ΣΥΝΤΟΜΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ / BRIEF LETTERS

ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΙΔΕΕΣ από τη ΖΑΧΑΡΟΥΛΑ ΓΑΪΤΑΝΑΚΗ, ΔΙΑΤΥΠΩΜΕΝΕΣ ΕΝ ΣΥΝΤΟΜΙΑ, ΣΑΝ ΤΙΤΙΒΙΣΜΑΤΑ. ΤΟΥ ΝΟΥ ΤΡΙΓΥΡΙΣΜΑΤΑ ΣΤΟ ΚΥΛΙΣΜΑ ΤΗΣ ΜΕΡΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ. ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ ΑΞΙΑ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΙΚΗ…    THOUGHTS AND IDEAS by ZACHAROULA GAITANAKI, IN BRIEF, LIKE TWITTERING.ΧΡΥΣΗ ΠΕΝΑred-line«Αυτή η προσπάθεια – η δημιουργία του ιστολογίου μου –  και η  συνεχής ενημέρωσή του, αν και είναι αρκετά κουραστική, γιατί εδώ στο χωριό δεν υπάρχουν τα μέσα και οι δυνατότητες για πολλά – πολλά πάνω στην τεχνολογία, είναι δε αρκετές και οι υπόλοιπες καθημερινές δουλειές που πρέπει να γίνουν, εντούτοις άνοιξε ένα μεγάλο παράθυρο προβολής για μένα και το έργο μου σε όλο τον  κόσμο. Ευχαριστώ τον Θεό γι’ αυτό. Είμαι και  θα είμαι πάντα ευγνώμων στον αδελφό μου Γιάννη , ο οποίος με βοήθησε  πρακτικά και ουσιαστικά σε όλο αυτό το ωραίο εγχείρημα.  Επίσης, στην υπόλοιπη οικογένειά μου για την συνεχή συμπαράστασή της, στους καλούς μου φίλους ποιητές και μη, σε κάθε επισκέπτη του ιστολογίου μου… Αυτόν τον δίαυλο «γνωριμίας» κι  επικοινωνίας που ανοίχτηκε, ας τον κρατήσουμε διάπλατα ανοιχτό όλοι μαζί. Σας ευχαριστώ από καρδιάς. » (Ζώνη,  Άνοιξη  του 2015).«Αν έχεις έναν κήπο και μια Βιβλιοθήκη, έχεις όλα όσα χρειάζεσαι (στη ζωή σου).»  Μάρκος Τούλλιος Κικέρωνας

«Η ενασχόληση με τις γλάστρες της αυλής μας και τον κήπο μας, είναι ο,τι καλύτερο, όταν έχουμε ελεύθερο χρόνο. Μας βοηθά να ηρεμήσουμε και να προσφέρουμε στα φυτά μας την φροντίδα που χρειάζονται, ώστε να μας ανταμείψουν με την πλούσια ανθοφορία τους και τα υπέροχα αρώματά τους. Αντί να ασχολούμαστε με μικρότητες, κακίες και ανοησίες, ας αφιερώσουμε τον πολύτιμο χρόνο μας σε κάτι ποιοτικό, ωφέλιμο και αναζωογονητικό.» (Ζώνη Αρκαδίας, 22 Αυγούστου 2017).

«Όταν βλέπω σε σελίδες στο facebook αναρτήσεις για πετυχημένα ή αποτυχημένα μανικιούρ – πετικιούρ, τη στιγμή που υπάρχουν συνάνθρωποί μας οι οποίοι δεν έχουν ούτε τα βασικά για τη διατροφή τους, δεν έχουν γάλα και ψωμί για τα παιδιά τους, εξοργίζομαι με όλες αυτές τις ανοησίες και θλίβομαι, γιατί βλέπω ότι κάποιες νέες γυναίκες στην πατρίδα μας, δε βλέπουν πέρα από τη μύτη τους και ασχολούνται με φτηνά, ανούσια και ποταπά πράγματα, αντί να οραματίζονται την άλλη Ελλάδα που μας αξίζει: της προόδου, της Παιδείας, του Πολιτισμού και της αξιοπρέπειας.» (Ζώνη Αρκαδίας, 22 Αυγούστου 2017).

«Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ικανοποιούνται με τίποτα. Τον ουρανό με τ’ άστρα να τους χαρίσουν, πάλι θα πουν ότι κάτι τους λείπει, ότι θα θέλανε κι αυτό και κείνο για να είναι χαρούμενοι και ευτυχισμένοι. Έρχονται τραγικές στιγμές για αυτή την άπληστη ανθρωπότητα.» (Ζώνη Αρκαδίας, 22/8/2017).

«Να ανακατεύεσαι εκεί που δεν υπάρχει λόγος, να θες να είσαι συνέχεια στην επικαιρότητα λέγοντας και κάνοντας ανοησίες, σημαίνει ότι δεν έχεις μυαλό. Κι όταν κατέχεις ένα – έστω και μικρό –  αξίωμα, αυτά τα καμώματα σε ξεφτιλίζουν τόσο, που ακόμα και οι όποιοι «εχθροί» σου τρίβουν τα χέρια τους, γιατί εσύ ο ίδιος αποδομείς τον εαυτό σου, χωρίς αυτοί να κουνήσουν το… χεράκι τους.»(Ζώνη Αρκαδίας, 25 Αυγούστου 2017).

«Ξεκινήστε από τους εαυτούς σας. Μετά από το σπίτι σας και έπειτα από τη γειτονιά σας. Να λάμπουν όλα. Θα δείτε μεγάλη διαφορά στη ζωή σας μετά από ένα γερό… καθάρισμα.» (Ζώνη Αρκαδίας, 24 Αυγούστου 2017).

«Να πούμε ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΣΧΗΜΙΑ. Μπορούμε να κάνουμε τη ζωή μας σαν ένα μπαλκόνι με  ολάνθιστες γλάστρες, με χρώματα και ομορφιές, που θα χαιρόμαστε να το βλέπουμε τόσο εμείς όσο και οι άλλοι άνθρωποι γύρω μας. –  Be your life like  a balcony with flowered pots, colours and beuaties and feel good.» (Ζώνη Αρκαδίας, 23 Αυγούστου 2017) – «La casa di grazia», painting by Francesco Mangialardi.

«Χαίρομαι κάθε φορά που διαβάζω ότι κάποιος Έλληνας αθλητής διέπρεψε σε διεθνείς αγώνες, υψώθηκε η ελληνική σημαία πρώτη και ακούστηκε ο εθνικός μας ύμνος μέσα στο στάδιο. Το ίδιο περήφανη νιώθω και όταν ένας Έλληνας επιστήμονας κάνει μία ανακάλυψη ή συμμετέχει σε ερευνητικές ομάδες που βρίσκουν χρήσιμα φάρμακα ή θεραπείες για τους συνανθρώπους μας που υποφέρουν. Αυτή είναι η άλλη Ελλάδα και αυτή την πατρίδα αξίζουμε όλοι μας.»(Ζώνη Αρκαδίας, 22  Αυγούστου 2017).                                           
«Καθώς οι μέρες του Αυγούστου βαδίζουν σταθερά προς το τέλος τους, οι προνοητικοί χωρικοί κάνουν τις ετοιμασίες τους για τον επερχόμενο χειμώνα, κόβοντας και στοιβάζοντας ξύλα για τη στόφα και το τζάκι τους. Μαζεύουν επίσης μικρά κλαδάκια ως προσανάμματα, απαραίτητα για να μπορέσουν ν’ ανάψουν τη φωτιά τους με  τον παραδοσιακό τρόπο και χωρίς να χρησιμοποιήσουν τα επικίνδυνα σκευάσματα του εμπορίου. Όσοι από σας δε ζείτε συνέχεια σ’ ένα χωριό αλλά έρχεστε ως επισκέπτες σ’ αυτό, έχετε πάντα κομμένα και στοιβαγμένα ξύλα σε μια λόντζα ή αποθήκη του σπιτιού σας, γιατί δεν ξέρετε ποτέ τι καιροί θα έρθουν. Και η καμινάδα του τζακιού ή της στόφας να είναι πάντα καθαρή, έτοιμη για ασφαλή χρήση ανά πάσα στιγμή. Θα με θυμηθείτε κάποτε…» (Ζώνη Αρκαδίας, 21 Αυγούστου 2017) – «Wood Pile», painting  by Jeffrey T. Larson.

«Τα παλιά χρόνια, οι άνθρωποι που έκαναν μια επίσκεψη σε ένα σπίτι, παρ’ όλη τη φτώχεια τους – και κάποιοι από αυτούς δεν είχαν ούτε τα απαραίτητα – δεν πήγαιναν ποτέ με άδεια χέρια. Έστω μ’ ένα μικρό κοφινάκι με σύκα ή αχλάδια, συνόδευαν την παρουσία τους ως δώρο στους οικοδεσπότες που τους δέχονταν στο σπιτικό τους. Σήμερα, που τα ρίχνουμε όλα πια στην κρίση και την έχουμε βρει ως εύκολη δικαιολογία για κάθε πράξη και απραξία μας, πολλοί πάνε να δούνε συγγενείς και φίλους – στους οποίους έχουν επίσης μεγάλη υποχρέωση – και δεν κρατάνε ούτε ένα λουλούδι των δύο ευρώ ως συμβολικό δωράκι. Η ένδεια της ψυχής τους και όχι της τσέπης τους, γιατί είναι αρρωστημένοι τσιγκούνηδες, δεν τους αφήνει να ξοδέψουν ούτε το ελάχιστο. Δείχνουν με αυτό ότι δεν έχουν μια ποιότητα και ένα επίπεδο σαν άνθρωποι…» (Ζώνη, 20/8/2017).

«Τι πιο όμορφο τούτο το καλοκαίρι, από το να υποδεχτούμε στη δροσιά της αυλής μας, φίλους μας αγαπημένους για να απολαύσουμε μαζί τους ένα ελληνικό καφεδάκι και το αγαπημένο μας γλυκό. Η αληθινή ομορφιά της ζωής βρίσκεται «κρυμμένη» στα απλά πράγματα…» (Ζώνη Αρκαδίας, 19/8/2017) –  [ο πίνακας είναι το «PIE, ICE CREAM WITH COFFEE» from Pinterest ].

«Γύρω μας υπάρχουν θαυμάσιοι, σωστοί, έντιμοι άνθρωποι, με  τους οποίους μπορούμε να δημιουργήσουμε ζεστές σχέσεις φιλίας, συνεργασίας και συνύπαρξης. Αρκεί να είμαστε σε θέση να τους «ανακαλύψουμε» και να μην καταλήγουμε σε επιλογές «σαβούρας».  (Ζώνη Αρκαδίας,  18/8/2017).

«Ηράκλειτου ρήση όχι απλά σοφή αλλά διαχρονικής αξίας: «Οι έξυπνοι άνθρωποι, γνωρίζουν ότι υπάρχει μόνο ένας κόσμος, κοινός για όλους. Οι ΗΛΙΘΙΟΙ ζουν ο καθένας στον κόσμο του.» (Ζώνη Αρκαδίας, 17/8/2017).

«Όπως στη ζωή μας, έτσι και στο σπίτι μας είναι αναγκαία μια γενική καθαριότητα. Να λάμπουν τα πάντα σε κάθε δωμάτιο και θα  αλλάξει η διάθεσή μας προς το καλύτερο, γιατί ένας καθαρός και συμμαζεμένος χώρος, που μυρίζει ωραία, που έχει αεριστεί αρκετά, σε προδιαθέτει θετικά και σε κάνει  πιο δημιουργικό. ΚΑΘΑΡΙΟΤΗΤΑ, λοιπόν, μέσα και έξω από το σπίτι (μπαλκόνια, αυλή, κήπος, πεζοδρόμιο). Μια νέα, πεντακάθαρη αρχή…» (Ζώνη Αρκαδίας, 16  Αυγούστου 2017).

«Η γιορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, είναι μια από τις μεγαλύτερες εορτές της Ορθοδοξίας. «Και σε μεσίτριαν έχω… » προσεύχεται ο καθένας μας στην Παναγία, με βαθιά πίστη και ελπίδα ότι η Αγάπη Της θα κάνει το θαύμα και στη δική μας ζωή, δίνοντάς μας δύναμη και κουράγιο για να αντιμετωπίσουμε την κάθε δυσκολία και δοκιμασία. Γεμάτες σήμερα οι εκκλησίες της πατρίδας μας από πιστούς που τιμούν τη χάρη Της. Καλή Παναγιά και χρόνια πολλά σε όλους μας.» (Ζώνη Αρκαδίας, 15 Αυγούστου 2017). – Ο πίνακας είναι του Θεόδωρου Ράλλη. 

«Όση καλή διάθεση και αν έχουμε, τη μεγαλύτερη δυνατή προσπάθεια και να καταβάλουμε, έναν ανόητο άνθρωπο με τίποτα δεν μπορούμε να τον αλλάξουμε και να τον κάνουμε έξυπνο. Ας μη χάνουμε το χρόνο μας προσπαθώντας, γιατί είναι μάταιο.» (Ζώνη Αρκαδίας, 14  Αυγούστου 2017).

«Μ’ ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΤΑΞΙΔΕΥΩ: Όπου κι αν βρίσκεστε στην πατρίδα μας για τις διακοπές σας, θα υπάρχει κοντά σας ένα βιβλιοπωλείο ή πρακτορείο Τύπου (ακόμη και αν δεν έχετε χρήματα να ξοδέψετε θα βρείτε μία Δημόσια Βιβλιοθήκη για να δανειστείτε), για να αγοράσετε ένα βιβλίο της προτιμήσεώς σας και να αφεθείτε στη μαγεία της ανάγνωσής του. «Μ’ ένα βιβλίο αναζητώ / γόνιμο ερέθισμα να βρω / ταξίδια για να κάνω. / Με του μυαλού μου τα φτερά / θα πάω σε μέρη νοερά /  και θα χαρώ εκεί πάνω… (Ζώνη Αρκαδίας, 13/8/2017).

«Προκαλεί εντύπωση σε μένα αλλά και σε αρκετό κόσμο – στην Ελλάδα και στο εξωτερικό – πώς οι Έλληνες δεν αντιδρούν με τόσα μέτρα που λαμβάνονται, συχνά «ερήμην τους». Μέτρα που επιδεινώνουν την οικονομική τους κατάσταση, τους οδηγούν στην εξαθλίωση, στο περιθώριο και υποβαθμίζουν σε μεγάλο βαθμό τις υπηρεσίες Υγείας, Πρόνοιας, Παιδείας και Ασφάλειας που δικαιούνται ως πολίτες. Νομίζω ότι σωρεύεται στον κόσμο μεγάλη οργή, υπάρχει θυμός και θα φέρει  τον ξεσηκωμό σύντομα…»  (Ζώνη Αρκαδίας, 12  Αυγούστου 2017).

«Διάβασα αυτό το απόσπασμα από την «Αναφορά στο Γκρέκο» του Νίκου Καζαντζάκη, μου άρεσε πάρα πολύ και το σημείωσα. Θέλω να το μοιραστώ μαζί σας, γιατί είναι ένα κομμάτι με ένα πολύ δυνατό μήνυμα για τον καθένα μας.  Ο συγγραφέας αποφάσισε να επισκεφτεί κάποιο Κυριακάτικο πρωινό την Κνωσό. Γράφει: «Μύριζε ο αγέρας συκόφυλλο. Μια γριούλα πέρασε, στάθηκε, ανασήκωσε από το καλάθι που κρατούσε μερικά συκόφυλλα που το σκέπαζαν, διάλεξε και με φίλεψε δυο σύκα. – Με γνωρίζεις, κυρά μου;» τη ρώτησα. Με κοίταξε ξαφνιασμένη. – Όχι, παιδί μου’ είναι ανάγκη να σε γνωρίζω για να σε φιλέψω; Άνθρωπος δεν είσαι; Άνθρωπος είμαι κι εγώ’ δε φτάνει;» Λόγια που δρόσισαν την ψυχή του σπουδαίου Καζαντζάκη. Ας στάξουν και στις δικές μας ψυχές λίγη από τη διαχρονική τους δρόσο. (Ζώνη Αρκαδίας, 11/8/2017).  [Ο πίνακας είναι τα «Figs and Cantaloupe» by Ylli Haruni.]

«Ο λαός μας έχει αντέξει πολλές «προδοσίες». Εφιάλτες, που δεν ήθελαν το καλό του αλλά κοιτούσαν μόνο το δικό τους συμφέρον. Βέβαια κανείς από αυτούς δεν φτούρησε, αλλά έκαναν με τις πράξεις τους μεγάλο κακό στην Ελλάδα και στους ανθρώπους της.»  (Ζώνη Αρκαδίας, 10  Αυγούστου 2017).

«Ο σπουδαίος ποιητής μας Κώστας Βάρναλης, είχε γράψει στον «Ελεύθερο κόσμο» του: «Ασήμαντοι, χυδαίοι, μηδενικοί, κάναν την οικουμένη φυλακή». Γιατί τους το επιτρέψαμε όλοι εμείς με την ψήφο μας και την ανοχή μας. Ας βάλουμε μυαλό να πούμε: ΤΕΡΜΑ  στη μιζέρια, στον κατήφορο, στην καταστροφή μας.»  (Ζώνη Αρκαδίας,  9  Αυγούστου 2017).

«Όταν από τον άνθρωπο λείπει το λογικό, ας είναι μορφωμένος, πλούσιος, κοινωνικά σε μια θέση περίοπτη, πάντα θα κάνει ανοησίες, θα ξεφτιλίζεται και σταδιακά θα «κατεβαίνει» στα μάτια των άλλων. Οι κορφές θέλουν κάποιες ικανότητες για να τις ανέβεις και  να μπορέσεις να σταθείς στα ψηλά χωρίς να πέσεις και να χτυπήσεις…» (Ζώνη Αρκαδίας,  8  Αυγούστου 2017).

«Το μεγαλύτερο πρόβλημα της πατρίδας μας είναι η ΔΙΧΟΝΟΙΑ. Όσο οι πολιτικοί της αλλά και οι πολίτες της, δεν ομονοούν  για να βρουν μια κοινή περπατησιά συνεργασίας και συνύπαρξης, η χώρα μας δεν πρόκειται να σηκώσει κεφάλι και να γίνει πάλι υπολογίσιμη και ισάξια με τα άλλα κράτη μέλη της Ε.Ε. και του πλανήτη μας.» (Ζώνη Αρκαδίας, 7  Αυγούστου  2017).

«Όλοι χρειαζόμαστε κάποιες στιγμές στιγμές ξεκούρασης και η Κυριακή είναι μια κατάλληλη μέρα για χαλάρωση και ηρεμία. Να μην κάνεις τίποτε κουραστικό, να κάνεις μόνο ο,τι σε ευχαριστεί, σε αποφορτίζει ψυχικά και σε «ανεβάζει». Κάναμε τη ζωή μας ένα φορτίο ασήκωτο, χωρίς Κυριακές ανάτασης, γαλήνης και χαράς. Είναι καιρός να  βρούμε ξανά την ψυχική μας δροσιά και να ανακαλύψουμε την Κυριακάτικη ανάπαυλα.» (Ζώνη Αρκαδίας, Κυριακή 6 Αυγούστου 2017).

«Ο άνθρωπος θέλει λίγα πράγματα για να είναι πραγματικά ευτυχισμένος μέσα του: να έχει την υγεία του, να ζει με αξιοπρέπεια, να μην χρωστάει σε κανέναν, να νιώθει ήρεμος, ικανοποιημένος και ισορροπημένος με αυτά που κάνει στη δουλειά του και στον ελεύθερο χρόνο του… Αν έχει επίσης ένα δικό του σπιτάκι σ’ ένα από τα τόσα όμορφα μέρη της πατρίδας μας, με τα παράθυρά του διάπλατα ανοικτά στον ήλιο, πολλές γλάστρες στη σκάλα του και στην αυλή του, ένα τραπεζάκι με 4-5 καρέκλες για να κάθεται με συγγενείς και φίλους του να πίνουν το καφεδάκι τους σχολιάζοντας τα όσα συμβαίνουν σήμερα και ενθυμούμενοι ιστορίες από τα παλιά… Τι άλλο να θέλει κάποιος για να νιώθει ευτυχής και να αισθάνεται καλά;» (Ζώνη Αρκαδίας,  5  Αυγούστου 2017) – Ο υπέροχος πίνακας είναι τα «Flowers at the window and door» της  Rose Ann Day. 

«Κάποιοι Έλληνες,  «δεν έχουν αισθανθεί στο πετσί τους» ακόμη την κρίση που μαστίζει χιλιάδες άλλους συμπατριώτες τους και διάγουν βίο πολυτελή και προκλητικό, με διακοπές σε ακριβά ξενοδοχεία, γλέντια και χορούς, «να ‘μαστε εμείς καλά και οι άλλοι ας πάνε να πνιγούν». Όταν θα χτυπήσουν και τη δική τους πόρτα τα δύσκολα, εκεί να δείτε παγωμένα χαμόγελα και τραγικές σκηνές που θα εξελιχθούν. Για την ώρα όλοι αυτοί οι βολεμένοι καλοπερνούν και γελάνε σε βάρος όσων δοκιμάζονται σκληρά. Μα σοφά το λέει ο λαός μας: «Έχει ο καιρός γυρίσματα»…   (Ζώνη Αρκαδίας,  4  Αυγούστου 2017).

«Ο εγωισμός και η περηφάνια είναι «βρώμικα πάθη» που οδηγούν τον άνθρωπο στην καταστροφή, γιατί τον εμποδίζουν να δει πέρα από τη μύτη του και να φερθεί σωστά στους συνανθρώπους του.» (Ζώνη Αρκαδίας, 3/8/2017).

«Ώριμος και συνετός αποδεικνύεται ο άνθρωπος, που συνειδητοποιεί  τα λάθη του και βρίσκει έναν τρόπο να τα διορθώσει.» (Ζώνη Αρκαδίας, 2/8/2017 ).

«Καλοκαίρι και Ελλάδα. Φως και Χρώματα. Ήλιος και Θάλασσα. Τρεχούμενα νερά και πανέμορφα ανεξερεύνητα δάση. Γραφικά ξωκλήσια και μοναδικές αρχαιότητες. Κέφι, διασκέδαση, χαρά. Η  γαλήνη της ψυχής σου, που μπορείς να τη βρεις σ’ ένα από τα πολλά Μοναστήρια της πατρίδας μας ή στον περίβολο ενός μικρού ναού, χωμένου μέσα στο πράσινο κάπου στην ελληνική επαρχία. Ένας διαρκής ύμνος στην Ιστορία, στην Ομορφιά και στη Ζωή. Αυτή είναι η αγαπημένη μας πατρίδα…» (Ζώνη Αρκαδίας,  1/8/2017) – [«ΜΕΤΕΩΡΑ», πίνακας του εξαίρετου Παντελή Ζωγράφου, http://www.thegreekartist.com.]


«ΑΝΕΝΤΙΜΟ και ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ: Ανακάλυψα ότι μία σελίδα στο facebook, είχε πάρει κάποιους στίχους από το ποίημά μου «ΖΩΝΗ», είχε κάνει μία αλλαγή και τους ανάρτησε χωρίς να αναφέρει ότι είμαι η δημιουργός τους. Έγινε μία μεγάλη διαδικτυακή συζήτηση πάνω σε αυτό το θέμα και κατατέθηκαν ενδιαφέρουσες απόψεις. Η μεγάλη επικοινωνιακή ζημιά που έγινε στη συγκεκριμένη σελίδα ήταν τέτοια, που αναγκάστηκε – μετά από δυο μέρες – να αφαιρέσει τους στίχους μου. Συγγνώμη όμως δε ζήτησε από μένα, κάποιος από τους διαχειριστές της. Το ζήτημα αφορά όλους τους ποιητές, συγγραφείς, ζωγράφους και συνθέτες μας, οι οποίοι μπορούν ανά πάσα στιγμή να πέσουν θύμα λογοκλοπής και ίσως να μην το πάρουν ποτέ τους είδηση. Τέτοια φαινόμενα πρέπει να είναι  καταδικαστέα άμεσα από όλους, πέρα των ποινικών ευθυνών που μπορεί να έχουν.» (Ζώνη Αρκαδίας, 31  Ιουλίου 2017).

«Γίνονται συγκλονιστικά πράγματα σε όλον τον πλανήτη και μεις, εδώ στην Ελλάδα, είμαστε στη μιζέρια μας και στην απραξία μας. Έχουμε επαναπαυθεί στο ένδοξο παρελθόν μας και στους προγόνους μας, μη δημιουργώντας σήμερα τίποτε άξιο λόγου. Κανένα σημάδι προόδου δεν φαίνεται και καμία προκοπή δεν θα υπάρξει αν συνεχίσουμε έτσι…» (Ζώνη Αρκαδίας, 30/7/2017).

«Κακόμοιρε ελληνικέ λαέ, όσο κάποιοι μικροί και πιο μεγάλοι «άρχοντές» σου συνεχίζουν ν’ αποφασίζουν για σένα χωρίς να λογαριάζουν τη γνώμη σου και συ δεν αντιδράς – για μια σειρά από λόγους -τότε είσαι άξιος της τύχης σου και σωτηρία δεν έχεις.» (Ζώνη Αρκαδίας, 29/7/2017).

«Κάθε φορά που βλέπω να ανοίγει ένα ακόμα κλειστό παράθυρο σε σπίτι του χωριού μου, χαίρομαι πολύ, γιατί αυτό σημαίνει ότι ένα από τα σπίτια που ήταν όλο το χρόνο άδεια, ήρθαν οι ιδιοκτήτες του για διακοπές και θα πάρει πάλι ζωή. Η φυσική παρουσία μας είναι εκείνη που δίνει προοπτική στα ερημωμένα πια χωριά μας, μαζί βέβαια με την όποια άλλη στήριξη μπορούμε να τους προσφέρουμε. Αλλά το να είμαστε εκεί, ψυχή τε και σώματι, είναι το πιο σημαντικό…» Ο πίνακας είναι  το «Tuscan window» της Vivi De Candido. (Ζώνη Αρκαδίας, 28  Ιουλίου 2017).

«Τα πάντα χτυπιούνται και μεταλλάσσονται στο αμόνι της παγκοσμιοποίησης. Στην Ελλάδα, η χαλάρωση των οικογενειακών δεσμών, θα φέρει πολύ μεγάλες ανατροπές, πιθανόν και την καταστροφή μας ως λαού. Ότι δεν έκαναν τα 400 χρόνια της Οθωμανικής σκλαβιάς, θα γίνει τώρα – σταδιακά – και με σχέδιο από αλλού…» (Ζώνη Αρκαδίας, 27  Ιουλίου 2017).

«Ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ, απλά και ξεκάθαρα το είπε για να μείνει στων αιώνων το διάβα: «Τους άδειους ασκούς τους φουσκώνει ο αέρας και τα άδεια κεφάλια η έπαρση.» (Ζώνη Αρκαδίας, 26/7/2017).

«Η ΑΛΗΘΕΙΑ είναι μία, διάφανη, λαμπερή. Όσα και να κάνουν κάποιοι για να την θάψουν και να την εξαφανίσουν, κάποτε, αργά ή γρηγορότερα,  αυτή θα βγει στην επιφάνεια.»  (Ζώνη Αρκαδίας, 25  Ιουλίου 2017).

«Τα παλιά ελληνικά καφενεδάκια, που ήταν ταυτόχρονα και τα παντοπωλεία μιας άλλης εποχής, εξαφανίζονται από την ελληνική επαρχία, γιατί τώρα πια είναι άλλες – πιο πολλές – οι ανάγκες και οι απαιτήσεις των πελατών, που δεν μπορούν αυτά τα μικρομάγαζα να τις εξυπηρετήσουν. Φτάσαμε σήμερα, να μην υπάρχουν στα χωριά μας  ένα καφενείο ή ένα ταβερνάκι να πιεις έναν καφέ και να φας κάτι «της ώρας», να ξεγελάσεις την πείνα σου και να συνεχίσεις τη μέρα σου. Πρόλαβα ως παιδί  αυτά τα ωραία στέκια, στο πατρικό χωριό και  τα φέρνω συχνά στη μνήμη μου με νοσταλγία, γιατί ήταν – με τον τρόπο τους – σημεία αναφοράς της ντόπιας ζωής, επικοινωνίας των ανθρώπων μεταξύ τους και κάποια από αυτά ήταν και μικρές κοιτίδες πολιτισμού, αν οι ιδιοκτήτες τους είχαν πνευματικές ή καλλιτεχνικές ανησυχίες.»(Ζώνη Αρκαδίας, 24/7/2017). [Ο πίνακας είναι  το «The Greek cafe in Rome» του  ζωγράφου Ludwig Passini.]

«Όσο και να το παλεύεις, άμα μπλέξεις με ανόητους ανθρώπους, δε βρίσκεις άκρη. Χαμένη υπόθεση κάθε προσπάθεια συνεννόησης μαζί τους, γι’ αυτό καλό είναι ν’ αποφεύγονται τέτοιες παρέες…» (Ζώνη Αρκαδίας, 23  Ιουλίου 2017).

«Δεν μπορείς να μην λυπάσαι βλέποντας σε μικρές κοινωνίες να έχουν το πάνω χέρι, ως τοπάρχες να τους πούμε με κάποιες τυπικές και εφήμερες εξουσίες, κάτι αξιοθρήνητα ανθρωπάκια, που δε βλέπουν πέρα από τη μύτη τους, τον εαυτούλη τους και την μίζερη παρεούλα τους.» (Ζώνη Αρκαδίας,  22  Ιουλίου 2017).

«Είναι θλιβερό και αποκαρδιωτικό ταυτόχρονα, το θέαμα που παρουσιάζει η πατρίδα μας, με τόσα πολλά σκουπίδια πεταμένα στις άκρες (δεξιά και αριστερά) των αυτοκινητοδρόμων ή των επαρχιακών της δρόμων, που θυμίζουν μικρές χωματερές. Ντροπή μας και κρίμα…» (Ζώνη Αρκαδίας, 21  Ιουλίου 2017).

«Οι αχάριστοι άνθρωποι δε βγάζουν ποτέ από το στόμα τους έναν καλό λόγο, μόνο επικρίσεις. Τους έχει τόσο πολύ «τυφλώσει» η αγνωμοσύνη τους, που λένε ο,τι κουταμάρα τους έρθει για να βγουν κι από πάνω.  Τελικά, μόνο το γέλιο προκαλούν, αλλά το χρειαζόμαστε τόσο πολύ αυτό στη ζωή μας, που ανεχόμαστε και αυτούς που μας το προσφέρουν.» (Ζώνη, 20/7/2017).

«Τα άτομα που προσπαθούν – με λόγια κυρίως – να ταπεινώσουν κάποιους συνανθρώπους τους,  έχουν τα καημένα μεγάλο πρόβλημα με τον εαυτό τους.» (Ζώνη Αρκαδίας, 19  Ιουλίου 2017).

«Θα ήταν για γέλια αλλά είναι δυστυχώς για κλάματα: κάποια άτομα με τοπικής εμβέλειας εφήμερη «εξουσία», λύνουν και δένουν σε κωμοπόλεις και χωριά ως μικροί άρχοντες, μικρόνοοες όμως, με ολίγη ανηθικότητα για ντεκόρ και με το ανάλογο κιτς για στολίδι των πράξεών τους… Είναι βέβαια απορίας άξιον πώς ο κόσμος τους δίνει την ψήφο του,  αλλά στην Ελλάδα ζούμε. Σε άλλες χώρες, οι τύποι αυτοί  όχι αξιώματα δεν θα είχαν αλλά δεν θα τους ήξερε ούτε το σόι τους. Για τέτοιο χάλι τους μιλάμε…» (Ζώνη Αρκαδίας, 18  Ιουλίου 2017).

«Επικοινωνούν συχνά μαζί μου νέοι ποιητές και συγγραφείς (γυναίκες και άνδρες) ζητώντας να τους πω τη γνώμη μου για τη δουλειά τους, γεγονός που με τιμά ιδιαίτερα. Με ευχαρίστηση και προσοχή – στον λίγο ελεύθερο χρόνο μου –  ασχολούμαι να διαβάσω όσα μου στέλνουν είτε σε βιβλίο ή τυπωμένα στο χαρτί. Τους γράφω πάντα με ειλικρίνεια τις σκέψεις μου, τονίζοντάς τους ότι η όποια δική μου γνώμη, δεν πρέπει να τους επηρεάζει ιδιαίτερα, γιατί εκείνο που μετρά είναι η δική τους προσπάθεια. Ό,τι και να τους πουν οι άλλοι, ο αγώνας τους να είναι συνεχής, να γράφουν και να σχίζουν ο,τι δεν τους ικανοποιεί, να μην το βάζουν κάτω με τίποτα αν αγαπάνε να δημιουργούν γράφοντας στίχους ή ιστορίες και σκέψεις.» (Ζώνη Αρκαδίας, 17  Ιουλίου 2017).

«Συνηθίζουμε εμείς οι άνθρωποι, πέρα από το να  υπερπηδάμε εμπόδια στη ζωή μας, να στήνουμε και… φράχτες, ώστε να γινόμαστε ψυχικά απροσπέλαστοι από τους άλλους ανθρώπους. Συχνά μας κάνουν τόσο απρόσιτους αυτές οι νοερές περιφράξεις που δημιουργούμε, που δεν μπορεί να μας προσεγγίσει κανείς, ούτε και τα πολύ δικά μας πρόσωπα. Χάνουμε έτσι τη χαρά της ανθρώπινης επικοινωνίας, τη ζεστασιά και το φως μιας αληθινής φιλίας…» (Ζώνη Αρκαδίας, 16  Ιουλίου 2017). [Φράχτης, πίνακας της  Τουρκάλας ζωγράφου Rukikye Garip.]

«Να μην χάνουμε ποτέ την πίστη μας ότι τα πράγματα – με τον έναν ή τον άλλο τρόπο – θα φτιάξουν. Εκεί που η απογοήτευση πάει να μας καταβάλει και να βγει μπροστά, ο Θεός παρεμβαίνει και δίνει λύση.» (Ζώνη Αρκαδίας,  15/7/2017).

«Τι μυαλό μπορεί να κουβαλάει ένας άνθρωπος – και όσοι βέβαια συμφωνούν μαζί του – όταν ξεριζώνει μερικά καλά αναπτυγμένα φυτά, που βρίσκονται σε έναν δημόσιο χώρο και τον ομορφαίνουν, για να φυτέψει διάφορα εποχικά λουλούδια, που θα προσφέρουν μεν μια ωραία εικόνα στον κόσμο, αλλά η διάρκεια της ζωής τους θα είναι μικρή, εφήμερη. Γιατί να μην συνυπήρχαν  οι παλιές με τις νέες φυτεύσεις; Αλλά όχι. Για να εντυπωσιάσουμε, πρέπει να καταστρέψουμε…» (Ζώνη Αρκαδίας,  14  Ιουλίου 2018). 

«Υπάρχουν άνθρωποι ανικανοποίητοι, που γίνονται συχνά αδίστακτοι για να πετύχουν έναν σκοπό, που οι ίδιοι πιστεύουν ότι πρέπει – πάση θυσία – να επιτευχθεί, με αμφισβητούμενη όμως χρησιμότητα για το γενικό καλό…» (Ζώνη Αρκαδίας,  13  Ιουλίου 2017).

«Μικρή απόλαυση αλλά με πολλά οφέλη για όποιον την επιλέξει: κάποιο ζεστό καλοκαιριάτικο απόγευμα, πιείτε έναν ελληνικό καφέ και φάτε το αγαπημένο σας γλύκισμα, παρέα με έναν καλό σας φίλο ή με αγαπημένους σας συγγενείς, συζητώντας και αντλώντας ευχαρίστηση από αυτό το αντάμωμα.» (Ζώνη Αρκαδίας, 12  Ιουλίου 2017). –  «Coffee and danish»,  painting by Mia Tavonatti.

«Κάποιοι δεν έχουν φόβο ούτε Θεού ούτε ανθρώπων και Δικαιοσύνης, γι’ αυτό έχουν γίνει τελείως ασύδοτοι…» (Ζώνη Αρκαδίας, 11  Ιουλίου 2017).

«Στην πατρίδα μας, οι όποιες αλλαγές σε πράγματα και καταστάσεις, δε γίνονται εύκολα αποδεκτές και ξεσηκώνουν τον κόσμο με πολλούς τρόπους. Έχει όμως αποδειχθεί από την ίδια τη ζωή, ότι – αν όχι όλες – οι περισσότερες από αυτές τις μεταβολές, έγιναν για καλό…» (Ζώνη Αρκαδίας,  10  Ιουλίου 2017).

«Άμα ραγίσει το γυαλί σε μια ανθρώπινη σχέση, είτε φιλική είτε συνεργασίας,  όσες προσπάθειες και αν γίνουν μετά, η κατάσταση δεν θα είναι ποτέ η ίδια….» (Ζώνη Αρκαδίας,  9  Ιουλίου 2017).

«Οι άνθρωποι νομίζουμε ότι γίνεται πόλεμος στις σχέσεις μας με τους άλλους και ξεκινάμε ανελέητες μάχες για την επικράτησή μας και όχι για τη συνύπαρξή μας και τη συνεργασία μας για να γίνουν όμορφα πράγματα.» (Ζώνη, 8/7/2017).

«Πολεμιέται η συκοφαντία, που μοιάζει με τα κεφάλια της Λερναίας Ύδρας; Ίσως να φαίνεται ως μη αποτελεσματικό όπλο, αλλά τελικά αποδίδει: μόνο με την ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ μπορείς να τη νικήσεις.» (Ζώνη Αρκαδίας,  7   Ιουλίου 2017).

«Είναι μια ωραία απασχόληση για τον ελεύθερο χρόνο μας και δεν κοστίζει πολύ: το ΒΙΒΛΙΟ. Αν έχετε διάθεση και ώρα, αξιοποιείστε την διαβάζοντας ένα καλό βιβλίο, το οποίο θα σας προσφέρει ευχαρίστηση, συγκίνηση αλλά και γνώσεις, ανάλογα με την επιλογή του έργου που θα κάνετε. Για το καλοκαίρι, μια ωραία πρόταση είναι τα βιβλία αστυνομικής λογοτεχνίας, τα οποία έχουν μυστήριο,  δράση, το ανάλογο σασπένς και θα τραβήξουν σίγουρα το ενδιαφέρον σας.» (Ζώνη Αρκαδίας,  6  Ιουλίου 2017).                         «Reading by the window», painting by Charles James Lewis.

«Όπου κυριαρχεί η ΑΝΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑ, τίποτε καλό δε γίνεται, γιατί δεν υπάρχουν οι γνώσεις, οι ικανότητες και η βούληση για να προχωρήσει το ο,τιδήποτε. Μόνο το «βόλεμα» και η αρπαχτή κυριαρχούν…» (Ζώνη Αρκαδίας,  5/7/2017).

«Όταν κάποιος πει ένα «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» σε έναν συνάνθρωπό του για μια βοήθεια που του προσέφερε, δεν κοστίζει ΤΙΠΟΤΑ και η ικανοποίηση είναι διπλή: γι’ αυτόν που το λέει (τον ευεργετηθέντα) αλλά και σ’ αυτόν που το ακούει (τον ευεργέτη)…»  (Ζώνη Αρκαδίας, 4  Ιουλίου 2017).

Η ΕΛΛΑΔΑ, όχι γιατί είναι η πατρίδα μας αλλά γιατί πραγματικά το αξίζει, θα ανακτήσει ξανά τη θέση που της στον ευρωπαϊκό και το διεθνή χώρο. Δεν είναι μόνο η λαμπρή ιστορία της, οι φυσικές ομορφιές της, ο αναξιοποίητος πλούτος της… Είναι πάνω απ’ όλα οι άνθρωποί της, που θα την κάνουν πάλι μια χώρα με αξιοπρέπεια και προοπτικές.» (Ζώνη Αρκαδίας,  3  Ιουλίου 2017).

«Αφήστε τα άτομα εκείνα που έχουν μάθει να δρουν στο παρασκήνιο, μέσα σε «παρεούλες», συκοφαντώντας και «βρωμίζοντας» άλλους συνανθρώπους τους για να βγουν αυτά από πάνω, αφήστε αυτά τα ανθρωπάκια να σέρνονται μέσα στο βούρκο που τα ίδια έχουν δημιουργήσει. Η ζωή τους δεν θα γνωρίσει ποτέ ευωδιές και ομορφιές.»  (Ζώνη Αρκαδίας, 2  Ιουλίου 2017).

«Το καλοκαίρι ειδικά αλλά και όλες τις εποχές του χρόνου, την ομορφιά των νησιών μας, όπως και της ελληνικής υπαίθρου, δεν μπορεί ν’ αμφισβητήσει κανείς, ούτε ο πιο αυστηρός κριτής. Ήλιος, θάλασσα, χρώματα, ευωδιές από τα πολλά ανθισμένα λουλούδια, γραφικά ξωκλήσια, πανέμορφα σπιτάκια, ωραίοι άνθρωποι… Αυτή είναι η άλλη Ελλάδα, που πάντα θα «ξεχρεώνει» για τις όποιες ασχήμιες παρατηρούνται στη χώρα μας, από εκείνους που ποτέ δεν αγάπησαν πραγματικά την πατρίδα τους.» (Ζώνη Αρκαδίας, 1  Ιουλίου 2017).

Πίνακας του Παντελή Ζωγράφου.


 «Κάποιοι συνηθίζουν να συγκρίνουν τη ζωή στην πατρίδα μας με άλλων ευρωπαϊκών χωρών – κυρίως της Γερμανίας – και να λένε πόσο υπερέχουν οι υπηρεσίες που προσφέρονται εκεί στους πολίτες αυτής της χώρας. Μπορεί να μην είναι όλα τέλεια στην Ελλάδα μας, αλλά καλά είμαστε και μεις, ακούστε με που σας λέω. Υπάρχουν πολύ χειρότερα,  μη νομίζουμε ότι στις άλλες χώρες που μας παρουσιάζονται ως πρότυπα, τα πράγματα είναι τέλεια. Έχουν κι αυτές πολλά «σκουπίδια χωμένα κάτω από το χαλί» του σαλονιού, μόνο που δεν τα μαθαίνουμε εμείς στη δική μας χώρα, γιατί δεν τους συμφέρει κάτι τέτοιο.» (Ζώνη Αρκαδίας, 30  Ιουνίου 2017).

«Όταν παρουσιαζόμαστε στο εξωτερικό (σε Ανθολογίες, διαγωνισμούς κλπ) με δουλειά μας, ειδικά εμείς οι Ποιητές, οφείλουμε να δείχνουμε τα καλύτερα έργα μας, γιατί μέσα από αυτά προβάλλεται πρώτα η χώρας μας και μετά ο καθένας από μας.» (Ζώνη Αρκαδίας, 29  Ιουνίου 2017).

«Δυστυχώς, το βλέπουμε γύρω μας και μας λυπεί ιδιαίτερα: κάποιοι έχουν μπερδέψει το καλοκαίρι με τις Αποκριές. Τότε τουλάχιστον δικαιολογούνται τα μασκαριλίκια και τα καραγκιοζιλίκια. «Εν μέσω θέρους», όσο και να θες να σταθείς σοβαρός, δεν μπορείς να μη γελάσεις παρατηρώντας  τέτοιους ξεφτελισμούς ανθρώπων και αξιωμάτων. Πόσο πιο κάτω να κατέβει κάποιος για ένα πείσμα του  και δυο-τρεις εφήμερες φιλοδοξίες του;» (Ζώνη, 28/6/2017).

«ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ σημαίνει ΕΛΛΑΔΑ, ήλιος, θάλασσα, η υπέροχη ύπαιθρος με τα γραφικά χωριουδάκια και τα ξωκλήσια της… Σημαίνει χαρά, αμεριμνησία, κέφι και εικόνες που μένουν χαραγμένες στη μνήμη σου για πάντα. Σημαίνει χρώματα, έρωτας, τραγούδι, χορός, ελληνικό φως, ιστορία, φιλοξενία, ψυχής γαλήνη… Είναι όλα αυτά μοναδικά, ξεχωριστά και ανεκτίμητα. Της αγαπημένης μας πατρίδας ασύλητοι θησαυροί.» – Η φωτογραφία είναι από τη Μονεμβασία.  (Ζώνη Αρκαδίας,  27  Ιουνίου 2017).

«Όταν κάποιος έρχεται να μας πει πράγματα αρνητικά για έναν συνάνθρωπό μας, που θα είναι πιθανόν ψεύτικα και σίγουρα άχρηστα για μας να τα ξέρουμε, οφείλουμε να μην τον ακούσουμε.» (Ζώνη Αρκαδίας, 26/6/2017).  

«Το να έχεις ωραίες ιδέες και σχέδια, δεν αρκεί. Αν δεν βάλεις κάτω τα πράγματα να δεις πώς μπορούν να γίνουν πράξη και να βοηθήσουν τον κόσμο – και σένα – τότε όλα θα μείνουν στη φαντασία σου…» (Ζώνη Αρκαδίας, 25/6/2017).

«Η ΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ και η εμμονή μας σ’ αυτήν, οδηγεί – με μαθηματική ακρίβεια – στην καταστροφή.» (Ζώνη Αρκαδίας, 24   Ιουνίου 2017).

«Η Ελλάδα δεν θα μπορέσει με κάποιο μαγικό ραβδί να βγει από αυτή την τραγική κατάσταση που βρίσκεται ως χώρα, ούτε ο λαός μας μεμιάς θα βρεθεί ξανά μέσα στα πλούτη και στη χαρά, αν ένας ικανός ηγέτης δεν φανεί να την οδηγήσει μπροστά και αν οι άνθρωποι εδώ δε συνειδητοποιήσουν ότι χωρίς ΔΟΥΛΕΙΑ προκοπή δε γίνεται…» (Ζώνη Αρκαδίας, 23  Ιουνίου 2017).

«Υπάρχει ένα λαϊκό άσμα που λέει΅»Γεννήθηκες για την καταστροφή». Δεν είναι ίσως τυχαίο, ότι κάποιες ψυχές, όταν αναλαμβάνουν υπεύθυνες θέσεις, που πρέπει να αποδείξουν ότι κρατάνε γερά το τιμόνι και οδηγούν το «καράβι» σε απάνεμο λιμάνι, αντί γι’ αυτό το πάνε κατευθείαν για φούντο στο βυθό. Και είναι κρίμα, γιατί τοποθετήθηκαν «καπετάνιοι» σε πολυτελή πλοία και τα κατάντησαν τρύπιες ψαρόβαρκες.» (Ζώνη Αρκαδίας,  22  Ιουνίου 2017).

«Είναι αδύνατον να πετύχει κάποιος κάτι καλό και με διάρκεια στη ζωή του, αν αυτό που κάνει δεν στηρίζεται σε γερά θεμέλια.» (Ζώνη Αρκαδίας, 21/6/2017).

«Ένα χειροκρότημα αξίζει σε όλους τους Έλληνες Λογοτέχνες (γυναίκες και άντρες), που διαπρέπουν διεθνώς με τη δουλειά τους και δείχνουν το πρόσωπο της άλλης Ελλάδας: της δημιουργίας, της προκοπής, του φωτός, των αξιών, της ελπίδας… » (Ζώνη Αρκαδίας, 20  Ιουνίου 2017).

«Ευτυχώς, υπάρχουν θαυμάσιοι άνθρωποι σε διάφορες θέσεις του Δημοσίου, οι οποίοι είναι εργατικοί, ευγενικοί, πρόθυμοι να εξυπηρετήσουν τον πολίτη για να μην ταλαιπωρείται άδικα επί ώρες.» (Ζώνη Αρκαδίας,  19  Ιουνίου 2017).

«Τι προκοπή μπορεί να περιμένει ένας μικρός τόπος, ένα χωριό, όταν αυτοί που καθορίζουν τις τύχες του, δεν είναι σε θέση να δουν ξεκάθαρα τα προβλήματά του αλλά το μόνο που τους νοιάζει είναι να παίξουν τα «παιχνίδια» τους, να κάνουν το «κομμάτι» τους και να δρομολογήσουν την ικανοποίηση – στο μέλλον – των άκρατων φιλοδοξιών τους;»  (Ζώνη Αρκαδίας, 18   Ιουνίου 2017).

«Τώρα το καλοκαίρι, είναι η ιδανική εποχή ενασχόλησης με τον κήπο ή τις γλάστρες της αυλής και μια ωραία αφορμή να έρθουν τα μικρά παιδιά κοντά στη φύση, ν’ αγαπήσουν την κηπουρική και να ασχοληθούν μ’ αυτήν περισσότερο όταν θα μεγαλώσουν. Μαζί με τη γιαγιά ή τον παππού, ας περάσουν ποιοτικό χρόνο στο περιβόλι, σκάβοντας τη γη, φυτεύοντας, κλαδεύοντας τα λουλούδια ή ποτίζοντας τα φυτά. Είναι κάτι όμορφο και ωφέλιμο για τις παιδικές ψυχές, μια χρήσιμη κατεύθυνση ζωής.» – Ο πίνακας είναι η «Κηπουρική με τη γιαγιά» / «Gardening with Grandma», painting by Anne Berry. (Ζώνη, 17/6/2017).

«Υπάρχουν σήμερα στην πατρίδα μας κάποιοι τοπικοί άρχοντες που βρίσκονται εκτός τόπου και χρόνου – κυριολεκτικά και μεταφορικά. Δεν πατάνε από τη μια στα χωριά που έχουν εκλεγεί να φροντίζουν και από την άλλη, όταν έρχονται, επειδή δε γνωρίζουν καλά τα προβλήματα – μη ζώντας συνέχεια σ’ αυτά – παρασύρονται ίσως και από κάποιες «ανόητες φωνές» και προτείνουν ως έργα πράγματα που ούτε αναγκαία είναι ούτε βοηθούν τους ντόπιους να κάνουν τη ζωή τους καλύτερη. Τραγική φαντάζει πλέον η μοίρα κάποιων χωριών μας με τέτοιους εκπροσώπους…»  (Ζώνη Αρκαδίας, 16  Ιουνίου 2017).

«Δεν υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα ένας ΗΓΕΤΗΣ, πολιτικός, θρησκευτικός ή πνευματικός, που θα εμπνεύσει τον κόσμο και θα τον οδηγήσει μπροστά. Που θα «ξεκλειδώσει» όλες εκείνες τις φυλακισμένες αναπτυξιακές δυνάμεις (πίστη,  δημιουργία, θέληση, δράση, αυτοπεποίθηση,  ταλέντα, φυσικές ομορφιές)  του τόπου μας και των ανθρώπων του και θα τις βάλει να εργαστούν για ένα καλύτερο αύριο για όλους μας.» (Ζώνη Αρκαδίας,  15  Ιουνίου 2017).

«Κάποιοι άνθρωποι μιλάνε και γράφουν με τόση απερισκεψία, δημιουργώντας δυσάρεστες εντυπώσεις και αρνητικά συναισθήματα στους γύρω τους. Καλό είναι να σκέπτονται περισσότερο και να μην «πετάνε ρουκέτες» απλά για λόγους εντυπωσιασμού…» (Ζώνη Αρκαδίας,  14/6/2017).

«Το να είναι κάποιος ξιπασμένος δεν του προσφέρει πρακτικά κανένα κέρδος. Η έπαρση χαρίζει μόνο γελοιοποίηση.» (Ζώνη Αρκαδίας,  13/6/2017).

«Αν ο άνθρωπος δεν εκτιμά τα αγαθά που έχει και ο,τι άλλο του ανήκει, δεν θα βρει καμία ικανοποίηση και χαρά σε ο,τιδήποτε και αν αποκτά. Πάντα θα είναι αφχαρίστιγος, γιατί είναι αχάριστος.» (Ζώνη Αρκαδίας,  12  Ιουνίου 2017).

«Απίστευτος κατήφορος κάποιων «επωνύμων» για να κρατηθούν με κάθε τρόπο στην επικαιρότητα: στήνουν συνεντεύξεις ή τυχαίες φωτογραφήσεις τους με την οικογένειά τους ή φίλους τους και μας τις πασάρουν για να δείξουν ότι είναι και αυτοί οι κακόμοιροι «ένας από μας». Αλλά με τη ζωή που κάνουν, δεν θα γίνουν ποτέ σαν και μας. Ευτυχώς!»  (Ζώνη Αρκαδίας, 11  Ιουνίου 2017).

«Αν κάποιος που ασχολείται με τα κοινά, στηρίζει την εικόνα του προς τα έξω, στην κοινωνία δηλαδή, σε ξυλοπόδαρα, σε ψεύτικα προσόντα και καλοσύνη που δεν διαθέτει,  πολύ γρήγορα θα «σωριαστεί» κάτω όλο αυτό το σαθρό οικοδόμημα που έχει στήσει…» (Ζώνη Αρκαδίας,  10  Ιουνίου 2017).

«Αν μπορούσαν να συνειδητοποιήσουν οι πνευματικοί άνθρωποι του τόπου μας πόση θετική δύναμη διαθέτουν, δεν θα την ξόδευαν ασυλλόγιστα σε ανοησίες και πράγματα που δεν τους τιμούν.» (Ζώνη Αρκαδίας, 9  Ιουνίου 2017).

