…» [«Sunday lunch», painting by Edward Noott.] (Ζώνη Αρκαδίας, 3 Δεκεμβρίου 2017). 

«Κάποιοι Έλληνες, παρότι η χώρα μας βρίσκεται σε δεινή κατάσταση λόγω της παρατεταμένης οικονομικής κρίσης, δεν καταλαβαίνουν τίποτα. Συνεχίζουν να ζουν στον κόσμο τους λες και δεν συμβαίνει τίποτα και όλα είναι υπέροχα γύρω τους. Δύσμοιρη πατρίδα…» (Ζώνη Αρκαδίας, 2/12/2017). 

«Μπαίνουμε στο γιορτινό κλίμα των ημερών, μετρώντας αντίστροφα για τα Χριστούγεννα και επιδιώκουμε – με τους ανάλογους στολισμούς – να κλέψουμε λίγη χαρά και ένα εφήμερο φευγιό από την δυσάρεστη πραγματικότητα που βιώνουμε στην πατρίδα μας. Στεκόμαστε όμως  πιο πολύ στη βιτρίνα των Γιορτών ξεχνώντας το αληθινό μήνυμα της Γέννησης του Χριστού, που είναι το «Επί Γης ειρήνη και εν ανθρώποις ευδοκία». Αυτά τα δύο για να επιτευχθούν δεν είναι ακατόρθωτο αλλά κάποιοι δεν θέλουν να γίνουν πράξη, γι’ αυτό θα συνεχίσουμε να γιορτάζουμε μόνο με στολισμούς και φωτοχυσίες, σ’ έναν κόσμο θλιβερών γεγονότων, απίστευτης βίας, πολεμικών συρράξεων με αθώους νεκρούς και ανθρώπους  που ζουν μέσα στην κατάθλιψη, στο ψέμα και στον φόβο…» (Ζώνη Αρκαδίας,  1 Δεκεμβρίου 2017). 


«Πράγματι, πρόκειται για μια σοφή προτροπή, που διάβασα κάπου: «Ζήσε με τέτοιο τρόπο, που αν κάποιος αποφάσιζε να μιλήσει αρνητικά για σένα, κανείς δεν θα τον πίστευε.» (Ζώνη Αρκαδίας, 30 Νοεμβρίου 2017).

«Όταν κάποιος λέει ψέματα ή εξαπατά τους συνανθρώπους του, δεν το κάνει τυχαία, είναι επιλογή του.» (Ζώνη Αρκαδίας, 29/11/2017).

«Ο Διογένης θεωρούσε άγρια θηρία τους συκοφάντες και τους κόλακες. Αν το σκεφτούμε, διαπιστώνουμε ότι το ίδιο ισχύει και στις μέρες μας με αυτού του τύπου τους ανθρώπους.» (Ζώνη Αρκαδίας, 28/11/2017).

«Ο τρελός είδε τον μεθυσμένο και φοβήθηκε» λέει ο λαός μας και πράγματι, όταν ο άνθρωπος, αντί να πίνει το κρασάκι του ή το ποτό του και να το απολαμβάνει, πίνει τόσο που χάνει τον έλεγχο των λόγων του και των κινήσεών του, γίνεται δε κάποιες φορές και επικίνδυνος για τους δικούς του (άσκηση βίας) ή τους συνανθρώπους του (όταν π.χ. οδηγεί μεθυσμένος με υπερβολική ταχύτητα), τότε το αλκοόλ γίνεται εχθρός και όχι ευχαρίστηση. Είναι τραγικές οι περιπτώσεις που καταγράφονται: ο αλκοολισμός έχει γίνει μάστιγα στις αναπτυγμένες χώρες του πλανήτη μας και σε συνδυασμό με άλλες εξαρτήσεις (τσιγάρο, ναρκωτικά), δημιουργεί μία εκρηκτική ατμόσφαιρα. Αναντίρρητα, ο μέθυσος χρειάζεται βοήθεια για να σταθεί ξανά στα πόδια του και να είναι νηφάλιος και όχι επιζήμιος για την κοινωνία. Επειδή προσωπικά δεν πίνω καθόλου αλκοόλ, το απεχθανόμουν από τα εφηβικά μου χρόνια και με αηδιάζει, μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι «Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΜΑΡΚΑ ΑΛΚΟΟΛ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ. ΜΕΘΑΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!»  (Ζώνη Αρκαδίας, 27 Νοεμβρίου 2017).

«Είναι δυνατόν κάποιος που «έχει λερωμένη τη φωλιά του», να κατηγορεί τους άλλους ότι έχει και η δική τους «φωλιά» λεκέδες;» (Ζώνη, 26/11/2017).

«Το να υπηρετείς μια υψηλή ιδέ.α, απαιτεί ταπεινότητα, αφοσίωση σ’ αυτήν και όραμα. Όλα τα άλλα είναι κοροϊδίες.» (Ζώνη Αρκαδίας, 25/11/2017).

«Πιο πολλά μπορείς να πετύχεις δημιουργώντας πράγματα χρήσιμα, καλά και ανθεκτικά, παρά καταστρέφοντας για να δείξεις ότι είσαι κάποιος σπουδαίος άνθρωπος.» (Ζώνη Αρκαδίας, 24  Νοεμβρίου 2017).

«Τα πολύ παλιά χρόνια, σε κάποιες χώρες (στην Αμερική, στην Ευρώπη αλλά και στην πατρίδα μας), γυρνούσαν στα χωριά και στις πόλεις οι Αρκουδιάρηδες για να ψυχαγωγούν τον κόσμο, που δεν είχε τα σημερινά μέσα διασκέδασης. Τσιγγάνοι, με μια αλυσοδεμένη αρκούδα (απαράδεκτο αλλά αναγκαίο για λόγους ασφαλείας), ένα ντέφι ή άλλα μουσικά όργανα, συνοδεία ίσως και κάποιων επίσης μασκαρεμένων ανθρώπινων φιγούρων, προσέφεραν στο όχι ιδιαίτερα απαιτητικό κοινό τους μια εφήμερη ευθυμία και κείνο τους αντάμειβε με λίγα κέρματα ή κάποιο κέρασμα στο κοντινότερο καπηλειό. Ευτυχώς, σήμερα, μια τέτοια σκηνή έχει εκλείψει, έτσι όπως μας έγινε γνωστή μέσα από σκίτσα, διηγήσεις ή πίνακες της εποχής εκείνης. Δυστυχώς όμως, φτάσαμε να έχουμε γίνει σχεδόν όλοι μας, η σιδεροδέσμια αρκούδα που ένας επιδέξιος «αρκουδιάρης» μας χτυπάει το ντέφι και εμείς χορεύουμε αναγκαστικά στο ρυθμό που αυτός μας δίνει, όχι για να ψυχαγωγήσουμε κάποιους ανθρώπους αλλά για να ευχαριστήσουμε κάποια ελάχιστα άτομα, που κατέχουν οικονομική – κυρίως – δύναμη και εξουσία. Η κατάσταση είναι τραγική, γιατί όπως συνέβαινε και παλιά, η αρκούδα ποτέ δε γλίτωνε από αυτή τη σκλαβιά της, παρά μόνο με το τέλος του βίου της. Συνέχισε να χορεύει και να «ψυχαγωγεί» υπό τους ήχους της μουσικής, πάντα με μια βαριά αλυσίδα δεμένη…» [«Skomorokhs in a Russian village», 1857, painting by Franz Riss.] (Ζώνη Αρκαδίας, 23/11/2017).

«Όταν είμαστε ενθουσιασμένοι και χαρούμενοι μπορεί να δώσουμε μεγάλες υποσχέσεις σε άλλους ανθρώπους που όμως δεν θα είμαστε σε θέση να τις τηρήσουμε. Γι’ αυτό, μεγάλη προσοχή!» (Ζώνη Αρκαδίας, 22/11/2017).

«Κάποιες φορές ίσως είναι καλύτερα να μην είμαστε κοντά με ανθρώπους που θα επιθυμούσαμε να είμαστε.» (Ζώνη Αρκαδίας, 21/11/2017).

«Όλα για το κέρδος». Τα πολυκαταστήματα άρχισαν ήδη τον στολισμό για τα Χριστούγεννα και τις διαφημίσεις της πραμάτειας τους ενόψει των γιορτών, που έχουμε ακόμη πάνω από ένα μήνα για να έρθουν. Τα μάτια είναι αχόρταγα και κει ποντάρουν για να γεμίσουν τα ταμεία τους: πολλές προσφορές αγαθών, λαμπερά φώτα και ανάλογο «κλίμα». (Ζώνη Αρκαδίας, 20/11/2017).

«Είναι σπατάλη χρόνου να προσπαθείς να πείσεις έναν ανόητο ότι αυτά που λέει είναι πράγματα ανεφάρμοστα ή λάθος.» (Ζώνη Αρκαδίας, 19/11/2017).

«Είναι τυχεροί όσοι έχουν –  τις κρύες φθινοπωρινές νύχτες – ένα ζεστό κατάλυμα για να μείνουν, ένα πιάτο φαγητό και ησυχία γα να γαληνέψει η ψυχή τους και να ξεκουραστεί το κορμί τους. Υπάρχουν άνθρωποι – όχι μόνο στη χώρα μας αλλά σε πολλά μέρη του πλανήτη μας – που δεν έχουν ούτε τις στοιχειώδεις ανέσεις. Αναγκάζονται να κυνηγήσουν, να ψαρέψουν ή να βρουν άγρια χόρτα για να έχουν κάτι να φάνε. Να βγουν μέσα στην παγωνιά να μαζέψουν ξυλαράκια για ν’ ανάψουν φωτιά να ζεσταθούν. Να πάνε στην κοντινότερη πηγή για να μεταφέρουν το χρειαζούμενο νερό στο φτωχικό τους καλύβι… Σε πολλούς νέους ανθρώπους της εποχής μας, σκηνές που δείχνουν μικρά παιδιά να ψάχνουν για προσανάμματα μέσα στο χιόνι, προκαλούν γέλια και ειρωνικά σχόλια. Συμβαίνουν όμως, γιατί προέχει η επιβίωσή τους και δεν έχουν την πολυτέλεια της κεντρικής θέρμανσης στο σπίτι τους, ούτε ενός ακριβού κινητού τηλεφώνου για να «σκοτώνουν» την ώρα τους μιλώντας με φίλους ή δεν φορούν ρούχα της τελευταίας λέξης της μόδας «για να κάνουν το κομμάτι τους». Μακάρι να μη χρειαστεί ποτέ οι ευνοημένοι άνθρωποι να γνωρίσουν τι θα πει ανέχεια, δυσκολίες και αγώνας για επιβίωση…» [«Gathering sticks», painting by Alexandre Antigna.] (Ζώνη, 18/11/2017).

«Χρυσή» συμβουλή από έναν σπουδαίο συγγραφέα, τον Τζορτζ Μπέρναντ Σω: «Η ΣΙΩΠΗ είναι η πιο τέλεια έκφραση της ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΗΣ.» (Ζώνη Αρκαδίας,  17  Νοεμβρίου 2017).

«Τα «συνήθη υποζύγια» όσο αντέξουν τραβάνε τα βάρη. Μετά κλατάρουν και δεν μπορεί να τα σηκώσει κανείς για να συνεχίσουν. Ας το έχουν αυτό υπόψη τους, όσοι νομίζουν ότι ο κόσμος = ζώα γι’ αυτούς, έχει ακόμη πολλές αντοχές αφαίμαξης. Θα βρεθούν προ εκπλήξεων όσοι θεωρούν ότι και άλλα φορτία μπορούν να τοποθετηθούν στις πλάτες των απλών ανθρώπων, έτσι απερίσκεπτα και με μια αναίσθητη ευκολία… Το άλογο που κατέρρευσε στο δρόμο, όπως τόσο παραστατικά μας παρουσιάζει στον πίνακά του «A Karvallott Cigany» ο Gyorgy Vastagh,  δεν σηκώθηκε ξανά… (Ζώνη,  16/11/2017)

«Από τον σπουδαίο συγγραφέα ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ γραμμένο, αλλά μας αφορά όλους, γιατί η πατρίδα μας δεν έχει φτάσει να παράγει επάρκεια αγαθών και πρώτων υλών, εισάγουμε συνέχεια προϊόντα, μηχανήματα και διάφορα μικροπράγματα από το εξωτερικό, ενώ θα μπορούσαμε να τα φτιάχνουμε και στη χώρα μας, πολύ καλύτερης μάλιστα ποιότητας από τα ξένα: «Να λυπάστε ένα έθνος, που φοράει ρούχα που δεν ύφανε, τρώει ψωμί που δεν θέρισε και πίνει κρασί που δεν ρέει από τα δικά του πατητήρια.» Να προβληματιστούμε πολύ όλοι μας. Ο αγροτικός τομέας εγκαταλείπεται σταδιακά, τα χωριά ρημάζουν, τα χωράφια μένουν χέρσα ενώ θα μπορούσαν να σπέρνονται σιτηρά και να καλλιεργούνται ελιές, αμπέλια, οπωροφόρα δέντρα… Σκεφτείτε που έχουμε φτάσει να εισάγουμε μούστο, λεμόνια, πουλερικά, χοιρινό και αυγά από το εξωτερικό…» (Ζώνη Αρκαδίας, 15/11/2017).

«Κάποια παλαιότερα χρόνια στην πατρίδα μας, τα παιδιά που ήθελαν να σπουδάσουν και να έχουν μια καλύτερη μόρφωση και ζωή, έπρεπε να πληρώνουν για να φοιτήσουν σε κάποια σχολή. Οι φτωχοί – συνήθως αγρότες – γονείς τους, έκαναν αιματηρές οικονομίες, έχοντας να θρέψουν και πολλά ακόμη παιδιά στο σπίτι, για να εξασφαλίσουν τα αναγκαία χρήματα για τις σπουδές ενός τουλάχιστον από τ’ αγόρια της οικογένειας. Αλλά – εκτός εξαιρέσεων, που επιβεβαίωναν τον κανόνα – οι κόποι και οι θυσίες των γονέων δεν πήγαιναν χαμένοι: άξιοι επιστήμονες και ξεχωριστοί άνθρωποι, βγήκαν από τα Πανεπιστήμια της πατρίδας μας και διέπρεψαν στην Επιστήμη τους και στην κοινωνία. Δημιούργησαν ωραίες οικογένειες και δεν ξέχασαν ποτέ τον τόπο που ξεκίνησαν για να γίνουν καλύτεροι και χρήσιμοι άνθρωποι. Η μόρφωση για αρκετούς έμεινε ένα όνειρο, γιατί δεν υπήρχαν οι οικονομικές δυνατότητες. Σαν το αγόρι στον πίνακα του Ρώσου ζωγράφου Ν. Μπέλσκυ, που κοιτάει τα παιδιά από την πόρτα της τάξης τους και θα ήθελε κι αυτό να βρίσκεται μέσα μαζί τους να μάθει Γράμματα. Βέβαια, αυτοί που ήθελαν, έμαθαν τα βασικά: να γράφουν και να διαβάζουν. Και το πιο σπουδαίο: οικοδόμησαν τη ζωή τους πάνω σε δυο ακατάλυτες αξίες: ΕΝΤΙΜΟΤΗΤΑ και ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ.» [«At the school door», 1897, painting by Nikolay Bogdanov – Belsky.]  (Ζώνη Αρκαδίας,  14  Νοεμβρίου 2017).

«Όσο και να μην το θέλουμε, στον Νίκο Καζαντζάκη, με τα διαχρονικά του, υπέροχα κείμενα, θα επιστρέφουμε και θα υποκλινόμαστε: «Ε, κακομοίρη άνθρωπε, μπορείς να μετακινήσεις βουνά, να κάμεις θαύματα, κι εσύ να βουλιάζεις στην κοπριά, στην τεμπελιά και στην απιστία.» Όχι όλοι οι άνθρωποι, αλλά αρκετοί είναι αυτοί, που, όπως τα γουρούνια,  κυλιούνται στις βρομιές τους, τρώνε από τις «ακαθαρσίες» τους και δεν πρόκειται ποτέ να απολαύσουν τις ομορφιές που φαίνονται από την κορφή ενός βουνού ή να νιώσουν τη χαρά της προσφοράς και το φως της θαυματουργής πίστης.» – Ο πίνακας είναι του Peter Barker. – (Ζώνη Αρκαδίας, 13  Νοεμβρίου 2017).

«Οι Έλληνες χάσανε την πίστη τους στον εαυτό τους – κάποιοι δεν πιστεύουν πια και στο Θεό – με αποτέλεσμα να μοιάζουν σαν καρυδότσουφλα που τα παίρνει το νερό. Ζώντας χωρίς σχέδιο, δίχως ελπίδα, με την αγωνία του αβέβαιου αύριο, δεν πρόκειται «να σηκώσουμε κεφάλι» και θα εξαρτόμαστε για πολλά ακόμα χρόνια από «δανεικά κι αγύριστα», (Ζώνη Αρκαδίας, 12/11/2017). 

«Άλλο θλιβερό σημείο των καιρών και του πόσο κάποιοι ζουν στον( τεμπέλικο) κόσμο τους: Σε μια παρέα σ’ ένα χωριό, βρέθηκε ένας Αθηναίος, που είχε έρθει για λίγες μέρες στα πάτρια εδάφη. Μετά τα καλωσορίσματα, τον ρώτησε ένας πατριώτης του αν ήρθε για να μαζέψει τις ελιές της οικογένειας, μιας και πλησιάζει ο καιρός για τη συγκεκριμένη εργασία και φέτος είναι μια καλή λαδοχρονιά. «Α, όχι» απάντησε αυτός. «Αυτές είναι επικίνδυνες δουλειές»!!! Και κουραστικές, θα συμπληρώναμε εμείς. Κάποιοι θα γελάσουν με το περιστατικό. αλλά είναι για κλάματα πικρά. Τα χωριά μας, αν βασίζονται σε τέτοια άτομα για το μέλλον τους, πολύ απλά δεν έχουν καμία προοπτική και ελπίδα. Ξεκάθαρα πράγματα. Είναι σαν το παλιό σπίτι στο χωριό, που όταν φύγουν από τη ζωή οι ηλικιωμένοι νοικοκύρηδες που το κρατούσαν ανοικτό και καθαρό, οι κληρονόμοι τους, του βάζουν πωλητήριο. Ναι, όλα πλέον είναι FOR SALE. Και μετά, κάποιοι, να χτυπάνε το κεφάλι τους στον τοίχο. Μην ανησυχείτε δεν θα πάθει τίποτα το μυαλό τους, γιατί δεν έχουν… [«House for sale», painting by Maria Barry.] (Ζώνη Αρκαδίας, 11/11/2017).

«Η γυναίκα του Καίσαρα δεν πρέπει να φαίνεται μόνο τίμια αλλά και να είναι» όπως λέει ο λαός μας, Ο Καίσαρας οφείλει να είναι επίσης ΕΝΤΙΜΟΣ. Βέβαια οι ασκούντες διάφορες εξουσίες – μικρές και μεγάλες, ιδίως τις πρώτες – έχουν τον τρόπο τους και βαφτίζουν σωστές πράξεις τους που είναι καθόλα νόμιμες, στην ουσία τους όμως είναι αποφάσεις που παραβιάζουν ηθικούς Νόμους, άγραφους, που θα έπρεπε να τους προκαλούν αισχύνη. Αυτά βέβαια είναι λεπτομέρειες: η δουλειά να γίνεται και τα φιλαράκια μας να βολεύονται…» (Ζώνη Αρκαδίας,  10 Νοεμβρίου 2017). 

«Πόσο αλλάξανε τα πράγματα από τότε που ήμασταν παιδιά και – όταν δεν είχαμε σχολικές υποχρεώσεις – δεν μαζευόμασταν στο σπίτι αν δεν έρχονταν οι γονείς μας να μας μαζέψουν. Τώρα, όπως γράφω σε ένα τετράστιχό μου: «Τα παιδιά δεν παίζουνε / πια κρυφτό στους δρόμους, / ούτε και ποδόσφαιρο / κλέφτες κι αστυνόμους…» [ Ο πίνακας είναι το «The tournament» του Ralph Hedley.] (Ζώνη Αρκαδίας, 9/11/2017).

«Αν κάποιος είναι άνθρωπος που θέλει να ανακατεύει τους άλλους, να τους βάζει να μαλώνουν, να αλληλομηνύονται, να «βρίσκονται στα μαχαίρια», ας έχει υπόψη του ότι όλο αυτό, κάποια στιγμή, θα γυρίσει εναντίον του. Όχι μόνο θα τον απομονώσουν αλλά μπορεί να βρεθεί και μπλεγμένος με τη Δικαιοσύνη.» (Ζώνη Αρκαδίας, 8  Νοεμβρίου 2017).

«Το να είσαι ΕΝΤΙΜΟΣ απαιτεί  έναν αδαμάντινο χαρακτήρα, που λίγοι άνθρωποι διαθέτουν.» (Ζώνη Αρκαδίας,  7  Νοεμβρίου 2017).

«Το κουτσομπολιό ποτέ δεν πεθαίνει και δεν το σκιάζει τίποτα: ούτε Μνημόνια, μήτε φτώχεια και δυσκολίες. Θα βρίσκει πάντα έναν τρόπο να γίνεται και είναι παντός καιρού. Είναι μια ανθρώπινη ανάγκη, που κανείς – ο πιο τέλειος άνθρωπος πάνω στη Γη μας – δεν μπορεί να της αντισταθεί. Κάτι θα πεις, κάτι θ’ ακούσεις, αλήθεια ή ψέματα δεν έχει σημασία, αλλά θα συμμετέχεις, θα συμπληρώσεις δυο λόγια, θα μεταφέρεις ένα νέο ή μία είδηση από το «Ράδιο-αρβύλα», συζήτηση να γίνεται, η περιέργεια να ικανοποιείται, τα νέα να διακινούνται συνεχώς από στόμα σε στόμα, κάποιες φορές και να διαστρεβλώνονται, σε δουλειά να βρισκόμαστε…» [«Madame has a guest», painting by Remy Cogghe.] (Ζώνη Αρκαδίας,  6  Νοεμβρίου 2017).

«Ναι, είναι όντως τα μικρά εκείνα πράγματα, που κάνουν τη ζωή μεγάλη, σπουδαία, ένα δώρο ανεκτίμητο. Αλλά λίγοι άνθρωποι το καταλαβαίνουν αυτό.» (Ζώνη Αρκαδίας,  5  Νοεμβρίου 2017).

«ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ» είχε πει ο Νίκος Καζαντζάκης, «δεν είναι να κατέχω τιμές αλλά να τις αξίζω». Αυτό το ξεχνάνε όσοι έχουν επιδοθεί σε έναν – χωρίς μέτρο – αγώνα για να κερδίσουν αξιώματα, εφήμερη αναγνώριση και άλλες απολαβές, που όμως δεν τις δικαιολογεί η ικανότητά τους, οι γνώσεις τους και η αξιοσύνη τους. Είναι σαν τον μπόμπιρα που φορώντας τα (πολύ μεγαλύτερο νούμερο) παπούτσια του πατέρα του, νόμισε ότι μεγάλωσε και έγινε άντρας τρανός. Όταν κοίταξε και κατάλαβε ότι δεν μπορούσε να περπατήσει καλά και με ασφάλεια με τα δανεικά υποδήματα, τότε προσγειώθηκε στην πραγματικότητα.» [Painting by Agim Sulaj.] (Ζώνη Αρκαδίας, 4  Νοεμβρίου 2017).

«Σοφή συμβουλή: «Ποτέ μην χρησιμοποιείς κάτι για εκδίκηση. Κάτσε και περίμενε… Αυτοί που σε πλήγωσαν, καταλήγουν στην καταστροφή μόνοι τους.» WIZ  KHALIFA.» (Ζώνη Αρκαδίας, 3 Νοεμβρίου 2017). 

«Είναι πράγματι σοφά λόγια (αλιευμένα από τον Διαδικτυακό ωκεανό): «Ο έξυπνος (άνθρωπος) παραδέχεται. Ο πονηρός δικαιολογείται. Ο ηλίθιος επιμένει.» (Ζώνη Αρκαδίας,  2 Νοεμβρίου 2017).

«Οι ομορφιές της ζωής βρίσκονται γύρω μας (σε ο,τι μας περιβάλλει) και μέσα μας. Όταν είμαστε δυνατοί χαρακτήρες και έχουμε λογική και σύνεση, τότε μπορούμε να χαιρόμαστε με αυτά τα δώρα και όχι να γκρινιάζουμε συνέχεια και να μας φταίνε όλα. Ειδικά αυτή την εποχή, είναι απίστευτα τα ωραία πράγματα που βλέπουμε γύρω μας στη φύση, αλλά και η θαλπωρή του στρωμένου και ζεστού σπιτιού μας – όταν επιστρέφουμε σ’ αυτό από τις δουλειές μας – μάς θερμαίνει τόσο το σώμα όσο και την ψυχή. Τι άλλο να θέλουμε;» [Ο ωραίος  πίνακας είναι «The yellow room» της Margaret Olley.] –  (Ζώνη Αρκαδίας, 1 Νοεμβρίου 2017).  


«Κ. Πσέρβα: «Είναι θλιβεροί οι καιροί, όταν η ΕΝΤΙΜΟΤΗΤΑ ονομάζεται αφέλεια και η ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ λέγεται ηλιθιότητα.» Κρατήστε το κάπου ως σημείωση και προβληματιστείτε πολύ πάνω σ’ αυτό.» (Ζώνη Αρκαδίας,  31/10/2017). 

«Να τους ικανοποιήσεις όλους τους ανθρώπους μ’ αυτά που κάνεις, δεν μπορείς. Κάποιες φορές, ούτε και τον εαυτό σου δεν καταφέρνεις να ευχαριστήσεις. Αλλά από την αδράνει και την αδιαφορία, η ΔΡΑΣΗ είναι σαφώς ο καλύτερος δρόμος για να πορευτείς.» (Ζώνη Αρκαδίας,  30/10/2017).

«Τα ανθρωπάκια, πάντα «παίζουν τα ρέστα τους», γιατί αλλιώς θα βρεθούν μπρος στην μεγάλη αλήθεια, που θα τους σκοτώσει ψυχικά: στην πραγματικότητα, ΔΕΝ ΑΞΙΖΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ.» (Ζώνη Αρκαδίας, 29/10/2017).

«Ένα όμορφο φθινοπωριάτικο απόγευμα, ανοίξτε το σπίτι σας και υποδεχθείτε πρόσωπα αγαπημένα, συγγενείς ή φίλους, για να τους προσφέρετε της φιλοξενίας σας τα δώρα στον δικό σας προσωπικό χώρο. Ακόμα και σ’ αυτούς τους δίσεκτους – για όλους μας – καιρούς, μπορούμε να μαζέψουμε λίγα λουλούδια από τον κήπο ή τις γλάστρες μας για να στολίσουν σ’ ένα βάζο το τραπέζι μας, να φτιάξουμε ένα ζεστό ρόφημα, λίγα κουλουράκια, ένα εύκολο γλύκισμα και να μοιραστούμε κάποιες ανέμελες στιγμές με πολύ οικείους σε μας ανθρώπους. Αν θέλουμε, θα βρούμε έναν τρόπο να το κάνουμε, σφυρηλατώντας σχέσεις ζωής και όχι ευκαιριακά καλοπιάσματα με σκοπό την ικανοποίηση προσωπικών μας επιδιώξεων και συμφερόντων…» [«SUNDAY TEA TIME», painting by Stephen Darbishire.] (Ζώνη Αρκαδίας, 28/10/2017). 

«Γίνονται  – το τελευταίο διάστημα – κάποιες αλλαγές σε νόμους στην πατρίδα μας, που ξεσηκώνουν τον κόσμο σε διαμαρτυρίες. Πολλά από αυτά ψηφίζονται ερήμην του λαού μας και με ισχνή κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Τι θα γίνει με όλα αυτά είναι ένα ζητούμενο. Πάντως η ζωή έχει αποδείξει περίτρανα σε όλους μας ότι, όταν καταπατούνται οι φυσικοί νόμοι και ο,τι με Θεία οικονομία ισχύει «από καταβολής κόσμου», η τάξη αποκαθίσταται πάλι με φυσικό τρόπο, όσοι νόμοι κι αν επιβάλλουν τα αντίθετα.» (Ζώνη Αρκαδίας, 27/10/2017).

«Η απίστευτη γραφειοκρατία που συναντά κάθε πολίτης στις συναλλαγές του με το ελληνικό κράτος, δείχνει ότι η πολιτεία δεν επιθυμεί να αλλάξει τίποτα για την αντιμετώπιση αυτού του φαινομένου, ενώ θα μπορούσαν όλα να γίνονται μέσω του Διαδικτύου, το οποίο πρέπει όμως πρώτα να αναπτυχθεί σε όλη την Ελλάδα (με γρήγορες ταχύτητες και δωρεάν πρόσβαση) για να μπορεί ο καθένας μας να εξυπηρετείται χρησιμοποιώντας τις άπειρες καλές του δυνατότητες.» (Ζώνη Αρκαδίας, 26 Οκτωβρίου 2017).

«Να είστε καλά μέσα σας και να μην σας πτοούν οι αθλιότητες, οι ανοησίες και οι κακίες κάποιων συνανθρώπων σας, οι οποίοι, καλά βολεμένοι σε καταστάσεις, αναίσθητοι στον πόνο των άλλων, αγενείς στη συμπεριφορά τους και ανόητοι, κάνουν απρέπειες, που σωστοί και σοβαροί άνθρωποι δεν θα σκέφτονταν ποτέ να κάνουν. Απομακρύνετέ τους από τη ζωή σας ως τοξικά, ανήθικα και επιζήμια άτομα. Να κοιτάτε μόνο μπροστά και να έχετε ανοιχτά τα μάτια και το μυαλό σας, για να μπορείτε – την κάθε στιγμή – να απολαμβάνετε και να χαίρεστε τις ομορφιές της ζωής. Και τι μπορεί να είναι αυτές; Να, απλά πράγματα: όπως μια γατούλα, που κάθεται και λιάζεται πάνω σε μια κεραμιδένια σκεπή, κάτω από ένα παράθυρο που περιβάλλεται από ολάνθιστες γλάστρες… [Ο πίνακας είναι του Antonio Guzman.] (Ζώνη Αρκαδίας, 25  Οκτωβρίου 2017).

«Ο άνθρωπος που δεν εκτιμά αυτά που έχει αλλά θέλει και πολλά άλλα ακόμη για να είναι ευτυχισμένος, δεν θα είναι ποτέ μέσα του ικανοποιημένος και χαρούμενος. Στα αχάριστα άτομα πάντα κάτι ακόμη θα λείπει…» (Ζώνη Αρκαδίας, 24 Οκτωβρίου 2017).

«Άνθρωπος που πίνει τόσο πολύ ώστε να τον καταπίνει το ποτό, είναι  δυστυχώς καταδικασμένος να μη σηκώσει ποτέ κεφάλι στη ζωή του.» (Ζώνη Αρκαδίας,  23 Οκτωβρίου 2017).

«Για τις περισσότερες νοικοκυρές, σε κάθε γωνιά του πλανήτη μας, οι μέρες κυλάνε με δουλειά και κούραση. Είναι τόσα πολλά αυτά που έχουν καθημερινά να κάνουν, γιατί σχεδόν όλα περνάνε από τα χέρια τους. Σπάνια τους το αναγνωρίζουν τα μέλη της οικογένειάς τους και οι άλλοι άνθρωποι. Ακούς συχνά να λένε: «Έλα, μωρέ, τι κάνεις και κουράζεσαι;» Η αμοιβή τους είναι μόνο ένα «ευχαριστώ», αν το ακούνε κι αυτό. Αλλά μία νοικοκυρά είναι πράγματι ένας πολυπράγμων άνθρωπος: καθαρίζει το σπίτι, μαγειρεύει και φροντίζει συνέχεια τους δικούς της, περιποιείται συχνά άρρωστα ή κατάκοιτα ηλικιωμένα άτομα της φαμελιάς της, κάθεται να διαβάσει τα παιδιά της ή να τα βοηθήσει στα μαθήματά τους όταν δυσκολεύονται, τα συνοδεύει κάποιες φορές στις εξωσχολικές τους δραστηριότητες, είναι πρόθυμη ν’ ακούσει και να λύσει τα προβλήματά τους, φροντίζει τον κήπο, τα κατοικίδια του σπιτιού, μπορεί να πλύνει μέχρι και το αυτοκίνητο της οικογένειας. Αφήστε πια εκείνο το σιδέρωμα. Μ’ ένα σίδερο στο χέρι όλη μέρα, να είναι όλα τα ρούχα άψογα σε εμφάνιση για τα αγαπημένα της πρόσωπα… Τους πρέπει, λοιπόν, κάθε έπαινος και τιμή, γιατί οι σύγχρονες νοικοκυρές, που κάποιες είναι και εργαζόμενες σε καταστήματα, γραφεία κλπ., είναι αθλήτριες σε πολλά αγωνίσματα της ζωής…» [Painting by ERIC BOWMAN.] (Ζώνη Αρκαδίας, 22 Οκτωβρίου 2017).

«Η παραβίαση των φυσικών νόμων, φέρνει φοβερά δεινά για τις κοινωνίες των ανθρώπων.» (Ζώνη Αρκαδίας, 21 Οκτωβρίου 2017).

«Είναι ωραίο ν’ ασχολείται κάποιος με ένα χόμπι, να περνά τον ελεύθερο χρόνο του εποικοδομητικά, κάνοντας κάτι που τον ευχαριστεί πολύ, π.χ. να ζωγραφίζει, να φτιάχνει κοσμήματα ή τις δικές τους ευχητήριες κάρτες, ν’ ασχολείται με τις γλάστρες στο μπαλκόνι του ή με τον κήπο του, να φτιάχνει γλυκά, να λύνει σταυρόλεξα, να κεντά ή να πλέκει, να παίζει σκάκι, τάβλι ή άλλα επιτραπέζια παιχνίδια με φίλους του, να διαβάζει ή ν’ ακούει μουσική, να κάνει περιπάτους και τόσα άλλα… Ό,τι και αν κάνουμε, να γίνεται μ’ ευχαρίστηση, να έχει ενδιαφέρον, να ηρεμεί το σώμα και την ψυχή μας. Πόση χαρά νιώθουμε επίσης, όταν βλέπουμε ολοκληρωμένο κάτι που φτιάξαμε με τα χέρια μας και τα ταλέντα μας, είτε για να το χρησιμοποιήσουμε οι ίδιοι ή μέσα στο σπίτι μας, είτε για να το προσφέρουμε ως δώρο σε αγαπημένα μας πρόσωπα, συγγενείς και φίλους.» (Ζώνη Αρκαδίας, 20 Οκτωβρίου 2017).

«Κάποιες φορές, είναι αναγκαίο να απομακρυνόμαστε από άτομα που δεν μπορούν να έχουν πλέον την εμπιστοσύνη μας, γιατί με τα λόγια τους και την συμπεριφορά τους έχασαν αυτό το δικαίωμα.» (Ζώνη Αρκαδίας, 19/10/2017).

«Όταν επιτρέπουμε σε τιποτένια άτομα να μας πείθουν ότι είναι σπουδαία, τότε είμαστε άξιοι της τύχης μας.» (Ζώνη Αρκαδίας, 18/10/2017).

«Να κάνεις τον μάγκα βρίζοντας χυδαία τους άλλους είτε κατ’ ιδίαν είτε με δημοσιεύματά σου, δεν αποτελεί τιμή για σένα, ούτε είσαι άξιος συγχαρητηρίων. Αντίθετα, επειδή «τα γραπτά μένουν», οι ύβρεις σου θα σε ακολουθούν και θα σε χαρακτηρίζουν: ΑΝΟΗΤΟΣ.» (Ζώνη Αρκαδίας, 17  Οκτωβρίου 2017).

«Αξίζει να αποδώσουμε τιμή σε κάθε δασκάλα και δάσκαλο, που βρίσκεται στην τάξη ενός δημοτικού σχολείου και μαθαίνει τα παιδιά Γράμματα. Κάτω από συχνά αντίξοες συνθήκες, με ελάχιστα εποπτικά μέσα, με πολλούς μαθητές, που ο καθένας έχει το δικό του χαρακτήρα και θέλει ανάλογη αντιμετώπιση, με παιδιά από διάφορες χώρες και κουλτούρες, ο δάσκαλος καλείται να ασκήσει το λειτούργημά του και να εκπαιδεύσει τις μικρές ψυχές. Πέρα από τις γνώσεις που θα τους παρέχει στο σχολείο, διαπλάθει προσωπικότητες, αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση, οικοδομεί σωστούς πολίτες για μια μελλοντική καλύτερη κοινωνία. Μπορεί να υπάρχουν κάποιες μικρές εξαιρέσεις δασκάλων που δεν στάθηκαν στο ύψος τους αλλά αυτό δεν ακυρώνει τη μεγάλη προσφορά της πλειονότητας των εκπαιδευτικών που κάνουν ο,τι καλύτερο μπορούν για να ανταποκριθούν στο υψηλό τους έργο. Να είναι όλοι τους καλά και να έχουν μια δημιουργική σχολική χρονιά με τους μαθητές τους… Διάλεξα ως συνοδευτικό πίνακα του κειμένου μου, ένα θαυμάσιο έργο, το «Visit to the ill teacher» (Επίσκεψη στον άρρωστο δάσκαλο) του Ρώσου ζωγράφου Nikolay Bogdanov – Belksy. Δυο φτωχά, ξυπόλυτα παιδιά έχουν πάει να δουν τον δάσκαλό τους που βρίσκεται στο κρεβάτι άρρωστος, εκδηλώνοντας το ενδιαφέρον τους για την υγεία του. Ο ζωγράφος αποτύπωσε, πιστεύω, τέλεια αυτή την αντάμωση…» (Ζώνη Αρκαδίας, 16 Οκτωβρίου 2017).

«Μεγάλη ηθική κατάπτωση κρύβει η συγκεκαλυμμένη κακία κάποιων, που κατέχουν μάλιστα μικρά, εφήμερα αξιώματα και νομίζουν ότι έχουν κατακτήσει τα Ιμαλάϊα. Ο πανικός τους μην χάσουν την – υποτίθεται σπουδαία –  θεσούλα τους, τούς οδηγεί σε λάθος επιλογές και κινήσεις, τις οποίες και θα «πληρώσουν» όταν έρθει η ώρα της κρίσης από αυτούς που τους εξέλεξαν. Εκτός αν δεν τους νοιάζει – που τους κόφτει όμως και πολύ – οπότε συνεχίζουν ασύδοτοι να πράττουν, χωρίς αιδώ και φυσικά χωρίς μυαλό! Μοιάζουν με κείνη την ανόητη ποδηλάτισσα, που πήγαινε για ψώνια φορώντας παπούτσια με  δωδεκάποντο τακούνι και σωριάστηκε στο δρόμο, σκορπίζοντας κάτω όλο το περιεχόμενο της τσάντας της και χτυπώντας τα γόνατά της στην άσφαλτο…» [«La Caida», painting by Michele Del Campo.]  – (Ζώνη Αρκαδίας, 15  Οκτωβρίου 2017).

«Άνθρωποι, που δεν αγαπούν τα ζώα και φτάνουν μέχρι να τα κακοποιήσουν ή να τα δηλητηριάσουν με φόλες, είναι άρρωστα άτομα και επικίνδυνα, όχι μόνο για τις αθώες ψυχούλες των ζώων αλλά και για τους συνανθρώπους τους.» (Ζώνη Αρκαδίας,  14 Οκτωβρίου 2017).

«Φθινοπωρινό πρωινό σ’ ένα χωριατόσπιτο: η στόφα αναμμένη, το φαγητό της μέρας βράζει στο κατσαρολάκι, ο καφές διατηρείται ζεστός στην κανάτα του, τάξη και πάστρα βασιλεύουν παντού στο χώρο ενώ η γατούλα πάνω στην καρέκλα  «εποφθαλμιά» το περιεχόμενο της κατσαρόλας αψηφώντας τον κίνδυνο να καεί…» [“Autumn morning”, painting by Gleb Goloubetski.] (Ζώνη Αρκαδίας, 13 Οκτωβρίου 2017).

«Το να μη λες την «Καλημέρα» του Θεού σε συνανθρώπους σου που δε χωνεύεις γιατί θεωρείς ότι σου φταίνε σε κάτι, δείχνεσαι μικρόψυχος και ανόητος. Είναι δε παρατηρημένο, ότι σε τέτοιες περιπτώσεις φταίνε και οι δύο πλευρές για το «ράγισμα» των σχέσεων, οι μεν γιατί ανέχτηκαν καταστάσεις, οι δε γιατί έκαναν παρανομίες, οπότε άκρη δε βρίσκεις στο ποιος είναι ο ένοχος και  πως πρέπει να τιμωρηθεί…» (Ζώνη Αρκαδίας, 12 Οκτωβρίου 2017).

«Εγκλωβισμένοι στο ένδοξο παρελθόν μας και στην ιστορία μας, δεν κοιτάμε μπροστά αλλά ζούμε σε μύθους και παραμυθιάσματα, με αποτέλεσμα και μένουμε κολλημένοι σε μια συνεχή μιζέρια που η αναπόληση δεν της επιτρέπει να δει τις νέες ευκαιρίες και να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις των καιρών. Αυτό είναι οδυνηρό για πολλούς Έλληνες αλλά αδικεί και την Ελλάδα ως χώρα με θέση στον σύγχρονο κόσμο.» (Ζώνη Αρκαδίας,  11/10/2017).

«Εποχή οργώματος η τωρινή, με τις βροχές έχει το χώμα μαλακώσει και δουλεύεται καλύτερα (με τα μηχανήματα πια, τα ζώα έπαψαν να μας εξυπηρετούν, τείνουν να εξαφανιστούν από τα χωριά μας). Τώρα είναι επίσης ο κατάλληλος καιρός και για τα δικά μας πνευματικά οργώματα, για τη σπορά που θ’ ακολουθήσει και – σταδιακά – θ’ αρχίσει να αποδίδει «καρπούς». Δημιουργείστε το δικό σας γόνιμο έδαφος, σπείρετε καλής ποιότητας «σπόρους» και με χαρά θα δείτε την επόμενη ή κάποια «Άνοιξη», να αποδίδουν οι κόποι σας. Ακόμα και αν δεν στεφθούν με επιτυχία οι πρώτες σας προσπάθειες, μην το βάλετε κάτω. Ένας καλός «σπόρος», δε χάνεται. Απλά μπορεί ν’ αργήσει λίγο να «φυτρώσει»..                  [Όργωμα, painting by Francesco Mangialardi.] (Ζώνη Αρκαδίας, 10 Οκτωβρίου 2017).

«Ως ελληνική κοινωνία, έχουμε γεμίσει ανέντιμους και αχάριστους ανθρώπους, οι οποίο δεν υπολογίζουν κανέναν άλλο παρά μόνο τον εαυτούλη τους. Γι’ αυτό η χώρα μας έχει – δυστυχώς – πολύ λίγες ελπίδες να βγει από την μεγάλη κρίση που αντιμετωπίζει.» (Ζώνη Αρκαδίας,  9  Οκτωβρίου 2017). 

«Όταν κάποιος για να βρεθεί στην επικαιρότητα και να κάνει έναν εφήμερο ντόρο χρησιμοποιεί βωμολοχίες στο λόγο του ή στο έργο του, έχει χάσει κάθε αίσθηση του μέτρου και πολύ λίγο θα κρατήσει η χαρά της σαθρής του φήμης. Οφείλουμε να είμαστε προσεκτικοί σε ό,τι λέμε και κυρίως σε όσα γράφουμε, γιατί «τα γραπτά μένουν» και είναι ο καθρέφτης μας.» (Ζώνη Αρκαδίας,  8/10/2017).

«Αυτό που συμβαίνει τον τελευταίο καιρό στην Ελλάδα, ενώ η οικονομική κρίση συνεχίζεται και τα προβλήματα είναι πολλά, δεν έχει προηγούμενο: οι Έλληνες «τρωγόμαστε»λυσσαλέα μεταξύ μας αντί να είμαστε ΜΟΝΟΙΑΣΜΕΝΟΙ και να συνεργαζόμαστε για να γίνουν κάποια θετικά πράγματα στην πατρίδα μας γενικότερα και πιο εξειδικευμένα στην πόλη, στη γειτονιά ή στο χωριό που μένουμε.» (Ζώνη Αρκαδίας,  7  Οκτωβρίου 2017).

«Υπάρχουν κάποια ωραία μαγαζιά στην πόλη που είναι κοντά στο χωριό μου, που βρίσκεις ο,τι θες. Βρέθηκα πριν καιρό σε ένα από αυτά και εντυπωσιάστηκα από όσα πουλούσε. Σαν τα ψιλικατζίδικα που υπήρχαν στα νιάτα μου στην Αθήνα, όταν ζούσα εκεί. Έβρισκες από κουβαρίστρες, μαλλί για πλέξιμο, υφάσματα, κλωστές, μπογιές για βάψιμο ρούχων, παντοφλίτσες του ύπνου, εσώρουχα, κάλτσες, κουμπιά… μέχρι γραφική ύλη και σχολικά είδη. Ήταν κάτι το εκπληκτικό να παρατηρείς όλη αυτή την πραμάτεια τους τοποθετημένη με τάξη στα ράφια και τον ιδιοκτήτη του καταστήματος, συχνά με τη γυναίκα του, να περιμένουν τους πελάτες – πελάτισσες κυρίως – να τους εξυπηρετήσουν σε ο,τι επιθυμούσαν ν’ αγοράσουν. Εικόνες μιας ζωής που χάθηκε στων  σύγχρονων πολυκαταστημάτων τον απρόσωπο κόσμο…»  [«Sewing minding the store», painting by Mike Savad.] (Ζώνη Αρκαδίας,  6 Οκτωβρίου 2017).

«Οφείλουμε να προσπαθούμε συνεχώς να μην προδώσουμε τους αληθινούς μας φίλους, αυτούς τους εξαίρετους ανθρώπους στη ζωή μας, που μας νοιάζονται πραγματικά και στέκονται δίπλα μας τόσο στις χαρές μας όσο και στις δοκιμασίες μας. Αυτοί είναι ο πραγματικός μας πλούτος, μαζί με τις γνώσεις μας, όχι τα χρήματα και τα ακίνητα.» (Ζώνη Αρκαδίας, 5/10/2017).

«Μεστωμένα τα σταφύλια στα κλήματα περιμένουν την ώρα του τρυγητού. Καιροφυλακτούν όμως για να ρουφήξουν το νέκταρ τους διάφορα έντομα και να φάνε από τις γινωμένες λαχταριστές ρόγες τους τα πετούμενα τ’ ουρανού, τα μικρά πουλάκια του Θεού. Γιατί ΘΕΛΟΥΝ ΚΙ ΑΥΤΑ ΝΑ ΖΗΣΟΥΝ…» [Painting by Jean Baptiste Robies.] (Ζώνη Αρκαδίας, 4/10/2017).

«Το διαβάσαμε σε κάποια σελίδα του Διαδικτύου και πολύ μας άρεσε: «Μερικών ανθρώπων το μυαλό είναι σαν το καλό αυγολέμονο: ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΚΟΒΕΙ!!!» (Ζώνη Αρκαδίας, 3 Οκτωβρίου 2017).

«Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος είχε πει κάτι που παραμένει – ως τις μέρες μας – μια δυνατή προτροπή και βοήθεια για κάθε άνθρωπο που δοκιμάζεται και αγωνίζεται στη ζωή του: «Έχουμε ανάγκη από όπλα και είναι μεγάλο όπλο η προσευχή». (Ζώνη Αρκαδίας, 2 Οκτωβρίου 2017).

«Φθινόπωρο. Σπιτική  θαλπωρή. Ώρα για ξεκούραση και απόλαυση ενός ζεστού ροφήματος καθώς ο καιρός ψυχραίνει. Καθισμένοι στην αγαπημένη γωνιά του σπιτιού μας, ας δώσουμε στον εαυτό μας τη δυνατότητα να χαλαρώσει και να έχει λίγες στιγμές γαλήνης. Η ζωή – ευτυχώς – μας δίνει τη δυνατότητα επιλογής και αυτών των μικροχαρών.» (Ζώνη Αρκαδίας, 1 Οκτωβρίου 2017). 


«Δεν μπορούν να είναι όλοι οι άνθρωποι φίλοι μας καρδιακοί.  Είναι γνωστοί μας, τους οποίους εκτιμούμε, σεβόμαστε και νιώθουμε όμορφα να περνάμε χρόνο μαζί τους, αλλά δεν είναι δυνατόν να έχουμε 5.000 φίλους. Δεν είναι εφικτό κάτι τέτοιο.» (Ζώνη Αρκαδίας, 30 Σεπτεμβρίου 2017).

«Ας προσέξουν πολύ κάποιοι που θέλουν να λέγονται ποιητές τι δημοσιεύουν στον Τύπο ή τι αναρτούν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και σε σελίδες που διαχειρίζονται. Πρωτίστως να ελέγχουν την ορθογραφία όσων παρουσιάζουν και μετά να έχουν συναίσθηση του τι γράφουν, γιατί ΞΕΦΤΙΛΙΖΟΝΤΑΙ. Γελάει ο κόσμος μαζί τους και «παίρνει η μπάλα» και τους άλλους καλούς μας ποιητές, οι οποίοι με σεμνότητα και αρκετό μόχθο, δημιουργούν  τα έργα τους. Ήρθε πια ο καιρός να περιθωριοποιηθούν οι «αλεξιπτωτιστές» από τον λογοτεχνικό χώρο. Όποιος γράφει στίχους ή λέξεις τη μία δίπλα στην άλλη δεν σημαίνει ότι έγινε ποιητής.» – «Kulikov writer», painting by E.N. Chirikov,  πίνακας του 1904 – (Ζώνη Αρκαδίας, 29 Σεπτεμβρίου 2017). 

«Τον αγενή άνθρωπο δεν μπορείς να τον αντιμετωπίσεις με τον ίδιο τρόπο που σου φέρθηκε. Μια τέτοια συμπεριφορά δεν θα βοηθούσε να γίνουν τα πράγματα καλύτερα. Σε αυτά τα άτομα, μόνο μία τακτική αξίζει να εφαρμόζεται ξεκάθαρα: ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ. Σαν να μην υπάρχουν και φυσικά δεν πρέπει να τους έχουμε στη ζωή μας. Μας κάνουν κακό.» (Ζώνη Αρκαδίας, 28  Σεπτεμβρίου 2017).

«Η μόρφωση, οι γνώσεις, η γενικότερη καλλιέργεια ενός ατόμου, δεν το κάνει πάντα έναν καλύτερο – σαν χαρακτήρα – άνθρωπο, ιδιαίτερα αν έχει μέσα του «χαλασμένα» στοιχεία. Αλλά κάπως βοηθάνε όλα τα παραπάνω. Για να έχει όμως κάποιος μία ολοκληρωμένη προσωπικότητα, ο αγώνας είναι συνεχής, η απόκτηση γνώσεων δε σταματά ποτέ, η αυτοκριτική και η αυτογνωσία οφείλει να είναι ενασχόλησή του σε ημερήσια διάταξη…» (Ζώνη Αρκαδίας, 27 Σεπτεμβρίου 2017).

«Θα σας έχει τύχει να συναντήσετε σε κάποια γωνιά του δρόμου, στη γειτονιά σας στην πόλη ή στο χωριό σας, δυο-τρεις κυράδες να ανταλλάσσουν τα … τελευταία νέα και ο,τι άλλο έχουν μάθει, σε μια προσπάθεια να πληροφορήσουν αλλά και να πληροφορηθούν για τα πάντα. Ζωντανές εφημερίδες και δελτία ειδήσεων, που μεταφέρουν – όχι πάντα έγκυρα αφού καθ’ οδόν έχουν υποστεί επεξεργασία – τα νέα και τα κουτσομπολιά για ο,τι κινείται και ό,τι πετά στην περιοχή τους κι ακόμα παραπέρα. Είναι κι αυτό μια μορφή κοινωνικοποίησης, που διατηρήθηκε εξελισσόμενη ως τις μέρες μας και φαίνεται ν’ αντέχει σε κάθε αντιξοότητα και κρίση.»  [Ο πίνακας είναι τα «Morning News», painting by Alexi Zaitsev.] (Ζώνη Αρκαδίας, 26  Σεπτεμβρίου 2017).  

«Τι να υποσχεθούν οι πολιτικοί μας στους πολίτες μιας χώρας που έχει ήδη χρεοκοπήσει από υπαιτιότητά τους; Ό,τι και να πουν, δε γίνονται πλέον πιστευτοί από τον κόσμο. Μια σιωπηλή οργή, ένας εσωτερικός θυμός έχουν αρχίσει και γονιμοποιούν το έδαφος για μια κάποια αντίδραση. Δεν μπορώ να πω πώς θα εκφραστεί, αλλά επτά χρόνια Μνημονίων έχουν εξαντλήσει τις αντοχές του λαού μας. Ας είναι όλοι προσεκτικοί, γιατί θα δούμε «σημεία και τέρατα» αν η κατάσταση ξεφύγει…» (Ζώνη Αρκαδίας, 25/9/2017).

«Καλή αναμένεται η φετινή ελαιοκομική χρονιά σε όλη την Ελλάδα, αν δεν υπάρξει κάποιο καιρικό απρόοπτο. Θα είναι βοηθητικές και μερικές καλές βροχές – αν πέσουν αυτή την εποχή – για τους καρπούς της ελιάς. Να εκτιμούμε όλοι μας το λαδάκι που υπάρχει στο σπίτι, γιατί σημαίνει πολλά πράγματα: για τη διατροφή και την υγεία μας, για να είναι πάντα αναμμένο το καντηλάκι της πίστης και της ελπίδας μας…» (Ζώνη Αρκαδίας, 24 Σεπτεμβρίου 2017).

«Μετά το μεσημεριανό γεύμα, ένα φρούτο, ένας καφές ή ένα χωνευτικό λικέρ κρατούσε του συνδαιτυμόνες στο τραπέζι για λίγο ακόμη διάστημα, το οποίο περνούσε κυρίως με ευχάριστη συζήτηση και σφυρηλατούσε ανθεκτικές σχέσεις – συγγενικές ή φιλικές. Όσο πάει, υποχωρούν όλα αυτά που οι άνθρωποι έκαναν ΜΑΖΙ και δίνουν τη θέση τους σε αυτό που οδηγεί στην πλειονότητα των δεινών μας: καλύτερα ΜΟΝΟΣ μου…» (Ζώνη Αρκαδίας, 23  Σεπτεμβρίου 2017).