«Είναι γελοίο και αδύνατον να είμαστε αρεστοί σε όλους. Ο κάθε άνθρωπος έχει την προσωπικότητά του και είναι μοναδικός.» (Ζώνη Αρκαδίας, 8/6/2017).

«Αρκετοί κυβερνητικοί αξιωματούχοι, Δημοτικοί Άρχοντες και επικεφαλείς Συλλογικών Φορέων, επιλέγουν να συνεργάζονται στη δουλειά τους με ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΕΣ, για να έχουν αυτοί το «πάνω χέρι» στα πράγματα. Όμως, με τέτοιους «αδύναμους κρίκους» για βοηθούς, τίποτε δεν μπορεί να γίνει σωστά, έγκαιρα και να έχει θετικό αποτέλεσμα.»  (Ζώνη Αρκαδίας, 7 /6/2017).

«Η γιαγιά μου πάντα είχε γεράνια στο παράθυρο. Μπορώ ακόμη να τα μυρίζω στο μυαλό μου», έγραψε η ζωγράφος Φούσουν Ουρκούν -Σανατεβί. Και μου θύμισε τη δική μου – συνονόματή μου – γιαγιά, η οποία είχε στην αυλή της αρκετές γλάστρες με βασιλικά, που αυτή την εποχή ήταν στα καλύτερά τους. Ακόμα τη φέρνω στο νου μου να περνά απλώνοντας το χέρι της, να χαϊδεύει τα φυτά τους και να γεμίζει η παλάμη της με τ’ άρωμά τους.» – Ο πίνακας είναι της Fusun Urkun: «Geraniums  in the window».  (Ζώνη Αρκαδίας,  6  Ιουνίου 2017).

«Υπάρχουν αρκετοί ανάξιοι άνθρωποι γύρω μας. Γι’ αυτούς,  ας μην χαραμίζουμε ούτε δευτερόλεπτο από τον χρόνο μας, όσο σκληρό και αν ακούγεται κάτι τέτοιο. Είναι σπατάλη της ζωής μας, δεν οδηγεί σε τίποτε καλό για μας να τους έχουμε κοντά μας.» (Ζώνη Αρκαδίας,  5  Ιουνίου 2017).

«Η Ελλάδα έχει πάρα πολύ καλούς ποιητές και συγγραφείς, τους οποίους θα μπορούσε να αξιοποιήσει κάνοντάς τους ΠΡΕΣΒΕΥΤΕΣ (όχι σαν τους κανονικούς πρέσβεις) της χώρας μας στο εξωτερικό. Δυστυχώς, ουδέποτε τους υπολόγισε. Για να τους τιμήσει, ούτε κουβέντα. Βραβεύτηκαν κάποτε κάποιοι  για συγκεκριμένους σκοπούς ή ελάχιστοι άλλοι, επειδή φωτισμένα μυαλά – τοπικών κυρίως αρχόντων – αναγνώρισαν την προσφορά αυτών των Λογοτεχνών μας στην πατρίδα μας και στην πόλη ή στο χωριό τους.» (Ζώνη Αρκαδίας, 4  Ιουνίου 2017). 

«ΔΟΥΛΕΙΑ, ΕΥΘΥΝΗ, ΣΥΝΕΠΕΙΑ λόγων και έργων: αυτά μετρούσαν πολύ κάποτε, αλλά σήμερα δεν σημαίνουν  σχεδόν τίποτα. Οι αλλαγές που γίνονται στο ηθικό υπόβαθρο των ανθρώπων, δεν είναι πάντα προς το καλύτερο…» (Ζώνη Αρκαδίας,  3  Ιουνίου 2017).

«Πόσο θα ήθελα να βγει ψεύτης ο καλός ποιητής μας Δημήτρης Α. Δημητριάδης, όταν γράφει στην «Προφητεία» του: «Θα ζήσουμε μεγάλες στιγμές –  / ως ανθρωπάκια.» (Ζώνη Αρκαδίας,  2  Ιουνίου 2017).

«Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΗ. Κάθε μέρα είναι μια νέα αρχή, ένα φρέσκο ξεκίνημα, ένας νέος δρόμος ν’ ακολουθήσουμε και ένα νέο κεφάλαιο να γράψουμε στο βιβλίο του βίου μας. Μπορεί πάντα κάτι καλό να συμβεί και υπάρχει πολλή ομορφιά ν’ αναδειχτεί στη διάρκεια της κάθε μέρας…» (Ζώνη, 1/6/2017).

                              Πίνακας του Ιταλού ζωγράφου  Francesco Mangialardi. 


«Δεν υπάρχει τίποτε πιο τσαπατσούλικο, από το να είσαι ένας κρατικός, τοπικός ή συλλογικός φορέας, να ξεκινάς να κάνεις κάποιο έργο που έχεις αποφασίσει και ή να το αφήνεις μισοτελειωμένο ή να ολοκληρώνεται η δουλειά και δίπλα της να υπάρχουν τα μπάζα που βγήκαν και άλλα σκουπίδια που άφησαν οι εργάτες. Είναι δε απορίας άξιο πώς οι αρμόδιοι που πλήρωσαν γι’ αυτό έργο, το παραλαμβάνουν ως ολοκληρωμένο και καμαρώνουν που έγινε. Δυστυχώς δεν υπάρχει πραγματικό ενδιαφέρον, τα πιο πολλά πράγματα γίνονται ως «βιτρίνα» και «στο πόδι». Και που να δείτε τι έχει να γίνει όταν θα πλησιάζουν οι εκλογές…»(Ζώνη Αρκαδίας, 31  Μαϊου 2017).

«Ήταν 30 Μαϊου του 2015, όταν δημιουργήθηκε αυτό το ιστολόγιο και σήμερα συμπληρώνει δυο χρόνια μιας αξιοπρεπούς παρουσίας στο Διαδίκτυο, προσφέροντας πέρα από την προβολή της λογοτεχνικής μου δουλειάς και αρκετές αφορμές για σκέψη και προβληματισμό. Δίνει βήμα για να μας δείξουν και άλλοι άξιοι λογοτέχνες μας το έργο τους ενώ παρουσιάζει και αξιόλογα έργα ζωγραφικής, τα οποία κοσμούν τα κείμενα και τους στίχους μας. Ευχαριστώ πολύ όλους τους επισκέπτες των σελίδων, ιδιαίτερα όσους διαβάζουν με αφοσίωση τα «ΣΥΝΤΟΜΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ» μου και καταθέτουν τις διαφωνίες τους ή τις προτάσεις τους πάνω στα γραφόμενά μου. Χρόνια πολλά σε όλους μας και καλή συνέχεια.» (Ζώνη Αρκαδίας, 30  Μαϊου 2017).

«Αν κάποιος δεν θέλει ν’ αλλάξει «τα κακώς κείμενα» της ζωής του, ο,τι και να πούμε ή να κάνουμε εμείς οι άλλοι,  πάει στο βρόντο και παρουσιαζόμαστε ως οι κακοί της παρέας. Γι’ αυτό, ας κοιτάμε τη δουλειά μας και ας μην ανακατευόμαστε με τα… πίτουρα!»  (Ζώνη Αρκαδίας, 29  Μαϊου 2017).

«Να είμαστε περήφανοι για την πατρίδα μας. Η ΕΛΛΑΔΑ, ως χώρα, δεν φταίει για τα σημερινά χάλια μας. Φταίμε όλοι εμείς – ο κόσμος που ζει εδώ – γιατί κάναμε μια ζωή που δεν μπορούσε ο «πλούτος» που παράγαμε να την στηρίξει, γιατί δεν σεβαστήκαμε την ελληνική φύση και την καταστρέφουμε συνεχώς (πυρκαγιές, σκουπίδια, μόλυνση), γιατί δεν σεβόμαστε τίποτα και κανέναν… Ας κάνουμε τώρα μια νέα αρχή, ένα ξεκίνημα για τη νέα Ελλάδα: της αξιοπρέπειας, της προκοπής, της αλληλεγγύης, του ωραίου φέρεσθαι, μιας ζωής εδώ, η οποία θα στηρίζεται στις αρχές του «Μέτρον Άριστον», του «Μηδέν Άγαν», στις αξίες και στα ιδανικά τα ελληνικά. Μπορούμε. Θέλουμε όμως;» (Ζώνη, 28  Μαϊου 2017).

.»Υπάρχουν, δυστυχώς, άνθρωποι που κατέχουν κάποια δημόσια αξιώματα και δεν έχουν ΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ του τι συμβαίνει στην πατρίδα μας τα τελευταία χρόνια. Πόσες ζωές έχουν «τσακιστεί», πόσοι συνάνθρωποί μας υποφέρουν πραγματικά αλλά λόγω αξιοπρέπειας δεν μιλάνε…» (Ζώνη Αρκαδίας, 27/5/2017). 

«Είναι μάταιο να θέλουμε ν’ αλλάξουμε μυαλά σε άτομα χαμηλών οριζόντων. Θα χάσουμε τον πολύτιμο χρόνο μας αλλά και την ηρεμία μας και δεν πρόκειται να γίνει τίποτα. Έτσι, το καλύτερο που μπορούμε να επιλέξουμε, όταν έχουμε να κάνουμε με τέτοιους ανθρώπους, είναι να απομακρυνθούμε από κοντά τους.» (Ζώνη Αρκαδίας, 26  Μαϊου 2017).

«Κάποιοι, μαθημένοι να εκμεταλλεύονται όλον τον κόσμο για δικό τους όφελος, νομίζουν ότι αυτό θα γίνεται πάντα και μ’ ένα μαγικό ραβδί, όταν το κουνάνε, οι άλλοι θα γίνονται χαλί να τους πατήσουν. Την… πατήσανε! Έρχεται στιγμή, που και τα κορόιδα ξυπνάνε….» (Ζώνη Αρκαδίας, 25/5/2017). 

«Μέτρα που αποφασίζονται από κυβερνώντες ΕΡΗΜΗΝ των πολιτών τους και έρχονται σε αντίθεση με αυτό που λέμε κοινωνική δικαιοσύνη, φυσικούς νόμους και  σεβασμό στον κάθε άνθρωπο, δεν έχουν βίο μακρύ. Και αυτοί επίσης, που τα σκέφτονται και θέλουν να τα εφαρμόσουν, ας έχουν κατά νου ότι δεν πρόκειται να μείνουν για πολύ στα πράγματα…» (Ζώνη Αρκαδίας, 24  Μαϊου 2017). 

«Από ανθρώπους που δεν έχουν γνωρίσει της αληθινής, της ανιδιοτελούς ΦΙΛΙΑΣ και ΑΓΑΠΗΣ τη ζεστασιά και το άγγιγμα, μην έχουμε απαίτηση να έχουν απέναντί μας αισθήματα θερμά και αληθινά. Κατανοείστε τους, γιατί η ζωή τους έχει φερθεί απίστευτα σκληρά…» (Ζώνη Αρκαδίας,  23  Μαϊου 2017). 

«Τις παλιές χειροκίνητες ραπτομηχανές, που χρησιμοποιούσαν οι νοικοκυρές στα ελληνικά σπίτια πριν 60 και βάλε χρόνια, τις βλέπουμε σήμερα σε κάποια λαογραφικά Μουσεία, σε ξεθωριασμένες φωτογραφίες ή σε κάποιους όμορφους πίνακες ζωγραφικής και μας θυμίζουν το πόσο άξιες και χρυσοχέρες ήταν οι γυναίκες τότε, που με μια ραπτομηχανή ή μια βελόνα, μπάλωναν τα ρούχα τους ή έφτιαχναν τα χρειαζούμενα σκουτιά για το σπιτικό τους και τη φαμελιά τους. Τιμή πρέπει και σ’  αυτές τις μηχανές αλλά και στις νοικοκυρές εκείνων των καιρών…» (Ζώνη, 22/5/2017).

«Απαθής και ατάραχος αν μπορείς να μένεις, όταν οι άλλοι σε κατηγορούν και σε χλευάζουν άδικα, τότε θα είσαι ο μεγάλος νικητής.» (Ζώνη, 21  Μαϊου 2017). 

«Μου προκαλεί μεγάλη απορία, πώς μπορούν κάποιοι συνάνθρωποί μου και υποκρίνονται τόσο πετυχημένα μπροστά σε ανθρώπους που δεν χωνεύουν ότι είναι φίλοι τους, ενώ πίσω από την πλάτη τους λένε τα χειρότερα πράγματα γι’ αυτούς. Πώς αντέχουν να παίζουν τέτοιο θέατρο, μια κακόγουστη παράσταση που τους ξεφτιλίζει σαν άτομα;» (Ζώνη Αρκαδίας,  20  Μαϊου 2017).

«Όσο πετυχημένες δημόσιες σχέσεις και αν κάνεις, αν δεν είσαι ο αληθινός εαυτός σου και πας να πουλήσεις «φύκια για μεταξωτές κορδέλες», γρήγορα θα ξεσκεπαστείς και κανείς δεν θα σε υπολογίζει.» (Ζώνη Αρκαδίας, 19/5/2017).

«Οι άνθρωποι που δεν παραδέχονται ότι έσφαλαν σε κάτι, ότι δεν αλάνθαστοι στις κρίσεις και στις αποφάσεις τους, ακόμα χειρότερα δε ζητάνε μία συγγνώμη,  είναι τραγικές και επικίνδυνες περιπτώσεις.» (Ζώνη Αρκαδίας,  18/5/2017). 

«Σε κάτι που είναι καταδικασμένο σε αποτυχία, δεν αξίζει ούτε να συμμετέχεις αλλά ούτε και να χαραμίσεις έστω κι ένα πολύτιμο λεπτό από τη ζωή σου ν’ ασχοληθείς μ’ αυτό.» (Ζώνη Αρκαδίας,  17/5/2017). 

«Μερικές φορές, η αποχώρησή μας από μία σχέση ή μία συνεργασία κρίνεται απαραίτητη, όχι μόνο για την ηρεμία μας αλλά και γιατί δεν έχει νόημα να μένεις σε μια κατάσταση που «σέρνεται» και σου κάνει κακό. «Να φεύγεις με το κεφάλι ψηλά» έγραψε ο σπουδαίος συγγραφέας μας Μενέλαος Λουντέμης «και να κλείνεις την πόρτα χαμογελώντας. Γιατί εσύ ένιωσες, δεν κρύφτηκες. Γιατί εσύ ότι είχες να δώσεις το έδωσες. Και γιατί, πολύ απλά, σε περιμένουν άλλα καλύτερα που μόνο όταν φύγεις θα τα συναντήσεις.» (Ζώνη, 16/5/2017).

«Οι αρχαίοι Έλληνες, τα είχαν πει όλα και αν ανατρέξουμε στα σοφά τους λόγια, θα βρούμε απαντήσεις για πολλά σύγχρονα προβλήματά μας. Απορίας άξιον είναι γιατί δεν το κάνουμε αυτό.» (Ζώνη Αρκαδίας, 15  Μαϊου 2017). 

«Μεγαλώνει ο αριθμός των κάλπικων ανθρώπων που μας περιτριγυρίζουν, γι’ αυτό χρειάζεται μεγάλη προσοχή στην ανακάλυψή τους και στην απομάκρυνση κάθε κίβδηλου ατόμου από τη ζωή μας.» (Ζώνη Αρκαδίας,  14/5/2017). 

«Όταν κάποιος θέλει να αποφύγει έναν άλλον άνθρωπο ή να μην συμμετάσχει σε μία δράση, σε μία εκδήλωση, οι συνήθεις δικαιολογίες είναι: «Δεν θα μπορέσω τότε». «Είμαι απασχολημένος/-η», «Έχω τόσα να κάνω που δεν ευκαιρώ»… Ε, αν ήθελε, θα έβρισκε χρόνο…  «(Ζώνη Αρκαδίας,  13/5/2017).

«Έχω διαπιστώσει ότι υπάρχουν στην πατρίδα μας, αξιόλογοι νέοι άνθρωποι, που έχουν θαυμάσιες εφαρμόσιμες ιδέες, αλλά βρίσκουν συνέχεια εμπόδια στην προσπάθειά τους να κάνουν κάτι καλό. Δεν είναι μόνον η γραφειοκρατία και ο δυσκίνητος κρατικός μηχανισμός που στέκονται τροχοπέδη, αλλά και κάποιοι άνθρωποι, οι οποίοι βάζουν – παρασκηνιακά – «τρικλοποδιές», για να μη γίνεται τίποτα που θα τους ξεβολέψει…» (Ζώνη Αρκαδίας,  12  Μαϊου 2017).

«Την ΑΝΟΙΞΗ, όλα τα μπουμπούκια ανθίζουν και μας χαρίζουν την ομορφιά τους και το άρωμά τους, αν διαθέτουν και απ’ αυτό. Υπάρχουν όμως και κάτι δίποδα «μπουμπούκια», που  βρίσκουν –  τούτη την εποχή – πεδίο δόξης λαμπρό ν’ αναδείξουν τα κάλλη τους και τις ευώδιες τους και δεν ξέρεις αν πρέπει να γελάσεις με τα καμώματά τους ή να πιάσεις τη μύτη σου από την μπόχα τους.» (Ζώνη Αρκαδίας,  11   Μαϊου 2017).  

«Φεύγουν οι νέοι της Ελλάδας στο εξωτερικό αναζητώντας μια καλύτερη τύχη και αποδυναμώνεται η πατρίδα μας από σπουδαία μυαλά, νέους δημιουργικούς ανθρώπους,  με ιδέες και διάθεση για δουλειά, οι οποίοι θα φτιάξουν τη ζωή τους σε μια άλλη χώρα και δεν πρόκειται να επιστρέψουν πάλι εδώ. Το πόσο κακό είναι αυτό δεν φαίνεται άμεσα, θα φανεί αργότερα και οι συνέπειές του θα είναι μη αναστρέψιμες, δυστυχώς….» (Ζώνη Αρκαδίας,  10   Μαϊου 2017). 

«Βλέπουμε κάποιους ανθρώπους, που,  όταν βρίσκονται σε ένα γλέντι ή σε μια μικρή παρέα, πίνουν τόσο πολύ, που «γίνονται λιώμα», χάνοντας κάθε ίχνος αξιοπρέπειας. Να πίνεις το κρασάκι σου και να το απολαμβάνεις, όχι να σε πίνει και να ξεφτιλίζεσαι…» (Ζώνη Αρκαδίας,  9  Μαϊου 2017).

«Ο υπέροχος μαντιναδολόγος μας Γιώργος Γιακουμινάκης, ύμνησε του φωτός τη δύναμη, με τρόπο καταπληκτικό: «Φως! η αλήθεια τση ζωής και το σκοτίδι ψώμα  / το ‘να σε κάνει να πετάς, τ’ άλλο να ζεις στη βρώμα.» (Ζώνη,  8/5/2017).

«Τα ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ έχουν την τιμητική τους αυτή την εποχή. Βλέπεις παντού στην Ελλάδα ολάνθιστες τις τριανταφυλλιές, με τα πολύχρωμα, μυρωδάτα ρόδα τους και ανοίγει η ψυχή σου από την ομορφιά τους και την ευώδια τους.»-  Κόκκινα τριαντάφυλλα, φωτογραφία του Τάκη Λ. Χαρίτου. (Ζώνη Αρκαδίας,  7/5/2017).   Red roses in a garden in ZONI, the small Arcadian village. Photo by Takis L. Charitos.

«Άμα δεν έχει ο άνθρωπος φιλότιμο, αξιοπρέπεια και αυτοεκτίμηση, κλάψτε τον.»  (Ζώνη Αρκαδίας,   6  Μαϊου 2017).

«Οι Έλληνες, ζούμε σε μια πανέμορφη χώρα, με απίστευτες και μοναδικές ομορφιές, σπουδαία ιστορικά μνημεία, ήλιο, τρεχούμενα νερά, καταγάλανες, καθαρές θάλασσες, φιλόξενους και ωραίους ανθρώπους. Παρ’ όλη την κρίση και τα προβλήματά της θα έπρεπε να είμαστε ευγνώμονες και αισιόδοξοι, Αντ’ αυτών, μαλώνουμε και «τρώμε τις σάρκες μας». Η ΔΙΧΟΝΟΙΑ μας έρχεται να καταστρέψει εμάς και την πατρίδα μας, αν δεν συνέλθουμε και δε βάλουμε σύντομα μυαλό. » (Ζώνη Αρκαδίας,  5  Μαϊου 2017).

«Κάποιοι, αναλαμβάνοντας ένα μικρό αξίωμα, καβαλάνε τέτοιο καλάμι και νομίζουν ότι θα σώσουν τον κόσμον όλον. Αλλά, όπως αποδεικνύει η ίδια η ζωή, οι καημένοι αυτοί, ούτε τον εαυτό τους δεν μπορούν να ελέγξουν, δυστυχώς.» (Ζώνη Αρκαδίας,  4   Μαϊου 2017).

«Άμα χαθεί η αίσθηση του μέτρου στη ζωή του ανθρώπου, ο κατήφορος είναι αναπόφευκτος….» (Ζώνη Αρκαδίας,  3  Μαϊου 2017).

«Τα καλά και τις ομορφιές της Άνοιξης, δεν αμφισβητεί κανείς. Αλλά σε μερικούς ανθρώπους κάτι κάνει αυτή η εποχή. Τους τη δίνει για τα καλά και ξεσαλώνουν άγρια. «Άλλοι παίρνουν τα βουνά / κι άλλοι περνούν λαγκάδια, / κάποιοι διασχίζουνε νερά / ή αδημονούν τα βράδια…» Εντάξει, κάτι πρόσκαιρο συνήθως είναι, αλλά αφήνει πίσω του συντρίμμια…» (Ζώνη Αρκαδίας,  2/5/2017).

«Μες του Μαγιού τις μυρωδιές τα κόκκινα κεράσια…». Ήρθε και ο Μάιος με τις δικές του ομορφιές μα και προκλήσεις. Σε μια Ελλάδα με παρατεταμένη ύφεση, ανεργία, φτώχεια και πτώση του επιπέδου ζωής πολύ χαμηλά, η φύση με την αναγέννησή της και τα ωραία της, μας θυμίζει ότι η επιστροφή σ’ αυτήν, ο σεβασμός της και η προστασία της, μπορούν να δώσουν ελπιδοφόρα διέξοδο  – έστω και προσωρινή – στις ανησυχίες μας και στους προβληματισμούς μας. Ας την χαρούμε, λοιπόν!» (Ζώνη Αρκαδίας, 1  Μαϊου 2017).
                         [ «Meadow flowers and cherries» – painting by Trisha Hardwick ]


«Το τι γίνεται δε λέγεται. «Το έλα να δεις». Ας είναι πολύ προσεκτικοί κάποιοι, οι οποίοι  – στην προσπάθειά τους οι καημένοι να φανούν άξιοι υπηρέτες των αφεντικών τους, που τους δίνουν ένα πιάτο φαϊ – παρουσιάζονται «βασιλικότεροι του Βασιλέως». Τα μάτια ανοικτά ας έχουν τουλάχιστον, γιατί από μυαλό, διαθέτουν τόσο όσο ο εσωτερικός καρπός ενός βερίκοκου: κουκούτσι!» (Ζώνη Αρκαδίας, 30  Απριλίου 2017).

«Τι ανόητα και θλιβερά πράγματα ακούμε το τελευταίο διάστημα από κάποιους πολύ βολεμένους – λόγω προνομίων τους – πολιτικούς μας! Λες και ζούνε σε άλλη χώρα. Κανένας σεβασμός στους Έλληνες που δοκιμάζονται για περίπου επτά χρόνια από την κρίση. Πετάνε ο,τι απερισκεψία τους έρθει, δεν ελέγχουν ούτε τη γλώσσα τους ούτε τις σκέψεις τους. Μήπως τα τηλεοπτικά – κυρίως – Μέσα ενημέρωσης, να πάψουν να δίνουν βήμα σε όλους αυτούς τους τυχάρπαστους και ν’ ασχοληθούν και με τους Έλληνες της δημιουργίας, της προσπάθειας, τους απλούς ανθρώπους του καθημερινού μόχθου;» (Ζώνη Αρκαδίας, 29/4/2017).

«Συχνά, από συναισθηματικό δέσιμο ή  επειδή βαριόμαστε να κάνουμε ένα καλό ξεσκαρτάρισμα, κρατάμε στο σπίτι μας αρκετά χαλασμένα πράγματα. Ό,τι παίρνει επισκευή, ας το επιδιορθώσουμε αλλιώς να το πετάξουμε. Το ίδιο να κάνουμε και  με τις επιζήμιες ή τελματωμένες σχέσεις μας. Μόνο κακό μπορούν  να κάνουν στη ζωή μας οι κάθε είδους άχρηστες παλιατσαρίες που την φορτώνουμε.» (Ζώνη Αρκαδίας, 28  Απριλίου 2017).

«Δεν είναι και τόσο καλό να παίρνουμε τη ζωή πάντα στα σοβαρά. Πότε – πότε χρειάζεται να κάνουμε και μια ανοησία, να πάρουμε δυο – τρία ρίσκα, λίγο να ξεφύγουμε από την πεπατημένη οδό. » (Ζώνη Αρκαδίας, 27/4/2017).

«Όταν βρίσκεσαι κοντά στη φύση, ακόμη και το πιο μικρό λουλουδάκι που θα βρεθεί στο πέρασμά σου, το έντομο που θα δεις πα πετά γύρω σου ή  το ζούδι που θα συναντήσεις, έχουν τόση ομορφιά, που σε καλούν να την ανακαλύψεις και να την ευχαριστηθείς, με το  σώμα σου και την ψυχή σου να συμμετέχουν σε αυτή τη γνωριμία και την απόλαυση.» (Ζώνη Αρκαδίας, 26/4/2017).

«Για όλους  τους ποιητές, τους συγγραφείς και τους ζωγράφους – εικαστικούς, η ΕΜΠΝΕΥΣΗ είναι ένας ανοικτός δρόμος γεμάτος ευκαιρίες, μια περιπέτεια… For all the Poets, Writers and Painters,  INSPIRATION is an open road full of  great opportunities, an adventure…» (Ζώνη Αρκαδίας, 25  Απριλίου 2017).

«Οι άνθρωποι, είμαστε φτιαγμένοι για τα ωραία, τα χρήσιμα πράγματα, τα υψηλά επιτεύγματα. Τώρα, πώς καταφέρνουμε και δείχνουμε μόνο τις ασχήμιες μας και τις χαμηλού επιπέδου συμπεριφορές μας, αυτό παραμένει ακόμη ανεξήγητο.» (Ζώνη Αρκαδίας,  24 Απριλίου 2017).

«Κάποιοι, με δικαιολογία – άλλοθι την οικονομική δοκιμασία που διέρχεται η χώρα μας, έπαψαν ακόμα και ένα τηλεφώνημα δυο-τριών λεπτών να κάνουν σε συγγενείς και φίλους. Η όποια ένδεια της τσέπης τους, τούς οδηγεί σε συναισθηματική ερήμωση και ευρεία κοινωνική απομόνωση. Όμως, αν ήθελαν, θα έβρισκαν σίγουρα έναν τρόπο ανέξοδης προσέγγισης απ’ το να πιπιλάνε τόσο εύκολα την «καραμέλα» της κρίσης». (Ζώνη Αρκαδίας,  23/4/2017).

«Τα καλά τα τεχνολογίας δεν τα αμφισβητούμε και τα χρησιμοποιούμε όλοι για να βελτιώσουμε τη ζωή μας. Αλλά να μην χάνουμε την ομορφιά, τη συγκίνηση και την έκπληξη που προσφέρουν κάποιες παλιές συνήθειες, όπως π.χ. να γράψουμε και να στείλουμε στους φίλους μας, αντί για μήνυμα ή ευχές μέσω e-mail ή SMS, μία τυπωμένη καλαίσθητη κάρτα ή ένα γράμμα με τα νέα μας και κάποιο συμβολικό δωράκι, που θα τους δώσει χαρά.» (Ζώνη,  22/4/2017).

«Όπου ακούς πολλά κεράσια, να κρατάς μικρό καλάθι», λέει ο λαός μας και θυμήθηκα πάλι αυτή την παροιμία μας, όταν άκουγα νεόκοπο επιχειρηματία να «ξετυλίγει» με μεγάλο ενθουσιασμό τα επαγγελματικά του σχέδια. Όπως είναι σήμερα τα πράγματα στην πατρίδα μας, θέλει μεγάλη προσοχή κάθε κίνηση που κάνει κάποιος για να στήσει μια δουλειά, γιατί δεν υπάρχουν χρήματα – από τον απλό κόσμο – για περιττά έξοδα. Το γρήγορο «κονόμι»  που κάποιοι ονειρεύονται δεν πρόκειται να έρθει, γιατί όλη η χώρα έχει εγκλωβιστεί στην κρίση. Και  οι εποχές που κάποιος κορόιδευε με «το νερό του Καματερού» έχουν περάσει στην ιστορία και με αρνητικό πρόσημο…»  (Ζώνη Αρκαδίας, 21  Απριλίου 2017).

«Για να γυρίσει ο ήλιος/ θέλει δουλειά πολλή» λέει ο Ελύτης, αλλά στην Ελλάδα είναι λίγοι αυτοί που δουλεύουν πραγματικά. Οι περισσότεροι «δουλεύουν» τους άλλους «ψιλό γαζί» και μετά περιμένουμε να πάει μπροστά η δύσμοιρη πατρίδα μας. Ούτε σε χίλια χρόνια….» (Ζώνη Αρκαδίας,  20  Απριλίου 2017).

«Είναι επιεικώς απαράδεκτο, άνθρωποι που δεν έχουν χύσει ούτε μία στάλα ιδρώτα σε χειρωνακτική δουλειά, που την έβγαλαν όλη τους τη ζωή σε όμορφα, ζεστά ή δροσερά γραφεία, καλοβολεμένοι σε υψηλές διοικητικές θέσεις του κρατικού μηχανισμού ή της πολιτικής ζωής, να λένε ότι οι συντάξεις των απλών Ελλήνων  – του πρώην ΙΚΑ, ΤΕΒΕ ή ΟΓΑ, είναι υψηλές και οι παροχές που δίνονται στους συνταξιούχους μπορούν να περικοπούν κι άλλο. Κι είναι απορίας άξιο, πώς στα άτομα αυτά δίνεται βήμα και φωνή από κανάλια και εφημερίδες, να λένε αυτές τις ανοησίες τους.» (Ζώνη Αρκαδίας,  19/4/2017).

«Τον πρώτο μου υπολογιστή, τον απέκτησα εκεί γύρω στα δεκαεννιά μου χρόνια, δώρο από τον παππού μου το Γιάννη Παν. Γαϊτανάκη. Ήταν, αν θυμάμαι καλά, το 1987 ή ’88. Στην πατρίδα μας δεν ήταν τόσο διαδεδομένη η χρήση τους. «Μείναμε μαζί» για πάνω από  20 χρόνια. Ήταν ένα καταπληκτικό, ιδιαίτερα ανθεκτικό μηχάνημα, που είχε τραβήξει τα… πάνδεινα από μένα, γιατί πάνω του έμαθα από υπολογιστές  και έγραφα ποιήματα, κείμενα και άλλες εργασίες. Είμαι υπέρ της τεχνολογίας και της επιστήμης, όταν υπηρετούν σωστά τον άνθρωπο. Αλλά,  ζωή  δεν είναι να είμαστε «κολλημένοι»  μπροστά στον υπολογιστή μας, στο τάμπλετ, στο κινητό μας….  Ζωή είναι να βρισκόμαστε κοντά στη φύση, να επικοινωνούμε με τους  συνανθρώπους μας,  να συμμετέχουμε σε εθελοντικές δράσεις – προσφοράς στην κοινωνία, να δημιουργούμε «στιγμές» με τους δικούς μας και τους αγαπημένους μας φίλους.» (Ζώνη,  18/4/2017).

«Έχετε παρατηρήσει πόσο ασχημίζουν το πρόσωπο ενός ανθρώπου η κακία, το μίσος, η οργή που νιώθει για κάποιους και τα εκδηλώνει κάθε φορά που  τους συναντά; Όταν δε αυτοί τον αντιμετωπίζουν με πλήρη αδιαφορία, μη απαντώντας στις ύβρεις και στις ανοησίες του, γιατί το επίπεδό τους δεν τους  επιτρέπει να πέσουν τόσο χαμηλά, τότε αυτός ο κακομοίρης μοιάζει με βόμβα έτοιμη να εκραγεί…» (Ζώνη,  17  Απριλίου  2017).

«Κάθε τραπέζι (όχι μόνο ανήμερα της Λαμπρής και δεν χρειάζεται να είναι γεμάτο φαγητά και άλλα καλούδια) μεταξύ αγαπημένων συγγενών ή φίλων είναι μια γιορτή της ζωής. Το απλό αλλά νόστιμο φαγητό, η ανταλλαγή εγκάρδιων ευχών, η  χαλαρή συζήτηση, οι όμορφες, ανέμελες, ανεπανάληπτες «στιγμές» που μοιράζεσαι με τους δικούς σου ανθρώπους, είναι μοναδικές. Δεν αποτιμώνται με χρήματα ή άλλες υλικές απολαβές. Εκτιμήστε το.» (Ζώνη Αρκαδίας,  16 Απριλίου 2017). 

«Από τα ζηλευτά χαϊκού του καλού μου φίλου ποιητή Σπύρου Κ. Καραμούντζου: «Η χρυσή καρδιά / σε ψεύτικη παλάντζα / δε ζυγίζεται.» (συλλογή «Κυκλάμινα»).  Ας ανακαλύψουμε κι ας βάλουμε στη ζωή μας «χρυσές καρδιές», όχι ανθρώπους που δεν αξίζουν…» (Ζώνη Αρκαδίας,  15  Απριλίου 2017).

«Το έλεγε μια σοφή Ανατολίτισσα γιαγιά στα εγγόνια της: «Αν χαϊδεύεις τις πίκρες σου, μεγαλώνουν μέσα σου.» (Ζώνη Αρκαδίας,  14/4/2017).

«Οι σύγχρονοι «Ιούδες» δεν θα προδίδαν για τριάκοντα αργύρια. Το κάνουν στους συνανθρώπους τους, κάποιοι και στις πατρίδες τους, για πολύ πιο ευτελείς λόγους: για του εγωισμού τους την πρόσκαιρη ικανοποίηση, για τις φτηνές μωροφιλοδοξίες τους, από μίσος και εκδίκηση… Οι «προδότες»  της εποχής μας είναι τόσο τραγικά ανθρωπάκια, που δεν έχουν τα κότσια ούτε σε μια συκιά να κρεμαστούν…» (Ζώνη Αρκαδίας,  13/4/2017).

«Όσο δε γινόμαστε «ΕΜΕΙΣ» σε ό,τι κάνουμε, ο τόπος μας προκοπή δε βλέπει. Και να είμαστε μονοιασμένοι, όχι ο καθένας να τραβάει το δικό του δρόμο για να ικανοποιήσει τις εφήμερες φιλοδοξίες του…» (Ζώνη Αρκαδίας,  12/4/2017).

«Το απλό και το αυθεντικό άμα αναζητάς στη ζωή σου, δεν υπάρχει περίπτωση να την πατήσεις ποτέ. Τα φτιασιδωμένα και μασκαρεμένα πράγματα και τα ψεύτικα συναισθήματα, που εκφράζονται με πομπώδη τρόπο, να τα αποφεύγεις, γιατί κρύβουν παγίδες.» (Ζώνη Αρκαδίας,  11  Απριλίου 2017).

«Ο θεατρικός συγγραφέας κ. Γιώργης Χριστοφιλάκης – «Νταρίβας», έγραψε στην έγκυρη εφημερίδα «Νέα της Μεγαλοπόλεως» για κάποιον σημαίνοντα πολιτικό μας, αποκαλώντας τον «Μαλιστατζής και οσφυοκάμπτης«. Δεν χρειάζεται να  πούμε πόσοι άνθρωποι γύρω μας είναι επίσης ίδιοι. Στο χώρο της Λογοτεχνίας μάλιστα, το είδος ανθεί και… ευωδιάζει.» (Ζώνη,  10  Απριλίου 2017).

«Αν η ΚΑΛΟΣΥΝΗ ήταν μια φιλοσοφία ζωής για τους περισσότερους από μας, τότε δεν θα υπήρχαν στον κόσμο μας τόσες ασχήμιες.» (Ζώνη,  9/4/2017).

«Η συζήτηση είχε «ανάψει» για τα καλά στην ολιγομελή παρέα. Ο μεγαλύτερος σε ηλικία άντρας μας έλεγε για την αχαριστία κάποιων προς το πρόσωπό του και για τον παρασκηνιακό «πόλεμο» που του έκαναν. Ήταν πολύ πικραμένος για την κατάσταση που είχε δημιουργηθεί, δεν το χώραγε το μυαλό του αυτό που γινόταν. Ο άλλος σεβάσμιος της σύναξης, για να τον κάνει να αισθανθεί λίγο καλύτερα, του λέει: «Φίλε μου, μην σεκλετίζεσαι. Ο Κομφούκιος, αιώνες πριν, είχε πει κάτι θαυμάσιο κι αυτό έχε κατά νου: «Αν σε φτύνουν πίσω από την πλάτη σου, αυτό σημαίνει ότι είσαι μπροστά τους.» (Ζώνη Αρκαδίας, 8  Απριλίου 2017).

«Η ΠΑΣΧΑΛΙΑ που άνθισε στον κήπο, / του ΠΑΣΧΑ είναι προμήνυμα, που φθάνει. / Κάθε πιστός, ψυχή και σώμα ετοιμάζει, / Ανάσταση και μέσα του να κάνει…» (Ζώνη Αρκαδίας, 7  Απριλίου 2017).

«Όταν ένας Λογοτέχνης λαμβάνει μέρος σε κάποιον ποιητικό ή πεζογραφικό διαγωνισμό και έχει την απαίτηση η συμμετοχή του να πάρει οπωσδήποτε κάποιο Βραβείο αλλιώς θα πάει στην κριτική επιτροπή και»θα τους δείξει» ποιος είναι, καταλαβαίνετε γιατί ο κόσμος έχει πάρει στο ψιλό τους ποιητές και γελάει μαζί τους. Αν οι διαγωνισμοί δε γίνουν αδιάβλητοι και πιο αυστηροί, με πολύ λιγότερες διακρίσεις (3 Βραβεία, 3 Επαίνους), αν δεν καταργηθούν οι απονομές Διπλωμάτων Συμμετοχής, που κάποιοι θεωρούν ότι είναι Βραβεία, ο κατήφορος θα συνεχιστεί μέχρι να απαξιωθούν τα πάντα.»(Ζώνη Αρκαδίας,  6/4/2017).

«Μυστικό σου, που το ξέρει κι άλλος ή άλλοι εκτός από σένα, δεν πρόκειται να μείνει για πολύ καιρό κρυφό. Αν δεν θέλεις να μαθευτεί, ξέχνα το γρήγορα κι εσύ, αλλιώς περίμενε να το ακούσεις να κυκλοφορεί και μάλιστα σε πολλές εκδόσεις και παραρτήματα…» (Ζώνη Αρκαδίας, 5  Απριλίου 2017).

«Τέσσερις με πέντε λέξεις στη σειρά, άλλες τόσες από κάτω, δώδεκα με δεκάξι σειρές έτσι γραμμένες, δεν είναι πάντα ποίημα. Και όποιος γράφει κατ’ αυτόν τον τρόπο, δεν μπορεί ν’ αποκαλεί τον εαυτό του ποιητή, είναι «ύβρις».  Ας είναι πιο προσεκτικοί και οι διαχειριστές των διαφόρων ιστολογίων, όταν αναρτούν ο,τι τους στέλνουν φίλοι και γνωστοί, γιατί αυτές οι δημοσιεύσεις ρίχνουν χαμηλά το επίπεδο της διαδικτυακής τους προσπάθειας και ξεφτιλίζουν  πολύ κόσμο (όχι μόνο λογοτεχνικό)…» (Ζώνη Αρκαδίας,  4 Απριλίου 2017).

«Οι αχάριστοι άνθρωποι είναι σχεδόν πάντα ανικανοποίητοι με τη ζωή τους και τους συνανθρώπους τους. «Αφχαρίστηγους»  – έτσι ανορθόγραφα – τους έλεγε η συνονόματη γιαγιά μου. Στην καρδιά τους δεν νιώθουν ποτέ τη χαρά που δίνει η ευγνωμοσύνη και η ανταπόδοση…»  (Ζώνη Αρκαδίας,  3 Απριλίου  2017).

«Πάνω από επτά χρόνια είναι τώρα που η χώρα μας βρίσκεται σε κρίση. Όχι μόνο οικονομική. Υπάρχουν Έλληνες, που θα μπορούσαν να βοηθήσουν να βγούμε από το τέλμα. ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΑΦΗΝΟΥΝ. Τους τσακίζουν τα φτερά όλοι εκείνοι «που βολεύονται με λιγότερο ουρανό». Γι’ αυτό, όσο δε βάζουμε μυαλό, η Ελλάδα μας θα παραμένει ο ζήτουλας της Ευρώπης και  μια χώρα με αβέβαιο μέλλον και τραγικές προοπτικές…» (Ζώνη Αρκαδίας,  2 Απριλίου 2017).

«Ένα γραφικό ξωκλήσι κάπου στην ελληνική ύπαιθρο, μακριά από κόσμο και κίνηση, περιτριγυρισμένο από  δέντρα, ανθισμένα αγριολούλουδα, σιωπηλό και φιλόξενο, είναι ο ιδανικός χώρος για να συγκεντρώσεις τις σκέψεις σου, να βάλεις σε μια τάξη της ζωής σου τ’ ανακατώματα και των άλλων ανθρώπων τις συμπεριφορές που σε πληγώνουν… Είναι κι ένας τόπος προσευχής, γαλήνης, ανάπαυλας αναγκαίας για να συνεχίσεις τον καθημερινό σου αγώνα επιβίωσης, με δύναμη ψυχής, πίστη και αξιοπρέπεια.» (Ζώνη Αρκαδίας,   1/4/2017). %ce%b2%cf%85%ce%b6%ce%b9%ce%ba%ce%b9-%cf%84%ce%bf-%ce%be%cf%89%ce%ba%ce%bb%ce%b7%cf%83%ce%b9-%cf%84%ce%b7%cf%83-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%b3%ce%b9%ce%b1%cf%83-%cf%83%cf%84%ce%b7-%ce%b2%ce%b1%ce%bdΒυζίκι Αρκαδίας, το ξωκλήσι της Παναγιάς στη Βάναινα (απ’ το site vyziki.gr).


«Για τους συγγραφείς, τους ποιητές, τους ζωγράφους – εικαστικούς, η ΦΑΝΤΑΣΙΑ είναι απαραίτητη για να δημιουργήσουν τα έργα τους. Αλλά και για τους άλλους ανθρώπους είναι χρήσιμη, γιατί κάνει τη ζωή τους πιο όμορφη.» (Ζώνη Αρκαδίας, 31  Μαρτίου 2017).  

«Λιγότερα πράγματα στο δισάκι μας, πιο ανάλαφρη η περπατησιά μας στη ζωή.» (Ζώνη Αρκαδίας,  30  Μαρτίου 2017).

«Η καρδιά μας μπορεί να μας οδηγήσει σε πολλές λάθος επιλογές που θα μας ζημιώσουν υλικά ίσως και ηθικά. Η λογική μας από την άλλη, μπορεί να μας κάνει απόμακρους και σκληρούς αλλά δεν θα είναι μεγάλο το κακό που θα πάθουμε. Δεν ξέρω τι από τα δύο (το συναίσθημα ή το μυαλό) είναι πιο καλά να κυβερνά στις αποφάσεις μας, πάντως αν μπορούσαν να συνεργαστούν αρμονικά, θα είχαμε το καλύτερο αποτέλεσμα.» (Ζώνη,  29/3/2017).

«Η ΣΙΩΠΗ και η ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ είναι δύο δυνατά ειρηνικά «όπλα» αποτροπής των συκοφαντών και φθονερών ανθρώπων.» (Ζώνη Αρκαδίας,  28/3/2017).

«Στην Ελλάδα, ευτυχώς, έχουμε πολύ αξιόλογους ποιητές & συγγραφείς. Μπορεί να μην παρουσιάζονται από την τηλεόραση και τις εφημερίδες, όπως ηθοποιοί και τραγουδιστές, αλλά δουλεύουν με επιμονή και υπομονή καλλιεργώντας το ταλέντο τους και γράφοντας σπουδαία κείμενα και ποιήματα. Οφείλουμε κάποτε να τους αναδείξουμε και να τους τιμήσουμε όπως πρέπει και θα γίνει αυτό, όταν έρθουν ν’ ασχοληθούν με τα κοινά και να ασκήσουν τοπική ή κεντρική εξουσία, περισσότεροι άνθρωποι με όραμα, φωτεινά μυαλά, έντιμοι χαρακτήρες, με παιδεία και αγωγή.» (Ζώνη Αρκαδίας,  27/3/2017).

«Θέλει κότσια για να παραδεχτεί κάποιος τα σφάλματά του και να προσπαθήσει να τα διορθώσει. Μια ΣΥΓΓΝΩΜΗ μπορεί να κάνει θαύματα, αλλά, όταν ο εγωισμός δεν αφήνει περιθώρια ούτε αυτή να ειπωθεί, τότε οι ήττες ακολουθούν η μια την άλλη…» (Ζώνη,  26  Μαρτίου 2017).

%cf%83%cf%80%ce%bf%cf%81%ce%bf%cf%83«Σ’ αυτούς που σας κακολογούν, σας πολεμούν και προσπαθούν να ταράξουν την ηρεμία σας, τι καλά θα ήταν αν μπορούσατε να τους απαντήσετε με τους στίχους του Ντίνου Χριστιανόπουλου (από τα «Μικρά ποιήματα»): «Και τι δεν κάνατε για να με θάψετε, / όμως ξεχάσατε πως ήμουν  ΣΠΟΡΟΣ.» (Ζώνη Αρκαδίας,  25  Μαρτίου 2017).  *

«Ο Πότης Κατράκης έχει γράψει, όταν ξεκινούσε την πορεία του στη Λογοτεχνία, ένα θαυμάσιο αφήγημα, με τίτλο «Ο ΣΚΑΡΤΟΣ». Το θυμήθηκα πρόσφατα – σαν χαρακτηρισμό – με αφορμή κάποια γεγονότα, λίγο διαφορετικά βέβαια από αυτά που εκείνος περιγράφει στο βιβλίο του. Άμα κάποιος είναι ευτελής, «συμπεριφέρεται αντίθετα με τους κανόνες της ηθικής και της ευπρέπειας», τι να του κάνουν οι άλλοι, δεν τον σώζει τίποτα. Ο σκάρτος είναι  χαλασμένος,  άνθρωπος που δεν έχει αξία και ποιότητα…» (Ζώνη Αρκαδίας,   24/3/2017). 

«Διαδικτυακό αλίευμα, που έχει την αξία του: «Ένα όμορφο πρόσωπο γερνάει. Ένα ωραίο σώμα μπορεί ν’ αλλάξει. Αλλά μια καλή γυναίκα θα ‘ναι πάντα μια καλή γυναίκα.» (Ζώνη Αρκαδίας,   23  Μαρτίου 2017).

«Η καλημέρα είναι του Θεού» λέγαν οι παλιοί. Μην την στερείτε, λοιπόν, από κανέναν. Να την λέτε ακόμη και σε αυτούς που δεν συμπαθείτε, γιατί αυτοί ίσως την έχουν περισσότερο ανάγκη… «(Ζώνη Αρκαδίας,   22/3/2017).

«Δεν έμειναν τυχαία στην ιστορία της παγκόσμιας Λογοτεχνίας ως κλασσικοί, όταν έχουν γράψει τέτοια δυνατά κομμάτια με διαχρονική αξία. Ονορέ ντε Μπαλζάκ (σε ανθολόγηση του Κωστή Παπαγιώργη): «Οι αθώες ψυχές δύσκολα πιστεύουν στο κακό, στην αχαριστία και πρέπει να λάβουν σκληρά μαθήματα προτού γνωρίσουν την έκταση της ανθρώπινης διαφθοράς.» (Ζώνη, 21/3/2017).

«ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΙΑΚΟΥΜΙΝΑΚΗΣ, εκ Κρήτης (από το ΦΡΕ  Αποκορώνου Χανίων) ορμώμενος.  Καταπληκτικός μαντιναδολόγος, που τραγουδά τη ζωή με ταλέντο  ξεχωριστό. Να ‘ναι καλά και με την πένα του να γράφει και  να μας ομορφαίνει τη δύσκολη καθημερινότητά μας. Ας χαρούμε ένα μικρό δείγμα γραφής του από το βιβλίο του «Με μαντινάδες τραγουδώ με ρίμες σας δηγούμαι», που μου έστειλε και τον ευχαριστώ από καρδιάς: «Ω! τη μπαντέρμη τη ζωή να ‘τονε κι άλλη τόση / μα να μην είχε τσοι καημούς του κόσμου που’χει δώσει.» #  «Να μπόρου στο σπόσπασμα να έστενα το μπόνο / και να του παίζω μπαλωτές χίλιες φορές το χρόνο.»  # «Όντε μιλούνε τα κορμιά οι γλώσσες σταματούνε / δεν έχουν θέση στεναγμοί όντε τα ρόδα αθιούνε.» #  «Το σέβας είναι τσ’ αθρωπιάς αθός και μεγαλείο / γερό κατάρτι και πανί εις τση ζωής το πλοίο.» # «Με προστυχιές και προδοσιές χαϊρι δε θα κάνεις / τσι ρετσινιές θα κουβαλείς μέχρι που ν’ αποθάνεις.» (Ζώνη Αρκαδίας,  20  Μαρτίου 2017).

«Δεν θα κουραστώ να το επισημαίνω: όποιος γράφει τη μια λέξη μετά την άλλη, φτιάχνοντας πότε – πότε και μια ομοιοκαταληξία, δεν σημαίνει ότι έγραψε ποίημα και παρουσιάζεται ύστερα ως ΠΟΙΗΤΗΣ.» (Ζώνη, 19/3/2017).

«Το έγραψε ο ΘΟΥΚΙΔΙΔΗΣ, αιώνες πριν, αλλά ισχύει και στις μέρες μας, πιο επίκαιρο από ποτέ: «ΠΡΟΔΟΤΗΣ δεν είναι μόνον αυτός που φανερώνει τα μυστικά της πατρίδος στους εχθρούς, αλλά είναι και εκείνος που ενώ κατέχει δημόσιο αξίωμα, εν γνώση του δεν προβαίνει στις απαραίτητες ενέργειες για να βελτιώσει το βιοτικό επίπεδο των ανθρώπων πάνω στους οποίους άρχει…» (Ζώνη Αρκαδίας,  18  Μαρτίου 2017). 

%cf%89%cf%81%ce%b1%ce%b9%ce%b1-%ce%b5%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%bd%ce%b1«Καθώς η Άνοιξη έρχεται, να εντάξεις και ν’ απολαμβάνεις  στη ζωή σου  τις χαρές κάποιων μικρών αλλά ανεκτίμητων πραγμάτων: ένα φλιτζάνι καλό καφέ, ένα μπουκέτο με όμορφα λουλούδια στο βάζο,  το αγαπημένο σου βιβλίο για διάβασμα και να νιώθεις χαρούμενος μέσα σου. Τι άλλο θέλεις; Η ΕΥΤΥΧΙΑ μπορεί να βρίσκεται σε ο,τιδήποτε απλό, που είναι όμως σημαντικό για σένα…» (Ζώνη Αρκαδίας,  17  Μαρτίου 2017).

«Η γιαγιά μου Ντίνα Σταθοπούλου, που έφυγε από κοντά μας στα 105 της χρόνια, όταν τη ρωτούσα: «Τι θες να φας σήμερα γιαγιά; Τι να φτιάξουμε για  να φάμε; Έχεις κάποια προτίμηση;» μου απαντούσε: «Μια πέτρα που δεν τρώγεται, παιδάκι μου. Ο,τι και να φτιάξετε θα το φάω. Αρκεί να υπάρχει φαγητό στο τραπέζι, αυτό να εύχεστε.»  (Ζώνη Αρκαδίας,  16  Μαρτίου 2017).

«Σε έξι στίχους του, ο καλός μου φίλος ποιητής Δρ. Πότης Κατράκης, τα λέει όλα για «ΤΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ»: «Ο άνθρωπος που κατορθώνει / να επεκτείνει την όποια δραστηριότητά του / και πέρα από την ικανοποίηση / των προσωπικών του αναγκών / και να ωφελήσει το συνάνθρωπό του, / έχει ήδη κερδίσει το στοίχημα της ζωής.» – από την συλλογή  γνωμικής ποίησής του «Προβλέψεις».  (Ζώνη Αρκαδίας,   15/3/2017).

«Αρκετά συχνά- και ευτυχώς γι’ αυτό – το τέλος σε μια σχέση, μια συνεργασία, μια κατάσταση, μπορεί να είναι η αφετηρία άλλων πιο καλών πραγμάτων. Γι’ αυτό ας είμαστε δεκτικοί, αισιόδοξοι και  ανοιχτόμυαλοι. Τίποτε δε γίνεται τυχαία αλλά το καθετί έχει το σκοπό του.»  (Ζώνη Αρκαδίας, 14  Μαρτίου 2017).