«Όταν βλέπουμε ανάμεσα στις ελληνικές αρχαιότητες να βόσκουν πρόβατα, γίδια και γουρούνια, βρομίζοντας με τις ακαθαρσίες τους τα μνημεία του παρελθόντος μας, τι να περιμένουμε ως λαός; Τη στιγμή που σε άλλα κράτη, χωρίς τη δική μας ιστορία και τον πολιτισμό, ένα απλό εύρημα, ακόμη και ένα γραφείο ή μία καρέκλα που κάθισε κάποιος Πρόεδρός τους, τη σέβονται και της δίνουν περίοπτη θέση σε κάποιο Μουσείο τους ή Ίδρυμά τους…» (Ζώνη Αρκαδίας, 22 Σεπτεμβρίου 2017). 

«Το ΜΙΣΟΣ κατατρώει τον άνθρωπο τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά, γι’ αυτό δεν πρέπει να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να φθείρεται έτσι άσκοπα…» (Ζώνη Αρκαδίας, 21  Σεπτεμβρίου 2017).

«Δεν μπορεί να θες να λέγεσαι ποιητής ή συγγραφέας και να γράφεις  τα κείμενά σου ή τους στίχους σου ανορθόγραφα. Πρώτα να μάθεις να μιλάς σωστά τη μητρική σου γλώσσα και μετά να ασχοληθείς με τη Λογοτεχνία δημοσιεύοντας δουλειά σου.» (Ζώνη Αρκαδίας, 20  Σεπτεμβρίου 2017).

«Πόσο να κοροϊδέψεις τους ανθρώπους; Θα το κάνεις μία φορά, άντε δύο. Δεν  μπορείς να τους ξεγελάς συνέχεια…» (Ζώνη Αρκαδίας,  19/9/2017).

«Δεν πρέπει ποτέ να επιβάλλουμε την παρουσία μας στους άλλους ανθρώπους. Αυτοί που μας αγαπάνε και μας νοιάζονται πραγματικά, θα βρουν τρόπο να μας δείξουν ότι μας θέλουν κοντά τους. Εκείνοι που αποζητούν την παρέα μας γιατί θέλουν να έχουν κάποιο όφελος, γρήγορα φανερώνονται και οφείλουμε να τους απομακρύνουμε άμεσα από τη ζωή μας. » (Ζώνη Αρκαδίας, 18/9/2017).

«Χρυσοχέρες νοικοκυρές, που μέσα στην κουζίνα τους δημιουργούν νοστιμιές – αριστουργήματα. Φαγητά και γλυκά, που ικανοποιούν και τα πιο απαιτητικά γούστα. Πάντα ένα νόστιμο φαγητό θα υπάρχει στο οικογενειακό τραπέζι από τα ικανά τους χέρια. Ένα γλυκόπιοτο λικέρ ή ένα γλυκό του κουταλιού καμωμένο με τέχνη θα είναι πρόσφορο για να κεραστούν  οι επισκέπτες του σπιτιού. Αξίζει κάθε τέτοια προκομμένη γυναίκα να την τιμούμε και να την ευχαριστούμε για τους κόπους της και την αξιοσύνη της.» (Ζώνη Αρκαδίας, 17 Σεπτεμβρίου 2017). [«Chef Kitchen cleaning cherries» – γυναίκα που καθαρίζει κεράσια στην κουζίνα της για να φτιάξει λικέρ, γλυκό και μαρμελάδα, painting by Mike Savad.] 

» Η Ελλάδα είναι μια χώρα σε κρίση, με χιλιάδες πολίτες της που δεν έχουν ακόμη στριμωχτεί τόσο πολύ από αυτή. Βλέπεις να αναρτούν φωτογραφίες τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, από γλέντια με πολυπληθείς παρέες, διακοπές σε πολυτελή ξενοδοχεία, ως καθημερινοί θαμώνες σε καφετέριες…. Και από την άλλη πλευρά είναι οι Έλληνες που δοκιμάζονται αλλά λόγω αξιοπρέπειας, δεν φανερώνουν τις στερήσεις τους και την αγωνία τους να τα βγάλουν πέρα σε μια δυσβάσταχτη καθημερινότητα.» (Ζώνη Αρκαδίας, 16/9/2017).

«Οι κακοί άνθρωποι, δεν ξέρω αν θα κερδίσουν κάποτε»τη Βασιλεία των Ουρανών», πάντως οι άλλοι συνάνθρωποί τους δεν πρόκειται ποτέ να τους έχουν σε εκτίμηση όσο ζουν.» (Ζώνη Αρκαδίας, 15/9/2017).

«Γέμισε η χώρα μας θλιβερά ανθρωπάκια, που το παίζουν σωτήρες της ενώ το μόνο που τους νοιάζει είναι η προσωπική τους προβολή και τι οφέλη θα έχουν από τις «αρπαχτές» που υπολογίζουν να κάνουν σε βάρος των συνανθρώπων τους.» (Ζώνη Αρκαδίας,  14  Σεπτεμβρίου 2017).

«Άτομα, που κατέχουν (μικρά ή μεγάλα) αξιώματα για μακρύ χρονικό διάστημα, είναι παρατηρημένο ότι στο τέλος της θητείας τους γίνονται ξιπασμένα και δεν έχουν την αίσθηση του μέτρου, με αποτέλεσμα να ξεφτιλίζονται  και ό,τι καλό μπορεί να έκαναν κάποτε, χάνεται από τα νέα τους καμώματα. Τουλάχιστον για την υστεροφημία τους, ας συνέλθουν και ας περιμένουν να αποχωρήσουν με αξιοπρέπεια.» (Ζώνη Αρκαδίας, 13 Σεπτεμβρίου 2017).

«Ο κόσμος όλος βρίσκεται σε μια απίστευτη αναταραχή και μεις στην Ελλάδα της κρίσης ασχολούμαστε με τις χλιδάτες διακοπές κάποιων στη Μύκονο, στην Πάτμο και αλλού. Προκαλούν και αυτοί με το βίο τους αλλά δικαίωμά τους. Όλοι κρινόμαστε από αυτά που κάνουμε αλλά κυρίως από αυτά που δεν κάνουμε: να σεβόμαστε έναν λαό που βρίσκεται σε τόσο δύσκολη, δεινή θέση και κάποιοι συνάνθρωποί μας πεινάνε…» (Ζώνη Αρκαδίας,  12 Σεπτεμβρίου 2017).

«Αν θέλεις πραγματικά να προσφέρεις κάτι, έστω το ελάχιστο, στη γειτονιά σου, στον τόπο σου, θα βρεις έναν τρόπο να το κάνεις αυτό, χωρίς πολλά – πολλά. Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες…» (Ζώνη Αρκαδίας,11/9/2017).

«Ένα μπουκέτο λουλούδια του αγρού (ή και του ανθοπωλείου αν δεν υπάρχει κοντά μας μία… ανθοφορούσα ύπαιθρος), όταν μας το προσφέρει κάποιος με αγάπη και ευγένεια, είναι το καλύτερο δώρο. Ειδικά αν έχει ο ίδιος κοπιάσει να μαζέψει τα άνθη που θα δωρίσει στο αγαπημένο του πρόσωπο. Είναι μια ωραία χειρονομία, όπως τα παιδιά που γυρνώντας στο σπίτι από τον περίπατό τους στην εξοχή, μάζεψαν από ένα ματσάκι αγρολούλουδα για να προσφέρουν στη μητέρα τους… Σήμερα, τέτοιες χειρονομίες είναι σπάνιες πια, τα παιδιά είναι σχεδόν όλα με ένα κινητό στο χέρι – προέκταση του σώματός τους. Κρίμα…»  (Ζώνη Αρκαδίας, 10/9/2017). – «Children on the way home» by Cesar Pattein. 

«Η πατρίδα μας δεν έχει καμία ελπίδα να βγει από την οικονομική και γενικότερη κρίση που αντιμετωπίζει, αν όλοι μας – ιδιαίτερα όμως οι πολιτικοί μας – δεν μονοιάσουμε. Να ενδιαφερθούμε πρώτα για την  Ελλάδα και μετά  πώς θα ικανοποιήσουμε τις φιλοδοξίες μας, τα συμφέροντά μας και τα κέρδη μας. ΠΡΩΤΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΥΜΕ.» (Ζώνη Αρκαδίας,  9  Σεπτεμβρίου 2017).

«Να κάνουμε πάντα κάτι χρήσιμο και όμορφο, για να παίρνουμε ικανοποίηση και να δίνουμε χαρά στους άλλους ανθρώπους. Όχι σε μιζέριες, κακίες, μικρότητες, εγωισμούς, μίση και πάθη. Η ζωή είναι ωραία και πολύτιμη για την «ξοδεύουμε» στο κυνήγι εφήμερων αξιωμάτων και παιδιάστικων ανοησιών. Να φτιάχνουμε πράγματα που ν’ αξίζουν, να μείνουν και να κάνουν τους άλλους γύρω σας να αισθάνονται ευχάριστα και υπέροχα. Να μη γράφουμε το όνομά μας σε χαρτιά και Δελτία Τύπου, να το γράφουμε  στις καρδιές των συνανθρώπων μας.» (Ζώνη Αρκαδίας, 8  Σεπτεμβρίου 2017).

«Εθελοντισμός από τον καναπέ, δε γίνεται. Χρειάζεται η προσωπική παρουσία του καθενός μας στον τόπο της δράσης, ώστε να υπάρχει αποτέλεσμα. Με τα «παχιά» λόγια δεν καθαρίζονται τα σκουπίδια από τους δρόμους, ούτε φυτεύονται δέντρα και λουλούδια… Ας αφήσουν κάποιοι τις μεγαλοστομίες ή την ανέξοδη κριτική και ας περάσουν στις αποδείξεις. Ο κόσμος έπαψε πια να πιάνεται κορόιδο, βλέπει και καταλαβαίνει…» (Ζώνη Αρκαδίας, 7/9/2017).

«Ο λαός μας έχει θαυμάσιες παροιμίες, που μας δείχνουν –  στους σημερινούς δύσκολους καιρούς που διανύουμε στην  πατρίδα μας – το δρόμο της επιβίωσης και της αξιοπρέπειας: «Η ΠΟΛΥΜΠΑΛΟΥΣΑ ΝΙΚΗΣΕ ΤΗΝ ΠΟΛΥΠΡΟΙΚΟΥΣΑ». (Ζώνη Αρκαδίας  6 Σεπτεμβρίου 2017). – Ο πίνακας με τον τίτλο «Hand Sewing» είναι του TOTH GABOR.

«Αποχαιρετώντας ένα ακόμα καλοκαίρι, ας κρατήσουμε από αυτό τις ωραίες αναμνήσεις που δημιουργήσαμε και τα σπουδαία μαθήματα που μπορεί να πήραμε. Θα τα χρειαστούμε και τα δύο στη συνέχεια, ως αποτελεσματικά «όπλα»  για να αντιμετωπίσουμε τυχόν δυσκολίες που θα προκύψουν στη ζωή μας.  Είναι σπουδαία και ανεκτίμητα πολεμοφόδια η Γνώση και η Μνήμη.» (Ζώνη Αρκαδίας, 5  Σεπτεμβρίου 2017). 

«Από τα πολλά και υπέροχα φρούτα της εποχής αυτής, οι άξιες νοικοκυρές φτιάχνουν μαρμελάδες και γλυκά του κουταλιού, για να έχουν να προσφέρουν ως κέρασμα στους επισκέπτες τους το φθινόπωρο και τον χειμώνα αλλά και για το σπιτικό τους, για δική τους κατανάλωση. Λίγο αργότερα που θα γίνουν τα κυδώνια, θα έχουν την τιμητική τους – στα δικά μας τα μέρη είναι το κατεξοχήν γλυκό που φτιάχνουν και τρατάρουν τους ξένους. Οι μεγαλύτεροι μου διηγούνται ιστορίες με βάζα γλυκό κυδώνι στην εταζέρα, που τα «δοκίμαζαν» ως μικρά παιδιά και ήταν γι’ αυτά σαν να βρίσκονταν στον… Παράδεισο. Οι μανάδες τους έκρυβαν το κλειδί του επίπλου για να μην κάνουν επιδρομές οι μικροί… εξερευνητές, αλλά αυτοί – πάντα εφευρετικοί – το ανακάλυπταν και η στάθμη του γλυκού στα βάζα όλο και χαμήλωνε…» (Ζώνη Αρκαδίας, 4/9/2017), [Βάζα με γλυκά στο παραθύρι, πίνακας της καταπληκτικής ζωγράφου FUSUN URKUN.]

«Πόσα μικρά, θαυμάσια πράγματα μπορεί να κάνει κάποιος με ένα σκαλιστήρι! Με δουλειά, μεράκι και το μικρό αυτό εργαλείο δράσης, ένας εμπνευσμένος… κηπουρός θα καταφέρει  να φτιάξει τον δικό του λαχανόκηπο, να περιποιηθεί γλάστρες και δέντρα, να καθαρίσει την αυλή του, να κάνει αρκετά και χρήσιμα, που μόνο το ταπεινό σκαλιστήρι μπορεί. Παλαιότερα με αυτό, που ήταν λίγο πιο διαφορετικό από τα σημερινά, κάτι σαν μικρή τσάπα, αρκετοί νέοι έβγαζαν το μεροκάματό τους σκαλίζοντας σε κήπους σπιτιών ή σε χωράφια – μαζί με άλλους εργάτες γης – και συντηρούσαν τον εαυτό τους και τις οικογένειές τους.» (Ζώνη Αρκαδίας, 3 Σεπτεμβρίου 2017).

«Όσο καλός άνθρωπος και να είσαι, υπάρχουν γύρω σου κάποιοι, που με την συμπεριφορά τους σε κάνουν να αγανακτείς, ωθώντας σε να τους φερθείς ίσως και με απρέπεια.»  (Ζώνη Αρκαδίας, 2/9/2017).

«Κυκλάμινα τα πανέμορφα. Πολύχρωμα, ξεχωριστά, άγρια ή ήμερα, κάποια με ένα ανεπαίσθητο άρωμα, με μεγάλα ή μικρά ανθάκια και φύλλα, έκαναν ήδη την πρώτη δειλή εμφάνισή τους σε αγρούς, κήπους, σε γλάστρες στα ανθοπωλεία, για να μας πουν ότι το καλοκαίρι μας αποχαιρετά και έρχεται το εξίσου υπέροχο φθινόπωρο με τις δικές του ομορφιές, τις γιορτές και τα καλούδια του.» –  Ο πίνακας είναι της Fusun Urkun – (Ζώνη Αρκαδίας, 1  Σεπτεμβρίου  2017). 


«Είναι θλιβερό να βλέπεις ανθρώπους με κάποια ιστορία συμμετοχής στα κοινά να ξεφτιλίζονται τώρα στη δύση του βίου τους, να μην καταλαβαίνουν ότι ήρθε ο καιρός ν’ αποχωρήσουν με αξιοπρέπεια και να σώσουν την υστεροφημία τους.» (Ζώνη Αρκαδίας, 31 Αυγούστου 2017).

«Η ΑΝΟΗΣΙΑ είναι – δυστυχώς – πολύ μπροστά από οποιαδήποτε προσπάθεια σωστού διαλόγου. Όσα και όποια καλά επιχειρήματα μπορεί να έχεις, όταν ο συνομιλητής σου είναι ηλίθιος, αν ασχοληθείς μαζί του,  χάνεις και τον πολύτιμο χρόνο σου αλλά και την ηρεμία σου…» (Ζώνη Αρκαδίας, 30/8/2017).

«Ο κόσμος μοιάζει να έχει τρελαθεί. Όλος ο πλανήτης βρίσκεται σε αναστάτωση, λαοί λιμοκτονούν, καταστρέφονται και θα κάνουν χρόνια να σταθούν ξανά όρθιοι λόγω των πολέμων, της τρομοκρατίας, της πείνας και της εξαθλίωσης που επικρατούν, αντί της ειρήνης, της δημιουργίας, της ομορφιάς, της συνεργασίας και της προόδου. Τι κρίμα!» (Ζώνη Αρκαδίας, 29 Αυγούστου 2017).

«Η ενασχόληση με τις γλάστρες της αυλής μας και τον κήπο μας, είναι ο,τι καλύτερο, όταν έχουμε ελεύθερο χρόνο. Μας βοηθά να ηρεμήσουμε και να προσφέρουμε στα φυτά μας την φροντίδα που χρειάζονται, ώστε να μας ανταμείψουν με την πλούσια ανθοφορία τους και τα υπέροχα αρώματά τους. Αντί να ασχολούμαστε με μικρότητες, κακίες και ανοησίες, ας αφιερώσουμε τον πολύτιμο χρόνο μας σε κάτι ποιοτικό, ωφέλιμο και αναζωογονητικό.» (Ζώνη Αρκαδίας, 28 Αυγούστου 2017).

«Όταν βλέπω σε σελίδες στο facebook αναρτήσεις για πετυχημένα ή αποτυχημένα μανικιούρ – πετικιούρ, τη στιγμή που υπάρχουν συνάνθρωποί μας οι οποίοι δεν έχουν ούτε τα βασικά για τη διατροφή τους, δεν έχουν γάλα και ψωμί για τα παιδιά τους, εξοργίζομαι με όλες αυτές τις ανοησίες και θλίβομαι, γιατί βλέπω ότι κάποιες νέες γυναίκες στην πατρίδα μας, δε βλέπουν πέρα από τη μύτη τους και ασχολούνται με φτηνά, ανούσια και ποταπά πράγματα, αντί να οραματίζονται την άλλη Ελλάδα που μας αξίζει: της προόδου, της Παιδείας, του Πολιτισμού και της αξιοπρέπειας.» (Ζώνη Αρκαδίας, 27 Αυγούστου 2017).

«Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ικανοποιούνται με τίποτα. Τον ουρανό με τ’ άστρα να τους χαρίσουν, πάλι θα πουν ότι κάτι τους λείπει, ότι θα θέλανε κι αυτό και κείνο για να είναι χαρούμενοι και ευτυχισμένοι. Έρχονται τραγικές στιγμές για αυτή την άπληστη ανθρωπότητα.» (Ζώνη Αρκαδίας, 26/8/2017).

«Να ανακατεύεσαι εκεί που δεν υπάρχει λόγος, να θες να είσαι συνέχεια στην επικαιρότητα λέγοντας και κάνοντας ανοησίες, σημαίνει ότι δεν έχεις μυαλό. Κι όταν κατέχεις ένα – έστω και μικρό –  αξίωμα, αυτά τα καμώματα σε ξεφτιλίζουν τόσο, που ακόμα και οι όποιοι «εχθροί» σου τρίβουν τα χέρια τους, γιατί εσύ ο ίδιος αποδομείς τον εαυτό σου, χωρίς αυτοί να κουνήσουν το… δακτυλάκι τους.»(Ζώνη Αρκαδίας, 25 Αυγούστου 2017).

«Ξεκινήστε από τους εαυτούς σας. Μετά από το σπίτι σας και έπειτα από τη γειτονιά σας. Να λάμπουν όλα. Θα δείτε μεγάλη διαφορά στη ζωή σας μετά από ένα γερό… καθάρισμα.» (Ζώνη Αρκαδίας, 24 Αυγούστου 2017).

«Να πούμε ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΣΧΗΜΙΑ. Μπορούμε να κάνουμε τη ζωή μας σαν ένα μπαλκόνι με  ολάνθιστες γλάστρες, με χρώματα και ομορφιές, που θα χαιρόμαστε να το βλέπουμε τόσο εμείς όσο και οι άλλοι άνθρωποι γύρω μας. –  Be your life like  a balcony with flowered pots, colours and beuaties and feel good.» (Ζώνη Αρκαδίας, 23 Αυγούστου 2017) – «La casa di grazia», painting by Francesco Mangialardi.

«Χαίρομαι κάθε φορά που διαβάζω ότι κάποιος Έλληνας αθλητής διέπρεψε σε διεθνείς αγώνες, υψώθηκε η ελληνική σημαία πρώτη και ακούστηκε ο εθνικός μας ύμνος μέσα στο στάδιο. Το ίδιο περήφανη νιώθω και όταν ένας Έλληνας επιστήμονας κάνει μία ανακάλυψη ή συμμετέχει σε ερευνητικές ομάδες που βρίσκουν χρήσιμα φάρμακα ή θεραπείες για τους συνανθρώπους μας που υποφέρουν. Αυτή είναι η άλλη Ελλάδα και αυτή την πατρίδα αξίζουμε όλοι μας.»(Ζώνη Αρκαδίας, 22  Αυγούστου 2017).                                           
«Καθώς οι μέρες του Αυγούστου βαδίζουν σταθερά προς το τέλος τους, οι προνοητικοί χωρικοί κάνουν τις ετοιμασίες τους για τον επερχόμενο χειμώνα, κόβοντας και στοιβάζοντας ξύλα για τη στόφα και το τζάκι τους. Μαζεύουν επίσης μικρά κλαδάκια ως προσανάμματα, απαραίτητα για να μπορέσουν ν’ ανάψουν τη φωτιά τους με  τον παραδοσιακό τρόπο και χωρίς να χρησιμοποιήσουν τα επικίνδυνα σκευάσματα του εμπορίου. Όσοι από σας δε ζείτε συνέχεια σ’ ένα χωριό αλλά έρχεστε ως επισκέπτες σ’ αυτό, έχετε πάντα κομμένα και στοιβαγμένα ξύλα σε μια λόντζα ή αποθήκη του σπιτιού σας, γιατί δεν ξέρετε ποτέ τι καιροί θα έρθουν. Και η καμινάδα του τζακιού ή της στόφας να είναι πάντα καθαρή, έτοιμη για ασφαλή χρήση ανά πάσα στιγμή. Θα με θυμηθείτε κάποτε…» (Ζώνη Αρκαδίας, 21 Αυγούστου 2017) – «Wood Pile», painting  by Jeffrey T. Larson.

«Τα παλιά χρόνια, οι άνθρωποι που έκαναν μια επίσκεψη σε ένα σπίτι, παρ’ όλη τη φτώχεια τους – και κάποιοι από αυτούς δεν είχαν ούτε τα απαραίτητα – δεν πήγαιναν ποτέ με άδεια χέρια. Έστω μ’ ένα μικρό κοφινάκι με σύκα ή αχλάδια, συνόδευαν την παρουσία τους ως δώρο στους οικοδεσπότες που τους δέχονταν στο σπιτικό τους. Σήμερα, που τα ρίχνουμε όλα πια στην κρίση και την έχουμε βρει ως εύκολη δικαιολογία για κάθε πράξη και απραξία μας, πολλοί πάνε να δούνε συγγενείς και φίλους – στους οποίους έχουν επίσης μεγάλη υποχρέωση – και δεν κρατάνε ούτε ένα λουλούδι των δύο ευρώ ως συμβολικό δωράκι. Η ένδεια της ψυχής τους και όχι της τσέπης τους, γιατί είναι αρρωστημένοι τσιγκούνηδες, δεν τους αφήνει να ξοδέψουν ούτε το ελάχιστο. Δείχνουν με αυτό ότι δεν έχουν μια ποιότητα και ένα επίπεδο σαν άνθρωποι…» (Ζώνη, 20/8/2017).

«Τι πιο όμορφο τούτο το καλοκαίρι, από το να υποδεχτούμε στη δροσιά της αυλής μας, φίλους μας αγαπημένους για να απολαύσουμε μαζί τους ένα ελληνικό καφεδάκι και το αγαπημένο μας γλυκό. Η αληθινή ομορφιά της ζωής βρίσκεται «κρυμμένη» στα απλά πράγματα…» (Ζώνη Αρκαδίας, 19/8/2017) –  [ο πίνακας είναι το «PIE, ICE CREAM WITH COFFEE» from Pinterest ].

«Γύρω μας υπάρχουν θαυμάσιοι, σωστοί, έντιμοι άνθρωποι, με  τους οποίους μπορούμε να δημιουργήσουμε ζεστές σχέσεις φιλίας, συνεργασίας και συνύπαρξης. Αρκεί να είμαστε σε θέση να τους «ανακαλύψουμε» και να μην καταλήγουμε σε επιλογές «σαβούρας».  (Ζώνη Αρκαδίας,  18/8/2017).

«Ηράκλειτου ρήση όχι απλά σοφή αλλά διαχρονικής αξίας: «Οι έξυπνοι άνθρωποι, γνωρίζουν ότι υπάρχει μόνο ένας κόσμος, κοινός για όλους. Οι ΗΛΙΘΙΟΙ ζουν ο καθένας στον κόσμο του.» (Ζώνη Αρκαδίας, 17/8/2017).

«Όπως στη ζωή μας, έτσι και στο σπίτι μας είναι αναγκαία μια γενική καθαριότητα. Να λάμπουν τα πάντα σε κάθε δωμάτιο και θα  αλλάξει η διάθεσή μας προς το καλύτερο, γιατί ένας καθαρός και συμμαζεμένος χώρος, που μυρίζει ωραία, που έχει αεριστεί αρκετά, σε προδιαθέτει θετικά και σε κάνει  πιο δημιουργικό. ΚΑΘΑΡΙΟΤΗΤΑ, λοιπόν, μέσα και έξω από το σπίτι (μπαλκόνια, αυλή, κήπος, πεζοδρόμιο). Μια νέα, πεντακάθαρη αρχή…» (Ζώνη Αρκαδίας, 16  Αυγούστου 2017).

«Η γιορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, είναι μια από τις μεγαλύτερες εορτές της Ορθοδοξίας. «Και σε μεσίτριαν έχω… » προσεύχεται ο καθένας μας στην Παναγία, με βαθιά πίστη και ελπίδα ότι η Αγάπη Της θα κάνει το θαύμα και στη δική μας ζωή, δίνοντάς μας δύναμη και κουράγιο για να αντιμετωπίσουμε την κάθε δυσκολία και δοκιμασία. Γεμάτες σήμερα οι εκκλησίες της πατρίδας μας από πιστούς που τιμούν τη χάρη Της. Καλή Παναγιά και χρόνια πολλά σε όλους μας.» (Ζώνη Αρκαδίας, 15 Αυγούστου 2017). – Ο πίνακας είναι του Θεόδωρου Ράλλη. 

«Όση καλή διάθεση και αν έχουμε, τη μεγαλύτερη δυνατή προσπάθεια και να καταβάλουμε, έναν ανόητο άνθρωπο με τίποτα δεν μπορούμε να τον αλλάξουμε και να τον κάνουμε έξυπνο. Ας μη χάνουμε το χρόνο μας προσπαθώντας, γιατί είναι μάταιο.» (Ζώνη Αρκαδίας, 14  Αυγούστου 2017).

«Μ’ ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΤΑΞΙΔΕΥΩ: Όπου κι αν βρίσκεστε στην πατρίδα μας για τις διακοπές σας, θα υπάρχει κοντά σας ένα βιβλιοπωλείο ή πρακτορείο Τύπου (ακόμη και αν δεν έχετε χρήματα να ξοδέψετε θα βρείτε μία Δημόσια Βιβλιοθήκη για να δανειστείτε), για να αγοράσετε ένα βιβλίο της προτιμήσεώς σας και να αφεθείτε στη μαγεία της ανάγνωσής του. «Μ’ ένα βιβλίο αναζητώ / γόνιμο ερέθισμα να βρω / ταξίδια για να κάνω. / Με του μυαλού μου τα φτερά / θα πάω σε μέρη νοερά /  και θα χαρώ εκεί πάνω… (Ζώνη Αρκαδίας, 13/8/2017).

«Προκαλεί εντύπωση σε μένα αλλά και σε αρκετό κόσμο – στην Ελλάδα και στο εξωτερικό – πώς οι Έλληνες δεν αντιδρούν με τόσα μέτρα που λαμβάνονται, συχνά «ερήμην τους». Μέτρα που επιδεινώνουν την οικονομική τους κατάσταση, τους οδηγούν στην εξαθλίωση, στο περιθώριο και υποβαθμίζουν σε μεγάλο βαθμό τις υπηρεσίες Υγείας, Πρόνοιας, Παιδείας και Ασφάλειας που δικαιούνται ως πολίτες. Νομίζω ότι σωρεύεται στον κόσμο μεγάλη οργή, υπάρχει θυμός και θα φέρει  τον ξεσηκωμό σύντομα…»  (Ζώνη Αρκαδίας, 12  Αυγούστου 2017).

«Διάβασα αυτό το απόσπασμα από την «Αναφορά στο Γκρέκο» του Νίκου Καζαντζάκη, μου άρεσε πάρα πολύ και το σημείωσα. Θέλω να το μοιραστώ μαζί σας, γιατί είναι ένα κομμάτι με ένα πολύ δυνατό μήνυμα για τον καθένα μας.  Ο συγγραφέας αποφάσισε να επισκεφτεί κάποιο Κυριακάτικο πρωινό την Κνωσό. Γράφει: «Μύριζε ο αγέρας συκόφυλλο. Μια γριούλα πέρασε, στάθηκε, ανασήκωσε από το καλάθι που κρατούσε μερικά συκόφυλλα που το σκέπαζαν, διάλεξε και με φίλεψε δυο σύκα. – Με γνωρίζεις, κυρά μου;» τη ρώτησα. Με κοίταξε ξαφνιασμένη. – Όχι, παιδί μου’ είναι ανάγκη να σε γνωρίζω για να σε φιλέψω; Άνθρωπος δεν είσαι; Άνθρωπος είμαι κι εγώ’ δε φτάνει;» Λόγια που δρόσισαν την ψυχή του σπουδαίου Καζαντζάκη. Ας στάξουν και στις δικές μας ψυχές λίγη από τη διαχρονική τους δρόσο. (Ζώνη Αρκαδίας, 11/8/2017).  [Ο πίνακας είναι τα «Figs and Cantaloupe» by Ylli Haruni.]

«Ο λαός μας έχει αντέξει πολλές «προδοσίες». Εφιάλτες, που δεν ήθελαν το καλό του αλλά κοιτούσαν μόνο το δικό τους συμφέρον. Βέβαια κανείς από αυτούς δεν φτούρησε, αλλά έκαναν με τις πράξεις τους μεγάλο κακό στην Ελλάδα και στους ανθρώπους της.»  (Ζώνη Αρκαδίας, 10  Αυγούστου 2017).

«Ο σπουδαίος ποιητής μας Κώστας Βάρναλης, είχε γράψει στον «Ελεύθερο κόσμο» του: «Ασήμαντοι, χυδαίοι, μηδενικοί, κάναν την οικουμένη φυλακή». Γιατί τους το επιτρέψαμε όλοι εμείς με την ψήφο μας και την ανοχή μας. Ας βάλουμε μυαλό να πούμε: ΤΕΡΜΑ  στη μιζέρια, στον κατήφορο, στην καταστροφή μας.»  (Ζώνη Αρκαδίας,  9  Αυγούστου 2017).

«Όταν από τον άνθρωπο λείπει το λογικό, ας είναι μορφωμένος, πλούσιος, κοινωνικά σε μια θέση περίοπτη, πάντα θα κάνει ανοησίες, θα ξεφτιλίζεται και σταδιακά θα «κατεβαίνει» στα μάτια των άλλων. Οι κορφές θέλουν κάποιες ικανότητες για να τις ανέβεις και  να μπορέσεις να σταθείς στα ψηλά χωρίς να πέσεις και να χτυπήσεις…» (Ζώνη Αρκαδίας,  8  Αυγούστου 2017).

«Το μεγαλύτερο πρόβλημα της πατρίδας μας είναι η ΔΙΧΟΝΟΙΑ. Όσο οι πολιτικοί της αλλά και οι πολίτες της, δεν ομονοούν  για να βρουν μια κοινή περπατησιά συνεργασίας και συνύπαρξης, η χώρα μας δεν πρόκειται να σηκώσει κεφάλι και να γίνει πάλι υπολογίσιμη και ισάξια με τα άλλα κράτη μέλη της Ε.Ε. και του πλανήτη μας.» (Ζώνη Αρκαδίας, 7  Αυγούστου  2017).

«Όλοι χρειαζόμαστε κάποιες στιγμές στιγμές ξεκούρασης και η Κυριακή είναι μια κατάλληλη μέρα για χαλάρωση και ηρεμία. Να μην κάνεις τίποτε κουραστικό, να κάνεις μόνο ο,τι σε ευχαριστεί, σε αποφορτίζει ψυχικά και σε «ανεβάζει». Κάναμε τη ζωή μας ένα φορτίο ασήκωτο, χωρίς Κυριακές ανάτασης, γαλήνης και χαράς. Είναι καιρός να  βρούμε ξανά την ψυχική μας δροσιά και να ανακαλύψουμε την Κυριακάτικη ανάπαυλα.» (Ζώνη Αρκαδίας, Κυριακή 6 Αυγούστου 2017).

«Ο άνθρωπος θέλει λίγα πράγματα για να είναι πραγματικά ευτυχισμένος μέσα του: να έχει την υγεία του, να ζει με αξιοπρέπεια, να μην χρωστάει σε κανέναν, να νιώθει ήρεμος, ικανοποιημένος και ισορροπημένος με αυτά που κάνει στη δουλειά του και στον ελεύθερο χρόνο του… Αν έχει επίσης ένα δικό του σπιτάκι σ’ ένα από τα τόσα όμορφα μέρη της πατρίδας μας, με τα παράθυρά του διάπλατα ανοικτά στον ήλιο, πολλές γλάστρες στη σκάλα του και στην αυλή του, ένα τραπεζάκι με 4-5 καρέκλες για να κάθεται με συγγενείς και φίλους του να πίνουν το καφεδάκι τους σχολιάζοντας τα όσα συμβαίνουν σήμερα και ενθυμούμενοι ιστορίες από τα παλιά… Τι άλλο να θέλει κάποιος για να νιώθει ευτυχής και να αισθάνεται καλά;» (Ζώνη Αρκαδίας,  5  Αυγούστου 2017) – Ο υπέροχος πίνακας είναι τα «Flowers at the window and door» της  Rose Ann Day. 

«Κάποιοι Έλληνες,  «δεν έχουν αισθανθεί στο πετσί τους» ακόμη την κρίση που μαστίζει χιλιάδες άλλους συμπατριώτες τους και διάγουν βίο πολυτελή και προκλητικό, με διακοπές σε ακριβά ξενοδοχεία, γλέντια και χορούς, «να ‘μαστε εμείς καλά και οι άλλοι ας πάνε να πνιγούν». Όταν θα χτυπήσουν και τη δική τους πόρτα τα δύσκολα, εκεί να δείτε παγωμένα χαμόγελα και τραγικές σκηνές που θα εξελιχθούν. Για την ώρα όλοι αυτοί οι βολεμένοι καλοπερνούν και γελάνε σε βάρος όσων δοκιμάζονται σκληρά. Μα σοφά το λέει ο λαός μας: «Έχει ο καιρός γυρίσματα»…   (Ζώνη Αρκαδίας,  4  Αυγούστου 2017).

«Ο εγωισμός και η περηφάνια είναι «βρώμικα πάθη» που οδηγούν τον άνθρωπο στην καταστροφή, γιατί τον εμποδίζουν να δει πέρα από τη μύτη του και να φερθεί σωστά στους συνανθρώπους του.» (Ζώνη Αρκαδίας, 3/8/2017).

«Ώριμος και συνετός αποδεικνύεται ο άνθρωπος, που συνειδητοποιεί  τα λάθη του και βρίσκει έναν τρόπο να τα διορθώσει.» (Ζώνη Αρκαδίας, 2/8/2017 ).

«Καλοκαίρι και Ελλάδα. Φως και Χρώματα. Ήλιος και Θάλασσα. Τρεχούμενα νερά και πανέμορφα ανεξερεύνητα δάση. Γραφικά ξωκλήσια και μοναδικές αρχαιότητες. Κέφι, διασκέδαση, χαρά. Η  γαλήνη της ψυχής σου, που μπορείς να τη βρεις σ’ ένα από τα πολλά Μοναστήρια της πατρίδας μας ή στον περίβολο ενός μικρού ναού, χωμένου μέσα στο πράσινο κάπου στην ελληνική επαρχία. Ένας διαρκής ύμνος στην Ιστορία, στην Ομορφιά και στη Ζωή. Αυτή είναι η αγαπημένη μας πατρίδα…» (Ζώνη Αρκαδίας,  1/8/2017) – [«ΜΕΤΕΩΡΑ», πίνακας του εξαίρετου Παντελή Ζωγράφου, http://www.thegreekartist.com.]


«ΑΝΕΝΤΙΜΟ και ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ: Ανακάλυψα ότι μία σελίδα στο facebook, είχε πάρει κάποιους στίχους από το ποίημά μου «ΖΩΝΗ», είχε κάνει μία αλλαγή και τους ανάρτησε χωρίς να αναφέρει ότι είμαι η δημιουργός τους. Έγινε μία μεγάλη διαδικτυακή συζήτηση πάνω σε αυτό το θέμα και κατατέθηκαν ενδιαφέρουσες απόψεις. Η μεγάλη επικοινωνιακή ζημιά που έγινε στη συγκεκριμένη σελίδα ήταν τέτοια, που αναγκάστηκε – μετά από δυο μέρες – να αφαιρέσει τους στίχους μου. Συγγνώμη όμως δε ζήτησε από μένα, κάποιος από τους διαχειριστές της. Το ζήτημα αφορά όλους τους ποιητές, συγγραφείς, ζωγράφους και συνθέτες μας, οι οποίοι μπορούν ανά πάσα στιγμή να πέσουν θύμα λογοκλοπής και ίσως να μην το πάρουν ποτέ τους είδηση. Τέτοια φαινόμενα πρέπει να είναι  καταδικαστέα άμεσα από όλους, πέρα των ποινικών ευθυνών που μπορεί να έχουν.» (Ζώνη Αρκαδίας, 31  Ιουλίου 2017).

«Γίνονται συγκλονιστικά πράγματα σε όλον τον πλανήτη και μεις, εδώ στην Ελλάδα, είμαστε στη μιζέρια μας και στην απραξία μας. Έχουμε επαναπαυθεί στο ένδοξο παρελθόν μας και στους προγόνους μας, μη δημιουργώντας σήμερα τίποτε άξιο λόγου. Κανένα σημάδι προόδου δεν φαίνεται και καμία προκοπή δεν θα υπάρξει αν συνεχίσουμε έτσι…» (Ζώνη Αρκαδίας, 30/7/2017).

«Κακόμοιρε ελληνικέ λαέ, όσο κάποιοι μικροί και πιο μεγάλοι «άρχοντές» σου συνεχίζουν ν’ αποφασίζουν για σένα χωρίς να λογαριάζουν τη γνώμη σου και συ δεν αντιδράς – για μια σειρά από λόγους -τότε είσαι άξιος της τύχης σου και σωτηρία δεν έχεις.» (Ζώνη Αρκαδίας, 29/7/2017).

«Κάθε φορά που βλέπω να ανοίγει ένα ακόμα κλειστό παράθυρο σε σπίτι του χωριού μου, χαίρομαι πολύ, γιατί αυτό σημαίνει ότι ένα από τα σπίτια που ήταν όλο το χρόνο άδεια, ήρθαν οι ιδιοκτήτες του για διακοπές και θα πάρει πάλι ζωή. Η φυσική παρουσία μας είναι εκείνη που δίνει προοπτική στα ερημωμένα πια χωριά μας, μαζί βέβαια με την όποια άλλη στήριξη μπορούμε να τους προσφέρουμε. Αλλά το να είμαστε εκεί, ψυχή τε και σώματι, είναι το πιο σημαντικό…» Ο πίνακας είναι  το «Tuscan window» της Vivi De Candido. (Ζώνη Αρκαδίας, 28  Ιουλίου 2017).

«Τα πάντα χτυπιούνται και μεταλλάσσονται στο αμόνι της παγκοσμιοποίησης. Στην Ελλάδα, η χαλάρωση των οικογενειακών δεσμών, θα φέρει πολύ μεγάλες ανατροπές, πιθανόν και την καταστροφή μας ως λαού. Ότι δεν έκαναν τα 400 χρόνια της Οθωμανικής σκλαβιάς, θα γίνει τώρα – σταδιακά – και με σχέδιο από αλλού…» (Ζώνη Αρκαδίας, 27  Ιουλίου 2017).

«Ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ, απλά και ξεκάθαρα το είπε για να μείνει στων αιώνων το διάβα: «Τους άδειους ασκούς τους φουσκώνει ο αέρας και τα άδεια κεφάλια η έπαρση.» (Ζώνη Αρκαδίας, 26/7/2017).

«Η ΑΛΗΘΕΙΑ είναι μία, διάφανη, λαμπερή. Όσα και να κάνουν κάποιοι για να την θάψουν και να την εξαφανίσουν, κάποτε, αργά ή γρηγορότερα,  αυτή θα βγει στην επιφάνεια.»  (Ζώνη Αρκαδίας, 25  Ιουλίου 2017).

«Τα παλιά ελληνικά καφενεδάκια, που ήταν ταυτόχρονα και τα παντοπωλεία μιας άλλης εποχής, εξαφανίζονται από την ελληνική επαρχία, γιατί τώρα πια είναι άλλες – πιο πολλές – οι ανάγκες και οι απαιτήσεις των πελατών, που δεν μπορούν αυτά τα μικρομάγαζα να τις εξυπηρετήσουν. Φτάσαμε σήμερα, να μην υπάρχουν στα χωριά μας  ένα καφενείο ή ένα ταβερνάκι να πιεις έναν καφέ και να φας κάτι «της ώρας», να ξεγελάσεις την πείνα σου και να συνεχίσεις τη μέρα σου. Πρόλαβα ως παιδί  αυτά τα ωραία στέκια, στο πατρικό χωριό και  τα φέρνω συχνά στη μνήμη μου με νοσταλγία, γιατί ήταν – με τον τρόπο τους – σημεία αναφοράς της ντόπιας ζωής, επικοινωνίας των ανθρώπων μεταξύ τους και κάποια από αυτά ήταν και μικρές κοιτίδες πολιτισμού, αν οι ιδιοκτήτες τους είχαν πνευματικές ή καλλιτεχνικές ανησυχίες.»(Ζώνη Αρκαδίας, 24/7/2017). [Ο πίνακας είναι  το «The Greek cafe in Rome» του  ζωγράφου Ludwig Passini.]

«Όσο και να το παλεύεις, άμα μπλέξεις με ανόητους ανθρώπους, δε βρίσκεις άκρη. Χαμένη υπόθεση κάθε προσπάθεια συνεννόησης μαζί τους, γι’ αυτό καλό είναι ν’ αποφεύγονται τέτοιες παρέες…» (Ζώνη Αρκαδίας, 23  Ιουλίου 2017).

«Δεν μπορείς να μην λυπάσαι βλέποντας σε μικρές κοινωνίες να έχουν το πάνω χέρι, ως τοπάρχες να τους πούμε με κάποιες τυπικές και εφήμερες εξουσίες, κάτι αξιοθρήνητα ανθρωπάκια, που δε βλέπουν πέρα από τη μύτη τους, τον εαυτούλη τους και την μίζερη παρεούλα τους.» (Ζώνη Αρκαδίας,  22  Ιουλίου 2017).

«Είναι θλιβερό και αποκαρδιωτικό ταυτόχρονα, το θέαμα που παρουσιάζει η πατρίδα μας, με τόσα πολλά σκουπίδια πεταμένα στις άκρες (δεξιά και αριστερά) των αυτοκινητοδρόμων ή των επαρχιακών της δρόμων, που θυμίζουν μικρές χωματερές. Ντροπή μας και κρίμα…» (Ζώνη Αρκαδίας, 21  Ιουλίου 2017).

«Οι αχάριστοι άνθρωποι δε βγάζουν ποτέ από το στόμα τους έναν καλό λόγο, μόνο επικρίσεις. Τους έχει τόσο πολύ «τυφλώσει» η αγνωμοσύνη τους, που λένε ο,τι κουταμάρα τους έρθει για να βγουν κι από πάνω.  Τελικά, μόνο το γέλιο προκαλούν, αλλά το χρειαζόμαστε τόσο πολύ αυτό στη ζωή μας, που ανεχόμαστε και αυτούς που μας το προσφέρουν.» (Ζώνη, 20/7/2017).

«Τα άτομα που προσπαθούν – με λόγια κυρίως – να ταπεινώσουν κάποιους συνανθρώπους τους,  έχουν τα καημένα μεγάλο πρόβλημα με τον εαυτό τους.» (Ζώνη Αρκαδίας, 19  Ιουλίου 2017).

«Θα ήταν για γέλια αλλά είναι δυστυχώς για κλάματα: κάποια άτομα με τοπικής εμβέλειας εφήμερη «εξουσία», λύνουν και δένουν σε κωμοπόλεις και χωριά ως μικροί άρχοντες, μικρόνοοες όμως, με ολίγη ανηθικότητα για ντεκόρ και με το ανάλογο κιτς για στολίδι των πράξεών τους… Είναι βέβαια απορίας άξιον πώς ο κόσμος τους δίνει την ψήφο του,  αλλά στην Ελλάδα ζούμε. Σε άλλες χώρες, οι τύποι αυτοί  όχι αξιώματα δεν θα είχαν αλλά δεν θα τους ήξερε ούτε το σόι τους. Για τέτοιο χάλι τους μιλάμε…» (Ζώνη Αρκαδίας, 18  Ιουλίου 2017).

«Επικοινωνούν συχνά μαζί μου νέοι ποιητές και συγγραφείς (γυναίκες και άνδρες) ζητώντας να τους πω τη γνώμη μου για τη δουλειά τους, γεγονός που με τιμά ιδιαίτερα. Με ευχαρίστηση και προσοχή – στον λίγο ελεύθερο χρόνο μου –  ασχολούμαι να διαβάσω όσα μου στέλνουν είτε σε βιβλίο ή τυπωμένα στο χαρτί. Τους γράφω πάντα με ειλικρίνεια τις σκέψεις μου, τονίζοντάς τους ότι η όποια δική μου γνώμη, δεν πρέπει να τους επηρεάζει ιδιαίτερα, γιατί εκείνο που μετρά είναι η δική τους προσπάθεια. Ό,τι και να τους πουν οι άλλοι, ο αγώνας τους να είναι συνεχής, να γράφουν και να σχίζουν ο,τι δεν τους ικανοποιεί, να μην το βάζουν κάτω με τίποτα αν αγαπάνε να δημιουργούν γράφοντας στίχους ή ιστορίες και σκέψεις.» (Ζώνη Αρκαδίας, 17  Ιουλίου 2017).

«Συνηθίζουμε εμείς οι άνθρωποι, πέρα από το να  υπερπηδάμε εμπόδια στη ζωή μας, να στήνουμε και… φράχτες, ώστε να γινόμαστε ψυχικά απροσπέλαστοι από τους άλλους ανθρώπους. Συχνά μας κάνουν τόσο απρόσιτους αυτές οι νοερές περιφράξεις που δημιουργούμε, που δεν μπορεί να μας προσεγγίσει κανείς, ούτε και τα πολύ δικά μας πρόσωπα. Χάνουμε έτσι τη χαρά της ανθρώπινης επικοινωνίας, τη ζεστασιά και το φως μιας αληθινής φιλίας…» (Ζώνη Αρκαδίας, 16  Ιουλίου 2017). [Φράχτης, πίνακας της  Τουρκάλας ζωγράφου Rukikye Garip.]

«Να μην χάνουμε ποτέ την πίστη μας ότι τα πράγματα – με τον έναν ή τον άλλο τρόπο – θα φτιάξουν. Εκεί που η απογοήτευση πάει να μας καταβάλει και να βγει μπροστά, ο Θεός παρεμβαίνει και δίνει λύση.» (Ζώνη Αρκαδίας,  15/7/2017).

«Τι μυαλό μπορεί να κουβαλάει ένας άνθρωπος – και όσοι βέβαια συμφωνούν μαζί του – όταν ξεριζώνει μερικά καλά αναπτυγμένα φυτά, που βρίσκονται σε έναν δημόσιο χώρο και τον ομορφαίνουν, για να φυτέψει διάφορα εποχικά λουλούδια, που θα προσφέρουν μεν μια ωραία εικόνα στον κόσμο, αλλά η διάρκεια της ζωής τους θα είναι μικρή, εφήμερη. Γιατί να μην συνυπήρχαν  οι παλιές με τις νέες φυτεύσεις; Αλλά όχι. Για να εντυπωσιάσουμε, πρέπει να καταστρέψουμε…» (Ζώνη Αρκαδίας,  14  Ιουλίου 2018). 

«Υπάρχουν άνθρωποι ανικανοποίητοι, που γίνονται συχνά αδίστακτοι για να πετύχουν έναν σκοπό, που οι ίδιοι πιστεύουν ότι πρέπει – πάση θυσία – να επιτευχθεί, με αμφισβητούμενη όμως χρησιμότητα για το γενικό καλό…» (Ζώνη Αρκαδίας,  13  Ιουλίου 2017).

«Μικρή απόλαυση αλλά με πολλά οφέλη για όποιον την επιλέξει: κάποιο ζεστό καλοκαιριάτικο απόγευμα, πιείτε έναν ελληνικό καφέ και φάτε το αγαπημένο σας γλύκισμα, παρέα με έναν καλό σας φίλο ή με αγαπημένους σας συγγενείς, συζητώντας και αντλώντας ευχαρίστηση από αυτό το αντάμωμα.» (Ζώνη Αρκαδίας, 12  Ιουλίου 2017). –  «Coffee and danish»,  painting by Mia Tavonatti.

«Κάποιοι δεν έχουν φόβο ούτε Θεού ούτε ανθρώπων και Δικαιοσύνης, γι’ αυτό έχουν γίνει τελείως ασύδοτοι…» (Ζώνη Αρκαδίας, 11  Ιουλίου 2017).

«Στην πατρίδα μας, οι όποιες αλλαγές σε πράγματα και καταστάσεις, δε γίνονται εύκολα αποδεκτές και ξεσηκώνουν τον κόσμο με πολλούς τρόπους. Έχει όμως αποδειχθεί από την ίδια τη ζωή, ότι – αν όχι όλες – οι περισσότερες από αυτές τις μεταβολές, έγιναν για καλό…» (Ζώνη Αρκαδίας,  10  Ιουλίου 2017).

«Άμα ραγίσει το γυαλί σε μια ανθρώπινη σχέση, είτε φιλική είτε συνεργασίας,  όσες προσπάθειες και αν γίνουν μετά, η κατάσταση δεν θα είναι ποτέ η ίδια….» (Ζώνη Αρκαδίας,  9  Ιουλίου 2017).

«Οι άνθρωποι νομίζουμε ότι γίνεται πόλεμος στις σχέσεις μας με τους άλλους και ξεκινάμε ανελέητες μάχες για την επικράτησή μας και όχι για τη συνύπαρξή μας και τη συνεργασία μας για να γίνουν όμορφα πράγματα.» (Ζώνη, 8/7/2017).

«Πολεμιέται η συκοφαντία, που μοιάζει με τα κεφάλια της Λερναίας Ύδρας; Ίσως να φαίνεται ως μη αποτελεσματικό όπλο, αλλά τελικά αποδίδει: μόνο με την ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ μπορείς να τη νικήσεις.» (Ζώνη Αρκαδίας,  7   Ιουλίου 2017).

«Είναι μια ωραία απασχόληση για τον ελεύθερο χρόνο μας και δεν κοστίζει πολύ: το ΒΙΒΛΙΟ. Αν έχετε διάθεση και ώρα, αξιοποιείστε την διαβάζοντας ένα καλό βιβλίο, το οποίο θα σας προσφέρει ευχαρίστηση, συγκίνηση αλλά και γνώσεις, ανάλογα με την επιλογή του έργου που θα κάνετε. Για το καλοκαίρι, μια ωραία πρόταση είναι τα βιβλία αστυνομικής λογοτεχνίας, τα οποία έχουν μυστήριο,  δράση, το ανάλογο σασπένς και θα τραβήξουν σίγουρα το ενδιαφέρον σας.» (Ζώνη Αρκαδίας,  6  Ιουλίου 2017).                         «Reading by the window», painting by Charles James Lewis.

«Όπου κυριαρχεί η ΑΝΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑ, τίποτε καλό δε γίνεται, γιατί δεν υπάρχουν οι γνώσεις, οι ικανότητες και η βούληση για να προχωρήσει το ο,τιδήποτε. Μόνο το «βόλεμα» και η αρπαχτή κυριαρχούν…» (Ζώνη Αρκαδίας,  5/7/2017).

«Όταν κάποιος πει ένα «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» σε έναν συνάνθρωπό του για μια βοήθεια που του προσέφερε, δεν κοστίζει ΤΙΠΟΤΑ και η ικανοποίηση είναι διπλή: γι’ αυτόν που το λέει (τον ευεργετηθέντα) αλλά και σ’ αυτόν που το ακούει (τον ευεργέτη)…»  (Ζώνη Αρκαδίας, 4  Ιουλίου 2017).

Η ΕΛΛΑΔΑ, όχι γιατί είναι η πατρίδα μας αλλά γιατί πραγματικά το αξίζει, θα ανακτήσει ξανά τη θέση που της στον ευρωπαϊκό και το διεθνή χώρο. Δεν είναι μόνο η λαμπρή ιστορία της, οι φυσικές ομορφιές της, ο αναξιοποίητος πλούτος της… Είναι πάνω απ’ όλα οι άνθρωποί της, που θα την κάνουν πάλι μια χώρα με αξιοπρέπεια και προοπτικές.» (Ζώνη Αρκαδίας,  3  Ιουλίου 2017).

«Αφήστε τα άτομα εκείνα που έχουν μάθει να δρουν στο παρασκήνιο, μέσα σε «παρεούλες», συκοφαντώντας και «βρωμίζοντας» άλλους συνανθρώπους τους για να βγουν αυτά από πάνω, αφήστε αυτά τα ανθρωπάκια να σέρνονται μέσα στο βούρκο που τα ίδια έχουν δημιουργήσει. Η ζωή τους δεν θα γνωρίσει ποτέ ευωδιές και ομορφιές.»  (Ζώνη Αρκαδίας, 2  Ιουλίου 2017).

«Το καλοκαίρι ειδικά αλλά και όλες τις εποχές του χρόνου, την ομορφιά των νησιών μας, όπως και της ελληνικής υπαίθρου, δεν μπορεί ν’ αμφισβητήσει κανείς, ούτε ο πιο αυστηρός κριτής. Ήλιος, θάλασσα, χρώματα, ευωδιές από τα πολλά ανθισμένα λουλούδια, γραφικά ξωκλήσια, πανέμορφα σπιτάκια, ωραίοι άνθρωποι… Αυτή είναι η άλλη Ελλάδα, που πάντα θα «ξεχρεώνει» για τις όποιες ασχήμιες παρατηρούνται στη χώρα μας, από εκείνους που ποτέ δεν αγάπησαν πραγματικά την πατρίδα τους.» (Ζώνη Αρκαδίας, 1  Ιουλίου 2017).

Πίνακας του Παντελή Ζωγράφου.


 «Κάποιοι συνηθίζουν να συγκρίνουν τη ζωή στην πατρίδα μας με άλλων ευρωπαϊκών χωρών – κυρίως της Γερμανίας – και να λένε πόσο υπερέχουν οι υπηρεσίες που προσφέρονται εκεί στους πολίτες αυτής της χώρας. Μπορεί να μην είναι όλα τέλεια στην Ελλάδα μας, αλλά καλά είμαστε και μεις, ακούστε με που σας λέω. Υπάρχουν πολύ χειρότερα,  μη νομίζουμε ότι στις άλλες χώρες που μας παρουσιάζονται ως πρότυπα, τα πράγματα είναι τέλεια. Έχουν κι αυτές πολλά «σκουπίδια χωμένα κάτω από το χαλί» του σαλονιού, μόνο που δεν τα μαθαίνουμε εμείς στη δική μας χώρα, γιατί δεν τους συμφέρει κάτι τέτοιο.» (Ζώνη Αρκαδίας, 30  Ιουνίου 2017).

«Όταν παρουσιαζόμαστε στο εξωτερικό (σε Ανθολογίες, διαγωνισμούς κλπ) με δουλειά μας, ειδικά εμείς οι Ποιητές, οφείλουμε να δείχνουμε τα καλύτερα έργα μας, γιατί μέσα από αυτά προβάλλεται πρώτα η χώρας μας και μετά ο καθένας από μας.» (Ζώνη Αρκαδίας, 29  Ιουνίου 2017).

«Δυστυχώς, το βλέπουμε γύρω μας και μας λυπεί ιδιαίτερα: κάποιοι έχουν μπερδέψει το καλοκαίρι με τις Αποκριές. Τότε τουλάχιστον δικαιολογούνται τα μασκαριλίκια και τα καραγκιοζιλίκια. «Εν μέσω θέρους», όσο και να θες να σταθείς σοβαρός, δεν μπορείς να μη γελάσεις παρατηρώντας  τέτοιους ξεφτελισμούς ανθρώπων και αξιωμάτων. Πόσο πιο κάτω να κατέβει κάποιος για ένα πείσμα του  και δυο-τρεις εφήμερες φιλοδοξίες του;» (Ζώνη, 28/6/2017).

«ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ σημαίνει ΕΛΛΑΔΑ, ήλιος, θάλασσα, η υπέροχη ύπαιθρος με τα γραφικά χωριουδάκια και τα ξωκλήσια της… Σημαίνει χαρά, αμεριμνησία, κέφι και εικόνες που μένουν χαραγμένες στη μνήμη σου για πάντα. Σημαίνει χρώματα, έρωτας, τραγούδι, χορός, ελληνικό φως, ιστορία, φιλοξενία, ψυχής γαλήνη… Είναι όλα αυτά μοναδικά, ξεχωριστά και ανεκτίμητα. Της αγαπημένης μας πατρίδας ασύλητοι θησαυροί.» – Η φωτογραφία είναι από τη Μονεμβασία.  (Ζώνη Αρκαδίας,  27  Ιουνίου 2017).

«Όταν κάποιος έρχεται να μας πει πράγματα αρνητικά για έναν συνάνθρωπό μας, που θα είναι πιθανόν ψεύτικα και σίγουρα άχρηστα για μας να τα ξέρουμε, οφείλουμε να μην τον ακούσουμε.» (Ζώνη Αρκαδίας, 26/6/2017).  

«Το να έχεις ωραίες ιδέες και σχέδια, δεν αρκεί. Αν δεν βάλεις κάτω τα πράγματα να δεις πώς μπορούν να γίνουν πράξη και να βοηθήσουν τον κόσμο – και σένα – τότε όλα θα μείνουν στη φαντασία σου…» (Ζώνη Αρκαδίας, 25/6/2017).

«Η ΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ και η εμμονή μας σ’ αυτήν, οδηγεί – με μαθηματική ακρίβεια – στην καταστροφή.» (Ζώνη Αρκαδίας, 24   Ιουνίου 2017).

«Η Ελλάδα δεν θα μπορέσει με κάποιο μαγικό ραβδί να βγει από αυτή την τραγική κατάσταση που βρίσκεται ως χώρα, ούτε ο λαός μας μεμιάς θα βρεθεί ξανά μέσα στα πλούτη και στη χαρά, αν ένας ικανός ηγέτης δεν φανεί να την οδηγήσει μπροστά και αν οι άνθρωποι εδώ δε συνειδητοποιήσουν ότι χωρίς ΔΟΥΛΕΙΑ προκοπή δε γίνεται…» (Ζώνη Αρκαδίας, 23  Ιουνίου 2017).

«Υπάρχει ένα λαϊκό άσμα που λέει΅»Γεννήθηκες για την καταστροφή». Δεν είναι ίσως τυχαίο, ότι κάποιες ψυχές, όταν αναλαμβάνουν υπεύθυνες θέσεις, που πρέπει να αποδείξουν ότι κρατάνε γερά το τιμόνι και οδηγούν το «καράβι» σε απάνεμο λιμάνι, αντί γι’ αυτό το πάνε κατευθείαν για φούντο στο βυθό. Και είναι κρίμα, γιατί τοποθετήθηκαν «καπετάνιοι» σε πολυτελή πλοία και τα κατάντησαν τρύπιες ψαρόβαρκες.» (Ζώνη Αρκαδίας,  22  Ιουνίου 2017).

«Είναι αδύνατον να πετύχει κάποιος κάτι καλό και με διάρκεια στη ζωή του, αν αυτό που κάνει δεν στηρίζεται σε γερά θεμέλια.» (Ζώνη Αρκαδίας, 21/6/2017).

«Ένα χειροκρότημα αξίζει σε όλους τους Έλληνες Λογοτέχνες (γυναίκες και άντρες), που διαπρέπουν διεθνώς με τη δουλειά τους και δείχνουν το πρόσωπο της άλλης Ελλάδας: της δημιουργίας, της προκοπής, του φωτός, των αξιών, της ελπίδας… » (Ζώνη Αρκαδίας, 20  Ιουνίου 2017).

«Ευτυχώς, υπάρχουν θαυμάσιοι άνθρωποι σε διάφορες θέσεις του Δημοσίου, οι οποίοι είναι εργατικοί, ευγενικοί, πρόθυμοι να εξυπηρετήσουν τον πολίτη για να μην ταλαιπωρείται άδικα επί ώρες.» (Ζώνη Αρκαδίας,  19  Ιουνίου 2017).

«Τι προκοπή μπορεί να περιμένει ένας μικρός τόπος, ένα χωριό, όταν αυτοί που καθορίζουν τις τύχες του, δεν είναι σε θέση να δουν ξεκάθαρα τα προβλήματά του αλλά το μόνο που τους νοιάζει είναι να παίξουν τα «παιχνίδια» τους, να κάνουν το «κομμάτι» τους και να δρομολογήσουν την ικανοποίηση – στο μέλλον – των άκρατων φιλοδοξιών τους;»  (Ζώνη Αρκαδίας, 18   Ιουνίου 2017).

«Τώρα το καλοκαίρι, είναι η ιδανική εποχή ενασχόλησης με τον κήπο ή τις γλάστρες της αυλής και μια ωραία αφορμή να έρθουν τα μικρά παιδιά κοντά στη φύση, ν’ αγαπήσουν την κηπουρική και να ασχοληθούν μ’ αυτήν περισσότερο όταν θα μεγαλώσουν. Μαζί με τη γιαγιά ή τον παππού, ας περάσουν ποιοτικό χρόνο στο περιβόλι, σκάβοντας τη γη, φυτεύοντας, κλαδεύοντας τα λουλούδια ή ποτίζοντας τα φυτά. Είναι κάτι όμορφο και ωφέλιμο για τις παιδικές ψυχές, μια χρήσιμη κατεύθυνση ζωής.» – Ο πίνακας είναι η «Κηπουρική με τη γιαγιά» / «Gardening with Grandma», painting by Anne Berry. (Ζώνη, 17/6/2017).

«Υπάρχουν σήμερα στην πατρίδα μας κάποιοι τοπικοί άρχοντες που βρίσκονται εκτός τόπου και χρόνου – κυριολεκτικά και μεταφορικά. Δεν πατάνε από τη μια στα χωριά που έχουν εκλεγεί να φροντίζουν και από την άλλη, όταν έρχονται, επειδή δε γνωρίζουν καλά τα προβλήματα – μη ζώντας συνέχεια σ’ αυτά – παρασύρονται ίσως και από κάποιες «ανόητες φωνές» και προτείνουν ως έργα πράγματα που ούτε αναγκαία είναι ούτε βοηθούν τους ντόπιους να κάνουν τη ζωή τους καλύτερη. Τραγική φαντάζει πλέον η μοίρα κάποιων χωριών μας με τέτοιους εκπροσώπους…»  (Ζώνη Αρκαδίας, 16  Ιουνίου 2017).

«Δεν υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα ένας ΗΓΕΤΗΣ, πολιτικός, θρησκευτικός ή πνευματικός, που θα εμπνεύσει τον κόσμο και θα τον οδηγήσει μπροστά. Που θα «ξεκλειδώσει» όλες εκείνες τις φυλακισμένες αναπτυξιακές δυνάμεις (πίστη,  δημιουργία, θέληση, δράση, αυτοπεποίθηση,  ταλέντα, φυσικές ομορφιές)  του τόπου μας και των ανθρώπων του και θα τις βάλει να εργαστούν για ένα καλύτερο αύριο για όλους μας.» (Ζώνη Αρκαδίας,  15  Ιουνίου 2017).

«Κάποιοι άνθρωποι μιλάνε και γράφουν με τόση απερισκεψία, δημιουργώντας δυσάρεστες εντυπώσεις και αρνητικά συναισθήματα στους γύρω τους. Καλό είναι να σκέπτονται περισσότερο και να μην «πετάνε ρουκέτες» απλά για λόγους εντυπωσιασμού…» (Ζώνη Αρκαδίας,  14/6/2017).

«Το να είναι κάποιος ξιπασμένος δεν του προσφέρει πρακτικά κανένα κέρδος. Η έπαρση χαρίζει μόνο γελοιοποίηση.» (Ζώνη Αρκαδίας,  13/6/2017).

«Αν ο άνθρωπος δεν εκτιμά τα αγαθά που έχει και ο,τι άλλο του ανήκει, δεν θα βρει καμία ικανοποίηση και χαρά σε ο,τιδήποτε και αν αποκτά. Πάντα θα είναι αφχαρίστιγος, γιατί είναι αχάριστος.» (Ζώνη Αρκαδίας,  12  Ιουνίου 2017).

«Απίστευτος κατήφορος κάποιων «επωνύμων» για να κρατηθούν με κάθε τρόπο στην επικαιρότητα: στήνουν συνεντεύξεις ή τυχαίες φωτογραφήσεις τους με την οικογένειά τους ή φίλους τους και μας τις πασάρουν για να δείξουν ότι είναι και αυτοί οι κακόμοιροι «ένας από μας». Αλλά με τη ζωή που κάνουν, δεν θα γίνουν ποτέ σαν και μας. Ευτυχώς!»  (Ζώνη Αρκαδίας, 11  Ιουνίου 2017).

«Αν κάποιος που ασχολείται με τα κοινά, στηρίζει την εικόνα του προς τα έξω, στην κοινωνία δηλαδή, σε ξυλοπόδαρα, σε ψεύτικα προσόντα και καλοσύνη που δεν διαθέτει,  πολύ γρήγορα θα «σωριαστεί» κάτω όλο αυτό το σαθρό οικοδόμημα που έχει στήσει…» (Ζώνη Αρκαδίας,  10  Ιουνίου 2017).

«Αν μπορούσαν να συνειδητοποιήσουν οι πνευματικοί άνθρωποι του τόπου μας πόση θετική δύναμη διαθέτουν, δεν θα την ξόδευαν ασυλλόγιστα σε ανοησίες και πράγματα που δεν τους τιμούν.» (Ζώνη Αρκαδίας, 9  Ιουνίου 2017).

«Είναι γελοίο και αδύνατον να είμαστε αρεστοί σε όλους. Ο κάθε άνθρωπος έχει την προσωπικότητά του και είναι μοναδικός.» (Ζώνη Αρκαδίας, 8/6/2017).

«Αρκετοί κυβερνητικοί αξιωματούχοι, Δημοτικοί Άρχοντες και επικεφαλείς Συλλογικών Φορέων, επιλέγουν να συνεργάζονται στη δουλειά τους με ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΕΣ, για να έχουν αυτοί το «πάνω χέρι» στα πράγματα. Όμως, με τέτοιους «αδύναμους κρίκους» για βοηθούς, τίποτε δεν μπορεί να γίνει σωστά, έγκαιρα και να έχει θετικό αποτέλεσμα.»  (Ζώνη Αρκαδίας, 7 /6/2017).

«Η γιαγιά μου πάντα είχε γεράνια στο παράθυρο. Μπορώ ακόμη να τα μυρίζω στο μυαλό μου», έγραψε η ζωγράφος Φούσουν Ουρκούν -Σανατεβί. Και μου θύμισε τη δική μου – συνονόματή μου – γιαγιά, η οποία είχε στην αυλή της αρκετές γλάστρες με βασιλικά, που αυτή την εποχή ήταν στα καλύτερά τους. Ακόμα τη φέρνω στο νου μου να περνά απλώνοντας το χέρι της, να χαϊδεύει τα φυτά τους και να γεμίζει η παλάμη της με τ’ άρωμά τους.» – Ο πίνακας είναι της Fusun Urkun: «Geraniums  in the window».  (Ζώνη Αρκαδίας,  6  Ιουνίου 2017).

«Υπάρχουν αρκετοί ανάξιοι άνθρωποι γύρω μας. Γι’ αυτούς,  ας μην χαραμίζουμε ούτε δευτερόλεπτο από τον χρόνο μας, όσο σκληρό και αν ακούγεται κάτι τέτοιο. Είναι σπατάλη της ζωής μας, δεν οδηγεί σε τίποτε καλό για μας να τους έχουμε κοντά μας.» (Ζώνη Αρκαδίας,  5  Ιουνίου 2017).

«Η Ελλάδα έχει πάρα πολύ καλούς ποιητές και συγγραφείς, τους οποίους θα μπορούσε να αξιοποιήσει κάνοντάς τους ΠΡΕΣΒΕΥΤΕΣ (όχι σαν τους κανονικούς πρέσβεις) της χώρας μας στο εξωτερικό. Δυστυχώς, ουδέποτε τους υπολόγισε. Για να τους τιμήσει, ούτε κουβέντα. Βραβεύτηκαν κάποτε κάποιοι  για συγκεκριμένους σκοπούς ή ελάχιστοι άλλοι, επειδή φωτισμένα μυαλά – τοπικών κυρίως αρχόντων – αναγνώρισαν την προσφορά αυτών των Λογοτεχνών μας στην πατρίδα μας και στην πόλη ή στο χωριό τους.» (Ζώνη Αρκαδίας, 4  Ιουνίου 2017). 

«ΔΟΥΛΕΙΑ, ΕΥΘΥΝΗ, ΣΥΝΕΠΕΙΑ λόγων και έργων: αυτά μετρούσαν πολύ κάποτε, αλλά σήμερα δεν σημαίνουν  σχεδόν τίποτα. Οι αλλαγές που γίνονται στο ηθικό υπόβαθρο των ανθρώπων, δεν είναι πάντα προς το καλύτερο…» (Ζώνη Αρκαδίας,  3  Ιουνίου 2017).

«Πόσο θα ήθελα να βγει ψεύτης ο καλός ποιητής μας Δημήτρης Α. Δημητριάδης, όταν γράφει στην «Προφητεία» του: «Θα ζήσουμε μεγάλες στιγμές –  / ως ανθρωπάκια.» (Ζώνη Αρκαδίας,  2  Ιουνίου 2017).

«Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΗ. Κάθε μέρα είναι μια νέα αρχή, ένα φρέσκο ξεκίνημα, ένας νέος δρόμος ν’ ακολουθήσουμε και ένα νέο κεφάλαιο να γράψουμε στο βιβλίο του βίου μας. Μπορεί πάντα κάτι καλό να συμβεί και υπάρχει πολλή ομορφιά ν’ αναδειχτεί στη διάρκεια της κάθε μέρας…» (Ζώνη, 1/6/2017).

                              Πίνακας του Ιταλού ζωγράφου  Francesco Mangialardi. 


«Δεν υπάρχει τίποτε πιο τσαπατσούλικο, από το να είσαι ένας κρατικός, τοπικός ή συλλογικός φορέας, να ξεκινάς να κάνεις κάποιο έργο που έχεις αποφασίσει και ή να το αφήνεις μισοτελειωμένο ή να ολοκληρώνεται η δουλειά και δίπλα της να υπάρχουν τα μπάζα που βγήκαν και άλλα σκουπίδια που άφησαν οι εργάτες. Είναι δε απορίας άξιο πώς οι αρμόδιοι που πλήρωσαν γι’ αυτό έργο, το παραλαμβάνουν ως ολοκληρωμένο και καμαρώνουν που έγινε. Δυστυχώς δεν υπάρχει πραγματικό ενδιαφέρον, τα πιο πολλά πράγματα γίνονται ως «βιτρίνα» και «στο πόδι». Και που να δείτε τι έχει να γίνει όταν θα πλησιάζουν οι εκλογές…»(Ζώνη Αρκαδίας, 31  Μαϊου 2017).

«Ήταν 30 Μαϊου του 2015, όταν δημιουργήθηκε αυτό το ιστολόγιο και σήμερα συμπληρώνει δυο χρόνια μιας αξιοπρεπούς παρουσίας στο Διαδίκτυο, προσφέροντας πέρα από την προβολή της λογοτεχνικής μου δουλειάς και αρκετές αφορμές για σκέψη και προβληματισμό. Δίνει βήμα για να μας δείξουν και άλλοι άξιοι λογοτέχνες μας το έργο τους ενώ παρουσιάζει και αξιόλογα έργα ζωγραφικής, τα οποία κοσμούν τα κείμενα και τους στίχους μας. Ευχαριστώ πολύ όλους τους επισκέπτες των σελίδων, ιδιαίτερα όσους διαβάζουν με αφοσίωση τα «ΣΥΝΤΟΜΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ» μου και καταθέτουν τις διαφωνίες τους ή τις προτάσεις τους πάνω στα γραφόμενά μου. Χρόνια πολλά σε όλους μας και καλή συνέχεια.» (Ζώνη Αρκαδίας, 30  Μαϊου 2017).

«Αν κάποιος δεν θέλει ν’ αλλάξει «τα κακώς κείμενα» της ζωής του, ο,τι και να πούμε ή να κάνουμε εμείς οι άλλοι,  πάει στο βρόντο και παρουσιαζόμαστε ως οι κακοί της παρέας. Γι’ αυτό, ας κοιτάμε τη δουλειά μας και ας μην ανακατευόμαστε με τα… πίτουρα!»  (Ζώνη Αρκαδίας, 29  Μαϊου 2017).

«Να είμαστε περήφανοι για την πατρίδα μας. Η ΕΛΛΑΔΑ, ως χώρα, δεν φταίει για τα σημερινά χάλια μας. Φταίμε όλοι εμείς – ο κόσμος που ζει εδώ – γιατί κάναμε μια ζωή που δεν μπορούσε ο «πλούτος» που παράγαμε να την στηρίξει, γιατί δεν σεβαστήκαμε την ελληνική φύση και την καταστρέφουμε συνεχώς (πυρκαγιές, σκουπίδια, μόλυνση), γιατί δεν σεβόμαστε τίποτα και κανέναν… Ας κάνουμε τώρα μια νέα αρχή, ένα ξεκίνημα για τη νέα Ελλάδα: της αξιοπρέπειας, της προκοπής, της αλληλεγγύης, του ωραίου φέρεσθαι, μιας ζωής εδώ, η οποία θα στηρίζεται στις αρχές του «Μέτρον Άριστον», του «Μηδέν Άγαν», στις αξίες και στα ιδανικά τα ελληνικά. Μπορούμε. Θέλουμε όμως;» (Ζώνη, 28  Μαϊου 2017).

.»Υπάρχουν, δυστυχώς, άνθρωποι που κατέχουν κάποια δημόσια αξιώματα και δεν έχουν ΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ του τι συμβαίνει στην πατρίδα μας τα τελευταία χρόνια. Πόσες ζωές έχουν «τσακιστεί», πόσοι συνάνθρωποί μας υποφέρουν πραγματικά αλλά λόγω αξιοπρέπειας δεν μιλάνε…» (Ζώνη Αρκαδίας, 27/5/2017). 

«Είναι μάταιο να θέλουμε ν’ αλλάξουμε μυαλά σε άτομα χαμηλών οριζόντων. Θα χάσουμε τον πολύτιμο χρόνο μας αλλά και την ηρεμία μας και δεν πρόκειται να γίνει τίποτα. Έτσι, το καλύτερο που μπορούμε να επιλέξουμε, όταν έχουμε να κάνουμε με τέτοιους ανθρώπους, είναι να απομακρυνθούμε από κοντά τους.» (Ζώνη Αρκαδίας, 26  Μαϊου 2017).

«Κάποιοι, μαθημένοι να εκμεταλλεύονται όλον τον κόσμο για δικό τους όφελος, νομίζουν ότι αυτό θα γίνεται πάντα και μ’ ένα μαγικό ραβδί, όταν το κουνάνε, οι άλλοι θα γίνονται χαλί να τους πατήσουν. Την… πατήσανε! Έρχεται στιγμή, που και τα κορόιδα ξυπνάνε….» (Ζώνη Αρκαδίας, 25/5/2017). 

«Μέτρα που αποφασίζονται από κυβερνώντες ΕΡΗΜΗΝ των πολιτών τους και έρχονται σε αντίθεση με αυτό που λέμε κοινωνική δικαιοσύνη, φυσικούς νόμους και  σεβασμό στον κάθε άνθρωπο, δεν έχουν βίο μακρύ. Και αυτοί επίσης, που τα σκέφτονται και θέλουν να τα εφαρμόσουν, ας έχουν κατά νου ότι δεν πρόκειται να μείνουν για πολύ στα πράγματα…» (Ζώνη Αρκαδίας, 24  Μαϊου 2017). 

«Από ανθρώπους που δεν έχουν γνωρίσει της αληθινής, της ανιδιοτελούς ΦΙΛΙΑΣ και ΑΓΑΠΗΣ τη ζεστασιά και το άγγιγμα, μην έχουμε απαίτηση να έχουν απέναντί μας αισθήματα θερμά και αληθινά. Κατανοείστε τους, γιατί η ζωή τους έχει φερθεί απίστευτα σκληρά…» (Ζώνη Αρκαδίας,  23  Μαϊου 2017). 

«Τις παλιές χειροκίνητες ραπτομηχανές, που χρησιμοποιούσαν οι νοικοκυρές στα ελληνικά σπίτια πριν 60 και βάλε χρόνια, τις βλέπουμε σήμερα σε κάποια λαογραφικά Μουσεία, σε ξεθωριασμένες φωτογραφίες ή σε κάποιους όμορφους πίνακες ζωγραφικής και μας θυμίζουν το πόσο άξιες και χρυσοχέρες ήταν οι γυναίκες τότε, που με μια ραπτομηχανή ή μια βελόνα, μπάλωναν τα ρούχα τους ή έφτιαχναν τα χρειαζούμενα σκουτιά για το σπιτικό τους και τη φαμελιά τους. Τιμή πρέπει και σ’  αυτές τις μηχανές αλλά και στις νοικοκυρές εκείνων των καιρών…» (Ζώνη, 22/5/2017).

«Απαθής και ατάραχος αν μπορείς να μένεις, όταν οι άλλοι σε κατηγορούν και σε χλευάζουν άδικα, τότε θα είσαι ο μεγάλος νικητής.» (Ζώνη, 21  Μαϊου 2017). 

«Μου προκαλεί μεγάλη απορία, πώς μπορούν κάποιοι συνάνθρωποί μου και υποκρίνονται τόσο πετυχημένα μπροστά σε ανθρώπους που δεν χωνεύουν ότι είναι φίλοι τους, ενώ πίσω από την πλάτη τους λένε τα χειρότερα πράγματα γι’ αυτούς. Πώς αντέχουν να παίζουν τέτοιο θέατρο, μια κακόγουστη παράσταση που τους ξεφτιλίζει σαν άτομα;» (Ζώνη Αρκαδίας,  20  Μαϊου 2017).

«Όσο πετυχημένες δημόσιες σχέσεις και αν κάνεις, αν δεν είσαι ο αληθινός εαυτός σου και πας να πουλήσεις «φύκια για μεταξωτές κορδέλες», γρήγορα θα ξεσκεπαστείς και κανείς δεν θα σε υπολογίζει.» (Ζώνη Αρκαδίας, 19/5/2017).

«Οι άνθρωποι που δεν παραδέχονται ότι έσφαλαν σε κάτι, ότι δεν αλάνθαστοι στις κρίσεις και στις αποφάσεις τους, ακόμα χειρότερα δε ζητάνε μία συγγνώμη,  είναι τραγικές και επικίνδυνες περιπτώσεις.» (Ζώνη Αρκαδίας,  18/5/2017). 

«Σε κάτι που είναι καταδικασμένο σε αποτυχία, δεν αξίζει ούτε να συμμετέχεις αλλά ούτε και να χαραμίσεις έστω κι ένα πολύτιμο λεπτό από τη ζωή σου ν’ ασχοληθείς μ’ αυτό.» (Ζώνη Αρκαδίας,  17/5/2017). 

«Μερικές φορές, η αποχώρησή μας από μία σχέση ή μία συνεργασία κρίνεται απαραίτητη, όχι μόνο για την ηρεμία μας αλλά και γιατί δεν έχει νόημα να μένεις σε μια κατάσταση που «σέρνεται» και σου κάνει κακό. «Να φεύγεις με το κεφάλι ψηλά» έγραψε ο σπουδαίος συγγραφέας μας Μενέλαος Λουντέμης «και να κλείνεις την πόρτα χαμογελώντας. Γιατί εσύ ένιωσες, δεν κρύφτηκες. Γιατί εσύ ότι είχες να δώσεις το έδωσες. Και γιατί, πολύ απλά, σε περιμένουν άλλα καλύτερα που μόνο όταν φύγεις θα τα συναντήσεις.» (Ζώνη, 16/5/2017).

«Οι αρχαίοι Έλληνες, τα είχαν πει όλα και αν ανατρέξουμε στα σοφά τους λόγια, θα βρούμε απαντήσεις για πολλά σύγχρονα προβλήματά μας. Απορίας άξιον είναι γιατί δεν το κάνουμε αυτό.» (Ζώνη Αρκαδίας, 15  Μαϊου 2017). 

«Μεγαλώνει ο αριθμός των κάλπικων ανθρώπων που μας περιτριγυρίζουν, γι’ αυτό χρειάζεται μεγάλη προσοχή στην ανακάλυψή τους και στην απομάκρυνση κάθε κίβδηλου ατόμου από τη ζωή μας.» (Ζώνη Αρκαδίας,  14/5/2017). 

«Όταν κάποιος θέλει να αποφύγει έναν άλλον άνθρωπο ή να μην συμμετάσχει σε μία δράση, σε μία εκδήλωση, οι συνήθεις δικαιολογίες είναι: «Δεν θα μπορέσω τότε». «Είμαι απασχολημένος/-η», «Έχω τόσα να κάνω που δεν ευκαιρώ»… Ε, αν ήθελε, θα έβρισκε χρόνο…  «(Ζώνη Αρκαδίας,  13/5/2017).

«Έχω διαπιστώσει ότι υπάρχουν στην πατρίδα μας, αξιόλογοι νέοι άνθρωποι, που έχουν θαυμάσιες εφαρμόσιμες ιδέες, αλλά βρίσκουν συνέχεια εμπόδια στην προσπάθειά τους να κάνουν κάτι καλό. Δεν είναι μόνον η γραφειοκρατία και ο δυσκίνητος κρατικός μηχανισμός που στέκονται τροχοπέδη, αλλά και κάποιοι άνθρωποι, οι οποίοι βάζουν – παρασκηνιακά – «τρικλοποδιές», για να μη γίνεται τίποτα που θα τους ξεβολέψει…» (Ζώνη Αρκαδίας,  12  Μαϊου 2017).

«Την ΑΝΟΙΞΗ, όλα τα μπουμπούκια ανθίζουν και μας χαρίζουν την ομορφιά τους και το άρωμά τους, αν διαθέτουν και απ’ αυτό. Υπάρχουν όμως και κάτι δίποδα «μπουμπούκια», που  βρίσκουν –  τούτη την εποχή – πεδίο δόξης λαμπρό ν’ αναδείξουν τα κάλλη τους και τις ευώδιες τους και δεν ξέρεις αν πρέπει να γελάσεις με τα καμώματά τους ή να πιάσεις τη μύτη σου από την μπόχα τους.» (Ζώνη Αρκαδίας,  11   Μαϊου 2017).  

«Φεύγουν οι νέοι της Ελλάδας στο εξωτερικό αναζητώντας μια καλύτερη τύχη και αποδυναμώνεται η πατρίδα μας από σπουδαία μυαλά, νέους δημιουργικούς ανθρώπους,  με ιδέες και διάθεση για δουλειά, οι οποίοι θα φτιάξουν τη ζωή τους σε μια άλλη χώρα και δεν πρόκειται να επιστρέψουν πάλι εδώ. Το πόσο κακό είναι αυτό δεν φαίνεται άμεσα, θα φανεί αργότερα και οι συνέπειές του θα είναι μη αναστρέψιμες, δυστυχώς….» (Ζώνη Αρκαδίας,  10   Μαϊου 2017). 

«Βλέπουμε κάποιους ανθρώπους, που,  όταν βρίσκονται σε ένα γλέντι ή σε μια μικρή παρέα, πίνουν τόσο πολύ, που «γίνονται λιώμα», χάνοντας κάθε ίχνος αξιοπρέπειας. Να πίνεις το κρασάκι σου και να το απολαμβάνεις, όχι να σε πίνει και να ξεφτιλίζεσαι…» (Ζώνη Αρκαδίας,  9  Μαϊου 2017).

«Ο υπέροχος μαντιναδολόγος μας Γιώργος Γιακουμινάκης, ύμνησε του φωτός τη δύναμη, με τρόπο καταπληκτικό: «Φως! η αλήθεια τση ζωής και το σκοτίδι ψώμα  / το ‘να σε κάνει να πετάς, τ’ άλλο να ζεις στη βρώμα.» (Ζώνη,  8/5/2017).

«Τα ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ έχουν την τιμητική τους αυτή την εποχή. Βλέπεις παντού στην Ελλάδα ολάνθιστες τις τριανταφυλλιές, με τα πολύχρωμα, μυρωδάτα ρόδα τους και ανοίγει η ψυχή σου από την ομορφιά τους και την ευώδια τους.»-  Κόκκινα τριαντάφυλλα, φωτογραφία του Τάκη Λ. Χαρίτου. (Ζώνη Αρκαδίας,  7/5/2017).   Red roses in a garden in ZONI, the small Arcadian village. Photo by Takis L. Charitos.

«Άμα δεν έχει ο άνθρωπος φιλότιμο, αξιοπρέπεια και αυτοεκτίμηση, κλάψτε τον.»  (Ζώνη Αρκαδίας,   6  Μαϊου 2017).

«Οι Έλληνες, ζούμε σε μια πανέμορφη χώρα, με απίστευτες και μοναδικές ομορφιές, σπουδαία ιστορικά μνημεία, ήλιο, τρεχούμενα νερά, καταγάλανες, καθαρές θάλασσες, φιλόξενους και ωραίους ανθρώπους. Παρ’ όλη την κρίση και τα προβλήματά της θα έπρεπε να είμαστε ευγνώμονες και αισιόδοξοι, Αντ’ αυτών, μαλώνουμε και «τρώμε τις σάρκες μας». Η ΔΙΧΟΝΟΙΑ μας έρχεται να καταστρέψει εμάς και την πατρίδα μας, αν δεν συνέλθουμε και δε βάλουμε σύντομα μυαλό. » (Ζώνη Αρκαδίας,  5  Μαϊου 2017).

«Κάποιοι, αναλαμβάνοντας ένα μικρό αξίωμα, καβαλάνε τέτοιο καλάμι και νομίζουν ότι θα σώσουν τον κόσμον όλον. Αλλά, όπως αποδεικνύει η ίδια η ζωή, οι καημένοι αυτοί, ούτε τον εαυτό τους δεν μπορούν να ελέγξουν, δυστυχώς.» (Ζώνη Αρκαδίας,  4   Μαϊου 2017).

«Άμα χαθεί η αίσθηση του μέτρου στη ζωή του ανθρώπου, ο κατήφορος είναι αναπόφευκτος….» (Ζώνη Αρκαδίας,  3  Μαϊου 2017).

«Τα καλά και τις ομορφιές της Άνοιξης, δεν αμφισβητεί κανείς. Αλλά σε μερικούς ανθρώπους κάτι κάνει αυτή η εποχή. Τους τη δίνει για τα καλά και ξεσαλώνουν άγρια. «Άλλοι παίρνουν τα βουνά / κι άλλοι περνούν λαγκάδια, / κάποιοι διασχίζουνε νερά / ή αδημονούν τα βράδια…» Εντάξει, κάτι πρόσκαιρο συνήθως είναι, αλλά αφήνει πίσω του συντρίμμια…» (Ζώνη Αρκαδίας,  2/5/2017).

«Μες του Μαγιού τις μυρωδιές τα κόκκινα κεράσια…». Ήρθε και ο Μάιος με τις δικές του ομορφιές μα και προκλήσεις. Σε μια Ελλάδα με παρατεταμένη ύφεση, ανεργία, φτώχεια και πτώση του επιπέδου ζωής πολύ χαμηλά, η φύση με την αναγέννησή της και τα ωραία της, μας θυμίζει ότι η επιστροφή σ’ αυτήν, ο σεβασμός της και η προστασία της, μπορούν να δώσουν ελπιδοφόρα διέξοδο  – έστω και προσωρινή – στις ανησυχίες μας και στους προβληματισμούς μας. Ας την χαρούμε, λοιπόν!» (Ζώνη Αρκαδίας, 1  Μαϊου 2017).
                         [ «Meadow flowers and cherries» – painting by Trisha Hardwick ]


«Το τι γίνεται δε λέγεται. «Το έλα να δεις». Ας είναι πολύ προσεκτικοί κάποιοι, οι οποίοι  – στην προσπάθειά τους οι καημένοι να φανούν άξιοι υπηρέτες των αφεντικών τους, που τους δίνουν ένα πιάτο φαϊ – παρουσιάζονται «βασιλικότεροι του Βασιλέως». Τα μάτια ανοικτά ας έχουν τουλάχιστον, γιατί από μυαλό, διαθέτουν τόσο όσο ο εσωτερικός καρπός ενός βερίκοκου: κουκούτσι!» (Ζώνη Αρκαδίας, 30  Απριλίου 2017).

«Τι ανόητα και θλιβερά πράγματα ακούμε το τελευταίο διάστημα από κάποιους πολύ βολεμένους – λόγω προνομίων τους – πολιτικούς μας! Λες και ζούνε σε άλλη χώρα. Κανένας σεβασμός στους Έλληνες που δοκιμάζονται για περίπου επτά χρόνια από την κρίση. Πετάνε ο,τι απερισκεψία τους έρθει, δεν ελέγχουν ούτε τη γλώσσα τους ούτε τις σκέψεις τους. Μήπως τα τηλεοπτικά – κυρίως – Μέσα ενημέρωσης, να πάψουν να δίνουν βήμα σε όλους αυτούς τους τυχάρπαστους και ν’ ασχοληθούν και με τους Έλληνες της δημιουργίας, της προσπάθειας, τους απλούς ανθρώπους του καθημερινού μόχθου;» (Ζώνη Αρκαδίας, 29/4/2017).

«Συχνά, από συναισθηματικό δέσιμο ή  επειδή βαριόμαστε να κάνουμε ένα καλό ξεσκαρτάρισμα, κρατάμε στο σπίτι μας αρκετά χαλασμένα πράγματα. Ό,τι παίρνει επισκευή, ας το επιδιορθώσουμε αλλιώς να το πετάξουμε. Το ίδιο να κάνουμε και  με τις επιζήμιες ή τελματωμένες σχέσεις μας. Μόνο κακό μπορούν  να κάνουν στη ζωή μας οι κάθε είδους άχρηστες παλιατσαρίες που την φορτώνουμε.» (Ζώνη Αρκαδίας, 28  Απριλίου 2017).

«Δεν είναι και τόσο καλό να παίρνουμε τη ζωή πάντα στα σοβαρά. Πότε – πότε χρειάζεται να κάνουμε και μια ανοησία, να πάρουμε δυο – τρία ρίσκα, λίγο να ξεφύγουμε από την πεπατημένη οδό. » (Ζώνη Αρκαδίας, 27/4/2017).

«Όταν βρίσκεσαι κοντά στη φύση, ακόμη και το πιο μικρό λουλουδάκι που θα βρεθεί στο πέρασμά σου, το έντομο που θα δεις πα πετά γύρω σου ή  το ζούδι που θα συναντήσεις, έχουν τόση ομορφιά, που σε καλούν να την ανακαλύψεις και να την ευχαριστηθείς, με το  σώμα σου και την ψυχή σου να συμμετέχουν σε αυτή τη γνωριμία και την απόλαυση.» (Ζώνη Αρκαδίας, 26/4/2017).

«Για όλους  τους ποιητές, τους συγγραφείς και τους ζωγράφους – εικαστικούς, η ΕΜΠΝΕΥΣΗ είναι ένας ανοικτός δρόμος γεμάτος ευκαιρίες, μια περιπέτεια… For all the Poets, Writers and Painters,  INSPIRATION is an open road full of  great opportunities, an adventure…» (Ζώνη Αρκαδίας, 25  Απριλίου 2017).

«Οι άνθρωποι, είμαστε φτιαγμένοι για τα ωραία, τα χρήσιμα πράγματα, τα υψηλά επιτεύγματα. Τώρα, πώς καταφέρνουμε και δείχνουμε μόνο τις ασχήμιες μας και τις χαμηλού επιπέδου συμπεριφορές μας, αυτό παραμένει ακόμη ανεξήγητο.» (Ζώνη Αρκαδίας,  24 Απριλίου 2017).

«Κάποιοι, με δικαιολογία – άλλοθι την οικονομική δοκιμασία που διέρχεται η χώρα μας, έπαψαν ακόμα και ένα τηλεφώνημα δυο-τριών λεπτών να κάνουν σε συγγενείς και φίλους. Η όποια ένδεια της τσέπης τους, τούς οδηγεί σε συναισθηματική ερήμωση και ευρεία κοινωνική απομόνωση. Όμως, αν ήθελαν, θα έβρισκαν σίγουρα έναν τρόπο ανέξοδης προσέγγισης απ’ το να πιπιλάνε τόσο εύκολα την «καραμέλα» της κρίσης». (Ζώνη Αρκαδίας,  23/4/2017).

«Τα καλά τα τεχνολογίας δεν τα αμφισβητούμε και τα χρησιμοποιούμε όλοι για να βελτιώσουμε τη ζωή μας. Αλλά να μην χάνουμε την ομορφιά, τη συγκίνηση και την έκπληξη που προσφέρουν κάποιες παλιές συνήθειες, όπως π.χ. να γράψουμε και να στείλουμε στους φίλους μας, αντί για μήνυμα ή ευχές μέσω e-mail ή SMS, μία τυπωμένη καλαίσθητη κάρτα ή ένα γράμμα με τα νέα μας και κάποιο συμβολικό δωράκι, που θα τους δώσει χαρά.» (Ζώνη,  22/4/2017).

«Όπου ακούς πολλά κεράσια, να κρατάς μικρό καλάθι», λέει ο λαός μας και θυμήθηκα πάλι αυτή την παροιμία μας, όταν άκουγα νεόκοπο επιχειρηματία να «ξετυλίγει» με μεγάλο ενθουσιασμό τα επαγγελματικά του σχέδια. Όπως είναι σήμερα τα πράγματα στην πατρίδα μας, θέλει μεγάλη προσοχή κάθε κίνηση που κάνει κάποιος για να στήσει μια δουλειά, γιατί δεν υπάρχουν χρήματα – από τον απλό κόσμο – για περιττά έξοδα. Το γρήγορο «κονόμι»  που κάποιοι ονειρεύονται δεν πρόκειται να έρθει, γιατί όλη η χώρα έχει εγκλωβιστεί στην κρίση. Και  οι εποχές που κάποιος κορόιδευε με «το νερό του Καματερού» έχουν περάσει στην ιστορία και με αρνητικό πρόσημο…»  (Ζώνη Αρκαδίας, 21  Απριλίου 2017).

«Για να γυρίσει ο ήλιος/ θέλει δουλειά πολλή» λέει ο Ελύτης, αλλά στην Ελλάδα είναι λίγοι αυτοί που δουλεύουν πραγματικά. Οι περισσότεροι «δουλεύουν» τους άλλους «ψιλό γαζί» και μετά περιμένουμε να πάει μπροστά η δύσμοιρη πατρίδα μας. Ούτε σε χίλια χρόνια….» (Ζώνη Αρκαδίας,  20  Απριλίου 2017).

«Είναι επιεικώς απαράδεκτο, άνθρωποι που δεν έχουν χύσει ούτε μία στάλα ιδρώτα σε χειρωνακτική δουλειά, που την έβγαλαν όλη τους τη ζωή σε όμορφα, ζεστά ή δροσερά γραφεία, καλοβολεμένοι σε υψηλές διοικητικές θέσεις του κρατικού μηχανισμού ή της πολιτικής ζωής, να λένε ότι οι συντάξεις των απλών Ελλήνων  – του πρώην ΙΚΑ, ΤΕΒΕ ή ΟΓΑ, είναι υψηλές και οι παροχές που δίνονται στους συνταξιούχους μπορούν να περικοπούν κι άλλο. Κι είναι απορίας άξιο, πώς στα άτομα αυτά δίνεται βήμα και φωνή από κανάλια και εφημερίδες, να λένε αυτές τις ανοησίες τους.» (Ζώνη Αρκαδίας,  19/4/2017).

«Τον πρώτο μου υπολογιστή, τον απέκτησα εκεί γύρω στα δεκαεννιά μου χρόνια, δώρο από τον παππού μου το Γιάννη Παν. Γαϊτανάκη. Ήταν, αν θυμάμαι καλά, το 1987 ή ’88. Στην πατρίδα μας δεν ήταν τόσο διαδεδομένη η χρήση τους. «Μείναμε μαζί» για πάνω από  20 χρόνια. Ήταν ένα καταπληκτικό, ιδιαίτερα ανθεκτικό μηχάνημα, που είχε τραβήξει τα… πάνδεινα από μένα, γιατί πάνω του έμαθα από υπολογιστές  και έγραφα ποιήματα, κείμενα και άλλες εργασίες. Είμαι υπέρ της τεχνολογίας και της επιστήμης, όταν υπηρετούν σωστά τον άνθρωπο. Αλλά,  ζωή  δεν είναι να είμαστε «κολλημένοι»  μπροστά στον υπολογιστή μας, στο τάμπλετ, στο κινητό μας….  Ζωή είναι να βρισκόμαστε κοντά στη φύση, να επικοινωνούμε με τους  συνανθρώπους μας,  να συμμετέχουμε σε εθελοντικές δράσεις – προσφοράς στην κοινωνία, να δημιουργούμε «στιγμές» με τους δικούς μας και τους αγαπημένους μας φίλους.» (Ζώνη,  18/4/2017).

«Έχετε παρατηρήσει πόσο ασχημίζουν το πρόσωπο ενός ανθρώπου η κακία, το μίσος, η οργή που νιώθει για κάποιους και τα εκδηλώνει κάθε φορά που  τους συναντά; Όταν δε αυτοί τον αντιμετωπίζουν με πλήρη αδιαφορία, μη απαντώντας στις ύβρεις και στις ανοησίες του, γιατί το επίπεδό τους δεν τους  επιτρέπει να πέσουν τόσο χαμηλά, τότε αυτός ο κακομοίρης μοιάζει με βόμβα έτοιμη να εκραγεί…» (Ζώνη,  17  Απριλίου  2017).

«Κάθε τραπέζι (όχι μόνο ανήμερα της Λαμπρής και δεν χρειάζεται να είναι γεμάτο φαγητά και άλλα καλούδια) μεταξύ αγαπημένων συγγενών ή φίλων είναι μια γιορτή της ζωής. Το απλό αλλά νόστιμο φαγητό, η ανταλλαγή εγκάρδιων ευχών, η  χαλαρή συζήτηση, οι όμορφες, ανέμελες, ανεπανάληπτες «στιγμές» που μοιράζεσαι με τους δικούς σου ανθρώπους, είναι μοναδικές. Δεν αποτιμώνται με χρήματα ή άλλες υλικές απολαβές. Εκτιμήστε το.» (Ζώνη Αρκαδίας,  16 Απριλίου 2017). 

«Από τα ζηλευτά χαϊκού του καλού μου φίλου ποιητή Σπύρου Κ. Καραμούντζου: «Η χρυσή καρδιά / σε ψεύτικη παλάντζα / δε ζυγίζεται.» (συλλογή «Κυκλάμινα»).  Ας ανακαλύψουμε κι ας βάλουμε στη ζωή μας «χρυσές καρδιές», όχι ανθρώπους που δεν αξίζουν…» (Ζώνη Αρκαδίας,  15  Απριλίου 2017).

«Το έλεγε μια σοφή Ανατολίτισσα γιαγιά στα εγγόνια της: «Αν χαϊδεύεις τις πίκρες σου, μεγαλώνουν μέσα σου.» (Ζώνη Αρκαδίας,  14/4/2017).

«Οι σύγχρονοι «Ιούδες» δεν θα προδίδαν για τριάκοντα αργύρια. Το κάνουν στους συνανθρώπους τους, κάποιοι και στις πατρίδες τους, για πολύ πιο ευτελείς λόγους: για του εγωισμού τους την πρόσκαιρη ικανοποίηση, για τις φτηνές μωροφιλοδοξίες τους, από μίσος και εκδίκηση… Οι «προδότες»  της εποχής μας είναι τόσο τραγικά ανθρωπάκια, που δεν έχουν τα κότσια ούτε σε μια συκιά να κρεμαστούν…» (Ζώνη Αρκαδίας,  13/4/2017).

«Όσο δε γινόμαστε «ΕΜΕΙΣ» σε ό,τι κάνουμε, ο τόπος μας προκοπή δε βλέπει. Και να είμαστε μονοιασμένοι, όχι ο καθένας να τραβάει το δικό του δρόμο για να ικανοποιήσει τις εφήμερες φιλοδοξίες του…» (Ζώνη Αρκαδίας,  12/4/2017).

«Το απλό και το αυθεντικό άμα αναζητάς στη ζωή σου, δεν υπάρχει περίπτωση να την πατήσεις ποτέ. Τα φτιασιδωμένα και μασκαρεμένα πράγματα και τα ψεύτικα συναισθήματα, που εκφράζονται με πομπώδη τρόπο, να τα αποφεύγεις, γιατί κρύβουν παγίδες.» (Ζώνη Αρκαδίας,  11  Απριλίου 2017).

«Ο θεατρικός συγγραφέας κ. Γιώργης Χριστοφιλάκης – «Νταρίβας», έγραψε στην έγκυρη εφημερίδα «Νέα της Μεγαλοπόλεως» για κάποιον σημαίνοντα πολιτικό μας, αποκαλώντας τον «Μαλιστατζής και οσφυοκάμπτης«. Δεν χρειάζεται να  πούμε πόσοι άνθρωποι γύρω μας είναι επίσης ίδιοι. Στο χώρο της Λογοτεχνίας μάλιστα, το είδος ανθεί και… ευωδιάζει.» (Ζώνη,  10  Απριλίου 2017).

«Αν η ΚΑΛΟΣΥΝΗ ήταν μια φιλοσοφία ζωής για τους περισσότερους από μας, τότε δεν θα υπήρχαν στον κόσμο μας τόσες ασχήμιες.» (Ζώνη,  9/4/2017).

«Η συζήτηση είχε «ανάψει» για τα καλά στην ολιγομελή παρέα. Ο μεγαλύτερος σε ηλικία άντρας μας έλεγε για την αχαριστία κάποιων προς το πρόσωπό του και για τον παρασκηνιακό «πόλεμο» που του έκαναν. Ήταν πολύ πικραμένος για την κατάσταση που είχε δημιουργηθεί, δεν το χώραγε το μυαλό του αυτό που γινόταν. Ο άλλος σεβάσμιος της σύναξης, για να τον κάνει να αισθανθεί λίγο καλύτερα, του λέει: «Φίλε μου, μην σεκλετίζεσαι. Ο Κομφούκιος, αιώνες πριν, είχε πει κάτι θαυμάσιο κι αυτό έχε κατά νου: «Αν σε φτύνουν πίσω από την πλάτη σου, αυτό σημαίνει ότι είσαι μπροστά τους.» (Ζώνη Αρκαδίας, 8  Απριλίου 2017).

«Η ΠΑΣΧΑΛΙΑ που άνθισε στον κήπο, / του ΠΑΣΧΑ είναι προμήνυμα, που φθάνει. / Κάθε πιστός, ψυχή και σώμα ετοιμάζει, / Ανάσταση και μέσα του να κάνει…» (Ζώνη Αρκαδίας, 7  Απριλίου 2017).

«Όταν ένας Λογοτέχνης λαμβάνει μέρος σε κάποιον ποιητικό ή πεζογραφικό διαγωνισμό και έχει την απαίτηση η συμμετοχή του να πάρει οπωσδήποτε κάποιο Βραβείο αλλιώς θα πάει στην κριτική επιτροπή και»θα τους δείξει» ποιος είναι, καταλαβαίνετε γιατί ο κόσμος έχει πάρει στο ψιλό τους ποιητές και γελάει μαζί τους. Αν οι διαγωνισμοί δε γίνουν αδιάβλητοι και πιο αυστηροί, με πολύ λιγότερες διακρίσεις (3 Βραβεία, 3 Επαίνους), αν δεν καταργηθούν οι απονομές Διπλωμάτων Συμμετοχής, που κάποιοι θεωρούν ότι είναι Βραβεία, ο κατήφορος θα συνεχιστεί μέχρι να απαξιωθούν τα πάντα.»(Ζώνη Αρκαδίας,  6/4/2017).

«Μυστικό σου, που το ξέρει κι άλλος ή άλλοι εκτός από σένα, δεν πρόκειται να μείνει για πολύ καιρό κρυφό. Αν δεν θέλεις να μαθευτεί, ξέχνα το γρήγορα κι εσύ, αλλιώς περίμενε να το ακούσεις να κυκλοφορεί και μάλιστα σε πολλές εκδόσεις και παραρτήματα…» (Ζώνη Αρκαδίας, 5  Απριλίου 2017).

«Τέσσερις με πέντε λέξεις στη σειρά, άλλες τόσες από κάτω, δώδεκα με δεκάξι σειρές έτσι γραμμένες, δεν είναι πάντα ποίημα. Και όποιος γράφει κατ’ αυτόν τον τρόπο, δεν μπορεί ν’ αποκαλεί τον εαυτό του ποιητή, είναι «ύβρις».  Ας είναι πιο προσεκτικοί και οι διαχειριστές των διαφόρων ιστολογίων, όταν αναρτούν ο,τι τους στέλνουν φίλοι και γνωστοί, γιατί αυτές οι δημοσιεύσεις ρίχνουν χαμηλά το επίπεδο της διαδικτυακής τους προσπάθειας και ξεφτιλίζουν  πολύ κόσμο (όχι μόνο λογοτεχνικό)…» (Ζώνη Αρκαδίας,  4 Απριλίου 2017).

«Οι αχάριστοι άνθρωποι είναι σχεδόν πάντα ανικανοποίητοι με τη ζωή τους και τους συνανθρώπους τους. «Αφχαρίστηγους»  – έτσι ανορθόγραφα – τους έλεγε η συνονόματη γιαγιά μου. Στην καρδιά τους δεν νιώθουν ποτέ τη χαρά που δίνει η ευγνωμοσύνη και η ανταπόδοση…»  (Ζώνη Αρκαδίας,  3 Απριλίου  2017).

«Πάνω από επτά χρόνια είναι τώρα που η χώρα μας βρίσκεται σε κρίση. Όχι μόνο οικονομική. Υπάρχουν Έλληνες, που θα μπορούσαν να βοηθήσουν να βγούμε από το τέλμα. ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΑΦΗΝΟΥΝ. Τους τσακίζουν τα φτερά όλοι εκείνοι «που βολεύονται με λιγότερο ουρανό». Γι’ αυτό, όσο δε βάζουμε μυαλό, η Ελλάδα μας θα παραμένει ο ζήτουλας της Ευρώπης και  μια χώρα με αβέβαιο μέλλον και τραγικές προοπτικές…» (Ζώνη Αρκαδίας,  2 Απριλίου 2017).

«Ένα γραφικό ξωκλήσι κάπου στην ελληνική ύπαιθρο, μακριά από κόσμο και κίνηση, περιτριγυρισμένο από  δέντρα, ανθισμένα αγριολούλουδα, σιωπηλό και φιλόξενο, είναι ο ιδανικός χώρος για να συγκεντρώσεις τις σκέψεις σου, να βάλεις σε μια τάξη της ζωής σου τ’ ανακατώματα και των άλλων ανθρώπων τις συμπεριφορές που σε πληγώνουν… Είναι κι ένας τόπος προσευχής, γαλήνης, ανάπαυλας αναγκαίας για να συνεχίσεις τον καθημερινό σου αγώνα επιβίωσης, με δύναμη ψυχής, πίστη και αξιοπρέπεια.» (Ζώνη Αρκαδίας,   1/4/2017). %ce%b2%cf%85%ce%b6%ce%b9%ce%ba%ce%b9-%cf%84%ce%bf-%ce%be%cf%89%ce%ba%ce%bb%ce%b7%cf%83%ce%b9-%cf%84%ce%b7%cf%83-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%b3%ce%b9%ce%b1%cf%83-%cf%83%cf%84%ce%b7-%ce%b2%ce%b1%ce%bdΒυζίκι Αρκαδίας, το ξωκλήσι της Παναγιάς στη Βάναινα (απ’ το site vyziki.gr).


«Για τους συγγραφείς, τους ποιητές, τους ζωγράφους – εικαστικούς, η ΦΑΝΤΑΣΙΑ είναι απαραίτητη για να δημιουργήσουν τα έργα τους. Αλλά και για τους άλλους ανθρώπους είναι χρήσιμη, γιατί κάνει τη ζωή τους πιο όμορφη.» (Ζώνη Αρκαδίας, 31  Μαρτίου 2017).  

«Λιγότερα πράγματα στο δισάκι μας, πιο ανάλαφρη η περπατησιά μας στη ζωή.» (Ζώνη Αρκαδίας,  30  Μαρτίου 2017).

«Η καρδιά μας μπορεί να μας οδηγήσει σε πολλές λάθος επιλογές που θα μας ζημιώσουν υλικά ίσως και ηθικά. Η λογική μας από την άλλη, μπορεί να μας κάνει απόμακρους και σκληρούς αλλά δεν θα είναι μεγάλο το κακό που θα πάθουμε. Δεν ξέρω τι από τα δύο (το συναίσθημα ή το μυαλό) είναι πιο καλά να κυβερνά στις αποφάσεις μας, πάντως αν μπορούσαν να συνεργαστούν αρμονικά, θα είχαμε το καλύτερο αποτέλεσμα.» (Ζώνη,  29/3/2017).