%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%83%ce%ba%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ac%cf%81%ce%b9«Διάσπαρτα σε πολλές γωνιές της πατρίδας μας είναι ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΡΙΑ, άλλα μικρά κι άλλα μεγάλα, που όταν τα βράδια είναι τα καντηλάκια τους αναμμένα και βλέπεις το αχνό τους φως από το δρόμο, νιώθεις μέσα σου μια ηρεμία, μια γλυκύτητα και μια σιγουριά. Ευλογημένα να είναι τα χέρια εκείνα που τα κρατάνε περιποιημένα, καθαρά και γεμίζουν με λαδάκι τα ποτηράκια τους ανάβοντας τα φυτιλάκια της πίστης, της παρηγοριάς και της ελπίδας…» (Ζώνη Αρκαδίας,  13  Μαρτίου 2017).  *

«Όσα κάνουν τη ζωή μας όμορφη, πολύχρωμη, γευστική, φωτεινή, αυτά να κρατάμε και για αυτά να αγωνιζόμαστε. Όλα τ’ άλλα θα τα τακτοποιήσει ο καιρός που διαβαίνει…» (Ζώνη Αρκαδίας,  12  Μαρτίου 2017).

«Αν έχετε ευνοηθεί από την τύχη να έχετε έναν φίλο ή μια φίλη, που να σας κοιτάει κατάματα όταν συνομιλείτε, αν χαμογελάει πλατιά και ειλικρινά, αν όταν μιλάει η φωνή του/της έχει μια θέρμη που σας κάνει να αισθάνεστε όμορφα, αυτόν τον άνθρωπο να τον θεωρείτε ένα δώρο ζωής.» (Ζώνη,  11/3/2017).

«Η ομορφιά της φύσης και τα απλά πράγματα που συναντάς κάνοντας έναν περίπατο σ’ αυτήν, σε αποζημιώνουν για όσα άσχημα και δυσάρεστα σου έχουν συμβεί. Επιστρέφοντας στη φύση, εκεί που πραγματικά ανήκουμε, μπορούμε ν’ ανακαλύψουμε αμέτρητους, ανεκτίμητους θησαυρούς, να τους χαρούμε ανέξοδα και μ’ όλο μας το είναι.» (Ζώνη Αρκαδίας,  10  Μαρτίου 2017).

%ce%bc%cf%80%ce%bb%ce%b1%ce%ba%cf%85«Αν μπορούσαμε κι εμείς οι άνθρωποι να χαλαρώνουμε καθημερινά,  έστω για λίγο, όπως κάνουν τα σκυλιά και τα γατιά, που τεντώνονται και απολαμβάνουν τη δική τους φυσική άνεση και ψυχική ηρεμία, θα ήμασταν ευτυχισμένοι και πιο υγιείς. Αν μπορούσαμε…» (Ζώνη, 9/3/2017).

«Να έχεις την συνείδησή σου καθαρή και την καρδιά ανάλαφρη – όσο μπορείς. Για όλα τ’ άλλα φροντίζει ο Θεός…» (Ζώνη Αρκαδίας,  8/3/ 2017).

«Τα ξεκλείδωτα σπίτια του περασμένου καιρού, τελειώσανε στην Ελλάδα για πάντα. Τώρα βλέπεις παντού κλειδαριές, κάγκελα, συναγερμούς, φράκτες και κάθε είδους προστασία μέσω της τεχνολογίας. Πολλοί οι εισβολείς σε σπίτια και ζωές. Η όποια πρόοδός μας φανέρωσε και τη μεγάλη ηθική μας οπισθοδρόμηση καταστρέφοντας ο,τι  ανέμελο και ωραίο υπήρχε στα σπιτικά μας, στις σχέσεις μας και στην καθημερινότητά μας…» (Ζώνη Αρκαδίας,  7/3/2017).

«Είναι απίστευτο…» γράφει η ποιήτρια και ζωγράφος κ. Δέσποινα Χ. Παπαδάτου – Καραβούλια, «πώς δυο μικρά άνθη κορομηλιάς / έχουν τη δύναμη να σου ξυπνούν / τόσες μνήμες…» Και πόσο σημαντικά γίνονται αυτά τ’ ανθάκια ή άλλες εικόνες και ομορφιές γύρω μας, όταν ο ποιητής βρεθεί στην κατάλληλη στιγμή της έμπνευσης και της δημιουργίας…» (Ζώνη Αρκαδίας, 6/3/2017).

«Κάποτε, τα σαλιγκάρια ήταν μια εύγευστη τροφή για τους ανθρώπους της ελληνικής υπαίθρου. Σήμερα είναι κι αυτά είδος προς εξαφάνιση… Της μεγάλης μας προόδου θύματα, τα καημένα…» (Ζώνη Αρκαδίας, 5/3/2017).

«Υπάρχουν γύρω μας πολλά θλιβερά ΑΝΘΡΩΠΑΚΙΑ. Ο,τι και να κάνουμε «δεν αλλάζουν τροπάρι», γιατί έτσι τους βολεύει στη μίζερη ζωή τους. Γι’ αυτό ας τους απομακρύνουμε με ευγένεια από τη δική μας ζωή να μην μας την μολύνουν…» (Ζώνη Αρκαδίας,  4  Μαρτίου 2017).

«Το ηθικό χαμήλωμα κάποιων φτάνει σε τέτοια βάθη, που προκαλεί κατάπληξη πόσο πιο κάτω μπορούν να φτάσουν…» (Ζώνη Αρκαδίας,  3/3/2017).

«Όταν υπάρχει έλλειψη ευαισθησίας, παρατηρείται ένας ΠΑΧΥΔΕΡΜΙΣΜΟΣ σε ορισμένους, που συχνά προκαλεί μεγάλη εντύπωση. Δεν μπορεί να πιστέψεις ότι υπάρχουν άνθρωποι τόσο «συνειδησιακά και ηθικά ανάλγητοι», απαθείς για όσα συμβαίνουν γύρω τους. Αφιλότιμοι… (Ζώνη Αρκαδίας, 2/3/2017).

«Όσο βαρύς κι αν είναι ο φετινός χειμώνας, η Άνοιξη ενεδρεύει και θα έρθει. Η γη θα ξυπνήσει και θα γεμίσει αρώματα από τα ανθισμένα κλαριά και λουλούδια. Τα κλαριά θα γεμίσουν άνθη και νέα φυλλώματα, χρώματα μύρια και ομορφιά θ’ αντικρίζουν τα  μάτια μας κοιτώντας τριγύρω. Η ελπίδα θα αναπτερωθεί στις ανθρώπινες καρδιές.Υπομονή και κουράγιο…» (Ζώνη Αρκαδίας,  1/3/2017).%ce%b1%ce%bd%ce%bf%ce%b9%ce%be%ce%b7


«ΖΗΣΕ, ΔΟΥΛΕΨΕ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ.» Γίνε άνθρωπος που θα αφήσει έργο χρήσιμο μέσα από την εργασία του, τις γνώσεις του και τα ταλέντα του. Και μην αφήσεις τη ζωή να σε προσπεράσει. Απόλαυσέ την αλλά να σέβεσαι τον εαυτό σου και τους άλλους…» (Ζώνη Αρκαδίας, 28  Φεβρουαρίου 2017).

«Η ερώτηση έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία στην ομήγυρη. Απευθυνόταν σε όλους μας και στον καθένα χωριστά και μας ζητούσε να απαντήσουμε ξεκάθαρα: «Εσύ, για πόσα ΤΙΠΟΤΑ έκανες τα ΠΑΝΤΑ;» Όσο κι αν θες ν’ αδιαφορήσεις, ένα τέτοιο ερώτημα σε στήνει στον τοίχο, γιατί όλοι μας έχουμε δώσει πάρα πολλά από τον εαυτό μας και τη ζωή μας για κάποιους ανθρώπους και πράγματα που δεν άξιζαν, ήταν τιποτένια…» (Ζώνη Αρκαδίας,  27/2/2017).

«Είναι, θα έλεγα, το λιγότερο ανέντιμο, να «πουλάς» τους ανθρώπους που σου έδειξαν εμπιστοσύνη και σε στήριξαν σε κάποιο σου εγχείρημα. Θα τη βρεις μπροστά σου αυτή την προδοσία…» (Ζώνη Αρκαδίας,  26/2/2017).

«Μην μου πείτε ότι δεν δείχνει μια μορφή ανισορροπίας του ατόμου, όταν αυτό γυρεύει συνέχεια αφορμές για καυγά, ψάχνοντας ευκαιρίες για να δημιουργεί θέματα και να βρίσκεται στην επικαιρότητα. Τι κρίμα!» (Ζώνη,  25/2/2017).

«Στους περισσότερους ανθρώπους αρέσουν τα ψέματα που «τους χαϊδεύουν τ’ αυτιά και τους ρίχνουν στάχτη στα μάτια». Ο πόνος της αλήθειας είναι για τους λίγους και δυνατούς…» (Ζώνη Αρκαδίας 24  Φεβρουαρίου 2017).

«Άτιμη ζωή, κακούργα κοινωνία», που βγάζεις σωστές τις παροιμίες του λαού μας  και κάνεις κόσμο δυστυχισμένο. Ναι, είναι γεγονός: Δυο καρπούζια σε μια μασχάλη είναι αδύνατον να κρατηθούν. Εδώ και ένα καρπούζι, άμα είναι βαρύ, με δυσκολία το βαστάς…» (Ζώνη Αρκαδίας,  23/2/2017).

%ce%b2%ce%b9%ce%b2%ce%bb%ce%b9%ce%b1-%ce%b2%ce%b9%ce%b2%ce%bb%ce%b9%ce%bf%ce%b8%ce%b7%ce%ba%ce%b7%cf%83«Τα ΒΙΒΛΙΑ είναι μια εξαιρετική «παρέα», όταν θέλετε να περάσετε τον ελεύθερο χρόνο σας δημιουργικά, χωρίς στενοχώριες, κουτσομπολιά και ανοησίες. Θα σας βοηθήσουν να μάθετε πράγματα, να ψυχαγωγηθείτε, να συγκινηθείτε, να γίνετε καλύτεροι μέσα σας. Ακόμη κι αν δεν έχετε χρήματα για να τα αγοράσετε, θα υπάρχει μια Βιβλιοθήκη κάπου κοντά σας – στην πόλη σας ή στο χωριό σας –  για να βρείτε βιβλία της αρεσκείας σας να τα δανειστείτε και να τα διαβάσετε με ηρεμία στο σπίτι σας τον ελεύθερο χρόνο σας, απολαμβάνοντας και το αγαπημένο σας ρόφημα…» (Ζώνη Αρκαδίας, 22  Φεβρουαρίου 2017).

«Αντιμετωπίζετε μια δυσκολία και θέλετε βοήθεια; Βρίσκεστε σ’  έναν έντονο προβληματισμό και ζητάτε απαντήσεις; Ίσως η καλύτερη λύση είναι αυτή που μπορεί να μας δοθεί με την προσευχή, την πίστη και την προτροπή που διάβασα κάπου στο Διαδίκτυο και σας μεταφέρω προσυπογράφοντας: «Μη λέτε  στον Θεό πόσο μεγάλο είναι το πρόβλημα, αλλά πείτε στο πρόβλημα πόσο μεγάλος είναι ο Θεός.» (Ζώνη Αρκαδίας, 21  Φεβρουαρίου  2017).

«Όταν κατέχεις ένα αξίωμα, μπορείς να κάνεις κάποια καλά πράγματα για τον τόπο σου (το χωριό σου, τη γειτονιά σου) και δεν κάνεις παρά ελάχιστα ή τίποτα, δεν είσαι υπόλογος μόνο στον εαυτό σου αλλά και στους συμπατριώτες σου και θα μείνεις – αν μείνεις –  στη θύμησή τους ως ανίκανος και ανάξιος, ως «λίγος» και κάτι ασήμαντο που πέρασε και πάει…» (Ζώνη Αρκαδίας,  20/2/2017).

«Πόσα πολλά χρήσιμα πράγματα μπορούμε να μάθουμε, αρκεί να είμαστε δεκτικοί και … δημιουργικά περίεργοι!» (Ζώνη Αρκαδίας,  19/2/2017).

«Οι άνθρωποι των «χαμηλών οριζόντων» δεν βλέπουν παραπέρα από τη μύτη τους. Είναι φυσικό όλα να τους φαίνονται υπέροχα, τέλεια και μαγικά. Αυτή είναι η αποθέωση της αυτο-ευτυχίας.» (Ζώνη Αρκαδίας,  18  Φεβρουαρίου 2017).

«Ο χώρος της Λογοτεχνίας μας έχει  να παρουσιάσει αρκετούς ατάλαντους εκπροσώπους του, αλλά το χειρότερο είναι οι τρόποι που χρησιμοποιούν για να βρίσκονται στην επικαιρότητα. Ευτυχώς, ο χρόνος στέλνει όλους αυτούς εκεί που τους αξίζει να βρίσκονται: στη Λήθη.» (Ζώνη Αρκαδίας,  17/2/ 2017).

«Όταν κάποιος εξαρτάται από έναν άλλον, δεν έχει δική του γνώμη αλλά στηρίζει την άποψη του «ευεργέτη» του, όσο λάθος ή παράνομη κι αν είναι αυτή. Τι σεβασμό να αισθάνεσαι για ένα τέτοιο άτομο; Τι να σου εμπνεύσει πέρα από σιχαμάρα;» (Ζώνη Αρκαδίας,  16  Φεβρουαρίου 2017).

«Να μια δύσκολη ερώτηση: Όταν οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν, πρέπει να τους αφήνουμε στην άγνοιά τους ή όχι; Γιατί μερικοί είναι τόσο ευτυχισμένοι με αυτή την κατάσταση, που δεν σου κάνει καρδιά να τους χαλάσεις τον όμορφο μικρόκοσμο της πλάνης που ‘χουν φτιάξει…» (Ζώνη Αρκαδίας,  15/2/2017).

«Η γιορτή των ερωτευμένων – του Αγίου Βαλεντίνου – %ce%b1%ce%b3%ce%af%ce%bf%cf%85-%ce%b2%ce%b1%ce%bb%ce%b5%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%bd%ce%bf%cf%85είναι ένα ακόμη ξενόφερτο έθιμο, που γιορτάζεται στην πατρίδα μας για καθαρά εμπορικούς λόγους και όχι γιατί μία μέρα το χρόνο – την συγκεκριμένη – θέλουμε να εκφράσουμε την αγάπη μας στον σύντροφό μας, με κάποιο ανάλογο δώρο. Αλίμονό μας, αν ακούγαμε το «σ’ αγαπώ» μόνο τότε. Ακόμα πιο τραγικό είναι  αν η εκδήλωση αυτού του συναισθήματος γίνεται με αφορμή μια εισαγόμενη γιορτή κι όχι επειδή ο άνθρωπός μας αισθάνεται και μας κάνει να αισθανόμαστε – κάθε στιγμή – την χαρά, την ομορφιά και την πληρότητα της αγάπης που νιώθουμε ο ένας για τον άλλον.» (Ζώνη,  14/2/2017).

«Σας ομολογώ ότι μου προκαλεί κατάπληξη το γεγονός ότι  είναι πολλοί οι συνάνθρωποί μου που δεν διαθέτουν ούτε ένα λεπτό από την καθημερινότητά τους για ΠΕΡΙΣΥΛΛΟΓΗ. Θα ήταν ωφέλιμο και γι’ αυτούς και για τους άλλους γύρω τους, αν αφιέρωναν λίγο χρόνο για περίσκεψη.» (Ζώνη,  13/2/2017).

«Βλέπω γνωστούς μου να κάνουν πράγματα που δεν συνάδουν με την ηλικία τους και τη θέση τους, για να μην μείνουν μόνοι τους στη ζωή. Η συμπεριφορά τους συχνά τους ξεφτιλίζει. Πόσο σοφή είναι η ρήση: «Μόνο οι δυνατοί  τα βρίσκουν με την μοναξιά τους. Οι υπόλοιποι κοιτούν να τη γεμίσουν με ό,τι πιο φθηνό βρεθεί μπροστά τους». (Ζώνη Αρκαδίας,  12 Φεβρουαρίου 2017).

«Ο αδιάφορος άνθρωπος, αυτός που δεν δίνει «δεκάρα τσακιστή» για τους συνανθρώπους του και τον τόπο του, δεν μπορεί να κρυφτεί όσο κι αν το θέλει. Με σαθρές δικαιολογίες και ψεύτικα χαμόγελα αποφεύγει να ανακατευτεί και να βοηθήσει, γιατί «δεν του καίγεται καρφί». Μόνο για τον εαυτούλη του νοιάζεται, γι’ αυτό και τέτοιοι τύποι , μόνο μια αντιμετώπιση καταλαβαίνουν και τους στοιχίζει κοινωνικά: απομονώστε τους.»  (Ζώνη Αρκαδίας,  11/2/2017).

«Τι να πεις! Ακόμη και σ’ αυτές τις πολύ δύσκολες συνθήκες που ζει ο λαός μας και η χώρα μας, κάποιοι συνεχίζουν τα άνομα παιχνίδια τους χωρίς αιδώ, γιατί δεν αισθάνονται «το χάλκεον χέρι» της δικαιοσύνης να τους αγγίζει, ούτε έχουν τσίπα για να συγκρατηθούν στις βρομιές τους…» (Ζώνη,  10/2/2017).

«Όταν κάποιοι δεν σέβονται τίποτα και κανέναν, ούτε τον εαυτό τους, μην τους δίνετε ούτε δευτερόλεπτο από τον χρόνο σας να σας απασχολούν. Μακριά…» (Ζώνη Αρκαδίας,  9  Φεβρουαρίου 2017).

«Δεν υπάρχει μεγαλύτερη «φτήνια» από το να πουλάει κάποιος στους συνανθρώπους του κάλπικα συναισθήματα και μετά να θέλει να τον πάρουν οι άλλοι στα σοβαρά. Ξεφτίλα.» (Ζώνη Αρκαδίας,  8  Φεβρουαρίου 2017).

«Το πως φέρεται κάποιος στον εαυτό του, στους συνανθρώπους του, στα ζώα, στα φυτά, στον περιβάλλοντα χώρο του, είναι ενδεικτικό για το ποιον του. Και είναι – δυστυχώς – αλάνθαστη αυτή η ένδειξη…» (Ζώνη,  7/2/2017).

%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%b5%cf%82«Δεν το συνηθίζω να προβάλλω ανθρώπους από τον λογοτεχνικό ή εικαστικό χώρο, γιατί τον καθένα τον τιμά και τον αναδεικνύει το ήθος του και το έργο του. Δεν έχει ανάγκη από τα δικά μου καλά λόγια. Αλλά δεν μπορώ να μη γράψω για μια δημιουργό, η οποία ξεχωρίζει για τον αδαμάντινο χαρακτήρα της αλλά και για τα όσα όμορφα πράγματα κάνει στον τόπο που μένει, στον συνοικισμό Καραβουλέικα της Ηλείας. Η ζωγράφος & ποιήτρια Κυρία ΔΕΣΠΟΙΝΑ Χ. ΠΑΠΑΔΑΤΟΥ- ΚΑΡΑΒΟΥΛΙΑ, με τους πίνακές της μας φιλεύει  ωραιότητα  και Τέχνη, με την ευγένειά της μας σκλαβώνει και με την σεμνότητά της μας δείχνει το δρόμο της αρετής. Την συγχαίρω, γιατί με τον σύζυγό της κ. Βασίλειο Γ. Καραβούλια, έχουν δημιουργήσει στην περιοχή τους ένα ξεχωριστό Κέντρο Πολιτισμού, μια φιλόξενη κοιτίδα Πνεύματος, που αποτελεί φωτεινό παράδειγμα προσφοράς και μίμησης.» (Ζώνη Αρκαδίας, 6/2/2017).

«Δεν είναι πάντα καλό να συγχωρούμε αυτούς που λανθάνουν συνέχεια ή να τους δίνουμε πάρα πολλές ευκαιρίες να επανορθώσουν. Γιατί παίρνουν ως δεδομένο ότι θα έχουν «άφεση αμαρτιών» για ό,τι κάνουν και δεν προσπαθούν όσο πρέπει ή επαναπαύονται. Χρειάζεται να αξιολογούμε  – κάθε φορά – τις συνθήκες και να πράττουμε αναλόγως.» (Ζώνη Αρκαδίας,  5/2/2017).

«Τα πλούτη του καθενός μας, δεν είναι ούτε στα βιβλιάρια τραπέζης που έχει, στα ακίνητα ή στα αυτοκίνητα που διαθέτει, στα κοσμήματα που φυλάει σε θυρίδες ή χρηματοκιβώτια. Οι ανεκτίμητοι θησαυροί μας είναι οι γνώσεις που κατέχουμε, οι δεξιότητες και τα ταλέντα με τα οποία έχουμε από τη φύση μας προικιστεί και τα καλλιεργούμε, οι αρχές και οι αξίες με τις οποίες έχουμε γαλουχηθεί, ο λιτός μας βίος, οι δοκιμασμένοι αληθινοί μας φίλοι…» (Ζώνη, 4  Φεβρουαρίου 2017).

«Μας απογοητεύουν πολύ κάποιοι άνθρωποι τους οποίους θεωρούσαμε φίλους μας και τους είχαμε σταθεί σε δυσκολίες της ζωής τους. Είναι σαν ΠΡΟΔΟΣΙΑ, όταν, αντί ν’ ακούσεις το ευχαριστώ τους, βλέπεις να ανταποδίδουν σε άλλους ανθρώπους χάρες και τιμές. Ευτυχώς που φανερώνονται γρήγορα και ξέρουμε πια από που να φυλαχτούμε…» (Ζώνη Αρκαδίας, 3/2/2017).

«Αν ο ΕΡΩΤΑΣ είναι η κινητήρια δύναμη για πολλούς ποιητές, ζωγράφους, συγγραφείς, καλλιτέχνες, η ΑΓΑΠΗ αποτελεί την κορυφαία έμπνευση για ζωή. Είναι ελπίδα, φως, θαλπωρή και ομορφιά για τον καθένα μας. Τυχεροί είναι όσοι όχι μόνο αγαπηθήκανε στη διάρκεια του βίου τους, αλλά καταφέρανε και ν’ αγαπήσουνε πολύ. ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ  ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.» (Ζώνη,  2/2/2017).

«Να ξεκινάς τη μέρα σου με κάτι όμορφο, που θα σε γεμίζει χαρά, αισιοδοξία και θα σου δίνει δύναμη και κουράγιο να συνεχίσεις τον αγώνα που κάνεις στη ζωή σου. Μπορεί αυτό να είναι κάτι απλό, όπως το ν’ αντικρίζεις στο μπαλκόνι σου μια γλάστρα μ’ ένα υπέροχο λουλούδι ή στο κήπο σου ένα παρτέρι μ’ ανθισμένα και ευωδιαστά ζουμπούλια…» (Ζώνη Αρκαδίας,  1   Φεβρουαρίου 2017).%ce%b6%ce%bf%cf%85%ce%bc%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%b9%ce%b1


«Ο σοβαρός, μετρημένος και έντιμος άνθρωπος, δεν αθετεί ποτέ τον λόγο του ή μια υπόσχεση που έχει δώσει, πολύ περισσότερο όταν δεν υπάρχει σοβαρή δικαιολογία γι’ αυτό. Σήμερα, που η κρίση στην Ελλάδα έχει σαρώσει τις ζωές μας, έχουμε ανάγκη να έχουμε δίπλα μας σωστούς ανθρώπους και όχι  ψεύτες, καιροσκόπους και ανέντιμους.» (Ζώνη Αρκαδίας, 31/1/2017).

«Ο χειμώνας είναι μια εποχή  που προσφέρει %cf%87%ce%b5%ce%b9%ce%bc%cf%89%ce%bd%ce%b1%cf%83 αναμφίβολα απεριόριστες  δυνατότητες  έμπνευσης για τους ποιητές και τους συγγραφείς. Αρκεί αυτοί να θέλουν να δουλέψουν με τα χαρτιά τους και τους υπολογιστές τους κι όχι να κοιτάνε απλά από τα παράθυρά  τους τις εναλλαγές των τοπίων και του καιρού.» (Ζώνη Αρκαδίας, 30   Ιανουαρίου 2017).

«Δεν υπάρχει – πιστεύω –  μεγαλύτερη ψευδαίσθηση από την εξωτερική ομορφιά ενός ανθρώπου.  Συχνά αυτό που βλέπουμε, δεν ανταποκρίνεται με αυτό που επιθυμούμε να διαθέτει ένα ωραίο πρόσωπο ή σώμα. Γι’ αυτό χρειάζεται μεγάλη προσοχή μην ξεγελαστούμε…» (Ζώνη Αρκαδίας, 29/1/2017).

«Τι τα θέλετε; Είναι κάποιοι νέοι άνθρωποι, που λόγω απειρίας να το πω, λόγω ανοησίας;  – εσκεμμένα δεν πιστεύω να το κάνουν θα ήταν τραγικό – πάντως δίνουν μια και χύνουν με τα πόδια τους «την καρδάρα με το γάλα.» Κι άμα χυθεί το γάλα, μετά δεν μπαίνει ξανά με τίποτα στο δοχείο…» (Ζώνη, 28/1/2017).

«Ο καλλιεργημένος – εσωτερικά – άνθρωπος φαίνεται από τα λόγια του, την συμπεριφορά του στους άλλους ανθρώπους, την ευγένειά του. Δεν επιδεικνύει τίποτα, γιατί αυτό που είναι, το βλέπουν οι άλλοι, το εκτιμούν και  το χαίρονται. Οι άξεστοι άνθρωποι, τι χαρά να σου δώσουν;» (Ζώνη, 27  Ιανουαρίου 2017).

» Οι ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ του Πότη Κατράκη από την ομώνυμη συλλογή του με γνωμική ποίηση, μας στέλνουν δυνατά μηνύματα: «Με βάση τη γνώση του παρελθόντος / και την πρόοδο της επιστήμης, / θα μπορούσαν να γίνουν προβλέψεις / για το μέλλον του πλανήτη / και του ανθρώπου γενικά, / εάν δεν υπήρχε το άγνωστο / και υπερφυσικό Θείο. / Με τη βέβαιη όμως ύπαρξή του, / καμία πρόβλεψη – θετική ή αρνητική – / δεν μπορεί να γίνει και να είναι σωστή.»  (Ζώνη,  26/1/2017).

«Αν μπορούμε κάτι να προσφέρουμε – από το υστέρημά μας πια όχι από το περίσσευμα – σε άλλους ανθρώπους που έχουν ανάγκη, σε μια εθελοντική δράση ή προσπάθεια, ας το κάνουμε με χαρά. Ακόμη κι αν δεν έχουμε κάτι υλικό να δώσουμε, ένα χαμόγελο και δυο ευγενικά λόγια ενδιαφέροντος, αρκούν για να κάνουν τη διαφορά.» (Ζώνη Αρκαδίας, 25  Ιανουαρίου 2017).

«Αναρωτιέστε  ίσως συχνά, σε πόσα άχρηστα και ανούσια πράγματα μένουμε κολλημένοι και νομίζουμε ότι χωρίς αυτά η ζωή μας δεν αξίζει τίποτα; Αυτή η προσκόλληση μας κάνει μεγάλο κακό, γιατί αυτό που έχει αξία και ουσία είναι η ίδια η ζωή.» (Ζώνη Αρκαδίας,  24  Ιανουαρίου 2017).

«Το Γενάρη, δεν είναι μόνο οι γάτοι που %ce%b3%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%83 – λόγω οίστρου – ανεβαίνουν στις μάντρες και στα κεραμίδια. Αρκετοί άνθρωποι βρίσκονται επίσης σε αυξημένη οιστρηλασία. Έχει και ο χειμώνας τις χαρές του…» (Ζώνη Αρκαδίας, 23/1/ 2017).

«Είναι κάποιες φορές, όταν κάνουμε μικρά πραγματάκια για τους άλλους ανθρώπους, που τους δίνουν ξεχωριστή χαρά και αισθάνονται ότι είναι σημαντικοί, ότι έχουν κάποια αξία. Δεν μας κοστίζει τίποτα να πούμε μια καλή κουβέντα σε κάποιον, να του δώσουμε μια ευχή ή κοστίζει ελάχιστα να του προσφέρουμε έναν καφέ ή ένα γλύκισμα και ν’ ανταλλάξουμε μαζί του δυο λόγια ως ένδειξη ενδιαφέροντος ανθρώπου προς άνθρωπο.» (Ζώνη Αρκαδίας,  22  Ιανουαρίου 2017).

«Μην απαντάτε σε ύβρεις άλλων ανθρώπων, μην τους δίνετε αξία και σημασία με το να ασχολείστε με τις κακίες που λένε για σας και τις ανοησίες ή τη λάσπη που εκτοξεύουν εναντίον σας. Ο θαυμάσιος Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι είχε πει σχετικά: «Δεν θα φτάσεις ποτέ στον προορισμό σου αν σταματάς και ρίχνεις πέτρες σε κάθε σκυλί που γαβγίζει.» (Ζώνη Αρκαδίας,  21  Ιανουαρίου 2017).

«Δεν υπάρχει περίπτωση να αδικεί κάποιος τους άλλους ανθρώπους και να του πάνε όλα καλά στη ζωή του. Μπορεί να σημειώνει πρόσκαιρες νίκες αλλά το τελικό αποτέλεσμα θα είναι μια βαριά ήττα.» (Ζώνη,  20  Ιανουαρίου 2017). 

«Στην καρδιά του χειμώνα, λίγες μέρες του Γενάρη είναι ηλιόλουστες και ζεστές σαν μικρό καλοκαιράκι: οι Αλκυονίδες μέρες. Τις έχουμε ανάγκη κι είναι  μια ψυχική ανάπαυλα από το δριμύ ψύχος, τους παγετούς, τις ομίχλες, το γκρίζο του καιρού. Έτσι και στη ζωή μας πρέπει ν’ αναζητάμε ΑΛΚΥΟΝΙΔΕΣ ΨΥΧΕΣ και ΛΕΞΕΙΣ για να αποφορτιζόμαστε από ανθρώπους, γραφτά και διαβάσματα που έχουν πάντα μέσα τους χειμώνα.» (Ζώνη Αρκαδίας,   19   Ιανουαρίου 2017).%ce%b1%ce%bb%ce%ba%cf%85%ce%bf%ce%bd%ce%b9%ce%b4%ce%b5%cf%83-%ce%bc%ce%b5%cf%81%ce%b5%cf%83

«Καθώς προχωράει το 2017, ας δώσουμε μια απλή υπόσχεση στον εαυτό μας κι ας την τηρήσουμε: να μην επιτρέψουμε στις διάφορες «παρεούλες», σ’ αυτές τις άθλιες κλειστές ομάδες ανθρώπων, που θέλουν να εξουσιάζουν – κι έχουν κάνει τόσο μεγάλο κακό στην πατρίδα μας και στους ανθρώπους της – να συνεχίσουν το επικίνδυνο έργο τους. Ιδιαίτερα στο λογοτεχνικό χώρο, όσο υπάρχουν τέτοια φαινόμενα, θα σβήνει η ελπίδα να γίνουν οι Έλληνες πνευματικοί άνθρωποι,  οι φωτεινοί οδηγοί για μια καλύτερη πατρίδα.» (Ζώνη,  18/1/2017).

«Έχετε σκεφθεί πόσο ομορφότερη και καλύτερη θα  ήταν η ζωή μας αν κάναμε μόνο ωραία πράγματα και νιώθαμε θετικά συναισθήματα; Αν συγχωρούσαμε όσους μας πίκραναν, μας πλήγωσαν, μας κακολόγησαν και δε νιώθαμε μίσος, οργή, θυμό γι’ αυτούς; Θα ήμασταν μέσα μας πιο ήρεμοι και η εσωτερική μας χαρά θα γινόταν ένας ύμνος στην  ΕΥΤΥΧΙΑ.» (Ζώνη,  17/1/2017).

«Γίνονται τόσα μικρά θαύματα στην καθημερινότητα των ανθρώπων, που αυτοί συχνά δεν τους δίνουν σημασία, τα θεωρούν αυτονόητα. Κι όμως, αυτά τα καλά, τα θαυμάσια πράγματα φέρνουν την ισορροπία σε ζωές ταραγμένες, που είναι από τον φόβο και την απελπισία κυριευμένες.» (Ζώνη,  16/1/2017).

«Η ΑΓΑΠΗ καλό είναι να εκφράζεται. Όχι πάντα με λόγια αλλά με έργα. Με νοιάξιμο και τρυφερότητα, με ένα βλέμμα, ένα χάδι, αλλά και με μια εύγλωττη σιωπή. Όταν αγαπάς τον άλλον – όχι μόνον ερωτικά -να γίνεσαι ένα ΦΩΣ για τη ζωή του.» (Ζώνη Αρκαδίας,   15  Ιανουαρίου 2017).

«Οι καλοί μας φίλοι είναι ο ώμος που γέρνουμε όταν έχουμε ανάγκη κάπου να στηριχτούμε. Όσοι αξιωθήκαμε τέτοιων φίλων, δεν μπορούμε να μη νιώθουμε ευγνώμονες και τυχεροί στη ζωή μας.» (Ζώνη Αρκαδίας,  14/1/2017).

«Το μίσος είναι το σκοτάδι της ψυχής» έγραψε ο Πολ Αρκάς. Οι άνθρωποι που δεν αγαπούν τους άλλους ανθρώπους, ζουν σε αδιαπέραστα σκότη και μέσα τους κουβαλούν φορτίο δυσβάστακτο. Να μην αξιωθούμε να μισούμε κάποιον, για να ‘ναι η καρδιά μας ανάλαφρη και το μυαλό μας καθαρό σαν το τρεχούμενο νερό, που τίποτε δεν το βρωμίζει.» (Ζώνη Αρκαδίας,  13/1/2017).

«Ζήσε απλά. Ζήσε ελεύθερα.» Έχει γίνει σύνθημα στο εξωτερικό, ανάμεσα σε ανθρώπους που επιθυμούν να έχουν έναν διαφορετικό τρόπο ζωής, εκτός δικτύου, όπως λέγεται. Μακριά από τις πολύβουες μεγαλουπόλεις, χωρίς τις σύγχρονες ανέσεις στα σπίτια τους, αναζητούν μια ζωή βασισμένη στα απλά καθημερινά πράγματα, με σεβασμό στη φύση και στους πόρους της. Ίσως αυτός ο δρόμος να είναι η απάντηση στις εξωφρενικές «δεσμεύσεις» που απαιτεί η ζωή on line, με ξεπερασμένα στερεότυπα και ανθρώπους ανικανοποίητους, καταθλιπτικούς και δυστυχισμένους.» (Ζώνη Αρκαδίας,  12/1/2017).

«Ναι, δεν χωράει καμία αμφιβολία, ότι «οι καλοί φίλοι είναι σαν τ ‘αστέρια, που δεν τα βλέπουμε συνέχεια, αλλά ξέρουμε ότι αυτά είναι πάντα εκεί .» Οι άνθρωποι που έχουν αφοσιωμένους, δοκιμασμένους στο χρόνο και στις δυσκολίες, φίλους, είναι ευλογημένοι από τον Θεό.» (Ζώνη,  11/1/2017).%ce%bf%ce%b9-%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%bf%ce%af-%cf%86%ce%af%ce%bb%ce%bf%ce%b9

«Υπάρχει πάντα κάποιος λόγος για τους ανθρώπους που συναντάμε στη ζωή μας. Τίποτε δεν γίνεται τυχαία ή από σύμπτωση. Και τα γεγονότα που μας  συμβαίνουν, έχουν ένα σκοπό: να μας βοηθήσουν στο εσωτερικό μας προχώρημα και να μας δείξουν το δρόμο για την πραγμάτωση των οραμάτων μας.» (Ζώνη Αρκαδίας,  10  Ιανουαρίου 2017).

«Με κάποια καθημερινά πράγματα δεν θα θέλαμε να ασχοληθούμε, θεωρώντας τα ανιαρά, αδιάφορα, ασήμαντα,  ίσως και σπατάλη χρόνου. Λέμε: «Αυτό δεν είναι χρήσιμο, γιατί να με απασχολεί;» Αν όμως σκεφτούμε ότι όλα έχουν κάποιο σκοπό που υπάρχουν στη ζωή μας, ίσως ν’ αντιμετωπίζουμε – από δω και πέρα – με άλλο μάτι τα «άχρηστα» της καθημερινότητάς μας.»  (Ζώνη,  9/1/2017).

Ο Αργεντινός ψυχοθεραπευτής Χόρχε Μπουκάι, είπε κάτι που το βρήκα εύστοχο και μου άρεσε: «… Κάθε φορά που συναντάς ανθρώπους που κοιτάζουν μόνο την  πάρτη τους, μην τους μισείς. Αρκετά προβλήματα έχουν με τον εαυτό τους.» (Ζώνη Αρκαδίας,   8   Ιανουαρίου 2017).

«Πριν λίγο καιρό, ένας γνωστός μου παππούς, μου έδωσε μια – ας την πούμε – %ce%ba%ce%b5%cf%81%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1συμβουλή: «Σε κάποιο σημείο του σπιτιού σου που βρίσκεσαι για αρκετό χρόνο κάθε μέρα, π.χ. στο γραφείο σου, βάλε σε ένα διαφανές μικρό ή μεγάλο κουτί ή βάζο, κάποια κέρματα μικρής αξίας (2 λεπτά του ευρώ, 5 λεπτά κ.ο.κ.) και όποτε έχεις τέτοια χρήματα περίσσεια, ρίξε  τα μέσα μέχρι να γεμίσει. Πότε – πότε να κοιτάς αυτό το κουτί με τα όχι τόσο σημαντικής αξίας χρήματα και να σκέφτεσαι την σοφή παροιμία του λαού μας: «φασούλι το φασούλι, γεμίζει το σακούλι». Σε αυτές τις δύσκολες  για την χώρα μας εποχές», μου είπε,  «μάθε να εκτιμάς και το ένα λεπτό που θα έρθει στα χέρια σου.»(Ζώνη,  7/1/2017).

«ΠΑΡΑΚΑΛΩ και  ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ: Δυο σπουδαίες λέξεις, που πολλοί άνθρωποι δεν τις έχουν εντάξει στο λεξιλόγιό τους αλλά, αν το κάνουν, τότε θα δουν πολλά «θαύματα» και θαυμάσια πράγματα να συμβαίνουν στη ζωή τους. Πολλές θα είναι οι κλειστές πόρτες που θ’ ανοίξουν, ακόμα και αρκετές σφαλιστές καρδιές. Ναι, αυτές είναι δυο θαυματουργές λέξεις». (Ζώνη Αρκαδίας,  6/1/2017).

«Είτε μας αρέσει είτε όχι, τα πράγματα πάντα ακολουθούν τη δική τους πορεία και καλά κάνουν. Εμείς οι άνθρωποι τρελαινόμαστε να τα φέρουμε στα μέτρα μας και όταν δεν τα καταφέρνουμε, απογοητευόμαστε. Αν ακολουθούσαμε όμως τη φυσική ροή των πραγμάτων, θα ήμασταν πιο ήρεμοι και πιο ευτυχισμένοι.»   (Ζώνη Αρκαδίας,  5  Ιανουαρίου 2017).

«Αν ζεις μια απλή κι έντιμη ζωή, δεν έχεις να φοβάσαι τίποτα, δεν σου λείπει κάτι από τα παραπανίσια πράγματα, που έχουν βάλει στην καθημερινότητά τους οι άλλοι άνθρωποι. Ίσως αυτό να ‘ναι η ευτυχία.» (Ζώνη,  4/1/2017).

«Να μην κατασπαταλάμε τη ζωή μας με πράγματα μικρά, ανούσια, ευτελή. Όταν μπορείς, «ΑΔΡΑΞΕ ΤΗ ΜΕΡΑ» και κάνε τον χρόνο σου να κυλάει αποδοτικά, γίνε δημιουργικός και χρήσιμος.» (Ζώνη Αρκαδίας, 3  Ιανουαρίου 2017).

«Ένα όμορφα στολισμένο κουτί – ή και περισσότερα – με κάποιο δώρο μέσα, πόση χαρά μπορεί να δώσει στον παραλήπτη του! Κι ας μην είναι κάτι το δαπανηρό ή φανταχτερό. Σημασία έχει η προσφορά. Αποκτά δε ιδιαίτερη αξία αυτή, αν ο αυτός που θα λάβει το δώρο μας, δεν το περιμένει. Τι έκπληξη! Να βλέπεις τα μάτια του άλλου να λάμπουν, τα χείλη του να χαμογελούν, η καρδιά του να χτυπά δυνατά. Αισθάνεσαι κι εσύ – ως δωρητής – ότι έκανες κάτι σπουδαίο κι έτσι είναι: δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση από το να κάνεις κάποιον ευτυχισμένο τούτες τις γιορτινές μέρες.» (Ζώνη Αρκαδίας,  2/1/2017).

«Κάθε νέο ξεκίνημα μπορεί να έχει τα ρίσκα του και να μην ξέρεις που θα σε βγάλει αλλά είναι πάντα κάτι θετικό, γιατί από την έκβασή του ΜΑΘΑΙΝΕΙΣ. Κι αυτά τα μαθήματα δεν είναι σαν του σχολείου – μέσα από τα βιβλία και τις σελίδες τους – αλλά είναι μαθήματα ζωής. Στην αρχή της κάθε νέας χρονιάς, πέρα από τις ευχές και τις προσδοκίες που έχουμε όλοι μας, αυτό που αξίζει να έχουμε κατά νου είναι ΑΠ’ Ο,ΤΙ ΚΆΝΟΥΜΕ, ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ και να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι μέσα μας.» (Ζώνη Αρκαδίας,  1  Ιανουαρίου  2017).

2017

red-line

«Οι ομορφιές της πατρίδας μας είναι μοναδικές. Και τον χειμώνα, η Ελλάδα μας έχει υπέροχα μέρη να επισκεφτείς και να  περάσεις με τους δικούς σου λίγες μέρες ξεγνοιασιάς και γιορτής. Ένας περίπατος στη φύση, το προκύνημα σε ένα από τα Μοναστήρια του τόπου μας, ένας καφές με φίλους σε ένα παλιό γραφικό χωριάτικο καφενεδάκι, φαγητό με αγαπημένους συγγενείς στο χωριό απ’ όπου κατάγεσαι,  η ζεστασιά από το αναμμένο τζάκι, πρωινό ξύπνημα με το λάλημα του κόκορα, ήχοι  που δεν ακούς και εικόνες που δεν βλέπεις στη μεγάλη πόλη…» (Ζώνης Αρκαδίας,  31  Δεκεμβρίου 2016).

«Είναι μια ωραία ευκαιρία τώρα που πλησιάζουμε στο τέλος αυτού του χρόνου, να κάνουμε ένα ξεσκαρτάρισμα σε ότι παλιό, άχρηστο και περιττό έχουμε στο σπίτι μας και στη ζωή μας. Σε καθετί που δεν μας χρησιμεύει πια και απλώς «πιάνει χώρο» ή σκόνη. Να δημιουργήσουμε επίσης μια γωνιά για μας, για να κάνουμε αυτό που μας ευχαριστεί, κάτι στο οποίο έχουμε ταλέντο ή αγαπάμε ιδιαίτερα. Και μέσα στο σπίτι μας, αν θέλουμε, μπορούμε να δημιουργήσουμε μια όαση ξεκούρασης και χαράς…» (Ζώνη Αρκαδίας,  30  Δεκεμβρίου 2016).

«Οι ανικανοποίητοι άνθρωποι, είναι τραγικά πρόσωπα. Δεν τους ευχαριστεί τίποτα. Μην τους αφιερώνετε χρόνο. Η ζωή είναι τόσο όμορφη, που αν ξέρεις, μπορείς να ικανοποιηθείς με τα πιο απλά πράγματα.» (Ζώνη,  29/12/2016).

«Θα είναι μια μικρή, σπουδαία νίκη μου, όταν θα φτάσω στο σημείο να μπορώ ν’ αντιμετωπίσω τις μικρότητες με ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ.» (Ζώνη,  28  Δεκεμβρίου 2016).

«Ναι, δε βλέπουν όλοι οι άνθρωποι «την ομορφιά των πάντων». Θέλει να έχεις καθαρή ματιά…» (Ζώνη Αρκαδίας,  27  Δεκεμβρίου 2016).

«Ένας ύμνος στην ΑΓΑΠΗ αξίζει να γραφτεί από κάθε ποιητή, γιατί τελικά μόνο με αυτήν μπορούμε να είμαστε χαρούμενοι και να νιώθουμε μέσα μας πλήρεις. Ας αφήσουμε την ασχήμια του κόσμου για λίγο και ας αφεθούμε στην ομορφιά και στη ζεστασιά της πραγματικής  Αγάπης.» (Ζώνη,   26/12/2016).

winter-holidays-xmas-new-year-festivals-christmas-attractions-dreams-paintings-villages-tree-beautiful-lovely-snow-love-four-seasons-wallpaper-windows«Τι υπέροχο είναι να μπορεί και η καρδιά να γιορτάζει, σήμερα που είναι Χριστούγεννα! Λες κι ένα αναγεννητικό φως διαπερνά τη σκέψη, το σώμα, την ψυχή του ανθρώπου και γίνεται όλος μια λαμπερή, χαρούμενη, γιορτινή και όμορφη ύπαρξη. Βοηθούν πιστεύω και  τα αναμμένα φωτάκια στο στολισμένο δέντρο ή το πλούσιο τραπέζι των ημερών, η ανταλλαγή καρτών, ευχών ή δώρων, αλλά κείνο που μετράει είναι να νιώθει ο καθένας μέσα του το πνεύμα, το νόημα της Γέννησης του Θεανθρώπου και το ελπιδοφόρο μήνυμα που μας μεταφέρει κι ας μην έχει γίνει ακόμη πράξη: την επί Γης ειρήνη και την ευδοκία των ανθρώπων.»  (Ζώνη Αρκαδίας,  25  Δεκεμβρίου 2016). 

«Καρδιές ορθάνοιχτες και βλέμματα καθάρια. Ψυχές λυτρωμένες από βάσανα, φόβους και κακίες. Νιώστε την ευλογία των γιορτινών ημερών και γίνετε σταυροφόροι του φωτός, της ελπίδας και της ανθρωπιάς. » (Ζώνη Αρκαδίας, 24 Δεκεμβρίου 2016).

«Με πολλούς τρόπους ρεζιλεύεται ένας άνθρωπος  που καλείται να απευθύνει χαιρετισμό σε μία συγκέντρωση, ιδίως λογοτεχνική. Μπορεί να πάθει μεγάλο κάζο, όταν ανοίγει το στόμα του και δεν ξέρει να μιλήσει. Τουλάχιστον ας είχε κάνει μια προετοιμασία. Μερικές φορές, ούτε το γραπτό κείμενο δε σώζει, αν δεν έχει διαβαστεί πολλές φορές πριν,  ώστε να μην κομπιάζει ο ομιλητής κατά την ανάγνωσή του. Γι’ αυτό ο κόσμος βαριέται τις διάφορες εκδηλώσεις και όλο και λιγότεροι πάνε πια να τις παρακολουθήσουν.» (Ζώνη,  23/12/2016).

«Σου προκαλεί – πέρα από το γέλιο-  και θλίψη, όταν βλέπεις μία γυναίκα, που δεν έχει συναίσθηση του φυσικού της εκτοπίσματος, να είναι άσχημα ντυμένη και μακιγιαρισμένη αλλά να έχει και μια αγενή συμπεριφορά προς τους άλλους ανθρώπους γύρω της.» (Ζώνη Αρκαδίας,  22  Δεκεμβρίου 2016).

«Είναι μεγάλη παλιανθρωπιά, κάποιος πρωτοεμφανιζόμενος ποιητής να ασκεί αρνητική κριτική σε έναν ήδη καταξιωμένο ποιητή μας. Τα κίνητρά του σίγουρα δεν είναι καθαρά αλλά υπαγορεύονται από μικροπρέπεια, ανοησία και κακία, ένα εκρηκτικό μείγμα ανωριμότητας και χυδαίας συμπεριφοράς που δεν συνάδει σε σοβαρούς ανθρώπους. Όταν όμως είσαι ατάλαντος, αφού με τη δουλειά σου δεν μπορείς να ξεχωρίσεις, κάτι άλλο χρειάζεσαι για να αναδειχτείς. Είναι, λοιπόν, μια εύκολη λύση η συκοφαντία.» (Ζώνη Αρκαδίας,  21/12/2016).

«Την αχαριστία δεν είναι εύκολο πράγμα να την διαχειριστείς, γιατί ο αγνώμων άνθρωπος παρουσιάζεται πάντα σαν θύμα, όλο γκρινιάζει και όλα του φταίνε. Πώς, λοιπόν, να τον αντιμετωπίσεις και να βρεις την  ησυχία σου; Στο δρόμο της δυστυχίας που επέλεξε να ακολουθήσει, δεν χρειάζεται να σ’ έχει συνοδοιπόρο.» (Ζώνη Αρκαδίας,  20  Δεκεμβρίου 2016).

«Άμα ο άνθρωπος είναι ανόητος, δεν τον σώζει τίποτα. Τι κι αν είναι όμορφος, ψηλός, καμαρωτός… Η ηλιθιότητα υπερέχει.» (Ζώνη Αρκαδίας,  19/11/2016).

«Πόσο σημαντικό είναι το λαδάκι που βγάζουν οι ευλογημένες ελιές! Είναι χωρίς %ce%bb%ce%b1%ce%b4%ce%b9αμφιβολία ένα δώρο Θεού στους ανθρώπους. Φέτος, που οι Αρκαδικοί ελαιώνες δεν είχαν ελιές και η σοδειά ήταν μηδαμινή λόγω της ακαρπίας, εκτιμήσαμε την σπουδαιότητα αυτού του φυσικού διατροφικού θησαυρού κι ίσως να γίναμε λίγο πιο σοφοί και πιο οικονόμοι, πιο συνετοί στο απερίσκεπτο ξόδεμα του λαδιού  επειδή υπήρχε πριν σε αφθονία. Είναι κι ένα πολύ χρήσιμο μήνυμα ζωής αυτό…» (Ζώνη Αρκαδίας, 18 Δεκεμβρίου 2016).

«Δεν μπορώ να το πω πιο απλά: Ψάξτε και βρείτε, βάλτε στη ζωή σας εκείνους τους ανθρώπους που αξίζουν, που δεν χάνουν ευκαιρία να είναι κοντά σας, που θέλουν να περνούν χρόνο μαζί σας και να δημιουργούν υπέροχες «στιγμές» για σας και γι’ αυτούς. Μην σπαταλάτε την ώρα σας με όσους σκέφτονται μόνο τον εαυτό τους και το συμφέρον τους.» (Ζώνη Αρκαδίας, 17  Δεκεμβρίου 2016).

«Έχω ένα μεγάλο ελάττωμα, που συχνά με φέρνει σε δύσκολη – θα έλεγα – θέση και δημιουργεί «παρατράγουδα»: Λέω τη γνώμη μου χωρίς φόβο και γίνομαι ίσως δυσάρεστη σε κάποιους που έχουν συνηθίσει να τους κολακεύουν οι άλλοι λέγοντάς τους ψέματα και  ωραιοποιώντας καταστάσεις. Για να με κάνει να νιώσω καλύτερα, καλός μου φίλος μου θύμισε τα λόγια του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ: «Για να κάνεις εχθρούς, δεν χρειάζεται να κηρύξεις πόλεμο. Αρκεί να πεις ανοιχτά αυτό που σκέφτεσαι.» (Ζώνη Αρκαδίας,  16/12/2016).

«Μπαίνοντας στον χειμώνα, αν παρατηρήσουμε την άγρια φύση (σε κάποιο δάσος ή απομακρυσμένο χωριό), θα δούμε υπέροχα δέντρα και φυτά ανθισμένα, λες και κάποιος αόρατος ζωγράφος πήρε τα πινέλα του κι άρχισε να δημιουργεί αριστουργήματα. Γι’ αυτό, μια ευχή ταιριάζει σε όλους μας τούτους τους καιρούς της οικονομικής  – και όχι μόνον – δοκιμασίας: Να μπορούμε να διακρίνουμε και να απολαμβάνουμε την ομορφιά γύρω μας.» (Ζώνη,  15  Δεκεμβρίου 2016).wild-red-berries-in-the-forest

«Ας σκεφτούμε σε βάθος τούτα τα σοφά λόγια της Μητέρας Τερέζας: «Όταν τα πράγματα στη ζωή μας δεν έρχονται όπως τα θέλουμε, ίσως να είναι γιατί ο Θεός έχει καλύτερα σχέδια για μας». Ας δείξουμε, λοιπόν,  εμπιστοσύνη σ’ αυτήν την ανώτερη δύναμη αλλά να έχουμε και πίστη στον εαυτό μας, γιατί τίποτα δεν γίνεται τυχαία και χωρίς λόγο.» (Ζώνη Αρκαδίας, 14  Δεκεμβρίου 2016).