«Η ΣΙΩΠΗ και η ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ είναι δύο δυνατά ειρηνικά «όπλα» αποτροπής των συκοφαντών και φθονερών ανθρώπων.» (Ζώνη Αρκαδίας,  28/3/2017).

«Στην Ελλάδα, ευτυχώς, έχουμε πολύ αξιόλογους ποιητές & συγγραφείς. Μπορεί να μην παρουσιάζονται από την τηλεόραση και τις εφημερίδες, όπως ηθοποιοί και τραγουδιστές, αλλά δουλεύουν με επιμονή και υπομονή καλλιεργώντας το ταλέντο τους και γράφοντας σπουδαία κείμενα και ποιήματα. Οφείλουμε κάποτε να τους αναδείξουμε και να τους τιμήσουμε όπως πρέπει και θα γίνει αυτό, όταν έρθουν ν’ ασχοληθούν με τα κοινά και να ασκήσουν τοπική ή κεντρική εξουσία, περισσότεροι άνθρωποι με όραμα, φωτεινά μυαλά, έντιμοι χαρακτήρες, με παιδεία και αγωγή.» (Ζώνη Αρκαδίας,  27/3/2017).

«Θέλει κότσια για να παραδεχτεί κάποιος τα σφάλματά του και να προσπαθήσει να τα διορθώσει. Μια ΣΥΓΓΝΩΜΗ μπορεί να κάνει θαύματα, αλλά, όταν ο εγωισμός δεν αφήνει περιθώρια ούτε αυτή να ειπωθεί, τότε οι ήττες ακολουθούν η μια την άλλη…» (Ζώνη,  26  Μαρτίου 2017).

%cf%83%cf%80%ce%bf%cf%81%ce%bf%cf%83«Σ’ αυτούς που σας κακολογούν, σας πολεμούν και προσπαθούν να ταράξουν την ηρεμία σας, τι καλά θα ήταν αν μπορούσατε να τους απαντήσετε με τους στίχους του Ντίνου Χριστιανόπουλου (από τα «Μικρά ποιήματα»): «Και τι δεν κάνατε για να με θάψετε, / όμως ξεχάσατε πως ήμουν  ΣΠΟΡΟΣ.» (Ζώνη Αρκαδίας,  25  Μαρτίου 2017).  *

«Ο Πότης Κατράκης έχει γράψει, όταν ξεκινούσε την πορεία του στη Λογοτεχνία, ένα θαυμάσιο αφήγημα, με τίτλο «Ο ΣΚΑΡΤΟΣ». Το θυμήθηκα πρόσφατα – σαν χαρακτηρισμό – με αφορμή κάποια γεγονότα, λίγο διαφορετικά βέβαια από αυτά που εκείνος περιγράφει στο βιβλίο του. Άμα κάποιος είναι ευτελής, «συμπεριφέρεται αντίθετα με τους κανόνες της ηθικής και της ευπρέπειας», τι να του κάνουν οι άλλοι, δεν τον σώζει τίποτα. Ο σκάρτος είναι  χαλασμένος,  άνθρωπος που δεν έχει αξία και ποιότητα…» (Ζώνη Αρκαδίας,   24/3/2017). 

«Διαδικτυακό αλίευμα, που έχει την αξία του: «Ένα όμορφο πρόσωπο γερνάει. Ένα ωραίο σώμα μπορεί ν’ αλλάξει. Αλλά μια καλή γυναίκα θα ‘ναι πάντα μια καλή γυναίκα.» (Ζώνη Αρκαδίας,   23  Μαρτίου 2017).

«Η καλημέρα είναι του Θεού» λέγαν οι παλιοί. Μην την στερείτε, λοιπόν, από κανέναν. Να την λέτε ακόμη και σε αυτούς που δεν συμπαθείτε, γιατί αυτοί ίσως την έχουν περισσότερο ανάγκη… «(Ζώνη Αρκαδίας,   22/3/2017).

«Δεν έμειναν τυχαία στην ιστορία της παγκόσμιας Λογοτεχνίας ως κλασσικοί, όταν έχουν γράψει τέτοια δυνατά κομμάτια με διαχρονική αξία. Ονορέ ντε Μπαλζάκ (σε ανθολόγηση του Κωστή Παπαγιώργη): «Οι αθώες ψυχές δύσκολα πιστεύουν στο κακό, στην αχαριστία και πρέπει να λάβουν σκληρά μαθήματα προτού γνωρίσουν την έκταση της ανθρώπινης διαφθοράς.» (Ζώνη, 21/3/2017).

«ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΙΑΚΟΥΜΙΝΑΚΗΣ, εκ Κρήτης (από το ΦΡΕ  Αποκορώνου Χανίων) ορμώμενος.  Καταπληκτικός μαντιναδολόγος, που τραγουδά τη ζωή με ταλέντο  ξεχωριστό. Να ‘ναι καλά και με την πένα του να γράφει και  να μας ομορφαίνει τη δύσκολη καθημερινότητά μας. Ας χαρούμε ένα μικρό δείγμα γραφής του από το βιβλίο του «Με μαντινάδες τραγουδώ με ρίμες σας δηγούμαι», που μου έστειλε και τον ευχαριστώ από καρδιάς: «Ω! τη μπαντέρμη τη ζωή να ‘τονε κι άλλη τόση / μα να μην είχε τσοι καημούς του κόσμου που’χει δώσει.» #  «Να μπόρου στο σπόσπασμα να έστενα το μπόνο / και να του παίζω μπαλωτές χίλιες φορές το χρόνο.»  # «Όντε μιλούνε τα κορμιά οι γλώσσες σταματούνε / δεν έχουν θέση στεναγμοί όντε τα ρόδα αθιούνε.» #  «Το σέβας είναι τσ’ αθρωπιάς αθός και μεγαλείο / γερό κατάρτι και πανί εις τση ζωής το πλοίο.» # «Με προστυχιές και προδοσιές χαϊρι δε θα κάνεις / τσι ρετσινιές θα κουβαλείς μέχρι που ν’ αποθάνεις.» (Ζώνη Αρκαδίας,  20  Μαρτίου 2017).

«Δεν θα κουραστώ να το επισημαίνω: όποιος γράφει τη μια λέξη μετά την άλλη, φτιάχνοντας πότε – πότε και μια ομοιοκαταληξία, δεν σημαίνει ότι έγραψε ποίημα και παρουσιάζεται ύστερα ως ΠΟΙΗΤΗΣ.» (Ζώνη, 19/3/2017).

«Το έγραψε ο ΘΟΥΚΙΔΙΔΗΣ, αιώνες πριν, αλλά ισχύει και στις μέρες μας, πιο επίκαιρο από ποτέ: «ΠΡΟΔΟΤΗΣ δεν είναι μόνον αυτός που φανερώνει τα μυστικά της πατρίδος στους εχθρούς, αλλά είναι και εκείνος που ενώ κατέχει δημόσιο αξίωμα, εν γνώση του δεν προβαίνει στις απαραίτητες ενέργειες για να βελτιώσει το βιοτικό επίπεδο των ανθρώπων πάνω στους οποίους άρχει…» (Ζώνη Αρκαδίας,  18  Μαρτίου 2017). 

%cf%89%cf%81%ce%b1%ce%b9%ce%b1-%ce%b5%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%bd%ce%b1«Καθώς η Άνοιξη έρχεται, να εντάξεις και ν’ απολαμβάνεις  στη ζωή σου  τις χαρές κάποιων μικρών αλλά ανεκτίμητων πραγμάτων: ένα φλιτζάνι καλό καφέ, ένα μπουκέτο με όμορφα λουλούδια στο βάζο,  το αγαπημένο σου βιβλίο για διάβασμα και να νιώθεις χαρούμενος μέσα σου. Τι άλλο θέλεις; Η ΕΥΤΥΧΙΑ μπορεί να βρίσκεται σε ο,τιδήποτε απλό, που είναι όμως σημαντικό για σένα…» (Ζώνη Αρκαδίας,  17  Μαρτίου 2017).

«Η γιαγιά μου Ντίνα Σταθοπούλου, που έφυγε από κοντά μας στα 105 της χρόνια, όταν τη ρωτούσα: «Τι θες να φας σήμερα γιαγιά; Τι να φτιάξουμε για  να φάμε; Έχεις κάποια προτίμηση;» μου απαντούσε: «Μια πέτρα που δεν τρώγεται, παιδάκι μου. Ο,τι και να φτιάξετε θα το φάω. Αρκεί να υπάρχει φαγητό στο τραπέζι, αυτό να εύχεστε.»  (Ζώνη Αρκαδίας,  16  Μαρτίου 2017).

«Σε έξι στίχους του, ο καλός μου φίλος ποιητής Δρ. Πότης Κατράκης, τα λέει όλα για «ΤΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ»: «Ο άνθρωπος που κατορθώνει / να επεκτείνει την όποια δραστηριότητά του / και πέρα από την ικανοποίηση / των προσωπικών του αναγκών / και να ωφελήσει το συνάνθρωπό του, / έχει ήδη κερδίσει το στοίχημα της ζωής.» – από την συλλογή  γνωμικής ποίησής του «Προβλέψεις».  (Ζώνη Αρκαδίας,   15/3/2017).

«Αρκετά συχνά- και ευτυχώς γι’ αυτό – το τέλος σε μια σχέση, μια συνεργασία, μια κατάσταση, μπορεί να είναι η αφετηρία άλλων πιο καλών πραγμάτων. Γι’ αυτό ας είμαστε δεκτικοί, αισιόδοξοι και  ανοιχτόμυαλοι. Τίποτε δε γίνεται τυχαία αλλά το καθετί έχει το σκοπό του.»  (Ζώνη Αρκαδίας, 14  Μαρτίου 2017).

%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%83%ce%ba%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ac%cf%81%ce%b9«Διάσπαρτα σε πολλές γωνιές της πατρίδας μας είναι ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΡΙΑ, άλλα μικρά κι άλλα μεγάλα, που όταν τα βράδια είναι τα καντηλάκια τους αναμμένα και βλέπεις το αχνό τους φως από το δρόμο, νιώθεις μέσα σου μια ηρεμία, μια γλυκύτητα και μια σιγουριά. Ευλογημένα να είναι τα χέρια εκείνα που τα κρατάνε περιποιημένα, καθαρά και γεμίζουν με λαδάκι τα ποτηράκια τους ανάβοντας τα φυτιλάκια της πίστης, της παρηγοριάς και της ελπίδας…» (Ζώνη Αρκαδίας,  13  Μαρτίου 2017).  *

«Όσα κάνουν τη ζωή μας όμορφη, πολύχρωμη, γευστική, φωτεινή, αυτά να κρατάμε και για αυτά να αγωνιζόμαστε. Όλα τ’ άλλα θα τα τακτοποιήσει ο καιρός που διαβαίνει…» (Ζώνη Αρκαδίας,  12  Μαρτίου 2017).

«Αν έχετε ευνοηθεί από την τύχη να έχετε έναν φίλο ή μια φίλη, που να σας κοιτάει κατάματα όταν συνομιλείτε, αν χαμογελάει πλατιά και ειλικρινά, αν όταν μιλάει η φωνή του/της έχει μια θέρμη που σας κάνει να αισθάνεστε όμορφα, αυτόν τον άνθρωπο να τον θεωρείτε ένα δώρο ζωής.» (Ζώνη,  11/3/2017).

«Η ομορφιά της φύσης και τα απλά πράγματα που συναντάς κάνοντας έναν περίπατο σ’ αυτήν, σε αποζημιώνουν για όσα άσχημα και δυσάρεστα σου έχουν συμβεί. Επιστρέφοντας στη φύση, εκεί που πραγματικά ανήκουμε, μπορούμε ν’ ανακαλύψουμε αμέτρητους, ανεκτίμητους θησαυρούς, να τους χαρούμε ανέξοδα και μ’ όλο μας το είναι.» (Ζώνη Αρκαδίας,  10  Μαρτίου 2017).

%ce%bc%cf%80%ce%bb%ce%b1%ce%ba%cf%85«Αν μπορούσαμε κι εμείς οι άνθρωποι να χαλαρώνουμε καθημερινά,  έστω για λίγο, όπως κάνουν τα σκυλιά και τα γατιά, που τεντώνονται και απολαμβάνουν τη δική τους φυσική άνεση και ψυχική ηρεμία, θα ήμασταν ευτυχισμένοι και πιο υγιείς. Αν μπορούσαμε…» (Ζώνη, 9/3/2017).

«Να έχεις την συνείδησή σου καθαρή και την καρδιά ανάλαφρη – όσο μπορείς. Για όλα τ’ άλλα φροντίζει ο Θεός…» (Ζώνη Αρκαδίας,  8/3/ 2017).

«Τα ξεκλείδωτα σπίτια του περασμένου καιρού, τελειώσανε στην Ελλάδα για πάντα. Τώρα βλέπεις παντού κλειδαριές, κάγκελα, συναγερμούς, φράκτες και κάθε είδους προστασία μέσω της τεχνολογίας. Πολλοί οι εισβολείς σε σπίτια και ζωές. Η όποια πρόοδός μας φανέρωσε και τη μεγάλη ηθική μας οπισθοδρόμηση καταστρέφοντας ο,τι  ανέμελο και ωραίο υπήρχε στα σπιτικά μας, στις σχέσεις μας και στην καθημερινότητά μας…» (Ζώνη Αρκαδίας,  7/3/2017).

«Είναι απίστευτο…» γράφει η ποιήτρια και ζωγράφος κ. Δέσποινα Χ. Παπαδάτου – Καραβούλια, «πώς δυο μικρά άνθη κορομηλιάς / έχουν τη δύναμη να σου ξυπνούν / τόσες μνήμες…» Και πόσο σημαντικά γίνονται αυτά τ’ ανθάκια ή άλλες εικόνες και ομορφιές γύρω μας, όταν ο ποιητής βρεθεί στην κατάλληλη στιγμή της έμπνευσης και της δημιουργίας…» (Ζώνη Αρκαδίας, 6/3/2017).

«Κάποτε, τα σαλιγκάρια ήταν μια εύγευστη τροφή για τους ανθρώπους της ελληνικής υπαίθρου. Σήμερα είναι κι αυτά είδος προς εξαφάνιση… Της μεγάλης μας προόδου θύματα, τα καημένα…» (Ζώνη Αρκαδίας, 5/3/2017).

«Υπάρχουν γύρω μας πολλά θλιβερά ΑΝΘΡΩΠΑΚΙΑ. Ο,τι και να κάνουμε «δεν αλλάζουν τροπάρι», γιατί έτσι τους βολεύει στη μίζερη ζωή τους. Γι’ αυτό ας τους απομακρύνουμε με ευγένεια από τη δική μας ζωή να μην μας την μολύνουν…» (Ζώνη Αρκαδίας,  4  Μαρτίου 2017).

«Το ηθικό χαμήλωμα κάποιων φτάνει σε τέτοια βάθη, που προκαλεί κατάπληξη πόσο πιο κάτω μπορούν να φτάσουν…» (Ζώνη Αρκαδίας,  3/3/2017).

«Όταν υπάρχει έλλειψη ευαισθησίας, παρατηρείται ένας ΠΑΧΥΔΕΡΜΙΣΜΟΣ σε ορισμένους, που συχνά προκαλεί μεγάλη εντύπωση. Δεν μπορεί να πιστέψεις ότι υπάρχουν άνθρωποι τόσο «συνειδησιακά και ηθικά ανάλγητοι», απαθείς για όσα συμβαίνουν γύρω τους. Αφιλότιμοι… (Ζώνη Αρκαδίας, 2/3/2017).

«Όσο βαρύς κι αν είναι ο φετινός χειμώνας, η Άνοιξη ενεδρεύει και θα έρθει. Η γη θα ξυπνήσει και θα γεμίσει αρώματα από τα ανθισμένα κλαριά και λουλούδια. Τα κλαριά θα γεμίσουν άνθη και νέα φυλλώματα, χρώματα μύρια και ομορφιά θ’ αντικρίζουν τα  μάτια μας κοιτώντας τριγύρω. Η ελπίδα θα αναπτερωθεί στις ανθρώπινες καρδιές.Υπομονή και κουράγιο…» (Ζώνη Αρκαδίας,  1/3/2017).%ce%b1%ce%bd%ce%bf%ce%b9%ce%be%ce%b7


«ΖΗΣΕ, ΔΟΥΛΕΨΕ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ.» Γίνε άνθρωπος που θα αφήσει έργο χρήσιμο μέσα από την εργασία του, τις γνώσεις του και τα ταλέντα του. Και μην αφήσεις τη ζωή να σε προσπεράσει. Απόλαυσέ την αλλά να σέβεσαι τον εαυτό σου και τους άλλους…» (Ζώνη Αρκαδίας, 28  Φεβρουαρίου 2017).

«Η ερώτηση έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία στην ομήγυρη. Απευθυνόταν σε όλους μας και στον καθένα χωριστά και μας ζητούσε να απαντήσουμε ξεκάθαρα: «Εσύ, για πόσα ΤΙΠΟΤΑ έκανες τα ΠΑΝΤΑ;» Όσο κι αν θες ν’ αδιαφορήσεις, ένα τέτοιο ερώτημα σε στήνει στον τοίχο, γιατί όλοι μας έχουμε δώσει πάρα πολλά από τον εαυτό μας και τη ζωή μας για κάποιους ανθρώπους και πράγματα που δεν άξιζαν, ήταν τιποτένια…» (Ζώνη Αρκαδίας,  27/2/2017).

«Είναι, θα έλεγα, το λιγότερο ανέντιμο, να «πουλάς» τους ανθρώπους που σου έδειξαν εμπιστοσύνη και σε στήριξαν σε κάποιο σου εγχείρημα. Θα τη βρεις μπροστά σου αυτή την προδοσία…» (Ζώνη Αρκαδίας,  26/2/2017).

«Μην μου πείτε ότι δεν δείχνει μια μορφή ανισορροπίας του ατόμου, όταν αυτό γυρεύει συνέχεια αφορμές για καυγά, ψάχνοντας ευκαιρίες για να δημιουργεί θέματα και να βρίσκεται στην επικαιρότητα. Τι κρίμα!» (Ζώνη,  25/2/2017).

«Στους περισσότερους ανθρώπους αρέσουν τα ψέματα που «τους χαϊδεύουν τ’ αυτιά και τους ρίχνουν στάχτη στα μάτια». Ο πόνος της αλήθειας είναι για τους λίγους και δυνατούς…» (Ζώνη Αρκαδίας 24  Φεβρουαρίου 2017).

«Άτιμη ζωή, κακούργα κοινωνία», που βγάζεις σωστές τις παροιμίες του λαού μας  και κάνεις κόσμο δυστυχισμένο. Ναι, είναι γεγονός: Δυο καρπούζια σε μια μασχάλη είναι αδύνατον να κρατηθούν. Εδώ και ένα καρπούζι, άμα είναι βαρύ, με δυσκολία το βαστάς…» (Ζώνη Αρκαδίας,  23/2/2017).

%ce%b2%ce%b9%ce%b2%ce%bb%ce%b9%ce%b1-%ce%b2%ce%b9%ce%b2%ce%bb%ce%b9%ce%bf%ce%b8%ce%b7%ce%ba%ce%b7%cf%83«Τα ΒΙΒΛΙΑ είναι μια εξαιρετική «παρέα», όταν θέλετε να περάσετε τον ελεύθερο χρόνο σας δημιουργικά, χωρίς στενοχώριες, κουτσομπολιά και ανοησίες. Θα σας βοηθήσουν να μάθετε πράγματα, να ψυχαγωγηθείτε, να συγκινηθείτε, να γίνετε καλύτεροι μέσα σας. Ακόμη κι αν δεν έχετε χρήματα για να τα αγοράσετε, θα υπάρχει μια Βιβλιοθήκη κάπου κοντά σας – στην πόλη σας ή στο χωριό σας –  για να βρείτε βιβλία της αρεσκείας σας να τα δανειστείτε και να τα διαβάσετε με ηρεμία στο σπίτι σας τον ελεύθερο χρόνο σας, απολαμβάνοντας και το αγαπημένο σας ρόφημα…» (Ζώνη Αρκαδίας, 22  Φεβρουαρίου 2017).

«Αντιμετωπίζετε μια δυσκολία και θέλετε βοήθεια; Βρίσκεστε σ’  έναν έντονο προβληματισμό και ζητάτε απαντήσεις; Ίσως η καλύτερη λύση είναι αυτή που μπορεί να μας δοθεί με την προσευχή, την πίστη και την προτροπή που διάβασα κάπου στο Διαδίκτυο και σας μεταφέρω προσυπογράφοντας: «Μη λέτε  στον Θεό πόσο μεγάλο είναι το πρόβλημα, αλλά πείτε στο πρόβλημα πόσο μεγάλος είναι ο Θεός.» (Ζώνη Αρκαδίας, 21  Φεβρουαρίου  2017).

«Όταν κατέχεις ένα αξίωμα, μπορείς να κάνεις κάποια καλά πράγματα για τον τόπο σου (το χωριό σου, τη γειτονιά σου) και δεν κάνεις παρά ελάχιστα ή τίποτα, δεν είσαι υπόλογος μόνο στον εαυτό σου αλλά και στους συμπατριώτες σου και θα μείνεις – αν μείνεις –  στη θύμησή τους ως ανίκανος και ανάξιος, ως «λίγος» και κάτι ασήμαντο που πέρασε και πάει…» (Ζώνη Αρκαδίας,  20/2/2017).

«Πόσα πολλά χρήσιμα πράγματα μπορούμε να μάθουμε, αρκεί να είμαστε δεκτικοί και … δημιουργικά περίεργοι!» (Ζώνη Αρκαδίας,  19/2/2017).

«Οι άνθρωποι των «χαμηλών οριζόντων» δεν βλέπουν παραπέρα από τη μύτη τους. Είναι φυσικό όλα να τους φαίνονται υπέροχα, τέλεια και μαγικά. Αυτή είναι η αποθέωση της αυτο-ευτυχίας.» (Ζώνη Αρκαδίας,  18  Φεβρουαρίου 2017).

«Ο χώρος της Λογοτεχνίας μας έχει  να παρουσιάσει αρκετούς ατάλαντους εκπροσώπους του, αλλά το χειρότερο είναι οι τρόποι που χρησιμοποιούν για να βρίσκονται στην επικαιρότητα. Ευτυχώς, ο χρόνος στέλνει όλους αυτούς εκεί που τους αξίζει να βρίσκονται: στη Λήθη.» (Ζώνη Αρκαδίας,  17/2/ 2017).

«Όταν κάποιος εξαρτάται από έναν άλλον, δεν έχει δική του γνώμη αλλά στηρίζει την άποψη του «ευεργέτη» του, όσο λάθος ή παράνομη κι αν είναι αυτή. Τι σεβασμό να αισθάνεσαι για ένα τέτοιο άτομο; Τι να σου εμπνεύσει πέρα από σιχαμάρα;» (Ζώνη Αρκαδίας,  16  Φεβρουαρίου 2017).

«Να μια δύσκολη ερώτηση: Όταν οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν, πρέπει να τους αφήνουμε στην άγνοιά τους ή όχι; Γιατί μερικοί είναι τόσο ευτυχισμένοι με αυτή την κατάσταση, που δεν σου κάνει καρδιά να τους χαλάσεις τον όμορφο μικρόκοσμο της πλάνης που ‘χουν φτιάξει…» (Ζώνη Αρκαδίας,  15/2/2017).

«Η γιορτή των ερωτευμένων – του Αγίου Βαλεντίνου – %ce%b1%ce%b3%ce%af%ce%bf%cf%85-%ce%b2%ce%b1%ce%bb%ce%b5%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%bd%ce%bf%cf%85είναι ένα ακόμη ξενόφερτο έθιμο, που γιορτάζεται στην πατρίδα μας για καθαρά εμπορικούς λόγους και όχι γιατί μία μέρα το χρόνο – την συγκεκριμένη – θέλουμε να εκφράσουμε την αγάπη μας στον σύντροφό μας, με κάποιο ανάλογο δώρο. Αλίμονό μας, αν ακούγαμε το «σ’ αγαπώ» μόνο τότε. Ακόμα πιο τραγικό είναι  αν η εκδήλωση αυτού του συναισθήματος γίνεται με αφορμή μια εισαγόμενη γιορτή κι όχι επειδή ο άνθρωπός μας αισθάνεται και μας κάνει να αισθανόμαστε – κάθε στιγμή – την χαρά, την ομορφιά και την πληρότητα της αγάπης που νιώθουμε ο ένας για τον άλλον.» (Ζώνη,  14/2/2017).

«Σας ομολογώ ότι μου προκαλεί κατάπληξη το γεγονός ότι  είναι πολλοί οι συνάνθρωποί μου που δεν διαθέτουν ούτε ένα λεπτό από την καθημερινότητά τους για ΠΕΡΙΣΥΛΛΟΓΗ. Θα ήταν ωφέλιμο και γι’ αυτούς και για τους άλλους γύρω τους, αν αφιέρωναν λίγο χρόνο για περίσκεψη.» (Ζώνη,  13/2/2017).

«Βλέπω γνωστούς μου να κάνουν πράγματα που δεν συνάδουν με την ηλικία τους και τη θέση τους, για να μην μείνουν μόνοι τους στη ζωή. Η συμπεριφορά τους συχνά τους ξεφτιλίζει. Πόσο σοφή είναι η ρήση: «Μόνο οι δυνατοί  τα βρίσκουν με την μοναξιά τους. Οι υπόλοιποι κοιτούν να τη γεμίσουν με ό,τι πιο φθηνό βρεθεί μπροστά τους». (Ζώνη Αρκαδίας,  12 Φεβρουαρίου 2017).

«Ο αδιάφορος άνθρωπος, αυτός που δεν δίνει «δεκάρα τσακιστή» για τους συνανθρώπους του και τον τόπο του, δεν μπορεί να κρυφτεί όσο κι αν το θέλει. Με σαθρές δικαιολογίες και ψεύτικα χαμόγελα αποφεύγει να ανακατευτεί και να βοηθήσει, γιατί «δεν του καίγεται καρφί». Μόνο για τον εαυτούλη του νοιάζεται, γι’ αυτό και τέτοιοι τύποι , μόνο μια αντιμετώπιση καταλαβαίνουν και τους στοιχίζει κοινωνικά: απομονώστε τους.»  (Ζώνη Αρκαδίας,  11/2/2017).

«Τι να πεις! Ακόμη και σ’ αυτές τις πολύ δύσκολες συνθήκες που ζει ο λαός μας και η χώρα μας, κάποιοι συνεχίζουν τα άνομα παιχνίδια τους χωρίς αιδώ, γιατί δεν αισθάνονται «το χάλκεον χέρι» της δικαιοσύνης να τους αγγίζει, ούτε έχουν τσίπα για να συγκρατηθούν στις βρομιές τους…» (Ζώνη,  10/2/2017).

«Όταν κάποιοι δεν σέβονται τίποτα και κανέναν, ούτε τον εαυτό τους, μην τους δίνετε ούτε δευτερόλεπτο από τον χρόνο σας να σας απασχολούν. Μακριά…» (Ζώνη Αρκαδίας,  9  Φεβρουαρίου 2017).

«Δεν υπάρχει μεγαλύτερη «φτήνια» από το να πουλάει κάποιος στους συνανθρώπους του κάλπικα συναισθήματα και μετά να θέλει να τον πάρουν οι άλλοι στα σοβαρά. Ξεφτίλα.» (Ζώνη Αρκαδίας,  8  Φεβρουαρίου 2017).

«Το πως φέρεται κάποιος στον εαυτό του, στους συνανθρώπους του, στα ζώα, στα φυτά, στον περιβάλλοντα χώρο του, είναι ενδεικτικό για το ποιον του. Και είναι – δυστυχώς – αλάνθαστη αυτή η ένδειξη…» (Ζώνη,  7/2/2017).

%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%b5%cf%82«Δεν το συνηθίζω να προβάλλω ανθρώπους από τον λογοτεχνικό ή εικαστικό χώρο, γιατί τον καθένα τον τιμά και τον αναδεικνύει το ήθος του και το έργο του. Δεν έχει ανάγκη από τα δικά μου καλά λόγια. Αλλά δεν μπορώ να μη γράψω για μια δημιουργό, η οποία ξεχωρίζει για τον αδαμάντινο χαρακτήρα της αλλά και για τα όσα όμορφα πράγματα κάνει στον τόπο που μένει, στον συνοικισμό Καραβουλέικα της Ηλείας. Η ζωγράφος & ποιήτρια Κυρία ΔΕΣΠΟΙΝΑ Χ. ΠΑΠΑΔΑΤΟΥ- ΚΑΡΑΒΟΥΛΙΑ, με τους πίνακές της μας φιλεύει  ωραιότητα  και Τέχνη, με την ευγένειά της μας σκλαβώνει και με την σεμνότητά της μας δείχνει το δρόμο της αρετής. Την συγχαίρω, γιατί με τον σύζυγό της κ. Βασίλειο Γ. Καραβούλια, έχουν δημιουργήσει στην περιοχή τους ένα ξεχωριστό Κέντρο Πολιτισμού, μια φιλόξενη κοιτίδα Πνεύματος, που αποτελεί φωτεινό παράδειγμα προσφοράς και μίμησης.» (Ζώνη Αρκαδίας, 6/2/2017).

«Δεν είναι πάντα καλό να συγχωρούμε αυτούς που λανθάνουν συνέχεια ή να τους δίνουμε πάρα πολλές ευκαιρίες να επανορθώσουν. Γιατί παίρνουν ως δεδομένο ότι θα έχουν «άφεση αμαρτιών» για ό,τι κάνουν και δεν προσπαθούν όσο πρέπει ή επαναπαύονται. Χρειάζεται να αξιολογούμε  – κάθε φορά – τις συνθήκες και να πράττουμε αναλόγως.» (Ζώνη Αρκαδίας,  5/2/2017).

«Τα πλούτη του καθενός μας, δεν είναι ούτε στα βιβλιάρια τραπέζης που έχει, στα ακίνητα ή στα αυτοκίνητα που διαθέτει, στα κοσμήματα που φυλάει σε θυρίδες ή χρηματοκιβώτια. Οι ανεκτίμητοι θησαυροί μας είναι οι γνώσεις που κατέχουμε, οι δεξιότητες και τα ταλέντα με τα οποία έχουμε από τη φύση μας προικιστεί και τα καλλιεργούμε, οι αρχές και οι αξίες με τις οποίες έχουμε γαλουχηθεί, ο λιτός μας βίος, οι δοκιμασμένοι αληθινοί μας φίλοι…» (Ζώνη, 4  Φεβρουαρίου 2017).

«Μας απογοητεύουν πολύ κάποιοι άνθρωποι τους οποίους θεωρούσαμε φίλους μας και τους είχαμε σταθεί σε δυσκολίες της ζωής τους. Είναι σαν ΠΡΟΔΟΣΙΑ, όταν, αντί ν’ ακούσεις το ευχαριστώ τους, βλέπεις να ανταποδίδουν σε άλλους ανθρώπους χάρες και τιμές. Ευτυχώς που φανερώνονται γρήγορα και ξέρουμε πια από που να φυλαχτούμε…» (Ζώνη Αρκαδίας, 3/2/2017).

«Αν ο ΕΡΩΤΑΣ είναι η κινητήρια δύναμη για πολλούς ποιητές, ζωγράφους, συγγραφείς, καλλιτέχνες, η ΑΓΑΠΗ αποτελεί την κορυφαία έμπνευση για ζωή. Είναι ελπίδα, φως, θαλπωρή και ομορφιά για τον καθένα μας. Τυχεροί είναι όσοι όχι μόνο αγαπηθήκανε στη διάρκεια του βίου τους, αλλά καταφέρανε και ν’ αγαπήσουνε πολύ. ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ  ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.» (Ζώνη,  2/2/2017).

«Να ξεκινάς τη μέρα σου με κάτι όμορφο, που θα σε γεμίζει χαρά, αισιοδοξία και θα σου δίνει δύναμη και κουράγιο να συνεχίσεις τον αγώνα που κάνεις στη ζωή σου. Μπορεί αυτό να είναι κάτι απλό, όπως το ν’ αντικρίζεις στο μπαλκόνι σου μια γλάστρα μ’ ένα υπέροχο λουλούδι ή στο κήπο σου ένα παρτέρι μ’ ανθισμένα και ευωδιαστά ζουμπούλια…» (Ζώνη Αρκαδίας,  1   Φεβρουαρίου 2017).%ce%b6%ce%bf%cf%85%ce%bc%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%b9%ce%b1


«Ο σοβαρός, μετρημένος και έντιμος άνθρωπος, δεν αθετεί ποτέ τον λόγο του ή μια υπόσχεση που έχει δώσει, πολύ περισσότερο όταν δεν υπάρχει σοβαρή δικαιολογία γι’ αυτό. Σήμερα, που η κρίση στην Ελλάδα έχει σαρώσει τις ζωές μας, έχουμε ανάγκη να έχουμε δίπλα μας σωστούς ανθρώπους και όχι  ψεύτες, καιροσκόπους και ανέντιμους.» (Ζώνη Αρκαδίας, 31/1/2017).

«Ο χειμώνας είναι μια εποχή  που προσφέρει %cf%87%ce%b5%ce%b9%ce%bc%cf%89%ce%bd%ce%b1%cf%83 αναμφίβολα απεριόριστες  δυνατότητες  έμπνευσης για τους ποιητές και τους συγγραφείς. Αρκεί αυτοί να θέλουν να δουλέψουν με τα χαρτιά τους και τους υπολογιστές τους κι όχι να κοιτάνε απλά από τα παράθυρά  τους τις εναλλαγές των τοπίων και του καιρού.» (Ζώνη Αρκαδίας, 30   Ιανουαρίου 2017).

«Δεν υπάρχει – πιστεύω –  μεγαλύτερη ψευδαίσθηση από την εξωτερική ομορφιά ενός ανθρώπου.  Συχνά αυτό που βλέπουμε, δεν ανταποκρίνεται με αυτό που επιθυμούμε να διαθέτει ένα ωραίο πρόσωπο ή σώμα. Γι’ αυτό χρειάζεται μεγάλη προσοχή μην ξεγελαστούμε…» (Ζώνη Αρκαδίας, 29/1/2017).

«Τι τα θέλετε; Είναι κάποιοι νέοι άνθρωποι, που λόγω απειρίας να το πω, λόγω ανοησίας;  – εσκεμμένα δεν πιστεύω να το κάνουν θα ήταν τραγικό – πάντως δίνουν μια και χύνουν με τα πόδια τους «την καρδάρα με το γάλα.» Κι άμα χυθεί το γάλα, μετά δεν μπαίνει ξανά με τίποτα στο δοχείο…» (Ζώνη, 28/1/2017).

«Ο καλλιεργημένος – εσωτερικά – άνθρωπος φαίνεται από τα λόγια του, την συμπεριφορά του στους άλλους ανθρώπους, την ευγένειά του. Δεν επιδεικνύει τίποτα, γιατί αυτό που είναι, το βλέπουν οι άλλοι, το εκτιμούν και  το χαίρονται. Οι άξεστοι άνθρωποι, τι χαρά να σου δώσουν;» (Ζώνη, 27  Ιανουαρίου 2017).

» Οι ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ του Πότη Κατράκη από την ομώνυμη συλλογή του με γνωμική ποίηση, μας στέλνουν δυνατά μηνύματα: «Με βάση τη γνώση του παρελθόντος / και την πρόοδο της επιστήμης, / θα μπορούσαν να γίνουν προβλέψεις / για το μέλλον του πλανήτη / και του ανθρώπου γενικά, / εάν δεν υπήρχε το άγνωστο / και υπερφυσικό Θείο. / Με τη βέβαιη όμως ύπαρξή του, / καμία πρόβλεψη – θετική ή αρνητική – / δεν μπορεί να γίνει και να είναι σωστή.»  (Ζώνη,  26/1/2017).

«Αν μπορούμε κάτι να προσφέρουμε – από το υστέρημά μας πια όχι από το περίσσευμα – σε άλλους ανθρώπους που έχουν ανάγκη, σε μια εθελοντική δράση ή προσπάθεια, ας το κάνουμε με χαρά. Ακόμη κι αν δεν έχουμε κάτι υλικό να δώσουμε, ένα χαμόγελο και δυο ευγενικά λόγια ενδιαφέροντος, αρκούν για να κάνουν τη διαφορά.» (Ζώνη Αρκαδίας, 25  Ιανουαρίου 2017).

«Αναρωτιέστε  ίσως συχνά, σε πόσα άχρηστα και ανούσια πράγματα μένουμε κολλημένοι και νομίζουμε ότι χωρίς αυτά η ζωή μας δεν αξίζει τίποτα; Αυτή η προσκόλληση μας κάνει μεγάλο κακό, γιατί αυτό που έχει αξία και ουσία είναι η ίδια η ζωή.» (Ζώνη Αρκαδίας,  24  Ιανουαρίου 2017).

«Το Γενάρη, δεν είναι μόνο οι γάτοι που %ce%b3%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%83 – λόγω οίστρου – ανεβαίνουν στις μάντρες και στα κεραμίδια. Αρκετοί άνθρωποι βρίσκονται επίσης σε αυξημένη οιστρηλασία. Έχει και ο χειμώνας τις χαρές του…» (Ζώνη Αρκαδίας, 23/1/ 2017).

«Είναι κάποιες φορές, όταν κάνουμε μικρά πραγματάκια για τους άλλους ανθρώπους, που τους δίνουν ξεχωριστή χαρά και αισθάνονται ότι είναι σημαντικοί, ότι έχουν κάποια αξία. Δεν μας κοστίζει τίποτα να πούμε μια καλή κουβέντα σε κάποιον, να του δώσουμε μια ευχή ή κοστίζει ελάχιστα να του προσφέρουμε έναν καφέ ή ένα γλύκισμα και ν’ ανταλλάξουμε μαζί του δυο λόγια ως ένδειξη ενδιαφέροντος ανθρώπου προς άνθρωπο.» (Ζώνη Αρκαδίας,  22  Ιανουαρίου 2017).

«Μην απαντάτε σε ύβρεις άλλων ανθρώπων, μην τους δίνετε αξία και σημασία με το να ασχολείστε με τις κακίες που λένε για σας και τις ανοησίες ή τη λάσπη που εκτοξεύουν εναντίον σας. Ο θαυμάσιος Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι είχε πει σχετικά: «Δεν θα φτάσεις ποτέ στον προορισμό σου αν σταματάς και ρίχνεις πέτρες σε κάθε σκυλί που γαβγίζει.» (Ζώνη Αρκαδίας,  21  Ιανουαρίου 2017).

«Δεν υπάρχει περίπτωση να αδικεί κάποιος τους άλλους ανθρώπους και να του πάνε όλα καλά στη ζωή του. Μπορεί να σημειώνει πρόσκαιρες νίκες αλλά το τελικό αποτέλεσμα θα είναι μια βαριά ήττα.» (Ζώνη,  20  Ιανουαρίου 2017). 

«Στην καρδιά του χειμώνα, λίγες μέρες του Γενάρη είναι ηλιόλουστες και ζεστές σαν μικρό καλοκαιράκι: οι Αλκυονίδες μέρες. Τις έχουμε ανάγκη κι είναι  μια ψυχική ανάπαυλα από το δριμύ ψύχος, τους παγετούς, τις ομίχλες, το γκρίζο του καιρού. Έτσι και στη ζωή μας πρέπει ν’ αναζητάμε ΑΛΚΥΟΝΙΔΕΣ ΨΥΧΕΣ και ΛΕΞΕΙΣ για να αποφορτιζόμαστε από ανθρώπους, γραφτά και διαβάσματα που έχουν πάντα μέσα τους χειμώνα.» (Ζώνη Αρκαδίας,   19   Ιανουαρίου 2017).%ce%b1%ce%bb%ce%ba%cf%85%ce%bf%ce%bd%ce%b9%ce%b4%ce%b5%cf%83-%ce%bc%ce%b5%cf%81%ce%b5%cf%83

«Καθώς προχωράει το 2017, ας δώσουμε μια απλή υπόσχεση στον εαυτό μας κι ας την τηρήσουμε: να μην επιτρέψουμε στις διάφορες «παρεούλες», σ’ αυτές τις άθλιες κλειστές ομάδες ανθρώπων, που θέλουν να εξουσιάζουν – κι έχουν κάνει τόσο μεγάλο κακό στην πατρίδα μας και στους ανθρώπους της – να συνεχίσουν το επικίνδυνο έργο τους. Ιδιαίτερα στο λογοτεχνικό χώρο, όσο υπάρχουν τέτοια φαινόμενα, θα σβήνει η ελπίδα να γίνουν οι Έλληνες πνευματικοί άνθρωποι,  οι φωτεινοί οδηγοί για μια καλύτερη πατρίδα.» (Ζώνη,  18/1/2017).

«Έχετε σκεφθεί πόσο ομορφότερη και καλύτερη θα  ήταν η ζωή μας αν κάναμε μόνο ωραία πράγματα και νιώθαμε θετικά συναισθήματα; Αν συγχωρούσαμε όσους μας πίκραναν, μας πλήγωσαν, μας κακολόγησαν και δε νιώθαμε μίσος, οργή, θυμό γι’ αυτούς; Θα ήμασταν μέσα μας πιο ήρεμοι και η εσωτερική μας χαρά θα γινόταν ένας ύμνος στην  ΕΥΤΥΧΙΑ.» (Ζώνη,  17/1/2017).

«Γίνονται τόσα μικρά θαύματα στην καθημερινότητα των ανθρώπων, που αυτοί συχνά δεν τους δίνουν σημασία, τα θεωρούν αυτονόητα. Κι όμως, αυτά τα καλά, τα θαυμάσια πράγματα φέρνουν την ισορροπία σε ζωές ταραγμένες, που είναι από τον φόβο και την απελπισία κυριευμένες.» (Ζώνη,  16/1/2017).

«Η ΑΓΑΠΗ καλό είναι να εκφράζεται. Όχι πάντα με λόγια αλλά με έργα. Με νοιάξιμο και τρυφερότητα, με ένα βλέμμα, ένα χάδι, αλλά και με μια εύγλωττη σιωπή. Όταν αγαπάς τον άλλον – όχι μόνον ερωτικά -να γίνεσαι ένα ΦΩΣ για τη ζωή του.» (Ζώνη Αρκαδίας,   15  Ιανουαρίου 2017).

«Οι καλοί μας φίλοι είναι ο ώμος που γέρνουμε όταν έχουμε ανάγκη κάπου να στηριχτούμε. Όσοι αξιωθήκαμε τέτοιων φίλων, δεν μπορούμε να μη νιώθουμε ευγνώμονες και τυχεροί στη ζωή μας.» (Ζώνη Αρκαδίας,  14/1/2017).

«Το μίσος είναι το σκοτάδι της ψυχής» έγραψε ο Πολ Αρκάς. Οι άνθρωποι που δεν αγαπούν τους άλλους ανθρώπους, ζουν σε αδιαπέραστα σκότη και μέσα τους κουβαλούν φορτίο δυσβάστακτο. Να μην αξιωθούμε να μισούμε κάποιον, για να ‘ναι η καρδιά μας ανάλαφρη και το μυαλό μας καθαρό σαν το τρεχούμενο νερό, που τίποτε δεν το βρωμίζει.» (Ζώνη Αρκαδίας,  13/1/2017).

«Ζήσε απλά. Ζήσε ελεύθερα.» Έχει γίνει σύνθημα στο εξωτερικό, ανάμεσα σε ανθρώπους που επιθυμούν να έχουν έναν διαφορετικό τρόπο ζωής, εκτός δικτύου, όπως λέγεται. Μακριά από τις πολύβουες μεγαλουπόλεις, χωρίς τις σύγχρονες ανέσεις στα σπίτια τους, αναζητούν μια ζωή βασισμένη στα απλά καθημερινά πράγματα, με σεβασμό στη φύση και στους πόρους της. Ίσως αυτός ο δρόμος να είναι η απάντηση στις εξωφρενικές «δεσμεύσεις» που απαιτεί η ζωή on line, με ξεπερασμένα στερεότυπα και ανθρώπους ανικανοποίητους, καταθλιπτικούς και δυστυχισμένους.» (Ζώνη Αρκαδίας,  12/1/2017).

«Ναι, δεν χωράει καμία αμφιβολία, ότι «οι καλοί φίλοι είναι σαν τ ‘αστέρια, που δεν τα βλέπουμε συνέχεια, αλλά ξέρουμε ότι αυτά είναι πάντα εκεί .» Οι άνθρωποι που έχουν αφοσιωμένους, δοκιμασμένους στο χρόνο και στις δυσκολίες, φίλους, είναι ευλογημένοι από τον Θεό.» (Ζώνη,  11/1/2017).%ce%bf%ce%b9-%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%bf%ce%af-%cf%86%ce%af%ce%bb%ce%bf%ce%b9

«Υπάρχει πάντα κάποιος λόγος για τους ανθρώπους που συναντάμε στη ζωή μας. Τίποτε δεν γίνεται τυχαία ή από σύμπτωση. Και τα γεγονότα που μας  συμβαίνουν, έχουν ένα σκοπό: να μας βοηθήσουν στο εσωτερικό μας προχώρημα και να μας δείξουν το δρόμο για την πραγμάτωση των οραμάτων μας.» (Ζώνη Αρκαδίας,  10  Ιανουαρίου 2017).

«Με κάποια καθημερινά πράγματα δεν θα θέλαμε να ασχοληθούμε, θεωρώντας τα ανιαρά, αδιάφορα, ασήμαντα,  ίσως και σπατάλη χρόνου. Λέμε: «Αυτό δεν είναι χρήσιμο, γιατί να με απασχολεί;» Αν όμως σκεφτούμε ότι όλα έχουν κάποιο σκοπό που υπάρχουν στη ζωή μας, ίσως ν’ αντιμετωπίζουμε – από δω και πέρα – με άλλο μάτι τα «άχρηστα» της καθημερινότητάς μας.»  (Ζώνη,  9/1/2017).

Ο Αργεντινός ψυχοθεραπευτής Χόρχε Μπουκάι, είπε κάτι που το βρήκα εύστοχο και μου άρεσε: «… Κάθε φορά που συναντάς ανθρώπους που κοιτάζουν μόνο την  πάρτη τους, μην τους μισείς. Αρκετά προβλήματα έχουν με τον εαυτό τους.» (Ζώνη Αρκαδίας,   8   Ιανουαρίου 2017).

«Πριν λίγο καιρό, ένας γνωστός μου παππούς, μου έδωσε μια – ας την πούμε – %ce%ba%ce%b5%cf%81%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1συμβουλή: «Σε κάποιο σημείο του σπιτιού σου που βρίσκεσαι για αρκετό χρόνο κάθε μέρα, π.χ. στο γραφείο σου, βάλε σε ένα διαφανές μικρό ή μεγάλο κουτί ή βάζο, κάποια κέρματα μικρής αξίας (2 λεπτά του ευρώ, 5 λεπτά κ.ο.κ.) και όποτε έχεις τέτοια χρήματα περίσσεια, ρίξε  τα μέσα μέχρι να γεμίσει. Πότε – πότε να κοιτάς αυτό το κουτί με τα όχι τόσο σημαντικής αξίας χρήματα και να σκέφτεσαι την σοφή παροιμία του λαού μας: «φασούλι το φασούλι, γεμίζει το σακούλι». Σε αυτές τις δύσκολες  για την χώρα μας εποχές», μου είπε,  «μάθε να εκτιμάς και το ένα λεπτό που θα έρθει στα χέρια σου.»(Ζώνη,  7/1/2017).

«ΠΑΡΑΚΑΛΩ και  ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ: Δυο σπουδαίες λέξεις, που πολλοί άνθρωποι δεν τις έχουν εντάξει στο λεξιλόγιό τους αλλά, αν το κάνουν, τότε θα δουν πολλά «θαύματα» και θαυμάσια πράγματα να συμβαίνουν στη ζωή τους. Πολλές θα είναι οι κλειστές πόρτες που θ’ ανοίξουν, ακόμα και αρκετές σφαλιστές καρδιές. Ναι, αυτές είναι δυο θαυματουργές λέξεις». (Ζώνη Αρκαδίας,  6/1/2017).

«Είτε μας αρέσει είτε όχι, τα πράγματα πάντα ακολουθούν τη δική τους πορεία και καλά κάνουν. Εμείς οι άνθρωποι τρελαινόμαστε να τα φέρουμε στα μέτρα μας και όταν δεν τα καταφέρνουμε, απογοητευόμαστε. Αν ακολουθούσαμε όμως τη φυσική ροή των πραγμάτων, θα ήμασταν πιο ήρεμοι και πιο ευτυχισμένοι.»   (Ζώνη Αρκαδίας,  5  Ιανουαρίου 2017).

«Αν ζεις μια απλή κι έντιμη ζωή, δεν έχεις να φοβάσαι τίποτα, δεν σου λείπει κάτι από τα παραπανίσια πράγματα, που έχουν βάλει στην καθημερινότητά τους οι άλλοι άνθρωποι. Ίσως αυτό να ‘ναι η ευτυχία.» (Ζώνη,  4/1/2017).

«Να μην κατασπαταλάμε τη ζωή μας με πράγματα μικρά, ανούσια, ευτελή. Όταν μπορείς, «ΑΔΡΑΞΕ ΤΗ ΜΕΡΑ» και κάνε τον χρόνο σου να κυλάει αποδοτικά, γίνε δημιουργικός και χρήσιμος.» (Ζώνη Αρκαδίας, 3  Ιανουαρίου 2017).

«Ένα όμορφα στολισμένο κουτί – ή και περισσότερα – με κάποιο δώρο μέσα, πόση χαρά μπορεί να δώσει στον παραλήπτη του! Κι ας μην είναι κάτι το δαπανηρό ή φανταχτερό. Σημασία έχει η προσφορά. Αποκτά δε ιδιαίτερη αξία αυτή, αν ο αυτός που θα λάβει το δώρο μας, δεν το περιμένει. Τι έκπληξη! Να βλέπεις τα μάτια του άλλου να λάμπουν, τα χείλη του να χαμογελούν, η καρδιά του να χτυπά δυνατά. Αισθάνεσαι κι εσύ – ως δωρητής – ότι έκανες κάτι σπουδαίο κι έτσι είναι: δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση από το να κάνεις κάποιον ευτυχισμένο τούτες τις γιορτινές μέρες.» (Ζώνη Αρκαδίας,  2/1/2017).

«Κάθε νέο ξεκίνημα μπορεί να έχει τα ρίσκα του και να μην ξέρεις που θα σε βγάλει αλλά είναι πάντα κάτι θετικό, γιατί από την έκβασή του ΜΑΘΑΙΝΕΙΣ. Κι αυτά τα μαθήματα δεν είναι σαν του σχολείου – μέσα από τα βιβλία και τις σελίδες τους – αλλά είναι μαθήματα ζωής. Στην αρχή της κάθε νέας χρονιάς, πέρα από τις ευχές και τις προσδοκίες που έχουμε όλοι μας, αυτό που αξίζει να έχουμε κατά νου είναι ΑΠ’ Ο,ΤΙ ΚΆΝΟΥΜΕ, ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ και να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι μέσα μας.» (Ζώνη Αρκαδίας,  1  Ιανουαρίου  2017).

2017

red-line

«Οι ομορφιές της πατρίδας μας είναι μοναδικές. Και τον χειμώνα, η Ελλάδα μας έχει υπέροχα μέρη να επισκεφτείς και να  περάσεις με τους δικούς σου λίγες μέρες ξεγνοιασιάς και γιορτής. Ένας περίπατος στη φύση, το προκύνημα σε ένα από τα Μοναστήρια του τόπου μας, ένας καφές με φίλους σε ένα παλιό γραφικό χωριάτικο καφενεδάκι, φαγητό με αγαπημένους συγγενείς στο χωριό απ’ όπου κατάγεσαι,  η ζεστασιά από το αναμμένο τζάκι, πρωινό ξύπνημα με το λάλημα του κόκορα, ήχοι  που δεν ακούς και εικόνες που δεν βλέπεις στη μεγάλη πόλη…» (Ζώνης Αρκαδίας,  31  Δεκεμβρίου 2016).

«Είναι μια ωραία ευκαιρία τώρα που πλησιάζουμε στο τέλος αυτού του χρόνου, να κάνουμε ένα ξεσκαρτάρισμα σε ότι παλιό, άχρηστο και περιττό έχουμε στο σπίτι μας και στη ζωή μας. Σε καθετί που δεν μας χρησιμεύει πια και απλώς «πιάνει χώρο» ή σκόνη. Να δημιουργήσουμε επίσης μια γωνιά για μας, για να κάνουμε αυτό που μας ευχαριστεί, κάτι στο οποίο έχουμε ταλέντο ή αγαπάμε ιδιαίτερα. Και μέσα στο σπίτι μας, αν θέλουμε, μπορούμε να δημιουργήσουμε μια όαση ξεκούρασης και χαράς…» (Ζώνη Αρκαδίας,  30  Δεκεμβρίου 2016).

«Οι ανικανοποίητοι άνθρωποι, είναι τραγικά πρόσωπα. Δεν τους ευχαριστεί τίποτα. Μην τους αφιερώνετε χρόνο. Η ζωή είναι τόσο όμορφη, που αν ξέρεις, μπορείς να ικανοποιηθείς με τα πιο απλά πράγματα.» (Ζώνη,  29/12/2016).

«Θα είναι μια μικρή, σπουδαία νίκη μου, όταν θα φτάσω στο σημείο να μπορώ ν’ αντιμετωπίσω τις μικρότητες με ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ.» (Ζώνη,  28  Δεκεμβρίου 2016).

«Ναι, δε βλέπουν όλοι οι άνθρωποι «την ομορφιά των πάντων». Θέλει να έχεις καθαρή ματιά…» (Ζώνη Αρκαδίας,  27  Δεκεμβρίου 2016).

«Ένας ύμνος στην ΑΓΑΠΗ αξίζει να γραφτεί από κάθε ποιητή, γιατί τελικά μόνο με αυτήν μπορούμε να είμαστε χαρούμενοι και να νιώθουμε μέσα μας πλήρεις. Ας αφήσουμε την ασχήμια του κόσμου για λίγο και ας αφεθούμε στην ομορφιά και στη ζεστασιά της πραγματικής  Αγάπης.» (Ζώνη,   26/12/2016).

winter-holidays-xmas-new-year-festivals-christmas-attractions-dreams-paintings-villages-tree-beautiful-lovely-snow-love-four-seasons-wallpaper-windows«Τι υπέροχο είναι να μπορεί και η καρδιά να γιορτάζει, σήμερα που είναι Χριστούγεννα! Λες κι ένα αναγεννητικό φως διαπερνά τη σκέψη, το σώμα, την ψυχή του ανθρώπου και γίνεται όλος μια λαμπερή, χαρούμενη, γιορτινή και όμορφη ύπαρξη. Βοηθούν πιστεύω και  τα αναμμένα φωτάκια στο στολισμένο δέντρο ή το πλούσιο τραπέζι των ημερών, η ανταλλαγή καρτών, ευχών ή δώρων, αλλά κείνο που μετράει είναι να νιώθει ο καθένας μέσα του το πνεύμα, το νόημα της Γέννησης του Θεανθρώπου και το ελπιδοφόρο μήνυμα που μας μεταφέρει κι ας μην έχει γίνει ακόμη πράξη: την επί Γης ειρήνη και την ευδοκία των ανθρώπων.»  [«Christmas, snow» – Puzzle from SunsOut – Artist: Sandra Bergeron.] (Ζώνη Αρκαδίας,  25  Δεκεμβρίου 2016). 

«Καρδιές ορθάνοιχτες και βλέμματα καθάρια. Ψυχές λυτρωμένες από βάσανα, φόβους και κακίες. Νιώστε την ευλογία των γιορτινών ημερών και γίνετε σταυροφόροι του φωτός, της ελπίδας και της ανθρωπιάς. » (Ζώνη Αρκαδίας, 24 Δεκεμβρίου 2016).

«Με πολλούς τρόπους ρεζιλεύεται ένας άνθρωπος  που καλείται να απευθύνει χαιρετισμό σε μία συγκέντρωση, ιδίως λογοτεχνική. Μπορεί να πάθει μεγάλο κάζο, όταν ανοίγει το στόμα του και δεν ξέρει να μιλήσει. Τουλάχιστον ας είχε κάνει μια προετοιμασία. Μερικές φορές, ούτε το γραπτό κείμενο δε σώζει, αν δεν έχει διαβαστεί πολλές φορές πριν,  ώστε να μην κομπιάζει ο ομιλητής κατά την ανάγνωσή του. Γι’ αυτό ο κόσμος βαριέται τις διάφορες εκδηλώσεις και όλο και λιγότεροι πάνε πια να τις παρακολουθήσουν.» (Ζώνη,  23/12/2016).

«Σου προκαλεί – πέρα από το γέλιο-  και θλίψη, όταν βλέπεις μία γυναίκα, που δεν έχει συναίσθηση του φυσικού της εκτοπίσματος, να είναι άσχημα ντυμένη και μακιγιαρισμένη αλλά να έχει και μια αγενή συμπεριφορά προς τους άλλους ανθρώπους γύρω της.» (Ζώνη Αρκαδίας,  22  Δεκεμβρίου 2016).

«Είναι μεγάλη παλιανθρωπιά, κάποιος πρωτοεμφανιζόμενος ποιητής να ασκεί αρνητική κριτική σε έναν ήδη καταξιωμένο ποιητή μας. Τα κίνητρά του σίγουρα δεν είναι καθαρά αλλά υπαγορεύονται από μικροπρέπεια, ανοησία και κακία, ένα εκρηκτικό μείγμα ανωριμότητας και χυδαίας συμπεριφοράς που δεν συνάδει σε σοβαρούς ανθρώπους. Όταν όμως είσαι ατάλαντος, αφού με τη δουλειά σου δεν μπορείς να ξεχωρίσεις, κάτι άλλο χρειάζεσαι για να αναδειχτείς. Είναι, λοιπόν, μια εύκολη λύση η συκοφαντία.» (Ζώνη Αρκαδίας,  21/12/2016).

«Την αχαριστία δεν είναι εύκολο πράγμα να την διαχειριστείς, γιατί ο αγνώμων άνθρωπος παρουσιάζεται πάντα σαν θύμα, όλο γκρινιάζει και όλα του φταίνε. Πώς, λοιπόν, να τον αντιμετωπίσεις και να βρεις την  ησυχία σου; Στο δρόμο της δυστυχίας που επέλεξε να ακολουθήσει, δεν χρειάζεται να σ’ έχει συνοδοιπόρο.» (Ζώνη Αρκαδίας,  20  Δεκεμβρίου 2016).

«Άμα ο άνθρωπος είναι ανόητος, δεν τον σώζει τίποτα. Τι κι αν είναι όμορφος, ψηλός, καμαρωτός… Η ηλιθιότητα υπερέχει.» (Ζώνη Αρκαδίας,  19/11/2016).

«Πόσο σημαντικό είναι το λαδάκι που βγάζουν οι ευλογημένες ελιές! Είναι χωρίς %ce%bb%ce%b1%ce%b4%ce%b9αμφιβολία ένα δώρο Θεού στους ανθρώπους. Φέτος, που οι Αρκαδικοί ελαιώνες δεν είχαν ελιές και η σοδειά ήταν μηδαμινή λόγω της ακαρπίας, εκτιμήσαμε την σπουδαιότητα αυτού του φυσικού διατροφικού θησαυρού κι ίσως να γίναμε λίγο πιο σοφοί και πιο οικονόμοι, πιο συνετοί στο απερίσκεπτο ξόδεμα του λαδιού  επειδή υπήρχε πριν σε αφθονία. Είναι κι ένα πολύ χρήσιμο μήνυμα ζωής αυτό…» (Ζώνη Αρκαδίας, 18 Δεκεμβρίου 2016).

«Δεν μπορώ να το πω πιο απλά: Ψάξτε και βρείτε, βάλτε στη ζωή σας εκείνους τους ανθρώπους που αξίζουν, που δεν χάνουν ευκαιρία να είναι κοντά σας, που θέλουν να περνούν χρόνο μαζί σας και να δημιουργούν υπέροχες «στιγμές» για σας και γι’ αυτούς. Μην σπαταλάτε την ώρα σας με όσους σκέφτονται μόνο τον εαυτό τους και το συμφέρον τους.» (Ζώνη Αρκαδίας, 17  Δεκεμβρίου 2016).

«Έχω ένα μεγάλο ελάττωμα, που συχνά με φέρνει σε δύσκολη – θα έλεγα – θέση και δημιουργεί «παρατράγουδα»: Λέω τη γνώμη μου χωρίς φόβο και γίνομαι ίσως δυσάρεστη σε κάποιους που έχουν συνηθίσει να τους κολακεύουν οι άλλοι λέγοντάς τους ψέματα και  ωραιοποιώντας καταστάσεις. Για να με κάνει να νιώσω καλύτερα, καλός μου φίλος μου θύμισε τα λόγια του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ: «Για να κάνεις εχθρούς, δεν χρειάζεται να κηρύξεις πόλεμο. Αρκεί να πεις ανοιχτά αυτό που σκέφτεσαι.» (Ζώνη Αρκαδίας,  16/12/2016).

«Μπαίνοντας στον χειμώνα, αν παρατηρήσουμε την άγρια φύση (σε κάποιο δάσος ή απομακρυσμένο χωριό), θα δούμε υπέροχα δέντρα και φυτά ανθισμένα, λες και κάποιος αόρατος ζωγράφος πήρε τα πινέλα του κι άρχισε να δημιουργεί αριστουργήματα. Γι’ αυτό, μια ευχή ταιριάζει σε όλους μας τούτους τους καιρούς της οικονομικής  – και όχι μόνον – δοκιμασίας: Να μπορούμε να διακρίνουμε και να απολαμβάνουμε την ομορφιά γύρω μας.» (Ζώνη,  15  Δεκεμβρίου 2016).wild-red-berries-in-the-forest

«Ας σκεφτούμε σε βάθος τούτα τα σοφά λόγια της Μητέρας Τερέζας: «Όταν τα πράγματα στη ζωή μας δεν έρχονται όπως τα θέλουμε, ίσως να είναι γιατί ο Θεός έχει καλύτερα σχέδια για μας». Ας δείξουμε, λοιπόν,  εμπιστοσύνη σ’ αυτήν την ανώτερη δύναμη αλλά να έχουμε και πίστη στον εαυτό μας, γιατί τίποτα δεν γίνεται τυχαία και χωρίς λόγο.» (Ζώνη Αρκαδίας, 14  Δεκεμβρίου 2016).

«Ο Νίκος Καζαντζάκης, με κάνει να επιστρέφω σε αυτόν, γιατί έχει πει κι έχει γράψει πολύ «δυνατά» κομμάτια, που τα ζηλεύω – με την καλή έννοια της λέξης. Δεν είναι σπουδαίο το μήνυμα αισιοδοξίας κι ελπίδας που μας στέλνει με τούτη του την προτροπή; «Όσο θα υπάρχουνε στον κόσμο παιδιά… ζώα… λουλούδια… ΜΗΝ ΦΟΒΑΣΤΕ! Όλα θα πάνε καλά…» (Ζώνη,  13/12/2016).

«Κατά την περιήγησή μου στο Διαδίκτυο, διάβασα μία καταπληκτική διαπίστωση της Ζωής Μ.: «Είναι και κάποια άτομα, για τα οποία αρκούν μόνο δυο λέξεις για να τα περιγράψουν: «Χαμένος χρόνος«.  (Ζώνη Αρκαδίας,  12/12/2016).

«Τον άκουγα να μιλάει με τόση ξιπασιά που μου ερχόταν να γελάσω: «ΕΓΩ έκανα αυτό, ΕΓΩ έφτιαξα εκείνο, όταν ήμουν Πρόεδρος στο…». Τελειωμό δεν είχε ο κομπασμός του. Καμάρωνε για ξεχασμένα εφήμερα επιτεύγματα ενώ τώρα δεν έκανε τίποτε ουσιαστικό. Μόνο λόγια. Του αέρα. Έχετε αναρωτηθεί πόσοι τέτοιοι θλιβεροί άνθρωποι υπάρχουν γύρω μας; Δογματικοί, εγωιστές, ανίκανοι να προσφέρουν με ανιδιοτελή αγάπη. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι ο εαυτούλης τους και να εξυπηρετήσουν, όχι τον κόσμο που δοκιμάζεται τόσο από την κρίση στην πατρίδα μας αλλά τα δικά τους συμφέροντα.» (Ζώνη,  11/12/2016).

«Να έχεις χρήματα, ακίνητα, αυτοκίνητα, να σε θεωρούν οι  άλλοι επιτυχημένο και να αφήνεις το πατρικό σου σπίτι να ρημάζει; Για μένα, ΤΙΠΟΤΑ δεν έχεις, ούτε για σπουδαίος λογαριάζεσαι…»  (Ζώνη Αρκαδίας,  10  Δεκεμβρίου 2016).

«Εντάξει, και να μην βάζουμε κάποιο συγκεκριμένο στόχο, δεν χάθηκε ο κόσμος. Στην Ελλάδα ειδικά, έχει  αποδειχθεί ότι πιο πολλά  πράγματα μπορείς να πετύχεις δρώντας χωρίς πρόγραμμα.» (Ζώνη Αρκαδίας,  9/12/2016).

«Τελικά, δύο καρπούζια σε μία μασχάλη δεν μπορείς να τα κρατήσεις για πολύ, όσο κι αν το θες. Κι όταν σου πέσουν κάτω, δεν είναι μόνο ο θόρυβος που κάνουν αλλά γεμίζει και ο τόπος από τα κομμάτια τους. Ναι, δυστυχώς, «δύο καρπούζια σε μια μασχάλη δεν κρατιούνται».  (Ζώνη Αρκαδίας,  8/12/2016). 

«Στον σπουδαίο συγγραφέα μας Νίκο Καζαντζάκη, επιστρέφω συχνά, γιατί είχε γράψει λόγια θαυμάσια και σοφά: «Η ΕΥΤΥΧΙΑ είναι πράγμα απλό και λιτοδίαιτο – ένα ποτήρι κρασί, ένα κάστανο, ένα φτωχικό μαγκαλάκι, η βουή της θάλασσας. Τίποτα άλλο.» (Ζώνη Αρκαδίας,  7  Δεκεμβρίου 2016).

«Πόση ΑΣΧΗΜΙΑ φανερώνεται στα πρόσωπα ανθρώπων, που δεν έχουν ποτέ τους αγαπήσει τους συνανθρώπους τους, παρά μόνον τον εαυτούλη τους. Είναι απωθητική η εικόνα τους, ακόμα και στον πιο καλοπροαίρετο άνθρωπο.» (Ζώνη Αρκαδίας,  6  Δεκεμβρίου 2016).

%cf%86%ce%b8%ce%b9%ce%bd%ce%bf%cf%80%cf%89%cf%81%ce%b9%ce%bd%ce%bf-%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%b9«Ένα πουλάκι πάνω σ’ ένα αγκαθωτό κλαδί βάτου, απ’ αυτά που φυτρώνουν στις άκρες των χωραφιών της ελληνικής υπαίθρου. Στάθηκε εκεί – μετά τη βροχή – για να ξαποστάσει και να μας στείλει το δικό του μήνυμα. Η ομορφιά της εικόνας αυτής, μέσα στην απλότητά της –  σε καθηλώνει…» (Ζώνη ,  5/12/ 2016).

«Μην ευεργετείτε τους ΑΧΑΡΙΣΤΟΥΣ ανθρώπους, γιατί δεν πρόκειται να το εκτιμήσουν. Η λέξη ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ δεν υπάρχει στο λεξιλόγιό τους, έχουν επιλέξει να είναι δυστυχισμένοι…» (Ζώνη Αρκαδίας,  4  Δεκεμβρίου 2016).

«Όλοι μας – κι ας μην θέλουμε να το παραδεχτούμε ανοιχτά – περνάμε αρκετό χρόνο με τον εαυτό μας. Ε, τουλάχιστον ας προσπαθήσουμε να τον κάνουμε να έχει ενδιαφέρον.» (Ζώνη Αρκαδίας,  3/12/2016).

«Μια προτροπή, που θα μπορούσε να αλλάξει πολλές ζωές αν γινόταν πράξη, διάβασα κάπου στο Διαδίκτυο: «Σπείρε ΑΓΑΠΗ και ας μην θερίσεις. Έτσι, για να μοσχοβολάει ο κόσμος.»  (Ζώνη Αρκαδίας,  2  Δεκεμβρίου 2016).

«Ανάψτε ένα, δύο, τρία, χαρούμενα γιορτινά κεριά, στολίστε το τραπέζι σας μ’ αυτά και αφήστε το φως τους να φτάσει στην καρδιά σας. Ακόμα και οι γιορτές θέλουν την προετοιμασία τους, πολλές μέρες πριν έρθουν. Αυτή η διαδικασία της γλυκιάς προσμονής τους, τις κάνει καλύτερες…» (Ζώνη,  1/12/2016).%cf%85%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%bf%cf%87%ce%b1-%ce%ba%ce%bf%ce%ba%ce%ba%ce%b9%ce%bd%ce%b1-%ce%ba%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%b1


«Όταν κάποιος είναι ανίκανος να κάνει κάτι, μην επιμένετε, γιατί εσείς θα βγείτε στο τέλος ζημιωμένοι.» (Ζώνη Αρκαδίας,  30  Νοεμβρίου 2016).

«Μου αρέσουν οι άνθρωποι, που αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες της ζωής με χιούμορ και αξιοπρέπεια.» (Ζώνη Αρκαδίας,  29/11/2016).

«Πολλοί άνθρωποι, στην πρώτη δυσκολία που θα συναντήσουν σε κάτι που κάνουν, εγκαταλείπουν την προσπάθεια. Μην παραιτήστε πολύ γρήγορα, η ζωή είναι γεμάτη απίστευτα καλές εκπλήξεις.» (Ζώνη,  28  Νοεμβρίου 2016).

«Έχετε παρατηρήσει πόση τάξη υπάρχει στη φύση; Ακόμη κι εκεί που μοιάζει να επικρατεί ανισορροπία. Ενώ, εμείς οι άνθρωποι, αντί να παίρνουμε μαθήματα τακτοποίησης από τη φύση, προτιμούμε την αταξία…» (Ζώνη,  27/11/2016).

«Μην επιτρέπετε στην αυτολύπηση να είναι η λύση για κάθε σας πρόβλημα και αποτυχία στη ζωή σας. Ανασκουμπωθείτε, κατανοήστε τι έφταιξε και δεν πήγαν τα πράγματα καλά και κάντε μια νέα αρχή.» (Ζώνη Αρκαδίας,  26/11/2016).

«Οι δυνάμεις του καλού λόγου, της θετικής σκέψης, της Αγάπης, του γέλιου, είναι τόσο μα τόσο μεγάλες, που αν μπορούσαμε να τις εντάξουμε στην καθημερινή μας ζωή, θα ήμασταν πάντα υγιείς και ευτυχισμένοι.» (Ζώνη, 25/11/2016).

«Οι άνθρωποι που έχουν «χειμώνα» στην καρδιά τους, είναι καταδικασμένοι να μην νιώσουν ποτέ τη ζεστασιά της φιλίας, της ανιδιοτελούς αγάπης, την ομορφιά που χαρίζει στο πρόσωπο η αληθινή εσωτερική χαρά και τη λεβεντιά που δίνει στο παράστημα η συναισθηματική «άνοιξη».  (Ζώνη Αρκαδίας, 24/11/2016).  *

«Από τη στιγμή που οι άνθρωποι κατάντησαν νούμερα, αριθμοί σε ένα κρατικό ηλεκτρονικό κατάστιχο, που έχουν πρόσβαση άτομα, την ηθική και την αξία των οποίων δεν γνωρίζουμε, να περιμένουμε πολλά άσχημα πράγματα. Μόνη μας αντίσταση, η εσωτερική μας δύναμη και η απεξάρτηση από άχρηστες επιθυμίες και περιττά σύγχρονα αγαθά.» (Ζώνη Αρκαδίας,  23  Νοεμβρίου 2016).

«Πόσοι από μας έχουμε τη δυνατότητα, πόσοι βρίσκουμε το χρόνο – με της ζωής μας τους φρενήρεις ρυθμούς – να απολαύσουμε ένα όμορφο τραγούδι ή να %ce%b2%ce%b9%ce%bf%ce%bb%ce%b9ακούσουμε κλασική μουσική που ηρεμεί την ψυχή μας, χαλαρώνει το σώμα μας και καλλιεργεί το πνεύμα μας; Ο ήχος ενός βιολιού δεν είναι πάντα λυπημένος, αλλά σε αρμονία με άλλα μουσικά όργανα μπορεί να δώσει καταπληκτικά οργανικά κομμάτια για να τα χαρούμε σε στιγμές ανάπαυλας του σώματός μας, πίνοντας το αγαπημένο μας ζεστό ρόφημα ή διαβάζοντας κάποιο καλό βιβλίο.» (Ζώνη Αρκαδίας,  22  Νοεμβρίου 2016).

«Το βλέπεις γύρω σου και συχνά «το νιώθεις στο πετσί σου»: Όσο πιο ασθενείς οι αντιδράσεις των ανθρώπων σε ερήμην τους αποφάσεις, τόσο πιο ευρύ το πεδίο αποδόμησης κεκτημένων τους και ελευθεριών τους.» (Ζώνη, 21/11/2016).

«Στη μέχρι τώρα ζωή μου, δεν μπόρεσα ποτέ να κρατήσω «δυο καρπούζια στην ίδια μασχάλη». Δεν το τόλμησα, γνωρίζοντας τις αντοχές μου. Ίσως και γιατί δεν μου αρέσουν πάρα πολύ τα καρπούζια. Θαυμάζω πάντως τους ανθρώπους που προσπαθούν να είναι «μέσα σε όλα» αλλά έχω την αίσθηση, παρατηρώντας τους ότι τελικά δεν τα καταφέρνουν πολύ καλά, δεν είναι – κατά βάθος – χρήσιμοι και αποτελεσματικοί πουθενά…» (Ζώνη,  20/11/2016).

«Όταν μ’ ένα χαϊκού μπορείς να πεις μια μεγάλη αλήθεια, τι άλλο θέλεις; Ο καλός μου φίλος ποιητής Σπύρος Κ. Καραμούντζος, το κατάφερε: «Τόση κάκητα / ποιος έφερε στον κόσμο; / Τα συμφέροντα.» (Ζώνη Αρκαδίας,  19  Νοεμβρίου 2016).

«Πόσα πια μοντελάκια να φορέσει κάποια κυρία για να επιδειχθεί; Την πρώτη φορά θα μας εντυπωσιάσει, την δεύτερη θα πούμε: «τι ωραίο που είναι», την τρίτη άντε να γελάσουμε με την επιμονή της να προβάλει εαυτόν με αυτό τον τρόπο. Από κει και πέρα, καταντά ΑΗΔΙΑ, να μας ενημερώνει (από το ιστολόγιό της) για το πότε άλλαξε φόρεμα, παπούτσια και κοσμήματα, πότε έξυσε την μύτη της ή πήγε περίπατο τον σκύλο της. Όλη αυτή η υπερ-προβολή, αντί για καλό της κάνει πολύ μεγάλο κακό, αλλά δεν έχει την αίσθηση του μέτρου να σταματήσει και να ηρεμήσει. Κρίμα…» (Ζώνη Αρκαδίας,  18  Νοεμβρίου 2016).

«Να προσέχουμε τι λέμε και τι κάνουμε. Σκέφτομαι πόσα άσχημα πράγματα θα είχα αποφύγει στη ζωή μου αν είχα τη σύνεση των πράξεών μου και τη σοφία των λόγων μου. «Σαν η μνήμη γυρίζει / στα παλιά και θυμάμαι, / για ευκαιρίες χαμένες, / Θεέ μου, πόσο λυπάμαι. // Γι’ «αγαπώ» που δεν είπα / σε δικούς μου ανθρώπους / και για λόγια περίσσια, / που με ‘βάλαν σε κόπους«. Μεγάλη σπουδή, λοιπόν, σε λεχθέντα και πραχθέντα της ζωής μας…» (Ζώνη Αρκαδίας,  17/11/2016). 

«‘Έχουν χάσει πια το κύρος τους οι λογοτεχνικοί διαγωνισμοί των Σωματείων, αφού οι διοργανωτές μοιράζουν τα διπλώματα χωρίς σταματημό. «Ανοίξαμε και σας περιμένουμε, περάστε κόσμε». Χάνει την αξία του ένα πρώτο, δεύτερο ή τρίτο βραβείο, όταν δίνονται στην ίδια κατηγορία άλλα δέκα, υποτίθεται σε ισόβαθμα ποιήματα ή διηγήματα. Όσο για τους Επαίνους, εκεί  έχει χαθεί τελείως το μέτρο. Έχουν δοθεί μέχρι και 80 έπαινοι!!! Όσοι μάλιστα στέλνουν κάποιο έργο τους, παίρνουν «Αναμνηστικό συμμετοχής»… της αποτυχίας τους. Είναι δυνατόν να αποδεχόμαστε μία τέτοια κατάντια για τη Λογοτεχνία και τους εκπροσώπους της;»  (Ζώνη Αρκαδίας,  16  Νοεμβρίου 2016). 

%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%b9%ce%b1-%cf%83%ce%b5-%cf%84%ce%b1%cf%87%cf%85%ce%b4%cf%81%ce%ba%ce%bf%cf%85%cf%84%ce%b9«Έπαψε ο κόσμος να γράφει γράμματα ή κάρτες και να τα στέλνει σε πρόσωπα αγαπημένα. «Χορταριάσανε και πιάσανε αράχνες τα γραμματοκιβώτια», μου είπε γνωστός μου, που συζητούσαμε το θέμα. Χάθηκε αυτή η ιδιαίτερη χαρά που δοκίμαζε όποιος άνοιγε το ταχυδρομικό κουτί και κρατούσε στα χέρια του το γράμμα ενός φίλου, ή ενός μακρινού συγγενή. Θα ήθελα να μπορούσα να δημιουργήσω ένα μεγάλο κίνημα επιστροφής στην έντυπη αλληλογραφία, στο υπέροχο εκείνο συναίσθημα της προσμονής ενός ευγενικού, τρυφερού γράμματος ή μιας όμορφης ευχητήριας κάρτας, διαλεγμένης με αγάπη (από αυτόν που την στέλνει) γι’ αυτόν που θα την λάβει…» (Ζώνη Αρκαδίας,  15/11/2016).

«Η ΑΓΑΠΗ από μόνη της ίσως δεν μπορεί να θεραπεύσει μια πονεμένη ψυχή ή ένα σώμα που πάσχει, αλλά παραμένει το καλύτερο – και χωρίς παρενέργειες – φάρμακο, όταν δίνεται απλόχερα και συνοδεύεται από θετικές σκέψεις, πίστη, προσευχή και της φιλίας τη θέρμη, την αγνότητα και την αφοσίωση.»  (Ζώνη Αρκαδίας,  14  Νοεμβρίου 2016).

«Άτιμες φιλοδοξίες! Σέρνεται ο άνθρωπος πολύ χαμηλά για να σας ικανοποιήσει και χάνει την ομορφιά της θέας των ψηλών κορφών.» (Ζώνη,  13/11/2016).

«Το πιστεύω ακράδαντα και το έχω έχω κάνει τρόπο ζωής: Αν ενδιαφέρεσαι πραγματικά για κάτι ή κάποιον, βρίσκεις πάντα έναν τρόπο να κάνεις πράξη αυτό που θέλεις ή να βοηθήσεις αυτόν που έχει ανάγκη. Αντίθετα, αν αδιαφορείς, έχεις πρόχειρη μια δικαιολογία άρνησης.» (Ζώνη Αρκαδίας,  12/11/2016).

«Όποιος κάνει ατιμίες και αδικεί τους άλλους ανθρώπους, θα το βρει μπροστά του. Βλέπει ο Θεός…» (Ζώνη Αρκαδίας,  11  Νοεμβρίου 2016).

«Το ξημέρωμα κάθε καινούργιας μέρας, είναι μια νέα αρχή, το ξεκίνημα για μια ακόμα προσπάθεια, η έμπνευση για μια νέα δημιουργία, η αφετηρία ενός νέου αγώνα. Μια νέα πρόκληση ζωής…» (Ζώνη Αρκαδίας,   10  Νοεμβρίου 2016).

«Μια όμορφη ψυχή δεν χρειάζεται κανένα φτιασίδι, τίποτε φανταχτερό για να λάμπει. Εκπέμπει από μόνη της ένα ξεχωριστό φως και μια μοναδική ζεστασιά που σε κάνουν να θες να είσαι κοντά της.» (Ζώνη Αρκαδίας,  9/11/2016).

«Οι άνθρωποι που δεν αγαπούν τους άλλους, πρωτίστως δεν αγαπούν τον ίδιο τους τον εαυτό. Έτσι χάνουν την ουσία και την ομορφιά της ύπαρξής τους. Γιατί η ΑΓΑΠΗ είναι η μαγική λέξη, το κλειδί που ανοίγει όλες τις πόρτες της ζωής…» (Ζώνη Αρκαδίας,  8  Νοεμβρίου 2016).

«Με τις πρώτες βροχές του φθινοπώρου, γέμισε η ελληνική ύπαιθρος από τα άγρια κυκλάμινα που φύονται στις παρυφές των αγροτικών δρόμων κι είναι ένα υπέροχο θέαμα να τα αντικρίζεις. Δεν χρειάζονται καμία περιποίηση, δεν ζητάνε τίποτα παραπάνω από το να τα αφήσουμε να ζούνε όπως τους έχει οριστεί. Η εφήμερη (εποχική) ομορφιά τους, ο σεβασμός τους στον Κύκλο της Ζωής, είναι ένα σπουδαίο μήνυμα για όλους μας.»  (Ζώνη Αρκαδίας,   7/11/2016).%ce%ba%cf%85%ce%ba%ce%bb%ce%b1%ce%bd%ce%b9%ce%bd%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%b7-%ce%b6%cf%89%ce%bd%ce%b7-2016      Άγρια κυκλάμινα στη Ζώνη Αρκαδίας(Φωτογραφία του Γιάννη Π. Γαϊτανάκη).                            Wild cyclamens in Zoni, Arcadia (photo by Giannis P. Gaitanakis).

«Αν μπορούσαν οι άνθρωποι των μεγαλουπόλεων να κάνουν έναν περίπατο στην εξοχή αυτή την εποχή, να δουν την φύση, να αισθανθούν το μεγαλείο της και να αδειάσουν το μυαλό τους από κάθε αρνητική σκέψη που τους βασανίζει, θα ένιωθαν – έστω για λίγο – ευτυχισμένοι…» (Ζώνη Αρκαδίας,  6/11/2016).

«Το μυαλό σου (ο νους σου) διαμορφώνει το σώμα σου», διαπίστωσε κάποιος ξένος επιστήμονας. Σκεφτόμενοι θετικά και αισιόδοξα, ενεργοποιούμε ακόμα και δυνάμεις ίασης που δεν πιστεύουμε ότι υπάρχουν μέσα μας. Υπάρχουν όμως και μπορούμε να τις βάλουμε να δουλέψουν για μας.» (Ζώνη,  5/11/2016).

«Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ έχει πολύ μεγάλη δύναμη, που αν όλοι οι άνθρωποι μπορούσαν να το καταλάβουν αυτό, πολλά από τα δεινά που μας έχουν βρει, θα τα είχαμε αποφύγει. Ο Έμμετ Φοξ στο βιβλίο του «Πνευματικό Ημερολόγιο» συμβουλεύει: «Να προσεύχεσαι ήρεμα και με ειλικρίνεια αφιερώνοντας ένα λογικό χρονικό διάστημα σ’ αυτό και ύστερα να μην ασχολείσαι άλλο με το πρόβλημα, αλλά να περιμένεις την επιτυχία.» (Ζώνη Αρκαδίας,  4  Νοεμβρίου 2016).

«Οι πονηροί άνθρωποι έχουν στο πρόσωπό τους αποτυπωμένη αυτή τους την… ιδιότητα. Στα μάτια τους καθρεφτίζεται η μπαγαποντιά τους κι από κει και πέρα γίνεσαι μαζί τους καχύποπτος.» (Ζώνη Αρκαδίας, 3   Νοεμβρίου 2016).

»Να κοροϊδεύεις τους άλλους τόσο απροκάλυπτα και να μην έχεις την τσίπα – όταν στο επισημαίνουν – να ζητήσεις έστω μια συγγνώμη αλλά πας να βγεις κι από πάνω…  ε, τότε μην περιμένεις οι άνθρωποι αυτοί, μελλοντικά, να σε στηρίξουν σε ο,τιδήποτε θες να κάνεις.» (Ζώνη Αρκαδίας,  2/11/2016).

«Όταν έχεις την υγειά σου, το φαγητό που σου αρκεί για να τραφείς, ένα κεραμίδι (στέγη) για να προστατευτείς, όταν μπορείς να αντικρίζεις κάθε καινούργια μέρα γαλήνια και με χαμόγελο, να νιώθεις ευτυχισμένος γιατί είσαι ευλογημένος και να μην παραλείπεις – κάθε μέρα – να λες: «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, ΘΕΕ ΜΟΥ».  (Ζώνη Αρκαδίας,  1  Νοεμβρίου 2016).%ce%b3%cf%85%ce%b1%ce%bb%ce%b9%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%86%ce%b8%ce%b9%ce%bd%ce%ba%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%b1


«Κάποτε αρκούσε ένα βλέμμα, ένα  άγγιγμα, ένα κοκκίνισμα, ένα τρέμουλο ίσως, για να φανερωθεί ένα αίσθημα βαθύτερο και τρυφερό. Σήμερα, στην πλειονότητά τους οι άνθρωποι, εκδηλώνουν αυτά που νιώθουν με μια βιασύνη, μια ξιπασιά, κάποιοι και με μια χυδαιότητα. Φοβερή κατάντια…» (Ζώνη,  31/10/2016).

«Να υπάρχει άγνοια της ελληνικής γλώσσας από κάποιους ανθρώπους που δεν έχουν τελειώσει τη βασική εκπαίδευση, το δικαιολογώ. Να διαβάζεις σε τοπική εφημερίδα, που θέλει να λέγεται έγκριτη για «νεοπαγή» (= αυτός που έχει κατασκευαστεί ή ιδρυθεί πρόσφατα, σύμφωνα με τα Λεξικά) Σύλλογο, ενώ το Σωματείο έχει ζωή πάνω από 12 χρόνων, τι να πεις; Να γελάσεις; Γελάς. Αλλά για κλάματα είναι. Γοερά κλάματα, δυστυχώς…» (Ζώνη,  30/10/2016).

«Η δουλειά μας να γίνεται», μου έλεγε ανερυθρίαστα κάποιος γνωστός μου που ασχολείται με πολλά και διάφορα. «Δεν με νοιάζει από ποιον θα ζητήσω κάτι, ούτε ντρέπομαι να εκμεταλλευτώ κάθε περίπτωση που θα με φέρει πιο κοντά σε αυτό που επιθυμώ», συνέχισε το λογύδριό του. Κι αναρωτιέσαι: «Μέχρι που μπορεί να φτάσει κάποιος για να πετύχει αυτό που θέλει;» Η απάντηση σου προκαλεί θλίψη, γιατί μπορούν κάποιοι να κάνουν τα ΠΑΝΤΑ για να καταφέρουν αυτό που θέλουν. Τα ΠΑΝΤΑ…»  (Ζώνη Αρκαδίας,  29/10/2016).

«Οι Έλληνες ποιητές έχουν καταγράψει σημαντικές επιτυχίες στο ενεργητικό τους, όταν τόλμησαν να βγουν έξω από τη χώρα με τη δουλειά τους – μέσω των μεταφράσεων – και να συμμετάσχουν σε διεθνή φόρα, διαγωνισμούς, ομίλους και λογοτεχνικά ιστολόγια. Γίνονται καταπληκτικά πράγματα, που φέρνουν την υπογραφή και τη σφραγίδα Ελλήνων ποιητών. Αισθάνομαι πολύ περήφανη κάθε φορά που τους «συναντώ» σε παγκόσμιες προσπάθειες. Γιατί η Ελλάδα έχει και μια άλλη πλευρά, πέρα από αυτή της μιζέριας, της ύφεσης, του χρέους και της απελπισίας: αυτήν της δημιουργίας, της ομορφιάς, της αισιοδοξίας και  της ελπίδας…» (Ζώνη Αρκαδίας,  28  Οκτωβρίου 2016).

«Υπάρχουν κάποια «εγκλήματα», που ο κόσμος πιστεύει ότι μένουν ατιμώρητα. Αν παρατηρήσουμε όμως τους ανθρώπους που τα έχουν διαπράξει, θα δούμε ότι έχουν «τιμωρηθεί» στη ζωή τους και με το παραπάνω. Με μία «φυλακή» χωρίς σίδερα & δεσμοφύλακες: δεν βρίσκει η ψυχή τους τη γαλήνη πουθενά. Υπάρχει χειρότερη τιμωρία απ’ αυτήν;» (Ζώνη Αρκαδίας,   27/10/2016).

«Άμα ένας χαρακτήρας έχει διαμορφωθεί με στρεβλές εικόνες, πολύ άσχημα βιώματα και παραδείγματα ζωής, μην περιμένεις αυτός ο άνθρωπος να βγει σωστός. Κάτι σκάρτο και χαλασμένο θα κουβαλάει πάντα μέσα του.» (Ζώνη Αρκαδίας,  26  Οκτωβρίου 2016).

«Είναι το λιγότερο ανόητο να λες ότι «σήμερα δεν με εκφράζει» μία ιδέα, μία ομάδα, μία προσπάθεια, την οποία υπηρέτησες για χρόνια με αφοσίωση και πολλή δουλειά. Όταν μάλιστα είσαι από τους δημιουργούς ενός εγχειρήματος, το να το εγκαταλείψεις και να το κατηγορείς μετά, είναι σαν να «σκοτώνεις» το παιδί σου. Δεν θα σε δικαιώσει κανείς γι’ αυτό.»  (Ζώνη Αρκαδίας,  25/10/2016).

«Γιατί δεν μπορούμε να είμαστε μια δημιουργική κοινωνία; Στην Ελλάδα, στο όνομα της κρίσης, έχουμε βρει μύριες όσες δικαιολογίες χρειαζόμαστε για να %cf%86%ce%b8%ce%b9%ce%bd%ce%ba%ce%b5%cf%81%ce%b9μην κάνουμε τίποτε που θα μας βγάλει από το τέλμα, την ύφεση και την μιζέρια μας.  Για να έχουμε μια καλύτερη ζωή στην πατρίδα μας, οφείλουμε να δημιουργήσουμε προοπτικές και ν’ αποκτήσουμε ένα όραμα, όχι να κλαίμε συνέχεια τη μοίρα μας. Ας ανάψουμε ένα κερί που θα διαλύσει το σκοτάδι στο οποίο έχουμε πέσει σαν λαός και ας αρχίσουμε μια νέα πορεία προς τα μπρος.» (Ζώνη Αρκαδίας, 24/10/2016).

«Όταν μιλάς σε κάποιους για δουλειά, τους «πεθαίνεις». Δεν αντέχουν ούτε την λέξη να ακούνε…» (Ζώνη Αρκαδίας,  23  Οκτωβρίου 2016).

«Οι εκφραστές της πιο μεγάλης μιζέριας, είναι αυτοί που κάποτε μιλούσαν εναντίον της και τώρα την υπηρετούν πιστά, διαιωνίζοντάς την με λόγια και με πράξεις τους. Ε, λίγη ντροπή!» (Ζώνη Αρκαδίας, 22 Οκτωβρίου 2016).

«Έχουμε σπουδαίους Έλληνες ομογενείς, οι οποίοι διαπρέπουν στο εξωτερικό, σε διάφορους τομείς, αλλά στην πατρίδα τους είναι άγνωστοι. Δεν είναι καιρός να τιμήσουμε όλους αυτούς που μας κάνουν περήφανους διεθνώς και όλοι μαζί να βρούμε τρόπους να δείξουμε το καλό πρόσωπο της Ελλάδας στον κόσμο;» (Ζώνη Αρκαδίας,  21  Οκτωβρίου 2016).

«Η ΑΓΝΩΜΟΣΥΝΗ είναι γνώρισμα ανώριμων ανθρώπων και συνοδεύεται συχνά και από άλλες ανεπάρκειες…» (Ζώνη Αρκαδίας,  20/10/2016).

«Όταν κάποιος γκρινιάζει συνεχώς για τα πάντα, καταντά ανυπόφορος, δεν γίνεται με τίποτα αγαπητός.» (Ζώνη Αρκαδίας,  19  Οκτωβρίου 2016).

%cf%80%ce%b9%ce%b1%ce%bd%ce%bf-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%81%ce%bf%ce%b4%ce%bf«Ένας άνθρωπος μ’ ευαισθησίες, ευγένεια ψυχής, που ενδιαφέρεται πραγματικά για σας, θα βρει τρόπο – ακόμα κι αυτή την περίοδο της κρίσης – να σας εκφράσει τις ευχές του, π.χ. στη γιορτή σας ή στα γενέθλιά σας, με μία όμορφη καρτούλα ή ένα μικρό συμβολικό δώρο. Δεν είναι τα χρήματα που θα ξοδευτούν ή που δεν υπάρχουν για να δοθούν για μία τέτοια κίνηση, αλλά αν θέλει ο άλλος θα βρει έναν τρόπο. Αν δεν θέλει, σίγουρα θα υπάρχει μία δικαιολογία έτοιμη προς χρήση. Η αδιαφορία βρίσκει πάντα τέτοιες…» (Ζώνη Αρκαδίας,  18  Οκτωβρίου 2016).

«Μην σπαταλάτε ούτε δευτερόλεπτο από τη ζωή σας να ασχολείστε με φαύλους ανθρώπους.» (Ζώνη Αρκαδίας,  17  Οκτωβρίου 2016).

«Ένας καλός μου φίλος τους αποκαλούσε μασκαράδες και παλιόμουτρα. Βαριές κουβέντες για κάποιους κακιωμένους, που έχουν εύκολη την (αρνητική) κριτική αλλά όσο και να ψάξουν δεν θα βρουν τίποτε καλό να πουν για τους άλλους. Η καλοσύνη και η ευγένεια απαιτούν ΗΘΟΣ και ΠΑΙΔΕΙΑ.» (Ζώνη,  16/10/2016).

«Όπως και να το δεις,  όποιος λέει ή γράφει κακοήθειες, είναι κακής ποιότητας άνθρωπος.» (Ζώνη Αρκαδίας,  15  Οκτωβρίου 2016).

«Η ΤΣΙΓΓΟΥΝΙΑ, ό,τι και να πείτε, είναι μεγάλη αρρώστια. Κάποιες φορές σου προκαλεί το γέλιο να βλέπεις τις προσπάθειες ενός σπαγκοραμένου να κάνει οικονομία, αλλά – στο βάθος της – η φιλαργυρία είναι μια αξιολύπητη κατάσταση.» (Ζώνη Αρκαδίας,  14  Οκτωβρίου 2016).

«Τα παλιά χρόνια στα χωριά, οι νοικοκυρές δεν είχαν τρεχούμενο νερό στα σπίτια τους, έπαιρναν από στέρνες, πηγάδια ή κοντινές πηγές για να πιουν, να ποτίσουν τα ζωντανά τους, τους κήπους τους και να κάνουν την καθαριότητα. Όλα λάμπανε από πάστρα και η φιλοξενία τους – ακόμη και των φτωχών – ήταν συγκινητική. Σήμερα, με όλες τις ανέσεις μέσα στα σπίτια μας, πόση «βρωμιά», ακαταστασία και  ακαθαρσία επικρατεί παρά την αφθονία των καθαριστικών; Η δε  υποδοχή ενός συγγενή ή ξένου γίνεται συχνά με τρόπο ψυχρό, τυπικό, βαριεστημένο. Πώς να μην θυμηθείς με νοσταλγία τις παλιές κυράδες; Ήταν – με τον τρόπο τους και παρ’ όλες τις δυσκολίες της ζωής τους – ΑΡΧΟΝΤΙΣΣΕΣ.» (Ζώνη Αρκαδίας,  13  Οκτωβρίου 2016).

«Το διαμάντι και η σκουριά: όπως αυτά τα δύο ξεχωρίζονται εύκολα, έτσι και οι χαρακτήρες των ανθρώπων αποκαλύπτονται. Είναι δυνατόν μια αδαμάντινη, ηθική προσωπικότητα να κρυφτεί;» (Ζώνη Αρκαδίας, 12  Οκτωβρίου 2016).

«Προκαλούν αηδία οι συμπεριφορές κάποιων εγωιστών και ξιπασμένων, οι οποίοι νομίζουν ότι θα βγουν κι από πάνω με τα καμώματά τους. Ο κόσμος και βλέπει και καταλαβαίνει. Τώρα είναι ο καιρός των έργων όχι των λόγων και των ψεμάτων. Ας δείξει ο καθένας τι μπορεί να κάνει κι ας κριθεί γι’ αυτό. Αρκετά πια με καθεστωτικές νοοτροπίες άλλων εποχών.» (Ζώνη Αρκαδίας,  11/10/2016).

«Από τα πιο ελεεινά ανθρώπινα φερσίματα είναι η ΠΡΟΔΟΣΙΑ. Ιδιαίτερα από εκείνους που είχες αγαπήσει βαθιά και τους είχες θεωρήσει κομμάτι του εαυτού σου. Ασυγχώρητη η πράξη τους…» (Ζώνη Αρκαδίας,  10   Οκτωβρίου 2016).

«Μου αρέσει πολύ η βροχή, η καλή βροχή. Την θεωρώ λυτρωτική, εξαγνιστική και ζωοδότρα όπως και τον ήλιο.» (Ζώνη Αρκαδίας, 9  Οκτωβρίου 2016).βροχή στο δρόμο

«Όταν ο άνθρωπος πάρει διαζύγιο από την λογική, όλα τα δεινά θα έρθουν  στην πόρτα του. Κι ως λαός οι Έλληνες, αυτό πάθαμε τα χρυσά χρόνια της ψεύτικης ευμάρειάς μας. Τρομάρα μας.» (Ζώνη Αρκαδίας,  8  Οκτωβρίου 2016).

«Μερικοί άνθρωποι «δεν έχουν τον Θεό τους».  Σου λένε: «Κάνε εκείνο», «φτιάξε το άλλο», όλη την ώρα ζητάνε κάτι λες και είσαι ο Παντοδύναμος ή κάποιος μάγος που με το ραβδί του κάνει θαύματα. Οι ίδιοι δεν κουνάνε το χεράκι τους για τίποτα, μόνο απαιτούν παραλογιζόμενοι.» (Ζώνη Αρκαδίας,  7/10/2016).

«Αφήστε τους ανόητους ανθρώπους στον κόσμο τους. Δεν θα είναι μόνοι τους εκεί, θα υπάρχει αρκετός συνωστισμός.» (Ζώνη Αρκαδίας,   6/10/2016).

«Κάποιες φορές, συχνά, αισθάνομαι την ανάγκη να προσευχηθώ και να πω πόσο ευγνώμων είμαι για ΤΑ ΑΠΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ στη ζωή μου. Για όλα αυτά που θεωρούμε αυτονόητα, ίσως κι ασήμαντα, αλλά που είναι σπουδαία, ανεκτίμητα.» (Ζώνη Αρκαδίας,   5  Οκτωβρίου 2016).

«Για να αναδειχτεί ς σε ένα αξίωμα, σε μία θέση ή σε κάποιο διαγωνισμό, δεν χρειάζεται να χρησιμοποιείς τους άλλους ανθρώπους ως δεκανίκια. Κάνε μόνος σου την προσπάθειά σου για να το χαρείς με όλη την καρδιά σου. Όχι γλείφοντας και παρακαλώντας. Έτσι, δεν αξίζει…» (Ζώνη Αρκαδίας,   4/10/2016).

«Πώς μπορούν κάποιοι άνθρωποι να λένε χοντρά ψέματα και μετά να βλέπουν το πρόσωπό τους στον καθρέφτη χωρίς  να σκύβουν το κεφάλι από ντροπή;» (Ζώνη Αρκαδίας,   3  Οκτωβρίου 2016).

«Μεγάλη προσοχή ας δείχνουν όσοι κάνουν συγκρίσεις μεταξύ ποιητών και βγάζουν εύκολα συμπεράσματα για το ποιος είναι καλύτερος του άλλου. Δεν μπορεί να μην λαμβάνουμε υπόψη μας στην αξιολόγησή μας το φύλλο, την ηλικία, τα βιώματα, τις γνώσεις, τον χαρακτήρα, το ταλέντο του καθενός και εντελώς αυθαίρετα να λέμε: «Αυτός υπερέχει, η άλλη υστερεί». Τέτοιες βιαστικές εκτιμήσεις δεν προσφέρουν τίποτε ούτε στους επίδοξους αξιολογητές ούτε στους κρινόμενους ποιητές…» (Ζώνη Αρκαδίας,  2  Οκτωβρίου 2016).

«Κοντά στη φύση, κομμάτι της αναπόσπαστο είναι ο καθένας από μας. Τώρα που ήρθε το φθινόπωρο, τα δέντρα αλλάζουν φορεσιά κι ένας πολύχρωμος πίνακας σχεδιάζεται από ένα χέρι θεϊκό, ας αφεθούμε – με την ψυχή και το σώμα μας – να χαρούμε τις εναλλαγές των χρωμάτων γύρω μας, των συναισθημάτων μέσα μας, να απολαύσουμε ό,τι όμορφο και νέο φέρνει τούτη η εποχή. Με ψυχή καθάρια και μυαλό ανοικτό…» (Ζώνη Αρκαδίας,   1  Οκτωβρίου 2016).ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ


«Οι ΦΙΛΟΔΟΞΟΙ άνθρωποι γίνονται συχνά ΑΔΙΣΤΑΧΤΟΙ για να πετύχουν τις επιδιώξεις τους.» (Ζώνη Αρκαδίας,  30  Σεπτεμβρίου 2016).

«Τι ωραίο που είναι να είσαι ΤΑΠΕΙΝΟΣ! Από την άλλη μεριά, πόση ευτέλεια κι ασκημάδα δείχνει η αλαζονεία…» (Ζώνη Αρκαδίας,  29/9/2016).

«Να μην αφήνουμε «χαζούς» ανθρώπους να μας χαλάνε τη μέρα, γιατί η ζωή είναι όμορφη και η ανοησία είναι ασχήμια.» (Ζώνη,  28  Σεπτεμβρίου 2016).

«Είναι εξαιρετικά θλιβερό θέαμα και αντιαισθητικό επίσης, όταν μία γυναίκα ντύνεται με ρούχα που δεν ταιριάζουν στον σωματότυπό της, φορτωμένη με πολλά χρυσαφικά ή φο μπιζού. Αδικεί τον εαυτό της όταν μετατρέπεται σε περιφερόμενος Καρνάβαλος.» (Ζώνη Αρκαδίας,  27/9/2016).

«Όποιος σου κάνει το φίλο κι από πίσω σου σε «θάβει», δεν είναι νεκροθάφτης. Τιποτένιος είναι.»  (Ζώνη Αρκαδίας,  26  Σεπτεμβρίου 2016).

«Αν ανεχόμαστε τον κάθε ανόητο, τού δίνουμε την ευκαιρία και δυνατότητες να  λέει και να κάνει ανεξέλεγκτος ό,τι του κατέβει.» (Ζώνη Αρκαδίας,  25/9/2016).

«Το άκρον άωτον του θράσους: να κάνει τον κριτικό ποίησης κάποιος που δεν έχει πάρει ούτε ένα ποιητικό βραβείο, δεν έχει εκδώσει κάποιο βιβλίο, γράφει ανορθόγραφα και πουλάει «εξυπνάδες».  (Ζώνη,   24/9/2016).

ομορφια της ζωής«Στις ωραίες στιγμές επικεντρώσου, στις ομορφιές της φύσης και των σχέσεων, στην ποίηση της ζωής. Τη ΓΑΛΗΝΗ να αναζητάς και να βρίσκεις χρόνο για σένα, να ηρεμείς, να κάνεις την κριτική σου, να απολαμβάνεις κάθε στιγμή της ζωής σου και να νιώθεις τυχερός για όσα έχεις…». (Ζώνη Αρκαδίας,  23/9/2016).

«Όταν τραβάς στα άκρα μια κατάσταση, να ξέρεις ότι σίγουρα θα βγεις κι εσύ χαμένος τελικά.» (Ζώνη Αρκαδίας, 22/9/2016).

«Μια μικρή δόση εγωισμού κάνει καλό. Αλλά να μη βλέπει κάποιος παραπέρα από τον εαυτό του, είναι τραγικό.» (Ζώνη Αρκαδίας,  21/9/2016).

«Όταν ένας ηλικιωμένος, με τη σοφία των χρόνων του, πει έναν καλό λόγο για  σας,  φιλήστε του το χέρι με σεβασμό. Αυτό είναι το πιο σπουδαίο βραβείο, όλα τα άλλα είναι απλά τυπωμένα χαρτιά, διπλωμένα με ωραίες κορδελίτσες.» (Ζώνη Αρκαδίας,  20  Σεπτεμβρίου 2016).

«Αχ, σοφέ λαέ μου: το «όπου ακούς πολλά κεράσια να κρατάς μικρό καλάθι», έγινε στις μέρες μας: «Μην παίρνεις μαζί σου καλάθι, γιατί δεν θα βρεις κεράσια να μαζέψεις»…  (Ζώνη Αρκαδίας,   19/9/2016).

«Κάποιοι ξαφνικά ανακάλυψαν το χωριό τους, αρχίζοντας να δείχνουν ένα εφήμερο ενδιαφέρον για τον τόπο και τους ανθρώπους του. Είναι εκείνοι που πριν καιρό κατηγορούσαν τους ντόπιους ως «αμόρφωτους χωριάτες»,  ως «βρωμιάρηδες» κι άλλα ωραία «γαλλικά». Ας προσέξουν πολύ, γιατί οι άνθρωποι των χωριών ξέρουν πολύ καλά να ξεχωρίζουν την ήρα από το σιτάρι. Κι αυτούς τους ψευτοσωτήρες, θα τους αντιμετωπίσουν όπως τους αξίζει: με πλήρη περιφρόνηση.» (Ζώνη Αρκαδίας,  18  Σεπτεμβρίου 2016).

«Ο λαός μας λέει: «Ο τρελός είδε τον μεθυσμένο και φοβήθηκε». Σήμερα ισχύει το «είδε τον φιλόδοξο και το έβαλε στα πόδια». Τραγική κατάντια για κάποιους είναι η ζωηρή τους επιθυμία για ανάδειξη, χωρίς να υπάρχει και το ανάλογο ποιοτικό  και ηθικό υπόβαθρο.»  (Ζώνη Αρκαδίας,  17  Σεπτεμβρίου 2016).

«Κάποιοι άνθρωποι στην επαρχία δίνουν έναν ωραίο αγώνα, όχι απλά για να επιβιώσουν οι ίδιοι και οι οικογένειές τους, αλλά για να ζωντανέψουν ξανά τα χωριά μας που ρημάζουν. Αν είχαν υποστήριξη από τους Δήμους, το Κράτος της Αθήνας,  τους διάφορους πολιτικούς και πολιτικάντηδες, τότε θα μπορούσαν να γίνουν μικρά θαύματα. Κάποιους όμως τους βολεύουν τα έρημα χωριά μας και η εγκατάλειψη της γης. Η μη-καλλιέργεια (χωραφιών και ανθρώπων) είναι ίσως συνειδητή επιδίωξή τους…»(Ζώνη Αρκαδίας,  16  Σεπτεμβρίου 2016).

«Όταν σέβεσαι τον εαυτό σου, σέβεσαι και τους συνανθρώπους σου.» (Ζώνη Αρκαδίας,  15  Σεπτεμβρίου 2016).

«Συνοδοιπόροι ποιητές, προσοχή στο τι δουλειά σας στέλνετε για δημοσίευση ή αναρτάτε στα ιστολόγιά σας. Δεν είναι ό,τι γράφετε πάντα κατάλληλο να βλέπει το φως της δημοσιότητας.»  (Ζώνη Αρκαδίας,  14  Σεπτεμβρίου 2016).

«Τα «ΣΥΝΤΟΜΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ», είναι η ενότητα με την μεγαλύτερη επισκεψιμότητα συνολικά (ακολουθεί «Το ποίημα της εβδομάδας»). Τα αγαπήσατε, γιατί με λίγα λόγια λένε μεγάλες αλήθειες και καταγράφουν τα κακώς κείμενα στη ζωή μας και στο χώρο της Λογοτεχνίας. Δεν θα σώσουμε βέβαια κανέναν με τις επισημάνσεις μας ούτε θα λύσουμε – μέσα σε μια νύχτα – κάποιο σπουδαίο ζήτημα. Αλλά οφείλουμε να  τα λέμε, μήπως κάποτε γίνει κάτι και αλλάξουν προς το καλύτερο τα πράγματα. Ποτέ δεν ξέρεις…» (Ζώνη Αρκαδίας, 13/9/2016).