«Ο Νίκος Καζαντζάκης, με κάνει να επιστρέφω σε αυτόν, γιατί έχει πει κι έχει γράψει πολύ «δυνατά» κομμάτια, που τα ζηλεύω – με την καλή έννοια της λέξης. Δεν είναι σπουδαίο το μήνυμα αισιοδοξίας κι ελπίδας που μας στέλνει με τούτη του την προτροπή; «Όσο θα υπάρχουνε στον κόσμο παιδιά… ζώα… λουλούδια… ΜΗΝ ΦΟΒΑΣΤΕ! Όλα θα πάνε καλά…» (Ζώνη,  13/12/2016).

«Κατά την περιήγησή μου στο Διαδίκτυο, διάβασα μία καταπληκτική διαπίστωση της Ζωής Μ.: «Είναι και κάποια άτομα, για τα οποία αρκούν μόνο δυο λέξεις για να τα περιγράψουν: «Χαμένος χρόνος«.  (Ζώνη Αρκαδίας,  12/12/2016).

«Τον άκουγα να μιλάει με τόση ξιπασιά που μου ερχόταν να γελάσω: «ΕΓΩ έκανα αυτό, ΕΓΩ έφτιαξα εκείνο, όταν ήμουν Πρόεδρος στο…». Τελειωμό δεν είχε ο κομπασμός του. Καμάρωνε για ξεχασμένα εφήμερα επιτεύγματα ενώ τώρα δεν έκανε τίποτε ουσιαστικό. Μόνο λόγια. Του αέρα. Έχετε αναρωτηθεί πόσοι τέτοιοι θλιβεροί άνθρωποι υπάρχουν γύρω μας; Δογματικοί, εγωιστές, ανίκανοι να προσφέρουν με ανιδιοτελή αγάπη. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι ο εαυτούλης τους και να εξυπηρετήσουν, όχι τον κόσμο που δοκιμάζεται τόσο από την κρίση στην πατρίδα μας αλλά τα δικά τους συμφέροντα.» (Ζώνη,  11/12/2016).

«Να έχεις χρήματα, ακίνητα, αυτοκίνητα, να σε θεωρούν οι  άλλοι επιτυχημένο και να αφήνεις το πατρικό σου σπίτι να ρημάζει; Για μένα, ΤΙΠΟΤΑ δεν έχεις, ούτε για σπουδαίος λογαριάζεσαι…»  (Ζώνη Αρκαδίας,  10  Δεκεμβρίου 2016).

«Εντάξει, και να μην βάζουμε κάποιο συγκεκριμένο στόχο, δεν χάθηκε ο κόσμος. Στην Ελλάδα ειδικά, έχει  αποδειχθεί ότι πιο πολλά  πράγματα μπορείς να πετύχεις δρώντας χωρίς πρόγραμμα.» (Ζώνη Αρκαδίας,  9/12/2016).

«Τελικά, δύο καρπούζια σε μία μασχάλη δεν μπορείς να τα κρατήσεις για πολύ, όσο κι αν το θες. Κι όταν σου πέσουν κάτω, δεν είναι μόνο ο θόρυβος που κάνουν αλλά γεμίζει και ο τόπος από τα κομμάτια τους. Ναι, δυστυχώς, «δύο καρπούζια σε μια μασχάλη δεν κρατιούνται».  (Ζώνη Αρκαδίας,  8/12/2016). 

«Στον σπουδαίο συγγραφέα μας Νίκο Καζαντζάκη, επιστρέφω συχνά, γιατί είχε γράψει λόγια θαυμάσια και σοφά: «Η ΕΥΤΥΧΙΑ είναι πράγμα απλό και λιτοδίαιτο – ένα ποτήρι κρασί, ένα κάστανο, ένα φτωχικό μαγκαλάκι, η βουή της θάλασσας. Τίποτα άλλο.» (Ζώνη Αρκαδίας,  7  Δεκεμβρίου 2016).

«Πόση ΑΣΧΗΜΙΑ φανερώνεται στα πρόσωπα ανθρώπων, που δεν έχουν ποτέ τους αγαπήσει τους συνανθρώπους τους, παρά μόνον τον εαυτούλη τους. Είναι απωθητική η εικόνα τους, ακόμα και στον πιο καλοπροαίρετο άνθρωπο.» (Ζώνη Αρκαδίας,  6  Δεκεμβρίου 2016).

%cf%86%ce%b8%ce%b9%ce%bd%ce%bf%cf%80%cf%89%cf%81%ce%b9%ce%bd%ce%bf-%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%b9«Ένα πουλάκι πάνω σ’ ένα αγκαθωτό κλαδί βάτου, απ’ αυτά που φυτρώνουν στις άκρες των χωραφιών της ελληνικής υπαίθρου. Στάθηκε εκεί – μετά τη βροχή – για να ξαποστάσει και να μας στείλει το δικό του μήνυμα. Η ομορφιά της εικόνας αυτής, μέσα στην απλότητά της –  σε καθηλώνει…» (Ζώνη ,  5/12/ 2016).

«Μην ευεργετείτε τους ΑΧΑΡΙΣΤΟΥΣ ανθρώπους, γιατί δεν πρόκειται να το εκτιμήσουν. Η λέξη ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ δεν υπάρχει στο λεξιλόγιό τους, έχουν επιλέξει να είναι δυστυχισμένοι…» (Ζώνη Αρκαδίας,  4  Δεκεμβρίου 2016).

«Όλοι μας – κι ας μην θέλουμε να το παραδεχτούμε ανοιχτά – περνάμε αρκετό χρόνο με τον εαυτό μας. Ε, τουλάχιστον ας προσπαθήσουμε να τον κάνουμε να έχει ενδιαφέρον.» (Ζώνη Αρκαδίας,  3/12/2016).

«Μια προτροπή, που θα μπορούσε να αλλάξει πολλές ζωές αν γινόταν πράξη, διάβασα κάπου στο Διαδίκτυο: «Σπείρε ΑΓΑΠΗ και ας μην θερίσεις. Έτσι, για να μοσχοβολάει ο κόσμος.»  (Ζώνη Αρκαδίας,  2  Δεκεμβρίου 2016).

«Ανάψτε ένα, δύο, τρία, χαρούμενα γιορτινά κεριά, στολίστε το τραπέζι σας μ’ αυτά και αφήστε το φως τους να φτάσει στην καρδιά σας. Ακόμα και οι γιορτές θέλουν την προετοιμασία τους, πολλές μέρες πριν έρθουν. Αυτή η διαδικασία της γλυκιάς προσμονής τους, τις κάνει καλύτερες…» (Ζώνη,  1/12/2016).%cf%85%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%bf%cf%87%ce%b1-%ce%ba%ce%bf%ce%ba%ce%ba%ce%b9%ce%bd%ce%b1-%ce%ba%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%b1


«Όταν κάποιος είναι ανίκανος να κάνει κάτι, μην επιμένετε, γιατί εσείς θα βγείτε στο τέλος ζημιωμένοι.» (Ζώνη Αρκαδίας,  30  Νοεμβρίου 2016).

«Μου αρέσουν οι άνθρωποι, που αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες της ζωής με χιούμορ και αξιοπρέπεια.» (Ζώνη Αρκαδίας,  29/11/2016).

«Πολλοί άνθρωποι, στην πρώτη δυσκολία που θα συναντήσουν σε κάτι που κάνουν, εγκαταλείπουν την προσπάθεια. Μην παραιτήστε πολύ γρήγορα, η ζωή είναι γεμάτη απίστευτα καλές εκπλήξεις.» (Ζώνη,  28  Νοεμβρίου 2016).

«Έχετε παρατηρήσει πόση τάξη υπάρχει στη φύση; Ακόμη κι εκεί που μοιάζει να επικρατεί ανισορροπία. Ενώ, εμείς οι άνθρωποι, αντί να παίρνουμε μαθήματα τακτοποίησης από τη φύση, προτιμούμε την αταξία…» (Ζώνη,  27/11/2016).

«Μην επιτρέπετε στην αυτολύπηση να είναι η λύση για κάθε σας πρόβλημα και αποτυχία στη ζωή σας. Ανασκουμπωθείτε, κατανοήστε τι έφταιξε και δεν πήγαν τα πράγματα καλά και κάντε μια νέα αρχή.» (Ζώνη Αρκαδίας,  26/11/2016).

«Οι δυνάμεις του καλού λόγου, της θετικής σκέψης, της Αγάπης, του γέλιου, είναι τόσο μα τόσο μεγάλες, που αν μπορούσαμε να τις εντάξουμε στην καθημερινή μας ζωή, θα ήμασταν πάντα υγιείς και ευτυχισμένοι.» (Ζώνη, 25/11/2016).

«Οι άνθρωποι που έχουν «χειμώνα» στην καρδιά τους, είναι καταδικασμένοι να μην νιώσουν ποτέ τη ζεστασιά της φιλίας, της ανιδιοτελούς αγάπης, την ομορφιά που χαρίζει στο πρόσωπο η αληθινή εσωτερική χαρά και τη λεβεντιά που δίνει στο παράστημα η συναισθηματική «άνοιξη».  (Ζώνη Αρκαδίας, 24/11/2016).  *

«Από τη στιγμή που οι άνθρωποι κατάντησαν νούμερα, αριθμοί σε ένα κρατικό ηλεκτρονικό κατάστιχο, που έχουν πρόσβαση άτομα, την ηθική και την αξία των οποίων δεν γνωρίζουμε, να περιμένουμε πολλά άσχημα πράγματα. Μόνη μας αντίσταση, η εσωτερική μας δύναμη και η απεξάρτηση από άχρηστες επιθυμίες και περιττά σύγχρονα αγαθά.» (Ζώνη Αρκαδίας,  23  Νοεμβρίου 2016).

«Πόσοι από μας έχουμε τη δυνατότητα, πόσοι βρίσκουμε το χρόνο – με της ζωής μας τους φρενήρεις ρυθμούς – να απολαύσουμε ένα όμορφο τραγούδι ή να %ce%b2%ce%b9%ce%bf%ce%bb%ce%b9ακούσουμε κλασική μουσική που ηρεμεί την ψυχή μας, χαλαρώνει το σώμα μας και καλλιεργεί το πνεύμα μας; Ο ήχος ενός βιολιού δεν είναι πάντα λυπημένος, αλλά σε αρμονία με άλλα μουσικά όργανα μπορεί να δώσει καταπληκτικά οργανικά κομμάτια για να τα χαρούμε σε στιγμές ανάπαυλας του σώματός μας, πίνοντας το αγαπημένο μας ζεστό ρόφημα ή διαβάζοντας κάποιο καλό βιβλίο.» (Ζώνη Αρκαδίας,  22  Νοεμβρίου 2016).

«Το βλέπεις γύρω σου και συχνά «το νιώθεις στο πετσί σου»: Όσο πιο ασθενείς οι αντιδράσεις των ανθρώπων σε ερήμην τους αποφάσεις, τόσο πιο ευρύ το πεδίο αποδόμησης κεκτημένων τους και ελευθεριών τους.» (Ζώνη, 21/11/2016).

«Στη μέχρι τώρα ζωή μου, δεν μπόρεσα ποτέ να κρατήσω «δυο καρπούζια στην ίδια μασχάλη». Δεν το τόλμησα, γνωρίζοντας τις αντοχές μου. Ίσως και γιατί δεν μου αρέσουν πάρα πολύ τα καρπούζια. Θαυμάζω πάντως τους ανθρώπους που προσπαθούν να είναι «μέσα σε όλα» αλλά έχω την αίσθηση, παρατηρώντας τους ότι τελικά δεν τα καταφέρνουν πολύ καλά, δεν είναι – κατά βάθος – χρήσιμοι και αποτελεσματικοί πουθενά…» (Ζώνη,  20/11/2016).

«Όταν μ’ ένα χαϊκού μπορείς να πεις μια μεγάλη αλήθεια, τι άλλο θέλεις; Ο καλός μου φίλος ποιητής Σπύρος Κ. Καραμούντζος, το κατάφερε: «Τόση κάκητα / ποιος έφερε στον κόσμο; / Τα συμφέροντα.» (Ζώνη Αρκαδίας,  19  Νοεμβρίου 2016).

«Πόσα πια μοντελάκια να φορέσει κάποια κυρία για να επιδειχθεί; Την πρώτη φορά θα μας εντυπωσιάσει, την δεύτερη θα πούμε: «τι ωραίο που είναι», την τρίτη άντε να γελάσουμε με την επιμονή της να προβάλει εαυτόν με αυτό τον τρόπο. Από κει και πέρα, καταντά ΑΗΔΙΑ, να μας ενημερώνει (από το ιστολόγιό της) για το πότε άλλαξε φόρεμα, παπούτσια και κοσμήματα, πότε έξυσε την μύτη της ή πήγε περίπατο τον σκύλο της. Όλη αυτή η υπερ-προβολή, αντί για καλό της κάνει πολύ μεγάλο κακό, αλλά δεν έχει την αίσθηση του μέτρου να σταματήσει και να ηρεμήσει. Κρίμα…» (Ζώνη Αρκαδίας,  18  Νοεμβρίου 2016).

«Να προσέχουμε τι λέμε και τι κάνουμε. Σκέφτομαι πόσα άσχημα πράγματα θα είχα αποφύγει στη ζωή μου αν είχα τη σύνεση των πράξεών μου και τη σοφία των λόγων μου. «Σαν η μνήμη γυρίζει / στα παλιά και θυμάμαι, / για ευκαιρίες χαμένες, / Θεέ μου, πόσο λυπάμαι. // Γι’ «αγαπώ» που δεν είπα / σε δικούς μου ανθρώπους / και για λόγια περίσσια, / που με ‘βάλαν σε κόπους«. Μεγάλη σπουδή, λοιπόν, σε λεχθέντα και πραχθέντα της ζωής μας…» (Ζώνη Αρκαδίας,  17/11/2016). 

«‘Έχουν χάσει πια το κύρος τους οι λογοτεχνικοί διαγωνισμοί των Σωματείων, αφού οι διοργανωτές μοιράζουν τα διπλώματα χωρίς σταματημό. «Ανοίξαμε και σας περιμένουμε, περάστε κόσμε». Χάνει την αξία του ένα πρώτο, δεύτερο ή τρίτο βραβείο, όταν δίνονται στην ίδια κατηγορία άλλα δέκα, υποτίθεται σε ισόβαθμα ποιήματα ή διηγήματα. Όσο για τους Επαίνους, εκεί  έχει χαθεί τελείως το μέτρο. Έχουν δοθεί μέχρι και 80 έπαινοι!!! Όσοι μάλιστα στέλνουν κάποιο έργο τους, παίρνουν «Αναμνηστικό συμμετοχής»… της αποτυχίας τους. Είναι δυνατόν να αποδεχόμαστε μία τέτοια κατάντια για τη Λογοτεχνία και τους εκπροσώπους της;»  (Ζώνη Αρκαδίας,  16  Νοεμβρίου 2016). 

%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%b9%ce%b1-%cf%83%ce%b5-%cf%84%ce%b1%cf%87%cf%85%ce%b4%cf%81%ce%ba%ce%bf%cf%85%cf%84%ce%b9«Έπαψε ο κόσμος να γράφει γράμματα ή κάρτες και να τα στέλνει σε πρόσωπα αγαπημένα. «Χορταριάσανε και πιάσανε αράχνες τα γραμματοκιβώτια», μου είπε γνωστός μου, που συζητούσαμε το θέμα. Χάθηκε αυτή η ιδιαίτερη χαρά που δοκίμαζε όποιος άνοιγε το ταχυδρομικό κουτί και κρατούσε στα χέρια του το γράμμα ενός φίλου, ή ενός μακρινού συγγενή. Θα ήθελα να μπορούσα να δημιουργήσω ένα μεγάλο κίνημα επιστροφής στην έντυπη αλληλογραφία, στο υπέροχο εκείνο συναίσθημα της προσμονής ενός ευγενικού, τρυφερού γράμματος ή μιας όμορφης ευχητήριας κάρτας, διαλεγμένης με αγάπη (από αυτόν που την στέλνει) γι’ αυτόν που θα την λάβει…» (Ζώνη Αρκαδίας,  15/11/2016).

«Η ΑΓΑΠΗ από μόνη της ίσως δεν μπορεί να θεραπεύσει μια πονεμένη ψυχή ή ένα σώμα που πάσχει, αλλά παραμένει το καλύτερο – και χωρίς παρενέργειες – φάρμακο, όταν δίνεται απλόχερα και συνοδεύεται από θετικές σκέψεις, πίστη, προσευχή και της φιλίας τη θέρμη, την αγνότητα και την αφοσίωση.»  (Ζώνη Αρκαδίας,  14  Νοεμβρίου 2016).

«Άτιμες φιλοδοξίες! Σέρνεται ο άνθρωπος πολύ χαμηλά για να σας ικανοποιήσει και χάνει την ομορφιά της θέας των ψηλών κορφών.» (Ζώνη,  13/11/2016).

«Το πιστεύω ακράδαντα και το έχω έχω κάνει τρόπο ζωής: Αν ενδιαφέρεσαι πραγματικά για κάτι ή κάποιον, βρίσκεις πάντα έναν τρόπο να κάνεις πράξη αυτό που θέλεις ή να βοηθήσεις αυτόν που έχει ανάγκη. Αντίθετα, αν αδιαφορείς, έχεις πρόχειρη μια δικαιολογία άρνησης.» (Ζώνη Αρκαδίας,  12/11/2016).

«Όποιος κάνει ατιμίες και αδικεί τους άλλους ανθρώπους, θα το βρει μπροστά του. Βλέπει ο Θεός…» (Ζώνη Αρκαδίας,  11  Νοεμβρίου 2016).

«Το ξημέρωμα κάθε καινούργιας μέρας, είναι μια νέα αρχή, το ξεκίνημα για μια ακόμα προσπάθεια, η έμπνευση για μια νέα δημιουργία, η αφετηρία ενός νέου αγώνα. Μια νέα πρόκληση ζωής…» (Ζώνη Αρκαδίας,   10  Νοεμβρίου 2016).

«Μια όμορφη ψυχή δεν χρειάζεται κανένα φτιασίδι, τίποτε φανταχτερό για να λάμπει. Εκπέμπει από μόνη της ένα ξεχωριστό φως και μια μοναδική ζεστασιά που σε κάνουν να θες να είσαι κοντά της.» (Ζώνη Αρκαδίας,  9/11/2016).

«Οι άνθρωποι που δεν αγαπούν τους άλλους, πρωτίστως δεν αγαπούν τον ίδιο τους τον εαυτό. Έτσι χάνουν την ουσία και την ομορφιά της ύπαρξής τους. Γιατί η ΑΓΑΠΗ είναι η μαγική λέξη, το κλειδί που ανοίγει όλες τις πόρτες της ζωής…» (Ζώνη Αρκαδίας,  8  Νοεμβρίου 2016).

«Με τις πρώτες βροχές του φθινοπώρου, γέμισε η ελληνική ύπαιθρος από τα άγρια κυκλάμινα που φύονται στις παρυφές των αγροτικών δρόμων κι είναι ένα υπέροχο θέαμα να τα αντικρίζεις. Δεν χρειάζονται καμία περιποίηση, δεν ζητάνε τίποτα παραπάνω από το να τα αφήσουμε να ζούνε όπως τους έχει οριστεί. Η εφήμερη (εποχική) ομορφιά τους, ο σεβασμός τους στον Κύκλο της Ζωής, είναι ένα σπουδαίο μήνυμα για όλους μας.»  (Ζώνη Αρκαδίας,   7/11/2016).%ce%ba%cf%85%ce%ba%ce%bb%ce%b1%ce%bd%ce%b9%ce%bd%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%b7-%ce%b6%cf%89%ce%bd%ce%b7-2016      Άγρια κυκλάμινα στη Ζώνη Αρκαδίας(Φωτογραφία του Γιάννη Π. Γαϊτανάκη).                            Wild cyclamens in Zoni, Arcadia (photo by Giannis P. Gaitanakis).

«Αν μπορούσαν οι άνθρωποι των μεγαλουπόλεων να κάνουν έναν περίπατο στην εξοχή αυτή την εποχή, να δουν την φύση, να αισθανθούν το μεγαλείο της και να αδειάσουν το μυαλό τους από κάθε αρνητική σκέψη που τους βασανίζει, θα ένιωθαν – έστω για λίγο – ευτυχισμένοι…» (Ζώνη Αρκαδίας,  6/11/2016).

«Το μυαλό σου (ο νους σου) διαμορφώνει το σώμα σου», διαπίστωσε κάποιος ξένος επιστήμονας. Σκεφτόμενοι θετικά και αισιόδοξα, ενεργοποιούμε ακόμα και δυνάμεις ίασης που δεν πιστεύουμε ότι υπάρχουν μέσα μας. Υπάρχουν όμως και μπορούμε να τις βάλουμε να δουλέψουν για μας.» (Ζώνη,  5/11/2016).

«Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ έχει πολύ μεγάλη δύναμη, που αν όλοι οι άνθρωποι μπορούσαν να το καταλάβουν αυτό, πολλά από τα δεινά που μας έχουν βρει, θα τα είχαμε αποφύγει. Ο Έμμετ Φοξ στο βιβλίο του «Πνευματικό Ημερολόγιο» συμβουλεύει: «Να προσεύχεσαι ήρεμα και με ειλικρίνεια αφιερώνοντας ένα λογικό χρονικό διάστημα σ’ αυτό και ύστερα να μην ασχολείσαι άλλο με το πρόβλημα, αλλά να περιμένεις την επιτυχία.» (Ζώνη Αρκαδίας,  4  Νοεμβρίου 2016).

«Οι πονηροί άνθρωποι έχουν στο πρόσωπό τους αποτυπωμένη αυτή τους την… ιδιότητα. Στα μάτια τους καθρεφτίζεται η μπαγαποντιά τους κι από κει και πέρα γίνεσαι μαζί τους καχύποπτος.» (Ζώνη Αρκαδίας, 3   Νοεμβρίου 2016).

»Να κοροϊδεύεις τους άλλους τόσο απροκάλυπτα και να μην έχεις την τσίπα – όταν στο επισημαίνουν – να ζητήσεις έστω μια συγγνώμη αλλά πας να βγεις κι από πάνω…  ε, τότε μην περιμένεις οι άνθρωποι αυτοί, μελλοντικά, να σε στηρίξουν σε ο,τιδήποτε θες να κάνεις.» (Ζώνη Αρκαδίας,  2/11/2016).

«Όταν έχεις την υγειά σου, το φαγητό που σου αρκεί για να τραφείς, ένα κεραμίδι (στέγη) για να προστατευτείς, όταν μπορείς να αντικρίζεις κάθε καινούργια μέρα γαλήνια και με χαμόγελο, να νιώθεις ευτυχισμένος γιατί είσαι ευλογημένος και να μην παραλείπεις – κάθε μέρα – να λες: «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, ΘΕΕ ΜΟΥ».  (Ζώνη Αρκαδίας,  1  Νοεμβρίου 2016).%ce%b3%cf%85%ce%b1%ce%bb%ce%b9%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%86%ce%b8%ce%b9%ce%bd%ce%ba%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%b1


«Κάποτε αρκούσε ένα βλέμμα, ένα  άγγιγμα, ένα κοκκίνισμα, ένα τρέμουλο ίσως, για να φανερωθεί ένα αίσθημα βαθύτερο και τρυφερό. Σήμερα, στην πλειονότητά τους οι άνθρωποι, εκδηλώνουν αυτά που νιώθουν με μια βιασύνη, μια ξιπασιά, κάποιοι και με μια χυδαιότητα. Φοβερή κατάντια…» (Ζώνη,  31/10/2016).

«Να υπάρχει άγνοια της ελληνικής γλώσσας από κάποιους ανθρώπους που δεν έχουν τελειώσει τη βασική εκπαίδευση, το δικαιολογώ. Να διαβάζεις σε τοπική εφημερίδα, που θέλει να λέγεται έγκριτη για «νεοπαγή» (= αυτός που έχει κατασκευαστεί ή ιδρυθεί πρόσφατα, σύμφωνα με τα Λεξικά) Σύλλογο, ενώ το Σωματείο έχει ζωή πάνω από 12 χρόνων, τι να πεις; Να γελάσεις; Γελάς. Αλλά για κλάματα είναι. Γοερά κλάματα, δυστυχώς…» (Ζώνη,  30/10/2016).

«Η δουλειά μας να γίνεται», μου έλεγε ανερυθρίαστα κάποιος γνωστός μου που ασχολείται με πολλά και διάφορα. «Δεν με νοιάζει από ποιον θα ζητήσω κάτι, ούτε ντρέπομαι να εκμεταλλευτώ κάθε περίπτωση που θα με φέρει πιο κοντά σε αυτό που επιθυμώ», συνέχισε το λογύδριό του. Κι αναρωτιέσαι: «Μέχρι που μπορεί να φτάσει κάποιος για να πετύχει αυτό που θέλει;» Η απάντηση σου προκαλεί θλίψη, γιατί μπορούν κάποιοι να κάνουν τα ΠΑΝΤΑ για να καταφέρουν αυτό που θέλουν. Τα ΠΑΝΤΑ…»  (Ζώνη Αρκαδίας,  29/10/2016).

«Οι Έλληνες ποιητές έχουν καταγράψει σημαντικές επιτυχίες στο ενεργητικό τους, όταν τόλμησαν να βγουν έξω από τη χώρα με τη δουλειά τους – μέσω των μεταφράσεων – και να συμμετάσχουν σε διεθνή φόρα, διαγωνισμούς, ομίλους και λογοτεχνικά ιστολόγια. Γίνονται καταπληκτικά πράγματα, που φέρνουν την υπογραφή και τη σφραγίδα Ελλήνων ποιητών. Αισθάνομαι πολύ περήφανη κάθε φορά που τους «συναντώ» σε παγκόσμιες προσπάθειες. Γιατί η Ελλάδα έχει και μια άλλη πλευρά, πέρα από αυτή της μιζέριας, της ύφεσης, του χρέους και της απελπισίας: αυτήν της δημιουργίας, της ομορφιάς, της αισιοδοξίας και  της ελπίδας…» (Ζώνη Αρκαδίας,  28  Οκτωβρίου 2016).

«Υπάρχουν κάποια «εγκλήματα», που ο κόσμος πιστεύει ότι μένουν ατιμώρητα. Αν παρατηρήσουμε όμως τους ανθρώπους που τα έχουν διαπράξει, θα δούμε ότι έχουν «τιμωρηθεί» στη ζωή τους και με το παραπάνω. Με μία «φυλακή» χωρίς σίδερα & δεσμοφύλακες: δεν βρίσκει η ψυχή τους τη γαλήνη πουθενά. Υπάρχει χειρότερη τιμωρία απ’ αυτήν;» (Ζώνη Αρκαδίας,   27/10/2016).

«Άμα ένας χαρακτήρας έχει διαμορφωθεί με στρεβλές εικόνες, πολύ άσχημα βιώματα και παραδείγματα ζωής, μην περιμένεις αυτός ο άνθρωπος να βγει σωστός. Κάτι σκάρτο και χαλασμένο θα κουβαλάει πάντα μέσα του.» (Ζώνη Αρκαδίας,  26  Οκτωβρίου 2016).

«Είναι το λιγότερο ανόητο να λες ότι «σήμερα δεν με εκφράζει» μία ιδέα, μία ομάδα, μία προσπάθεια, την οποία υπηρέτησες για χρόνια με αφοσίωση και πολλή δουλειά. Όταν μάλιστα είσαι από τους δημιουργούς ενός εγχειρήματος, το να το εγκαταλείψεις και να το κατηγορείς μετά, είναι σαν να «σκοτώνεις» το παιδί σου. Δεν θα σε δικαιώσει κανείς γι’ αυτό.»  (Ζώνη Αρκαδίας,  25/10/2016).

«Γιατί δεν μπορούμε να είμαστε μια δημιουργική κοινωνία; Στην Ελλάδα, στο όνομα της κρίσης, έχουμε βρει μύριες όσες δικαιολογίες χρειαζόμαστε για να %cf%86%ce%b8%ce%b9%ce%bd%ce%ba%ce%b5%cf%81%ce%b9μην κάνουμε τίποτε που θα μας βγάλει από το τέλμα, την ύφεση και την μιζέρια μας.  Για να έχουμε μια καλύτερη ζωή στην πατρίδα μας, οφείλουμε να δημιουργήσουμε προοπτικές και ν’ αποκτήσουμε ένα όραμα, όχι να κλαίμε συνέχεια τη μοίρα μας. Ας ανάψουμε ένα κερί που θα διαλύσει το σκοτάδι στο οποίο έχουμε πέσει σαν λαός και ας αρχίσουμε μια νέα πορεία προς τα μπρος.» (Ζώνη Αρκαδίας, 24/10/2016).

«Όταν μιλάς σε κάποιους για δουλειά, τους «πεθαίνεις». Δεν αντέχουν ούτε την λέξη να ακούνε…» (Ζώνη Αρκαδίας,  23  Οκτωβρίου 2016).

«Οι εκφραστές της πιο μεγάλης μιζέριας, είναι αυτοί που κάποτε μιλούσαν εναντίον της και τώρα την υπηρετούν πιστά, διαιωνίζοντάς την με λόγια και με πράξεις τους. Ε, λίγη ντροπή!» (Ζώνη Αρκαδίας, 22 Οκτωβρίου 2016).

«Έχουμε σπουδαίους Έλληνες ομογενείς, οι οποίοι διαπρέπουν στο εξωτερικό, σε διάφορους τομείς, αλλά στην πατρίδα τους είναι άγνωστοι. Δεν είναι καιρός να τιμήσουμε όλους αυτούς που μας κάνουν περήφανους διεθνώς και όλοι μαζί να βρούμε τρόπους να δείξουμε το καλό πρόσωπο της Ελλάδας στον κόσμο;» (Ζώνη Αρκαδίας,  21  Οκτωβρίου 2016).

«Η ΑΓΝΩΜΟΣΥΝΗ είναι γνώρισμα ανώριμων ανθρώπων και συνοδεύεται συχνά και από άλλες ανεπάρκειες…» (Ζώνη Αρκαδίας,  20/10/2016).

«Όταν κάποιος γκρινιάζει συνεχώς για τα πάντα, καταντά ανυπόφορος, δεν γίνεται με τίποτα αγαπητός.» (Ζώνη Αρκαδίας,  19  Οκτωβρίου 2016).

%cf%80%ce%b9%ce%b1%ce%bd%ce%bf-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%81%ce%bf%ce%b4%ce%bf«Ένας άνθρωπος μ’ ευαισθησίες, ευγένεια ψυχής, που ενδιαφέρεται πραγματικά για σας, θα βρει τρόπο – ακόμα κι αυτή την περίοδο της κρίσης – να σας εκφράσει τις ευχές του, π.χ. στη γιορτή σας ή στα γενέθλιά σας, με μία όμορφη καρτούλα ή ένα μικρό συμβολικό δώρο. Δεν είναι τα χρήματα που θα ξοδευτούν ή που δεν υπάρχουν για να δοθούν για μία τέτοια κίνηση, αλλά αν θέλει ο άλλος θα βρει έναν τρόπο. Αν δεν θέλει, σίγουρα θα υπάρχει μία δικαιολογία έτοιμη προς χρήση. Η αδιαφορία βρίσκει πάντα τέτοιες…» (Ζώνη Αρκαδίας,  18  Οκτωβρίου 2016).

«Μην σπαταλάτε ούτε δευτερόλεπτο από τη ζωή σας να ασχολείστε με φαύλους ανθρώπους.» (Ζώνη Αρκαδίας,  17  Οκτωβρίου 2016).

«Ένας καλός μου φίλος τους αποκαλούσε μασκαράδες και παλιόμουτρα. Βαριές κουβέντες για κάποιους κακιωμένους, που έχουν εύκολη την (αρνητική) κριτική αλλά όσο και να ψάξουν δεν θα βρουν τίποτε καλό να πουν για τους άλλους. Η καλοσύνη και η ευγένεια απαιτούν ΗΘΟΣ και ΠΑΙΔΕΙΑ.» (Ζώνη,  16/10/2016).

«Όπως και να το δεις,  όποιος λέει ή γράφει κακοήθειες, είναι κακής ποιότητας άνθρωπος.» (Ζώνη Αρκαδίας,  15  Οκτωβρίου 2016).

«Η ΤΣΙΓΓΟΥΝΙΑ, ό,τι και να πείτε, είναι μεγάλη αρρώστια. Κάποιες φορές σου προκαλεί το γέλιο να βλέπεις τις προσπάθειες ενός σπαγκοραμένου να κάνει οικονομία, αλλά – στο βάθος της – η φιλαργυρία είναι μια αξιολύπητη κατάσταση.» (Ζώνη Αρκαδίας,  14  Οκτωβρίου 2016).

«Τα παλιά χρόνια στα χωριά, οι νοικοκυρές δεν είχαν τρεχούμενο νερό στα σπίτια τους, έπαιρναν από στέρνες, πηγάδια ή κοντινές πηγές για να πιουν, να ποτίσουν τα ζωντανά τους, τους κήπους τους και να κάνουν την καθαριότητα. Όλα λάμπανε από πάστρα και η φιλοξενία τους – ακόμη και των φτωχών – ήταν συγκινητική. Σήμερα, με όλες τις ανέσεις μέσα στα σπίτια μας, πόση «βρωμιά», ακαταστασία και  ακαθαρσία επικρατεί παρά την αφθονία των καθαριστικών; Η δε  υποδοχή ενός συγγενή ή ξένου γίνεται συχνά με τρόπο ψυχρό, τυπικό, βαριεστημένο. Πώς να μην θυμηθείς με νοσταλγία τις παλιές κυράδες; Ήταν – με τον τρόπο τους και παρ’ όλες τις δυσκολίες της ζωής τους – ΑΡΧΟΝΤΙΣΣΕΣ.» (Ζώνη Αρκαδίας,  13  Οκτωβρίου 2016).

«Το διαμάντι και η σκουριά: όπως αυτά τα δύο ξεχωρίζονται εύκολα, έτσι και οι χαρακτήρες των ανθρώπων αποκαλύπτονται. Είναι δυνατόν μια αδαμάντινη, ηθική προσωπικότητα να κρυφτεί;» (Ζώνη Αρκαδίας, 12  Οκτωβρίου 2016).

«Προκαλούν αηδία οι συμπεριφορές κάποιων εγωιστών και ξιπασμένων, οι οποίοι νομίζουν ότι θα βγουν κι από πάνω με τα καμώματά τους. Ο κόσμος και βλέπει και καταλαβαίνει. Τώρα είναι ο καιρός των έργων όχι των λόγων και των ψεμάτων. Ας δείξει ο καθένας τι μπορεί να κάνει κι ας κριθεί γι’ αυτό. Αρκετά πια με καθεστωτικές νοοτροπίες άλλων εποχών.» (Ζώνη Αρκαδίας,  11/10/2016).

«Από τα πιο ελεεινά ανθρώπινα φερσίματα είναι η ΠΡΟΔΟΣΙΑ. Ιδιαίτερα από εκείνους που είχες αγαπήσει βαθιά και τους είχες θεωρήσει κομμάτι του εαυτού σου. Ασυγχώρητη η πράξη τους…» (Ζώνη Αρκαδίας,  10   Οκτωβρίου 2016).

«Μου αρέσει πολύ η βροχή, η καλή βροχή. Την θεωρώ λυτρωτική, εξαγνιστική και ζωοδότρα όπως και τον ήλιο.» (Ζώνη Αρκαδίας, 9  Οκτωβρίου 2016).βροχή στο δρόμο

«Όταν ο άνθρωπος πάρει διαζύγιο από την λογική, όλα τα δεινά θα έρθουν  στην πόρτα του. Κι ως λαός οι Έλληνες, αυτό πάθαμε τα χρυσά χρόνια της ψεύτικης ευμάρειάς μας. Τρομάρα μας.» (Ζώνη Αρκαδίας,  8  Οκτωβρίου 2016).

«Μερικοί άνθρωποι «δεν έχουν τον Θεό τους».  Σου λένε: «Κάνε εκείνο», «φτιάξε το άλλο», όλη την ώρα ζητάνε κάτι λες και είσαι ο Παντοδύναμος ή κάποιος μάγος που με το ραβδί του κάνει θαύματα. Οι ίδιοι δεν κουνάνε το χεράκι τους για τίποτα, μόνο απαιτούν παραλογιζόμενοι.» (Ζώνη Αρκαδίας,  7/10/2016).

«Αφήστε τους ανόητους ανθρώπους στον κόσμο τους. Δεν θα είναι μόνοι τους εκεί, θα υπάρχει αρκετός συνωστισμός.» (Ζώνη Αρκαδίας,   6/10/2016).

«Κάποιες φορές, συχνά, αισθάνομαι την ανάγκη να προσευχηθώ και να πω πόσο ευγνώμων είμαι για ΤΑ ΑΠΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ στη ζωή μου. Για όλα αυτά που θεωρούμε αυτονόητα, ίσως κι ασήμαντα, αλλά που είναι σπουδαία, ανεκτίμητα.» (Ζώνη Αρκαδίας,   5  Οκτωβρίου 2016).

«Για να αναδειχτεί ς σε ένα αξίωμα, σε μία θέση ή σε κάποιο διαγωνισμό, δεν χρειάζεται να χρησιμοποιείς τους άλλους ανθρώπους ως δεκανίκια. Κάνε μόνος σου την προσπάθειά σου για να το χαρείς με όλη την καρδιά σου. Όχι γλείφοντας και παρακαλώντας. Έτσι, δεν αξίζει…» (Ζώνη Αρκαδίας,   4/10/2016).

«Πώς μπορούν κάποιοι άνθρωποι να λένε χοντρά ψέματα και μετά να βλέπουν το πρόσωπό τους στον καθρέφτη χωρίς  να σκύβουν το κεφάλι από ντροπή;» (Ζώνη Αρκαδίας,   3  Οκτωβρίου 2016).

«Μεγάλη προσοχή ας δείχνουν όσοι κάνουν συγκρίσεις μεταξύ ποιητών και βγάζουν εύκολα συμπεράσματα για το ποιος είναι καλύτερος του άλλου. Δεν μπορεί να μην λαμβάνουμε υπόψη μας στην αξιολόγησή μας το φύλλο, την ηλικία, τα βιώματα, τις γνώσεις, τον χαρακτήρα, το ταλέντο του καθενός και εντελώς αυθαίρετα να λέμε: «Αυτός υπερέχει, η άλλη υστερεί». Τέτοιες βιαστικές εκτιμήσεις δεν προσφέρουν τίποτε ούτε στους επίδοξους αξιολογητές ούτε στους κρινόμενους ποιητές…» (Ζώνη Αρκαδίας,  2  Οκτωβρίου 2016).

«Κοντά στη φύση, κομμάτι της αναπόσπαστο είναι ο καθένας από μας. Τώρα που ήρθε το φθινόπωρο, τα δέντρα αλλάζουν φορεσιά κι ένας πολύχρωμος πίνακας σχεδιάζεται από ένα χέρι θεϊκό, ας αφεθούμε – με την ψυχή και το σώμα μας – να χαρούμε τις εναλλαγές των χρωμάτων γύρω μας, των συναισθημάτων μέσα μας, να απολαύσουμε ό,τι όμορφο και νέο φέρνει τούτη η εποχή. Με ψυχή καθάρια και μυαλό ανοικτό…» (Ζώνη Αρκαδίας,   1  Οκτωβρίου 2016).ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ


«Οι ΦΙΛΟΔΟΞΟΙ άνθρωποι γίνονται συχνά ΑΔΙΣΤΑΧΤΟΙ για να πετύχουν τις επιδιώξεις τους.» (Ζώνη Αρκαδίας,  30  Σεπτεμβρίου 2016).

«Τι ωραίο που είναι να είσαι ΤΑΠΕΙΝΟΣ! Από την άλλη μεριά, πόση ευτέλεια κι ασκημάδα δείχνει η αλαζονεία…» (Ζώνη Αρκαδίας,  29/9/2016).

«Να μην αφήνουμε «χαζούς» ανθρώπους να μας χαλάνε τη μέρα, γιατί η ζωή είναι όμορφη και η ανοησία είναι ασχήμια.» (Ζώνη,  28  Σεπτεμβρίου 2016).

«Είναι εξαιρετικά θλιβερό θέαμα και αντιαισθητικό επίσης, όταν μία γυναίκα ντύνεται με ρούχα που δεν ταιριάζουν στον σωματότυπό της, φορτωμένη με πολλά χρυσαφικά ή φο μπιζού. Αδικεί τον εαυτό της όταν μετατρέπεται σε περιφερόμενος Καρνάβαλος.» (Ζώνη Αρκαδίας,  27/9/2016).

«Όποιος σου κάνει το φίλο κι από πίσω σου σε «θάβει», δεν είναι νεκροθάφτης. Τιποτένιος είναι.»  (Ζώνη Αρκαδίας,  26  Σεπτεμβρίου 2016).

«Αν ανεχόμαστε τον κάθε ανόητο, τού δίνουμε την ευκαιρία και δυνατότητες να  λέει και να κάνει ανεξέλεγκτος ό,τι του κατέβει.» (Ζώνη Αρκαδίας,  25/9/2016).

«Το άκρον άωτον του θράσους: να κάνει τον κριτικό ποίησης κάποιος που δεν έχει πάρει ούτε ένα ποιητικό βραβείο, δεν έχει εκδώσει κάποιο βιβλίο, γράφει ανορθόγραφα και πουλάει «εξυπνάδες».  (Ζώνη,   24/9/2016).

ομορφια της ζωής«Στις ωραίες στιγμές επικεντρώσου, στις ομορφιές της φύσης και των σχέσεων, στην ποίηση της ζωής. Τη ΓΑΛΗΝΗ να αναζητάς και να βρίσκεις χρόνο για σένα, να ηρεμείς, να κάνεις την κριτική σου, να απολαμβάνεις κάθε στιγμή της ζωής σου και να νιώθεις τυχερός για όσα έχεις…». (Ζώνη Αρκαδίας,  23/9/2016).

«Όταν τραβάς στα άκρα μια κατάσταση, να ξέρεις ότι σίγουρα θα βγεις κι εσύ χαμένος τελικά.» (Ζώνη Αρκαδίας, 22/9/2016).

«Μια μικρή δόση εγωισμού κάνει καλό. Αλλά να μη βλέπει κάποιος παραπέρα από τον εαυτό του, είναι τραγικό.» (Ζώνη Αρκαδίας,  21/9/2016).

«Όταν ένας ηλικιωμένος, με τη σοφία των χρόνων του, πει έναν καλό λόγο για  σας,  φιλήστε του το χέρι με σεβασμό. Αυτό είναι το πιο σπουδαίο βραβείο, όλα τα άλλα είναι απλά τυπωμένα χαρτιά, διπλωμένα με ωραίες κορδελίτσες.» (Ζώνη Αρκαδίας,  20  Σεπτεμβρίου 2016).

«Αχ, σοφέ λαέ μου: το «όπου ακούς πολλά κεράσια να κρατάς μικρό καλάθι», έγινε στις μέρες μας: «Μην παίρνεις μαζί σου καλάθι, γιατί δεν θα βρεις κεράσια να μαζέψεις»…  (Ζώνη Αρκαδίας,   19/9/2016).

«Κάποιοι ξαφνικά ανακάλυψαν το χωριό τους, αρχίζοντας να δείχνουν ένα εφήμερο ενδιαφέρον για τον τόπο και τους ανθρώπους του. Είναι εκείνοι που πριν καιρό κατηγορούσαν τους ντόπιους ως «αμόρφωτους χωριάτες»,  ως «βρωμιάρηδες» κι άλλα ωραία «γαλλικά». Ας προσέξουν πολύ, γιατί οι άνθρωποι των χωριών ξέρουν πολύ καλά να ξεχωρίζουν την ήρα από το σιτάρι. Κι αυτούς τους ψευτοσωτήρες, θα τους αντιμετωπίσουν όπως τους αξίζει: με πλήρη περιφρόνηση.» (Ζώνη Αρκαδίας,  18  Σεπτεμβρίου 2016).

«Ο λαός μας λέει: «Ο τρελός είδε τον μεθυσμένο και φοβήθηκε». Σήμερα ισχύει το «είδε τον φιλόδοξο και το έβαλε στα πόδια». Τραγική κατάντια για κάποιους είναι η ζωηρή τους επιθυμία για ανάδειξη, χωρίς να υπάρχει και το ανάλογο ποιοτικό  και ηθικό υπόβαθρο.»  (Ζώνη Αρκαδίας,  17  Σεπτεμβρίου 2016).

«Κάποιοι άνθρωποι στην επαρχία δίνουν έναν ωραίο αγώνα, όχι απλά για να επιβιώσουν οι ίδιοι και οι οικογένειές τους, αλλά για να ζωντανέψουν ξανά τα χωριά μας που ρημάζουν. Αν είχαν υποστήριξη από τους Δήμους, το Κράτος της Αθήνας,  τους διάφορους πολιτικούς και πολιτικάντηδες, τότε θα μπορούσαν να γίνουν μικρά θαύματα. Κάποιους όμως τους βολεύουν τα έρημα χωριά μας και η εγκατάλειψη της γης. Η μη-καλλιέργεια (χωραφιών και ανθρώπων) είναι ίσως συνειδητή επιδίωξή τους…»(Ζώνη Αρκαδίας,  16  Σεπτεμβρίου 2016).

«Όταν σέβεσαι τον εαυτό σου, σέβεσαι και τους συνανθρώπους σου.» (Ζώνη Αρκαδίας,  15  Σεπτεμβρίου 2016).

«Συνοδοιπόροι ποιητές, προσοχή στο τι δουλειά σας στέλνετε για δημοσίευση ή αναρτάτε στα ιστολόγιά σας. Δεν είναι ό,τι γράφετε πάντα κατάλληλο να βλέπει το φως της δημοσιότητας.»  (Ζώνη Αρκαδίας,  14  Σεπτεμβρίου 2016).

«Τα «ΣΥΝΤΟΜΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ», είναι η ενότητα με την μεγαλύτερη επισκεψιμότητα συνολικά (ακολουθεί «Το ποίημα της εβδομάδας»). Τα αγαπήσατε, γιατί με λίγα λόγια λένε μεγάλες αλήθειες και καταγράφουν τα κακώς κείμενα στη ζωή μας και στο χώρο της Λογοτεχνίας. Δεν θα σώσουμε βέβαια κανέναν με τις επισημάνσεις μας ούτε θα λύσουμε – μέσα σε μια νύχτα – κάποιο σπουδαίο ζήτημα. Αλλά οφείλουμε να  τα λέμε, μήπως κάποτε γίνει κάτι και αλλάξουν προς το καλύτερο τα πράγματα. Ποτέ δεν ξέρεις…» (Ζώνη Αρκαδίας, 13/9/2016).

«Κάποιοι άνθρωποι ζουν πολύ δύσκολες καταστάσεις. ΥΠΟΦΕΡΟΥΝ. Τους λυπάται η ψυχή σου. Δεν μπορείς να μένεις αδιάφορος στο «δράμα» τους, είσαι άνθρωπος, συμπάσχεις. Μου έλεγε πρόσφατα γνωστός μου, που ανήκει κι αυτός στο Δ.Σ. ενός τοπικού Συλλόγου, ότι στα μέλη του Συμβουλίου τους – είναι πολλά στο δικό τους Δ.Σ. – έχει πέσει πολύ… πόνος. Όταν ο Πρόεδρός τους, κάλεσε τα μέλη να συμμετάσχουν σε εθελοντική εργασία για κάποιο έργο που ήθελε το Σωματείο τους να κάνουν, οι περισσότεροι… αρρώστησαν. Άλλος είχε τα πόδια του, άλλος τη μέση του, τα χέρια του, πονοκέφαλο, ό,τι μπορούσες να φανταστείς έλεγαν για να μην πάνε να βοηθήσουν. Μέχρι και ο «ωραίος» του Συμβουλίου τους, με το μαλλί βαμμένο κομοδινί, θυμήθηκε ότι είναι μιας κάποιας ηλικίας και που να τρέχει τώρα να καθαρίζει και να σκουπίζει… Γι’ αυτό σας λέω: το δράμα που ζει ο λαός μας, δεν έχει τέλος… » (Ζώνη Αρκαδίας,  12/9/2016).

«Με απλά, ίσως ασήμαντα, υλικά, μπορείς να φτιάξεις κάποια όμορφα ή και χρήσιμα πράγματα. Μερικά κομμάτια ξύλο, πέτρες, ένα κομμάτι γυαλί, κλαδάκια, 2 – 3 πούπουλα, βότσαλα, σκοινί, φύλλα ή αποξηραμένα άνθη, λίγο χορτάρι… αν πιάνουν τα χέρια σου και βάλεις την φαντασία σου να δουλέψει, ίσως κατορθώσεις να φτιάξεις έναν μοναδικό πίνακα. Έτσι συμβαίνει και με τη ζωή. Θέλει δουλειά, ταλέντο, μεράκι, αγάπη  και στον καμβά της μπορεί να φτιαχτεί ένα αριστούργημα.» (Ζώνη Αρκαδίας,  11 Σεπτεμβρίου 2016).υλικα δημιουργιας

«Μέσα μου, δεν σας το κρύβω, έχω δημιουργήσει ένα «καταφύγιο», μια όαση χαράς, ηρεμίας, δροσιάς, ξεκούρασης και ελπίδας. Εκεί πηγαίνω κάθε φορά που τα πράγματα γύρω μου γίνονται δυσάρεστα και δυσβάσταχτα. «Κάθομαι» εκεί  για να ξεκουράσω το σώμα μου και  την ψυχή μου. Μερικές φορές βρίσκω και λύσεις για προβλήματα που με απασχολούν. Είναι ένας «χώρος»απροσπέλαστος από τους άλλουςδικός μου, ο εσωτερικός μου Παράδεισος…» (Ζώνη,  10/9/2016).

«Εντάξει, να μην κρατάμε κακία, να είμαστε ανώτεροι άνθρωποι. Αλλά, όταν κάποιος εκτοξεύει εναντίον μας μία μπετονιέρα «λάσπη», με όλο τον σεβασμό, κάπως θα πρέπει  να προστατευτούμε. Αν αφήσουμε ασύδοτο κάθε μπετατζή να κάνει ό,τι θέλει, θα βρεθούμε «τσιμεντομένοι» πριν να το καταλάβουμε…» (Ζώνη Αρκαδίας,   9  Σεπτεμβρίου 2016).

«Πόσο ν’ αντέξεις να εισπνέεις την μπόχα; Κάποια στιγμή σου έρχεται αναγούλα και εμετός. Οι σιχαμένες  καταστάσεις δεν αντέχονται με τίποτα, ιδιαίτερα αν είσαι μαθημένος στον καθαρό αέρα…» (Ζώνη, 8/9/2016).

«Κάποτε τα χωριά μας τα κρατάγανε ζωντανά – εκτός από τον κόσμο – ο Πρόεδρος με τον δάσκαλο και τον παπά. Σήμερα είναι σχεδόν όλοι απόντες. Ακόμη και αν το σώμα τους βρίσκεται στον τόπο, οι ίδιοι… λείπουν. «Απουσιάζουν» από κάθε καλή ή κακή στιγμή του χωριού και των ανθρώπων του,  δεν ενδιαφέρονται να είναι χρήσιμοι, δεν είναι ειλικρινείς και έντιμοι. Απαξιώνουν έτσι εαυτούς…»  (Ζώνη Αρκαδίας,  7  Σεπτεμβρίου 2016).

«Φοράνε κάποιοι παντελόνια μόνο για να κρύψουν τη γύμνια τους. Ανδρισμός μηδέν!» (Ζώνη Αρκαδίας,  6/9/2016).

«Ό,τι και να πούμε, είναι γεγονός ότι ο ακαλλιέργητος άνθρωπος φαίνεται από χιλιόμετρα μακριά…».  (Ζώνη Αρκαδίας,  5  Σεπτεμβρίου 2016).

«Τα κακόβουλα κουτσομπολιά, που μεταφέρουν κάποιοι, διανθίζοντάς τα με δικά τους σχόλια και «σάλτσες»,  δημιουργούν μια δύσοσμη ατμόσφαιρα, που δεν αφήνει κανέναν απρόσβλητο. Περισσότερο ρυπαίνει και βρωμίζει αυτόν που  τα λέει αλλά κι αυτόν που αναπαράγει τη λάσπη και τις ανοησίες. Ειλικρινά, δεν αξίζει τον κόπο ν’ ασχοληθείς απαντώντας σε ανθρώπους κακούς και μίζερους. » (Ζώνη Αρκαδίας,  4  Σεπτεμβρίου 2016).

«Η Ελλάδα μας δεν πρόκειται να πάει μπροστά, αν έχει πολίτες ανεύθυνους, τεμπέληδες, ψεύτες και χωρίς μόρφωση. Και βεβαίως, αν δεν είμαστε όλοι μας αγαπημένοι. Όνειρα μετα-θερινής νυκτός…».  (Ζώνη Αρκαδίας,  3/9/2016).