«Κάποιοι άνθρωποι ζουν πολύ δύσκολες καταστάσεις. ΥΠΟΦΕΡΟΥΝ. Τους λυπάται η ψυχή σου. Δεν μπορείς να μένεις αδιάφορος στο «δράμα» τους, είσαι άνθρωπος, συμπάσχεις. Μου έλεγε πρόσφατα γνωστός μου, που ανήκει κι αυτός στο Δ.Σ. ενός τοπικού Συλλόγου, ότι στα μέλη του Συμβουλίου τους – είναι πολλά στο δικό τους Δ.Σ. – έχει πέσει πολύ… πόνος. Όταν ο Πρόεδρός τους, κάλεσε τα μέλη να συμμετάσχουν σε εθελοντική εργασία για κάποιο έργο που ήθελε το Σωματείο τους να κάνουν, οι περισσότεροι… αρρώστησαν. Άλλος είχε τα πόδια του, άλλος τη μέση του, τα χέρια του, πονοκέφαλο, ό,τι μπορούσες να φανταστείς έλεγαν για να μην πάνε να βοηθήσουν. Μέχρι και ο «ωραίος» του Συμβουλίου τους, με το μαλλί βαμμένο κομοδινί, θυμήθηκε ότι είναι μιας κάποιας ηλικίας και που να τρέχει τώρα να καθαρίζει και να σκουπίζει… Γι’ αυτό σας λέω: το δράμα που ζει ο λαός μας, δεν έχει τέλος… » (Ζώνη Αρκαδίας,  12/9/2016).

«Με απλά, ίσως ασήμαντα, υλικά, μπορείς να φτιάξεις κάποια όμορφα ή και χρήσιμα πράγματα. Μερικά κομμάτια ξύλο, πέτρες, ένα κομμάτι γυαλί, κλαδάκια, 2 – 3 πούπουλα, βότσαλα, σκοινί, φύλλα ή αποξηραμένα άνθη, λίγο χορτάρι… αν πιάνουν τα χέρια σου και βάλεις την φαντασία σου να δουλέψει, ίσως κατορθώσεις να φτιάξεις έναν μοναδικό πίνακα. Έτσι συμβαίνει και με τη ζωή. Θέλει δουλειά, ταλέντο, μεράκι, αγάπη  και στον καμβά της μπορεί να φτιαχτεί ένα αριστούργημα.» (Ζώνη Αρκαδίας,  11 Σεπτεμβρίου 2016).υλικα δημιουργιας

«Μέσα μου, δεν σας το κρύβω, έχω δημιουργήσει ένα «καταφύγιο», μια όαση χαράς, ηρεμίας, δροσιάς, ξεκούρασης και ελπίδας. Εκεί πηγαίνω κάθε φορά που τα πράγματα γύρω μου γίνονται δυσάρεστα και δυσβάσταχτα. «Κάθομαι» εκεί  για να ξεκουράσω το σώμα μου και  την ψυχή μου. Μερικές φορές βρίσκω και λύσεις για προβλήματα που με απασχολούν. Είναι ένας «χώρος»απροσπέλαστος από τους άλλουςδικός μου, ο εσωτερικός μου Παράδεισος…» (Ζώνη,  10/9/2016).

«Εντάξει, να μην κρατάμε κακία, να είμαστε ανώτεροι άνθρωποι. Αλλά, όταν κάποιος εκτοξεύει εναντίον μας μία μπετονιέρα «λάσπη», με όλο τον σεβασμό, κάπως θα πρέπει  να προστατευτούμε. Αν αφήσουμε ασύδοτο κάθε μπετατζή να κάνει ό,τι θέλει, θα βρεθούμε «τσιμεντομένοι» πριν να το καταλάβουμε…» (Ζώνη Αρκαδίας,   9  Σεπτεμβρίου 2016).

«Πόσο ν’ αντέξεις να εισπνέεις την μπόχα; Κάποια στιγμή σου έρχεται αναγούλα και εμετός. Οι σιχαμένες  καταστάσεις δεν αντέχονται με τίποτα, ιδιαίτερα αν είσαι μαθημένος στον καθαρό αέρα…» (Ζώνη, 8/9/2016).

«Κάποτε τα χωριά μας τα κρατάγανε ζωντανά – εκτός από τον κόσμο – ο Πρόεδρος με τον δάσκαλο και τον παπά. Σήμερα είναι σχεδόν όλοι απόντες. Ακόμη και αν το σώμα τους βρίσκεται στον τόπο, οι ίδιοι… λείπουν. «Απουσιάζουν» από κάθε καλή ή κακή στιγμή του χωριού και των ανθρώπων του,  δεν ενδιαφέρονται να είναι χρήσιμοι, δεν είναι ειλικρινείς και έντιμοι. Απαξιώνουν έτσι εαυτούς…»  (Ζώνη Αρκαδίας,  7  Σεπτεμβρίου 2016).

«Φοράνε κάποιοι παντελόνια μόνο για να κρύψουν τη γύμνια τους. Ανδρισμός μηδέν!» (Ζώνη Αρκαδίας,  6/9/2016).

«Ό,τι και να πούμε, είναι γεγονός ότι ο ακαλλιέργητος άνθρωπος φαίνεται από χιλιόμετρα μακριά…».  (Ζώνη Αρκαδίας,  5  Σεπτεμβρίου 2016).

«Τα κακόβουλα κουτσομπολιά, που μεταφέρουν κάποιοι, διανθίζοντάς τα με δικά τους σχόλια και «σάλτσες»,  δημιουργούν μια δύσοσμη ατμόσφαιρα, που δεν αφήνει κανέναν απρόσβλητο. Περισσότερο ρυπαίνει και βρωμίζει αυτόν που  τα λέει αλλά κι αυτόν που αναπαράγει τη λάσπη και τις ανοησίες. Ειλικρινά, δεν αξίζει τον κόπο ν’ ασχοληθείς απαντώντας σε ανθρώπους κακούς και μίζερους. » (Ζώνη Αρκαδίας,  4  Σεπτεμβρίου 2016).

«Η Ελλάδα μας δεν πρόκειται να πάει μπροστά, αν έχει πολίτες ανεύθυνους, τεμπέληδες, ψεύτες και χωρίς μόρφωση. Και βεβαίως, αν δεν είμαστε όλοι μας αγαπημένοι. Όνειρα μετα-θερινής νυκτός…».  (Ζώνη Αρκαδίας,  3/9/2016).

«Κάθε χαρά καλόδεχτη και κάθε πίκρα πέρα, / ένας αγώνας η ζωή καθώς κυλά η μέρα» έγραφε ένας ποιητής μας. Μια καθημερινή προσπάθεια για επιβίωση με αξιοπρέπεια, ήθος, ιδανικά και αξίες. Για όλα αυτά, που μπορεί σε κάποιους να φαίνονται μικρά κι ασήμαντα, κάνουν όμως τη ζωή μας να έχει αξία και μας δίνουν δύναμη για τη συνέχεια…» (Ζώνη Αρκαδίας,  2/9/2016).

«Τριγυρνάς στην ελληνική ύπαιθρο, στα περιβόλια των χωριών μας, και τρυγάς τους εύγευστους καρπούς των δέντρων: σύκα, μήλα, σταφύλια, φρέσκα καρύδια και μύγδαλα. Ανακαλύπτεις άλλου είδους νοστιμιές και κυρίως έρχεσαι σε επαφή με τη φύση, που κομμάτι της, στοιχείο της πολύτιμο είσαι κι εσύ. Από τότε που οι άνθρωποι απομακρύνθηκαν από την φύση, έχασαν την υγεία τους, την ηρεμία τους και την πίστη τους στη ζωή. Καιρός να τα βρουν όλα αυτά ξανά, επιστρέφοντας εκεί που ανήκουν…» (Ζώνη Αρκαδίας,   1/9/ 2016).ΦΥΣΗ


  «Το λιγότερο ανόητος είναι όποιος νομίζει ότι, όταν κάνει τον μάγκα, όλοι οι άλλοι θα πάθουν ταραχή από τον… φόβο τους. » (Ζώνη,   31/8/2016).

«Μια φορά απατεώνας, πάντα απατεώνας.» (Ζώνη Αρκαδίας,  30/8/2016).

«Όταν κάποιος σας φερθεί με αγένεια, μην του ανταποδώσετε τα ίδια. Η μόνη απάντησή σας, που θα τον κάνει «σκόνη«, ας είναι η ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ. Κάποτε θα καταλάβει το λάθος του, αλλά τότε θα είναι αργά.»  (Ζώνη,   29/8/2016).

«Συνάδελφοι ποιητές, ας αναδείξουμε – με τους στίχους μας – την ομορφιά όπου την ανακαλύπτουμε κι ας κάνουμε τον κόσμο γύρω μας να δει πόσο ωραία μέρη υπάρχουν, όπου βασιλεύει το φως, το ωραίο, η ηρεμία και η αληθινή ζωή.» (Ζώνη Αρκαδίας,  28  Αυγούστου 2016).

«Απίστευτο θράσος: να κάνουν κάποιοι τις απατεωνιές τους, να τους ξεσκεπάζεις και αντί να σιωπούν, βγαίνουν κι από πάνω…» (Ζώνη,  27 Αυγούστου  2016).

«Υπάρχουν άνθρωποι γύρω μου με μία σχετικά καλή σωματική υγεία, με μία καλή σύνταξη ακόμη και για τα σημερινά δεδομένα αλλά… δεν πάνε καλά από μυαλό. Δογματικοί, κολλημένοι αρρωστημένα σε κάποια θέματα, δεν μπορούν να απολαύσουν τις μικροχαρές της ζωής και να αφεθούν στην ομορφιά της φύσης και στην ανθρώπινη επικοινωνία. Η ζωή τους θα κυλήσει μέσα σε μία φτωχή ευμάρεια, γιατί ο πλούτος είναι αλλού κι όχι εκεί που αυτοί νομίζουν.» (Ζώνη Αρκαδίας,  26  Αυγούστου 2016).

«Μια φορά «να στην φέρει» κάποιος, μετά φυλάγεσαι από αυτόν και τους ομοίους του.» (Ζώνη Αρκαδίας, 25  Αυγούστου 2016).

«Τι πονηροί που είναι  κάποιοι άνθρωποι! Απίστευτα κουτοπόνηροι…» (Ζώνη Αρκαδίας,   24  Αυγούστου 2016).

ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΙ ΤΩΝ ΑΝΑΜΝΗΣΕΩΝ ΜΑΡΚΟΛΟΒΟΥ«Ένα παράθυρο, που ανοίγει στη μνήμη και στη νοσταλγία, ζωγράφισε η ποιήτρια και εικαστικός κ. Μαρία Κολοβού-Ρουμελιώτη και το συνόδευσε με στίχους γραμμένους με της καρδιάς της τους παλμούς και με συγκίνηση. «Το παραθύρι των αναμνήσεων»:  «Για δες αυτό το σκεβρωμένο παραθύρι!.. /Μοιάζει ως τρύπιο σουρωτήρι∙ / μαζί του αγνάντευα τα όνειρα της νιότης / πλάι σ’ ανθούς αγάπης πρώτης. // Για δες! Μάτια τυφλά που καρτερούν το φως τους / κι αγροικούν τον ξάστερο κι αλαργινό παλμό τους∙ /προσμένουν να’ δουν τη λάμψη της αυγής τους / μες απ’ τον τρόμο της κραυγής τους. // Φύλλα ξερά στη χειμωνιά, βγήκαν αγνάντιο / να μεταλάβουνε ξανά κρασάκι άγιο∙ / στα σπλάχνα μου να γίνουν διάπυρο καμίνι / που θα σβηστεί με της ανάμνησης τη δύνη. //Άνοιξε παραθύρι μου τη νοσταλγία του ιππότη, / να ’δω που κρύβεται η πανοπλία μου η πρώτη! / Να ‘ρθω στο πλάι σου, ξανά οι δυο μας να τα πούμε∙ / το γέλιο που ‘σβησε  να βρούμε. //  Άνοιξε παραθύρι μου! Το άσπρο μου πουκαμισάκι λιώνει… /  στο σκουριασμένο σου καρφί τ’ ανάστημα του απλώνει! / Άνοιξε παραθύρι μου! Νύμφη νεκρή της φύσης έχω γίνει / που η σκόνη μου αιωρίζεται κι εσένανε τυλίγει !!!» Πόσα όνειρα πέρασαν από παρόμοια παραθύρια και χάθηκαν, πόσες ζωές είδαν από αυτά το φως του ήλιου και γνώρισαν πίκρες και καημούς. Τώρα, σε πολλά χωριά της πατρίδας μας, αντικρίζουμε σκεβρωμένα παράθυρα και σπίτια άδεια από ανθρώπους. Μόνο οι αναμνήσεις έχουν μείνει για να μας θυμίζουν με κάποια θλίψη, του παρελθόντος τα μεγαλεία…» (Ζώνη Αρκαδίας,  23/8/2016).

«Δεν μπορείς – κάποιες φορές – να μην πληγωθείς μέσα σου, όταν κάποιοι παρεξηγούν τις καλές σου προθέσεις και σε θεωρούν «αποκλίνοντα» ή και γραφικό. Αλλά ο χρόνος θα σε δικαιώσει, γι’ αυτό μην το βάζεις κάτω. Θα έρθει ο καιρός, που η δικαιοσύνη θα αποδοθεί και η αλήθεια θα λάμψει…»  (Ζώνη Αρκαδίας,  22  Αυγούστου 2016).

«Όταν κάποιου η ψυχή είναι»βρώμικη», κάποια στιγμή όλη αυτή η μπόχα θα αρχίσει να βγαίνει προς τα έξω και ο κόσμος θα αηδιάσει από την δυσοσμία της.» (Ζώνη Αρκαδίας,  21  Αυγούστου 2016).

«Μια μέρα, ας κάνουμε ένα δώρο στον εαυτό μας: έναν περίπατο σε ένα κοντινό μας δάσος. Να χαρούμε τη φύση, να ηρεμήσει η ψυχή μας, να καθαρίσει η ματιά μας από τις ασχήμιες. Κι αν έχει κάποιο ρυάκι ή ποταμάκι εκεί, ας δροσιστούμε στα νερά του κι ας ξεχαστούμε – έστω για λίγο – από τα βάσανα και τους καημούς της ζωής…» (Ζώνη Αρκαδίας,  20/8/2016).  A delightful place in Riverstone by Joli ayn Wood                                     A delightful place in Riverstone by Joli Ayn Wood.

«Κάποιοι νομίζουν ότι έχουν την πονηριά της αλεπούς. Εκείνη πάντα θα είναι η αλεπού, αυτοί; Αποτυχημένοι… κλώνοι της.» (Ζώνη, 19  Αυγούστου 2016).

«Η ΒΙΑ, από όπου κι αν προέρχεται, προς όποιους κι αν απευθύνεται, πρέπει να είναι καταδικαστέα αλλιώς καταντά ύποπτη.» (Ζώνη,  18  Αυγούστου 2016).

«Είναι εγκληματικό, να είσαι σε μία επιτελική θέση, που μπορείς να βοηθήσεις να καλυτερεύσει η ζωή στην πατρίδα σου, στην πόλη ή στο χωριό σου, στη γειτονιά σου, και να μην το κάνεις.» (Ζώνη Αρκαδίας,  17  Αυγούστου 2016).

«Δυστυχώς, οι φελλοί επιπλέουν…» (Ζώνη Αρκαδίας,  16/8/2016).

«Να μην πιστεύουμε έτσι εύκολα και απλά ό,τι ακούμε σε παρέες ή μας λέει κάποιος γνωστός μας, γιατί μπορεί να μας μεταφέρονται λόγια εσκεμμένα για να δημιουργηθούν καταστάσεις. Μόνο ό,τι βλέπουμε με τα ίδια μας τα μάτια κι ακούμε με τ’ αυτιά μας, αυτά να πιστεύουμε. Και πάλι, οι αντιδράσεις μας ας είναι πολύ προσεκτικές…» (Ζώνη Αρκαδίας,  15  Αυγούστου 2016).

«Ένας αξιοπρόσεχτος στίχος από μια ελπιδοφόρα ποιητική φωνή της πατρίδας μας. Έγραψε η Μαρία Κολοβού – Ρουμελιώτη, στο ποίημά της «Κουβέντα με τη σιωπή», έναν πολύ δυνατό στίχο: «Αχ, να ‘ξερες πόσους πόνους σου παίρνει και σου φέρνει η σιωπή…». (Ζώνη Αρκαδίας,  14  Αυγούστου 2016).

«Μια παροιμία, νομίζω αραβική, λέει: «ΜΕ ΜΙΑ ΓΛΥΚΙΑ  ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΥΓΕΝΕΙΑ  ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΣΥΡΕΤΕ ΕΝΑΝ ΕΛΕΦΑΝΤΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΤΡΙΧΑ». Και μ’ ένα ωραίο χαμόγελο επίσης…»  (Ζώνη Αρκαδίας,  13  Αυγούστου  2016).

«Παρατηρούμε γύρω μας ανθρώπους περήφανους, μας προκαλούν κάποιες φορές την περιέργεια με τον τρόπο τους, γι’ αυτό είναι καλό όταν δεν αφήνουμε την περηφάνια να μας κυβερνά. Βλέπουμε και πολύ θυμό, που μας κάνει κατά βάση δυστυχισμένους, γιατί είναι προάγγελος κακών.  Υπάρχουν πάθη, που μας δυναστεύουν τη ζωή, γιατί μας καθηλώνουν σε πράγματα χαμηλά, ευτελή. Αλλά θεωρώ την ΑΠΛΗΣΤΙΑ ένα από τα μεγαλύτερα ελαττώματα. Μπορεί να κάνει τον άνθρωπο ασύδοτο και σίγουρα ο άπληστος δεν νιώθει ποτέ του πραγματικά ευτυχισμένος.  » (Ζώνη Αρκαδίας,  12  Αυγούστου  2016).

«Μια ψηφίδα από την Κινεζική σοφία διάβασα κάπου και μοιράζομαι μαζί σας: «Κράτησε ένα πράσινο δέντρο στην καρδιά σου και ίσως έρθει ένα πουλί να τραγουδήσει».   (Ζώνη Αρκαδίας,  11  Αυγούστου 2016). – «Keep a green tree in your heart and perhaps the singing bird will come.» (Chinese proverb).πουλι σε κλαδί

«Πόσα συμφέροντα και επιδιώξεις υπαγορεύουν ανθρώπινες συμπεριφορές! Εκπλήσσομαι με το εύρος τους…» (Ζώνη Αρκαδίας,  10  Αυγούστου 2016).

«Η αποθέωση της γελοιότητας είναι να σου λέει κάποιος μικρούλης κι ανόητος, με φωνή δυνατή και χειρονομώντας: «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε;». (Ζώνη Αρκαδίας,  9  Αυγούστου 2016).

«Νομίζω ότι η μεγαλύτερη επιτυχία ενός ανθρώπου κι αυτό που μπορεί να τον κάνει πραγματικά ευτυχισμένο είναι να έχει ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΓΑΛΗΝΗ.»  (Ζώνη Αρκαδίας,  8  Αυγούστου 2016).

«Από τις ήττες σου όταν μπορείς να πάρεις μαθήματα, έχεις κάνει ένα μεγάλο βήμα μπροστά. Μια νίκη σου δίνει ικανοποίηση, αποδεικνύει την ικανότητά σου, αλλά νομίζω ότι η ήττα (και το πως θα την διαχειριστείς) είναι αυτή που δείχνει την αξία σου.» (Ζώνη Αρκαδίας,  7  Αυγούστου 2016).

«Όταν μου έρχεται η έμπνευση να γράψω κάποιους στίχους, νιώθω μέσα μου πολύ όμορφα, ιδιαίτερα αν το ποιητικό αποτέλεσμα είναι καλό. Να, που «ένα ποιηματάκι» μπορεί να μας κάνει και ευτυχισμένους.» (Ζώνη,  6/8/2016).

«Η ανοχή των ανθρώπων έχει και όρια. Όταν κάποιοι – λόγω εγωισμού ή  ανοησίας τους – τα ξεπερνούν, να περιμένουν τα επακόλουθα, που μπορεί και να μην τους αρέσουν.» (Ζώνη Αρκαδίας, 5  Αυγούστου 2016).

«Αν μου ζητούσαν να πως ποιος είναι ο καλύτερος συγγραφέας ή ποιητής του κόσμου μας, θα έλεγα χωρίς δυσκολία:  Η ΖΩΗ.» (Ζώνη, 4/8/2016).

«Μεγάλη προσοχή στα καλοκαιρινά ξεμπροστιάσματα». (Ζώνη, 3/8/ 2016).

«Των ανθρώπων τα έργα έχουν αξία, τα λόγια τα παίρνει ο άνεμος και χάνονται. Όπου ακούτε πολλές υποσχέσεις μην τις πιστεύετε. Μόνο αν γίνονται πράξεις, τότε να αποδίδονται οι τιμές εκεί που πρέπει.»  (Ζώνη Αρκαδίας, 2/8/2016).

«Η ζέστη του καλοκαιριού, μας κάνει συχνά ράθυμους και αντιπαραγωγικούς, γιατί προτιμούμε να αναζητούμε τη δροσιά και την ανάπαυση από το να κάνουμε πράγματα, ακόμη κι αυτά που είναι αναγκαία στην καθημερινότητά μας. Πόσο θα θέλαμε να βρισκόμασταν σε ένα σκιερό μέρος, με τρεχούμενα νερά και να χαιρόμαστε την ομορφιά της φύσης, την ηρεμία της, από το να είμαστε σε ένα σπίτι ή σ’ ένα γραφείο κλεισμένοι, να ιδρώνουμε και να τρελαινόμαστε με τα ίδια και τα ίδια. Τυχερός, όποιος μπορεί να έχει στον κήπο του μια κατασκευή με νερό που τρέχει ή ένα μικρό συντριβάνι. Οι περισσότεροι δεν διαθέτουμε κάτι τέτοιο, γι’ αυτό έστω νοερά ας μεταφερθούμε σ’ έναν τόπο αναζωογόνησης και γαλήνης κι ας αφήσουμε την εικόνα και τους ήχους του νερού που κυλάει να μας χαλαρώσει και να μας δροσίσει…» (Ζώνη, 1  Αυγούστου  2016).ΤΡΕΧΟΥΜΕΝΟ ΝΕΡΟ


«Οι αδίστακτοι άνθρωποι, που δεν τους σταματά τίποτα προκειμένου να πετύχουν στη ζωή τους αυτά που θέλουν, καταστρέφοντας συνανθρώπους τους, μία απάντηση καταλαβαίνουν: «ΩΣ ΕΔΩ σας παίρνει».  Μην τους επιτρέψετε να σας στερήσουν τις μικροχαρές της ζωής.»  (Ζώνη Αρκαδίας,  31  Ιουλίου 2016).

«Τα μεγαλύτερα λάθη της ζωής σου μπορείς να τα κάνεις, όταν είσαι θυμωμένος και παίρνεις αποφάσεις «εν θερμώ».   (Ζώνη Αρκαδίας, 30  Ιουλίου 2016).

«Την ανημπόρια ενός ανθρώπου την δικαιολογείς και την σέβεσαι. Την ανοησία του όμως, γιατί να την ανέχεσαι; Έχει και η ανεκτικότητα τα όριά της και καλό είναι οι άλλοι να τα γνωρίζουν. Όταν οι άνθρωποι παραγνωρίζονται, μετά «αρχίζουν τα όργανα».  (Ζώνη Αρκαδίας, 29  Ιουλίου 2016).

«Δεν είναι δυνατόν να θεωρείς εαυτόν ποιητή αξιώσεων και να γράφεις τον πληθυντικό με  ήτα (η)  ή να κάνεις ορθογραφικά και συντακτικά λάθη που ούτε μαθητής των πρώτων τάξεων του Δημοτικού σχολείου δεν κάνει. Τι παράδειγμα δίνουμε στον κόσμο με τέτοιες δημοσιεύσεις;» (Ζώνη Αρκαδίας,  28/7/2016).

«Το καλοκαίρι απομυθοποιεί πολλούς ανθρώπους. Το χειμώνα – κρυμμένοι πίσω από τα βαριά ρούχα της εποχής – παρουσιάζουν μια άλλη, ωραιοποιημένη εικόνα. Το θέρος, θα λέγαμε ότι θερίζει τις όποιες αυταπάτες τους, φέρνοντας στην επιφάνεια, συχνά με άκομψο τρόπο, θλιβερές απεικονίσεις ατελειών και ατελείωτων «ασχημιών»…  (Ζώνη Αρκαδίας, 27/7/2016). 

«Όταν προσπαθήσεις να κρατήσεις δυο καρπούζια στην ίδια μασχάλη, το αποτέλεσμα θα είναι να μην έχει μείνει μετά κανένα καρπούζι στα χέρια σου. Ας το έχουν αυτό κατά νου, όσοι θέλουν να κάνουν ταυτοχρόνως πολλά πράγματα. Δεν είναι ούτε τόσο απλό ούτε εύκολο αυτό το σκόρπισμα. Σε τελική ανάλυση δεν είναι ούτε αποδοτικό.» (Ζώνη Αρκαδίας,  26  Ιουλίου 2016).

«Θα ήθελα όλοι οι συμπατριώτες μου να καθίσουν και να σκεφτούν έστω και για λίγο αυτό που είχε πει για μας ο Βρετανός Πρωθυπουργός Ουίστον Τσώρτσιλ: «Αν οι Έλληνες αποκτήσουν ΜΟΡΦΩΣΗ και ΕΝΟΤΗΤΑ, αλίμονό μας.» (Ζώνη Αρκαδίας,  25  Ιουλίου 2016).

«Στα νεανικά μας χρόνια, αν είχαμε το μυαλό, τη γνώση και τις εμπειρίες που αποκτήσαμε – συν τω χρόνω – θα είχαμε αποφύγει πολλά λάθη και ατοπήματα. Αλλά αυτή είναι και η ομορφιά της ζωής: παθαίνεις και μαθαίνεις, γιατί αλλιώς, όσα κι αν σου πουν οι άλλοι, τα θεωρείς ορμήνιες και ότι πάνε να ανακατευτούν στη ζωή σου χωρίς να τους το επιτρέπεις…» (Ζώνη,  24  Ιουλίου 2016).

«Πριν λίγο καιρό, το αγαπημένο μου σκυλί η «Μπλάκυ» είχε έναν τραυματισμό στις πατούσες των  ποδιών της και κούτσαινε για λίγες μέρες. Πέρα από την φροντίδα που τις προσφέραμε εμείς, η ίδια έκανε για τον εαυτό της το καλύτερο, αυτό που η φύση της δίδαξε για να επιβιώσει: έγλυφε τα τραύματά της και το σάλιο της ήταν το καλύτερο φάρμακο για την επούλωση των πληγών της. Μετά καθόταν ήρεμη και αναπαυόταν για ώρες…  Αν οι άνθρωποι μπορούσαμε να κάνουμε ότι και τα ζώα, ίσως, λέω ίσως, να είχαμε λιγότερες «πληγές» και απώλειες…» (Ζώνη Αρκαδίας,  23/7/2016).

«Σε μικρά ποιήματα μπορεί να κρύβονται σπουδαία μηνύματα. Σε λίγους στίχους, όπως στο «Αγάπη σκόρπα» της κ. Δέσποινας Χ. Παπαδάτου-Καραβούλια, ίσως να έχουν «φυλακιστεί» η σοφία και η ποιότητα μιας χρήσιμης για τη ζωή μας συμβουλής: «Σαν τη δροσιά και σαν καπνός, / είναι η ζωή θυμήσου. / Γι’ αυτό, αγάπη σκόρπα γύρω σου / κι απ’ το θυμό, κρατήσου!» (Ζώνη,   22/7/2016).

«Όταν συναντάμε στη ζωή μας ανθρώπους που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να ανταποκριθούν σε ένα κάλεσμά μας για δράση και συμμετοχή σ’ έναν κοινό καλό σκοπό, ας μην επιμένουμε. Μεγαλύτερη ζημιά θα κάνουν παίρνοντας μέρος σε κάτι που δεν αγαπούν, παρά αν δεν συμμετείχαν καθόλου.» (Ζώνη Αρκαδίας,  21  Ιουλίου 2016).

«Να συμβαίνουν τόσα πράγματα στον τόπο μας – όχι ευχάριστα,  που μας δοκιμάζουν όλους – και κάποιοι να ασχολούνται με ασήμαντες καταστάσεις, να πιάνονται από λεπτομέρειες για να δημιουργούν θέματα και να θέλουν να βρίσκονται στην επικαιρότητα όχι γιατί έκαναν κάτι καλό αλλά γιατί είπαν τις κακίες τους, τότε τι να κάνεις; Δυστυχώς μέχρι σήμερα, δεν έχει βρεθεί θεραπεία για την ανοησία…» (Ζώνη Αρκαδίας, 20  Ιουλίου 2016).

«Οι ομορφιές της Ελλάδας είναι τόσες πολλές και μοναδικές στον κόσμο, που πάντα θα δίνουν στους ποιητές μας έμπνευση να τις τραγουδήσουν και να υμνήσουν το ελληνικό φως, τα χρώματα, τον ήλιο, τις θάλασσές της, τα νησιά της, τα μικρά γραφικά χωριουδάκια της και τα τρεχούμενα νερά των πηγών της, στα οποία οι διαβάτες σβήνουν την δίψα τους και δροσίζουν το μέτωπό τους.  Της ΕΛΛΑΔΑΣ ο πλούτος, είναι η φύση της, η ιστορία της και οι άνθρωποί της. Σε αυτά να επενδύσουμε και να τα σεβαστούμε…» (Ζώνη,  19  Ιουλίου 2016). – Ο υπέροχος πίνακας του Παντελή Ζωγράφου είναι ένας ύμνος στης πατρίδας μας τα μοναδικά, πανέμορφα νησιά κι ένα κάλεσμα να γνωρίσουμε την δική μας Ελλάδα.ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ

«Που να βάλουμε μυαλό; Κάνουμε ό,τι  μπορούμε να περάσει το δικό μας κι ας έχουμε άδικο, ας είναι αυτό επιζήμιο για τους πολλούς. Τα πείσματα και οι εγωισμοί είναι κακοί σύμβουλοι ζωής…» (Ζώνη Αρκαδίας,  18  Ιουλίου 2016).

«Τον ΑΓΝΩΜΟΝΑ άνθρωπο και να τον πλύνεις με σαπούνι, που λέει ο λόγος, τζάμπα ο κόπος σου.» (Ζώνη Αρκαδίας,  17  Ιουλίου 2016).

«Δεν μπορώ να μην θαυμάζω και να υποκλίνομαι στο μεγαλείο της ύπαρξης κάποιων μεγάλης ηλικίας συνανθρώπων μου, που έχουν κατακτήσει τη γαλήνη στην ψυχή τους και διακρίνεις στα πρόσωπά τους μια ξεχωριστή ομορφιά, στο βλέμμα τους ένα φως ακτινοβόλο, στα λόγια τους τη σοφία, στη συμπεριφορά τους την ευτυχία της απλότητας. Ναι, για μένα, αυτές είναι προσωπικότητες σπουδαίες, ζηλευτές.» (Ζώνη Αρκαδίας,  16  Ιουλίου 2016).

«Οι άνθρωποι με εκπλήσσουν κάθε μέρα και πιο πολύ. Κάποιοι, δυστυχώς, δυσάρεστα. Όταν ειρωνεύονται ανθρώπους με κάποιες γνώσεις, εμπειρίες και διακρίσεις, για να δείξουν ότι αυτοί είναι καλύτεροι και παντογνώστες, ε, εντάξει, είναι οι άριστοι των αρίστων, τι έγινε; Έλυσαν αποτελεσματικά κάποιο από τα προβλήματα μόνο με τα λόγια; Χωρίς έργα, προσωπική δουλειά και ωραία συμπεριφορά, δεν επιτυγχάνεις τίποτα θετικό. Κι όταν ρωτάς τους άλλους τι γνώμη έχουν για τον…ξιπασμένο λογά, σου απαντούν σχεδόν όλοι το ίδιο: «Λόγια, λόγια, λόγια»….» (Ζώνη, 15  Ιουλίου 2016). 

«Λαμβάνω στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο κάποια μηνύματα από νέους σε ηλικία (25 -30 ετών) ανθρώπους, απόφοιτους Λυκείου, με τόσες ανορθογραφίες και γραμματικά λάθη, που δεν ξέρω τι να πω. Πώς πήραν απολυτήριο τα παιδιά αυτά; Γιατί δεν κάνουν κάτι να διορθώσουν τις ελλείψεις τους, να ανοίξουν ένα λεξικό, να διαβάσουν βιβλία, να ρωτήσουν κάποιους που γνωρίζουν από ορθογραφία και συντακτικό; Από την άλλη μεριά, υποκλίνομαι σε ξένους φίλους, π.χ. σε μέλη του «Greek Club KYKLOS» της Καλκούτας – Ινδία, οι οποίοι μαθαίνουν ελληνικά, μιλάνε και γράφουν καλά τη γλώσσα μας και μας εκπλήσσουν με την προσπάθεια που κάνουν και την αγάπη που δείχνουν στην Ελλάδα και στον πολιτισμό της.» (Ζώνη Αρκαδίας,  14  Ιουλίου 2016).

«Η ευτυχία των απλών πραγμάτων: να απολαμβάνεις με μία φίλη ή ένα φίλο σου τον καφέ σου και να τον συνοδεύεις με ένα κομμάτι από σπιτικό γλυκό, όπως η – χάρμα οφθαλμών – πάστα φλώρα, που έφτιαξε με τα χεράκια της η πάντα άξια, άριστη μαγείρισσα,  ποιήτρια και φίλη Μαίρη Κουλεντιανού, από το Άργος. Τι άλλο να θες για ένα ήρεμο καλοκαιριάτικο απόγευμα;» (Ζώνη Αρκαδίας,   13  Ιουλίου 2016). – Την φωτογραφία μας έστειλε η Μ. Κουλεντιανού.ΠΑΣΤΑ ΦΛΩΡΑ ΜΑΙΡΗΣ

«Είναι αξιολύπητη η εικόνα ενός ενήλικα ανθρώπου, ο οποίος παρασύρεται από κάποιον άλλον – συγγενή, φίλο ή γνωστό του – και συμπεριφέρεται με τρόπο που δεν συνάδει σε ένα ώριμο και συγκροτημένο άτομο. Τα απερίσκεπτα λόγια δεν οδηγούν σχεδόν ποτέ σε ένα καλό αποτέλεσμα αλλά δημιουργούν ένα πολύ αρνητικό περιβάλλον σχέσεων.» (Ζώνη Αρκαδίας,  12  Ιουλίου 2016).

«Θα ‘θελα να έβλεπα περισσότερους χαμογελαστούς ανθρώπους γύρω μου. Όταν κάποιος γελάει, φωτίζεται το πρόσωπό του, λάμπουν τα μάτια του, είναι μια όμορφη, ακτινοβόλα εικόνα, που σε προδιαθέτει θετικά. Ναι, η ζωή μας δίνει πολλές δοκιμασίες κι έχουμε χάσει τη χαρά αλλά αν βλέπουμε τη θετική πλευρά της, τότε θ’ αρχίσουν να συμβαίνουν καλύτερα πράγματα. Με καλές σκέψεις,  στοχευμένες προσπάθειες και σταθερότητα, μπορούμε να μετατρέψουμε κάτι επιζήμιο και αρνητικό σε  επωφελές και ευνοϊκό.» (Ζώνη,   11/7/2016).

«Πόση ΟΡΓΗ έχει μαζευτεί στις ανθρώπινες ψυχές! Έχουν φτάσει στα όριά τους και ξεσπούν όπου βρουν, άλλοι σπάζοντας αντικείμενα που υπάρχουν γύρω τους κι άλλοι «τραυματίζοντας» – με λόγια σκληρά – πρόσωπα αγαπημένα και πολύ δικούς τους ανθρώπους…»(Ζώνη Αρκαδίας, 10  Ιουλίου 2016).

«Να προχωράς μπροστά, γιατί αν μένεις κολλημένος στο παρελθόν, τίποτε καλό δεν θα δεις. Ναι, να γνωρίζεις την ιστορία σου, να τιμάς τους προγόνους σου αλλά να γράφεις το βιβλίο της δικής σου ζωής.» (Ζώνη Αρκαδίας,  9/7/2016).

«Η πονηράδα θέλει επιδεξιότητα αλλιώς καταντά ανοησία. Είναι δυνατόν να θες να βγεις από πάνω με άτιμα τεχνάσματα; Όσο αφελείς κι αν είναι οι άλλοι γύρω σου, κάποια στιγμή θα ξεσκεπαστείς…» (Ζώνη Αρκαδίας,  8  Ιουλίου 2016).

«Όταν κάποιος είναι ΤΕΜΠΕΛΗΣ και του μιλάς για δουλειά, κόπο, συμμετοχή σε κάποια δράση, είναι σαν να κοροϊδεύεις τον εαυτό σου. Το άτομο αυτό, ούτε με μυδραλιοβόλο δεν πρόκειται να βοηθήσει κάπου. Άφησέ τον στην ησυχία του και κάνε εσύ τη δουλειά σου όπως ξέρεις.» (Ζώνη Αρκαδίας,  7  Ιουλίου 2016).

«Από ανθρώπους που δεν βλέπουν παραπέρα λόγω εγωισμού, μην έχετε πολλές απαιτήσεις.» (Ζώνη Αρκαδίας, 6  Ιουλίου 2016).

«Έρχονται φορές, που αναρωτιέμαι γιατί οι πνευματικοί άνθρωποι του τόπου μας – στην πλειονότητά τους, γιατί δεν είναι όλοι – απέχουν από όσα τρομερά συμβαίνουν στην πατρίδα μας τα τελευταία χρόνια. Ακούω πολλούς Έλληνες να λένε: «Πού είναι οι λογοτέχνες, οι ποιητές της Ελλάδας, οι Ακαδημαϊκοί μας, να πάρουν θέση για όσα ζούμε; Στον κόσμο τους είναι;» Δεν νομίζω ότι οι άνθρωποι του πνεύματος αδιαφορούν. Απλά οι σκέψεις τους και οι θέσεις τους δεν έχουν την προβολή που πρέπει κι αξίζει από τον Τύπο (έντυπο και ηλεκτρονικό), γι’ αυτό ο κόσμος θεωρεί ότι είναι ανύπαρκτοι, συμβιβασμένοι, φοβισμένοι ή και βολεμένοι. » (Ζώνη Αρκαδίας,  5  Ιουλίου 2016).

«Μια ωραία συμβουλή που μου έδωσε πρόσφατα ένας γνωστός μου, όταν έμαθε ότι ανέλαβα Γραμματέας στον Μορφωτικό Εξωραϊστικό Σύλλογο Ζώνης»: «Καλή επιτυχία και κοίτα, μην παίρνεις τα πράγματα πολύ στα σοβαρά. Διασκέδασέ  το και απόλαυσέ το, είναι κι αυτό μια εμπειρία».  (Ζώνη Αρκαδίας,  4/7/2016).

«Κάθε άνθρωπος έχει μέσα του τεράστιες δυνάμεις και δυνατότητες. Αλλά συχνά η ζωή που κάνει (στο σπίτι του, στην εργασία του, στις παρέες του) δεν του δίνει την ευκαιρία να τις ανακαλύψει και το πιο σπουδαίο: να τις χρησιμοποιήσει για καλό δικό του και των συνανθρώπων του.» (Ζώνη Αρκαδίας,  3/7/2016).

«Θράσος απίστευτο: Κάποιες φιλόδοξες κυρίες, που έχουν γράψει μερικά ποιήματα και νομίζουν ότι έγιναν ποιήτριες μεγάλου βεληνεκούς, όταν στερεύουν από έμπνευση ή βαριούνται να ψάξουν, να μελετήσουν και να γράψουν μία ομιλία ή ένα δοκίμιο για κάποιον από τους σπουδαίους ποιητές μας, έχουν βρει την ιδανική λύση: κλέβουν στίχους από καταξιωμένες ποιήτριες – ποιητές μας ή αντιγράφουν τις ομιλίες τους και τις παρουσιάζουν στην ομήγυρή τους ως δικές τους αποσπώντας και τους σχετικούς επαίνους. Όχι, δεν ντρέπονται για την …κλοπή που κάνουν. Καμαρώνουν για το κατόρθωμά τους ενημερώνοντας μάλιστα και τους ποιητές που έπεσαν θύματα του θράσους τους. Σε τέτοιο ηθικό ξεπεσμό έχουν φτάσει. Αλλά ότι και να κάνουν, σπουδαίοι λογοτέχνες δεν θα γίνουν ποτέ, γιατί δεν έχουν ΗΘΟΣ.» (Ζώνη,   2/7/2016).

«Ζώντας μέσα στην ακαταστασία των χώρων του σπιτιού μας, του γραφείου μας, της δουλειάς μας, είναι σαν να συμβιβαζόμαστε με τη ζωή σε μία χωματερή, όπου η δυσοσμία της εμποτίζει όχι μόνο τα ρούχα μας, το σώμα μας αλλά και τις σκέψεις μας, τις επιδιώξεις μας. Ένα καθαρό, φωτεινό, ευχάριστο σπιτικό η εργασιακό περιβάλλον, μας ωθεί σε καλύτερες δημιουργίες, πρωτοβουλίες και οδηγεί σε επιτυχίες στη ζωή μας.» (Ζώνη Αρκαδίας,  1  Ιουλίου 2016).ΚΑΘΑΡΟ ΣΠΙΤΙ


«Η ΑΔΙΚΙΑ συχνά μας στενοχωρεί και γίνεται τροχοπέδη σε κάθε μελλοντική μας απόφαση για εθελοντική προσφορά ή  για το ξεκίνημα μιας επαγγελματικής μας προσπάθειας. Αλλά το άδικο δεν επικρατεί για πολύ.  Θα έρθει η δικαίωση για να μας χαρίσει τις δικές της χαρές.» (Ζώνη Αρκαδίας,  30  Ιουνίου 2016).

«Να γινόταν, λέει, να καθόμαστε συνέχεια με την παρέα μας σε μια καφετέρια, σε κάποιο σπίτι ή καφενείο, αραχτοί και χαλαροί, να πίναμε τους καφέδες ή τις μπύρες μας και μ’  έναν θαυμαστό τρόπο όλα τα πράγματα να λύνονταν, όλες οι δουλειές μας να γίνονταν και εμείς να συνεχίζαμε το… ραχάτι μας. Δυστυχώς, αρκετοί Έλληνες αυτό κάνουν, σχολιάζοντας μάλιστα αυτούς που δουλεύουν και αποκαλώντας τους «ηλίθιους», «κορόϊδα» και άλλα ωραία λόγια.  Έτσι όμως δεν θα δούμε ποτέ προκοπή και θα έχουμε πάντοτε άλλους να καθορίζουν τις ζωές μας…» (Ζώνη Αρκαδίας,  29  Ιουνίου 2016).

«Αχ, κάποιες φορές, με όσα τρελά συμβαίνουν γύρω μου, προσεύχομαι στην Αγία Υπομονή να μου δώσει… την αναγκαία εγκαρτέρηση να αντέξω όλα αυτά. Να μην αδημονώ, να μην στενοχωριέμαι με την κακία, την υποκρισία, το ψέμα, την ανθρώπινη κατωτερότητα…» (Ζώνη Αρκαδίας,  28  Ιουνίου 2016).

«Είναι αδύνατον όλοι οι άνθρωποι που γνωρίζεις να είναι  ικανοποιημένοι και ευχαριστημένοι μαζί σου. Κάτι τέτοιο θα ήταν το λιγότερο ύποπτο αν συνέβαινε.  Κάνε, λοιπόν, αυτά που κάνεις στον τομέα δράσης σου όσο πιο καλά και σωστά μπορείς, χωρίς να σε νοιάζει για τις κριτικές και τις επικρίσεις. Σοφά λέει ο λαός μας: «Κανείς δεν πετροβολάει μια καρυδιά που δεν έχει (πάνω της) καρύδια».  (Ζώνη Αρκαδίας,  27  Ιουνίου 2016).

«Οι ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ, πολύ γρήγορα καταρρέουν και όταν ζεις με αυτές, μετά την συντριβή τους, νιώθεις «γυμνός» και απογοητευμένος. Γι’ αυτό, καλύτερα να είσαι ρεαλιστής, προσγειωμένος, συνετός κι ας λένε οι άλλοι ό,τι θέλουν για σένα.» (Ζώνη Αρκαδίας,  26  Ιουνίου 2016).

«Καλοκαιρινός ξεπεσμός: Είδα σε κάποια λογοτεχνική ιστοσελίδα να έχει αναρτηθεί μαζί με το βιογραφικό μίας ποιήτριας που παρουσιαζόταν εκεί, μία φωτογραφία της (από 2- 3 που υπήρχαν γι’ αυτήν) που την έδειχνε σε κάποια παραλία με ένα μαγιό του τύπου: «Δεν φοράω τίποτα». Γέλασα με την ψυχή μου για το καραγκιοζιλίκι της, γιατί έχει μια κάποια ηλικία άνω των -ήντα και δεν είναι καλό να δείχνει τα κάλλη της έτσι απότομα στο κοινό, μην πάθει τίποτα ο κοσμάκης. Από την άλλη, αρκετοί που βλέπουν τέτοιες αναρτημένες «ξεφτίλες», γενικεύουν και θεωρούν τους ποιητές «ψωνάρες» και «στον κόσμο τους», γεγονός που αδικεί την πλειοψηφία των περισσότερων σοβαρών λογοτεχνών μας.» (Ζώνη Αρκαδίας,  25  Ιουνίου 2016).

«Όταν οι  Έλληνες ποιητές συμμετέχουν σε ιστολόγια του εξωτερικού με δουλειά τους, απαντούν σε ερωτήσεις των ξένων για το έργο τους ή τη χώρα μας, οφείλουν να είναι προσεκτικοί και να στέλνουν για ανάρτηση, ό,τι καλύτερο έχουν δημιουργήσει, γιατί αυτό είναι ο «καθρέφτης» και  γι’ αυτούς και για την πατρίδα μας. Προχειρότητες, βιασύνες και τσαπατσουλιές δεν δικαιολογούνται.» (Ζώνη Αρκαδίας,  24  Ιουνίου 2016).

«Σε κάποια πράγματα, δεν πρέπει να δίνεις συνέχεια, να τα μεγιστοποιείς και «να  τρώγεσαι με τα ρούχα σου».  (Ζώνη Αρκαδίας,   23  Ιουνίου 2016).

«Υπάρχουν και τα πνευματικά δικαιώματα, ο σεβασμός στον μόχθο των άλλων. Αυτό να μην το ξεχνούν όποιοι – χωρίς αιδώ – «δανείζονται»  από συναδέλφους τους ποιητές όχι απλά έναν στίχο τους αλλά στροφές ολόκληρες από το έργο τους ή παραγράφους από τα πεζά τους κείμενα και τις μελέτες τους.» (Ζώνη Αρκαδίας, 22  Ιουνίου 2016).

«Ένας πολύ καλός μου φίλος ποιητής, που δεν βρίσκεται πια μαζί μας, μου είχε πει πριν χρόνια: «Να προσέχεις πολύ τα ΑΝΘΡΩΠΑΚΙΑ,  που υπάρχουν στο σινάφι μας το λογοτεχνικό. Είναι ό,τι χειρότερο μπορείς να συναντήσεις στη ζωή σου από χαρακτήρες ανθρώπων.» Τότε, απόρησα που μου το είπε αυτό, γιατί δεν περίμενα ποιητές και συγγραφείς, τους οποίους θεωρούσα ανώτερους και  με ένα άλλο επίπεδο, να πέσουν τόσο χαμηλά. Σήμερα, μπορώ να πω ότι ο καλός μου φίλος είχε απόλυτο δίκιο. Συνάντησα στο χώρο μας, κάποιους ομοτέχνους μου,  που αποδείχθηκαν πολύ «λίγοι», φτηνοί, υποκριτές και κακοί. Με ένα φέρεσθαι όχι απλά γελοίο αλλά απίστευτα ευτελές για το ανθρώπινο είδος. Δεν αξίζει μ’ αυτούς να έχεις τίποτε παραπάνω από έναν απλό χαιρετισμό κι αν μπορείς να τον αποφύγεις κι αυτόν, καλά θα κάνεις.»  (Ζώνη,  21/6/2016). 

«Επειδή εσχάτως εμφανίστηκαν αρκετοί συνάνθρωποί μας, που «δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους», ας προσέξουν να μην σηκώσουν σπαθί να σκοτώσουν κάποια μύγα – είναι και παχιές αυτή την εποχή –  γιατί θα γεμίσει ο τόπος… αίματα!» (Ζώνη Αρκαδίας,   20  Ιουνίου 2016).

«Όταν συγκρίνεις ανόμοια πράγματα, όταν δεν έχεις τις γνώσεις και την πείρα να πεις ή να γράψεις μία σωστή κριτική,  αν – απλά για να βρίσκεσαι σε δουλειά – εκφράζεις γνώμη επί παντός επιστητού ιδιαίτερα στο χώρο της ποίησης, να περιμένεις ότι κάποια στιγμή όλο αυτό θα γυρίσει εναντίον σου και για την «ύβριν» σου θα έρθει η «Νέμεσις». Δεν υπάρχει περίπτωση να μην «πληρώσεις» το τίμημα αυτού του ατοπήματος. Και προσοχή: αν δεν ξέρεις, καλύτερα να μην μιλάς. Και να ξέρεις, πάλι να μην μιλάς, γιατί ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις πώς έχουν ακριβώς τα πράγματα…»  (Ζώνη Αρκαδίας,  19  Ιουνίου 2016).

«Δεν υπάρχει, ίσως, χειρότερη περίπτωση αχάριστου ανθρώπου από τον ευεργετηθέντα…» (Ζώνη Αρκαδίας,  18  Ιουνίου 2016).

«Επειδή γράφω και δημοσιεύω από 17 χρονών την λογοτεχνική δουλειά μου, έχω δηλαδή πάνω από 30 χρόνια στο χώρο, δεν με αγγίζει  η λάσπη που κάποιοι όψιμοι κριτικοί εκτοξεύουν εναντίον μου. Η απάντησή μου προς αυτούς είναι μία: ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ.  Ξεκάθαρη η επιλογή μου κι ας συνεχίσουν να σκορπούν τα διανοητικά σκουπίδια τους όπου βρίσκουν πρόσφορο έδαφος.»  (Ζώνη Αρκαδίας,   17  Ιουνίου 2016).

«Κάποιες φορές αρκεί μία φωτογραφία – όπως αυτή που τράβηξε ο Τάκης Λ. Χαρίτος –  μιας ανθισμένης τριανταφυλλιάς σε κήπο της Ζώνης, για να ηρεμήσει η ψυχή σου και να «καθαρίσει» η ματιά σου από τις ασχήμιες του κόσμου και των ανθρώπων τα λόγια τα ποταπά…» (Ζώνη Αρκαδίας,  16  Ιουνίου 2016).OLYMPUS DIGITAL CAMERA

«Να υστερείς σε κάποια πράγματα και να μην κάνεις τίποτα – ενώ μπορείς – για να βελτιωθείς και να γίνεις καλύτερος, αυτό είναι ακατανόητο και δείχνει ότι πολύ δύσκολα αυτή η χώρα θα πάει μπροστά με τέτοιες νοοτροπίες. Στο ιδιαίτερα ανταγωνιστικό διεθνές περιβάλλον, δεν μπορούμε να σταθούμε είτε είμαστε επαγγελματίες είτε επιστήμονες ή ακόμα και λογοτέχνες, αν δεν γινόμαστε – κάθε μέρα – καλύτεροι και άριστοι. » (Ζώνη Αρκαδίας,  15  Ιουνίου 2016).  

«Όποιος δεν μπορεί να σταθεί σε έναν χώρο (π.χ. της λογοτεχνίας) μόνος του, με το έργο του και την προσωπικότητά του αλλά χρειάζεται Μέντορες, Βοηθούς και Δεκανίκια, δεν πρόκειται να πάει μακριά. Θα ‘ναι μια ζωή στη σκιά, θα τρώει τη σκόνη των άλλων που κάνουν μια προσπάθεια μόνοι τους, καλλιεργούν το ταλέντο τους χωρίς όλη την ώρα να ζητάνε τη γνώμη του άλφα ή  του βήτα «φτασμένου» λογοτέχνη. Πάντα βέβαια θα υπάρχουν «μικροί ποιητές». Είναι αυτοί που δεν έκαναν τίποτα το σημαντικό οι ίδιοι αλλά περίμεναν οδηγίες… χρήσης. Κρίμα, γιατί αν πάλευαν με τις δικές τους δυνάμεις ίσως έφευγαν  μπροστά και αναδεικνύονταν σε σπουδαίους δημιουργούς…».  (Ζώνη Αρκαδίας, 14  Ιουνίου 2016). 

«Και που να σφίξουν οι ζέστες», μου έλεγε πρόσφατα κάποιος γνωστός μου. «Όλοι αυτοί οι σαλταρισμένοι ψυχικά, θα λαλήσουν τελείως».  Αναφερόταν σε κάποιες περιπτώσεις ανθρώπων, οι οποίοι ψάχνουν συνέχεια αφορμές να είναι στην επικαιρότητα όχι με έργα καλά και ωφέλιμα αλλά με ύβρεις, ψέματα και απειλές προς τους άλλους. «Δεν τους σώνει τίποτα αυτούς» συμπλήρωσε ο γνωστός μου «γιατί μέσα τους δεν έχουν αισθήματα αλλά σκοτάδι βαθύ. Δεν ξέρω αν ένα χέρι ξύλο θα τους έφερνε στα ίσια  τους, μα να βρεις τον μπελά σου για δαύτους, δεν αξίζει τον κόπο.» Ναι, για  τέτοιους ανθρώπους, μην χαραμίζετε ούτε λεπτό από τη ζωή σας.»  (Ζώνη Αρκαδίας,  13  Ιουνίου 2016). 

«Υπάρχουν άνθρωποι αφχαρίστιγοι, αγνώμονες, ανικανοποίητοι. Όσα και να έχουν δεν τους φτάνουν, ό,τι κι αν πετύχουν είναι λίγο, φέρονται με ξιπασιά και αγένεια στους άλλους ανθρώπους γιατί νομίζουν ότι μόνο αυτοί είναι σπουδαίοι  και οι άλλοι δεν αξίζουν τίποτα. Κατά έναν περίεργο τρόπο, αυτά τα ανθρωπάκια δεν παθαίνουν το παραμικρό, ενώ άνθρωποι που αξίζουν, δοκιμάζονται στη ζωή τους, συχνά με πολύ σκληρό τρόπο…» (Ζώνη  Αρκαδίας,  12  Ιουνίου 2016).

«Συμβαίνουν πολλά τραγικά πράγματα στην πατρίδα μας αλλά και διεθνώς. Τι μπορεί να κάνει ο απλός άνθρωπος γι’ αυτά; Μία σοφή ρήση του Αγίου Παϊσιου, δίνει θαρρώ μία απάντηση: «Να έχουμε ΠΙΣΤΗ και όλα τα προβλήματα θα βρουν τη λύση τους. Ο Θεός μεριμνά για όλους και για όλα».  – Από το βιβλίο «Άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης», έκδοση του Ιερού Ησυχαστηρίου Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος». (Ζώνη Αρκαδίας,  11  Ιουνίου 2016).