«Κάθε χαρά καλόδεχτη και κάθε πίκρα πέρα, / ένας αγώνας η ζωή καθώς κυλά η μέρα» έγραφε ένας ποιητής μας. Μια καθημερινή προσπάθεια για επιβίωση με αξιοπρέπεια, ήθος, ιδανικά και αξίες. Για όλα αυτά, που μπορεί σε κάποιους να φαίνονται μικρά κι ασήμαντα, κάνουν όμως τη ζωή μας να έχει αξία και μας δίνουν δύναμη για τη συνέχεια…» (Ζώνη Αρκαδίας,  2/9/2016).

«Τριγυρνάς στην ελληνική ύπαιθρο, στα περιβόλια των χωριών μας, και τρυγάς τους εύγευστους καρπούς των δέντρων: σύκα, μήλα, σταφύλια, φρέσκα καρύδια και μύγδαλα. Ανακαλύπτεις άλλου είδους νοστιμιές και κυρίως έρχεσαι σε επαφή με τη φύση, που κομμάτι της, στοιχείο της πολύτιμο είσαι κι εσύ. Από τότε που οι άνθρωποι απομακρύνθηκαν από την φύση, έχασαν την υγεία τους, την ηρεμία τους και την πίστη τους στη ζωή. Καιρός να τα βρουν όλα αυτά ξανά, επιστρέφοντας εκεί που ανήκουν…» (Ζώνη Αρκαδίας,   1/9/ 2016).ΦΥΣΗ


  «Το λιγότερο ανόητος είναι όποιος νομίζει ότι, όταν κάνει τον μάγκα, όλοι οι άλλοι θα πάθουν ταραχή από τον… φόβο τους. » (Ζώνη,   31/8/2016).

«Μια φορά απατεώνας, πάντα απατεώνας.» (Ζώνη Αρκαδίας,  30/8/2016).

«Όταν κάποιος σας φερθεί με αγένεια, μην του ανταποδώσετε τα ίδια. Η μόνη απάντησή σας, που θα τον κάνει «σκόνη«, ας είναι η ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ. Κάποτε θα καταλάβει το λάθος του, αλλά τότε θα είναι αργά.»  (Ζώνη,   29/8/2016).

«Συνάδελφοι ποιητές, ας αναδείξουμε – με τους στίχους μας – την ομορφιά όπου την ανακαλύπτουμε κι ας κάνουμε τον κόσμο γύρω μας να δει πόσο ωραία μέρη υπάρχουν, όπου βασιλεύει το φως, το ωραίο, η ηρεμία και η αληθινή ζωή.» (Ζώνη Αρκαδίας,  28  Αυγούστου 2016).

«Απίστευτο θράσος: να κάνουν κάποιοι τις απατεωνιές τους, να τους ξεσκεπάζεις και αντί να σιωπούν, βγαίνουν κι από πάνω…» (Ζώνη,  27 Αυγούστου  2016).

«Υπάρχουν άνθρωποι γύρω μου με μία σχετικά καλή σωματική υγεία, με μία καλή σύνταξη ακόμη και για τα σημερινά δεδομένα αλλά… δεν πάνε καλά από μυαλό. Δογματικοί, κολλημένοι αρρωστημένα σε κάποια θέματα, δεν μπορούν να απολαύσουν τις μικροχαρές της ζωής και να αφεθούν στην ομορφιά της φύσης και στην ανθρώπινη επικοινωνία. Η ζωή τους θα κυλήσει μέσα σε μία φτωχή ευμάρεια, γιατί ο πλούτος είναι αλλού κι όχι εκεί που αυτοί νομίζουν.» (Ζώνη Αρκαδίας,  26  Αυγούστου 2016).

«Μια φορά «να στην φέρει» κάποιος, μετά φυλάγεσαι από αυτόν και τους ομοίους του.» (Ζώνη Αρκαδίας, 25  Αυγούστου 2016).

«Τι πονηροί που είναι  κάποιοι άνθρωποι! Απίστευτα κουτοπόνηροι…» (Ζώνη Αρκαδίας,   24  Αυγούστου 2016).

ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΙ ΤΩΝ ΑΝΑΜΝΗΣΕΩΝ ΜΑΡΚΟΛΟΒΟΥ«Ένα παράθυρο, που ανοίγει στη μνήμη και στη νοσταλγία, ζωγράφισε η ποιήτρια και εικαστικός κ. Μαρία Κολοβού-Ρουμελιώτη και το συνόδευσε με στίχους γραμμένους με της καρδιάς της τους παλμούς και με συγκίνηση. «Το παραθύρι των αναμνήσεων»:  «Για δες αυτό το σκεβρωμένο παραθύρι!.. /Μοιάζει ως τρύπιο σουρωτήρι∙ / μαζί του αγνάντευα τα όνειρα της νιότης / πλάι σ’ ανθούς αγάπης πρώτης. // Για δες! Μάτια τυφλά που καρτερούν το φως τους / κι αγροικούν τον ξάστερο κι αλαργινό παλμό τους∙ /προσμένουν να’ δουν τη λάμψη της αυγής τους / μες απ’ τον τρόμο της κραυγής τους. // Φύλλα ξερά στη χειμωνιά, βγήκαν αγνάντιο / να μεταλάβουνε ξανά κρασάκι άγιο∙ / στα σπλάχνα μου να γίνουν διάπυρο καμίνι / που θα σβηστεί με της ανάμνησης τη δύνη. //Άνοιξε παραθύρι μου τη νοσταλγία του ιππότη, / να ’δω που κρύβεται η πανοπλία μου η πρώτη! / Να ‘ρθω στο πλάι σου, ξανά οι δυο μας να τα πούμε∙ / το γέλιο που ‘σβησε  να βρούμε. //  Άνοιξε παραθύρι μου! Το άσπρο μου πουκαμισάκι λιώνει… /  στο σκουριασμένο σου καρφί τ’ ανάστημα του απλώνει! / Άνοιξε παραθύρι μου! Νύμφη νεκρή της φύσης έχω γίνει / που η σκόνη μου αιωρίζεται κι εσένανε τυλίγει !!!» Πόσα όνειρα πέρασαν από παρόμοια παραθύρια και χάθηκαν, πόσες ζωές είδαν από αυτά το φως του ήλιου και γνώρισαν πίκρες και καημούς. Τώρα, σε πολλά χωριά της πατρίδας μας, αντικρίζουμε σκεβρωμένα παράθυρα και σπίτια άδεια από ανθρώπους. Μόνο οι αναμνήσεις έχουν μείνει για να μας θυμίζουν με κάποια θλίψη, του παρελθόντος τα μεγαλεία…» (Ζώνη Αρκαδίας,  23/8/2016).

«Δεν μπορείς – κάποιες φορές – να μην πληγωθείς μέσα σου, όταν κάποιοι παρεξηγούν τις καλές σου προθέσεις και σε θεωρούν «αποκλίνοντα» ή και γραφικό. Αλλά ο χρόνος θα σε δικαιώσει, γι’ αυτό μην το βάζεις κάτω. Θα έρθει ο καιρός, που η δικαιοσύνη θα αποδοθεί και η αλήθεια θα λάμψει…»  (Ζώνη Αρκαδίας,  22  Αυγούστου 2016).

«Όταν κάποιου η ψυχή είναι»βρώμικη», κάποια στιγμή όλη αυτή η μπόχα θα αρχίσει να βγαίνει προς τα έξω και ο κόσμος θα αηδιάσει από την δυσοσμία της.» (Ζώνη Αρκαδίας,  21  Αυγούστου 2016).

«Μια μέρα, ας κάνουμε ένα δώρο στον εαυτό μας: έναν περίπατο σε ένα κοντινό μας δάσος. Να χαρούμε τη φύση, να ηρεμήσει η ψυχή μας, να καθαρίσει η ματιά μας από τις ασχήμιες. Κι αν έχει κάποιο ρυάκι ή ποταμάκι εκεί, ας δροσιστούμε στα νερά του κι ας ξεχαστούμε – έστω για λίγο – από τα βάσανα και τους καημούς της ζωής…» (Ζώνη Αρκαδίας,  20/8/2016).  A delightful place in Riverstone by Joli ayn Wood                                     A delightful place in Riverstone by Joli Ayn Wood.

«Κάποιοι νομίζουν ότι έχουν την πονηριά της αλεπούς. Εκείνη πάντα θα είναι η αλεπού, αυτοί; Αποτυχημένοι… κλώνοι της.» (Ζώνη, 19  Αυγούστου 2016).

«Η ΒΙΑ, από όπου κι αν προέρχεται, προς όποιους κι αν απευθύνεται, πρέπει να είναι καταδικαστέα αλλιώς καταντά ύποπτη.» (Ζώνη,  18  Αυγούστου 2016).

«Είναι εγκληματικό, να είσαι σε μία επιτελική θέση, που μπορείς να βοηθήσεις να καλυτερεύσει η ζωή στην πατρίδα σου, στην πόλη ή στο χωριό σου, στη γειτονιά σου, και να μην το κάνεις.» (Ζώνη Αρκαδίας,  17  Αυγούστου 2016).

«Δυστυχώς, οι φελλοί επιπλέουν…» (Ζώνη Αρκαδίας,  16/8/2016).

«Να μην πιστεύουμε έτσι εύκολα και απλά ό,τι ακούμε σε παρέες ή μας λέει κάποιος γνωστός μας, γιατί μπορεί να μας μεταφέρονται λόγια εσκεμμένα για να δημιουργηθούν καταστάσεις. Μόνο ό,τι βλέπουμε με τα ίδια μας τα μάτια κι ακούμε με τ’ αυτιά μας, αυτά να πιστεύουμε. Και πάλι, οι αντιδράσεις μας ας είναι πολύ προσεκτικές…» (Ζώνη Αρκαδίας,  15  Αυγούστου 2016).

«Ένας αξιοπρόσεχτος στίχος από μια ελπιδοφόρα ποιητική φωνή της πατρίδας μας. Έγραψε η Μαρία Κολοβού – Ρουμελιώτη, στο ποίημά της «Κουβέντα με τη σιωπή», έναν πολύ δυνατό στίχο: «Αχ, να ‘ξερες πόσους πόνους σου παίρνει και σου φέρνει η σιωπή…». (Ζώνη Αρκαδίας,  14  Αυγούστου 2016).

«Μια παροιμία, νομίζω αραβική, λέει: «ΜΕ ΜΙΑ ΓΛΥΚΙΑ  ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΥΓΕΝΕΙΑ  ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΣΥΡΕΤΕ ΕΝΑΝ ΕΛΕΦΑΝΤΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΤΡΙΧΑ». Και μ’ ένα ωραίο χαμόγελο επίσης…»  (Ζώνη Αρκαδίας,  13  Αυγούστου  2016).

«Παρατηρούμε γύρω μας ανθρώπους περήφανους, μας προκαλούν κάποιες φορές την περιέργεια με τον τρόπο τους, γι’ αυτό είναι καλό όταν δεν αφήνουμε την περηφάνια να μας κυβερνά. Βλέπουμε και πολύ θυμό, που μας κάνει κατά βάση δυστυχισμένους, γιατί είναι προάγγελος κακών.  Υπάρχουν πάθη, που μας δυναστεύουν τη ζωή, γιατί μας καθηλώνουν σε πράγματα χαμηλά, ευτελή. Αλλά θεωρώ την ΑΠΛΗΣΤΙΑ ένα από τα μεγαλύτερα ελαττώματα. Μπορεί να κάνει τον άνθρωπο ασύδοτο και σίγουρα ο άπληστος δεν νιώθει ποτέ του πραγματικά ευτυχισμένος.  » (Ζώνη Αρκαδίας,  12  Αυγούστου  2016).

«Μια ψηφίδα από την Κινεζική σοφία διάβασα κάπου και μοιράζομαι μαζί σας: «Κράτησε ένα πράσινο δέντρο στην καρδιά σου και ίσως έρθει ένα πουλί να τραγουδήσει».   (Ζώνη Αρκαδίας,  11  Αυγούστου 2016). – «Keep a green tree in your heart and perhaps the singing bird will come.» (Chinese proverb).πουλι σε κλαδί

«Πόσα συμφέροντα και επιδιώξεις υπαγορεύουν ανθρώπινες συμπεριφορές! Εκπλήσσομαι με το εύρος τους…» (Ζώνη Αρκαδίας,  10  Αυγούστου 2016).

«Η αποθέωση της γελοιότητας είναι να σου λέει κάποιος μικρούλης κι ανόητος, με φωνή δυνατή και χειρονομώντας: «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε;». (Ζώνη Αρκαδίας,  9  Αυγούστου 2016).

«Νομίζω ότι η μεγαλύτερη επιτυχία ενός ανθρώπου κι αυτό που μπορεί να τον κάνει πραγματικά ευτυχισμένο είναι να έχει ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΓΑΛΗΝΗ.»  (Ζώνη Αρκαδίας,  8  Αυγούστου 2016).

«Από τις ήττες σου όταν μπορείς να πάρεις μαθήματα, έχεις κάνει ένα μεγάλο βήμα μπροστά. Μια νίκη σου δίνει ικανοποίηση, αποδεικνύει την ικανότητά σου, αλλά νομίζω ότι η ήττα (και το πως θα την διαχειριστείς) είναι αυτή που δείχνει την αξία σου.» (Ζώνη Αρκαδίας,  7  Αυγούστου 2016).

«Όταν μου έρχεται η έμπνευση να γράψω κάποιους στίχους, νιώθω μέσα μου πολύ όμορφα, ιδιαίτερα αν το ποιητικό αποτέλεσμα είναι καλό. Να, που «ένα ποιηματάκι» μπορεί να μας κάνει και ευτυχισμένους.» (Ζώνη,  6/8/2016).

«Η ανοχή των ανθρώπων έχει και όρια. Όταν κάποιοι – λόγω εγωισμού ή  ανοησίας τους – τα ξεπερνούν, να περιμένουν τα επακόλουθα, που μπορεί και να μην τους αρέσουν.» (Ζώνη Αρκαδίας, 5  Αυγούστου 2016).

«Αν μου ζητούσαν να πως ποιος είναι ο καλύτερος συγγραφέας ή ποιητής του κόσμου μας, θα έλεγα χωρίς δυσκολία:  Η ΖΩΗ.» (Ζώνη, 4/8/2016).

«Μεγάλη προσοχή στα καλοκαιρινά ξεμπροστιάσματα». (Ζώνη, 3/8/ 2016).

«Των ανθρώπων τα έργα έχουν αξία, τα λόγια τα παίρνει ο άνεμος και χάνονται. Όπου ακούτε πολλές υποσχέσεις μην τις πιστεύετε. Μόνο αν γίνονται πράξεις, τότε να αποδίδονται οι τιμές εκεί που πρέπει.»  (Ζώνη Αρκαδίας, 2/8/2016).

«Η ζέστη του καλοκαιριού, μας κάνει συχνά ράθυμους και αντιπαραγωγικούς, γιατί προτιμούμε να αναζητούμε τη δροσιά και την ανάπαυση από το να κάνουμε πράγματα, ακόμη κι αυτά που είναι αναγκαία στην καθημερινότητά μας. Πόσο θα θέλαμε να βρισκόμασταν σε ένα σκιερό μέρος, με τρεχούμενα νερά και να χαιρόμαστε την ομορφιά της φύσης, την ηρεμία της, από το να είμαστε σε ένα σπίτι ή σ’ ένα γραφείο κλεισμένοι, να ιδρώνουμε και να τρελαινόμαστε με τα ίδια και τα ίδια. Τυχερός, όποιος μπορεί να έχει στον κήπο του μια κατασκευή με νερό που τρέχει ή ένα μικρό συντριβάνι. Οι περισσότεροι δεν διαθέτουμε κάτι τέτοιο, γι’ αυτό έστω νοερά ας μεταφερθούμε σ’ έναν τόπο αναζωογόνησης και γαλήνης κι ας αφήσουμε την εικόνα και τους ήχους του νερού που κυλάει να μας χαλαρώσει και να μας δροσίσει…» (Ζώνη, 1  Αυγούστου  2016).ΤΡΕΧΟΥΜΕΝΟ ΝΕΡΟ


«Οι αδίστακτοι άνθρωποι, που δεν τους σταματά τίποτα προκειμένου να πετύχουν στη ζωή τους αυτά που θέλουν, καταστρέφοντας συνανθρώπους τους, μία απάντηση καταλαβαίνουν: «ΩΣ ΕΔΩ σας παίρνει».  Μην τους επιτρέψετε να σας στερήσουν τις μικροχαρές της ζωής.»  (Ζώνη Αρκαδίας,  31  Ιουλίου 2016).

«Τα μεγαλύτερα λάθη της ζωής σου μπορείς να τα κάνεις, όταν είσαι θυμωμένος και παίρνεις αποφάσεις «εν θερμώ».   (Ζώνη Αρκαδίας, 30  Ιουλίου 2016).

«Την ανημπόρια ενός ανθρώπου την δικαιολογείς και την σέβεσαι. Την ανοησία του όμως, γιατί να την ανέχεσαι; Έχει και η ανεκτικότητα τα όριά της και καλό είναι οι άλλοι να τα γνωρίζουν. Όταν οι άνθρωποι παραγνωρίζονται, μετά «αρχίζουν τα όργανα».  (Ζώνη Αρκαδίας, 29  Ιουλίου 2016).

«Δεν είναι δυνατόν να θεωρείς εαυτόν ποιητή αξιώσεων και να γράφεις τον πληθυντικό με  ήτα (η)  ή να κάνεις ορθογραφικά και συντακτικά λάθη που ούτε μαθητής των πρώτων τάξεων του Δημοτικού σχολείου δεν κάνει. Τι παράδειγμα δίνουμε στον κόσμο με τέτοιες δημοσιεύσεις;» (Ζώνη Αρκαδίας,  28/7/2016).

«Το καλοκαίρι απομυθοποιεί πολλούς ανθρώπους. Το χειμώνα – κρυμμένοι πίσω από τα βαριά ρούχα της εποχής – παρουσιάζουν μια άλλη, ωραιοποιημένη εικόνα. Το θέρος, θα λέγαμε ότι θερίζει τις όποιες αυταπάτες τους, φέρνοντας στην επιφάνεια, συχνά με άκομψο τρόπο, θλιβερές απεικονίσεις ατελειών και ατελείωτων «ασχημιών»…  (Ζώνη Αρκαδίας, 27/7/2016). 

«Όταν προσπαθήσεις να κρατήσεις δυο καρπούζια στην ίδια μασχάλη, το αποτέλεσμα θα είναι να μην έχει μείνει μετά κανένα καρπούζι στα χέρια σου. Ας το έχουν αυτό κατά νου, όσοι θέλουν να κάνουν ταυτοχρόνως πολλά πράγματα. Δεν είναι ούτε τόσο απλό ούτε εύκολο αυτό το σκόρπισμα. Σε τελική ανάλυση δεν είναι ούτε αποδοτικό.» (Ζώνη Αρκαδίας,  26  Ιουλίου 2016).

«Θα ήθελα όλοι οι συμπατριώτες μου να καθίσουν και να σκεφτούν έστω και για λίγο αυτό που είχε πει για μας ο Βρετανός Πρωθυπουργός Ουίστον Τσώρτσιλ: «Αν οι Έλληνες αποκτήσουν ΜΟΡΦΩΣΗ και ΕΝΟΤΗΤΑ, αλίμονό μας.» (Ζώνη Αρκαδίας,  25  Ιουλίου 2016).

«Στα νεανικά μας χρόνια, αν είχαμε το μυαλό, τη γνώση και τις εμπειρίες που αποκτήσαμε – συν τω χρόνω – θα είχαμε αποφύγει πολλά λάθη και ατοπήματα. Αλλά αυτή είναι και η ομορφιά της ζωής: παθαίνεις και μαθαίνεις, γιατί αλλιώς, όσα κι αν σου πουν οι άλλοι, τα θεωρείς ορμήνιες και ότι πάνε να ανακατευτούν στη ζωή σου χωρίς να τους το επιτρέπεις…» (Ζώνη,  24  Ιουλίου 2016).

«Πριν λίγο καιρό, το αγαπημένο μου σκυλί η «Μπλάκυ» είχε έναν τραυματισμό στις πατούσες των  ποδιών της και κούτσαινε για λίγες μέρες. Πέρα από την φροντίδα που τις προσφέραμε εμείς, η ίδια έκανε για τον εαυτό της το καλύτερο, αυτό που η φύση της δίδαξε για να επιβιώσει: έγλυφε τα τραύματά της και το σάλιο της ήταν το καλύτερο φάρμακο για την επούλωση των πληγών της. Μετά καθόταν ήρεμη και αναπαυόταν για ώρες…  Αν οι άνθρωποι μπορούσαμε να κάνουμε ότι και τα ζώα, ίσως, λέω ίσως, να είχαμε λιγότερες «πληγές» και απώλειες…» (Ζώνη Αρκαδίας,  23/7/2016).

«Σε μικρά ποιήματα μπορεί να κρύβονται σπουδαία μηνύματα. Σε λίγους στίχους, όπως στο «Αγάπη σκόρπα» της κ. Δέσποινας Χ. Παπαδάτου-Καραβούλια, ίσως να έχουν «φυλακιστεί» η σοφία και η ποιότητα μιας χρήσιμης για τη ζωή μας συμβουλής: «Σαν τη δροσιά και σαν καπνός, / είναι η ζωή θυμήσου. / Γι’ αυτό, αγάπη σκόρπα γύρω σου / κι απ’ το θυμό, κρατήσου!» (Ζώνη,   22/7/2016).

«Όταν συναντάμε στη ζωή μας ανθρώπους που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να ανταποκριθούν σε ένα κάλεσμά μας για δράση και συμμετοχή σ’ έναν κοινό καλό σκοπό, ας μην επιμένουμε. Μεγαλύτερη ζημιά θα κάνουν παίρνοντας μέρος σε κάτι που δεν αγαπούν, παρά αν δεν συμμετείχαν καθόλου.» (Ζώνη Αρκαδίας,  21  Ιουλίου 2016).

«Να συμβαίνουν τόσα πράγματα στον τόπο μας – όχι ευχάριστα,  που μας δοκιμάζουν όλους – και κάποιοι να ασχολούνται με ασήμαντες καταστάσεις, να πιάνονται από λεπτομέρειες για να δημιουργούν θέματα και να θέλουν να βρίσκονται στην επικαιρότητα όχι γιατί έκαναν κάτι καλό αλλά γιατί είπαν τις κακίες τους, τότε τι να κάνεις; Δυστυχώς μέχρι σήμερα, δεν έχει βρεθεί θεραπεία για την ανοησία…» (Ζώνη Αρκαδίας, 20  Ιουλίου 2016).

«Οι ομορφιές της Ελλάδας είναι τόσες πολλές και μοναδικές στον κόσμο, που πάντα θα δίνουν στους ποιητές μας έμπνευση να τις τραγουδήσουν και να υμνήσουν το ελληνικό φως, τα χρώματα, τον ήλιο, τις θάλασσές της, τα νησιά της, τα μικρά γραφικά χωριουδάκια της και τα τρεχούμενα νερά των πηγών της, στα οποία οι διαβάτες σβήνουν την δίψα τους και δροσίζουν το μέτωπό τους.  Της ΕΛΛΑΔΑΣ ο πλούτος, είναι η φύση της, η ιστορία της και οι άνθρωποί της. Σε αυτά να επενδύσουμε και να τα σεβαστούμε…» (Ζώνη,  19  Ιουλίου 2016). – Ο υπέροχος πίνακας του Παντελή Ζωγράφου είναι ένας ύμνος στης πατρίδας μας τα μοναδικά, πανέμορφα νησιά κι ένα κάλεσμα να γνωρίσουμε την δική μας Ελλάδα.ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ

«Που να βάλουμε μυαλό; Κάνουμε ό,τι  μπορούμε να περάσει το δικό μας κι ας έχουμε άδικο, ας είναι αυτό επιζήμιο για τους πολλούς. Τα πείσματα και οι εγωισμοί είναι κακοί σύμβουλοι ζωής…» (Ζώνη Αρκαδίας,  18  Ιουλίου 2016).

«Τον ΑΓΝΩΜΟΝΑ άνθρωπο και να τον πλύνεις με σαπούνι, που λέει ο λόγος, τζάμπα ο κόπος σου.» (Ζώνη Αρκαδίας,  17  Ιουλίου 2016).

«Δεν μπορώ να μην θαυμάζω και να υποκλίνομαι στο μεγαλείο της ύπαρξης κάποιων μεγάλης ηλικίας συνανθρώπων μου, που έχουν κατακτήσει τη γαλήνη στην ψυχή τους και διακρίνεις στα πρόσωπά τους μια ξεχωριστή ομορφιά, στο βλέμμα τους ένα φως ακτινοβόλο, στα λόγια τους τη σοφία, στη συμπεριφορά τους την ευτυχία της απλότητας. Ναι, για μένα, αυτές είναι προσωπικότητες σπουδαίες, ζηλευτές.» (Ζώνη Αρκαδίας,  16  Ιουλίου 2016).

«Οι άνθρωποι με εκπλήσσουν κάθε μέρα και πιο πολύ. Κάποιοι, δυστυχώς, δυσάρεστα. Όταν ειρωνεύονται ανθρώπους με κάποιες γνώσεις, εμπειρίες και διακρίσεις, για να δείξουν ότι αυτοί είναι καλύτεροι και παντογνώστες, ε, εντάξει, είναι οι άριστοι των αρίστων, τι έγινε; Έλυσαν αποτελεσματικά κάποιο από τα προβλήματα μόνο με τα λόγια; Χωρίς έργα, προσωπική δουλειά και ωραία συμπεριφορά, δεν επιτυγχάνεις τίποτα θετικό. Κι όταν ρωτάς τους άλλους τι γνώμη έχουν για τον…ξιπασμένο λογά, σου απαντούν σχεδόν όλοι το ίδιο: «Λόγια, λόγια, λόγια»….» (Ζώνη, 15  Ιουλίου 2016). 

«Λαμβάνω στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο κάποια μηνύματα από νέους σε ηλικία (25 -30 ετών) ανθρώπους, απόφοιτους Λυκείου, με τόσες ανορθογραφίες και γραμματικά λάθη, που δεν ξέρω τι να πω. Πώς πήραν απολυτήριο τα παιδιά αυτά; Γιατί δεν κάνουν κάτι να διορθώσουν τις ελλείψεις τους, να ανοίξουν ένα λεξικό, να διαβάσουν βιβλία, να ρωτήσουν κάποιους που γνωρίζουν από ορθογραφία και συντακτικό; Από την άλλη μεριά, υποκλίνομαι σε ξένους φίλους, π.χ. σε μέλη του «Greek Club KYKLOS» της Καλκούτας – Ινδία, οι οποίοι μαθαίνουν ελληνικά, μιλάνε και γράφουν καλά τη γλώσσα μας και μας εκπλήσσουν με την προσπάθεια που κάνουν και την αγάπη που δείχνουν στην Ελλάδα και στον πολιτισμό της.» (Ζώνη Αρκαδίας,  14  Ιουλίου 2016).

«Η ευτυχία των απλών πραγμάτων: να απολαμβάνεις με μία φίλη ή ένα φίλο σου τον καφέ σου και να τον συνοδεύεις με ένα κομμάτι από σπιτικό γλυκό, όπως η – χάρμα οφθαλμών – πάστα φλώρα, που έφτιαξε με τα χεράκια της η πάντα άξια, άριστη μαγείρισσα,  ποιήτρια και φίλη Μαίρη Κουλεντιανού, από το Άργος. Τι άλλο να θες για ένα ήρεμο καλοκαιριάτικο απόγευμα;» (Ζώνη Αρκαδίας,   13  Ιουλίου 2016). – Την φωτογραφία μας έστειλε η Μ. Κουλεντιανού.ΠΑΣΤΑ ΦΛΩΡΑ ΜΑΙΡΗΣ

«Είναι αξιολύπητη η εικόνα ενός ενήλικα ανθρώπου, ο οποίος παρασύρεται από κάποιον άλλον – συγγενή, φίλο ή γνωστό του – και συμπεριφέρεται με τρόπο που δεν συνάδει σε ένα ώριμο και συγκροτημένο άτομο. Τα απερίσκεπτα λόγια δεν οδηγούν σχεδόν ποτέ σε ένα καλό αποτέλεσμα αλλά δημιουργούν ένα πολύ αρνητικό περιβάλλον σχέσεων.» (Ζώνη Αρκαδίας,  12  Ιουλίου 2016).

«Θα ‘θελα να έβλεπα περισσότερους χαμογελαστούς ανθρώπους γύρω μου. Όταν κάποιος γελάει, φωτίζεται το πρόσωπό του, λάμπουν τα μάτια του, είναι μια όμορφη, ακτινοβόλα εικόνα, που σε προδιαθέτει θετικά. Ναι, η ζωή μας δίνει πολλές δοκιμασίες κι έχουμε χάσει τη χαρά αλλά αν βλέπουμε τη θετική πλευρά της, τότε θ’ αρχίσουν να συμβαίνουν καλύτερα πράγματα. Με καλές σκέψεις,  στοχευμένες προσπάθειες και σταθερότητα, μπορούμε να μετατρέψουμε κάτι επιζήμιο και αρνητικό σε  επωφελές και ευνοϊκό.» (Ζώνη,   11/7/2016).

«Πόση ΟΡΓΗ έχει μαζευτεί στις ανθρώπινες ψυχές! Έχουν φτάσει στα όριά τους και ξεσπούν όπου βρουν, άλλοι σπάζοντας αντικείμενα που υπάρχουν γύρω τους κι άλλοι «τραυματίζοντας» – με λόγια σκληρά – πρόσωπα αγαπημένα και πολύ δικούς τους ανθρώπους…»(Ζώνη Αρκαδίας, 10  Ιουλίου 2016).

«Να προχωράς μπροστά, γιατί αν μένεις κολλημένος στο παρελθόν, τίποτε καλό δεν θα δεις. Ναι, να γνωρίζεις την ιστορία σου, να τιμάς τους προγόνους σου αλλά να γράφεις το βιβλίο της δικής σου ζωής.» (Ζώνη Αρκαδίας,  9/7/2016).

«Η πονηράδα θέλει επιδεξιότητα αλλιώς καταντά ανοησία. Είναι δυνατόν να θες να βγεις από πάνω με άτιμα τεχνάσματα; Όσο αφελείς κι αν είναι οι άλλοι γύρω σου, κάποια στιγμή θα ξεσκεπαστείς…» (Ζώνη Αρκαδίας,  8  Ιουλίου 2016).

«Όταν κάποιος είναι ΤΕΜΠΕΛΗΣ και του μιλάς για δουλειά, κόπο, συμμετοχή σε κάποια δράση, είναι σαν να κοροϊδεύεις τον εαυτό σου. Το άτομο αυτό, ούτε με μυδραλιοβόλο δεν πρόκειται να βοηθήσει κάπου. Άφησέ τον στην ησυχία του και κάνε εσύ τη δουλειά σου όπως ξέρεις.» (Ζώνη Αρκαδίας,  7  Ιουλίου 2016).

«Από ανθρώπους που δεν βλέπουν παραπέρα λόγω εγωισμού, μην έχετε πολλές απαιτήσεις.» (Ζώνη Αρκαδίας, 6  Ιουλίου 2016).

«Έρχονται φορές, που αναρωτιέμαι γιατί οι πνευματικοί άνθρωποι του τόπου μας – στην πλειονότητά τους, γιατί δεν είναι όλοι – απέχουν από όσα τρομερά συμβαίνουν στην πατρίδα μας τα τελευταία χρόνια. Ακούω πολλούς Έλληνες να λένε: «Πού είναι οι λογοτέχνες, οι ποιητές της Ελλάδας, οι Ακαδημαϊκοί μας, να πάρουν θέση για όσα ζούμε; Στον κόσμο τους είναι;» Δεν νομίζω ότι οι άνθρωποι του πνεύματος αδιαφορούν. Απλά οι σκέψεις τους και οι θέσεις τους δεν έχουν την προβολή που πρέπει κι αξίζει από τον Τύπο (έντυπο και ηλεκτρονικό), γι’ αυτό ο κόσμος θεωρεί ότι είναι ανύπαρκτοι, συμβιβασμένοι, φοβισμένοι ή και βολεμένοι. » (Ζώνη Αρκαδίας,  5  Ιουλίου 2016).

«Μια ωραία συμβουλή που μου έδωσε πρόσφατα ένας γνωστός μου, όταν έμαθε ότι ανέλαβα Γραμματέας στον Μορφωτικό Εξωραϊστικό Σύλλογο Ζώνης»: «Καλή επιτυχία και κοίτα, μην παίρνεις τα πράγματα πολύ στα σοβαρά. Διασκέδασέ  το και απόλαυσέ το, είναι κι αυτό μια εμπειρία».  (Ζώνη Αρκαδίας,  4/7/2016).

«Κάθε άνθρωπος έχει μέσα του τεράστιες δυνάμεις και δυνατότητες. Αλλά συχνά η ζωή που κάνει (στο σπίτι του, στην εργασία του, στις παρέες του) δεν του δίνει την ευκαιρία να τις ανακαλύψει και το πιο σπουδαίο: να τις χρησιμοποιήσει για καλό δικό του και των συνανθρώπων του.» (Ζώνη Αρκαδίας,  3/7/2016).

«Θράσος απίστευτο: Κάποιες φιλόδοξες κυρίες, που έχουν γράψει μερικά ποιήματα και νομίζουν ότι έγιναν ποιήτριες μεγάλου βεληνεκούς, όταν στερεύουν από έμπνευση ή βαριούνται να ψάξουν, να μελετήσουν και να γράψουν μία ομιλία ή ένα δοκίμιο για κάποιον από τους σπουδαίους ποιητές μας, έχουν βρει την ιδανική λύση: κλέβουν στίχους από καταξιωμένες ποιήτριες – ποιητές μας ή αντιγράφουν τις ομιλίες τους και τις παρουσιάζουν στην ομήγυρή τους ως δικές τους αποσπώντας και τους σχετικούς επαίνους. Όχι, δεν ντρέπονται για την …κλοπή που κάνουν. Καμαρώνουν για το κατόρθωμά τους ενημερώνοντας μάλιστα και τους ποιητές που έπεσαν θύματα του θράσους τους. Σε τέτοιο ηθικό ξεπεσμό έχουν φτάσει. Αλλά ότι και να κάνουν, σπουδαίοι λογοτέχνες δεν θα γίνουν ποτέ, γιατί δεν έχουν ΗΘΟΣ.» (Ζώνη,   2/7/2016).

«Ζώντας μέσα στην ακαταστασία των χώρων του σπιτιού μας, του γραφείου μας, της δουλειάς μας, είναι σαν να συμβιβαζόμαστε με τη ζωή σε μία χωματερή, όπου η δυσοσμία της εμποτίζει όχι μόνο τα ρούχα μας, το σώμα μας αλλά και τις σκέψεις μας, τις επιδιώξεις μας. Ένα καθαρό, φωτεινό, ευχάριστο σπιτικό η εργασιακό περιβάλλον, μας ωθεί σε καλύτερες δημιουργίες, πρωτοβουλίες και οδηγεί σε επιτυχίες στη ζωή μας.» (Ζώνη Αρκαδίας,  1  Ιουλίου 2016).ΚΑΘΑΡΟ ΣΠΙΤΙ


«Η ΑΔΙΚΙΑ συχνά μας στενοχωρεί και γίνεται τροχοπέδη σε κάθε μελλοντική μας απόφαση για εθελοντική προσφορά ή  για το ξεκίνημα μιας επαγγελματικής μας προσπάθειας. Αλλά το άδικο δεν επικρατεί για πολύ.  Θα έρθει η δικαίωση για να μας χαρίσει τις δικές της χαρές.» (Ζώνη Αρκαδίας,  30  Ιουνίου 2016).

«Να γινόταν, λέει, να καθόμαστε συνέχεια με την παρέα μας σε μια καφετέρια, σε κάποιο σπίτι ή καφενείο, αραχτοί και χαλαροί, να πίναμε τους καφέδες ή τις μπύρες μας και μ’  έναν θαυμαστό τρόπο όλα τα πράγματα να λύνονταν, όλες οι δουλειές μας να γίνονταν και εμείς να συνεχίζαμε το… ραχάτι μας. Δυστυχώς, αρκετοί Έλληνες αυτό κάνουν, σχολιάζοντας μάλιστα αυτούς που δουλεύουν και αποκαλώντας τους «ηλίθιους», «κορόϊδα» και άλλα ωραία λόγια.  Έτσι όμως δεν θα δούμε ποτέ προκοπή και θα έχουμε πάντοτε άλλους να καθορίζουν τις ζωές μας…» (Ζώνη Αρκαδίας,  29  Ιουνίου 2016).

«Αχ, κάποιες φορές, με όσα τρελά συμβαίνουν γύρω μου, προσεύχομαι στην Αγία Υπομονή να μου δώσει… την αναγκαία εγκαρτέρηση να αντέξω όλα αυτά. Να μην αδημονώ, να μην στενοχωριέμαι με την κακία, την υποκρισία, το ψέμα, την ανθρώπινη κατωτερότητα…» (Ζώνη Αρκαδίας,  28  Ιουνίου 2016).

«Είναι αδύνατον όλοι οι άνθρωποι που γνωρίζεις να είναι  ικανοποιημένοι και ευχαριστημένοι μαζί σου. Κάτι τέτοιο θα ήταν το λιγότερο ύποπτο αν συνέβαινε.  Κάνε, λοιπόν, αυτά που κάνεις στον τομέα δράσης σου όσο πιο καλά και σωστά μπορείς, χωρίς να σε νοιάζει για τις κριτικές και τις επικρίσεις. Σοφά λέει ο λαός μας: «Κανείς δεν πετροβολάει μια καρυδιά που δεν έχει (πάνω της) καρύδια».  (Ζώνη Αρκαδίας,  27  Ιουνίου 2016).

«Οι ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ, πολύ γρήγορα καταρρέουν και όταν ζεις με αυτές, μετά την συντριβή τους, νιώθεις «γυμνός» και απογοητευμένος. Γι’ αυτό, καλύτερα να είσαι ρεαλιστής, προσγειωμένος, συνετός κι ας λένε οι άλλοι ό,τι θέλουν για σένα.» (Ζώνη Αρκαδίας,  26  Ιουνίου 2016).

«Καλοκαιρινός ξεπεσμός: Είδα σε κάποια λογοτεχνική ιστοσελίδα να έχει αναρτηθεί μαζί με το βιογραφικό μίας ποιήτριας που παρουσιαζόταν εκεί, μία φωτογραφία της (από 2- 3 που υπήρχαν γι’ αυτήν) που την έδειχνε σε κάποια παραλία με ένα μαγιό του τύπου: «Δεν φοράω τίποτα». Γέλασα με την ψυχή μου για το καραγκιοζιλίκι της, γιατί έχει μια κάποια ηλικία άνω των -ήντα και δεν είναι καλό να δείχνει τα κάλλη της έτσι απότομα στο κοινό, μην πάθει τίποτα ο κοσμάκης. Από την άλλη, αρκετοί που βλέπουν τέτοιες αναρτημένες «ξεφτίλες», γενικεύουν και θεωρούν τους ποιητές «ψωνάρες» και «στον κόσμο τους», γεγονός που αδικεί την πλειοψηφία των περισσότερων σοβαρών λογοτεχνών μας.» (Ζώνη Αρκαδίας,  25  Ιουνίου 2016).

«Όταν οι  Έλληνες ποιητές συμμετέχουν σε ιστολόγια του εξωτερικού με δουλειά τους, απαντούν σε ερωτήσεις των ξένων για το έργο τους ή τη χώρα μας, οφείλουν να είναι προσεκτικοί και να στέλνουν για ανάρτηση, ό,τι καλύτερο έχουν δημιουργήσει, γιατί αυτό είναι ο «καθρέφτης» και  γι’ αυτούς και για την πατρίδα μας. Προχειρότητες, βιασύνες και τσαπατσουλιές δεν δικαιολογούνται.» (Ζώνη Αρκαδίας,  24  Ιουνίου 2016).

«Σε κάποια πράγματα, δεν πρέπει να δίνεις συνέχεια, να τα μεγιστοποιείς και «να  τρώγεσαι με τα ρούχα σου».  (Ζώνη Αρκαδίας,   23  Ιουνίου 2016).

«Υπάρχουν και τα πνευματικά δικαιώματα, ο σεβασμός στον μόχθο των άλλων. Αυτό να μην το ξεχνούν όποιοι – χωρίς αιδώ – «δανείζονται»  από συναδέλφους τους ποιητές όχι απλά έναν στίχο τους αλλά στροφές ολόκληρες από το έργο τους ή παραγράφους από τα πεζά τους κείμενα και τις μελέτες τους.» (Ζώνη Αρκαδίας, 22  Ιουνίου 2016).

«Ένας πολύ καλός μου φίλος ποιητής, που δεν βρίσκεται πια μαζί μας, μου είχε πει πριν χρόνια: «Να προσέχεις πολύ τα ΑΝΘΡΩΠΑΚΙΑ,  που υπάρχουν στο σινάφι μας το λογοτεχνικό. Είναι ό,τι χειρότερο μπορείς να συναντήσεις στη ζωή σου από χαρακτήρες ανθρώπων.» Τότε, απόρησα που μου το είπε αυτό, γιατί δεν περίμενα ποιητές και συγγραφείς, τους οποίους θεωρούσα ανώτερους και  με ένα άλλο επίπεδο, να πέσουν τόσο χαμηλά. Σήμερα, μπορώ να πω ότι ο καλός μου φίλος είχε απόλυτο δίκιο. Συνάντησα στο χώρο μας, κάποιους ομοτέχνους μου,  που αποδείχθηκαν πολύ «λίγοι», φτηνοί, υποκριτές και κακοί. Με ένα φέρεσθαι όχι απλά γελοίο αλλά απίστευτα ευτελές για το ανθρώπινο είδος. Δεν αξίζει μ’ αυτούς να έχεις τίποτε παραπάνω από έναν απλό χαιρετισμό κι αν μπορείς να τον αποφύγεις κι αυτόν, καλά θα κάνεις.»  (Ζώνη,  21/6/2016). 

«Επειδή εσχάτως εμφανίστηκαν αρκετοί συνάνθρωποί μας, που «δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους», ας προσέξουν να μην σηκώσουν σπαθί να σκοτώσουν κάποια μύγα – είναι και παχιές αυτή την εποχή –  γιατί θα γεμίσει ο τόπος… αίματα!» (Ζώνη Αρκαδίας,   20  Ιουνίου 2016).

«Όταν συγκρίνεις ανόμοια πράγματα, όταν δεν έχεις τις γνώσεις και την πείρα να πεις ή να γράψεις μία σωστή κριτική,  αν – απλά για να βρίσκεσαι σε δουλειά – εκφράζεις γνώμη επί παντός επιστητού ιδιαίτερα στο χώρο της ποίησης, να περιμένεις ότι κάποια στιγμή όλο αυτό θα γυρίσει εναντίον σου και για την «ύβριν» σου θα έρθει η «Νέμεσις». Δεν υπάρχει περίπτωση να μην «πληρώσεις» το τίμημα αυτού του ατοπήματος. Και προσοχή: αν δεν ξέρεις, καλύτερα να μην μιλάς. Και να ξέρεις, πάλι να μην μιλάς, γιατί ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις πώς έχουν ακριβώς τα πράγματα…»  (Ζώνη Αρκαδίας,  19  Ιουνίου 2016).

«Δεν υπάρχει, ίσως, χειρότερη περίπτωση αχάριστου ανθρώπου από τον ευεργετηθέντα…» (Ζώνη Αρκαδίας,  18  Ιουνίου 2016).

«Επειδή γράφω και δημοσιεύω από 17 χρονών την λογοτεχνική δουλειά μου, έχω δηλαδή πάνω από 30 χρόνια στο χώρο, δεν με αγγίζει  η λάσπη που κάποιοι όψιμοι κριτικοί εκτοξεύουν εναντίον μου. Η απάντησή μου προς αυτούς είναι μία: ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ.  Ξεκάθαρη η επιλογή μου κι ας συνεχίσουν να σκορπούν τα διανοητικά σκουπίδια τους όπου βρίσκουν πρόσφορο έδαφος.»  (Ζώνη Αρκαδίας,   17  Ιουνίου 2016).

«Κάποιες φορές αρκεί μία φωτογραφία – όπως αυτή που τράβηξε ο Τάκης Λ. Χαρίτος –  μιας ανθισμένης τριανταφυλλιάς σε κήπο της Ζώνης, για να ηρεμήσει η ψυχή σου και να «καθαρίσει» η ματιά σου από τις ασχήμιες του κόσμου και των ανθρώπων τα λόγια τα ποταπά…» (Ζώνη Αρκαδίας,  16  Ιουνίου 2016).OLYMPUS DIGITAL CAMERA

«Να υστερείς σε κάποια πράγματα και να μην κάνεις τίποτα – ενώ μπορείς – για να βελτιωθείς και να γίνεις καλύτερος, αυτό είναι ακατανόητο και δείχνει ότι πολύ δύσκολα αυτή η χώρα θα πάει μπροστά με τέτοιες νοοτροπίες. Στο ιδιαίτερα ανταγωνιστικό διεθνές περιβάλλον, δεν μπορούμε να σταθούμε είτε είμαστε επαγγελματίες είτε επιστήμονες ή ακόμα και λογοτέχνες, αν δεν γινόμαστε – κάθε μέρα – καλύτεροι και άριστοι. » (Ζώνη Αρκαδίας,  15  Ιουνίου 2016).  

«Όποιος δεν μπορεί να σταθεί σε έναν χώρο (π.χ. της λογοτεχνίας) μόνος του, με το έργο του και την προσωπικότητά του αλλά χρειάζεται Μέντορες, Βοηθούς και Δεκανίκια, δεν πρόκειται να πάει μακριά. Θα ‘ναι μια ζωή στη σκιά, θα τρώει τη σκόνη των άλλων που κάνουν μια προσπάθεια μόνοι τους, καλλιεργούν το ταλέντο τους χωρίς όλη την ώρα να ζητάνε τη γνώμη του άλφα ή  του βήτα «φτασμένου» λογοτέχνη. Πάντα βέβαια θα υπάρχουν «μικροί ποιητές». Είναι αυτοί που δεν έκαναν τίποτα το σημαντικό οι ίδιοι αλλά περίμεναν οδηγίες… χρήσης. Κρίμα, γιατί αν πάλευαν με τις δικές τους δυνάμεις ίσως έφευγαν  μπροστά και αναδεικνύονταν σε σπουδαίους δημιουργούς…».  (Ζώνη Αρκαδίας, 14  Ιουνίου 2016). 

«Και που να σφίξουν οι ζέστες», μου έλεγε πρόσφατα κάποιος γνωστός μου. «Όλοι αυτοί οι σαλταρισμένοι ψυχικά, θα λαλήσουν τελείως».  Αναφερόταν σε κάποιες περιπτώσεις ανθρώπων, οι οποίοι ψάχνουν συνέχεια αφορμές να είναι στην επικαιρότητα όχι με έργα καλά και ωφέλιμα αλλά με ύβρεις, ψέματα και απειλές προς τους άλλους. «Δεν τους σώνει τίποτα αυτούς» συμπλήρωσε ο γνωστός μου «γιατί μέσα τους δεν έχουν αισθήματα αλλά σκοτάδι βαθύ. Δεν ξέρω αν ένα χέρι ξύλο θα τους έφερνε στα ίσια  τους, μα να βρεις τον μπελά σου για δαύτους, δεν αξίζει τον κόπο.» Ναι, για  τέτοιους ανθρώπους, μην χαραμίζετε ούτε λεπτό από τη ζωή σας.»  (Ζώνη Αρκαδίας,  13  Ιουνίου 2016). 

«Υπάρχουν άνθρωποι αφχαρίστιγοι, αγνώμονες, ανικανοποίητοι. Όσα και να έχουν δεν τους φτάνουν, ό,τι κι αν πετύχουν είναι λίγο, φέρονται με ξιπασιά και αγένεια στους άλλους ανθρώπους γιατί νομίζουν ότι μόνο αυτοί είναι σπουδαίοι  και οι άλλοι δεν αξίζουν τίποτα. Κατά έναν περίεργο τρόπο, αυτά τα ανθρωπάκια δεν παθαίνουν το παραμικρό, ενώ άνθρωποι που αξίζουν, δοκιμάζονται στη ζωή τους, συχνά με πολύ σκληρό τρόπο…» (Ζώνη  Αρκαδίας,  12  Ιουνίου 2016).

«Συμβαίνουν πολλά τραγικά πράγματα στην πατρίδα μας αλλά και διεθνώς. Τι μπορεί να κάνει ο απλός άνθρωπος γι’ αυτά; Μία σοφή ρήση του Αγίου Παϊσιου, δίνει θαρρώ μία απάντηση: «Να έχουμε ΠΙΣΤΗ και όλα τα προβλήματα θα βρουν τη λύση τους. Ο Θεός μεριμνά για όλους και για όλα».  – Από το βιβλίο «Άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης», έκδοση του Ιερού Ησυχαστηρίου Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος». (Ζώνη Αρκαδίας,  11  Ιουνίου 2016).

«Όταν κάποιες φορές αντιμετωπίζω ένα πρόβλημα ή έχω κάποιο θέμα που ζητά μία λύση, καταφεύγω στη ΦΥΣΗ. Παρατηρώντας γύρω μου τον φυσικό κόσμο, τα ζώα, τα φυτά, το χώμα, τα νερά, τον ουρανό, ό,τι με περιβάλλει – και οι άνθρωποι στη φύση ανήκουμε – βρίσκω συχνά ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ και ΛΥΣΕΙΣ. Ο Θεός τα έχει όλα με μεγάλη σοφία «τακτοποιήσει». (Ζώνη Αρκαδίας, 10  Ιουνίου 2016).

«Μιλώντας για την ΤΥΧΗ, νομίζω  ότι παίζει σπουδαίο ρόλο στη ζωή μας αλλά δεν αρκεί μόνον αυτή. Όταν κάποιος είναι τεμπέλης, δεν έχει γνώσεις και παιδεία, είναι αγενής απέναντι στους άλλους, δεν του φταίει η τύχη του αν δεν τα καταφέρνει, αλλά η  οκνηρία του, η ανοησία του και ο κακός του χαρακτήρας.» (Ζώνη Αρκαδίας,   9  Ιουνίου 2016).

«Το τι έχω ακούσει από τότε που εκλέχθηκα Γραμματέας στον «Μορφωτικό Εξωραϊστικό Σύλλογο Ζώνης», δεν λέγεται. Και είμαστε μόνο στην αρχή, έπεται συνέχεια. Μου ήρθαν στο νου οι στίχοι από το ποίημα «Προσπάθεια» του καλού μου φίλου ποιητή Πότη Κατράκη, για το τι μέλλει γενέσθαι: «Καλή η προσπάθεια  / αλλά ο έπαινος ανήκει στο αποτέλεσμα / έστω κι αν γίνει χωρίς προσπάθεια. / Στο αποτέλεσμα που πάντα / βάζει το χέρι της και η τύχη / ή και συχνά μόνο η τύχη.» (Ζώνη Αρκαδίας,  8  Ιουνίου 2016).

«Τον Παράδεισο μέσα σου, όταν ανακαλύψεις, θα έχεις πάντα ηρεμία, εσωτερική χαρά και Φως. Τι άλλο θέλεις;» (Ζώνη Αρκαδίας, 7  Ιουνίου 2016).

«Αναρωτιέμαι κάποιες φορές, αν είναι δυνατόν να υπάρχουν άνθρωποι τόσο μα τόσο ηλίθιοι σε συμπεριφορές. Η απάντηση έρχεται σαν καταπέλτης: «Υπάρχει αρκετή ηλιθιότητα να φάνε κι οι κότες».  Σε μια χώρα με τόση ανασφάλεια, ύφεση, προβλήματα βουνό, με ένα μη διαχειρίσιμο χρέος, είναι τραγικό κάποιοι Έλληνες να φέρονται τόσο άκαιρα και ανόητα.» (Ζώνη,  6  Ιουνίου 2016)

«Αδικαίωτοι μένουν συχνά πολλοί αγώνες και θυσίες συνανθρώπων μας. Αλλά αν δεν υπήρχαν κι αυτές οι προσπάθειες ή οι απώλειες, δεν θα φαινόταν αυτή η μικρή αχτίδα φωτός μες στα σκοτάδια της αδιαφορίας και  της απαξίωσης των πάντων…» (Ζώνη Αρκαδίας,  5  Ιουνίου 2016).

«Κυκλοφορεί πολλή τρέλα στον κόσμο. Άνθρωποι, που δεν έχουν προσφέρει τίποτα στο κοινωνικό σύνολο, ειρωνεύονται άλλους που κάνουν εθελοντική εργασία ή δίνουν ό,τι μπορούν για να γίνει κάτι καλό στη γειτονιά τους, στην  πόλη ή στο χωριό τους. Με τέτοιες «παλαβές» συμπεριφορές, αυτοί οι  – ας πούμε –  μορφωμένοι γίνονται περίγελος και τίποτε παραπάνω.» (Ζώνη, 4/6/2016).

«Δύο στίχοι, ένα ποίημα του Πότη Κατράκη, που τα λέει όλα. Αφιερωμένο σε όσους ποιητές και συγγραφείς «ιδρώνουν» να κατακτήσουν – με την πρώτη – την αιωνιότητα: «Οι δρομείς και οι λογοτέχνες / κρίνονται στο τέλος της διαδρομής τους.» (Ζώνη Αρκαδίας,  3  Ιουνίου 2016).

«Υποκλίνομαι όταν διαβάζω ωραίες σκέψεις, διαπιστώσεις ή αποφθέγματα, όταν κάποιος άλλος έχει γράψει ή πει κάτι που αξίζει να προσεχθεί όπως αυτό που ακολουθεί: «Υπάρχουν άνθρωποι, που επιλέγουν τη μοναξιά, γιατί δεν τους αρέσει να ψωνίζουν από τα «φτηνά καλάθια». (Ζώνη , 2  Ιουνίου 2016).

«Ένας ποιητής θα γράψει ένα ποίημα ή δυο στίχους στη σειρά, ένας ζωγράφος θα φτιάξει έναν πίνακα με τα πινέλα του, ένας φωτογράφος θα τραβήξει δυο-τρεις φωτογραφίες, ένας μουσικός θα συνθέσει με νότες ένα τραγούδι… Οι ομορφιές της ελληνικής φύσης είναι μοναδικές. Ακόμα και μέσα στις μεγάλες πόλεις μπορείς ν’ ανακαλύψεις μικρούς φυσικούς παραδείσους, αν έχεις τα μάτια σου και την καρδιά σου ανοιχτά για τους δουν…» (Ζώνη Αρκαδίας, 1/6/2016).(Φωτογραφία του Γιώργου Π. Μαυροειδάκου *  Photo by  Giorgos Pan. Mavroidakos).


«Με ρώτησε πριν χρόνια κάποιος  ποιητής: – Καλά, εσύ δεν έχεις φιλοδοξίες, π.χ. να γίνεις διάσημη ποιήτρια, να πάρεις κάποιο πολύ μεγάλο διεθνές Βραβείο, να γράψεις κάτι σπουδαίο, που να σε συζητάνε σε όλο τον κόσμο; Όταν του είπα ότι δεν προγραμματίζω τίποτα, γράφω ανάλογα με την έμπνευσή μου, δεν κυνηγώ τα Βραβεία ούτε έχω χρήματα για δημόσιες σχέσεις και προβολή, δεν με νοιάζει καθόλου να γράψω κάτι που θα τραβήξει την εφήμερη προσοχή και μετά θα το ξεχάσουν όλοι, μου απάντησε: – Τότε, να ξέρεις, θα είσαι πάντα μια ασήμαντη ποιήτρια στη χώρα σου, άντε να σε μάθουν και κάποιοι, λίγοι, στο εξωτερικό, αλλά μην περιμένεις πολλά. Δεν μπορούσε να διανοηθεί την έλλειψη από μέρους μου του φρούδου ονείρου να κυνηγώ ανεμόμυλους διασημότητας και να γίνομαι η χλεύη του κόσμου. Δεν ήθελε να αποδεχθεί ο φίλος ποιητής, την επιλογή μου να γράφω από ευχαρίστηση κι αν έρθει κάποια διάκριση να την χαρώ τότε που θα έρθει και να μην κάνω ασκήσεις επί χάρτου για να μου προκύψει… Όταν γράφω ένα ποίημα ή ένα κείμενο, το χαίρομαι, με  συγκινεί, με αποφορτίζει, μου δίνει την δυνατότητα επικοινωνίας με όσους το διαβάσουν.  Δεν θέλω τίποτε άλλο…» (Ζώνη Αρκαδίας, 31  Μαϊου 2016).

zax«Συμπληρώνεται σήμερα  ένας χρόνος από την ημέρα που δημιουργήθηκε αυτό το ιστολόγιο. Πάνω από 20.250  είναι οι επισκέψεις ανά σελίδα του, από την Ελλάδα και το εξωτερικό οι επισκέπτες του, τους οποίους ευχαριστώ όλους από καρδιάς…  Στις αγαπημένες τους επιλογές τα «ΣΥΝΤΟΜΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ» και «ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ», τα «ΔΡΩΜΕΝΑ» και για τους ξένους φίλους μας όλα τα κείμενα που είναι στην αγγλική γλώσσα.  Όταν η τεχνολογία μπορεί να μας φέρει κοντά και να δώσει την ευκαιρία στους φίλους της λογοτεχνίας να «συναντηθούμε» μέσα από μια τέτοια προσπάθεια, ας ευχηθούμε να έχουμε αυτή την δυνατότητα για πολλά ακόμη δημιουργικά χρόνια.» (Ζώνη, 30  Μαϊου 2016).

Black_Happy_Birthday_Background-1636426849A

«Μου κάνουν μεγάλη εντύπωση όσα φαιδρά ακούω τελευταία από κάποιους συνανθρώπους μου και αναρωτιέμαι πόσο χαμηλά μπορούν να πέσουν ακόμη. Η απάντηση είναι: δεν έχει τέλος ο κατήφορός τους.» (Ζώνη, 29  Μαϊου 2016). 

«Ο άνθρωπος που τα έχει «βρει» με τον εαυτό του, δεν εξοργίζεται με τις ανοησίες που οι άλλοι εκστομίζουν εναντίον του, όσο φοβερές ή ψεύτικες κι αν είναι αυτές.  Μπορεί κάποιες φορές να θλίβεται με τον εναντίον του «πόλεμο» αλλά αν έχει την συνείδησή του καθαρή, άστους να λένε.» (Ζώνη Αρκαδίας, 28  Μαϊου 2016).

«Αχ, αυτός ο ΕΓΩΪΣΜΟΣ, σε συνδυασμό με τις υπέρμετρες ΦΙΛΟΔΟΞΙΕΣ κάνουν κάποιους ανθρώπους να φαίνονται και να φέρονται  τόσο ανόητα, που είναι πραγματικά αξιολύπητοι.» (Ζώνη Αρκαδίας, 27  Μαϊου 2016).

«Κάποιοι,  με το που θ’ ανοίξουν το στόμα τους, ξεφτιλίζονται. Και είναι διπλά άτυχοι, γιατί δεν έχουν κοντά τους κάποιον να τους αγαπά και να τους πει να σταματήσουν να φέρονται αστόχαστα.» (Ζώνη Αρκαδίας, 26  Μαϊου 2016).

«Όταν κάποιος είναι «ανθρωπάκι»,  ό,τι κι αν του πεις, πάντα ελεεινός και μικρός θα είναι. Μακριά από τέτοιους…» (Ζώνη Αρκαδίας,  25  ΜαΪου 2016).

«Δεν ξέρω αν τα μικρά χωριά της πατρίδας μας «θα σηκώσουν ξανά κεφάλι», με τέτοια μυαλά που κουβαλάμε όλοι μας. Αυτό που είδα το φετινό Πάσχα, με κάνει να πιστεύω ότι είναι χαμένη υπόθεση κάθε σχέδιο ή προοπτική αναγέννησης της ελληνικής υπαίθρου: πολλοί παραθεριστές ήρθαν για δύο το πολύ τρεις μέρες, γιόρτασαν τη Λαμπρή αφού τα βρήκαν όλα έτοιμα από τους δικούς τους (γονείς, παππούδες) κι έφυγαν «τρέχοντας» για την Αθήνα, γιατί εκεί – όπως είπε κάποιος εξ αυτών – «Έχουμε όλες τις ανέσεις, εδώ ούτε καφενείο δεν υπάρχει». Κάποιοι άλλοι πιο προχωρημένοι έκαναν κριτική για το πόσο «βρωμάνε» τα πρόβατα, για τα άκοπα χορτάρια στις αυλές των κλειστών σπιτιών κ.ο.κ.  Είναι οι ίδιοι που ξεκοκάλισαν το σουβλιστό αρνί, που ζωντανό τους βρώμαγε και δεν έκαναν έτσι να ξεριζώσουν ένα ζιζάνιο από την αυλή ή το δρόμο έξω από το πατρικό τους σπίτι… Όχι, δεν έχω καμία αμφιβολία: για όλα αυτά τα δύσκολα και τα δεινά, που θα έρθουν στην Ελλάδα στη συνέχεια, δεν μας φταίνε οι ξένοι. Το μυαλό μας, η ανοησία μας, η τεμπελιά μας και ο ωχαδελφισμός μας είναι κάποιες από τις αιτίες της εθνικής μας κατρακύλας…»  (Ζώνη Αρκαδίας,  24  Μαϊου 2016).

«Να είσαι σε κάποιο από τα όμορφα, γραφικά χωριά της πατρίδας μας για τις διακοπές σου και αντί να κάνεις έναν περίπατο στη φύση, να τριγυρίσεις στους δρόμους, να χαρείς την Άνοιξη, να επιλέγεις να κλειστείς μέσα στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού που σε φιλοξενεί, παίζοντας όλη μέρα παιχνίδια στο κινητό σου ή ασχολούμενος με τον φορητό υπολογιστή σου, μου φαίνεται ακατανόητο μην σας πω και αρρωστημένο. Και μετά μιλάμε για μοναξιά, απομόνωση των ανθρώπων, για αυξημένη χοληστερίνη, για κατάθλιψη, κακοκεφιά και τα συναφή. Το μυαλό μας φταίει, κανείς άλλος…» (Ζώνη,  23  Μαϊου 2016). 

«Η τσιγκουνιά είναι μεγάλη… αρρώστια. Παρατηρώ κάποιους γνωστούς μου, οι οποίοι δεν είναι φτωχοί, ούτε στερούνται χρημάτων και αγαθών, αλλά έχουν στην τσέπη «καβούρια» και στην ψυχή στεναχώρια κάθε φορά που θα ξοδέψουν ένα ευρώ για κάτι. Είναι αχαρακτήριστη η συμπεριφορά τους κι όσα κάνουν για να μην πληρώνουν τίποτα αλλά να μην τους λείπει και ο,τιδήποτε. Επιτήδειοι και καπάτσοι, καταφέρνουν να έχουν την τσέπη τους πάντα γεμάτη λεφτά αλλά η καρδιά τους είναι άδεια. Για μένα, αυτοί οι άνθρωποι είναι τόσο «φτωχοί», που όσα και να αποκτήσουν, ποτέ δεν θα νιώσουν ικανοποιημένοι. Θα πεθάνουν «πάμπτωχοι», γιατί τίποτε από όσα μαζεύουν δεν θα πάρουν μαζί τους, όταν φύγουν από τη ζωή…» (Ζώνη Αρκαδίας,  22  Μαϊου 2016).

«Χάνοντας την αίσθηση του μέτρου – σε κάθε πτυχή της ζωής σου – καταντάς όχι μόνο γελοίος αλλά και δυστυχισμένος. Όταν ο άνθρωπος βρει  τις ισορροπίες του τότε έχει κερδίσει την εσωτερική του γαλήνη κι είναι σαν να κέρδισε τον πρώτο αριθμό του λαχείου.» (Ζώνη Αρκαδίας,  21  Μαϊου 2016).

«Φέρελπις ποιητής μας, ο οποίος τυγχάνει και διεθνούς αναγνώρισης, βρίσκεται παντού, χρησιμοποιώντας τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ταξιδεύοντας ανά την Ελλάδα για να παρουσιάσει τα βιβλία του και συμμετέχοντας σε εκδηλώσεις, διαλέξεις κ.λπ. Έχει δε την οικονομική δυνατότητα – ακόμη και στους σημερινούς δύσκολους καιρούς – να υποστηρίζει όλη αυτή τη δραστηριότητά του. Πολλές φορές τυγχάνει να τον «συναντώ» ψάχνοντας στο Διαδίκτυο και συχνά μου προκαλούν το γέλιο κάποιες αναρτήσεις γι’ αυτόν. Πριν καιρό, σε συζήτηση με φίλο σπουδαίο λογοτέχνη μας, που έτυχε να γνωρίσει από κοντά τον πολλά υποσχόμενο ποιητή μας, τον ρώτησα τι εντυπώσεις του άφησε η συνάντησή τους. Η απάντησή του ήταν ξεκάθαρη: «Δεν είναι τόσο εντάξει άνθρωπος. Με μια έπαρση, συχνά γινόταν αγενής, φερόταν σε όλους λες κι αυτός ήταν και τους άλλους τους θεωρούσε σκουπίδια. Και να πεις ότι αξίζει το έργο του; Λιγοστό και κάτι ποιήματα ακατανόητα, δεν τα θεωρώ και ποίηση, να σου πως την αλήθεια.» Με κάτι τέτοιες συμπεριφορές «καβαλημένων» καλαμιών ισοπεδώνεται το έργο αξιόλογων ποιητών μας, οι οποίοι ακολουθώντας το δρόμο της σεμνότητας και της μοναχικής πορείας, μακριά από τα εκτυφλωτικά φώτα της (εφήμερης) προβολής, δημιουργούν σπουδαία ποιήματα που θ’ αντέξουν στο χρόνο…»  (Ζώνη Αρκαδίας, 20  Μαϊου 2016).

«Είναι δυνατόν, ενώ συμβαίνουν τόσες δοκιμασίες στη χώρα μας και στους ανθρώπους της, να υπάρχουν κάποιοι οι οποίοι σκέφτονται πως θα πετύχουν τα μεγαλύτερα δυνατά οφέλη για πάρτη τους; Σε μια Ελλάδα, που επί χρόνια είναι σε τέτοια χάλια, που οι προοπτικές της δεν είναι ευοίωνες και η μέγγενη σφίγγει γύρω από όλους μας, δεν μπορεί να γίνονται ανεκτές προσωπικές φιλοδοξίες και  παιχνίδια πλουτισμού ή επιρροής. Τσακίστε όποιον πονηρό και σιχαμένο  κάνει τέτοιες κινήσεις, γιατί  είναι το λιγότερο ανήθικος και δεν έχει τσίπα.» (Ζώνη Αρκαδίας,  19  Μαϊου 2016).

«Τους ανιαρούς ανθρώπους, που μπαίνουν στη ζωή μας – αναπόφευκτο κακό κι αυτό –  ας τους κάνουμε γρήγορα πέρα, γιατί μας κάνουν ζημιά και μας «τρώνε» τον πολύτιμο χρόνο  μας.  Έχουν κι αυτοί δικαίωμα στην προσοχή μας, αλλά όχι παραπάνω από όσο τους πρέπει: το ελάχιστο, που μπορεί να τους δοθεί. Διώξτε από κοντά σας τα κάθε είδους ανθρώπινα «βαρίδια», που δεν σας κάνουν καλό…»(Ζώνη Αρκαδίας,  18  Μαϊου 2016).

«Ήμουν στη Μεγαλόπολη, μέσα στο αυτοκίνητο και περίμενα τον πατέρα μου να τελειώσει μία δουλειά του. Για να μου περάσει η ώρα, είχα μαζί μου ένα  μικρό στυλό κι ένα χαρτάκι σημειώσεων. Εκεί σκάρωσα το ποίημά μου «Της προδοσίας η πληγή» (δείτε το στην ενότητα Ποιήματα στα ελληνικά).  Άμα έρθει η έμπνευση – όπου κι αν είσαι – χαρτί και μολύβι χρειάζεσαι, όλα τα άλλα είναι περιττά για να υπηρετήσουν την Τέχνη σου. » (Ζώνη Αρκαδίας,  17  Μαϊου 2016).

«Βλέπω γύρω μου πολλούς ανθρώπους σε απόγνωση. Και μου ήρθαν στο νου κάποια σοφά λόγια: «Δεν υπάρχουν απελπιστικές καταστάσεις αλλά άνθρωποι που έχουν απελπιστεί από την κατάσταση».  Στο χέρι μας είναι να αλλάξουμε όλο αυτό που συμβαίνει, με το να πάψουμε να ανεχόμαστε τα πάντα και να δίνουμε συγχωροχάρτι στον καθένα που μας πληγώνει, σε ό,τι μας ασχημίζει και μας καταστρέφει τη ζωή. Ως εδώ!» (Ζώνη Αρκαδίας, 16  Μαϊου 2016).

«Πόσα θλιβερά ανθρωπάκια έχουν βρει πεδίο δράσης λαμπρό μέσα στην κρίση και κάνουν ό,τι μπορούν να βγουν από πάνω… Πόσα θλιβερά ανθρωπάκια….» (Ζώνη Αρκαδίας, 15  Μαϊου 2016).

«Η Αγάπη, η αληθινή, η βαθιά, η ζωοδότρα, είναι δύσκολη υπόθεση. Δεν είναι επένδυση να παίξεις μαζί της στο Χρηματιστήριο, ούτε μπορείς να κάνεις με τα αισθήματά σου λογαριασμούς και πείσματα. Αν αγαπάς, τότε δίνεις και δεν σε νοιάζει η ανταπόδοση. Αλλά για τις προδομένες και τις χωρίς ανταπόκριση αγάπες γράφουν οι ποιητές, που είναι και οι περισσότερες. Για τους καημούς και τα ντέρτια που φέρνουν στις ψυχές που υποφέρουν, σκαρώνουμε τους στίχους μας, ίσως για μιλήσουμε και για τις δικές μας αισθηματικές απογοητεύσεις. Που είναι πάντα εκεί, σαν ένα αγκάθι στην καρδιά, στο νου μια θύμηση θολή, στο στόμα γεύση πικρή της προδοσίας το φαρμάκι…» (Ζώνη,   14/5/2016).

«Είναι να μην σου βγει το όνομα, που λέει ο λαός μας. Λένε για μας τους Έλληνες ότι είμαστε τεμπέληδες (Μύθος βέβαια) και διάβασα κάπου ένα ωραίο, που δεικνύει ότι κάποιες ψυχές είναι κομματάκι του ραχατιού: «Θέλω 6 μήνες διακοπές. Δύο φορές το χρόνο.» Αθάνατε, Έλληνα!» (Ζώνη,   13/5/2016).

«Νέοι άνθρωποι – σε ηλικία – με κουρασμένα μυαλά και «γέρικες» ιδέες. Κολλάνε σε κάτι θέματα και άντε μετά να τους βγάλεις από τις πλάνες τους. Αν έγιναν – στο παρελθόν – οι μεγάλες ανακαλύψεις, εφευρέσεις και επιστημονικές επιτυχίες, αυτό οφειλόταν σε ανθρώπους που ξέφυγαν από την πεπατημένη οδό, «είδαν» μακριά και πέρα από τα συνηθισμένα, είχαν επιμονή κι έκαναν υπομονή μέχρι να πετύχουν κάτι σπουδαίο και χρήσιμο.» (Ζώνη Αρκαδίας,  12  Μαϊου 2016).

«Όταν τα έχεις βρει με τον εαυτό σου, ξέρεις ποιος είσαι και μέχρι που μπορείς ν’ απλωθείς, τότε δεν σε πτοούν οι δυσκολίες – το παλεύεις, δεν σε φοβίζουν οι αλλαγές και οι προκλήσεις – τις αποδέχεσαι και τις χρησιμοποιείς για καλό σκοπό – και δεν σε στενοχωρούν οι ανοησίες – τις προσπερνάς και γελάς με όσους λένε και κάνουν καραγκιοζιλίκια, γιατί δεν έχουν ούτε έργο να επιδείξουν ούτε παιδεία και αγωγή να φερθούν σωστά…» (Ζώνη Αρκαδίας,  11/5/2016).

«Ευτελίζονται τα πάντα με μια ευκολία, που χάνουν την αξία τους οι πράξεις και τα συναισθήματα των ανθρώπων. Το συμφέρον κρύβεται έντεχνα πίσω από λόγια και ενέργειες. Οι – χωρίς μέτρο – φιλοδοξίες υποκινούν κινήσεις, που κάποιες φορές καταστρέφουν ζωές. Οικοδομείται ένας κόσμος, που έχει απομακρυνθεί από τις Αξίες, την Ομορφιά, το Φως…» (Ζώνη Αρκαδίας,   10  Μαϊου 2016).

«Όπου ακούς μεγαλοστομίες και φλυαρίες, μακριά κι αγαπημένα. Οι άνθρωποι, που θέλουν να κάνουν έργα ή μία χρήσιμη πράξη για τους συνανθρώπους τους,  κάνουν ό,τι μπορούν χωρίς πολλά – πολλά. Όλα τα άλλα είναι λόγια του αέρα και δεν μένει τίποτα…» (Ζώνη Αρκαδίας,   9  Μαϊου 2016). 

«Η Μητέρα θα έπρεπε να γιορτάζει κάθε μέρα. Της οφείλουμε τόσα πολλά, που ένα απλό ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ή ένα ΧΡΟΝΙΑ σου ΠΟΛΛΑ ΜΗΤΕΡΑ, δεν είναι αρκετό για όσα έχει κάνει αυτή για μας. Στο διάβα της ζωής μας, καταγράφοντας τις θυσίες της και την Αγάπη της, την μεγάλη της σε μας προσφορά, διαπιστώνουμε ότι είμαστε χρεώστες απέναντί της, ένα χρέος τιμής για την ανυπέρβλητη, ανεκτίμητη Αγάπη της.» (Ζώνη Αρκαδίας, 8  Μαϊου 2016).

«Θαυμάζω τους ανθρώπους που με απλά υλικά φτιάχνουν αριστουργήματα Τέχνης είτε ακόμη κι ένα φαγητό για να φάει η οικογένειά τους. Αντιθέτως, μου προκαλούν αηδία, όσοι επιδεικνύουν τα πλούτη τους, τα (ανύπαρκτα συχνά) σωματικά τους προσόντα ή μια ομορφιά ψεύτικη – λόγω μακιγιάζ. Αγαπώ τους ανθρώπους, που είναι ο εαυτός τους…» (Ζώνη Αρκαδίας,  7  Μαϊου 2016). 

«Πόση κακομοιριά κρύβουν οι συμπεριφορές κάποιων συνανθρώπων μας! Όταν ο εγωισμός τους δεν τους αφήνει να δούνε πέρα από τη μύτη τους κι όταν ανοίγουν το στόμα τους «ρυπαίνουν» τα πάντα, πρωτίστως βρωμίζουν και ασχημίζουν τον εαυτό τους. Κρίμα…» (Ζώνη Αρκαδίας,  6/5/2016). 

«Συνάντησα κάποτε έναν άνθρωπο, ο οποίος έλεγε μεγάλα λόγια: «Εγώ, θα κάνω αυτό, εκείνο, θα μπω μπροστά σε διεκδικήσεις, θα πετύχω πολλά κλπ.» Την ώρα που τον καλούσαν να συνεισφέρει σε μια προσπάθεια, είχε πάντα δουλειά, έλειπε, ήταν αλλού απασχολημένος, δεν μπορούσε εκείνη την ώρα να έρθει… Κατάλαβαν όλοι πια, τι  ήταν οι υποσχέσεις του και όσα μεγαλόστομα τους έλεγε: Μπαρούφες!» (Ζώνη,  5  Μαϊου 2016).

«Μοιράζομαι μαζί σας κάτι που διάβασα και  συμφωνώ με αυτό: «Δεν φταίνε αυτοί που σε πληγώνουν… Φταις εσύ που τους ανέχεσαι…» (Ζώνη,  4/5/2016).

«Ο Νίκος Καζαντζάκης, δεν θεωρείται άδικα ένας σπουδαίος συγγραφέας. Είχε πει κι είχε γράψει πράγματα ζηλευτά, χρήσιμα, θησαυρούς ανεκτίμητους σοφίας και «πολεμοφόδια» για μια γόνιμη ζωή: «Όταν  πιστεύουμε σε κάτι ανύπαρκτο με πάθος, τελικά το δημιουργούμε. Ό,τι δεν συνέβη ποτέ είναι ό,τι δεν ποθήσαμε αρκετά.» (Ζώνη Αρκαδίας, 3  Μαϊου 2016).

«Θα έχετε παρατηρήσει, ότι άνθρωποι που είναι μόνο λόγια,  δεν κάνουν έργα αλλά «φλυαρούν» συνεχώς, για να καλύψουν την απουσία συμμετοχής και δράσης τους. Ο λαός μας το έχει πει σοφά: «Η Μαλάμω με τα λόγια, χτίζει ανώγια και κατώγια». (Ζώνη Αρκαδίας, 2  Μαϊου 2016).

«Γράφω στο μικρό ποίημά μου «Πάσχα 2016»: «Όλη η Ελλάδα με κατάνυξη κι ελπίδα / Πρωτομαγιά κι Ανάσταση γιορτάζει». Έχει ανάγκη ο λαός μας αλλά και ο καθένας από μας, να νιώσει το φως της Ανάστασης να διαλύει τα σκοτάδια της ζωής του, να απαλύνει τους πόνους των δοκιμασιών του και να αναπτερωθεί η ελπίδα του για ένα μέλλον καλύτερο, πιο φωτεινό, αισιόδοξο, ειρηνικό. Καλή Λαμπρογιορτή, Χρόνια πολλά και καλά.»  (Ζώνη Αρκαδίας, 1/5/2016).στεφανι πασχα


«Πριν πολύ καιρό στην Αθήνα, αρκετά χρόνια πριν τη μεγάλη οικονομική κρίση, ο φίλος ποιητής Δρ. Αντώνης Ν. Συμιγδαλάς, μου είχε πει – και έγραψε και σε ποίημά του – έναν  συγκλονιστικό του στίχο: «Προσδοκώ Ανάσταση ζωντανών». Αν το σκεφτούμε λίγο πιο βαθιά, αυτή είναι μία ωραία αναστάσιμη ευχή: η Ανάσταση – ανάταση – αναγέννηση του καθενός μας, από τον καθημερινό του Γολγοθά και την Σταύρωσή του σε αυτή τη ζωή. Η δε αναμονή μιας απελευθέρωσης από δεσμά που μας κρατούν δεμένους, μιας εξόδου από την στασιμότητα, την πλήξη, την παρακμή, τον φόβο…. είναι από μόνη της αρκετή να μας κάνει να νιώσουμε ψυχική ευφορία & μεγάλη χαρά». (Ζώνη, 30/4/2016).

«Ο «Γολγοθάς» των σύγχρονων ανθρώπων, ίσως να μην έχει πάντα αίσιο τέλος: μια Ανάσταση. Αλλά και μόνο η προσδοκία της, μας κάνει να νιώθουμε καλύτερα και να συνεχίζουμε τον αγώνα για ένα μέλλον πιο φωτεινό, μια ζωή χωρίς βία, ανισότητες, πόνο, ξεριζωμούς και απανθρωπιά.» (Ζώνη, 29  Απριλίου 2016). 

«Τηρώντας τα ωραία πασχαλινά έθιμα του τόπου μας, όπως είναι το βάψιμο των (κόκκινων κυρίως) αυγών, η παρασκευή των λαμπριάτικων κουλουριών και  γλυκών αλλά και των φαγητών το βράδυ της Ανάστασης (μαγειρίτσα) και ανήμερα ( το σούβλισμα  του οβελία, κοκορέτσι κλπ.), έχοντας προηγηθεί η νηστεία της Μεγάλης Εβδομάδας μαζί με την παρακολούθηση των Ακολουθιών των Αγίων Παθών στις εκκλησίες, αισθάνεσαι ουσιαστικά τις Άγιες αυτές μέρες συμμετέχοντας ψυχή τε και σώματι, σε όλα εκείνα που οδηγούν και στην δική σου  αναγέννηση, ανάταση και «ανάσταση». Έχουμε όλοι μας ανάγκη αυτή τη διεργασία μετά από έναν βαρύ χειμώνα δοκιμασιών, ανασφάλειας και ψυχικής κόπωσης…»  (Ζώνη Αρκαδία,  28  Απριλίου 2016).ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΑΣΧΑ

«Δίνοντας μεγάλη σημασία στη γνώμη των άλλων ανθρώπων για μας, για ό,τι λέμε ή κάνουμε, αυτό μας οδηγεί στην αποδυνάμωση των προσπαθειών μας, μας δημιουργεί φόβο και είναι τροχοπέδη για να κάνουμε πράγματα, να πάρουμε πρωτοβουλίες, να είμαστε χρήσιμοι. Η γνώμη των άλλων έχει την αξία που εμείς της δίνουμε…» (Ζώνη Αρκαδίας,  27  Απριλίου 2016).

«Ο ατάλαντος άνθρωπος, ό,τι κι αν κάνει, δεν έχει αυτό το κάτι που θα του δώσει έναν άλλο αέρα δημιουργίας,  με την όποια τέχνη κι αν καταπιαστεί. Κάποιες φορές μπορεί η εργατικότητα, η επιμονή και η πίστη στην πραγμάτωση ενός στόχου του κάπως να τον βοηθήσουν, αλλά αν δεν έχει  το «τάλαντο», πολύ δύσκολα θα διακριθεί…»  (Ζώνη Αρκαδίας,  26  Απριλίου 2016).

«Δυστυχώς, είναι αποδεδειγμένο ότι αν αυτό που κάνεις δεν σου αρέσει, δεν το αγαπάς, το κάνεις από αγγαρεία, θα είσαι αποτυχημένος και δυστυχισμένος.» (Ζώνη Αρκαδίας,  25 Απριλίου 2016.)

«Η πνευματική καλλιέργεια ενός ατόμου δεν κρύβεται, ακόμα κι αν το ίδιο κάνει ό,τι μπορεί για να μην την προβάλει.» (Ζώνη Αρκαδίας,  24  Απριλίου 2016).

«Η Ανάσταση του Λαζάρου, θα μπορούσε να σημαίνει για τον καθένα μας και τη δική του αναγέννηση, το ξανάνιωμα σε σώμα, πνεύμα και ψυχή. Όπως η φύση αναγεννιέται την Άνοιξη – δεν είναι τυχαίο ότι το Πάσχα συμπίπτει χρονικά με αυτή την εποχή – έτσι και ο κουρασμένος, απελπισμένος, θλιμμένος άνθρωπος, μπορεί να βρει την ελπίδα, τη γαλήνη και την χαλάρωση του σώματός του, του μυαλού του και της ψυχής του. Αρκεί να αφήσει ελεύθερο τον εαυτό του να χαρεί με της φύσης τις ομορφιές και να γευτεί της ζωής τις τόσες «νοστιμιές».  (Ζώνη Αρκαδίας,  23  Απριλίου 2016).

«Οι αληθινά σπουδαίοι άνθρωποι δεν χρειάζεται ούτε να διαφημίσουν τους εαυτούς τους κάπου, ούτε να κάνουν υποδείξεις – ως ειδήμονες – στους άλλους, μήτε να ζητάνε την αποδοχή τους. Εμπνέουν τον σεβασμό με την παρουσία τους,  το ήθος τους και το έργο τους. » (Ζώνη Αρκαδίας,  22  Απριλίου 2016).

«Όταν ένας ποιητής, στην προκειμένη περίπτωση, ο Διονύσης Κουλεντιανός, γράφει μέσα σε τρεις στίχους του μια μεγάλη αλήθεια, δεν χρειάζονται άλλα σχόλια: «Η Αρετή / πουτάνεψε κι εκείνη / και μοσχοπληρώνεται».  (Ζώνη Αρκαδίας,  21  Απριλίου 2016).

«Α, όλα κι όλα. Όσο πιο άδειος ο «τενεκές», τόσο μεγαλύτερο θόρυβο κάνει.» (Ζώνη Αρκαδίας,  20 Απριλίου 2016).

«Υπάρχουν γύρω μας άνθρωποι  ψυχροί. Η παγωνιά της ψυχής τους μας μεταδίδεται, γιατί  ξεχειλίζει από κάθε πόρο του κορμιού τους. Με αυτούς τους συνανθρώπους μας,  πώς να κάνουμε παρέα; Είναι σαν να πηγαίνουμε μια επίσκεψη στο Βόρειο Πόλο. Εκείνος τουλάχιστον έχει τη δική του «λευκή» ομορφιά, ενώ τα πρόσωπα αυτά είναι όλο μαυρίλα και οι σκέψεις τους μίζερες, σκοτεινές, απωθητικές….» (Ζώνη Αρκαδίας,  19  Απριλίου 2016).

«Ας προσέξουν πολύ κάποιοι την συμπεριφορά τους, γιατί κάνουν πράγματα που δεν συνάδουν ούτε με τα αξιώματα που κατέχουν, μήτε με το πνευματικό τους επίπεδο. ΞΕΦΤΙΛΙΖΟΝΤΑΙ…» (Ζώνη Αρκαδίας,  18  Απριλίου 2016).

«Τσίμπλα» στην καρδιά όσοι έχουν, δεν μπορούν να «δουν» τίποτα παραπέρα από τον εαυτούλη τους, που τον έχουν κάνει Θεό και τον λατρεύουν όλη μέρα. Χωρίς αυτόν τον (αυτο)θαυμασμό, πιστεύουν πως η ζωή τους δεν αξίζει τίποτα. Δεν τους νοιάζει και τους ίδιους για τίποτα, αφού δεν δίνουν δεκάρα για τους άλλους ανθρώπους γύρω τους.» (Ζώνη Αρκαδίας,  17  Απριλίου 2016).

«Άμα βλέπω κάποιον ψηλομύτη να συμπεριφέρεται αλαζονικά και θέλω να τον πειράξω για την στάση του, τού λέω: «Κύριε, κάτι σας έπεσε». Από περιέργεια, θα κοιτάξει έστω και για λίγο κάτω…»  (Ζώνη Αρκαδίας,  16  Απριλίου 2016). 

«Ο σπουδαίος ποιητής μας και πνευματικός φίλος Δρ. Διονύσης Κουλεντιανός έγραψε κάτι πολύ σοφό: «Το χρήμα ανοίγει πόρτες. Η αγάπη, καρδιές.» (Ζώνη Αρκαδίας,  15  Απριλίου 2016).

«Δεν σας κρύβω ότι έρχονται κάποιες στιγμές, που απογοητεύομαι, όταν βλέπω τι γίνεται γύρω μου. Με πόση απαξία αντιμετωπίζουν κάποιοι τα πράγματα, πόσο αδιάφοροι είναι στον πόνο και στην δοκιμασία άλλων συνανθρώπων τους, την κοροϊδία που πατάνε σε ορισμένες περιπτώσεις,  βγαίνοντας κι από πάνω…  Σκέφτεσαι: «Αξίζει τον κόπο να ασχοληθώ με τέτοια άθλια υποκείμενα; Να χάσω την ηρεμία μου, να με πιάσουν στο βρώμικο στόμα τους τέτοιοι ανάξιοι, ανίκανοι και επιζήμιοι άνθρωποι;» Από την άλλη μεριά, πεισμώνεις και λες: «Όχι, να μην αφήσουμε ν’ αλωνίζουν οι «παρεούλες», ν’ αποφασίζουν για μας οι άσχετοι και να μας «κορδώνονται» οι τιποτένιοι. Γιατί τότε, είναι σαν να πετάμε τους εαυτούς μας στα στόματα των «θηρίων» για να μας κατασπαράξουν. Ας γίνει τουλάχιστον αυτό, αφού θα έχουμε πρώτα αγωνιστεί εναντίον τους με τα δικά μας έντιμα μέσα…»  (Ζώνη Αρκαδίας,   14  Απριλίου 2016).

«Βρέθηκα προ καιρού σε μια «κλειστή» σύναξη ανθρώπων. Ακούστηκαν λόγια κι έγιναν πράγματα, που μου θύμισαν αυτό που είχε πει ο Γάλλος Λογοτέχνης Robert Sabatier: «Υπάρχουν και χειρότεροι από τους ανίκανους. Είναι αυτοί, που είναι ικανοί για όλα.»  (Ζώνη Αρκαδίας,  13  Απριλίου 2016).

«Βάζοντας κάποιες λέξεις στη σειρά κι άλλες να κάνουν ομοιοκαταληξία, δεν φτιάχνεις ποίημα. Χρειάζονται κι άλλα στοιχεία για να γίνει ένα καλό ποίημα. Τα υλικά να είναι άριστα, ο τεχνίτης ταλαντούχος εργάτης του πνεύματος, σοβαρός και μετρημένος σε όλα του.» (Ζώνη Αρκαδίας,   12  Απριλίου 2016).

«Ούτε να γελάσεις δεν μπορείς: Υπάρχουν κάποιοι ποιητές – ο Θεός να τους κάνει – οι οποίοι, στην προσπάθειά τους να γίνουν «διάσημοι» μοιάζουν σαν άλογα αφηνιασμένα. Σιγά, παιδιά, ό,τι κι αν κάνετε, αν το έργο σας αξίζει,  θα επιβιώσει, αλλιώς, άστα να πάνε…» (Ζώνη Αρκαδίας,  11   Απριλίου 2016).

«Επειδή το Πάσχα του 2016 πέφτει 2 Μαϊου, η φύση δεν μπορεί να συμβαδίσει απόλυτα με αυτό. Οι πασχαλιές άνθισαν νωρίτερα κι είναι προάγγελοι των Άγιων και κατανυκτικών ημερών που αναμένουμε. Λέω κάπου σ’ ένα ποίημά μου: «Άνθισαν οι πασχαλιές στον κήπο. / Τα μωβ ανθάκια τους σκορπίζουν ευωδιά / κι οι μέλισσες γλυκά τα τριγυρίζουν…». Η ομορφιά τους είναι απίστευτη, μυρίζουν υπέροχα και δεν χρειάζεσαι αρώματα κλεισμένα σε μπουκάλια, γιατί η φύση τώρα την Άνοιξη, έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο και ανοικτό σε όλους μας (δωρεάν) αρωματοπωλείο…» (Ζώνη Αρκαδίας, 10  Απριλίου 2016). ΒΑΖΟ ΜΕ ΠΑΣΧΑΛΙΕΣ

«Άμα δεν είσαι ο εαυτός σου, με τα λάθη του, τις ανεπάρκειές του, τους φόβους του, τα αρνητικά αλλά και τα καλά του στοιχεία, μοιάζεις  με μαριονέτα, που άλλοι κινούν τα νήματα της ζωής σου. Τι σεβασμό να νιώσουμε για κάποιον που δεν έχει δική του βούληση αλλά «άγεται και φέρεται» από συμβουλές τρίτων, που έτσι του κάνουν μεγάλο κακό;» (Ζώνη Αρκαδίας,  9  Απριλίου 2016).

«Πόσο δυστυχισμένοι είναι οι άνθρωποι  που έχουν μέσα τους «στεγνώσει» από αγάπη!»  (Ζώνη Αρκαδίας,   8  Απριλίου 2016).

«Τι κοστίζει να πεις δυο καλά λόγια για έναν συνάνθρωπό σου, ομότεχνό σου, κάποιον που βλέπεις ότι προσπαθεί να κάνει κάτι καλό κι ας μην το πετυχαίνει με την πρώτη. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ικανοί να κάνουν πράγματα στους ίδιους χρόνους με μας, ούτε μπορούμε να μετατρέψουμε τους γύρω μας σε ρομπότ ή μηχανές να δουλεύουν  σαν να βρισκόμαστε σε εργοστάσιο. Η μαγεία βρίσκεται στη διαφορετικότητα, στον σεβασμό, στη συνεργασία και το κλειδί της επιτυχίας είναι η λέξη: ΑΝΟΧΗ. Αλλά μέχρι ενός ορίου, γιατί κάποιοι παρανοούν την  ανεκτικότητα που τους δείχνεις και… ξεσαλώνουν. Μην σε περνάνε και για… αφελή ή την λέξη με τα τρία α.» (Ζώνη Αρκαδίας,  7  Απριλίου 2016).

«Όταν κάποιος έχει μαυρίλα στην ψυχή του, όταν απεργάζεται το κακό για τους άλλους ανθρώπους και φτάνει σε ύβρεις, ψέματα και συκοφαντίες, δεν τον σώνει τίποτα. Ένας βόθρος κι αν αδειαστεί από το περιεχόμενό του, στον πάτο του μένουν πάντοτε κάποιες ακαθαρσίες. Έτσι συμβαίνει  και στην ψυχή του κακού ανθρώπου, που είναι γεμάτη απόβλητα.» (Ζώνη,  6  Απριλίου 2016). 

«Στον εγωιστή άνθρωπο, ό,τι και να πεις, χάνεις τα λόγια σου. Αυτός μόνο με την αδιαφορία τα βρίσκει δύσκολα, γι’ αυτό μην διστάσετε να του την προσφέρετε.» (Ζώνη Αρκαδίας,  5  Απριλίου 2016).

«Βρέθηκα κάποτε σ’ ένα σπίτι που η νοικοκυρά διαμαρτυρόταν για την βρωμιά που επικρατούσε στη γειτονιά της και γενικότερα στην περιοχή. Οι χώροι που ζούσε με την οικογένειά της ήταν επίσης ακατάστατοι, με πολλά άχρηστα αντικείμενα πεταμένα εδώ κι εκεί. «Έβριζε» η γυναίκα αυτή τους πάντες για τα σκουπίδια, τα μπάζα, τα χορτάρια που είχαν κυριεύσει τα πάντα, γιατί η φύση ξέρει τι κάνει… Δεν άντεξα τις ανοησίες της και την ρώτησα: «Εσύ, τι κάνεις;» «Μα δεν είναι δική μου δουλειά αυτό», μου απάντησε δυσαρεστημένη που τόλμησα να της κάνω μία τέτοια ερώτηση. «Κι όμως», της είπα,  «δική σου ευθύνη είναι. Ξεκίνα από του σπιτιού σου την τακτοποίηση και μετά κάνε ό,τι μπορείς και για τον χώρο έξω από την πόρτα σου και να δεις πως θ’ αλλάξει αμέσως η κατάσταση που τώρα σε εξοργίζει τόσο.» Αν ο καθένας μας, πάρει μια σκούπα κι ένα φαράσι κι αρχίσει το καθάρισμα του δικού του οίκου, θα δει αμέσως τη διαφορά. Τα μπάζα που μαζεύουμε μέσα στην ψυχή μας και έξω,  στους χώρους που εργαζόμαστε, κινούμαστε ή κατοικούμε με τους δικούς μας, μετατρέπουν τα μέρη αυτά σε μικρές «χωματερές», που – συν τω χρόνω – όχι μόνο θα αρχίσουν να μυρίζουν άσχημα αλλά θα είναι και κίνδυνος για την υγεία μας, την ψυχική και τη σωματική».   (Ζώνη Αρκαδίας,  4  Απριλίου  2016).

«Σ’ ένα ταπεινό μικρό εκκλησάκι, μπορείς να βρεις για λίγο, ηρεμία, κατάνυξη, τη γαλήνη εκείνη, που δεν σου δίνει μια μεγάλη εκκλησία με τις πολυτέλειές της, τα αναμμένα φώτα της, τον θόρυβο από τους πιστούς που πηγαινοέρχονται… Τα ξωκλήσια της πατρίδας μας είναι τα ανεκτίμητα εκείνα καταφύγια κάθε ψυχής, που τη «βαραίνουν»  της καθημερινότητας τα μεγάλα κι «ασήκωτα» προβλήματα και θέλει κάπου ν’ ακουμπήσει για λίγο όλο αυτό το δυσβάσταχτο φορτίο.» (Ζώνη Αρκαδίας,  3  Απριλίου  2016).

«Επειδή κάποιος είναι «καλός» άνθρωπος, πρέπει να του συγχωρούμε ό,τι ανοησία κάνει; Έτσι μάλλον κακό του κάνουμε, γιατί νομίζει ότι μπορεί να λέει και να πράττει ό,τι του κατέβει στο μυαλό, χωρίς να δέχεται τις συνέπειες κάθε βλακείας του. Όμως, στη ζωή οι αστοχίες και τα λάθη μας πληρώνονται και ο λογαριασμός πρέπει να εξοφλείται…» (Ζώνη Αρκαδίας,  2  Απριλίου 2016).

Στις άκρες των δρόμων και στους αγρούς της πατρίδας μας, φύτρωσαν παντού θαυμάσια αγριολούλουδα, μαργαριτούλες, κρινάκια, κρόκοι… ένας υπέροχος πολύχρωμος πίνακας φτιαγμένος από τον πιο ταλαντούχο ζωγράφο του κόσμου: τον Θεό. Μακάρι, όλοι μας, να μπορούσαμε να εκτιμήσουμε όλη αυτή την ομορφιά και το μεγαλείο της ζωής.» (Ζώνη Αρκαδίας,  1    Απριλίου 2016).ΜΑΡΓΑΡΙΤΟΥΛΕΣ


«Το να πεις στον συνάνθρωπό σου ένα «Σ’  ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ», δεν κοστίζει τίποτα και κάνει τον άλλο να νιώθει όμορφα. Κι όμως, υπάρχουν άνθρωποι, που ενώ έχουν μεγάλη υποχρέωση σε κάποιους συγγενείς, φίλους, συνεργάτες  ή γνωστούς, το «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» δεν βγαίνει από το στόμα τους, δεν υπάρχει καν στο λεξιλόγιό τους. Τόση αγνωμοσύνη…» (Ζώνη Αρκαδίας, 31  Μαρτίου 2016).

«Όσο πιο εγωιστής και κενός μέσα του ένας άνθρωπος, τόσο πιο πολύ φωνάζει, βρίζει, χτυπάει τα χέρια στα τραπέζια, πετάει και κάποια καρέκλα κάτω – άμα λάχει – για να δείξει ότι αυτός είναι και οι άλλοι δεν αξίζουν μία. Το τι γέλιο πέφτει βέβαια, πίσω από την πλάτη του, αυτό είναι άλλο θέμα. Πέρασε πια η εποχή που βρίζοντας, σπάζοντας και κάνοντας τσαμπουκάδες, μπορούσες να βγεις από πάνω. Τώρα, μόνο με δουλειά, προσφορά, ταπεινότητα και ευγένεια,  μπορείς να πετύχεις – και αν το καταφέρεις, δεν είναι σίγουρο – ένα θετικό αποτέλεσμα για τον σκοπό που παλεύεις. Πρακτικές του τύπου καράτε και βαράτε – ευτυχώς για όλους μας – πέρασαν και πάνε.» (Ζώνη Αρκαδίας, 30  Μαρτίου 2016).

«Συνάδελφοι Ποιητές, προσοχή – όχι στο τι γράφετε και κρατάτε στα συρτάρια σας, αυτό είναι δικαίωμά σας – αλλά στο τι φέρνετε στο φως της δημοσιότητας (σε περιοδικά, εφημερίδες, μέσα κοινωνικής δικτύωσης και ιστοσελίδες σας). Μην επιτρέπετε το όνομά σας να μπαίνει κάτω από αμφιβόλου ποιότητας κείμενα, σκέψεις, άρθρα και στίχους.» (Ζώνη Αρκαδίας, 29  Μαρτίου 2016).

«Δεν έχω δημιουργήσει ακόμα σελίδα στο facebook, αλλά μου μεταφέρουν γνωστοί μου όσα γράφονται από ορισμένους λογοτέχνες στους δικούς τους λογαριασμούς και γελώ με την ψυχή μου. Είναι δυνατόν να αναρτώνται τέτοια πράγματα; αναρωτιέμαι και δίνω αμέσως την απάντηση στον εαυτό μου: Ο κατήφορος δεν έχει σταματημό έτσι και αρχίσει η κάθοδος μέχρι να φτάσεις στον… πάτο!» (Ζώνη Αρκαδίας,  28  Μαρτίου 2016).

«Απίστευτα θλιβερή εικόνα παρουσιάζουν κάποιοι ποιητές μας, οι οποίοι νομίζουν ότι είναι τόσο σπουδαίοι, ώστε οι ομότεχνοί  τους οφείλουν να κάνουν τεμενάδες μπροστά τους κι ο υπόλοιπος κόσμος να τους λατρεύει σαν Αγίους. Βρε, ουστ, άντε από δω…» (Ζώνη Αρκαδίας, 27  Μαρτίου 2016).

«Η ΦΙΛΙΑ δεν απαιτεί τίποτα αλλά νομίζω ότι είναι μια διαρκής «δοκιμασία». Δεν μπορείς να λες όλον τον κόσμο φίλο σου γιατί κάτι τέτοιο ακυρώνει την έννοια της φιλίας. Λίγοι μπορεί να είναι οι φίλοι μας, οι άλλοι είναι συνεργάτες μας, γνωστοί μας, ομότεχνοί μας αλλά σε καμία περίπτωση δεν αποκαλούμε φίλους μας τους πάντες. Δεν είναι και… ηθικό».   (Ζώνη Αρκαδίας, 26  Μαρτίου 2016).

«Όταν ένας λαός ξεχνά ή αγνοεί  την ιστορία του, όταν διαγράφει το παρελθόν του, συντρίβεται από το ζοφερό του μέλλον…» (Ζώνη Αρκαδίας, 25/3/2016).

«Όλα τα πλάσματα, Θεέ, στον ίσκιο σου από κάτω», έγραψε ο ποιητής. Όμως, βλέποντας όλα αυτά που συμβαίνουν στη χώρα μας με τους πρόσφυγες, ιδίως πόσο υποφέρουν τα μικρά παιδιά, δεν μπορώ να μην θλίβομαι με τα χάλια όλων εμάς των – υποτίθεται – πολιτισμένων Ευρωπαίων. Και μπορεί οι Έλληνες, παρόλα τα προβλήματά τους, να στέκονται αλληλέγγυοι στους ανθρώπους αυτούς που ζητάνε μια νέα πατρίδα, οι ηγέτες όμως της Ευρώπης απέτυχαν να διαχειριστούν αποτελεσματικά το πρόβλημα. Για κάποιους δε εξ αυτών είναι σαν μην υπάρχει θέμα. Κλειστά σύνορα, σημαίνει μια Ευρώπη χωρίς αρχές, δίχως ανθρωπιά και – δυστυχώς, να μου το θυμηθείτε  – χωρίς φωτεινό μέλλον ύπαρξης.» (Ζώνη Αρκαδίας, 24  Μαρτίου 2016).

«Παρατηρώ τους ανθρώπους γύρω μου. Έχουν χάσει τη χαρά, περπατάνε λες και κουβαλούν ένα βαρύ φορτίο στους ώμους τους. Είναι τραγικό… Κι όμως, ένα ΧΑΜΟΓΕΛΟ κάνει τόσο καλό. Σκεφθείτε, πόσο μεγάλη είναι η αξία του. Θα έλεγα ότι αξίζει τα πάντα.» (Ζώνη Αρκαδίας,  23  Μαρτίου 2016).

«Είναι σοβαρή ως ποιήτρια και ως άνθρωπος, αυτή η ομότεχνή μας, η οποία ως λάτρης της τεχνολογίας, ανεβάζει στην ιστοσελίδα της ή στο facebook και στα άλλα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, φωτογραφίες της να ξύνει τη μύτη της – λες και οι άλλοι άνθρωποι δεν μπορούν να κάνουν το ίδιο ή αναρτά πλάνα με την ίδια σε διάφορες παραλίες με ανύπαρκτα μαγιό, στο μπάνιο της να φτιάχνει το μακιγιάζ ή να παίρνει πόζες μπροστά στον καθρέφτη και πίσω να φαίνεται το χαρτί υγείας και η… λεκάνη. Έλεος πια με τους ανεγκέφαλους, που νομίζουν ότι είναι το κέντρο της γης και όλοι μας πρέπει να τους ανεχόμαστε. Να είχε τουλάχιστον κι ένα δράμι ταλέντο η εν λόγω ποιήτρια, να πεις χαλάλι της, που τα κάνει αυτά…»  (Ζώνη Αρκαδίας, 22 Μαρτίου 2016).

2 ΠΑΓΚ.ΗΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗ«Οι Ποιητές είμαστε μία υπέροχη ομάδα ταλαντούχων  και ευαίσθητων – θέλω να πιστεύω – ανθρώπων. Ζούμε με την Ποίηση στην καθημερινότητά μας, σαν κάτι που δεν είναι πέρα και μακριά από μας αλλά κομμάτι μας. Πώς, τώρα, έχουμε καταφέρει, να απαξιώσουμε την Ποίηση και τους Ποιητές με συμπεριφορές που δεν συνάδουν, με ανοησίες που μας υποβιβάζουν και γιατί δεν κάνουμε κάτι σωστό ώστε να ανακτήσουμε την σοβαρότητά μας και τον σεβασμό των άλλων απέναντί μας, γι’ αυτό δεν έχω βρει ακόμα απάντηση, ίσως και ποτέ να μην μου δοθεί μία εξήγηση… » (Ζώνη Αρκαδίας, 21  Μαρτίου 2016).

«Ναι, συμβαίνουν πολλά, πρωτόγνωρα και  δυσάρεστα πράγματα στη χώρα μας. Ο ηθικός όμως κατήφορος κάποιων (ολίγων ευτυχώς) Λογοτεχνών μας – αυτόν τον καιρό της κρίσης και της δοκιμασίας – δεν έχει τέλος. Τι θα καταφέρουν τελικά; Τι άλλο; «Μια τρύπα στο νερό!» (Ζώνη,  20/3/2016).

«Ίσως κάποιοι να με κατηγορούν, που δεν πολυανακατεύομαι σε λογοτεχνικές ή κοινωνικές «παρέες», που δεν συμμετέχω ενεργά σε Συλλόγους ομοτέχνων μου και έχω επιλέξει να απέχω από «ανακατέματα» και πάρε – δώσε, που υποτιμούν την ανθρώπινη νοημοσύνη. Αν είμαστε – όλοι –  προσεκτικοί στις προτιμήσεις μας, αν έχουμε πολύ αυστηρά κριτήρια στις συναναστροφές μας, νομίζω ότι δεν θα βγούμε χαμένοι.» (Ζώνη Αρκαδίας,  19  Μαρτίου 2016).