«Όταν κάποιες φορές αντιμετωπίζω ένα πρόβλημα ή έχω κάποιο θέμα που ζητά μία λύση, καταφεύγω στη ΦΥΣΗ. Παρατηρώντας γύρω μου τον φυσικό κόσμο, τα ζώα, τα φυτά, το χώμα, τα νερά, τον ουρανό, ό,τι με περιβάλλει – και οι άνθρωποι στη φύση ανήκουμε – βρίσκω συχνά ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ και ΛΥΣΕΙΣ. Ο Θεός τα έχει όλα με μεγάλη σοφία «τακτοποιήσει». (Ζώνη Αρκαδίας, 10  Ιουνίου 2016).

«Μιλώντας για την ΤΥΧΗ, νομίζω  ότι παίζει σπουδαίο ρόλο στη ζωή μας αλλά δεν αρκεί μόνον αυτή. Όταν κάποιος είναι τεμπέλης, δεν έχει γνώσεις και παιδεία, είναι αγενής απέναντι στους άλλους, δεν του φταίει η τύχη του αν δεν τα καταφέρνει, αλλά η  οκνηρία του, η ανοησία του και ο κακός του χαρακτήρας.» (Ζώνη Αρκαδίας,   9  Ιουνίου 2016).

«Το τι έχω ακούσει από τότε που εκλέχθηκα Γραμματέας στον «Μορφωτικό Εξωραϊστικό Σύλλογο Ζώνης», δεν λέγεται. Και είμαστε μόνο στην αρχή, έπεται συνέχεια. Μου ήρθαν στο νου οι στίχοι από το ποίημα «Προσπάθεια» του καλού μου φίλου ποιητή Πότη Κατράκη, για το τι μέλλει γενέσθαι: «Καλή η προσπάθεια  / αλλά ο έπαινος ανήκει στο αποτέλεσμα / έστω κι αν γίνει χωρίς προσπάθεια. / Στο αποτέλεσμα που πάντα / βάζει το χέρι της και η τύχη / ή και συχνά μόνο η τύχη.» (Ζώνη Αρκαδίας,  8  Ιουνίου 2016).

«Τον Παράδεισο μέσα σου, όταν ανακαλύψεις, θα έχεις πάντα ηρεμία, εσωτερική χαρά και Φως. Τι άλλο θέλεις;» (Ζώνη Αρκαδίας, 7  Ιουνίου 2016).

«Αναρωτιέμαι κάποιες φορές, αν είναι δυνατόν να υπάρχουν άνθρωποι τόσο μα τόσο ηλίθιοι σε συμπεριφορές. Η απάντηση έρχεται σαν καταπέλτης: «Υπάρχει αρκετή ηλιθιότητα να φάνε κι οι κότες».  Σε μια χώρα με τόση ανασφάλεια, ύφεση, προβλήματα βουνό, με ένα μη διαχειρίσιμο χρέος, είναι τραγικό κάποιοι Έλληνες να φέρονται τόσο άκαιρα και ανόητα.» (Ζώνη,  6  Ιουνίου 2016)

«Αδικαίωτοι μένουν συχνά πολλοί αγώνες και θυσίες συνανθρώπων μας. Αλλά αν δεν υπήρχαν κι αυτές οι προσπάθειες ή οι απώλειες, δεν θα φαινόταν αυτή η μικρή αχτίδα φωτός μες στα σκοτάδια της αδιαφορίας και  της απαξίωσης των πάντων…» (Ζώνη Αρκαδίας,  5  Ιουνίου 2016).

«Κυκλοφορεί πολλή τρέλα στον κόσμο. Άνθρωποι, που δεν έχουν προσφέρει τίποτα στο κοινωνικό σύνολο, ειρωνεύονται άλλους που κάνουν εθελοντική εργασία ή δίνουν ό,τι μπορούν για να γίνει κάτι καλό στη γειτονιά τους, στην  πόλη ή στο χωριό τους. Με τέτοιες «παλαβές» συμπεριφορές, αυτοί οι  – ας πούμε –  μορφωμένοι γίνονται περίγελος και τίποτε παραπάνω.» (Ζώνη, 4/6/2016).

«Δύο στίχοι, ένα ποίημα του Πότη Κατράκη, που τα λέει όλα. Αφιερωμένο σε όσους ποιητές και συγγραφείς «ιδρώνουν» να κατακτήσουν – με την πρώτη – την αιωνιότητα: «Οι δρομείς και οι λογοτέχνες / κρίνονται στο τέλος της διαδρομής τους.» (Ζώνη Αρκαδίας,  3  Ιουνίου 2016).

«Υποκλίνομαι όταν διαβάζω ωραίες σκέψεις, διαπιστώσεις ή αποφθέγματα, όταν κάποιος άλλος έχει γράψει ή πει κάτι που αξίζει να προσεχθεί όπως αυτό που ακολουθεί: «Υπάρχουν άνθρωποι, που επιλέγουν τη μοναξιά, γιατί δεν τους αρέσει να ψωνίζουν από τα «φτηνά καλάθια». (Ζώνη , 2  Ιουνίου 2016).

«Ένας ποιητής θα γράψει ένα ποίημα ή δυο στίχους στη σειρά, ένας ζωγράφος θα φτιάξει έναν πίνακα με τα πινέλα του, ένας φωτογράφος θα τραβήξει δυο-τρεις φωτογραφίες, ένας μουσικός θα συνθέσει με νότες ένα τραγούδι… Οι ομορφιές της ελληνικής φύσης είναι μοναδικές. Ακόμα και μέσα στις μεγάλες πόλεις μπορείς ν’ ανακαλύψεις μικρούς φυσικούς παραδείσους, αν έχεις τα μάτια σου και την καρδιά σου ανοιχτά για τους δουν…» (Ζώνη Αρκαδίας, 1/6/2016).(Φωτογραφία του Γιώργου Π. Μαυροειδάκου *  Photo by  Giorgos Pan. Mavroidakos).


«Με ρώτησε πριν χρόνια κάποιος  ποιητής: – Καλά, εσύ δεν έχεις φιλοδοξίες, π.χ. να γίνεις διάσημη ποιήτρια, να πάρεις κάποιο πολύ μεγάλο διεθνές Βραβείο, να γράψεις κάτι σπουδαίο, που να σε συζητάνε σε όλο τον κόσμο; Όταν του είπα ότι δεν προγραμματίζω τίποτα, γράφω ανάλογα με την έμπνευσή μου, δεν κυνηγώ τα Βραβεία ούτε έχω χρήματα για δημόσιες σχέσεις και προβολή, δεν με νοιάζει καθόλου να γράψω κάτι που θα τραβήξει την εφήμερη προσοχή και μετά θα το ξεχάσουν όλοι, μου απάντησε: – Τότε, να ξέρεις, θα είσαι πάντα μια ασήμαντη ποιήτρια στη χώρα σου, άντε να σε μάθουν και κάποιοι, λίγοι, στο εξωτερικό, αλλά μην περιμένεις πολλά. Δεν μπορούσε να διανοηθεί την έλλειψη από μέρους μου του φρούδου ονείρου να κυνηγώ ανεμόμυλους διασημότητας και να γίνομαι η χλεύη του κόσμου. Δεν ήθελε να αποδεχθεί ο φίλος ποιητής, την επιλογή μου να γράφω από ευχαρίστηση κι αν έρθει κάποια διάκριση να την χαρώ τότε που θα έρθει και να μην κάνω ασκήσεις επί χάρτου για να μου προκύψει… Όταν γράφω ένα ποίημα ή ένα κείμενο, το χαίρομαι, με  συγκινεί, με αποφορτίζει, μου δίνει την δυνατότητα επικοινωνίας με όσους το διαβάσουν.  Δεν θέλω τίποτε άλλο…» (Ζώνη Αρκαδίας, 31  Μαϊου 2016).

zax«Συμπληρώνεται σήμερα  ένας χρόνος από την ημέρα που δημιουργήθηκε αυτό το ιστολόγιο. Πάνω από 20.250  είναι οι επισκέψεις ανά σελίδα του, από την Ελλάδα και το εξωτερικό οι επισκέπτες του, τους οποίους ευχαριστώ όλους από καρδιάς…  Στις αγαπημένες τους επιλογές τα «ΣΥΝΤΟΜΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ» και «ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ», τα «ΔΡΩΜΕΝΑ» και για τους ξένους φίλους μας όλα τα κείμενα που είναι στην αγγλική γλώσσα.  Όταν η τεχνολογία μπορεί να μας φέρει κοντά και να δώσει την ευκαιρία στους φίλους της λογοτεχνίας να «συναντηθούμε» μέσα από μια τέτοια προσπάθεια, ας ευχηθούμε να έχουμε αυτή την δυνατότητα για πολλά ακόμη δημιουργικά χρόνια.» (Ζώνη, 30  Μαϊου 2016).

Black_Happy_Birthday_Background-1636426849A

«Μου κάνουν μεγάλη εντύπωση όσα φαιδρά ακούω τελευταία από κάποιους συνανθρώπους μου και αναρωτιέμαι πόσο χαμηλά μπορούν να πέσουν ακόμη. Η απάντηση είναι: δεν έχει τέλος ο κατήφορός τους.» (Ζώνη, 29  Μαϊου 2016). 

«Ο άνθρωπος που τα έχει «βρει» με τον εαυτό του, δεν εξοργίζεται με τις ανοησίες που οι άλλοι εκστομίζουν εναντίον του, όσο φοβερές ή ψεύτικες κι αν είναι αυτές.  Μπορεί κάποιες φορές να θλίβεται με τον εναντίον του «πόλεμο» αλλά αν έχει την συνείδησή του καθαρή, άστους να λένε.» (Ζώνη Αρκαδίας, 28  Μαϊου 2016).

«Αχ, αυτός ο ΕΓΩΪΣΜΟΣ, σε συνδυασμό με τις υπέρμετρες ΦΙΛΟΔΟΞΙΕΣ κάνουν κάποιους ανθρώπους να φαίνονται και να φέρονται  τόσο ανόητα, που είναι πραγματικά αξιολύπητοι.» (Ζώνη Αρκαδίας, 27  Μαϊου 2016).

«Κάποιοι,  με το που θ’ ανοίξουν το στόμα τους, ξεφτιλίζονται. Και είναι διπλά άτυχοι, γιατί δεν έχουν κοντά τους κάποιον να τους αγαπά και να τους πει να σταματήσουν να φέρονται αστόχαστα.» (Ζώνη Αρκαδίας, 26  Μαϊου 2016).

«Όταν κάποιος είναι «ανθρωπάκι»,  ό,τι κι αν του πεις, πάντα ελεεινός και μικρός θα είναι. Μακριά από τέτοιους…» (Ζώνη Αρκαδίας,  25  ΜαΪου 2016).

«Δεν ξέρω αν τα μικρά χωριά της πατρίδας μας «θα σηκώσουν ξανά κεφάλι», με τέτοια μυαλά που κουβαλάμε όλοι μας. Αυτό που είδα το φετινό Πάσχα, με κάνει να πιστεύω ότι είναι χαμένη υπόθεση κάθε σχέδιο ή προοπτική αναγέννησης της ελληνικής υπαίθρου: πολλοί παραθεριστές ήρθαν για δύο το πολύ τρεις μέρες, γιόρτασαν τη Λαμπρή αφού τα βρήκαν όλα έτοιμα από τους δικούς τους (γονείς, παππούδες) κι έφυγαν «τρέχοντας» για την Αθήνα, γιατί εκεί – όπως είπε κάποιος εξ αυτών – «Έχουμε όλες τις ανέσεις, εδώ ούτε καφενείο δεν υπάρχει». Κάποιοι άλλοι πιο προχωρημένοι έκαναν κριτική για το πόσο «βρωμάνε» τα πρόβατα, για τα άκοπα χορτάρια στις αυλές των κλειστών σπιτιών κ.ο.κ.  Είναι οι ίδιοι που ξεκοκάλισαν το σουβλιστό αρνί, που ζωντανό τους βρώμαγε και δεν έκαναν έτσι να ξεριζώσουν ένα ζιζάνιο από την αυλή ή το δρόμο έξω από το πατρικό τους σπίτι… Όχι, δεν έχω καμία αμφιβολία: για όλα αυτά τα δύσκολα και τα δεινά, που θα έρθουν στην Ελλάδα στη συνέχεια, δεν μας φταίνε οι ξένοι. Το μυαλό μας, η ανοησία μας, η τεμπελιά μας και ο ωχαδελφισμός μας είναι κάποιες από τις αιτίες της εθνικής μας κατρακύλας…»  (Ζώνη Αρκαδίας,  24  Μαϊου 2016).

«Να είσαι σε κάποιο από τα όμορφα, γραφικά χωριά της πατρίδας μας για τις διακοπές σου και αντί να κάνεις έναν περίπατο στη φύση, να τριγυρίσεις στους δρόμους, να χαρείς την Άνοιξη, να επιλέγεις να κλειστείς μέσα στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού που σε φιλοξενεί, παίζοντας όλη μέρα παιχνίδια στο κινητό σου ή ασχολούμενος με τον φορητό υπολογιστή σου, μου φαίνεται ακατανόητο μην σας πω και αρρωστημένο. Και μετά μιλάμε για μοναξιά, απομόνωση των ανθρώπων, για αυξημένη χοληστερίνη, για κατάθλιψη, κακοκεφιά και τα συναφή. Το μυαλό μας φταίει, κανείς άλλος…» (Ζώνη,  23  Μαϊου 2016). 

«Η τσιγκουνιά είναι μεγάλη… αρρώστια. Παρατηρώ κάποιους γνωστούς μου, οι οποίοι δεν είναι φτωχοί, ούτε στερούνται χρημάτων και αγαθών, αλλά έχουν στην τσέπη «καβούρια» και στην ψυχή στεναχώρια κάθε φορά που θα ξοδέψουν ένα ευρώ για κάτι. Είναι αχαρακτήριστη η συμπεριφορά τους κι όσα κάνουν για να μην πληρώνουν τίποτα αλλά να μην τους λείπει και ο,τιδήποτε. Επιτήδειοι και καπάτσοι, καταφέρνουν να έχουν την τσέπη τους πάντα γεμάτη λεφτά αλλά η καρδιά τους είναι άδεια. Για μένα, αυτοί οι άνθρωποι είναι τόσο «φτωχοί», που όσα και να αποκτήσουν, ποτέ δεν θα νιώσουν ικανοποιημένοι. Θα πεθάνουν «πάμπτωχοι», γιατί τίποτε από όσα μαζεύουν δεν θα πάρουν μαζί τους, όταν φύγουν από τη ζωή…» (Ζώνη Αρκαδίας,  22  Μαϊου 2016).

«Χάνοντας την αίσθηση του μέτρου – σε κάθε πτυχή της ζωής σου – καταντάς όχι μόνο γελοίος αλλά και δυστυχισμένος. Όταν ο άνθρωπος βρει  τις ισορροπίες του τότε έχει κερδίσει την εσωτερική του γαλήνη κι είναι σαν να κέρδισε τον πρώτο αριθμό του λαχείου.» (Ζώνη Αρκαδίας,  21  Μαϊου 2016).

«Φέρελπις ποιητής μας, ο οποίος τυγχάνει και διεθνούς αναγνώρισης, βρίσκεται παντού, χρησιμοποιώντας τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ταξιδεύοντας ανά την Ελλάδα για να παρουσιάσει τα βιβλία του και συμμετέχοντας σε εκδηλώσεις, διαλέξεις κ.λπ. Έχει δε την οικονομική δυνατότητα – ακόμη και στους σημερινούς δύσκολους καιρούς – να υποστηρίζει όλη αυτή τη δραστηριότητά του. Πολλές φορές τυγχάνει να τον «συναντώ» ψάχνοντας στο Διαδίκτυο και συχνά μου προκαλούν το γέλιο κάποιες αναρτήσεις γι’ αυτόν. Πριν καιρό, σε συζήτηση με φίλο σπουδαίο λογοτέχνη μας, που έτυχε να γνωρίσει από κοντά τον πολλά υποσχόμενο ποιητή μας, τον ρώτησα τι εντυπώσεις του άφησε η συνάντησή τους. Η απάντησή του ήταν ξεκάθαρη: «Δεν είναι τόσο εντάξει άνθρωπος. Με μια έπαρση, συχνά γινόταν αγενής, φερόταν σε όλους λες κι αυτός ήταν και τους άλλους τους θεωρούσε σκουπίδια. Και να πεις ότι αξίζει το έργο του; Λιγοστό και κάτι ποιήματα ακατανόητα, δεν τα θεωρώ και ποίηση, να σου πως την αλήθεια.» Με κάτι τέτοιες συμπεριφορές «καβαλημένων» καλαμιών ισοπεδώνεται το έργο αξιόλογων ποιητών μας, οι οποίοι ακολουθώντας το δρόμο της σεμνότητας και της μοναχικής πορείας, μακριά από τα εκτυφλωτικά φώτα της (εφήμερης) προβολής, δημιουργούν σπουδαία ποιήματα που θ’ αντέξουν στο χρόνο…»  (Ζώνη Αρκαδίας, 20  Μαϊου 2016).

«Είναι δυνατόν, ενώ συμβαίνουν τόσες δοκιμασίες στη χώρα μας και στους ανθρώπους της, να υπάρχουν κάποιοι οι οποίοι σκέφτονται πως θα πετύχουν τα μεγαλύτερα δυνατά οφέλη για πάρτη τους; Σε μια Ελλάδα, που επί χρόνια είναι σε τέτοια χάλια, που οι προοπτικές της δεν είναι ευοίωνες και η μέγγενη σφίγγει γύρω από όλους μας, δεν μπορεί να γίνονται ανεκτές προσωπικές φιλοδοξίες και  παιχνίδια πλουτισμού ή επιρροής. Τσακίστε όποιον πονηρό και σιχαμένο  κάνει τέτοιες κινήσεις, γιατί  είναι το λιγότερο ανήθικος και δεν έχει τσίπα.» (Ζώνη Αρκαδίας,  19  Μαϊου 2016).

«Τους ανιαρούς ανθρώπους, που μπαίνουν στη ζωή μας – αναπόφευκτο κακό κι αυτό –  ας τους κάνουμε γρήγορα πέρα, γιατί μας κάνουν ζημιά και μας «τρώνε» τον πολύτιμο χρόνο  μας.  Έχουν κι αυτοί δικαίωμα στην προσοχή μας, αλλά όχι παραπάνω από όσο τους πρέπει: το ελάχιστο, που μπορεί να τους δοθεί. Διώξτε από κοντά σας τα κάθε είδους ανθρώπινα «βαρίδια», που δεν σας κάνουν καλό…»(Ζώνη Αρκαδίας,  18  Μαϊου 2016).

«Ήμουν στη Μεγαλόπολη, μέσα στο αυτοκίνητο και περίμενα τον πατέρα μου να τελειώσει μία δουλειά του. Για να μου περάσει η ώρα, είχα μαζί μου ένα  μικρό στυλό κι ένα χαρτάκι σημειώσεων. Εκεί σκάρωσα το ποίημά μου «Της προδοσίας η πληγή» (δείτε το στην ενότητα Ποιήματα στα ελληνικά).  Άμα έρθει η έμπνευση – όπου κι αν είσαι – χαρτί και μολύβι χρειάζεσαι, όλα τα άλλα είναι περιττά για να υπηρετήσουν την Τέχνη σου. » (Ζώνη Αρκαδίας,  17  Μαϊου 2016).

«Βλέπω γύρω μου πολλούς ανθρώπους σε απόγνωση. Και μου ήρθαν στο νου κάποια σοφά λόγια: «Δεν υπάρχουν απελπιστικές καταστάσεις αλλά άνθρωποι που έχουν απελπιστεί από την κατάσταση».  Στο χέρι μας είναι να αλλάξουμε όλο αυτό που συμβαίνει, με το να πάψουμε να ανεχόμαστε τα πάντα και να δίνουμε συγχωροχάρτι στον καθένα που μας πληγώνει, σε ό,τι μας ασχημίζει και μας καταστρέφει τη ζωή. Ως εδώ!» (Ζώνη Αρκαδίας, 16  Μαϊου 2016).

«Πόσα θλιβερά ανθρωπάκια έχουν βρει πεδίο δράσης λαμπρό μέσα στην κρίση και κάνουν ό,τι μπορούν να βγουν από πάνω… Πόσα θλιβερά ανθρωπάκια….» (Ζώνη Αρκαδίας, 15  Μαϊου 2016).

«Η Αγάπη, η αληθινή, η βαθιά, η ζωοδότρα, είναι δύσκολη υπόθεση. Δεν είναι επένδυση να παίξεις μαζί της στο Χρηματιστήριο, ούτε μπορείς να κάνεις με τα αισθήματά σου λογαριασμούς και πείσματα. Αν αγαπάς, τότε δίνεις και δεν σε νοιάζει η ανταπόδοση. Αλλά για τις προδομένες και τις χωρίς ανταπόκριση αγάπες γράφουν οι ποιητές, που είναι και οι περισσότερες. Για τους καημούς και τα ντέρτια που φέρνουν στις ψυχές που υποφέρουν, σκαρώνουμε τους στίχους μας, ίσως για μιλήσουμε και για τις δικές μας αισθηματικές απογοητεύσεις. Που είναι πάντα εκεί, σαν ένα αγκάθι στην καρδιά, στο νου μια θύμηση θολή, στο στόμα γεύση πικρή της προδοσίας το φαρμάκι…» (Ζώνη,   14/5/2016).

«Είναι να μην σου βγει το όνομα, που λέει ο λαός μας. Λένε για μας τους Έλληνες ότι είμαστε τεμπέληδες (Μύθος βέβαια) και διάβασα κάπου ένα ωραίο, που δεικνύει ότι κάποιες ψυχές είναι κομματάκι του ραχατιού: «Θέλω 6 μήνες διακοπές. Δύο φορές το χρόνο.» Αθάνατε, Έλληνα!» (Ζώνη,   13/5/2016).

«Νέοι άνθρωποι – σε ηλικία – με κουρασμένα μυαλά και «γέρικες» ιδέες. Κολλάνε σε κάτι θέματα και άντε μετά να τους βγάλεις από τις πλάνες τους. Αν έγιναν – στο παρελθόν – οι μεγάλες ανακαλύψεις, εφευρέσεις και επιστημονικές επιτυχίες, αυτό οφειλόταν σε ανθρώπους που ξέφυγαν από την πεπατημένη οδό, «είδαν» μακριά και πέρα από τα συνηθισμένα, είχαν επιμονή κι έκαναν υπομονή μέχρι να πετύχουν κάτι σπουδαίο και χρήσιμο.» (Ζώνη Αρκαδίας,  12  Μαϊου 2016).

«Όταν τα έχεις βρει με τον εαυτό σου, ξέρεις ποιος είσαι και μέχρι που μπορείς ν’ απλωθείς, τότε δεν σε πτοούν οι δυσκολίες – το παλεύεις, δεν σε φοβίζουν οι αλλαγές και οι προκλήσεις – τις αποδέχεσαι και τις χρησιμοποιείς για καλό σκοπό – και δεν σε στενοχωρούν οι ανοησίες – τις προσπερνάς και γελάς με όσους λένε και κάνουν καραγκιοζιλίκια, γιατί δεν έχουν ούτε έργο να επιδείξουν ούτε παιδεία και αγωγή να φερθούν σωστά…» (Ζώνη Αρκαδίας,  11/5/2016).

«Ευτελίζονται τα πάντα με μια ευκολία, που χάνουν την αξία τους οι πράξεις και τα συναισθήματα των ανθρώπων. Το συμφέρον κρύβεται έντεχνα πίσω από λόγια και ενέργειες. Οι – χωρίς μέτρο – φιλοδοξίες υποκινούν κινήσεις, που κάποιες φορές καταστρέφουν ζωές. Οικοδομείται ένας κόσμος, που έχει απομακρυνθεί από τις Αξίες, την Ομορφιά, το Φως…» (Ζώνη Αρκαδίας,   10  Μαϊου 2016).

«Όπου ακούς μεγαλοστομίες και φλυαρίες, μακριά κι αγαπημένα. Οι άνθρωποι, που θέλουν να κάνουν έργα ή μία χρήσιμη πράξη για τους συνανθρώπους τους,  κάνουν ό,τι μπορούν χωρίς πολλά – πολλά. Όλα τα άλλα είναι λόγια του αέρα και δεν μένει τίποτα…» (Ζώνη Αρκαδίας,   9  Μαϊου 2016). 

«Η Μητέρα θα έπρεπε να γιορτάζει κάθε μέρα. Της οφείλουμε τόσα πολλά, που ένα απλό ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ή ένα ΧΡΟΝΙΑ σου ΠΟΛΛΑ ΜΗΤΕΡΑ, δεν είναι αρκετό για όσα έχει κάνει αυτή για μας. Στο διάβα της ζωής μας, καταγράφοντας τις θυσίες της και την Αγάπη της, την μεγάλη της σε μας προσφορά, διαπιστώνουμε ότι είμαστε χρεώστες απέναντί της, ένα χρέος τιμής για την ανυπέρβλητη, ανεκτίμητη Αγάπη της.» (Ζώνη Αρκαδίας, 8  Μαϊου 2016).

«Θαυμάζω τους ανθρώπους που με απλά υλικά φτιάχνουν αριστουργήματα Τέχνης είτε ακόμη κι ένα φαγητό για να φάει η οικογένειά τους. Αντιθέτως, μου προκαλούν αηδία, όσοι επιδεικνύουν τα πλούτη τους, τα (ανύπαρκτα συχνά) σωματικά τους προσόντα ή μια ομορφιά ψεύτικη – λόγω μακιγιάζ. Αγαπώ τους ανθρώπους, που είναι ο εαυτός τους…» (Ζώνη Αρκαδίας,  7  Μαϊου 2016). 

«Πόση κακομοιριά κρύβουν οι συμπεριφορές κάποιων συνανθρώπων μας! Όταν ο εγωισμός τους δεν τους αφήνει να δούνε πέρα από τη μύτη τους κι όταν ανοίγουν το στόμα τους «ρυπαίνουν» τα πάντα, πρωτίστως βρωμίζουν και ασχημίζουν τον εαυτό τους. Κρίμα…» (Ζώνη Αρκαδίας,  6/5/2016). 

«Συνάντησα κάποτε έναν άνθρωπο, ο οποίος έλεγε μεγάλα λόγια: «Εγώ, θα κάνω αυτό, εκείνο, θα μπω μπροστά σε διεκδικήσεις, θα πετύχω πολλά κλπ.» Την ώρα που τον καλούσαν να συνεισφέρει σε μια προσπάθεια, είχε πάντα δουλειά, έλειπε, ήταν αλλού απασχολημένος, δεν μπορούσε εκείνη την ώρα να έρθει… Κατάλαβαν όλοι πια, τι  ήταν οι υποσχέσεις του και όσα μεγαλόστομα τους έλεγε: Μπαρούφες!» (Ζώνη,  5  Μαϊου 2016).

«Μοιράζομαι μαζί σας κάτι που διάβασα και  συμφωνώ με αυτό: «Δεν φταίνε αυτοί που σε πληγώνουν… Φταις εσύ που τους ανέχεσαι…» (Ζώνη,  4/5/2016).

«Ο Νίκος Καζαντζάκης, δεν θεωρείται άδικα ένας σπουδαίος συγγραφέας. Είχε πει κι είχε γράψει πράγματα ζηλευτά, χρήσιμα, θησαυρούς ανεκτίμητους σοφίας και «πολεμοφόδια» για μια γόνιμη ζωή: «Όταν  πιστεύουμε σε κάτι ανύπαρκτο με πάθος, τελικά το δημιουργούμε. Ό,τι δεν συνέβη ποτέ είναι ό,τι δεν ποθήσαμε αρκετά.» (Ζώνη Αρκαδίας, 3  Μαϊου 2016).

«Θα έχετε παρατηρήσει, ότι άνθρωποι που είναι μόνο λόγια,  δεν κάνουν έργα αλλά «φλυαρούν» συνεχώς, για να καλύψουν την απουσία συμμετοχής και δράσης τους. Ο λαός μας το έχει πει σοφά: «Η Μαλάμω με τα λόγια, χτίζει ανώγια και κατώγια». (Ζώνη Αρκαδίας, 2  Μαϊου 2016).

«Γράφω στο μικρό ποίημά μου «Πάσχα 2016»: «Όλη η Ελλάδα με κατάνυξη κι ελπίδα / Πρωτομαγιά κι Ανάσταση γιορτάζει». Έχει ανάγκη ο λαός μας αλλά και ο καθένας από μας, να νιώσει το φως της Ανάστασης να διαλύει τα σκοτάδια της ζωής του, να απαλύνει τους πόνους των δοκιμασιών του και να αναπτερωθεί η ελπίδα του για ένα μέλλον καλύτερο, πιο φωτεινό, αισιόδοξο, ειρηνικό. Καλή Λαμπρογιορτή, Χρόνια πολλά και καλά.»  (Ζώνη Αρκαδίας, 1/5/2016).στεφανι πασχα


«Πριν πολύ καιρό στην Αθήνα, αρκετά χρόνια πριν τη μεγάλη οικονομική κρίση, ο φίλος ποιητής Δρ. Αντώνης Ν. Συμιγδαλάς, μου είχε πει – και έγραψε και σε ποίημά του – έναν  συγκλονιστικό του στίχο: «Προσδοκώ Ανάσταση ζωντανών». Αν το σκεφτούμε λίγο πιο βαθιά, αυτή είναι μία ωραία αναστάσιμη ευχή: η Ανάσταση – ανάταση – αναγέννηση του καθενός μας, από τον καθημερινό του Γολγοθά και την Σταύρωσή του σε αυτή τη ζωή. Η δε αναμονή μιας απελευθέρωσης από δεσμά που μας κρατούν δεμένους, μιας εξόδου από την στασιμότητα, την πλήξη, την παρακμή, τον φόβο…. είναι από μόνη της αρκετή να μας κάνει να νιώσουμε ψυχική ευφορία & μεγάλη χαρά». (Ζώνη, 30/4/2016).

«Ο «Γολγοθάς» των σύγχρονων ανθρώπων, ίσως να μην έχει πάντα αίσιο τέλος: μια Ανάσταση. Αλλά και μόνο η προσδοκία της, μας κάνει να νιώθουμε καλύτερα και να συνεχίζουμε τον αγώνα για ένα μέλλον πιο φωτεινό, μια ζωή χωρίς βία, ανισότητες, πόνο, ξεριζωμούς και απανθρωπιά.» (Ζώνη, 29  Απριλίου 2016). 

«Τηρώντας τα ωραία πασχαλινά έθιμα του τόπου μας, όπως είναι το βάψιμο των (κόκκινων κυρίως) αυγών, η παρασκευή των λαμπριάτικων κουλουριών και  γλυκών αλλά και των φαγητών το βράδυ της Ανάστασης (μαγειρίτσα) και ανήμερα ( το σούβλισμα  του οβελία, κοκορέτσι κλπ.), έχοντας προηγηθεί η νηστεία της Μεγάλης Εβδομάδας μαζί με την παρακολούθηση των Ακολουθιών των Αγίων Παθών στις εκκλησίες, αισθάνεσαι ουσιαστικά τις Άγιες αυτές μέρες συμμετέχοντας ψυχή τε και σώματι, σε όλα εκείνα που οδηγούν και στην δική σου  αναγέννηση, ανάταση και «ανάσταση». Έχουμε όλοι μας ανάγκη αυτή τη διεργασία μετά από έναν βαρύ χειμώνα δοκιμασιών, ανασφάλειας και ψυχικής κόπωσης…»  (Ζώνη Αρκαδία,  28  Απριλίου 2016).ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΑΣΧΑ

«Δίνοντας μεγάλη σημασία στη γνώμη των άλλων ανθρώπων για μας, για ό,τι λέμε ή κάνουμε, αυτό μας οδηγεί στην αποδυνάμωση των προσπαθειών μας, μας δημιουργεί φόβο και είναι τροχοπέδη για να κάνουμε πράγματα, να πάρουμε πρωτοβουλίες, να είμαστε χρήσιμοι. Η γνώμη των άλλων έχει την αξία που εμείς της δίνουμε…» (Ζώνη Αρκαδίας,  27  Απριλίου 2016).

«Ο ατάλαντος άνθρωπος, ό,τι κι αν κάνει, δεν έχει αυτό το κάτι που θα του δώσει έναν άλλο αέρα δημιουργίας,  με την όποια τέχνη κι αν καταπιαστεί. Κάποιες φορές μπορεί η εργατικότητα, η επιμονή και η πίστη στην πραγμάτωση ενός στόχου του κάπως να τον βοηθήσουν, αλλά αν δεν έχει  το «τάλαντο», πολύ δύσκολα θα διακριθεί…»  (Ζώνη Αρκαδίας,  26  Απριλίου 2016).

«Δυστυχώς, είναι αποδεδειγμένο ότι αν αυτό που κάνεις δεν σου αρέσει, δεν το αγαπάς, το κάνεις από αγγαρεία, θα είσαι αποτυχημένος και δυστυχισμένος.» (Ζώνη Αρκαδίας,  25 Απριλίου 2016.)

«Η πνευματική καλλιέργεια ενός ατόμου δεν κρύβεται, ακόμα κι αν το ίδιο κάνει ό,τι μπορεί για να μην την προβάλει.» (Ζώνη Αρκαδίας,  24  Απριλίου 2016).

«Η Ανάσταση του Λαζάρου, θα μπορούσε να σημαίνει για τον καθένα μας και τη δική του αναγέννηση, το ξανάνιωμα σε σώμα, πνεύμα και ψυχή. Όπως η φύση αναγεννιέται την Άνοιξη – δεν είναι τυχαίο ότι το Πάσχα συμπίπτει χρονικά με αυτή την εποχή – έτσι και ο κουρασμένος, απελπισμένος, θλιμμένος άνθρωπος, μπορεί να βρει την ελπίδα, τη γαλήνη και την χαλάρωση του σώματός του, του μυαλού του και της ψυχής του. Αρκεί να αφήσει ελεύθερο τον εαυτό του να χαρεί με της φύσης τις ομορφιές και να γευτεί της ζωής τις τόσες «νοστιμιές».  (Ζώνη Αρκαδίας,  23  Απριλίου 2016).

«Οι αληθινά σπουδαίοι άνθρωποι δεν χρειάζεται ούτε να διαφημίσουν τους εαυτούς τους κάπου, ούτε να κάνουν υποδείξεις – ως ειδήμονες – στους άλλους, μήτε να ζητάνε την αποδοχή τους. Εμπνέουν τον σεβασμό με την παρουσία τους,  το ήθος τους και το έργο τους. » (Ζώνη Αρκαδίας,  22  Απριλίου 2016).

«Όταν ένας ποιητής, στην προκειμένη περίπτωση, ο Διονύσης Κουλεντιανός, γράφει μέσα σε τρεις στίχους του μια μεγάλη αλήθεια, δεν χρειάζονται άλλα σχόλια: «Η Αρετή / πουτάνεψε κι εκείνη / και μοσχοπληρώνεται».  (Ζώνη Αρκαδίας,  21  Απριλίου 2016).

«Α, όλα κι όλα. Όσο πιο άδειος ο «τενεκές», τόσο μεγαλύτερο θόρυβο κάνει.» (Ζώνη Αρκαδίας,  20 Απριλίου 2016).

«Υπάρχουν γύρω μας άνθρωποι  ψυχροί. Η παγωνιά της ψυχής τους μας μεταδίδεται, γιατί  ξεχειλίζει από κάθε πόρο του κορμιού τους. Με αυτούς τους συνανθρώπους μας,  πώς να κάνουμε παρέα; Είναι σαν να πηγαίνουμε μια επίσκεψη στο Βόρειο Πόλο. Εκείνος τουλάχιστον έχει τη δική του «λευκή» ομορφιά, ενώ τα πρόσωπα αυτά είναι όλο μαυρίλα και οι σκέψεις τους μίζερες, σκοτεινές, απωθητικές….» (Ζώνη Αρκαδίας,  19  Απριλίου 2016).

«Ας προσέξουν πολύ κάποιοι την συμπεριφορά τους, γιατί κάνουν πράγματα που δεν συνάδουν ούτε με τα αξιώματα που κατέχουν, μήτε με το πνευματικό τους επίπεδο. ΞΕΦΤΙΛΙΖΟΝΤΑΙ…» (Ζώνη Αρκαδίας,  18  Απριλίου 2016).

«Τσίμπλα» στην καρδιά όσοι έχουν, δεν μπορούν να «δουν» τίποτα παραπέρα από τον εαυτούλη τους, που τον έχουν κάνει Θεό και τον λατρεύουν όλη μέρα. Χωρίς αυτόν τον (αυτο)θαυμασμό, πιστεύουν πως η ζωή τους δεν αξίζει τίποτα. Δεν τους νοιάζει και τους ίδιους για τίποτα, αφού δεν δίνουν δεκάρα για τους άλλους ανθρώπους γύρω τους.» (Ζώνη Αρκαδίας,  17  Απριλίου 2016).

«Άμα βλέπω κάποιον ψηλομύτη να συμπεριφέρεται αλαζονικά και θέλω να τον πειράξω για την στάση του, τού λέω: «Κύριε, κάτι σας έπεσε». Από περιέργεια, θα κοιτάξει έστω και για λίγο κάτω…»  (Ζώνη Αρκαδίας,  16  Απριλίου 2016). 

«Ο σπουδαίος ποιητής μας και πνευματικός φίλος Δρ. Διονύσης Κουλεντιανός έγραψε κάτι πολύ σοφό: «Το χρήμα ανοίγει πόρτες. Η αγάπη, καρδιές.» (Ζώνη Αρκαδίας,  15  Απριλίου 2016).

«Δεν σας κρύβω ότι έρχονται κάποιες στιγμές, που απογοητεύομαι, όταν βλέπω τι γίνεται γύρω μου. Με πόση απαξία αντιμετωπίζουν κάποιοι τα πράγματα, πόσο αδιάφοροι είναι στον πόνο και στην δοκιμασία άλλων συνανθρώπων τους, την κοροϊδία που πατάνε σε ορισμένες περιπτώσεις,  βγαίνοντας κι από πάνω…  Σκέφτεσαι: «Αξίζει τον κόπο να ασχοληθώ με τέτοια άθλια υποκείμενα; Να χάσω την ηρεμία μου, να με πιάσουν στο βρώμικο στόμα τους τέτοιοι ανάξιοι, ανίκανοι και επιζήμιοι άνθρωποι;» Από την άλλη μεριά, πεισμώνεις και λες: «Όχι, να μην αφήσουμε ν’ αλωνίζουν οι «παρεούλες», ν’ αποφασίζουν για μας οι άσχετοι και να μας «κορδώνονται» οι τιποτένιοι. Γιατί τότε, είναι σαν να πετάμε τους εαυτούς μας στα στόματα των «θηρίων» για να μας κατασπαράξουν. Ας γίνει τουλάχιστον αυτό, αφού θα έχουμε πρώτα αγωνιστεί εναντίον τους με τα δικά μας έντιμα μέσα…»  (Ζώνη Αρκαδίας,   14  Απριλίου 2016).

«Βρέθηκα προ καιρού σε μια «κλειστή» σύναξη ανθρώπων. Ακούστηκαν λόγια κι έγιναν πράγματα, που μου θύμισαν αυτό που είχε πει ο Γάλλος Λογοτέχνης Robert Sabatier: «Υπάρχουν και χειρότεροι από τους ανίκανους. Είναι αυτοί, που είναι ικανοί για όλα.»  (Ζώνη Αρκαδίας,  13  Απριλίου 2016).

«Βάζοντας κάποιες λέξεις στη σειρά κι άλλες να κάνουν ομοιοκαταληξία, δεν φτιάχνεις ποίημα. Χρειάζονται κι άλλα στοιχεία για να γίνει ένα καλό ποίημα. Τα υλικά να είναι άριστα, ο τεχνίτης ταλαντούχος εργάτης του πνεύματος, σοβαρός και μετρημένος σε όλα του.» (Ζώνη Αρκαδίας,   12  Απριλίου 2016).

«Ούτε να γελάσεις δεν μπορείς: Υπάρχουν κάποιοι ποιητές – ο Θεός να τους κάνει – οι οποίοι, στην προσπάθειά τους να γίνουν «διάσημοι» μοιάζουν σαν άλογα αφηνιασμένα. Σιγά, παιδιά, ό,τι κι αν κάνετε, αν το έργο σας αξίζει,  θα επιβιώσει, αλλιώς, άστα να πάνε…» (Ζώνη Αρκαδίας,  11   Απριλίου 2016).

«Επειδή το Πάσχα του 2016 πέφτει 2 Μαϊου, η φύση δεν μπορεί να συμβαδίσει απόλυτα με αυτό. Οι πασχαλιές άνθισαν νωρίτερα κι είναι προάγγελοι των Άγιων και κατανυκτικών ημερών που αναμένουμε. Λέω κάπου σ’ ένα ποίημά μου: «Άνθισαν οι πασχαλιές στον κήπο. / Τα μωβ ανθάκια τους σκορπίζουν ευωδιά / κι οι μέλισσες γλυκά τα τριγυρίζουν…». Η ομορφιά τους είναι απίστευτη, μυρίζουν υπέροχα και δεν χρειάζεσαι αρώματα κλεισμένα σε μπουκάλια, γιατί η φύση τώρα την Άνοιξη, έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο και ανοικτό σε όλους μας (δωρεάν) αρωματοπωλείο…» (Ζώνη Αρκαδίας, 10  Απριλίου 2016). ΒΑΖΟ ΜΕ ΠΑΣΧΑΛΙΕΣ

«Άμα δεν είσαι ο εαυτός σου, με τα λάθη του, τις ανεπάρκειές του, τους φόβους του, τα αρνητικά αλλά και τα καλά του στοιχεία, μοιάζεις  με μαριονέτα, που άλλοι κινούν τα νήματα της ζωής σου. Τι σεβασμό να νιώσουμε για κάποιον που δεν έχει δική του βούληση αλλά «άγεται και φέρεται» από συμβουλές τρίτων, που έτσι του κάνουν μεγάλο κακό;» (Ζώνη Αρκαδίας,  9  Απριλίου 2016).

«Πόσο δυστυχισμένοι είναι οι άνθρωποι  που έχουν μέσα τους «στεγνώσει» από αγάπη!»  (Ζώνη Αρκαδίας,   8  Απριλίου 2016).

«Τι κοστίζει να πεις δυο καλά λόγια για έναν συνάνθρωπό σου, ομότεχνό σου, κάποιον που βλέπεις ότι προσπαθεί να κάνει κάτι καλό κι ας μην το πετυχαίνει με την πρώτη. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ικανοί να κάνουν πράγματα στους ίδιους χρόνους με μας, ούτε μπορούμε να μετατρέψουμε τους γύρω μας σε ρομπότ ή μηχανές να δουλεύουν  σαν να βρισκόμαστε σε εργοστάσιο. Η μαγεία βρίσκεται στη διαφορετικότητα, στον σεβασμό, στη συνεργασία και το κλειδί της επιτυχίας είναι η λέξη: ΑΝΟΧΗ. Αλλά μέχρι ενός ορίου, γιατί κάποιοι παρανοούν την  ανεκτικότητα που τους δείχνεις και… ξεσαλώνουν. Μην σε περνάνε και για… αφελή ή την λέξη με τα τρία α.» (Ζώνη Αρκαδίας,  7  Απριλίου 2016).

«Όταν κάποιος έχει μαυρίλα στην ψυχή του, όταν απεργάζεται το κακό για τους άλλους ανθρώπους και φτάνει σε ύβρεις, ψέματα και συκοφαντίες, δεν τον σώνει τίποτα. Ένας βόθρος κι αν αδειαστεί από το περιεχόμενό του, στον πάτο του μένουν πάντοτε κάποιες ακαθαρσίες. Έτσι συμβαίνει  και στην ψυχή του κακού ανθρώπου, που είναι γεμάτη απόβλητα.» (Ζώνη,  6  Απριλίου 2016). 

«Στον εγωιστή άνθρωπο, ό,τι και να πεις, χάνεις τα λόγια σου. Αυτός μόνο με την αδιαφορία τα βρίσκει δύσκολα, γι’ αυτό μην διστάσετε να του την προσφέρετε.» (Ζώνη Αρκαδίας,  5  Απριλίου 2016).

«Βρέθηκα κάποτε σ’ ένα σπίτι που η νοικοκυρά διαμαρτυρόταν για την βρωμιά που επικρατούσε στη γειτονιά της και γενικότερα στην περιοχή. Οι χώροι που ζούσε με την οικογένειά της ήταν επίσης ακατάστατοι, με πολλά άχρηστα αντικείμενα πεταμένα εδώ κι εκεί. «Έβριζε» η γυναίκα αυτή τους πάντες για τα σκουπίδια, τα μπάζα, τα χορτάρια που είχαν κυριεύσει τα πάντα, γιατί η φύση ξέρει τι κάνει… Δεν άντεξα τις ανοησίες της και την ρώτησα: «Εσύ, τι κάνεις;» «Μα δεν είναι δική μου δουλειά αυτό», μου απάντησε δυσαρεστημένη που τόλμησα να της κάνω μία τέτοια ερώτηση. «Κι όμως», της είπα,  «δική σου ευθύνη είναι. Ξεκίνα από του σπιτιού σου την τακτοποίηση και μετά κάνε ό,τι μπορείς και για τον χώρο έξω από την πόρτα σου και να δεις πως θ’ αλλάξει αμέσως η κατάσταση που τώρα σε εξοργίζει τόσο.» Αν ο καθένας μας, πάρει μια σκούπα κι ένα φαράσι κι αρχίσει το καθάρισμα του δικού του οίκου, θα δει αμέσως τη διαφορά. Τα μπάζα που μαζεύουμε μέσα στην ψυχή μας και έξω,  στους χώρους που εργαζόμαστε, κινούμαστε ή κατοικούμε με τους δικούς μας, μετατρέπουν τα μέρη αυτά σε μικρές «χωματερές», που – συν τω χρόνω – όχι μόνο θα αρχίσουν να μυρίζουν άσχημα αλλά θα είναι και κίνδυνος για την υγεία μας, την ψυχική και τη σωματική».   (Ζώνη Αρκαδίας,  4  Απριλίου  2016).

«Σ’ ένα ταπεινό μικρό εκκλησάκι, μπορείς να βρεις για λίγο, ηρεμία, κατάνυξη, τη γαλήνη εκείνη, που δεν σου δίνει μια μεγάλη εκκλησία με τις πολυτέλειές της, τα αναμμένα φώτα της, τον θόρυβο από τους πιστούς που πηγαινοέρχονται… Τα ξωκλήσια της πατρίδας μας είναι τα ανεκτίμητα εκείνα καταφύγια κάθε ψυχής, που τη «βαραίνουν»  της καθημερινότητας τα μεγάλα κι «ασήκωτα» προβλήματα και θέλει κάπου ν’ ακουμπήσει για λίγο όλο αυτό το δυσβάσταχτο φορτίο.» (Ζώνη Αρκαδίας,  3  Απριλίου  2016).

«Επειδή κάποιος είναι «καλός» άνθρωπος, πρέπει να του συγχωρούμε ό,τι ανοησία κάνει; Έτσι μάλλον κακό του κάνουμε, γιατί νομίζει ότι μπορεί να λέει και να πράττει ό,τι του κατέβει στο μυαλό, χωρίς να δέχεται τις συνέπειες κάθε βλακείας του. Όμως, στη ζωή οι αστοχίες και τα λάθη μας πληρώνονται και ο λογαριασμός πρέπει να εξοφλείται…» (Ζώνη Αρκαδίας,  2  Απριλίου 2016).

Στις άκρες των δρόμων και στους αγρούς της πατρίδας μας, φύτρωσαν παντού θαυμάσια αγριολούλουδα, μαργαριτούλες, κρινάκια, κρόκοι… ένας υπέροχος πολύχρωμος πίνακας φτιαγμένος από τον πιο ταλαντούχο ζωγράφο του κόσμου: τον Θεό. Μακάρι, όλοι μας, να μπορούσαμε να εκτιμήσουμε όλη αυτή την ομορφιά και το μεγαλείο της ζωής.» (Ζώνη Αρκαδίας,  1    Απριλίου 2016).ΜΑΡΓΑΡΙΤΟΥΛΕΣ


«Το να πεις στον συνάνθρωπό σου ένα «Σ’  ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ», δεν κοστίζει τίποτα και κάνει τον άλλο να νιώθει όμορφα. Κι όμως, υπάρχουν άνθρωποι, που ενώ έχουν μεγάλη υποχρέωση σε κάποιους συγγενείς, φίλους, συνεργάτες  ή γνωστούς, το «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» δεν βγαίνει από το στόμα τους, δεν υπάρχει καν στο λεξιλόγιό τους. Τόση αγνωμοσύνη…» (Ζώνη Αρκαδίας, 31  Μαρτίου 2016).

«Όσο πιο εγωιστής και κενός μέσα του ένας άνθρωπος, τόσο πιο πολύ φωνάζει, βρίζει, χτυπάει τα χέρια στα τραπέζια, πετάει και κάποια καρέκλα κάτω – άμα λάχει – για να δείξει ότι αυτός είναι και οι άλλοι δεν αξίζουν μία. Το τι γέλιο πέφτει βέβαια, πίσω από την πλάτη του, αυτό είναι άλλο θέμα. Πέρασε πια η εποχή που βρίζοντας, σπάζοντας και κάνοντας τσαμπουκάδες, μπορούσες να βγεις από πάνω. Τώρα, μόνο με δουλειά, προσφορά, ταπεινότητα και ευγένεια,  μπορείς να πετύχεις – και αν το καταφέρεις, δεν είναι σίγουρο – ένα θετικό αποτέλεσμα για τον σκοπό που παλεύεις. Πρακτικές του τύπου καράτε και βαράτε – ευτυχώς για όλους μας – πέρασαν και πάνε.» (Ζώνη Αρκαδίας, 30  Μαρτίου 2016).

«Συνάδελφοι Ποιητές, προσοχή – όχι στο τι γράφετε και κρατάτε στα συρτάρια σας, αυτό είναι δικαίωμά σας – αλλά στο τι φέρνετε στο φως της δημοσιότητας (σε περιοδικά, εφημερίδες, μέσα κοινωνικής δικτύωσης και ιστοσελίδες σας). Μην επιτρέπετε το όνομά σας να μπαίνει κάτω από αμφιβόλου ποιότητας κείμενα, σκέψεις, άρθρα και στίχους.» (Ζώνη Αρκαδίας, 29  Μαρτίου 2016).

«Δεν έχω δημιουργήσει ακόμα σελίδα στο facebook, αλλά μου μεταφέρουν γνωστοί μου όσα γράφονται από ορισμένους λογοτέχνες στους δικούς τους λογαριασμούς και γελώ με την ψυχή μου. Είναι δυνατόν να αναρτώνται τέτοια πράγματα; αναρωτιέμαι και δίνω αμέσως την απάντηση στον εαυτό μου: Ο κατήφορος δεν έχει σταματημό έτσι και αρχίσει η κάθοδος μέχρι να φτάσεις στον… πάτο!» (Ζώνη Αρκαδίας,  28  Μαρτίου 2016).

«Απίστευτα θλιβερή εικόνα παρουσιάζουν κάποιοι ποιητές μας, οι οποίοι νομίζουν ότι είναι τόσο σπουδαίοι, ώστε οι ομότεχνοί  τους οφείλουν να κάνουν τεμενάδες μπροστά τους κι ο υπόλοιπος κόσμος να τους λατρεύει σαν Αγίους. Βρε, ουστ, άντε από δω…» (Ζώνη Αρκαδίας, 27  Μαρτίου 2016).

«Η ΦΙΛΙΑ δεν απαιτεί τίποτα αλλά νομίζω ότι είναι μια διαρκής «δοκιμασία». Δεν μπορείς να λες όλον τον κόσμο φίλο σου γιατί κάτι τέτοιο ακυρώνει την έννοια της φιλίας. Λίγοι μπορεί να είναι οι φίλοι μας, οι άλλοι είναι συνεργάτες μας, γνωστοί μας, ομότεχνοί μας αλλά σε καμία περίπτωση δεν αποκαλούμε φίλους μας τους πάντες. Δεν είναι και… ηθικό».   (Ζώνη Αρκαδίας, 26  Μαρτίου 2016).

«Όταν ένας λαός ξεχνά ή αγνοεί  την ιστορία του, όταν διαγράφει το παρελθόν του, συντρίβεται από το ζοφερό του μέλλον…» (Ζώνη Αρκαδίας, 25/3/2016).

«Όλα τα πλάσματα, Θεέ, στον ίσκιο σου από κάτω», έγραψε ο ποιητής. Όμως, βλέποντας όλα αυτά που συμβαίνουν στη χώρα μας με τους πρόσφυγες, ιδίως πόσο υποφέρουν τα μικρά παιδιά, δεν μπορώ να μην θλίβομαι με τα χάλια όλων εμάς των – υποτίθεται – πολιτισμένων Ευρωπαίων. Και μπορεί οι Έλληνες, παρόλα τα προβλήματά τους, να στέκονται αλληλέγγυοι στους ανθρώπους αυτούς που ζητάνε μια νέα πατρίδα, οι ηγέτες όμως της Ευρώπης απέτυχαν να διαχειριστούν αποτελεσματικά το πρόβλημα. Για κάποιους δε εξ αυτών είναι σαν μην υπάρχει θέμα. Κλειστά σύνορα, σημαίνει μια Ευρώπη χωρίς αρχές, δίχως ανθρωπιά και – δυστυχώς, να μου το θυμηθείτε  – χωρίς φωτεινό μέλλον ύπαρξης.» (Ζώνη Αρκαδίας, 24  Μαρτίου 2016).

«Παρατηρώ τους ανθρώπους γύρω μου. Έχουν χάσει τη χαρά, περπατάνε λες και κουβαλούν ένα βαρύ φορτίο στους ώμους τους. Είναι τραγικό… Κι όμως, ένα ΧΑΜΟΓΕΛΟ κάνει τόσο καλό. Σκεφθείτε, πόσο μεγάλη είναι η αξία του. Θα έλεγα ότι αξίζει τα πάντα.» (Ζώνη Αρκαδίας,  23  Μαρτίου 2016).

«Είναι σοβαρή ως ποιήτρια και ως άνθρωπος, αυτή η ομότεχνή μας, η οποία ως λάτρης της τεχνολογίας, ανεβάζει στην ιστοσελίδα της ή στο facebook και στα άλλα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, φωτογραφίες της να ξύνει τη μύτη της – λες και οι άλλοι άνθρωποι δεν μπορούν να κάνουν το ίδιο ή αναρτά πλάνα με την ίδια σε διάφορες παραλίες με ανύπαρκτα μαγιό, στο μπάνιο της να φτιάχνει το μακιγιάζ ή να παίρνει πόζες μπροστά στον καθρέφτη και πίσω να φαίνεται το χαρτί υγείας και η… λεκάνη. Έλεος πια με τους ανεγκέφαλους, που νομίζουν ότι είναι το κέντρο της γης και όλοι μας πρέπει να τους ανεχόμαστε. Να είχε τουλάχιστον κι ένα δράμι ταλέντο η εν λόγω ποιήτρια, να πεις χαλάλι της, που τα κάνει αυτά…»  (Ζώνη Αρκαδίας, 22 Μαρτίου 2016).