«Στη ζωή σου να είσαι πάντα η επιλογή και ποτέ η ανάγκη». Τι ωραία συμβουλή!» (Ζώνη Αρκαδίας,  18  Μαρτίου 2016).

«Όταν έχεις επιλέξει στη ζωή σου να μην λες ψέματα, τότε δεν χρειάζεται ν’ ανησυχείς μήπως ξεσκεπαστείς και γελοιοποιηθείς, στην προσπάθειά σου να θυμηθείς ποιες αλήθειες δεν είπες. Δεν είναι καλύτερα έτσι από το να ψεύδεσαι συνεχώς;» (Ζώνη Αρκαδίας,  17  Μαρτίου 2016). 

«Αλιεύεις ωραίες σκέψεις και προτροπές ψάχνοντας στο Διαδίκτυο, σαν αυτή που θεωρώ ότι αν την ακολουθούσαμε όλοι μας, θα αποφεύγαμε πολλές από τις στεναχώριες και τους προβληματισμούς μας: «Μάθε να δίνεις την απουσία σου σε όσους δεν κατάλαβαν τη σημασία της παρουσίας σου.» (Ζώνη Αρκαδίας,  16 Μαρτίου 2016).

«Η ποίηση είναι πολύ σοβαρή υπόθεση», ειπώθηκε, «για να την αφήνουμε στους ποιητές».  Δεν νομίζω ότι αυτό ισχύει αλλά κάποιοι «τεχνίτες του ποιητικού λόγου» κάνουν μεγάλη ζημιά με όσα γράφουν. Ο κ. Νίκος Παπανικολάου, έγραψε  «ΠΕΡΙ ΠΟΙΗΣΕΩΣ – ΕΝ ΣΥΝΤΟΜΙΑ , ΓΡΑΦΩ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΩ…»   «Ορισμένοι ποιητές, μέσα στην ευγενική πρόθεση της ποιήσεώς τους, στην προσπάθειά τους να ανανεώσουν τον ποιητικό τους λόγο, ξεφεύγουν και παίρνουν θέσεις – ανάμεσα σε ωραίους στίχους – εκφράσεις αντιποιητικές, που η ευαισθησία ενός καλλιεργημένου αναγνώστη τις απορρίπτει. Πολλά ποιήματα είναι άτεχνα, υπάρχουν ελαττώματα, άλλα μικρά, άλλα μεγάλα. Σε άλλες τέχνες μπορεί να μην φαίνονται. Στον ποιητικό όμως λόγο ξετυλίγοντάς τα φαίνονται γυμνά και αδικαίωτα. Η ασάφεια και ο ρητορισμός, όταν τα συνοδεύει η φραστική δυσκολία και η στιχουργική αδυναμία καταντούν αδιάφορα. Η λαμπρότητα και η συγκίνηση στην ποίηση δεν είναι όπως στην πεζογραφία που γράφεται σιγά – σιγά και καταλήγει αργά σε κάποια αποκορύφωση. Η πεζογραφία χρησιμοποιεί λεπτούς εκφραστικούς τρόπους, προσπαθεί να εισχωρήσει ολοένα και περισσότερο στον ποιητικό χώρο. Ενώ στην ποίηση συμβαίνει τούτο: Όλο και εγκαταλείπει τον ποιητικό χώρο και ερωτοτροπεί προς τον πεζό… Δεν μεμφόμεθα αυτούς που γράφουν, απεναντίας τους επαινούμε, όμως, υπάρχει κάποια απόσταση από το γράφω έως και το δημιουργώ. Σε ορισμένα ποιήματα διάφορες σελίδες θέλουν κάποια επεξεργασία, γιατί πνίγουν τους ενυπάρχοντες καλούς στίχους. Νομίζουμε – κατά τη γνώμη μας – πριν τυπωθούν και κυκλοφορήσουν τα ποιήματά τους να τα απαλλάξουν από τις ατεχνίες. Εδώ μπορούν να βοηθήσουν και οι γνώστες του αντικειμένου: Φιλόλογοι καθηγητές, Ενώσεις, Σωματεία Λογοτεχνών κ. ά. «Η ποίησις έχει», όπως είχε εκφραστεί ο Κάλβος, «υψηλή αποστολή. Μαζί με τις άλλες καλές τέχνες, αποτελεί το ευγενέστερο και πολυτιμότερο θείο δώρο και το ασφαλέστερο μέσο δια την ηθική και πνευματική εξύψωση του ανθρώπου, δια την κατάκτηση των ανωτέρων ιδανικών της ζωής, δια την προσέγγιση του απολύτου καλού και ωραίου.»  (Ζώνη Αρκαδίας,  15  Μαρτίου 2016). 

κΚΑΘΑΡΑ ΔΕΥΤΕΡΑ«Με την Καθαρά Δευτέρα, αρχίζει η Σαρακοστή και η Νηστεία για το Πάσχα. Τι είδους όμως εκούσια αποχή από συγκεκριμένα φαγητά (κρέας, αυγά, γαλακτοκομικά) γίνεται και τι «καθαρμός» του σώματος επιτυγχάνεται με το να απέχεις από τα παραπάνω φαγητά και να τρως αστακό, γαρίδες και άλλα πανάκριβα – υποτίθεται νηστίσιμα – εδέσματα; Βέβαια, για καθαρισμό της ψυχής, ούτε λόγος να γίνεται. Εκτός εξαιρέσεων, που επιβεβαιώνουν τον κανόνα, η Σαρακοστή για την πλειονότητα των Ελλήνων Ορθοδόξων είναι μάλλον ένας γαστριμαργικός εκτροχιασμός.» (Ζώνη, 14  Μαρτίου 2016). 

«Τι γινόταν, κάποια χρόνια πριν, στην πατρίδα μας το τριήμερο της Αποκριάς και της Καθαράς Δευτέρας, δεν περιγράφεται: χορός, κέφι, φαγοπότι, τραγούδια, μασκαράδες, γλέντι, χαρά. Κι ήρθε η οικονομική κρίση και όλα αυτά χαθήκανε μέσα στην αγωνία της επιβίωσης, στα μέτρα και στους φόρους, που δεν έχουν τελειωμό… Η Ελλάδα δεν θα σηκώσει ποτέ κεφάλι αν συνεχιστεί αυτή η αδιέξοδη τακτική και πολιτική.» (Ζώνη Αρκαδίας, 13  Μαρτίου 2016).

«Τα αποτελέσματα της διχόνοιας είναι πάντα ολέθρια. Η ζημιά που κάνει, είναι συχνά μη αναστρέψιμη. Το καταλαβαίνουμε όμως, όταν είναι πια αργά για να σταματήσουμε την φαγωμάρα μας.» (Ζώνη Αρκαδίας, 12 Μαρτίου 2016).

«Την Άνοιξη αν δεν την βρεις, τη φτιάχνεις» έγραψε ο Οδυσσέας Ελύτης και μας προτρέπει να μην συμβιβαζόμαστε με «χειμώνες» και μιζέρια, με σκοτάδι και ασχήμιες αλλά να αναζητάμε την αναγέννησή μας, την ανακάλυψη του πλούτου που υπάρχει μέσα μας και γύρω μας. Να στρεφόμαστε προς τον Ήλιο, το Φως, την Ομορφιά, την Ζωή.» (Ζώνη Αρκαδίας,  11  Μαρτίου 2016).

«Ενώ ο λογοτεχνικός χώρος θα έπρεπε να είναι όμορφος, φωτεινός, θελκτικός, υπάρχουν εκπρόσωποί του που τον ασχημίζουν με λόγια και πράξεις τους, τον σκοτεινιάζουν με κινήσεις που δεν συνάδουν σε πνευματικούς ανθρώπους και γίνεται ο χώρος αυτός απωθητικός για όσους δεν ασχολούνται με το γραπτό λόγο αλλά θα ήθελαν να έρθουν κοντά στους ποιητές και στους συγγραφείς μας. Το μόνο που μπορούν να κάνουν οι λογοτέχνες μας, είναι να απομονώσουν όλους αυτούς τους «αλεξιπτωτιστές», που αλλοιώνουν το χώρο της Τέχνης και της Δημιουργίας και παγιδεύουν τους άξιους εκπροσώπους της σε αδιέξοδες και άνευ ουσίας επιλογές.»  (Ζώνη Αρκαδίας,  10  Μαρτίου 2016).

«Να μην μας παραμελούμε, ούτε βέβαια να κολλάμε τόσο πολύ με … την αφεντιά μας και να θεωρούμε ότι είμαστε το κέντρο της Γης. Βρίσκω πάντως υπέροχη την συμβουλή: «Είναι τόσο σημαντικό να κάνεις κάποιον ευτυχισμένο. Ξεκίνα από τον Εαυτό σου!» (Ζώνη Αρκαδίας,  9  Μαρτίου 2016).

«Σε έναν κουμπαρά ρίχνουμε μόνο χρήματα (κέρματα και χαρτονομίσματα) αλλά  σε έναν άλλο νοερό «ταμιευτήρα» μπορούμε να αποταμιεύουμε γνώσεις, ιδέες, εμπειρίες, αναμνήσεις,  ακόμα και τα «μαθήματα» από τις ήττες μας, από τις οποίες διδαχθήκαμε πολλά και χρήσιμα. Ας έχουμε, λοιπόν, όλοι μας ένα τέτοιο  «δοχείο», για να φυλάμε μέσα σ’ αυτό τις «οικονομίες»  της ζωής μας.» (Ζώνη Αρκαδίας,  8  Μαρτίου 2016).  *ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΚΟΥΜΠΑΡΑΣ ΠΗΛΙΝΟΣ

«Κάποιοι ποιητές γράφουν κάτι «περίεργους» στίχους, χρησιμοποιώντας μη δόκιμες λέξεις, ένα ανακάτωμα καθαρεύουσας και δημοτικής, λέξεις, τις οποίες – είναι φανερό και σε μικρό παιδί – ότι  δεν κατέχουν την σημασία τους και φτιάχνουν έναν ποιητικό αχταρμά. Κάτι, που ούτε ποίημα είναι,  ούτε πεζό μπορείς να το πεις, με ανορθογραφίες και συντακτικά λάθη που τους εκθέτουν. Ας είναι πιο προσεκτικοί κι ας μην βιάζονται να γίνουν… διάσημοι. Είναι πολύ σοβαρή υπόθεση η ποίηση, ούτε με δημόσιες σχέσεις γράφεται, ούτε με παράδες αγοράζεται το ταλέντο της…»  (Ζώνη Αρκαδίας,   7 Μαρτίου 2016).  

«Έφυγε στις 5 Μαρτίου 2016 από τη  ζωή, ο ζωγράφος Παναγιώτης Τέτσης, σε ηλικία 91 ετών. Ήταν όχι μόνον ένας σπουδαίος Έλληνας εικαστικός αλλά και από τους λίγους – τους μετρημένους στα δάκτυλα του ενός χεριού δυστυχώς –  Ακαδημαϊκούς μας, ο οποίος όταν του έστελνες ένα βιβλίο σου, θα σου έγραφε δυο λόγια και χειρόγραφα, όχι μέσω «Γραμματέων και Φαρισαίων».  Με τέτοιες απώλειες, φτωχαίνει ο τόπος μας από τους καλούς, τους σοβαρούς,  αυτούς που ξεχώριζαν και για το ήθος τους.» (Ζώνη Αρκαδίας,  6  Μαρτίου 2016). 

«Γίνεται απλά γελοίος, όποιος κυνηγά τα μεγαλεία χωρίς να έχει τα εφόδια, την παιδεία και το ηθικό ανάστημα να τα υπηρετήσει.» (Ζώνη Αρκαδίας, 5/3/2016).   

«Καμία αυταπάτη ας μην τρέφεται: η «λάσπη» που εκτοξεύουν κάποιοι ανόητοι για συνανθρώπους τους που δεν συμπαθούν, λερώνει πρώτα του ίδιους και μετά αυτούς που συκοφαντούν. » (Ζώνη Αρκαδίας,  4  Μαρτίου 2016).  

«Είναι φορές που αισθάνομαι πολύ ευγνώμων, γιατί μπορώ να γράφω – ας πούμε  κάποια καλά – ποιήματα. Όταν μάλιστα μου δίνεται η ευκαιρία να διαβάσω την δουλειά των σπουδαίων μας ποιητών – όπως π. χ. του Μίλτου Σαχτούρη – υποκλίνομαι στο ταλέντο τους και στην έμπνευσή τους. Απολαύστε μαζί μου τους ωραίους στίχους του για της νέας εποχής τα δώρα: «Να κριθεί η Άνοιξη από τη χαρά της, / από το χρώμα  του το κάθε λουλούδι, / από το χάδι του το κάθε χέρι , / απ’ τ’ ανατρίχιασμά του το κάθε φιλί.» (Ζώνη Αρκαδίας, 3  Μαρτίου 2016).  

«Ο άνθρωπος που δεν μπορεί να υπερνικήσει τις φιλοδοξίες του, δεν μένει μόνο ανικανοποίητος αλλά είναι και δυστυχισμένος στη ζωή του.» (Ζώνη,  2/3/2016). 

«Η υπέροχη Άνοιξη! Έμπνευση για τους ποιητές και  της φύσης αναγέννηση. Οι χαρούμενες, πολύχρωμες εικόνες στέλνουν ένα δυνατό, ελπιδοφόρο ευφρόσυνο μήνυμα, που μας επηρεάζει θετικά, γονιμοποιεί το νου και κάνει την ψυχή μας ανάλαφρη, απαλλαγμένη  από του χειμώνα και της ζωής τα βάρη και την καταχνιά. Η Άνοιξη σηματοδοτεί – για τον καθένα μας – μία νέα προσπάθεια που οφείλουμε να κάνουμε, για κάτι καλύτερο, για απαλλαγή από μιζέριες, για διόρθωση των λαθών μας, για ένα μέλλον πιο φωτεινό, με χρώματα, Ομορφιά, Συνύπαρξη και Αγάπη.» (Ζώνη, 1 Μαρτίου 2016).   ανοιξιατικη εικονα


«Όποιος καταφέρει να παραμείνει σιωπηλός, ατάραχος, σταθερός, την ώρα που τον κατηγορούν άδικα ή  τον χλευάζουν, τότε έχει καταφέρει ένα καίριο πλήγμα στους «εχθρούς» του. Τίποτε άλλο δεν χρειάζεται να κάνει για να είναι ο νικητής.» (Ζώνη Αρκαδίας, 29 Φεβρουαρίου 2016).    

«Κάθε μέρα να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι και ακόμα πιο καλοί στη δουλειά μας ή στην Τέχνη μας. Να εργαζόμαστε με αφοσίωση και αγάπη για να φτιάξουμε έναν σωστό χαρακτήρα, να έχουμε ηθικές αρχές, να μην κάνουμε το κακό. Με την απόκτηση γνώσεων να βελτιωνόμαστε ως άνθρωποι και ως επαγγελματίες. Οι Ποιητές και συγγραφείς, με πολύ διάβασμα, γράψιμο και σκίσιμο, μπορούν να δώσουν στο αναγνωστικό τους κοινό έργα ποιότητας, τα οποία θα τους χαρίσουν μία υψηλή θέση στο λογοτεχνικό πάνθεον.» (Ζώνη Αρκαδίας, 28/2/2016).  

«Οι φυσικές ομορφιές της Ελλάδας είναι μοναδικές στον κόσμο. Κι όμως, αντί να τις προστατεύουμε όλοι μας και να τις επαυξάνουμε, υπάρχουν κάποια – λίγα ευτυχώς – βέβηλα χεράκια, τα οποία βάζουν φωτιές στα δάση μας, πετάνε μπάζα και σκουπίδια κάνοντας χωματερές τα χωράφια, κόβουν ανεξέλεγκτα δέντρα, καταστρέφουν τα φυτά που ομορφαίνουν το αστικό τοπίο… Αυτούς τους «φονιάδες» όλων μας, οφείλουμε να τους απομονώσουμε και να τους οδηγήσουμε στην Δικαιοσύνη. Να τιμωρηθούν παραδειγματικά, όχι με πρόστιμα και φυλάκιση αλλά με εθελοντική περιβαλλοντολογική εργασία. Ίσως έτσι μάθουν να αγαπούν την υπέροχη ελληνική φύση.» (Ζώνη, 27/2/ 2016). 

«Γέμισε η πατρίδα μας «καβαλημένα καλάμια». Κάποιους, που επειδή έχουν ένα πτυχίο  κι ένα διδακτορικό, την έχουν ψωνίσει τελείως κι απαιτούν να τους προσφωνούν όλοι «Δόκτωρ» λες κι έχουν κάνει κάποια μεγάλη επιστημονική ανακάλυψη που θα σώσει την ανθρωπότητα από τα δεινά της. Φέρονται με τόση ξιπασιά και περπατάνε με μια έπαρση που προκαλεί γέλιο και ειρωνικά σχόλια. Αν είσαι ταπεινός, σοβαρός, σέβεσαι τους συνανθρώπους σου και  κανένα πτυχίο να μην έχεις, είσαι ΣΠΟΥΔΑΙΟΣ.»(Ζώνη Αρκαδίας, 26/ 2 /2016).

«Ο σωστός δρόμος είναι ο ανήφορος», έγραψε ο Νίκος Καζαντζάκης. Αυτό ως υπενθύμιση σε όσους χρησιμοποιούν τις εύκολες λύσεις… αναρρίχησης: «έρποντας, γλείφοντας και με τα κέρατά μου.» (Ζώνη Αρκαδίας,   25/2/ 2016).

«Θα έχετε ασφαλώς διαπιστώσει ότι ελάχιστοι είναι οι άνθρωποι που νοιάζονται πραγματικά πώς είστε και τι δυσκολίες περνάτε στη ζωή σας. Οι περισσότεροι  απλά ρωτάνε από περιέργεια ή ίσως κι από συνήθεια.» (Ζώνη, 24/2/2016).   

«Αν καταφέρεις να γράψεις το όνομά σου στις καρδιές των συνανθρώπων σου – δύσκολο βέβαια αυτό – τότε δεν χρειάζεται να αποζητάς να το δεις τυπωμένο σε περιοδικά, βιβλία και εφημερίδες ή αναρτημένο στο ίντερνετ και σε διάφορες πλάκες και πλακέτες. Το κυνήγι της εφήμερης δημοσιότητας, μόνο πρόσκαιρη χαρά δίνει αν δεν υπάρχει και το αναγκαίο ηθικό και πνευματικό υπόβαθρο να στηρίξει ένα όνομα.» (Ζώνη Αρκαδίας, 23 Φεβρουαρίου 2016). 

«Ο καλός φίλος ποιητής Δρ. Πότης Κατράκης πέτυχε μέσα σε δύο στίχους του – όσους είναι το ποίημά του «Δείγματα ευφυϊας» – να πει όσα άλλοι θα έλεγαν με χιλιάδες λέξεις: «Η απλότητα και η ευγένεια  / αποτελούν δείγματα ευφυϊας.»  (Ζώνη Αρκαδίας,  22  Φεβρουαρίου 2016). 

«Δεν γίνεται να έχουμε πάρα πολλούς, γιατί οι αληθινοί φίλοι είναι κάτι σπάνιο κι είναι τυχερός όποιος έχει φίλους καρδιακούς, δοκιμασμένους στα δύσκολα.  Το πιο σημαντικό είναι να σεβόμαστε όλους τους ανθρώπους γύρω μας και να μην θέλουμε να κάνουμε τους άλλους σαν και μας. Κάτι τέτοιο δεν είναι μόνον αδύνατον να επιτευχθεί, αλλά και ανοησία να το προσπαθήσουμε.» (Ζώνη Αρκαδίας,  21 Φεβρουαρίου 2016).   

«Το πως αντιμετωπίζει κάθε άνθρωπος τις δυσκολίες που έρχονται στη ζωή του είναι σημαντικό για να έχουν αυτές τη λιγότερη δυνατή επίπτωση σ’ αυτόν και στους δικούς του ανθρώπους.  Γι’ αυτό, όπως διάβασα σε κάποιο βιβλίο: «Όταν η ζωή σου δώσει μερικά πικρολέμονα, δηλαδή στενοχώριες και δοκιμασίες, φτιάξε με αυτά μια… λεμονάδα» και απόλαυσέ την.»  (Ζώνη Αρκαδίας,   20/2/2016).λεμονια

«Παρουσιάζοντας προς τα έξω μία ψεύτικη εικόνα του εαυτού σου, κινδυνεύεις – ανά πάσα στιγμή – να ξεσκεπαστείς και να ξευτελιστείς. Δεν αξίζει ούτε τον… κόπο,ούτε να ζεις με τον φόβο μιας τέτοιας αποκάλυψης. Το να είσαι ο εαυτός σου, με τα ελαττώματά σου, τα λάθη σου, τα πάθη σου και τις κακές στιγμές σου είναι μια νίκη σου απέναντι στο ΔΗΘΕΝ…» (Ζώνη,  19 Φεβρουαρίου 2016).  

«΄Ηρθε πριν λίγο καιρό  στα χέρια μου ένας μικρός αριθμός βιβλίων (από γνωστούς εκδοτικούς οίκους) σύγχρονων Ελληνίδων συγγραφέων. Εκείνο που με εντυπωσίασε διαβάζοντάς τα είναι η κοινή θεματολογία των έργων τους. Όλα σχεδόν τα βιβλία αναφέρονταν στην κρίση της μέσης ηλικίας, σε παράνομους ή ανικανοποίητους έρωτες, σε συγκεκριμένες αρρώστιες της εποχής, σε μίση και πάθη χιλιοειπωμένα… Τίποτε το πρωτότυπο και ανατρεπτικό. Διάβαζες και ήξερες τι θα συμβεί παρακάτω. Όλα προβλέψιμα και ανούσια. Κάποια δε εξ αυτών των βιβλίων,  χρησιμοποιώντας και ερωτικές περιγραφές που πλησίαζαν την χυδαιότητα, προσπαθούσαν να «τσιγκλίσουν»  τους αναγνώστες τους μήπως και κερδίσουν το ενδιαφέρον τους. Μάταια βέβαια. Αν και είμαστε στην καρδιά του χειμώνα, θα έλεγα: «μάπα το καρπούζι». Μήπως οι εκδοτικοί οίκοι να γίνουν πιο προσεκτικοί  για τα βιβλία που επιλέγουν να εκδώσουν και οι άντρες και γυναίκες συγγραφείς μας να κάνουν την αυτοκριτική τους κι έναν αυστηρό έλεγχο των κειμένων τους πριν τα στείλουν στο τυπογραφείο; Για να μην προκαλούν μετά την κοροϊδία των αναγνωστών τους και τον ευτελισμό τους από τους κριτικούς στα διάφορα έντυπα.» (Ζώνη Αρκαδίας,  18  Φεβρουαρίου 2016).  

«Δεν υπάρχουν ΑΨΕΓΑΔΙΑΣΤΟΙ άνθρωποι, όχι τόσο από πλευράς ηθικής όσο από εμφάνισης. Τέτοια πρότυπα, δηλ.  των «τέλειων» προσώπων και σωμάτων τα δημιούργησαν και τα συντηρούν κυρίως τα lifestyle περιοδικά και οι αντίστοιχες τηλεοπτικές εκπομπές. Στον πραγματικό κόσμο μας – ευτυχώς – υπάρχουν άνθρωποι με απίστευτα όμορφες ατέλειες, που τους κάνουν όχι μόνο ξεχωριστούς αλλά – γιατί όχι; – και θελκτικούς.» (Ζώνη,  17 Φεβρουαρίου 2016). 

«Όταν αυτοί που ασκούν την οποιαδήποτε εξουσία, παίρνουν αποφάσεις ΕΡΗΜΗΝ ΜΑΣ, χωρίς ο λαός να έχει πει και να ακουστεί η γνώμη του, τότε να αρχίσουμε να ανησυχούμε, γιατί  κάτι δεν πάει καλά με την Δημοκρατία μας…» (Ζώνη Αρκαδίας,  16  Φεβρουαρίου 2016).

«Τι να θέλει κάποιος από τη ζωή του πέρα από υγεία και αξιοπρέπεια; Αυτά τα δύο κι ίσως – αν σταθεί τυχερός – αυτό που είπε ο συγγραφέας Χαλίλ Γκιμπράν: «Ένα από τα πιο όμορφα πράγματα στη ζωή είναι να βρεθεί κάποιος που σε καταλαβαίνει, χωρίς να χρειάζεται να δώσεις πολλές εξηγήσεις.» (Ζώνη Αρκαδίας, 15  Φεβρουαρίου 2016).  

«Έχουν γραφτεί και ειπωθεί πολλά για την Αγάπη, ιδιαίτερα από τους ποιητές. Εκείνο που με «κέρδισε» διαβάζοντάς το, είναι λίγες λέξεις που συμπυκνώνουν εύστοχα το τι σημαίνει ΑΓΑΠΗ: «Εκείνος που αγαπά, ποτέ δεν σε εγκαταλείπει… Ακόμη κι αν υπάρχουν οι λόγοι για να φύγει, θα βρει τρόπο… για να μείνει». (Ζώνη Αρκαδίας,  14  Φεβρουαρίου 2016).   καρδια κερι

«Μου έλεγε πρόσφατα γνωστός μου λογοτέχνης ότι τιμήθηκε για το έργο του από κάποιο λογοτεχνικό Σωματείο με ένα μετάλλιο. «Έχω μαζέψει ένα σωρό», μου επισήμανε με καμάρι. «Και τι θα τα κάνεις;» τον ρώτησα.» «Α, τα έχω στο γραφείο μου, τα βλέπω και με καμαρώνω», μου απάντησε. Μία τιμητική πλακέτα ή ένα μετάλλιο δεν είναι κάτι κακό, αλλά δεν σημαίνει ότι ο τιμώμενος ποιητής  ή συγγραφέας έχει κάνει κάτι παραπάνω από έναν ομότεχνό του που δεν έχει ως τώρα βραβευθεί. Όπως λέω συχνά: Μαζέψτε πλακέτες, Διπλώματα και μετάλλια να έχετε να… ξεσκονίζετε!» (Ζώνη Αρκαδίας,  13  Φεβρουαρίου 2016).

«Μια σωστή και δίκαιη κοινωνία, οφείλει στους πολίτες της που ξεχωρίζουν για το ήθος τους και την προσφορά τους στο σύνολο, να τους επιβραβεύει και να τους τιμά για να αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση για όλους μας. Η ελληνική πολιτεία δεν ασχολείται – δυστυχώς – με τέτοιες «τιμές». Το μόνο που την νοιάζει, εδώ και πολλά χρόνια, είναι κινήσεις πρόσκαιρου εντυπωσιασμού και οι επιβραβεύσεις «κολλητών» και «των δικών μας». Γι’ αυτό και πάμε συνέχεια προς τα κάτω…» (Ζώνη Αρκαδίας, 12 Φεβρουαρίου 2016).  

«Ως λαός, μας λείπει η αποφασιστικότητα να πετύχουμε τους στόχους μας. Δεν δουλεύουμε με σύστημα, σκληρά και  με εξυπνάδα για την επίτευξή τους. Έτσι, «σερνόμαστε»  πίσω από Μνημόνια και δανειστές, απογοητευόμαστε από τις φρούδες υποσχέσεις των πολιτικών μας και ζούμε σε συνεχή αβεβαιότητα, που μας «σκοτώνει» σιγά -σιγά,  ψυχικά- κάποιους δε και σωματικά. Ένα είναι βέβαιο: Δεν θα σηκώσουμε ποτέ κεφάλι, αν δεν νικήσουμε τον κακό εαυτό μας κι αν δεν αρχίσουμε να εργαζόμαστε σωστά.» (Ζώνη Αρκαδίας, 11 Φεβρουαρίου 2016). 

«Χρειάζονται άμεση απομάκρυνση: Οι άνθρωποι που συντρίβουν τα όνειρά μας στις μυλόπετρες των άμετρων φιλοδοξιών τους, δεν πρέπει να έχουν καμία θέση στη ζωή μας.» (Ζώνη Αρκαδίας,  10  Φεβρουαρίου 2016). 

«Πώς έχει καταντήσει έτσι η πολιτική ζωή του τόπου μας; Εντάξει, γίνονται και σε άλλες χώρες παρόμοια πράγματα, θα μου πείτε, αλλά στην Ελλάδα το κακό έχει παραγίνει. Η κρίση, δυστυχώς,  δεν  δίδαξε τίποτα ούτε στους πολιτικούς μας ούτε στους πολίτες. Φέρουμε κι εμείς ευθύνη για όσα επιτρέπουμε να συνεχίσουν να μας συμβαίνουν. Τι μπορεί να κάνει ο απλός κόσμος που υποφέρει;  Το λέει  «ΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΥΛΑ» ο Δημήτρης Α. Δημητριάδης: «Μακάριοι οι υποτελείς / έρποντες / λείχοντες / καρφώνοντες / ότι αυτοί «εξουσιάζουσιν». / Ουδείς συμβιβασμός. / Μηδενική ανοχή. / Ούτε καλημέρα στους προσκυνημένους.»  (Ζώνη Αρκαδίας, 9 Φεβρουαρίου 2016).

«Η αλαζονική συμπεριφορά ορισμένων συνανθρώπων μου, μου προκαλεί κατάπληξη. Καταντούν δε αξιοθρήνητοι, όταν φανερώνεται η επαγγελματική ή επιστημονική ανεπάρκειά τους και η πολυεπίπεδη «φτώχεια» τους κι αυτοί  κάνουν πώς δεν καταλαβαίνουν τίποτα.»  (Ζώνη Αρκαδίας,  8/2 /2016). 

«Η εποχή της ΑΔΙΑΦΟΡΙΑΣ, των προσωπικών παιχνιδιών, της έπαρσης και της ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ, μας οδήγησε στον πάτο του βαρελιού. Η ΕΛΛΑΔΑ οφείλει να κερδίσει ξανά την θέση που της αξίζει στην Ευρώπη και στον κόσμο. Οι ποιητές της, οι καλλιτέχνες της, οι Έλληνες δημιουργοί και επιστήμονες, ας γίνουν οι οδηγοί σε αυτή την πορεία μπροστά και ψηλά.» (Ζώνη,  7 Φεβρουαρίου 2016).  

«Την εξαετία που η Ελλάδα βρίσκεται σε κρίση και στα Μνημόνια, αντί όλοι μαζί – πολιτικοί και πολίτες – να κάτσουμε να δούμε τι έφταιξε και πώς θα διορθωθεί η κατάσταση, μυαλό δεν έχουμε βάλει αμφότεροι. Αλλά ειδικά οι κρατούντες μας έχουν χάσει κάθε μέτρο στη λήψη… μέτρων μιας αμφίβολης διάσωσης της χώρας. Δεν έχει άδικο ο καλός ποιητής μας Δημήτρης Α. Δημητριάδης, όταν γράφει στην «Βεβήλωσή» του: «Έπαρση / ύβριν κι ασέβεια / αποπνέουν όλοι οι θεσμοί / βέβηλη η κάθε είδους εξουσία». (Ζώνη Αρκαδίας,  6/ 2 / 2016). 

«ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ και ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ βρέθηκαν ανά τους αιώνες απέναντι αλλά και πορεύτηκαν μαζί, όταν χρειάστηκε ο λαός μας να αγωνιστεί για να επιβιώσει και να συνεχίσει να υπάρχει. Γι’ αυτό και δεν βοηθάει καθόλου – σήμερα, που η χώρα μας βρίσκεται σε τόσα αδιέξοδα και οι άνθρωποί της δοκιμάζονται σκληρά – να βρεθούν αυτές οι δυο δυνάμεις αντίπαλες. Μόνο με την κοινή συμπόρευσή τους θα μπορέσουν να βοηθήσουν και την πατρίδα μας και τους Έλληνες… » (Ζώνη Αρκαδίας,  5 Φεβρουαρίου 2016). 

«Οι Ποιητές έχουν μακρύ δρόμο αγώνα μπροστά τους για να καταφέρουν να πείσουν τους συνανθρώπους τους ότι δεν είναι «ψώνια», καβαλημένα καλάμια, αλαφροϊσκιωτοι και άνθρωποι που ζουν στον κόσμο τους. Οι καλοί Ποιητές ξεχωρίζουν αμέσως, η δουλειά τους έχει ποιότητα, έχουν αδαμάντινο χαρακτήρα και ευγένεια, είναι καταρτισμένοι, σοβαροί, εργάζονται με αγάπη και σεβασμό και δεν επιδιώκουν την πρόσκαιρη δημοσιότητα, που δεν προσφέρει τίποτα το ουσιαστικό στους ίδιους και στην Τέχνη τους.» (Ζώνη, 4  Φεβρουαρίου 2016). 

«Καθώς τα χρόνια μου περνούν, γίνομαι πιο προσεκτική στην επιλογή των ανθρώπων που θέλω δίπλα μου, προσυπογράφοντας αυτό που διάβασα κάπου και  μου άρεσε πολύ: «Τους μόνους ανθρώπους που χρειαζόμαστε στη ζωή μας, είναι εκείνοι που μας αποδεικνύουν ότι μας χρειάζονται (και) στη δική τους ζωή». (Ζώνη Αρκαδίας, 3  Φεβρουαρίου 2016).  

«Τι μπορούμε να κάνουμε για να αντιμετωπίσουμε θετικά όλα αυτά τα δύσκολα, τα μίζερα και θλιβερά, που έχουν εγκλωβίσει τη χώρα μας και τσακίσει τις ζωές μας; Να ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ και να ΑΙΣΙΟΔΟΞΟΥΜΕ. Αυτό αρκεί για να πάρουμε λίγο κουράγιο και δύναμη να συνεχίσουμε τον αγώνα μας. Χωρίς προσπάθεια και πίστη δεν πετυχαίνουμε τίποτα.» (Ζώνη Αρκαδίας, 2  Φεβρουαρίου 2016).

«Την Άνοιξη προσμένοντας και τα πρώτα σημάδια της αναζητώντας στη φύση που ποτέ δεν λαθεύει, ο καθένας μας ελπίζει σε καλύτερες μέρες, πιο φωτεινές, πιο ανθρώπινες και σε πιο στέρεες βάσεις δομημένες. Γιατί, όταν βλέπεις την ανασφάλεια και τον φόβο να κυριαρχούν, δεν μπορείς να περιμένεις καμία αναγέννηση και τίποτε αισιόδοξο να συμβεί στη ζωή σου. Η Άνοιξη πάντως… καραδοκεί και θα ‘ρθει. Οι μυγδαλιές ετοιμάζονται ν’ ανθίσουν και μέσα στο γκρίζο απέλπιδο χειμωνιάτικο φόντο, θα στείλουν το πρώτο ελπιδοφόρο μήνυμα της φύσης που ξυπνάει… Όπως λέει κι ο ποιητής Σπ. Κ. Καραμούντζος: «Πρώτη άνθισε και φέτος / η μικρούλα μυγδαλιά / και στης Άνοιξης το χτύπο / πόρτα άνοιξε πλατιά. // Το Χειμώνα με λιακάδα / πάει κόντρα στον καιρό, / όμορφη με πονηράδα, / πιάνει πρώτη το χορό. [………] Αλκυόνες του Χειμώνα / κι ανθισμένη μυγδαλιά, / σύμβολα ζωής αιώνια / όαση στην παγωνιά.» (απόσπασμα από το ποίημά του Η ΜΥΓΔΑΛΙΑ)« (Ζώνη Αρκαδίας, 1 /2/2016).μυγδαλιά με φύλλα


«Πίκρα, οργή και απογοήτευση επικρατεί στον λαό μας με όσα αποφασίζονται τον τελευταίο καιρό εις βάρος του. Με την δικαιολογία ότι «τα ψηφίσαμε, πρέπει να τα εφαρμόσουμε» δίνεται συγχωροχάρτι σε κάθε μέτρο και νόμο που έξωθεν επιβάλλεται «για το καλό μας». Θα ήθελα να διαψευστώ, αλλά να μου το θυμηθείτε: έρχονται για την Ελλάδα πολύ δύσκολοι καιροί και ίσως με ανεξέλεγκτες αντιδράσεις των πολιτών. «Ο Θεός να βάλει το χέρι του» να μην θρηνήσουμε ανθρώπινες απώλειες.»  (Ζώνη Αρκαδίας, 31  Ιανουαρίου 2016).   

«Πως να μην χαρείς διαβάζοντας κάποιες ειδήσεις που σε γεμίζουν ελπίδα και αισιοδοξία, ότι στην Ελλάδα και ιδιαίτερα στην ελληνική επαρχία κάποιοι άνθρωποι κάνουν τη δική τους ειρηνική αντίσταση απέναντι στην  ερήμωση των χωριών μας και στην αδιαφορία της πολιτείας. Όπως στα Μαγούλιανα της Γορτυνίας, που όπως πληροφορούμαστε από την εφημερίδα «Τα Μαγούλιανα» (www.magouliana.gr) του Πανελλήνιου Συλλόγου  Μαγουλιανιτών, εκεί γίνονται ωραία πράγματα και  παίρνονται ωφέλιμες για τον τόπο και τους κατοίκους του αποφάσεις. Μακάρι τέτοιες πρωτοβουλίες και δράσεις να βρουν μιμητές και στα υπόλοιπα χωριά της πατρίδας μας που αργοπεθαίνουν και τα διαλύει η διχόνοια η δολερή…». (Ζώνη Αρκαδίας, 30  Ιανουαρίου 2016).

«Εκτός από τους απλούς Έλληνες του μόχθου και του αγώνα, υπάρχουν και κείνοι της απατεωνιάς και της διαφθοράς. Είναι λίγοι και τώρα πια τους πιάνουν και τους οδηγούν στη Δικαιοσύνη. Το αν και πόσο τιμωρούνται είναι άλλο θέμα, πάντως ο κόσμος έχει αρχίσει και τους καταγγέλλει, τους ξεσκεπάζει και όσο γίνεται σταματά τις παλιανθρωπιές τους. Αυτοί, βεβαίως,  δεν σέβονται τίποτα. Ενώ ο λαός μας περνά τέτοια στενωπό, συνεχίζουν τις βρωμιές τους. Είναι δε τέτοιο το θράσος τους, που ένα-δυο εξ αυτών – στο παρελθόν – είχαν ζητήσει και την ψήφο του κοσμάκη. Καλά, τα κόμματα δεν ελέγχουν ποιους τοποθετούν στις λίστες τους; Τόσο έχουμε σαπίσει πια; Κανένας ηθικός φραγμός, καμία αισχύνη, καμία παραδειγματική τιμωρία σε όλους αυτούς τους ελεεινούς;» (Ζώνη Αρκαδίας,  29  Ιανουαρίου 2016).

«Έλληνες Λογοτέχνες, μέσα στην Ελλάδα και απόδημοι, ελάτε να αλλάξουμε τη γνώμη που έχουν οι ξένοι ομότεχνοί μας αλλά και οι πολίτες των άλλων χωρών της Γης, για την πατρίδα μας και τον λαό μας. Δεν είμαστε τεμπέληδες, κλέφτες, απατεώνες. Δεν «τα φάγαμε όλοι μαζί». Με το έργο μας (πεζό, ποιητικό), με παρεμβάσεις μας (άρθρα, δοκίμια, επιστολές, μηνύματα), με δημοσιεύσεις στον ξένο Τύπο και στα ηλεκτρονικά μέσα, ας βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους. Να σταματήσει η πατρίδα μας να γελοιοποιείται και να απαξιώνεται αντί να τιμάται και να της αναγνωρίζεται η συμβολή της στην παγκόσμια Σκέψη, τον Πολιτισμό, την Δημοκρατία, τις αρχές και τις αξίες της Ευρώπης. Ο καθένας μας ας κάνει ό,τι μπορεί για να ακούγεται η Ελλάδα με θετικό τρόπο.» (Ζώνη, 28/1/2016).

«Όταν ένας Λογοτέχνης χάνει την αίσθηση του μέτρου στη συμπεριφορά του ή όταν αρχίζει και «βομβαρδίζει» τον Τύπο με γνώμες και έργα του – τα ίδια και τα ίδια – γελοιοποιείται και κουράζει. Ας είμαστε προσεκτικοί, χωρίς υπερβολές. Οι όποιες φιλοδοξίες μας να ικανοποιούνται με βήματα αργά, σταθερά και καλά μελετημένα.» (Ζώνη Αρκαδίας, 27  Ιανουαρίου 2016).

«Η ερήμωση της ελληνικής υπαίθρου είναι οριζόντια και κάθετη, η δε κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη με τα σημερινά οικονομικά δεδομένα. Αντί να δοθούν – σε νέους ανθρώπους – κίνητρα να επιστρέψουν στα χωριά και να καλλιεργήσουν τη γη ή να εκτρέψουν ζώα και πουλερικά, «χτυπούν» αλύπητα τους αγρότες με νέους φόρους, αύξηση εισφορών και σειρά αντικινήτρων, ώστε κι αυτοί που ασχολούνται σήμερα με τον πρωτογενή τομέα παραγωγής, να εγκαταλείψουν τις προσπάθειές τους. Δεν ξέρω ποια μυαλά παίρνουν τέτοιες αποφάσεις, μάλλον περί ανεγκέφαλων πρόκειται. Και σίγουρα δεν έχουν εργαστεί ποτέ στο ύπαιθρο ή με ζωντανά. Ωραία είναι η ζωή στα θερμαινόμενα ή κλιματιζόμενα γραφεία τους, με όλες τις ανέσεις και ελάχιστη κούραση. Ο μόχθος όμως αυτού που καλλιεργεί τη γη του ή φροντίζει τα ζώα του δεν «συναντιέται» με τον ελαφρύ «κάματο» ενός συμβούλου υπουργού ή ενός τεχνοκράτη. Ποτέ δεν θα βρεθούν αντάμα οι ιδρώτες τους…»(Ζώνη Αρκαδίας, 26  Ιανουαρίου 2016).

«Για να πείσουμε – ως Ποιητές και Συγγραφείς – τους άλλους ανθρώπους ότι είμαστε σοβαροί, εργατικοί και με ήθος, δεν χρειάζονται  πολλά λόγια, παρά να προσέχουμε  τι λέμε, τι γράφουμε, πως συμπεριφερόμαστε στις διάφορες εκδηλώσεις που μας καλούν, να εργαζόμαστε με αφοσίωση και αγάπη πάνω στην Τέχνη μας, να διαβάζουμε πολύ, να σκίζουμε ακόμα πιο πολλά  από όσα κρατάμε στα συρτάρια μας, να ελέγχουμε τι δημοσιεύουμε στον Τύπο (έντυπο και ηλεκτρονικό) και να είμαστε ταπεινοί, όχι «καβαλημένα καλάμια».  (Ζώνη Αρκαδίας, 25  Ιανουαρίου 2016).

«Όταν βλέπεις αρχαιολογικούς χώρους της πατρίδας σου αναξιοποίητους, να βόσκουν ανάμεσα στις αρχαίες κολώνες αιγοπρόβατα και γουρούνια, δεν μπορείς να νιώθεις καμία υπερηφάνεια παρά μόνο ντροπή και θλίψη για την κατάντια μας ως λαού…» (Ζώνη Αρκαδίας, 24  Ιανουαρίου 2016).

«Τώρα διανύουμε την περίοδο της πίτας στην Ελλάδα. Σύλλογοι, φορείς, εταιρείες, οργανώσεις, ομάδες… κόβουν βασιλόπιτες και κάνουν συνεστιάσεις για τον σκοπό αυτό. Θα «ξεχαστεί» για λίγο ο κόσμος από τα προβλήματά του και θα χαλαρώσει κοντά σε φίλους και γνωστούς, συμπατριώτες και συνεργάτες. Ένα κομμάτι πίτας και η ελπίδα ότι το φλουρί της μπορεί να τύχει σε μας, φέρνοντας καλοτυχία για όλο τον χρόνο, είναι μια μικρή προσδοκία, στα αδιέξοδα που παραμονεύουν να σαρώσουν τις ζωές μας στο κύλισμα της νέας χρονιάς.» (Ζώνη Αρκαδίας, 23  Ιανουαρίου 2016). ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΑ

«Για κάποιους ανθρώπους, που δίνουν τον ωραίο αγώνα τους σε αυτές τις πολύ δύσκολες συνθήκες για την Ελλάδα και τους Έλληνες, δυο λόγια από καρδιάς θα πω: ΜΠΡΑΒΟ ΣΑΣ, ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ.» (Ζώνη Αρκαδίας, 22  Ιανουαρίου 2016).

«Δεν μας παίρνει άλλο να μένουμε απαθείς και αδιάφοροι με όσα συμβαίνουν στην πατρίδα μας, με νόμους που ψηφίζονται ερήμην μας – κατόπιν εντολών των δανειστών – και με αμφίβολα αποτελέσματα, κατεδαφίζοντας κεκτημένα ετών, που προέκυψαν μετά από πολλούς αγώνες. Δεν πάει άλλο με τους φόρους, τις αυξήσεις των εισφορών, την συνεχή αδιέξοδη λιτότητα. Η Ελλάδα δεν μπορεί να προοδεύσει έχοντας μια θηλιά στον λαιμό της. Ούτε τα 400 χρόνια της τουρκικής σκλαβιάς δεν έκαναν τόση ζημιά στη χώρα μας, όσο τα  6 χρόνια των Μνημονίων και της εξάρτησης από τους δανειστές…» (Ζώνη Αρκαδίας,  21  Ιανουαρίου 2016).

«Αδύναμες, άχρωμες και  άτολμες ακούγονται οι φωνές των πνευματικών ανθρώπων του τόπου μας, των λίγων, που τολμούν να μιλήσουν και να πάρουν θέση για το πρόβλημα της Ελλάδας, την εξαθλίωση των Ελλήνων, τη δυστυχία που έχει απλωθεί στην ελληνική επικράτεια και συνθλίβει κάθε όνειρο και κάθε προοπτική των συμπατριωτών μας. Η Ελλάδα πεθαίνει. Το βλέπουμε, το διαπιστώνουμε καθημερινά. Με αυτές τις συνθήκες, δεν υπάρχει μέλλον κι όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε όλοι, ίσως να «ξυπνήσουμε» από τον λήθαργό μας και να κάνουμε κάτι. Θα κάνουμε όμως;» (Ζώνη, 20 /1/2016).

«Βλέποντας την κατάντια της σημερινής Ελλάδας, θλίβεσαι διαβάζοντας τα λόγια του Γκαίτε: «Ό,τι είναι ο νους και η καρδιά για τον άνθρωπο, είναι η Ελλάδα για την ανθρωπότητα». Κανείς από τους υπεύθυνους για την κρίση και τα χρέη της πατρίδας μας δεν έχει τιμωρηθεί ακόμη. Ό,τι κάνει η Θεία Δίκη κι αυτό «χλωμό το βλέπω». (Ζώνη Αρκαδίας, 19  Ιανουαρίου 2016).

«Ορισμένοι άνθρωποι διαπρέπουν στην κακία, στην ίντριγκα, στην συκοφαντία, στο ψέμα και νιώθουν μάλιστα περήφανοι γι’ αυτό. Μπορείς να πεις ότι έχεις καταφέρει κάτι καλό στη ζωή σου, κάνοντας μια τέτοια «καριέρα»; (Ζώνη Αρκαδίας,  18  Ιανουαρίου 2016).

«Αν φάμε ο ένας τις σάρκες του άλλου, θα «χορτάσουμε¨ ή θα αισθανθούμε κάποια μεγάλη ικανοποίηση; Μήπως βαρυστομαχιάσουμε; Όταν μια κοινωνία ανθρώπων, δεν μπορεί να βρει κοινά σημεία συνύπαρξης και συνεργασίας, δεν θα σταθεί για πολύ όρθια…» (Ζώνη Αρκαδίας, 17  Ιανουαρίου 2016).

«Οι νέοι άνθρωποι δεν μπορούν να φέρονται σαν «παχύδερμα», με αναισθησία και φιλοτομαρισμό. Γιατί αλλιώς οικοδομούν μια ζωή, που η τσέπη τους μπορεί να είναι πάντα γεμάτη χρήματα, αλλά η καρδιά τους θα είναι άδεια και σκοτεινή.» (Ζώνη Αρκαδίας,  16  Ιανουαρίου 2016).

«Μεγάλη προσοχή σε κάτι όψιμους «φίλους», που σας θυμήθηκαν έχοντας κατά νου κάπως και σε κάτι να ωφεληθούν. » (Ζώνη Αρκαδίας, 15  Ιανουαρίου 2016).

«Όταν κάποιος που δεν με ξέρει καλά, δεν έχουμε φιλικές σχέσεις και είναι αρκετά μικρότερός μου σε ηλικία, μου γράφει – ένα γράμμα ή ένα ηλεκτρονικό μήνυμα – και χρησιμοποιεί ενικό αριθμό, ή «δίνει διαταγές» λες και απευθύνεται στο υπηρετικό του προσωπικό, το άτομο αυτό κατατάσσεται αυτόματα από μένα σε κείνα τα πρόσωπα που δεν αξίζει να ασχοληθώ περισσότερο μαζί τους. Αν πάει να μάθει πρώτα  σωστούς τρόπους συμπεριφοράς – απέναντι σε όλους τους συνανθρώπους του – τότε βλέπουμε…» (Ζώνη Αρκαδίας, 14  Ιανουαρίου 2016).

«Στον γκρι και στον μουντό ορίζοντα των ημερών που διανύουμε, ευτυχώς, υπάρχουν κάποιοι ορατοί και αόρατοι «ζωγράφοι», που αποτυπώνουν τη ζωή με χρώματα φωτεινά, χαρούμενα, ελπιδοφόρα. Σκεφτείτε, πόσο αλλάζει η διάθεσή μας, όταν στο μαύρο και στο μίζερο, «σκορπίσει»  έστω και άναρχα, μια πιτσιλιά πορτοκαλί ή κίτρινο χρώμα. Το μάτι θα πέσει σ’ αυτό κι όχι στη μαυρίλα που κυριαρχεί  στο φόντο της (κάθε) ζωής…»(Ζώνη Αρκαδίας, 13  Ιανουαρίου 2016).

«Όταν μια σχέση (αισθηματική, επαγγελματική, κοινωνική, φιλική) τελειώσει, δεν πρέπει ποτέ να επιστρέφεις πίσω, γιατί θα είναι σαν να πατάς στις ακαθαρσίες του άλλου προσώπου, που ήδη έχεις αποφασίσει ότι δεν αξίζει να είναι στη ζωή σου. Τα σκ..τά – σε κάθε περίπτωση – και λερώνουν και βρωμάνε…» (Ζώνη Αρκαδίας,  12  Ιανουαρίου 2016). 

«Το βλέπουμε γύρω μας κι είναι φοβερό σαν εικόνα και σαν σκέψη. Οι άνθρωποι μετατρέπονται σε άγρια ζώα, με ένστικτα αιμοβόρα, αυτό που έλεγαν οι Λατίνοι: «Ο άνθρωπος για τον άνθρωπο λύκος».  (Ζώνη Αρκαδίας,  11   Ιανουαρίου 2016).

«Κάποιοι ανόητοι άνθρωποι, νομίζουν -αν κάποιες φορές «περάσει το δικό τους» – ότι έχουν κερδίσει τον «πόλεμο». Σε μια – δυο μάχες μπορεί να νικήσουν, αλλά ευτυχώς η βλακεία τους δεν επικρατεί, γιατί και οι ίδιοι κάποτε καταλαβαίνουν ότι με τέτοιες χαζές συμπεριφορές δεν οδηγούμαστε σε τίποτε καλό. Κάνουν ζημιά βέβαια, αλλά περισσότερο κακό κάνουν στον εαυτό τους παρά στους άλλους. Γι’ αυτό, ας προσέχουμε τι λέμε και τι κάνουμε…»(Ζώνη,  10  Ιανουαρίου 2016).  

«Αλγεινή εντύπωση μου προκάλεσε τις φετινές γιορτές, η στάση κάποιων γνωστών μου (από την Ελλάδα), οι οποίοι – ενώ έλαβαν τις ευχές μου – δεν μου απάντησαν ούτε καν τυπικά, για να αναφέρουν τη λήψη τους, πολύ δε περισσότερο για να αντευχηθούν, σε αντίθεση με τους ξένους φίλους και γνωστούς, οι οποίοι έστειλαν ευχές, κάρτες και εγκάρδια μηνύματα. Άμα ο άνθρωπος είναι «σκάρτος» μέσα του, όσα πτυχία κι αν έχει, όσα χρήματα κι αν αποκτήσει, όποιες μεγάλες θέσεις κι αν κατακτήσει, όσες επιτυχίες κι αν σημειώσει στη ζωή του, πάντα «σκαρτίλας» και «φτηνιάρης» θα είναι. Η ευγένεια και το ήθος είναι – δυστυχώς-  για τους λίγους, που όσο πάνε γίνονται ακόμα λιγότεροι…» (Ζώνη Αρκαδίας,  9  Ιανουαρίου  2016). 

«Μεγάλη αγένεια επικρατεί στον ελληνικό λογοτεχνικό χώρο. Εκπρόσωποί του φέρονται με τόση ξιπασιά, που κάποιες φορές προκαλούν το γέλιο σε όσους τους παρακολουθούν. Τόση ξεφτίλα δεν αρμόζει σε ανθρώπους του πνεύματος κι είναι κρίμα ο κόσμος – γενικεύοντας –  να μας θεωρεί  όλους «ψώνια», φαιδρούς, γραφικούς και τα σχετικά…»  (Ζώνη Αρκαδίας,  8  Ιανουαρίου 2016). 