2 ΠΑΓΚ.ΗΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗ«Οι Ποιητές είμαστε μία υπέροχη ομάδα ταλαντούχων  και ευαίσθητων – θέλω να πιστεύω – ανθρώπων. Ζούμε με την Ποίηση στην καθημερινότητά μας, σαν κάτι που δεν είναι πέρα και μακριά από μας αλλά κομμάτι μας. Πώς, τώρα, έχουμε καταφέρει, να απαξιώσουμε την Ποίηση και τους Ποιητές με συμπεριφορές που δεν συνάδουν, με ανοησίες που μας υποβιβάζουν και γιατί δεν κάνουμε κάτι σωστό ώστε να ανακτήσουμε την σοβαρότητά μας και τον σεβασμό των άλλων απέναντί μας, γι’ αυτό δεν έχω βρει ακόμα απάντηση, ίσως και ποτέ να μην μου δοθεί μία εξήγηση… » (Ζώνη Αρκαδίας, 21  Μαρτίου 2016).

«Ναι, συμβαίνουν πολλά, πρωτόγνωρα και  δυσάρεστα πράγματα στη χώρα μας. Ο ηθικός όμως κατήφορος κάποιων (ολίγων ευτυχώς) Λογοτεχνών μας – αυτόν τον καιρό της κρίσης και της δοκιμασίας – δεν έχει τέλος. Τι θα καταφέρουν τελικά; Τι άλλο; «Μια τρύπα στο νερό!» (Ζώνη,  20/3/2016).

«Ίσως κάποιοι να με κατηγορούν, που δεν πολυανακατεύομαι σε λογοτεχνικές ή κοινωνικές «παρέες», που δεν συμμετέχω ενεργά σε Συλλόγους ομοτέχνων μου και έχω επιλέξει να απέχω από «ανακατέματα» και πάρε – δώσε, που υποτιμούν την ανθρώπινη νοημοσύνη. Αν είμαστε – όλοι –  προσεκτικοί στις προτιμήσεις μας, αν έχουμε πολύ αυστηρά κριτήρια στις συναναστροφές μας, νομίζω ότι δεν θα βγούμε χαμένοι.» (Ζώνη Αρκαδίας,  19  Μαρτίου 2016).

«Στη ζωή σου να είσαι πάντα η επιλογή και ποτέ η ανάγκη». Τι ωραία συμβουλή!» (Ζώνη Αρκαδίας,  18  Μαρτίου 2016).

«Όταν έχεις επιλέξει στη ζωή σου να μην λες ψέματα, τότε δεν χρειάζεται ν’ ανησυχείς μήπως ξεσκεπαστείς και γελοιοποιηθείς, στην προσπάθειά σου να θυμηθείς ποιες αλήθειες δεν είπες. Δεν είναι καλύτερα έτσι από το να ψεύδεσαι συνεχώς;» (Ζώνη Αρκαδίας,  17  Μαρτίου 2016). 

«Αλιεύεις ωραίες σκέψεις και προτροπές ψάχνοντας στο Διαδίκτυο, σαν αυτή που θεωρώ ότι αν την ακολουθούσαμε όλοι μας, θα αποφεύγαμε πολλές από τις στεναχώριες και τους προβληματισμούς μας: «Μάθε να δίνεις την απουσία σου σε όσους δεν κατάλαβαν τη σημασία της παρουσίας σου.» (Ζώνη Αρκαδίας,  16 Μαρτίου 2016).

«Η ποίηση είναι πολύ σοβαρή υπόθεση», ειπώθηκε, «για να την αφήνουμε στους ποιητές».  Δεν νομίζω ότι αυτό ισχύει αλλά κάποιοι «τεχνίτες του ποιητικού λόγου» κάνουν μεγάλη ζημιά με όσα γράφουν. Ο κ. Νίκος Παπανικολάου, έγραψε  «ΠΕΡΙ ΠΟΙΗΣΕΩΣ – ΕΝ ΣΥΝΤΟΜΙΑ , ΓΡΑΦΩ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΩ…»   «Ορισμένοι ποιητές, μέσα στην ευγενική πρόθεση της ποιήσεώς τους, στην προσπάθειά τους να ανανεώσουν τον ποιητικό τους λόγο, ξεφεύγουν και παίρνουν θέσεις – ανάμεσα σε ωραίους στίχους – εκφράσεις αντιποιητικές, που η ευαισθησία ενός καλλιεργημένου αναγνώστη τις απορρίπτει. Πολλά ποιήματα είναι άτεχνα, υπάρχουν ελαττώματα, άλλα μικρά, άλλα μεγάλα. Σε άλλες τέχνες μπορεί να μην φαίνονται. Στον ποιητικό όμως λόγο ξετυλίγοντάς τα φαίνονται γυμνά και αδικαίωτα. Η ασάφεια και ο ρητορισμός, όταν τα συνοδεύει η φραστική δυσκολία και η στιχουργική αδυναμία καταντούν αδιάφορα. Η λαμπρότητα και η συγκίνηση στην ποίηση δεν είναι όπως στην πεζογραφία που γράφεται σιγά – σιγά και καταλήγει αργά σε κάποια αποκορύφωση. Η πεζογραφία χρησιμοποιεί λεπτούς εκφραστικούς τρόπους, προσπαθεί να εισχωρήσει ολοένα και περισσότερο στον ποιητικό χώρο. Ενώ στην ποίηση συμβαίνει τούτο: Όλο και εγκαταλείπει τον ποιητικό χώρο και ερωτοτροπεί προς τον πεζό… Δεν μεμφόμεθα αυτούς που γράφουν, απεναντίας τους επαινούμε, όμως, υπάρχει κάποια απόσταση από το γράφω έως και το δημιουργώ. Σε ορισμένα ποιήματα διάφορες σελίδες θέλουν κάποια επεξεργασία, γιατί πνίγουν τους ενυπάρχοντες καλούς στίχους. Νομίζουμε – κατά τη γνώμη μας – πριν τυπωθούν και κυκλοφορήσουν τα ποιήματά τους να τα απαλλάξουν από τις ατεχνίες. Εδώ μπορούν να βοηθήσουν και οι γνώστες του αντικειμένου: Φιλόλογοι καθηγητές, Ενώσεις, Σωματεία Λογοτεχνών κ. ά. «Η ποίησις έχει», όπως είχε εκφραστεί ο Κάλβος, «υψηλή αποστολή. Μαζί με τις άλλες καλές τέχνες, αποτελεί το ευγενέστερο και πολυτιμότερο θείο δώρο και το ασφαλέστερο μέσο δια την ηθική και πνευματική εξύψωση του ανθρώπου, δια την κατάκτηση των ανωτέρων ιδανικών της ζωής, δια την προσέγγιση του απολύτου καλού και ωραίου.»  (Ζώνη Αρκαδίας,  15  Μαρτίου 2016). 

κΚΑΘΑΡΑ ΔΕΥΤΕΡΑ«Με την Καθαρά Δευτέρα, αρχίζει η Σαρακοστή και η Νηστεία για το Πάσχα. Τι είδους όμως εκούσια αποχή από συγκεκριμένα φαγητά (κρέας, αυγά, γαλακτοκομικά) γίνεται και τι «καθαρμός» του σώματος επιτυγχάνεται με το να απέχεις από τα παραπάνω φαγητά και να τρως αστακό, γαρίδες και άλλα πανάκριβα – υποτίθεται νηστίσιμα – εδέσματα; Βέβαια, για καθαρισμό της ψυχής, ούτε λόγος να γίνεται. Εκτός εξαιρέσεων, που επιβεβαιώνουν τον κανόνα, η Σαρακοστή για την πλειονότητα των Ελλήνων Ορθοδόξων είναι μάλλον ένας γαστριμαργικός εκτροχιασμός.» (Ζώνη, 14  Μαρτίου 2016). 

«Τι γινόταν, κάποια χρόνια πριν, στην πατρίδα μας το τριήμερο της Αποκριάς και της Καθαράς Δευτέρας, δεν περιγράφεται: χορός, κέφι, φαγοπότι, τραγούδια, μασκαράδες, γλέντι, χαρά. Κι ήρθε η οικονομική κρίση και όλα αυτά χαθήκανε μέσα στην αγωνία της επιβίωσης, στα μέτρα και στους φόρους, που δεν έχουν τελειωμό… Η Ελλάδα δεν θα σηκώσει ποτέ κεφάλι αν συνεχιστεί αυτή η αδιέξοδη τακτική και πολιτική.» (Ζώνη Αρκαδίας, 13  Μαρτίου 2016).

«Τα αποτελέσματα της διχόνοιας είναι πάντα ολέθρια. Η ζημιά που κάνει, είναι συχνά μη αναστρέψιμη. Το καταλαβαίνουμε όμως, όταν είναι πια αργά για να σταματήσουμε την φαγωμάρα μας.» (Ζώνη Αρκαδίας, 12 Μαρτίου 2016).

«Την Άνοιξη αν δεν την βρεις, τη φτιάχνεις» έγραψε ο Οδυσσέας Ελύτης και μας προτρέπει να μην συμβιβαζόμαστε με «χειμώνες» και μιζέρια, με σκοτάδι και ασχήμιες αλλά να αναζητάμε την αναγέννησή μας, την ανακάλυψη του πλούτου που υπάρχει μέσα μας και γύρω μας. Να στρεφόμαστε προς τον Ήλιο, το Φως, την Ομορφιά, την Ζωή.» (Ζώνη Αρκαδίας,  11  Μαρτίου 2016).

«Ενώ ο λογοτεχνικός χώρος θα έπρεπε να είναι όμορφος, φωτεινός, θελκτικός, υπάρχουν εκπρόσωποί του που τον ασχημίζουν με λόγια και πράξεις τους, τον σκοτεινιάζουν με κινήσεις που δεν συνάδουν σε πνευματικούς ανθρώπους και γίνεται ο χώρος αυτός απωθητικός για όσους δεν ασχολούνται με το γραπτό λόγο αλλά θα ήθελαν να έρθουν κοντά στους ποιητές και στους συγγραφείς μας. Το μόνο που μπορούν να κάνουν οι λογοτέχνες μας, είναι να απομονώσουν όλους αυτούς τους «αλεξιπτωτιστές», που αλλοιώνουν το χώρο της Τέχνης και της Δημιουργίας και παγιδεύουν τους άξιους εκπροσώπους της σε αδιέξοδες και άνευ ουσίας επιλογές.»  (Ζώνη Αρκαδίας,  10  Μαρτίου 2016).

«Να μην μας παραμελούμε, ούτε βέβαια να κολλάμε τόσο πολύ με … την αφεντιά μας και να θεωρούμε ότι είμαστε το κέντρο της Γης. Βρίσκω πάντως υπέροχη την συμβουλή: «Είναι τόσο σημαντικό να κάνεις κάποιον ευτυχισμένο. Ξεκίνα από τον Εαυτό σου!» (Ζώνη Αρκαδίας,  9  Μαρτίου 2016).

«Σε έναν κουμπαρά ρίχνουμε μόνο χρήματα (κέρματα και χαρτονομίσματα) αλλά  σε έναν άλλο νοερό «ταμιευτήρα» μπορούμε να αποταμιεύουμε γνώσεις, ιδέες, εμπειρίες, αναμνήσεις,  ακόμα και τα «μαθήματα» από τις ήττες μας, από τις οποίες διδαχθήκαμε πολλά και χρήσιμα. Ας έχουμε, λοιπόν, όλοι μας ένα τέτοιο  «δοχείο», για να φυλάμε μέσα σ’ αυτό τις «οικονομίες»  της ζωής μας.» (Ζώνη Αρκαδίας,  8  Μαρτίου 2016).  *ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΚΟΥΜΠΑΡΑΣ ΠΗΛΙΝΟΣ

«Κάποιοι ποιητές γράφουν κάτι «περίεργους» στίχους, χρησιμοποιώντας μη δόκιμες λέξεις, ένα ανακάτωμα καθαρεύουσας και δημοτικής, λέξεις, τις οποίες – είναι φανερό και σε μικρό παιδί – ότι  δεν κατέχουν την σημασία τους και φτιάχνουν έναν ποιητικό αχταρμά. Κάτι, που ούτε ποίημα είναι,  ούτε πεζό μπορείς να το πεις, με ανορθογραφίες και συντακτικά λάθη που τους εκθέτουν. Ας είναι πιο προσεκτικοί κι ας μην βιάζονται να γίνουν… διάσημοι. Είναι πολύ σοβαρή υπόθεση η ποίηση, ούτε με δημόσιες σχέσεις γράφεται, ούτε με παράδες αγοράζεται το ταλέντο της…»  (Ζώνη Αρκαδίας,   7 Μαρτίου 2016).  

«Έφυγε στις 5 Μαρτίου 2016 από τη  ζωή, ο ζωγράφος Παναγιώτης Τέτσης, σε ηλικία 91 ετών. Ήταν όχι μόνον ένας σπουδαίος Έλληνας εικαστικός αλλά και από τους λίγους – τους μετρημένους στα δάκτυλα του ενός χεριού δυστυχώς –  Ακαδημαϊκούς μας, ο οποίος όταν του έστελνες ένα βιβλίο σου, θα σου έγραφε δυο λόγια και χειρόγραφα, όχι μέσω «Γραμματέων και Φαρισαίων».  Με τέτοιες απώλειες, φτωχαίνει ο τόπος μας από τους καλούς, τους σοβαρούς,  αυτούς που ξεχώριζαν και για το ήθος τους.» (Ζώνη Αρκαδίας,  6  Μαρτίου 2016). 

«Γίνεται απλά γελοίος, όποιος κυνηγά τα μεγαλεία χωρίς να έχει τα εφόδια, την παιδεία και το ηθικό ανάστημα να τα υπηρετήσει.» (Ζώνη Αρκαδίας, 5/3/2016).   

«Καμία αυταπάτη ας μην τρέφεται: η «λάσπη» που εκτοξεύουν κάποιοι ανόητοι για συνανθρώπους τους που δεν συμπαθούν, λερώνει πρώτα του ίδιους και μετά αυτούς που συκοφαντούν. » (Ζώνη Αρκαδίας,  4  Μαρτίου 2016).  

«Είναι φορές που αισθάνομαι πολύ ευγνώμων, γιατί μπορώ να γράφω – ας πούμε  κάποια καλά – ποιήματα. Όταν μάλιστα μου δίνεται η ευκαιρία να διαβάσω την δουλειά των σπουδαίων μας ποιητών – όπως π. χ. του Μίλτου Σαχτούρη – υποκλίνομαι στο ταλέντο τους και στην έμπνευσή τους. Απολαύστε μαζί μου τους ωραίους στίχους του για της νέας εποχής τα δώρα: «Να κριθεί η Άνοιξη από τη χαρά της, / από το χρώμα  του το κάθε λουλούδι, / από το χάδι του το κάθε χέρι , / απ’ τ’ ανατρίχιασμά του το κάθε φιλί.» (Ζώνη Αρκαδίας, 3  Μαρτίου 2016).  

«Ο άνθρωπος που δεν μπορεί να υπερνικήσει τις φιλοδοξίες του, δεν μένει μόνο ανικανοποίητος αλλά είναι και δυστυχισμένος στη ζωή του.» (Ζώνη,  2/3/2016). 

«Η υπέροχη Άνοιξη! Έμπνευση για τους ποιητές και  της φύσης αναγέννηση. Οι χαρούμενες, πολύχρωμες εικόνες στέλνουν ένα δυνατό, ελπιδοφόρο ευφρόσυνο μήνυμα, που μας επηρεάζει θετικά, γονιμοποιεί το νου και κάνει την ψυχή μας ανάλαφρη, απαλλαγμένη  από του χειμώνα και της ζωής τα βάρη και την καταχνιά. Η Άνοιξη σηματοδοτεί – για τον καθένα μας – μία νέα προσπάθεια που οφείλουμε να κάνουμε, για κάτι καλύτερο, για απαλλαγή από μιζέριες, για διόρθωση των λαθών μας, για ένα μέλλον πιο φωτεινό, με χρώματα, Ομορφιά, Συνύπαρξη και Αγάπη.» (Ζώνη, 1 Μαρτίου 2016).   ανοιξιατικη εικονα


«Όποιος καταφέρει να παραμείνει σιωπηλός, ατάραχος, σταθερός, την ώρα που τον κατηγορούν άδικα ή  τον χλευάζουν, τότε έχει καταφέρει ένα καίριο πλήγμα στους «εχθρούς» του. Τίποτε άλλο δεν χρειάζεται να κάνει για να είναι ο νικητής.» (Ζώνη Αρκαδίας, 29 Φεβρουαρίου 2016).    

«Κάθε μέρα να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι και ακόμα πιο καλοί στη δουλειά μας ή στην Τέχνη μας. Να εργαζόμαστε με αφοσίωση και αγάπη για να φτιάξουμε έναν σωστό χαρακτήρα, να έχουμε ηθικές αρχές, να μην κάνουμε το κακό. Με την απόκτηση γνώσεων να βελτιωνόμαστε ως άνθρωποι και ως επαγγελματίες. Οι Ποιητές και συγγραφείς, με πολύ διάβασμα, γράψιμο και σκίσιμο, μπορούν να δώσουν στο αναγνωστικό τους κοινό έργα ποιότητας, τα οποία θα τους χαρίσουν μία υψηλή θέση στο λογοτεχνικό πάνθεον.» (Ζώνη Αρκαδίας, 28/2/2016).  

«Οι φυσικές ομορφιές της Ελλάδας είναι μοναδικές στον κόσμο. Κι όμως, αντί να τις προστατεύουμε όλοι μας και να τις επαυξάνουμε, υπάρχουν κάποια – λίγα ευτυχώς – βέβηλα χεράκια, τα οποία βάζουν φωτιές στα δάση μας, πετάνε μπάζα και σκουπίδια κάνοντας χωματερές τα χωράφια, κόβουν ανεξέλεγκτα δέντρα, καταστρέφουν τα φυτά που ομορφαίνουν το αστικό τοπίο… Αυτούς τους «φονιάδες» όλων μας, οφείλουμε να τους απομονώσουμε και να τους οδηγήσουμε στην Δικαιοσύνη. Να τιμωρηθούν παραδειγματικά, όχι με πρόστιμα και φυλάκιση αλλά με εθελοντική περιβαλλοντολογική εργασία. Ίσως έτσι μάθουν να αγαπούν την υπέροχη ελληνική φύση.» (Ζώνη, 27/2/ 2016). 

«Γέμισε η πατρίδα μας «καβαλημένα καλάμια». Κάποιους, που επειδή έχουν ένα πτυχίο  κι ένα διδακτορικό, την έχουν ψωνίσει τελείως κι απαιτούν να τους προσφωνούν όλοι «Δόκτωρ» λες κι έχουν κάνει κάποια μεγάλη επιστημονική ανακάλυψη που θα σώσει την ανθρωπότητα από τα δεινά της. Φέρονται με τόση ξιπασιά και περπατάνε με μια έπαρση που προκαλεί γέλιο και ειρωνικά σχόλια. Αν είσαι ταπεινός, σοβαρός, σέβεσαι τους συνανθρώπους σου και  κανένα πτυχίο να μην έχεις, είσαι ΣΠΟΥΔΑΙΟΣ.»(Ζώνη Αρκαδίας, 26/ 2 /2016).

«Ο σωστός δρόμος είναι ο ανήφορος», έγραψε ο Νίκος Καζαντζάκης. Αυτό ως υπενθύμιση σε όσους χρησιμοποιούν τις εύκολες λύσεις… αναρρίχησης: «έρποντας, γλείφοντας και με τα κέρατά μου.» (Ζώνη Αρκαδίας,   25/2/ 2016).

«Θα έχετε ασφαλώς διαπιστώσει ότι ελάχιστοι είναι οι άνθρωποι που νοιάζονται πραγματικά πώς είστε και τι δυσκολίες περνάτε στη ζωή σας. Οι περισσότεροι  απλά ρωτάνε από περιέργεια ή ίσως κι από συνήθεια.» (Ζώνη, 24/2/2016).   

«Αν καταφέρεις να γράψεις το όνομά σου στις καρδιές των συνανθρώπων σου – δύσκολο βέβαια αυτό – τότε δεν χρειάζεται να αποζητάς να το δεις τυπωμένο σε περιοδικά, βιβλία και εφημερίδες ή αναρτημένο στο ίντερνετ και σε διάφορες πλάκες και πλακέτες. Το κυνήγι της εφήμερης δημοσιότητας, μόνο πρόσκαιρη χαρά δίνει αν δεν υπάρχει και το αναγκαίο ηθικό και πνευματικό υπόβαθρο να στηρίξει ένα όνομα.» (Ζώνη Αρκαδίας, 23 Φεβρουαρίου 2016). 

«Ο καλός φίλος ποιητής Δρ. Πότης Κατράκης πέτυχε μέσα σε δύο στίχους του – όσους είναι το ποίημά του «Δείγματα ευφυϊας» – να πει όσα άλλοι θα έλεγαν με χιλιάδες λέξεις: «Η απλότητα και η ευγένεια  / αποτελούν δείγματα ευφυϊας.»  (Ζώνη Αρκαδίας,  22  Φεβρουαρίου 2016). 

«Δεν γίνεται να έχουμε πάρα πολλούς, γιατί οι αληθινοί φίλοι είναι κάτι σπάνιο κι είναι τυχερός όποιος έχει φίλους καρδιακούς, δοκιμασμένους στα δύσκολα.  Το πιο σημαντικό είναι να σεβόμαστε όλους τους ανθρώπους γύρω μας και να μην θέλουμε να κάνουμε τους άλλους σαν και μας. Κάτι τέτοιο δεν είναι μόνον αδύνατον να επιτευχθεί, αλλά και ανοησία να το προσπαθήσουμε.» (Ζώνη Αρκαδίας,  21 Φεβρουαρίου 2016).   

«Το πως αντιμετωπίζει κάθε άνθρωπος τις δυσκολίες που έρχονται στη ζωή του είναι σημαντικό για να έχουν αυτές τη λιγότερη δυνατή επίπτωση σ’ αυτόν και στους δικούς του ανθρώπους.  Γι’ αυτό, όπως διάβασα σε κάποιο βιβλίο: «Όταν η ζωή σου δώσει μερικά πικρολέμονα, δηλαδή στενοχώριες και δοκιμασίες, φτιάξε με αυτά μια… λεμονάδα» και απόλαυσέ την.»  (Ζώνη Αρκαδίας,   20/2/2016).λεμονια

«Παρουσιάζοντας προς τα έξω μία ψεύτικη εικόνα του εαυτού σου, κινδυνεύεις – ανά πάσα στιγμή – να ξεσκεπαστείς και να ξευτελιστείς. Δεν αξίζει ούτε τον… κόπο,ούτε να ζεις με τον φόβο μιας τέτοιας αποκάλυψης. Το να είσαι ο εαυτός σου, με τα ελαττώματά σου, τα λάθη σου, τα πάθη σου και τις κακές στιγμές σου είναι μια νίκη σου απέναντι στο ΔΗΘΕΝ…» (Ζώνη,  19 Φεβρουαρίου 2016).  

«΄Ηρθε πριν λίγο καιρό  στα χέρια μου ένας μικρός αριθμός βιβλίων (από γνωστούς εκδοτικούς οίκους) σύγχρονων Ελληνίδων συγγραφέων. Εκείνο που με εντυπωσίασε διαβάζοντάς τα είναι η κοινή θεματολογία των έργων τους. Όλα σχεδόν τα βιβλία αναφέρονταν στην κρίση της μέσης ηλικίας, σε παράνομους ή ανικανοποίητους έρωτες, σε συγκεκριμένες αρρώστιες της εποχής, σε μίση και πάθη χιλιοειπωμένα… Τίποτε το πρωτότυπο και ανατρεπτικό. Διάβαζες και ήξερες τι θα συμβεί παρακάτω. Όλα προβλέψιμα και ανούσια. Κάποια δε εξ αυτών των βιβλίων,  χρησιμοποιώντας και ερωτικές περιγραφές που πλησίαζαν την χυδαιότητα, προσπαθούσαν να «τσιγκλίσουν»  τους αναγνώστες τους μήπως και κερδίσουν το ενδιαφέρον τους. Μάταια βέβαια. Αν και είμαστε στην καρδιά του χειμώνα, θα έλεγα: «μάπα το καρπούζι». Μήπως οι εκδοτικοί οίκοι να γίνουν πιο προσεκτικοί  για τα βιβλία που επιλέγουν να εκδώσουν και οι άντρες και γυναίκες συγγραφείς μας να κάνουν την αυτοκριτική τους κι έναν αυστηρό έλεγχο των κειμένων τους πριν τα στείλουν στο τυπογραφείο; Για να μην προκαλούν μετά την κοροϊδία των αναγνωστών τους και τον ευτελισμό τους από τους κριτικούς στα διάφορα έντυπα.» (Ζώνη Αρκαδίας,  18  Φεβρουαρίου 2016).  

«Δεν υπάρχουν ΑΨΕΓΑΔΙΑΣΤΟΙ άνθρωποι, όχι τόσο από πλευράς ηθικής όσο από εμφάνισης. Τέτοια πρότυπα, δηλ.  των «τέλειων» προσώπων και σωμάτων τα δημιούργησαν και τα συντηρούν κυρίως τα lifestyle περιοδικά και οι αντίστοιχες τηλεοπτικές εκπομπές. Στον πραγματικό κόσμο μας – ευτυχώς – υπάρχουν άνθρωποι με απίστευτα όμορφες ατέλειες, που τους κάνουν όχι μόνο ξεχωριστούς αλλά – γιατί όχι; – και θελκτικούς.» (Ζώνη,  17 Φεβρουαρίου 2016). 

«Όταν αυτοί που ασκούν την οποιαδήποτε εξουσία, παίρνουν αποφάσεις ΕΡΗΜΗΝ ΜΑΣ, χωρίς ο λαός να έχει πει και να ακουστεί η γνώμη του, τότε να αρχίσουμε να ανησυχούμε, γιατί  κάτι δεν πάει καλά με την Δημοκρατία μας…» (Ζώνη Αρκαδίας,  16  Φεβρουαρίου 2016).

«Τι να θέλει κάποιος από τη ζωή του πέρα από υγεία και αξιοπρέπεια; Αυτά τα δύο κι ίσως – αν σταθεί τυχερός – αυτό που είπε ο συγγραφέας Χαλίλ Γκιμπράν: «Ένα από τα πιο όμορφα πράγματα στη ζωή είναι να βρεθεί κάποιος που σε καταλαβαίνει, χωρίς να χρειάζεται να δώσεις πολλές εξηγήσεις.» (Ζώνη Αρκαδίας, 15  Φεβρουαρίου 2016).  

«Έχουν γραφτεί και ειπωθεί πολλά για την Αγάπη, ιδιαίτερα από τους ποιητές. Εκείνο που με «κέρδισε» διαβάζοντάς το, είναι λίγες λέξεις που συμπυκνώνουν εύστοχα το τι σημαίνει ΑΓΑΠΗ: «Εκείνος που αγαπά, ποτέ δεν σε εγκαταλείπει… Ακόμη κι αν υπάρχουν οι λόγοι για να φύγει, θα βρει τρόπο… για να μείνει». (Ζώνη Αρκαδίας,  14  Φεβρουαρίου 2016).   καρδια κερι

«Μου έλεγε πρόσφατα γνωστός μου λογοτέχνης ότι τιμήθηκε για το έργο του από κάποιο λογοτεχνικό Σωματείο με ένα μετάλλιο. «Έχω μαζέψει ένα σωρό», μου επισήμανε με καμάρι. «Και τι θα τα κάνεις;» τον ρώτησα.» «Α, τα έχω στο γραφείο μου, τα βλέπω και με καμαρώνω», μου απάντησε. Μία τιμητική πλακέτα ή ένα μετάλλιο δεν είναι κάτι κακό, αλλά δεν σημαίνει ότι ο τιμώμενος ποιητής  ή συγγραφέας έχει κάνει κάτι παραπάνω από έναν ομότεχνό του που δεν έχει ως τώρα βραβευθεί. Όπως λέω συχνά: Μαζέψτε πλακέτες, Διπλώματα και μετάλλια να έχετε να… ξεσκονίζετε!» (Ζώνη Αρκαδίας,  13  Φεβρουαρίου 2016).

«Μια σωστή και δίκαιη κοινωνία, οφείλει στους πολίτες της που ξεχωρίζουν για το ήθος τους και την προσφορά τους στο σύνολο, να τους επιβραβεύει και να τους τιμά για να αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση για όλους μας. Η ελληνική πολιτεία δεν ασχολείται – δυστυχώς – με τέτοιες «τιμές». Το μόνο που την νοιάζει, εδώ και πολλά χρόνια, είναι κινήσεις πρόσκαιρου εντυπωσιασμού και οι επιβραβεύσεις «κολλητών» και «των δικών μας». Γι’ αυτό και πάμε συνέχεια προς τα κάτω…» (Ζώνη Αρκαδίας, 12 Φεβρουαρίου 2016).  

«Ως λαός, μας λείπει η αποφασιστικότητα να πετύχουμε τους στόχους μας. Δεν δουλεύουμε με σύστημα, σκληρά και  με εξυπνάδα για την επίτευξή τους. Έτσι, «σερνόμαστε»  πίσω από Μνημόνια και δανειστές, απογοητευόμαστε από τις φρούδες υποσχέσεις των πολιτικών μας και ζούμε σε συνεχή αβεβαιότητα, που μας «σκοτώνει» σιγά -σιγά,  ψυχικά- κάποιους δε και σωματικά. Ένα είναι βέβαιο: Δεν θα σηκώσουμε ποτέ κεφάλι, αν δεν νικήσουμε τον κακό εαυτό μας κι αν δεν αρχίσουμε να εργαζόμαστε σωστά.» (Ζώνη Αρκαδίας, 11 Φεβρουαρίου 2016). 

«Χρειάζονται άμεση απομάκρυνση: Οι άνθρωποι που συντρίβουν τα όνειρά μας στις μυλόπετρες των άμετρων φιλοδοξιών τους, δεν πρέπει να έχουν καμία θέση στη ζωή μας.» (Ζώνη Αρκαδίας,  10  Φεβρουαρίου 2016). 

«Πώς έχει καταντήσει έτσι η πολιτική ζωή του τόπου μας; Εντάξει, γίνονται και σε άλλες χώρες παρόμοια πράγματα, θα μου πείτε, αλλά στην Ελλάδα το κακό έχει παραγίνει. Η κρίση, δυστυχώς,  δεν  δίδαξε τίποτα ούτε στους πολιτικούς μας ούτε στους πολίτες. Φέρουμε κι εμείς ευθύνη για όσα επιτρέπουμε να συνεχίσουν να μας συμβαίνουν. Τι μπορεί να κάνει ο απλός κόσμος που υποφέρει;  Το λέει  «ΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΥΛΑ» ο Δημήτρης Α. Δημητριάδης: «Μακάριοι οι υποτελείς / έρποντες / λείχοντες / καρφώνοντες / ότι αυτοί «εξουσιάζουσιν». / Ουδείς συμβιβασμός. / Μηδενική ανοχή. / Ούτε καλημέρα στους προσκυνημένους.»  (Ζώνη Αρκαδίας, 9 Φεβρουαρίου 2016).

«Η αλαζονική συμπεριφορά ορισμένων συνανθρώπων μου, μου προκαλεί κατάπληξη. Καταντούν δε αξιοθρήνητοι, όταν φανερώνεται η επαγγελματική ή επιστημονική ανεπάρκειά τους και η πολυεπίπεδη «φτώχεια» τους κι αυτοί  κάνουν πώς δεν καταλαβαίνουν τίποτα.»  (Ζώνη Αρκαδίας,  8/2 /2016). 

«Η εποχή της ΑΔΙΑΦΟΡΙΑΣ, των προσωπικών παιχνιδιών, της έπαρσης και της ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ, μας οδήγησε στον πάτο του βαρελιού. Η ΕΛΛΑΔΑ οφείλει να κερδίσει ξανά την θέση που της αξίζει στην Ευρώπη και στον κόσμο. Οι ποιητές της, οι καλλιτέχνες της, οι Έλληνες δημιουργοί και επιστήμονες, ας γίνουν οι οδηγοί σε αυτή την πορεία μπροστά και ψηλά.» (Ζώνη,  7 Φεβρουαρίου 2016).  

«Την εξαετία που η Ελλάδα βρίσκεται σε κρίση και στα Μνημόνια, αντί όλοι μαζί – πολιτικοί και πολίτες – να κάτσουμε να δούμε τι έφταιξε και πώς θα διορθωθεί η κατάσταση, μυαλό δεν έχουμε βάλει αμφότεροι. Αλλά ειδικά οι κρατούντες μας έχουν χάσει κάθε μέτρο στη λήψη… μέτρων μιας αμφίβολης διάσωσης της χώρας. Δεν έχει άδικο ο καλός ποιητής μας Δημήτρης Α. Δημητριάδης, όταν γράφει στην «Βεβήλωσή» του: «Έπαρση / ύβριν κι ασέβεια / αποπνέουν όλοι οι θεσμοί / βέβηλη η κάθε είδους εξουσία». (Ζώνη Αρκαδίας,  6/ 2 / 2016). 

«ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ και ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ βρέθηκαν ανά τους αιώνες απέναντι αλλά και πορεύτηκαν μαζί, όταν χρειάστηκε ο λαός μας να αγωνιστεί για να επιβιώσει και να συνεχίσει να υπάρχει. Γι’ αυτό και δεν βοηθάει καθόλου – σήμερα, που η χώρα μας βρίσκεται σε τόσα αδιέξοδα και οι άνθρωποί της δοκιμάζονται σκληρά – να βρεθούν αυτές οι δυο δυνάμεις αντίπαλες. Μόνο με την κοινή συμπόρευσή τους θα μπορέσουν να βοηθήσουν και την πατρίδα μας και τους Έλληνες… » (Ζώνη Αρκαδίας,  5 Φεβρουαρίου 2016). 

«Οι Ποιητές έχουν μακρύ δρόμο αγώνα μπροστά τους για να καταφέρουν να πείσουν τους συνανθρώπους τους ότι δεν είναι «ψώνια», καβαλημένα καλάμια, αλαφροϊσκιωτοι και άνθρωποι που ζουν στον κόσμο τους. Οι καλοί Ποιητές ξεχωρίζουν αμέσως, η δουλειά τους έχει ποιότητα, έχουν αδαμάντινο χαρακτήρα και ευγένεια, είναι καταρτισμένοι, σοβαροί, εργάζονται με αγάπη και σεβασμό και δεν επιδιώκουν την πρόσκαιρη δημοσιότητα, που δεν προσφέρει τίποτα το ουσιαστικό στους ίδιους και στην Τέχνη τους.» (Ζώνη, 4  Φεβρουαρίου 2016). 

«Καθώς τα χρόνια μου περνούν, γίνομαι πιο προσεκτική στην επιλογή των ανθρώπων που θέλω δίπλα μου, προσυπογράφοντας αυτό που διάβασα κάπου και  μου άρεσε πολύ: «Τους μόνους ανθρώπους που χρειαζόμαστε στη ζωή μας, είναι εκείνοι που μας αποδεικνύουν ότι μας χρειάζονται (και) στη δική τους ζωή». (Ζώνη Αρκαδίας, 3  Φεβρουαρίου 2016).  

«Τι μπορούμε να κάνουμε για να αντιμετωπίσουμε θετικά όλα αυτά τα δύσκολα, τα μίζερα και θλιβερά, που έχουν εγκλωβίσει τη χώρα μας και τσακίσει τις ζωές μας; Να ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ και να ΑΙΣΙΟΔΟΞΟΥΜΕ. Αυτό αρκεί για να πάρουμε λίγο κουράγιο και δύναμη να συνεχίσουμε τον αγώνα μας. Χωρίς προσπάθεια και πίστη δεν πετυχαίνουμε τίποτα.» (Ζώνη Αρκαδίας, 2  Φεβρουαρίου 2016).

«Την Άνοιξη προσμένοντας και τα πρώτα σημάδια της αναζητώντας στη φύση που ποτέ δεν λαθεύει, ο καθένας μας ελπίζει σε καλύτερες μέρες, πιο φωτεινές, πιο ανθρώπινες και σε πιο στέρεες βάσεις δομημένες. Γιατί, όταν βλέπεις την ανασφάλεια και τον φόβο να κυριαρχούν, δεν μπορείς να περιμένεις καμία αναγέννηση και τίποτε αισιόδοξο να συμβεί στη ζωή σου. Η Άνοιξη πάντως… καραδοκεί και θα ‘ρθει. Οι μυγδαλιές ετοιμάζονται ν’ ανθίσουν και μέσα στο γκρίζο απέλπιδο χειμωνιάτικο φόντο, θα στείλουν το πρώτο ελπιδοφόρο μήνυμα της φύσης που ξυπνάει… Όπως λέει κι ο ποιητής Σπ. Κ. Καραμούντζος: «Πρώτη άνθισε και φέτος / η μικρούλα μυγδαλιά / και στης Άνοιξης το χτύπο / πόρτα άνοιξε πλατιά. // Το Χειμώνα με λιακάδα / πάει κόντρα στον καιρό, / όμορφη με πονηράδα, / πιάνει πρώτη το χορό. [………] Αλκυόνες του Χειμώνα / κι ανθισμένη μυγδαλιά, / σύμβολα ζωής αιώνια / όαση στην παγωνιά.» (απόσπασμα από το ποίημά του Η ΜΥΓΔΑΛΙΑ)« (Ζώνη Αρκαδίας, 1 /2/2016).μυγδαλιά με φύλλα


«Πίκρα, οργή και απογοήτευση επικρατεί στον λαό μας με όσα αποφασίζονται τον τελευταίο καιρό εις βάρος του. Με την δικαιολογία ότι «τα ψηφίσαμε, πρέπει να τα εφαρμόσουμε» δίνεται συγχωροχάρτι σε κάθε μέτρο και νόμο που έξωθεν επιβάλλεται «για το καλό μας». Θα ήθελα να διαψευστώ, αλλά να μου το θυμηθείτε: έρχονται για την Ελλάδα πολύ δύσκολοι καιροί και ίσως με ανεξέλεγκτες αντιδράσεις των πολιτών. «Ο Θεός να βάλει το χέρι του» να μην θρηνήσουμε ανθρώπινες απώλειες.»  (Ζώνη Αρκαδίας, 31  Ιανουαρίου 2016).   

«Πως να μην χαρείς διαβάζοντας κάποιες ειδήσεις που σε γεμίζουν ελπίδα και αισιοδοξία, ότι στην Ελλάδα και ιδιαίτερα στην ελληνική επαρχία κάποιοι άνθρωποι κάνουν τη δική τους ειρηνική αντίσταση απέναντι στην  ερήμωση των χωριών μας και στην αδιαφορία της πολιτείας. Όπως στα Μαγούλιανα της Γορτυνίας, που όπως πληροφορούμαστε από την εφημερίδα «Τα Μαγούλιανα» (www.magouliana.gr) του Πανελλήνιου Συλλόγου  Μαγουλιανιτών, εκεί γίνονται ωραία πράγματα και  παίρνονται ωφέλιμες για τον τόπο και τους κατοίκους του αποφάσεις. Μακάρι τέτοιες πρωτοβουλίες και δράσεις να βρουν μιμητές και στα υπόλοιπα χωριά της πατρίδας μας που αργοπεθαίνουν και τα διαλύει η διχόνοια η δολερή…». (Ζώνη Αρκαδίας, 30  Ιανουαρίου 2016).

«Εκτός από τους απλούς Έλληνες του μόχθου και του αγώνα, υπάρχουν και κείνοι της απατεωνιάς και της διαφθοράς. Είναι λίγοι και τώρα πια τους πιάνουν και τους οδηγούν στη Δικαιοσύνη. Το αν και πόσο τιμωρούνται είναι άλλο θέμα, πάντως ο κόσμος έχει αρχίσει και τους καταγγέλλει, τους ξεσκεπάζει και όσο γίνεται σταματά τις παλιανθρωπιές τους. Αυτοί, βεβαίως,  δεν σέβονται τίποτα. Ενώ ο λαός μας περνά τέτοια στενωπό, συνεχίζουν τις βρωμιές τους. Είναι δε τέτοιο το θράσος τους, που ένα-δυο εξ αυτών – στο παρελθόν – είχαν ζητήσει και την ψήφο του κοσμάκη. Καλά, τα κόμματα δεν ελέγχουν ποιους τοποθετούν στις λίστες τους; Τόσο έχουμε σαπίσει πια; Κανένας ηθικός φραγμός, καμία αισχύνη, καμία παραδειγματική τιμωρία σε όλους αυτούς τους ελεεινούς;» (Ζώνη Αρκαδίας,  29  Ιανουαρίου 2016).

«Έλληνες Λογοτέχνες, μέσα στην Ελλάδα και απόδημοι, ελάτε να αλλάξουμε τη γνώμη που έχουν οι ξένοι ομότεχνοί μας αλλά και οι πολίτες των άλλων χωρών της Γης, για την πατρίδα μας και τον λαό μας. Δεν είμαστε τεμπέληδες, κλέφτες, απατεώνες. Δεν «τα φάγαμε όλοι μαζί». Με το έργο μας (πεζό, ποιητικό), με παρεμβάσεις μας (άρθρα, δοκίμια, επιστολές, μηνύματα), με δημοσιεύσεις στον ξένο Τύπο και στα ηλεκτρονικά μέσα, ας βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους. Να σταματήσει η πατρίδα μας να γελοιοποιείται και να απαξιώνεται αντί να τιμάται και να της αναγνωρίζεται η συμβολή της στην παγκόσμια Σκέψη, τον Πολιτισμό, την Δημοκρατία, τις αρχές και τις αξίες της Ευρώπης. Ο καθένας μας ας κάνει ό,τι μπορεί για να ακούγεται η Ελλάδα με θετικό τρόπο.» (Ζώνη, 28/1/2016).

«Όταν ένας Λογοτέχνης χάνει την αίσθηση του μέτρου στη συμπεριφορά του ή όταν αρχίζει και «βομβαρδίζει» τον Τύπο με γνώμες και έργα του – τα ίδια και τα ίδια – γελοιοποιείται και κουράζει. Ας είμαστε προσεκτικοί, χωρίς υπερβολές. Οι όποιες φιλοδοξίες μας να ικανοποιούνται με βήματα αργά, σταθερά και καλά μελετημένα.» (Ζώνη Αρκαδίας, 27  Ιανουαρίου 2016).

«Η ερήμωση της ελληνικής υπαίθρου είναι οριζόντια και κάθετη, η δε κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη με τα σημερινά οικονομικά δεδομένα. Αντί να δοθούν – σε νέους ανθρώπους – κίνητρα να επιστρέψουν στα χωριά και να καλλιεργήσουν τη γη ή να εκτρέψουν ζώα και πουλερικά, «χτυπούν» αλύπητα τους αγρότες με νέους φόρους, αύξηση εισφορών και σειρά αντικινήτρων, ώστε κι αυτοί που ασχολούνται σήμερα με τον πρωτογενή τομέα παραγωγής, να εγκαταλείψουν τις προσπάθειές τους. Δεν ξέρω ποια μυαλά παίρνουν τέτοιες αποφάσεις, μάλλον περί ανεγκέφαλων πρόκειται. Και σίγουρα δεν έχουν εργαστεί ποτέ στο ύπαιθρο ή με ζωντανά. Ωραία είναι η ζωή στα θερμαινόμενα ή κλιματιζόμενα γραφεία τους, με όλες τις ανέσεις και ελάχιστη κούραση. Ο μόχθος όμως αυτού που καλλιεργεί τη γη του ή φροντίζει τα ζώα του δεν «συναντιέται» με τον ελαφρύ «κάματο» ενός συμβούλου υπουργού ή ενός τεχνοκράτη. Ποτέ δεν θα βρεθούν αντάμα οι ιδρώτες τους…»(Ζώνη Αρκαδίας, 26  Ιανουαρίου 2016).

«Για να πείσουμε – ως Ποιητές και Συγγραφείς – τους άλλους ανθρώπους ότι είμαστε σοβαροί, εργατικοί και με ήθος, δεν χρειάζονται  πολλά λόγια, παρά να προσέχουμε  τι λέμε, τι γράφουμε, πως συμπεριφερόμαστε στις διάφορες εκδηλώσεις που μας καλούν, να εργαζόμαστε με αφοσίωση και αγάπη πάνω στην Τέχνη μας, να διαβάζουμε πολύ, να σκίζουμε ακόμα πιο πολλά  από όσα κρατάμε στα συρτάρια μας, να ελέγχουμε τι δημοσιεύουμε στον Τύπο (έντυπο και ηλεκτρονικό) και να είμαστε ταπεινοί, όχι «καβαλημένα καλάμια».  (Ζώνη Αρκαδίας, 25  Ιανουαρίου 2016).

«Όταν βλέπεις αρχαιολογικούς χώρους της πατρίδας σου αναξιοποίητους, να βόσκουν ανάμεσα στις αρχαίες κολώνες αιγοπρόβατα και γουρούνια, δεν μπορείς να νιώθεις καμία υπερηφάνεια παρά μόνο ντροπή και θλίψη για την κατάντια μας ως λαού…» (Ζώνη Αρκαδίας, 24  Ιανουαρίου 2016).

«Τώρα διανύουμε την περίοδο της πίτας στην Ελλάδα. Σύλλογοι, φορείς, εταιρείες, οργανώσεις, ομάδες… κόβουν βασιλόπιτες και κάνουν συνεστιάσεις για τον σκοπό αυτό. Θα «ξεχαστεί» για λίγο ο κόσμος από τα προβλήματά του και θα χαλαρώσει κοντά σε φίλους και γνωστούς, συμπατριώτες και συνεργάτες. Ένα κομμάτι πίτας και η ελπίδα ότι το φλουρί της μπορεί να τύχει σε μας, φέρνοντας καλοτυχία για όλο τον χρόνο, είναι μια μικρή προσδοκία, στα αδιέξοδα που παραμονεύουν να σαρώσουν τις ζωές μας στο κύλισμα της νέας χρονιάς.» (Ζώνη Αρκαδίας, 23  Ιανουαρίου 2016). ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΑ

«Για κάποιους ανθρώπους, που δίνουν τον ωραίο αγώνα τους σε αυτές τις πολύ δύσκολες συνθήκες για την Ελλάδα και τους Έλληνες, δυο λόγια από καρδιάς θα πω: ΜΠΡΑΒΟ ΣΑΣ, ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ.» (Ζώνη Αρκαδίας, 22  Ιανουαρίου 2016).

«Δεν μας παίρνει άλλο να μένουμε απαθείς και αδιάφοροι με όσα συμβαίνουν στην πατρίδα μας, με νόμους που ψηφίζονται ερήμην μας – κατόπιν εντολών των δανειστών – και με αμφίβολα αποτελέσματα, κατεδαφίζοντας κεκτημένα ετών, που προέκυψαν μετά από πολλούς αγώνες. Δεν πάει άλλο με τους φόρους, τις αυξήσεις των εισφορών, την συνεχή αδιέξοδη λιτότητα. Η Ελλάδα δεν μπορεί να προοδεύσει έχοντας μια θηλιά στον λαιμό της. Ούτε τα 400 χρόνια της τουρκικής σκλαβιάς δεν έκαναν τόση ζημιά στη χώρα μας, όσο τα  6 χρόνια των Μνημονίων και της εξάρτησης από τους δανειστές…» (Ζώνη Αρκαδίας,  21  Ιανουαρίου 2016).

«Αδύναμες, άχρωμες και  άτολμες ακούγονται οι φωνές των πνευματικών ανθρώπων του τόπου μας, των λίγων, που τολμούν να μιλήσουν και να πάρουν θέση για το πρόβλημα της Ελλάδας, την εξαθλίωση των Ελλήνων, τη δυστυχία που έχει απλωθεί στην ελληνική επικράτεια και συνθλίβει κάθε όνειρο και κάθε προοπτική των συμπατριωτών μας. Η Ελλάδα πεθαίνει. Το βλέπουμε, το διαπιστώνουμε καθημερινά. Με αυτές τις συνθήκες, δεν υπάρχει μέλλον κι όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε όλοι, ίσως να «ξυπνήσουμε» από τον λήθαργό μας και να κάνουμε κάτι. Θα κάνουμε όμως;» (Ζώνη, 20 /1/2016).

«Βλέποντας την κατάντια της σημερινής Ελλάδας, θλίβεσαι διαβάζοντας τα λόγια του Γκαίτε: «Ό,τι είναι ο νους και η καρδιά για τον άνθρωπο, είναι η Ελλάδα για την ανθρωπότητα». Κανείς από τους υπεύθυνους για την κρίση και τα χρέη της πατρίδας μας δεν έχει τιμωρηθεί ακόμη. Ό,τι κάνει η Θεία Δίκη κι αυτό «χλωμό το βλέπω». (Ζώνη Αρκαδίας, 19  Ιανουαρίου 2016).

«Ορισμένοι άνθρωποι διαπρέπουν στην κακία, στην ίντριγκα, στην συκοφαντία, στο ψέμα και νιώθουν μάλιστα περήφανοι γι’ αυτό. Μπορείς να πεις ότι έχεις καταφέρει κάτι καλό στη ζωή σου, κάνοντας μια τέτοια «καριέρα»; (Ζώνη Αρκαδίας,  18  Ιανουαρίου 2016).

«Αν φάμε ο ένας τις σάρκες του άλλου, θα «χορτάσουμε¨ ή θα αισθανθούμε κάποια μεγάλη ικανοποίηση; Μήπως βαρυστομαχιάσουμε; Όταν μια κοινωνία ανθρώπων, δεν μπορεί να βρει κοινά σημεία συνύπαρξης και συνεργασίας, δεν θα σταθεί για πολύ όρθια…» (Ζώνη Αρκαδίας, 17  Ιανουαρίου 2016).

«Οι νέοι άνθρωποι δεν μπορούν να φέρονται σαν «παχύδερμα», με αναισθησία και φιλοτομαρισμό. Γιατί αλλιώς οικοδομούν μια ζωή, που η τσέπη τους μπορεί να είναι πάντα γεμάτη χρήματα, αλλά η καρδιά τους θα είναι άδεια και σκοτεινή.» (Ζώνη Αρκαδίας,  16  Ιανουαρίου 2016).

«Μεγάλη προσοχή σε κάτι όψιμους «φίλους», που σας θυμήθηκαν έχοντας κατά νου κάπως και σε κάτι να ωφεληθούν. » (Ζώνη Αρκαδίας, 15  Ιανουαρίου 2016).

«Όταν κάποιος που δεν με ξέρει καλά, δεν έχουμε φιλικές σχέσεις και είναι αρκετά μικρότερός μου σε ηλικία, μου γράφει – ένα γράμμα ή ένα ηλεκτρονικό μήνυμα – και χρησιμοποιεί ενικό αριθμό, ή «δίνει διαταγές» λες και απευθύνεται στο υπηρετικό του προσωπικό, το άτομο αυτό κατατάσσεται αυτόματα από μένα σε κείνα τα πρόσωπα που δεν αξίζει να ασχοληθώ περισσότερο μαζί τους. Αν πάει να μάθει πρώτα  σωστούς τρόπους συμπεριφοράς – απέναντι σε όλους τους συνανθρώπους του – τότε βλέπουμε…» (Ζώνη Αρκαδίας, 14  Ιανουαρίου 2016).

«Στον γκρι και στον μουντό ορίζοντα των ημερών που διανύουμε, ευτυχώς, υπάρχουν κάποιοι ορατοί και αόρατοι «ζωγράφοι», που αποτυπώνουν τη ζωή με χρώματα φωτεινά, χαρούμενα, ελπιδοφόρα. Σκεφτείτε, πόσο αλλάζει η διάθεσή μας, όταν στο μαύρο και στο μίζερο, «σκορπίσει»  έστω και άναρχα, μια πιτσιλιά πορτοκαλί ή κίτρινο χρώμα. Το μάτι θα πέσει σ’ αυτό κι όχι στη μαυρίλα που κυριαρχεί  στο φόντο της (κάθε) ζωής…»(Ζώνη Αρκαδίας, 13  Ιανουαρίου 2016).

«Όταν μια σχέση (αισθηματική, επαγγελματική, κοινωνική, φιλική) τελειώσει, δεν πρέπει ποτέ να επιστρέφεις πίσω, γιατί θα είναι σαν να πατάς στις ακαθαρσίες του άλλου προσώπου, που ήδη έχεις αποφασίσει ότι δεν αξίζει να είναι στη ζωή σου. Τα σκ..τά – σε κάθε περίπτωση – και λερώνουν και βρωμάνε…» (Ζώνη Αρκαδίας,  12  Ιανουαρίου 2016). 

«Το βλέπουμε γύρω μας κι είναι φοβερό σαν εικόνα και σαν σκέψη. Οι άνθρωποι μετατρέπονται σε άγρια ζώα, με ένστικτα αιμοβόρα, αυτό που έλεγαν οι Λατίνοι: «Ο άνθρωπος για τον άνθρωπο λύκος».  (Ζώνη Αρκαδίας,  11   Ιανουαρίου 2016).

«Κάποιοι ανόητοι άνθρωποι, νομίζουν -αν κάποιες φορές «περάσει το δικό τους» – ότι έχουν κερδίσει τον «πόλεμο». Σε μια – δυο μάχες μπορεί να νικήσουν, αλλά ευτυχώς η βλακεία τους δεν επικρατεί, γιατί και οι ίδιοι κάποτε καταλαβαίνουν ότι με τέτοιες χαζές συμπεριφορές δεν οδηγούμαστε σε τίποτε καλό. Κάνουν ζημιά βέβαια, αλλά περισσότερο κακό κάνουν στον εαυτό τους παρά στους άλλους. Γι’ αυτό, ας προσέχουμε τι λέμε και τι κάνουμε…»(Ζώνη,  10  Ιανουαρίου 2016).  

«Αλγεινή εντύπωση μου προκάλεσε τις φετινές γιορτές, η στάση κάποιων γνωστών μου (από την Ελλάδα), οι οποίοι – ενώ έλαβαν τις ευχές μου – δεν μου απάντησαν ούτε καν τυπικά, για να αναφέρουν τη λήψη τους, πολύ δε περισσότερο για να αντευχηθούν, σε αντίθεση με τους ξένους φίλους και γνωστούς, οι οποίοι έστειλαν ευχές, κάρτες και εγκάρδια μηνύματα. Άμα ο άνθρωπος είναι «σκάρτος» μέσα του, όσα πτυχία κι αν έχει, όσα χρήματα κι αν αποκτήσει, ό