«Τ’ Αγιαννιού σήμερα και γιορτάζει περίπου η μισή Ελλάδα. Κάθε σπίτι κι ένας Γιάννης ή μία Ιωάννα. Τα κεράσματα δίνουν και παίρνουν, ευχές ανταλλάσσουν συγγενείς, γνωστοί και φίλοι. Υπέροχες στιγμές, που οι Έλληνες – παρ’ όλη την κρίση – δεν αφήνουν να χαθούν. Όπως η κ. Μαίρη Κουλεντιανού από το Άργος, που με τέχνη ξεχωριστή, μας «σέρβιρε» για τα Χρόνια πολλά (του γιου της και όλων όσων γιορτάζουν) γλυκό γαλακτομπούρεκο και λικέρ ρόδι –  και τα δύο από τα χεράκια της φτιαγμένα, με πολλή αγάπη. Από αυτά τα μικρά, τα όμορφα της ζωής, θα κρατηθούμε και θα συνεχίσουμε, σε πείσμα όσων θέλουν όλα να τα ισοπεδώσουν και να μην μείνει τίποτα.» (Ζώνη Αρκαδίας, 7  Ιανουαρίου 2016).ΚΕΡΑΣΜΑ ΜΑΙΡΗΣ

«Καλή ποιήτρια και φίλη, μου ανέφερε πρόσφατα σε συζήτησή μας, για ένα βιβλίο που έλαβε από πρωτοεμφανιζόμενο συγγραφέα. Επρόκειτο για ένα μυθιστόρημα, τόσο κακογραμμένο, με ένα σωρό λάθη μέσα (ορθογραφικά και συντακτικά), με ύβρεις και λέξεις που «ούτε σε χαμαιτυπείο δεν ακούς», όπως σημείωσε χαρακτηριστικά η φίλη μου. «Τι έκανες;» τη ρώτησα. «Του απάντησες έστω και από ευγένεια ότι έλαβες το έργο του;» «Έκανα το μόνο που άξιζε να κάνω γι’ αυτό το βιβλίο, το οποίο προσέβαλε την αισθητική μου και με έκανε να εκνευριστώ τόσο πολύ: το πέταξα στα σκουπίδια.» Δεν ξέρω εγώ τι θα έκανα σε ανάλογη περίπτωση, πάντως καλό θα ήταν οι νέοι ιδιαίτερα συγγραφείς, πριν εκδώσουν κάποιο βιβλίο τους να το αναθέτουν σε κάποιον επιμελητή και να παίρνουν τη γνώμη καταξιωμένων Λογοτεχνών μας, ώστε να μην φέρνουν στο φως της δημοσιότητας έργα κακής ποιότητας, που οι άλλοι θα τα ρίξουν στον κάδο των απορριμμάτων τους. Κάνουν που κάνουν τα έξοδα της έκδοσης και κυκλοφορίας του βιβλίου τους, ας περιμένουν λίγο καιρό παραπάνω, να βγάλουν κάτι που να αξίζει και να μην τους εκθέτει απέναντι στους άλλους συναδέλφους τους. Ο χώρος της Λογοτεχνίας δεν είναι χωματερή για να δέχεται τα σκουπίδια μας…» (Ζώνη Αρκαδίας,  6  Ιανουαρίου 2016). 

«Στα σκυθρωπά πρόσωπα των συνανθρώπων μου, στα σφαλιστά τους στόματα που δεν λένε πια πολλά λόγια και δεν χαμογελούν, στους κυρτούς τους ώμους που λες και σηκώνουν τα βάσανα όλου του κόσμου, στα σκοτεινά σπίτια και στους άδειους δρόμους των χωριών μας, στην απελπισία και την ανασφάλεια που φωλιάζει στις ψυχές, αντικρίζω το πρόσωπο της σύγχρονης Ελλάδας και θλίβομαι. Γιατί αυτοί που μας οδήγησαν ως εδώ, δεν πρόκειται να τιμωρηθούν και γιατί συνεχίζουν – με ξιπασιά και προκλητικό λόγο – να ρίχνουν το φταίξιμο στον απλό κόσμο αντί να ντρέπονται και  να σιωπούν για τη ζημιά που έκαναν σε μια χώρα με τέτοια λαμπρή Ιστορία και σε έναν λαό με τόσες πολλές, καλές προοπτικές, που τον κατάντησαν περίγελο και ζητιάνο της Ευρώπης….» (Ζώνη Αρκαδίας, 5  Ιανουαρίου 2016).

 «Επειδή όλοι μας – σε κάποια φάση της ζωής μας έχουμε «απογοητευτεί» από τέτοιες απαράδεκτες συμπεριφορές, βρήκα – ψάχνοντας στο Διαδίκτυο-  την κατάλληλη απάντηση: «Αν σας έχουν για δεύτερη επιλογή, αφήστε τους στη μια.» (Ζώνη Αρκαδίας,  4  Ιανουαρίου  2016). 

«Να είσαι μια ζωή «θύμα» και να πληρώνεις τα σπασμένα ενώ δεν φταις σε κάτι, δεν μπορεί να γίνεται συνέχεια ανεκτό. Και το καλύτερο που έχεις να κάνεις σε τέτοιες περιπτώσεις είναι να φύγεις, για να διατηρήσεις την όποια αξιοπρέπεια σου απομένει. Σωστά ειπώθηκε πώς «Μερικές φορές για να απομακρυνθείς από έναν άνθρωπο δε χρειάζεται να σου κάνει κάτι. Αρκούν όσα δεν έκανε…» (Ζώνη Αρκαδίας,   3  Ιανουαρίου 2016).  

«Είναι δυνατόν, χρησιμοποιώντας προστυχιές και περιγραφές σεξουαλικών πράξεων με χυδαίες λέξεις, να κάνεις ποίηση; Μπορείς να συγκινήσεις τους αναγνώστες σου, κατεβάζοντας τόσο πολύ το επίπεδο της δουλειάς σου; Εκτός κι αν προκαλώντας έτσι «θόρυβο», κερδίσεις τα πέντε – δέκα λεπτά δημοσιότητας που σου αναλογούν. Πάντως Ποιητής με αισχρόλογα δεν γίνεσαι. Γελοίος όμως σίγουρα θα έχεις γίνει…» (Ζώνη Αρκαδίας,  2  Ιανουαρίου  2016).

«Αγαπητοί μου φίλοι Ποιητές και επισκέπτες της ιστοσελίδας μου από όλο τον κόσμο, Εύχομαι ο Καινούριος Χρόνος να σας φέρει Υγεία, Τύχη, Χαρά, Ευημερία, Ηρεμία, Επιτυχία, Αγάπη, Ευτυχία και Έμπνευση. ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ 2016 και κάθε καλό στη ζωή σας.  Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη.» (Ζώνη Αρκαδίας,   1  Ιανουαρίου 2016).      «Dear friends Poets and visitors of my website, May the New Year brings you Health, Luck, Joy, Prosperity, Tranquility, Success, Love, Happiness and Inspiration. HAPPY NEW YEAR 2016 and every good wish in your life. Zacharoula Gaitanaki.» (Zoni, Arcadia, January  1, 2016).  
το 2016


«Αυτές οι μέρες», γράφει σε ένα ποίημά του- σε ελεύθερη απόδοση – ο καλός Αμερικανός ποιητής Λουίς Κάρλος Περέιρα,  «είναι  μια ευκαιρία να περάσετε χρόνο μαζί με την οικογένειά σας και φίλους σας που δεν τους έχετε ξεχάσει, να πείτε ιστορίες, να διασκεδάσετε με αστεία, να γελάσετε…» Πόσοι από μας το κάνουμε αυτό, είναι μια άλλη συζήτηση. Η χαρά, το γέλιο, οι εγκάρδιες ευχές, η εσωτερική – μέσα μας – γιορτή, θα μπορούσαν να κάνουν τούτες τις μέρες στο τέλος του χρόνου, κάτι όμορφο, ξεχωριστό, μοναδικό, που θ’ αξίζει να φέρνουμε στη μνήμη μας τακτικά και με νοσταλγία…» (Ζώνη Αρκαδίας, 31/12/2015). 

«Καθώς άλλη μια χρονιά πλησιάζει στο τέλος της, κάνουμε τον απολογισμό του χρόνου που μας αποχαιρετά κι αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση στα χείλη μας. Το 2015 έδωσε πολύ σκληρά μαθήματα σε πολλούς Έλληνες και ήταν για όλον τον πλανήτη μια χρονιά που δοκίμασε τις αντοχές – σωματικές, ψυχικές, πνευματικές – όλων μας. Γι’ αυτό και η Νέα χρονιά αναμένεται με περισσότερη ελπίδα και την προσδοκία, οι ηγέτες των κρατών της Γης, να δείξουν μεγαλύτερη σύνεση και να συγκρατήσουν τα λόγια τους και τις παρορμήσεις τους, που έχουν μέχρι σήμερα οδηγήσει τον κόσμο μας σε μεγάλες ταραχές και αδιέξοδα, σε πολέμους και ξεριζωμούς, σε φτώχεια και δυστυχία…» (Ζώνη Αρκαδίας, 30  Δεκεμβρίου 2015).

«Πλήθος ευχών ανταλλάσσουμε αυτές τις μέρες με αγαπημένους, με συγγενείς, με φίλους, με συνεργάτες και γνωστούς μας. Πρώτιστη ευχή το ΥΓΕΙΑ. Δεύτερη; Τι άλλο από ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΓΑΛΗΝΗ. Αν έχεις μέσα σου ηρεμία, ισορροπία και είσαι χαλαρός, δεν έχεις άγχος, φόβους, αγωνίες κ.λπ., τότε έχεις κατακτήσει το πιο σπουδαίο πράγμα για να πορευτείς στη ζωή σου. Ευτυχής είναι όποιος –  σε εποχές δίσεκτες – παραμένει ατάραχος, έχει τη σοφία να αξιολογεί σωστά τις καταστάσεις που μπορεί να αλλάξει και να μην αναλίσκεται σε ανόητα λόγια και αδιέξοδες κινήσεις… » (Ζώνη Αρκαδίας, 29  Δεκεμβρίου 2015). 

«Τα ΧΡΗΜΑΤΑ σταύρωσαν τον Χριστό, θα την γλίτωναν οι άνθρωποι; Πόσο κακό κάνει στην ψυχή του καθενός μας, όταν βάζει πάνω απ’ όλα το χρήμα, τα οφέλη που θα αποκομίσει από λόγια, πράξεις, συμπεριφορές. Μικρός «Ιούδας» μπορεί να γίνει – στη διάρκεια του βίου του – ο κάθε άνθρωπος, γιατί είναι κι αυτό στη φύση του…» (Ζώνη Αρκαδίας, 28  Δεκεμβρίου 2015). 

«Όταν είσαι νέος, δεν σκέφτεσαι τα γεράματα ούτε κάθεσαι να ασχοληθείς με τους ηλικιωμένους ανθρώπους, οι οποίοι αντιμετωπίζουν κι αυτοί  αρκετά προβλήματα. Απλά, δεν νοιάζεσαι, όχι από κακία, αλλά γιατί δεν περνά από το μυαλό σου ότι οι άνθρωποι της τρίτης ηλικίας έχουν κι αυτοί πολλά που τους απασχολούν: μοναξιά, αρρώστιες, κατάθλιψη, φτώχεια… Αν μπορούσαμε, για λίγο, όλοι μας, να σκεφτούμε «του βίου την δύση», πολλά πράγματα θα ήταν διαφορετικά στις πράξεις μας, στα λόγια μας, στις αποφάσεις που παίρνουμε τόσο εύκολα και απερίσκεπτα. «Γιορτινές μέρες και μας μιλάς για τέτοια «θλιβερά» θέματα;» θα πείτε κι ίσως να μην έχετε άδικο. Μα το απαιτούν οι μέρες, να σκεφτούμε όσους δεν μπορούν – λόγω ηλικίας, ένδειας, δυσκολιών – να χαρούν τις γιορτές. Μπορεί κάποτε να χαίρονταν, τώρα όμως στερούνται αυτής της χαράς. Αν μπορούμε να τους δώσουμε λίγη παραπάνω προσοχή ή φροντίδα, ένα χαμόγελο, μια ευχή, ένα δώρο, ας το κάνουμε για κείνους που ίσως στο παρελθόν να έκαναν πολύ περισσότερα για μας, χωρίς να το ξέρουμε γιατί δεν το διατυμπάνισαν…» (Ζώνη Αρκαδίας, 27  Δεκεμβρίου 2015). 

«Ποιήματα, διηγήματα, σκέψεις, δοκίμια, πίνακες ζωγραφικής, άπειρα είναι τα καλλιτεχνήματα που έχουν ως έμπνευσή τους τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά. Πιστεύω όμως, ότι το πρώτιστο όλων, είναι ο Ύμνος: «Δόξα εν υψίστοις Θεώ κι επί Γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία…» (Κ.Δ. Λουκ. 2, 14). Κι επειδή στις μέρες μας, ούτε η παγκόσμια ειρήνη έχει επιτευχθεί, μήτε οι άνθρωποι έχουν καλές θελήσεις, οι λογοτέχνες και οι ζωγράφοι βρίσκουν πρόσφορο έδαφος να δημιουργούν νέα έργα, που προστίθενται στον μεγάλο αριθμό των παλαιών, για να μας θυμίζουν συνεχώς το μεγάλο ζητούμενο στον πλανήτη μας και στις ζωές μας…» (Ζώνη Αρκαδίας, 26  Δεκεμβρίου 2015).

«Τα ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ, αν δεν είναι η γιορτή της Αγάπης, δεν τα αισθάνεσαι μέσα σου όπως τους πρέπει. Εμείς οι άνθρωποι, κουβαλάμε βαρύ φορτίο στις ψυχές μας και στο νου μας, μίση, εγωισμούς, πάθη, φιλοδοξίες, μιζέρια, φθόνο, κακία… Το πραγματικό νόημα των Ημερών αυτών, δεν  μας αγγίζει, δεν σημαίνει κάτι σημαντικό πέρα από ό,τι φαίνεται: πολλά φώτα, δυνατές μουσικές, κίνηση στους δρόμους, άφθονα φαγητά, επιφανειακό γλέντι…. Το μάτι δεν χορταίνει. Η ψυχή δεν ικανοποιείται. Το μυαλό δεν ηρεμεί. Η πίστη κλονίζεται. Η ελπίδα χάνεται… Αφήστε, λοιπόν, την «επιφάνεια» των γιορτών κι αναζητείστε το βαθύτερο νόημά τους, μόνο αυτό είναι σημαντικό.» (Ζώνη Αρκαδίας, 25  Δεκεμβρίου 2015).GOLD CHRISTMAS

«Όταν ο άνθρωπος έχει την υγεία του, έχει μάθει στη ζωή του να ζει με μέτρο, δεν κάνει σπατάλες αλλά δεν είναι και τσιγκούνης, εκτιμά όσα έχει και δεν φθονεί των  συνανθρώπων  του τα πλούτη, είναι ευτυχισμένος. Τίποτε περιττό δεν του χρειάζεται για να έχει μέσα του χαρά, ικανοποίηση, γαλήνη. Και τα Χριστούγεννα μας δίνουν την ευκαιρία να εξασκηθούμε σε αυτό: στην ισορροπία ανάμεσα στα πολλά αγαθά, στα εκθαμβωτικά,  ψεύτικα φώτα, στις υπερβολές των ημερών και στη σιωπή της προσευχής, στο πραγματικό νόημα των γιορτών, στην απόλαυση – χωρίς υπερβολές – όλων των ωραίων πραγμάτων που αυτές οι μέρες φέρνουν μέσα στο χρόνο… Χαρείτε, λοιπόν, την κάθε γιορτινή στιγμή και νιώστε στην καρδιά σας αυτό το υπέροχο, ξεχωριστό συναίσθημα…» (Ζώνη, 24 /12 / 2015).

«Δεν μπορώ να αντισταθώ και θέλω να το μοιραστώ μαζί σας, αυτό που διάβασα σαν απόφθεγμα (της Ζωής Μ.) κι είναι τόσο σοφή διαπίστωση, που πολλοί από μας θα την προσυπόγραφαν αμέσως: «Άνθρωπος που φεύγει εύκολα από την ζωή μας, δεν είχε σκοπό να μείνει για πολύ.» Σίγουρα, θα έχουν τύχει και στη δική σας ζωή, αρκετές τέτοιες «αναχωρήσεις.»(Ζώνη Αρκαδίας,  23 Δεκεμβρίου 2015).

«Πόσο ανόητοι και γελοίοι είναι οι άνθρωποι που νομίζουν ότι άμα βρίζουν, υψώνουν τις φωνές τους, κοπανούν τα χέρια τους στο τραπέζι… θα πετύχουν αυτά που θέλουν πιο εύκολα από το να μιλάνε ευγενικά, ήρεμα και κατανοητά, με  το χαμόγελο στα χείλη και αποπνέοντας αποφασιστικότητα και σεβασμό στον συνομιλητή τους. Στην Ελλάδα δεν μάθαμε να είμαστε – και στις διεκδικήσεις μας – σοβαροί, προσγειωμένοι και με γνώση του πώς θα πετύχουμε γρήγορα και καλύτερα αυτό που επιθυμούμε για το κοινό καλό. Όλα γίνονται «στο πόδι» και γι’ αυτό τόσο η διάρκειά τους όσο και η αποτελεσματικότητά τους είναι εφήμερες και αμφισβητούμενες.» (Ζώνη Αρκαδίας,  22  Δεκεμβρίου 2015).

«Η φτώχεια στο μυαλό και στην ψυχή, δεν αντιμετωπίζεται με τίποτα. Μακάρι να υπήρχε μια μαγική συνταγή ή ένα φάρμακο σε χάπι, να το δίνουμε σε όλους αυτούς τους «πτωχούς τω πνεύματι» και τους ακόμα πιο φτωχούς στην καρδιά, να γίνονταν καλά και να ένιωθαν. Να ένιωθαν άνθρωποι κι όχι να είναι τόσο στεγνοί από αισθήματα, ιδέες, σκέψεις και συμπεριφορά. Με «παλιανθρωπιές» δεν καταφέρνεις τίποτα παραπάνω από μια θλιβερή, μίζερη, χωρίς φως και γέλιο ζωή. Έτσι θα θέλατε να ζείτε;» (Ζώνη Αρκαδίας, 21  Δεκεμβρίου 2015).

«Το να αρέσκονται κάποιοι στους καβγάδες, να τους επιζητούν ή να θέλουν να κάνουν τους άλλους ανθρώπους να μαλώνουν και στο τέλος να μην λένε ούτε μια καλημέρα του Θεού, αυτό δείχνει πόσο «αρρωστημένοι» και επικίνδυνοι είναι. Τι θα κερδίσουν σπέρνοντας έριδες; Τίποτε άλλο από μια πρόσκαιρη ικανοποίηση, αλλά αυτό που θα μείνει και θα θυμούνται οι άλλοι γι’ αυτούς – αν θα θυμούνται κάτι – είναι το πόσο κακοί άνθρωποι υπήρξαν στη ζωή τους. Είναι, δυστυχώς, μεγάλος ο αριθμός τους συνεχώς αυξανόμενος.» (Ζώνη, 20/12/2015).

«Τα όμορφα έργα αρκετών συναδέλφων μου ποιητών, που συγκινούν όχι μόνο εμένα αλλά πάρα πολλούς ακόμη αναγνώστες τους, είναι μια ελπίδα κι ένα φως μέσα στο σωρό των παραγομένων ποιημάτων που εκδίδονται και δημοσιεύονται στον Τύπο και στο Διαδίκτυο. Ο κόσμος, με το αλάνθαστο αισθητικό του κριτήριο, ξεχωρίζει αμέσως ένα καλό ποίημα, το διαβάζει, το επαινεί, το ανακαλύπτει ξανά μετά από καιρό και παρακολουθεί τον δημιουργό του στα επόμενα βήματά του. Αυτό είναι η καλύτερη «διαφήμιση» της δουλειάς μας και όχι τα δαπανηρά βιβλία που εκδίδουν κάποιοι σε χαρτί  ιλουστρασιόν αλλά που υστερούν σε ποιοτικό περιεχόμενο.» (Ζώνη, 19  Δεκεμβρίου 2015).

«Ό,τι και να κάνουν κάποιοι ατάλαντοι Λογοτέχνες και Καλλιτέχνες μας, όσα «παλαβά» κι αν πουν στα κανάλια και στα περιοδικά για να τραβήξουν την προσοχή, αν το έργο τους δεν αξίζει και οι ίδιοι δεν έχουν μια συγκροτημένη προσωπικότητα, απλά γίνοντα γελοίοι. Ούτε διάσημοι θα γίνουν έτσι, μήτε η δουλειά τους θ’ αντέξει στο χρόνο. Τουλάχιστον να μην  ξεφτιλίζονται τόσο εύκολα, είναι κρίμα…» (Ζώνη Αρκαδίας,   18  Δεκεμβρίου 2015).

«Αν μπορείς, στους σημερινούς δίσεκτους καιρούς, να δώσεις χαρά σε κάποιους ανθρώπους, με μια συμβολική προσφορά σου, κάνε το και να μην το ξέρει κάποιος άλλος. Κάνε το για να νιώσεις εσύ καλά μέσα σου κι όχι για να σου πουν οι άλλοι «ΜΠΡΑΒΟ». Καθώς πλησιάζουν οι Άγιες μέρες των Χριστουγέννων μην ξεχάσεις ότι είσαι Άνθρωπος κι όχι… ανθρωπάκι. «(Ζώνη,  17  Δεκεμβρίου 2015).

«Αλίμονο σε κάποιους μοναχικούς ανθρώπους – ιδίως στα χωριά το χειμώνα, που ερημώνουν – οι οποίοι λόγω της μεγάλης ηλικίας τους και επειδή δεν έχουν ή δεν μπορούν οι δικοί τους άνθρωποι να τους φροντίσουν, έχουν γίνει έρμαια του «ενδιαφέροντος» κάποιων «φιλάνθρωπων» με το αζημίωτο. Γύρω από αυτό εκτυλίσσονται σκηνές απείρου κάλλους, οι οποίες αποδεικνύουν ότι το ΧΡΗΜΑ δεν θα πάψει ποτέ να κατευθύνει τις ζωές μας – είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει. Δεν ξέρω ποιο από τα δύο είναι χειρότερο: Να έχεις ή να μην έχεις οικονομική άνεση. Πάντως, αυτοί που διαθέτουν δυο δραχμές παραπάνω – στις μέρες μας αυτό μετράει πιο πολύ – ναι μεν διευκολύνεται η ζωή τους αλλά από την άλλη μεριά, κινδυνεύουν να πέσουν θύματα της πιο άγριας «φιλάνθρωπης» εκμετάλλευσης.»(Ζώνη Αρκαδίας, 16 Δεκεμβρίου 2015).

«Το ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ δεν βγαίνει ποτέ από τα χείλη κάποιων ανθρώπων. Αν το πουν, θεωρούν ότι θα… φτωχύνουν. Την ένδεια που κουβαλούν στην ψυχή τους και στο μυαλό τους δεν θα τους την πάρει κανείς, να μην φοβούνται. Θα συνεχίσουν να ζουν έτσι: ΠΑΜΠΤΩΧΟΙ.» (Ζώνη Αρκαδίας,  15  Δεκεμβρίου 2015).

«Υπάρχει μεγάλος και συγκεκαλυμμένος ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ γύρω μας. Καταντά μάστιγα και δημιουργεί τέτοιες ανισορροπίες, που αν μελετηθεί σε όλη του την έκταση, θα εκπλαγούμε από τα συμπεράσματα που θα βγουν.  Είναι συγκείμενος με την βία, την αγένεια, τον φόβο και τη δημιουργία αρνητικών για τη ζωή προτύπων. Αλλά, ακριβώς γιατί δεν είναι εμφανείς αυτές οι διακρίσεις που γίνονται ( π.χ. ψηλός – κοντός, αδύνατος – παχουλός, όμορφος – άσχημος, ευκατάστατος – φτωχός  κ.λπ.) δεν τους δίνουμε την σημασία που πρέπει. Είναι όμως πολύ πιο σημαντικό αυτό το είδος των διαφοροποιήσεων από τον φυλετικό ή θρησκευτικό ρατσισμό και κάποια lifestyle περιοδικά ή ανάλαφρες τηλεοπτικές εκπομπές έχουν αναγάγει το είδος στον μοναδικό λόγο της ύπαρξής τους…» (Ζώνη Αρκαδίας,   14  Δεκεμβρίου 2015).

«Μέρες γιορτινές διανύουμε, αλλά όλη η Ελλάδα – αν δεις πέρα από τις πόλεις, τις στολισμένες με τα φώτα και τις φιγούρες των γιορτών, πίσω από τις βιτρίνες των καταστημάτων, που σε προκαλούν με τα εκθέματά τους να ψωνίσεις… θα δεις ανθρώπους που υποφέρουν, δυστυχούν, που δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους, δεν νιώθουν τη χαρά της γιορτής, δεν αισθάνονται πια ότι έρχονται Χριστούγεννα. Κι αυτοί που μας κατάντησαν σε αυτό το χάλι, θα πάνε να γιορτάσουν σε πολυτελή θέρετρα, να κάνουν σκι στις Άλπεις και ρεβεγιόν σε χρυσοστόλιστες αίθουσες… «Δεν ιδρώνει το αυτί τους» αν κάποιοι δεν έχουν να φάνε, αν είναι άρρωστοι εξαιτίας τους, αν θα μείνουν σε λίγο χωρίς σπίτι, αν τα παιδιά τους θα αποκτήσουν το φθηνότερο παιχνίδι που επιθυμούν μόνο στα όνειρά τους. Ευτυχώς, τα όνειρα των απλών ανθρώπων, είναι ό,τι τους απόμεινε. Αλλά έτσι δεν προχωρά καλά η ζωή. Κι αυτά που θα έρθουν όταν η οργή του κόσμου συσσωρευτεί, όταν οι αντοχές του εξαντληθούν, όταν η φτώχεια του «δεν πάει άλλο», αυτά να φοβηθούν όλοι αυτοί που μας έφεραν ως εδώ και θα πάνε να γιορτάσουν Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά στο εξωτερικό, σε πανάκριβα σαλέ ή σε εγχώρια πολυτελή ξενοδοχεία και σπίτια.» (Ζώνη, 13  Δεκεμβρίου 2015).

«Είναι, νομίζω, ωραίο (δεν ξέρω αν είναι και ηθικό) να κάθεσαι στο (ζεστό τον χειμώνα ή στο δροσερό το καλοκαίρι) γραφείο σου και να παίρνεις αποφάσεις για επαγγελματίες, οι οποίοι εργάζονται στο ύπαιθρο, κάτω από αντίξοοες καιρικές συνθήκες (βροχές, κρύο, χιόνια ή καύσωνες), 7 μέρες την εβδομάδα και 365 μέρες τον χρόνο. Άνθρωποι, που δεν έχουν εργαστεί ποτέ έτσι, γιατί η ζωή τους τα έφερε καλύτερα ή γιατί δεν θα μπορούσαν να κάνουν μία εργασία π.χ. στα χωράφια, δεν είναι σωστό και δίκαιο να αποφασίζουν για τη ζωή και το μέλλον του κόσμου της υπαίθρου. Τώρα, έχουν μπει στο στόχαστρο οι αγρότες, από τις λίγες ομάδες επαγγελματιών που παράγουν σε αυτή τη χώρα. Αν μπορούσε κάποιος να πει στους κρατούντες: «Τι κάνετε; Πάτε να βγάλετε τα μάτια σας μόνοι σας;» θα τους προσέφερε μεγάλες υπηρεσίες, γιατί αν κι έχουν μάτια, δεν βλέπουν που οδηγείται  η κατάσταση με αυτά που αποφασίζουν. Ναι, είναι ωραίο, να κάθεσαι στο ζεστό σου γραφείο αυτές τις κρύες χειμωνιάτικες μέρες και να παίρνεις μέτρα που «ενταφιάζουν» ένα κομμάτι από το μελλον της χώρας σου. Ηθικό όμως, ό,τι και να μου πείτε, δεν είναι.»  (Ζώνη Αρκαδίας, 12 Δεκεμβρίου 2015).

«Όταν από κάποια σχέση, δουλειά, ομάδα δράσης κ.λπ. αποχωρείς, γιατί παύεις να νιώθεις καλά ή ότι έχεις να προσφέρεις κάτι παραπάνω, δεν πρέπει να γυρίζεις πίσω. Ό,τι είχες να δώσεις το έδωσες κι ό,τι πήρες σαν εμπειρία και γνώση, έχει καλώς. Από κει και πέρα, ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ να μπουν στη ζωή σου, που θα σε ανανεώσουν, θα την κάνουν πιο δημιουργική και φωτεινή. Με τα πισωγυρίσματα δεν έχεις προοπτική.» (Ζώνη Αρκαδίας, 11 /12/ 2015).

«ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΟΙ για τα κανάλια έχουν γίνει κάποιοι οικονομικά ευνοημένοι της χώρας μας. Κάνουν κάτι για έναν καλό σκοπό, δίνουν χρήματα ή τρόφιμα, ρούχα, φάρμακα κ.λπ. και καλούν τα τηλεοπτικά συνεργεία να κάνουν δηλώσεις και να τους φωτογραφίσουν εν δράσει. Κι όταν κάποιος φορέας τους τιμήσει για το έργο τους αυτό, τότε… ξεσαλώνουν να προβάλλουν το γεγονός, λες και είναι κάποιο μεγάλο κατόρθωμα. Τέτοιες φιλανθρωπίες είναι, δυστυχώς,  για το θεαθήναι κι όχι για να βοηθηθούν αυτοί που έχουν ανάγκη.» (Ζώνη,   10 Δεκεμβρίου 2015).

«Λατρεύω τη βροχή. Δεν υπάρχει – για μένα – πιο όμορφο πράγμα από το να βλέπω το νερό της βροχής να κυλά στα τζάμια, να περπατώ στο ψιλόβροχο ή αμέσως μετά τη βροχή. Οι μυρωδιές γύρω είναι απίστευτες, οι εικόνες είναι μοναδικές, η ψυχή μου αγάλλεται…» (Ζώνη Αρκαδίας,  9  Δεκεμβρίου 2015).

EXO BPEXEI

«Μόνιμος επωδός στα χείλη κάποιων γνωστών μου το: «Δεν μπορώ τώρα, είμαι πολύ απασχολημένος, δεν ευκαιρώ…» Όταν τα ακούω αυτά, ξέρω ότι ψεύδονται ασύστολα και φέρομαι ανάλογα. Γιατί αν θες, βρίσκεις πάντα έναν τρόπο να κάνεις κάτι ενώ αν αδιαφορείς, «δεν δίνεις δεκάρα», που λέει ο λαός μας, τότε έχεις πρόχειρη μια δικαιολογία και την πιπιλάς. Για να μην κοροϊδευόμαστε…» (Ζώνη Αρκαδίας,  8 Δεκεμβρίου 2015).

«Στην ηλικία μου, δεν επιτρέπω πια σε ανάγωγα άτομα να με στενοχωρούν με τα λόγια τους και τις πράξεις τους. Γιατί αν κάποιος είναι αναιδής, κακομαθημένος, δεν αξίζει  να ασχολούμαστε μαζί του. Δεν έχει να μας προσφέρει τίποτε θετικό η συμπεριφορά του, γι’ αυτό μακριά κι… αγαπημένα.» (Ζώνη, 7  Δεκεμβρίου 2015).

«Οι εγωιστές άνθρωποι, οι οποίοι θέλουν να βρίσκονται πάντα στην επικαιρότητα κι όλος ο κόσμος να ασχολείται με αυτούς, όταν χάσουν – έστω και προσωρινά – αυτή θέση, συμπεριφέρονται με απρέπεια, οργίζονται με το παραμικρό, τα βάζουν με τους άλλους συνανθρώπους τους, εκτοξεύουν ύβρεις και κατηγορίες, με λίγα λόγια, γίνονται γελοίοι και αντιπαθείς…» (Ζώνη Αρκαδίας, 6  Δεκεμβρίου 2015).

«Ξεριζώνεις δέντρα και φυτά για να μην σου λερώνουν τον χώρο με τα φύλλα τους όταν πέφτουν και κάθεσαι να σκουπίζεις… Καταστρέφεις το πράσινο, που δίνει ζωή σε όλους μας, γιατί έτσι το έχεις δει στο «αρρωστημένο» όραμά σου για το μέλλον. Πριν χρόνια, είχα γράψει σε ένα – προφητικό – ολογόστιχο ποίημά μου: «Στη θέση των δέντρων, / χύνουν τσιμέντο και σίδερα. / Οι δημιουργοί μιας νέας φύσης.» (Ζώνη Αρκαδίας, 5  Δεκεμβρίου 2015).

«Τι σεβασμό να έχεις για κάποιους ανθρώπους, οι οποίοι ανήκουν – υποτίθεται – στους υπηρέτες της εκκλησίας (δεν εννοοώ τους ιερείς, σε λαϊκούς αναφέρομαι) αλλά κάνουν μεγάλο κακό με την συμπεριφορά τους απέναντι στους πιστούς (που δεν »χωνεύουν»); Θα ρωτήσετε: «Μα, συνάδει κάτι τέτοιο με τον Χριστιανισμό;» Απάντηση δεν θα πάρετε ξεκάθαρη. Ο Χριστός δεν μπορεί να έλθει να διώξει τους… εμπόρους από τον ναό. Κι αυτοί στις μέρες μας, έχουν βρει πεδίο δόξης λαμπρό κι αλωνίζουν. Γι’ αυτό συγκλονίστηκα, όταν προ ετών, σεβάσμιος Ιεράρχης μου είπε: «Ζαχαρούλα, έτσι όπως έχει καταντήσει η κατάσταση, σήμερα τον Θεό τον βρίσκεις οπουδήποτε αλλού, εκτός από τις εκκλησίες.» (Ζώνη Αρκαδίας, 4 Δεκεμβρίου 2015).

«Τα Λογοτεχνικά Σωματεία της χώρας μας και οι Σύλλογοι που διοργανώνουν διάφορες τιμητικές εκδηλώσεις και αφιερώματα σε λογοτέχνες – μέλη τους, ας είναι προσεκτικοί, γιατί ο κόσμος δεν μπορεί πλέον να παρίσταται συνεχώς σε αυτά τα δρώμενα, για λόγους οικονομικούς, ασφάλειας κλπ. Αποτέλεσμα; Άδειες αίθουσες και μεγάλη απογοήτευση από τους τιμώμενους. Ας γίνονται λίγες και καλές παρουσιάσεις, ει δυνατόν τα πρωινά του Σαββάτου ή της Κυριακής (μετά την Θεία Λειτουργία), σε αίθουσες στο κέντρο της Αθήνας ή σε μέρη με εύκολη πρόσβαση στο κοινό και αφού θα έχει προηγηθεί η ανάλογη ενημέρωση ώστε να παραβρίσκονται όσο το δυνατόν περισσότεροι στο ακροατήριο.» (Ζώνη Αρκαδίας, 3  Δεκεμβρίου 2015).

«Ο Οδ. Ελύτης στο «Ένα το χελιδόνι» – από το «Άξιον Εστι» διαπιστώνει πώς «Για να γυρίσει ο ήλιος / θέλει δουλειά πολλή.» Αυτός είναι ο δρόμος που οφείλουμε να ακολουθήσουμε στην Ελλάδα για να φτιάξουν τα πράγματα. Αλλά όπως όλα δείχνουν, δεν θέλουμε ούτε να εργαστούμε πολύ,  μήτε να μονοιάσουμε και με κοινή περπατησιά να πορευτούμε…» (Ζώνη Αρκαδίας, 2  Δεκεμβρίου 2015).

«Σε γιορτινή ατμόσφαιρα – λόγω των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς – μπαίνει σιγά – σιγά  η ζωή μας, σε μια Ελλάδα που δοκιμάζεται πολύ εδώ και μία εξαετία από την οικονομική κρίση, την ύφεση, την ανεργία, τις μειώσεις μισθών και συντάξεων κι όλο αυτό το εκρηκτικό μείγμα ανασφάλειας, αδιεξόδου και φόβου για το μέλλον. Η «μαγεία» των γιορτών επιδρά θετικά στις ζωές μας και μας δίνει δύναμη και κουράγιο να αντιμετωπίσουμε τα δύσκολα. Γι’ αυτό δεν πρέπει να χάνουμε την πίστη μας και την ελπίδα ότι όλα θα φτιάξουν κι αν μπορούμε ας κάνουμε κάτι κι εμείς γι’ αυτό…» (Ζώνη Αρκαδίας, 1 /12 / 2015).ΧΙΟΝΙΑ ΚΕΡΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ


«Η εικόνα που έχουν οι ξένοι λογοτέχνες για τους Έλληνες ομοτέχνους τους δεν είναι η καλύτερη, λόγω της συμπεριφοράς κάποιων συμπατριωτών μου απέναντί τους. Φέρονται συχνά με αγένεια, ξιπασιά και νομίζουν ότι αυτοί είναι και οι άλλοι πρέπει να τους κάνουν τεμενάδες. Χρειάζονται φωτισμένα μυαλά, ήθος, σεμνότητα και πολλή δουλειά για να αλλάξουμε αυτή την κακή για μας εικόνα. Υπάρχει η δυνατότητα να το πετύχουμε αυτό και να βοηθήσουμε και την χώρα μας να αποκτήσει μια καλύτερη θέση στο διεθνές λογοτεχνικό περιβάλλον.» (Ζώνη Αρκαδίας, 30  Νοεμβρίου 2015).

«Υπάρχουν πολλές ΠΡΟΔΟΣΙΕΣ κι όχι μόνον αυτή προς την πατρίδα μας. Είναι μία παρηγοριά (εφήμερη και διόλου ικανοποιητική) ότι «την προδοσία πολλοί αγάπησαν, τον προδότη κανείς», αλλά καλύτερα να μην σε είχαν προδώσει παρά να σκέφτεσαι αν αγαπάς ή όχι αυτόν που σου φέρθηκε έτσι σκάρτα. Η προδοσία δε, ενός ανθρώπου που κάποτε είχες αγαπήσει πολύ, είναι ό,τι πιο οδυνηρό. Ξέρω – «από πρώτο χέρι» – ότι δεν το ξεπερνάς ποτέ, απλά προσπαθείς να μην το θυμάσαι συχνά. Έχεις πάρει  βέβαια ένα πολύ σκληρό μάθημα για να μην την ξαναπατήσεις έκτοτε…» (Ζώνη Αρκαδίας, 29  Νοεμβρίου 2015).

«Την ΑΔΙΚΙΑ δεν την αγαπά κανένας μας. Βλέπει όμως γύρω του να γίνονται συνέχεια πράξεις που είναι παράνομες, ξεφεύγουν από τους ηθικούς κανόνες (γραπτούς και άγραφους) και δημιουργούν κοινωνικές και άλλες ανισορροπίες με απρόβλεπτα – κάποιες φορές – αποτελέσματα. Σε κάθε περίπτωση πάντως, «ΤΟ ΑΔΙΚΟ ΔΕΝ ΒΛΟΓΙΕΤΑΙ» κι ας το έχουν αυτό υπόψη τους αυτοί  που έχουν μάθει να αδικούν τους συνανθρώπους τους και να αποδεικνύονται κατώτεροι των περιστάσεων.» (Ζώνη Αρκαδίας,  28  Νοεμβρίου 2015).

«Όταν οι άνθρωποι χάνουν την ψυχραιμία τους, αντί να αντιμετωπίσουν μία κατάσταση όπως πρέπει (αποτελεσματικά, καίρια και με τις λιγότερες δυνατές αρνητικές επιπτώσεις), κάνουν πολλά λάθη και χάνουν τις ευκαιρίες μιας πιο καλής λύσης ή εύστοχων ελιγμών. Ξέρω, είναι πολύ δύσκολο να μείνεις ατάραχος όταν βρεθείς «στη δίνη του κυκλώνα», αλλά αν το πετύχεις αυτό, θα έχεις καταφέρει μια μικρή σημαντική νίκη…» (Ζώνη Αρκαδίας, 27  Νοεμβρίου 2015).

«Καθώς το Φθινόπωρο πλησιάζει στο τέλος του κι ετοιμαζόμαστε να υποδεχθούμε τον χειμώνα, που έχει κι αυτός τις δικές του ομορφιές, σκέφτομαι ότι μια «στιγμή»  (εποχικής) ευτυχίας θα μπορούσε να είναι να απολαύσεις ένα ζεστό ρόφημα της προτίμησής σου σ’ ένα ξύλινο τραπέζι στην αυλή του σπιτιού σου ή σε κάποιο πάρκο, συντροφιά με ένα καλό βιβλίο, τα γυαλιά σου και ξεχωριστή παρέα να σου κρατάνε τα κιτρινισμένα φύλλα που πέφτουν πάνω στο τραπέζι… Απλά πράγματα, μα ανεκτίμητα.» (Ζώνη,  26  Νοεμβρίου 2015).ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ ΚΑΙ ΒΙΒΛΙΟ

«Το να είσαι διαφορετικός από τους άλλους ανθρώπους –  ο καθένας μας δεν είναι ίδιος  με τον διπλανό του – κάποιες φορές σημαίνει να είσαι αυθεντικός. Είναι κατόρθωμα να μπορείς να είσαι ο εαυτός σου και να μην φοβάσαι να λες τη γνώμη σου, να κάνεις τα πράγματα που αγαπάς, να δίνεις μία άλλη νότα στη ζωή σου και στις ζωές των συνανθρώπων σου.» (Ζώνη Αρκαδίας, 25  Νοεμβρίου 2015).

«Στην Ελλάδα τις επετείους τις γιορτάζουμε όπως ο καθένας θέλει. Στην ουσία δεν νιώθουμε ή και δεν γνωρίζουμε τι γιορτάζουμε. Στα σχολεία μπορεί αυτό να σημαίνει μία ακόμα μέρα χωρίς μάθημα. Για τους δημοσίους υπαλλήλους να είναι μία μέρα αργίας κ.ο.κ. Ο εθνικός μας ύμνος για πολλούς δεν είναι κάτι άξιο προσοχής, γι’ αυτό και  δεν στέκονται με τη δέουσα στάση στο άκουσμά του, όταν άλλοι λαοί δακρύζουν ακούγοντας τον εθνικό τους ύμνο. Εμείς οι Έλληνες στηριχθήκαμε πολύ στο ένδοξο παρελθόν μας, στους προγόνους μας και στα άξια επιτεύγματά τους και μείναμε… εκεί. Μόνο πίσω και όλο και πιο κάτω. Οι ελάχιστες εξαιρέσεις συγχρόνων Ελλήνων που ξεχωρίζουν διεθνώς, που παράγουν έργο λαμπρό και είναι χρήσιμοι στην ανθρωπότητα, απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Έχουμε μεγάλη πορεία ακόμα για να βρούμε τον δρόμο της προόδου, του Φωτός και της ευτυχίας.» (Ζώνη, 24  Νοεμβρίου 2015).

«Προ ετών, μου έστειλε μία λογοτέχνης κάποιους στίχους της και κείμενά της για να της πως τη γνώμη μου. Αφού τα διάβασα προσεκτικά, της έγραψα κάποιες σκέψεις μου πάνω στη δουλειά της και της πρότεινα – πριν τα δημοσιεύσει σε βιβλίο, όπως ήθελε – να τα ξαναδεί και να κάνει διορθώσεις και αφαιρέσεις ή συμπληρώσεις ανάλογα. Τα δε ποιήματά της, που θύμιζαν γραφή παιδιών των πρώτων τάξεων του Δημοτικού Σχολείου, ήθελαν πάρα πολύ δουλειά για να «σταθούν» με αξιοπρέπεια. Δυστυχώς, όσα τις έγραψα «πήγαν στο βρόντο». Αφού μου τηλεφώνησε για να με επιπλήξει, που τόλμησα να την κρίνω τόσο αυστηρά, μου είπε τελικά: «Ό,τι και να πεις, εγώ έχω χρήματα και θα τα εκδώσω».  Και το έκανε. Έκτοτε, όσο είχε χρήματα – γιατί το καλό της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα ήταν ότι σταμάτησαν κάποιοι να εκδίδουν με το κιλό τα έργα τους –  έβγαζε συνέχεια βιβλία. Άμα χαθεί η αίσθηση του μέτρου και δεν υπάρχει αυτογνωσία ή κάποιος να μας πει – με αγάπη – δυο σωστές συμβουλές, να τις ακολουθήσουμε γιατί θα είναι για το καλό μας, άστα να πάνε.» (Ζώνη,   23  Νοεμβρίου 2015).

«Η ΠΛΕΟΝΕΞΙΑ κάποιων διεφθαρμένων επιχειρηματιών και πολιτικών, μας οδήγησε σε όλα αυτά που σήμερα βιώνουμε με τον πιο σκληρό τρόπο. Ήταν τόσο μεγάλη η πρεμούρα τους να «κονομήσουν», που δεν άφησαν τίποτε όρθιο. Σήψη και μπόχα απλώνεται τώρα παντού, καθώς έρχονται στο φως της δημοσιότητας τα έργα τους. Ο κόσμος απαιτεί να τιμωρηθούν παραδειγματικά. Κι όσο δεν βλέπει να οδηγούνται στην ¨κάθαρση» όλες αυτές οι μεγάλες «ύβρεις», τόσο χάνει την εμπιστοσύνη του και στη Δικαιοσύνη και στους πολιτικούς.»  (Ζώνη Αρκαδίας, 22 Νοεμβρίου 2015).

«Το ΨΕΜΑ «έχει κοντά ποδάρια.» Γιατί να ζεις μέσα σ’ αυτό, όταν μπορείς να χαρείς το φως της ΑΛΗΘΕΙΑΣ; » (Ζώνη Αρκαδίας,  21  Νοεμβρίου 2015).

«Οι άνθρωποι έπαψαν πια να χαμογελούν στην Ελλάδα. Τα χρόνια της κρίσης και της ύφεσης είναι αρκετά και τους βαραίνουν το σώμα και την ψυχή. Χάθηκε η διάθεση για συμμετοχή σε γλέντια, απώλεσε ο Έλληνας το κέφι του. Το βλέπεις όμως γύρω σου, ότι όλο αυτό το σκηνικό δεν θα μπορέσει να διατηρηθεί για πολύ. Κάτι καινούργιο κυοφορείται κι ίσως τούτο να είναι η μόνη ελπίδα μας για να αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο. Αν συνεχίσουμε στον ίδιο δρόμο, μας περιμένει η πλήρης αλλοτρίωση  από τη μιζέρια και την έλλειψη οράματος. Η δύναμη του νου μας είναι απίστευτη και μπορεί να πετύχει το ακατόρθωτο: να επιστρέψει το χαμόγελο στα χείλη των Ελλήνων.» (Ζώνη, 20  Νοεμβρίου 2015).

«Το κατάντημα των σημερινών Ελλήνων προκαλεί θλίψη αλλά και φόβο. Δεν ξέρουμε τι θα μας ξημερώσει από την αβεβαιότητα που επικρατεί και τις – συχνά – απερίσκεπτες αποφάσεις που παίρνονται για μας – ερήμην μας.  Γίνονται επίσης επιζήμιες δηλώσεις, απλά και μόνο για να βρίσκονται κάποιοι στην επικαιρότητα χωρίς να σκέφτονται πόσο κακό κάνουν στους πολίτες και στην πατρίδα μας. Τα βάσανά μας δεν έχουν τέλος, αν και πολύ φοβούμαι ότι αυτά που θα γίνουν στην Ελλάδα τους επόμενους μήνες, θα ξεπερνούν και την πιο δημιουργική φαντασία ενός συγγραφέα ή ποιητή. Μπορεί πάντως να είναι για καλό…» (Ζώνη Αρκαδίας, 19  Νοεμβρίου 2015).

«Τα προβλήματα της χώρας μας είναι τόσο μεγάλα, που δεν λύνονται με δυο – τρεις διαβουλεύσεις, μερικές δηλώσεις στα κανάλια και κάποιες «κορώνες» από τους πολιτικούς μας στη Βουλή ή εκτός αυτής. Αν δεν συνειδητοποιήσει ο λαός μας, ο καθένας μας, τι ακριβώς συμβαίνει και πώς θα αλλάξει η κατάσταση προς το καλύτερο, μην περιμένουμε να ξεφύγουμε από το τέλμα, τους φόρους, την κάθε είδους ένδεια, την υποτέλεια της χώρας στους δανειστές της. Το ερώτημα είναι: Θέλουμε να πάμε μπροστά; ΄Η μήπως μας βολεύει να στεκόμαστε στη μίζερη πλευρά του (ευρωπαϊκού) δρόμου αντί να διανύουμε τη λεωφόρο του;» (Ζώνη Αρκαδίας, 18 Νοεμβρίου 2015).

«Ένας σημαντικός αριθμός λογοτεχνών μας, ξεφτιλίζεται συνέχεια με πράξεις και λόγια του, χωρίς να συνειδητοποιεί πόσο κακό του κάνουν οι παρασκηνιακές του κινήσεις και η ξιπασιά. ΤΟ ΕΡΓΟ ΜΑΣ ΝΑ ΜΙΛΑΕΙ, όχι εμείς. Ας προσέχουμε πολύ που πάμε, τι λέμε, τι κάνουμε. Ζούμε σε καιρούς που όλα καταγράφονται και  προβάλλονται είτε στο Διαδίκτυο είτε σε κάποιο έντυπο και μένουν στη μνήμη για να βλάψουν μακροπρόθεσμα όσους δεν μπορούν να… συγκρατηθούν.» (Ζώνη Αρκαδίας,  17  Νοεμβρίου 2015).

«Είδα κάπου, μου άρεσε πολύ και μοιράζομαι μαζί σας την «συμβουλή» του «Petros solitude»: «ΜΗΝ ΚΡΑΤΑΣ ΚΑΚΙΑ Σ’ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΣΕ ΣΤΕΝΟΧΩΡΟΥΝ… ΚΡΑΤΑ ΑΠΟΣΤΑΣΗ !» (Ζώνη Αρκαδίας,  16  Νοεμβρίου 2015).

«ΚΑΒΑΛΗΜΕΝΑ ΚΑΛΑΜΙΑ έχουν γίνει κάποιοι πρωτοεμφανιζόμενοι ποιητές μας, οι οποίοι επειδή δημοσίευσαν 2 ποιήματά τους κι ένα μικρό curriculum vitae (ο Θεός να το κάνει βιογραφικό), νομίζουν ότι έχουν καταγραφεί ήδη στο Πάνθεον των Ελληνικών Γραμμάτων. Η «βιασύνη» τους θα τους οδηγήσει γρήγορα στην αφάνεια, αν δεν έχουν ΤΑΛΕΝΤΟ, δεν διαβάσουν πολύ άλλους ποιητές – Έλληνες και ξένους -, αν δεν γράψουν και δεν σκίσουν  πολλά από τα ποιητικά τους σχεδιάσματα πριν αυτά τυπωθούν ή πάρουν τον δρόμο της όποιας άλλης δημοσιότητας. Δύσβατος είναι ο δρόμος της όποιας καταξίωσης, όταν μάλιστα υπάρχει και τόση προσφορά…»  (Ζώνη Αρκαδίας,  15  Νοεμβρίου 2015).

«Τρομοκρατικό χτύπημα (χθες βράδυ) στο Παρίσι με 132 νεκρούς, 352 τραυματίες, εκ των οποίων οι 99 σοβαρά. Όλος ο κόσμος έχει «παγώσει» από την έκρηξη βίας, που στερεί τη ζωή από αθώους ανθρώπους για να εξυπηρετηθούν σχέδια σκοτεινά. Παρότι στη χώρα μας ο καλός καιρός συνεχίζεται και τίποτε δεν θυμίζει το τέλος του φθινοπώρου και την είσοδο του χειμώνα, ο κόσμος όλος εισέρχεται σε μια άνευ προηγουμένου «ψυχρή» εποχή. Αν δεν θέλουμε να ζούμε μέσα στον φόβο και στην απειλή, ας κάνουμε κάτι τώρα όλοι μαζί οι λαοί. Δεν πάει άλλο… Οι πνευματικοί άνθρωποι – όπου Γης – να αφουγκραστούν  αυτή την αγωνία όλων μας και να γίνουν μπροστάρηδες σε αυτόν τον αγώνα. Αλλιώς, μαύρα πουλιά θα γεμίσουν τον ουρανό και οι ανθρώπινες ψυχές θα αγωνιούν συνέχεια αντί να κάνουν όνειρα για το μέλλον και να ζουν αρμονικά.» (Ζώνη Αρκαδίας, 14 Νοεμβρίου 2015).

«Θα έχετε κι εσείς συναντήσει στη διάρκεια του βίου σας, κάποια άτομα τα οποία είναι τόσο ψυχρά στη συμπεριφορά τους, που σας έκαναν να αισθάνεστε ότι έχετε απέναντί σας έναν… καταψύκτη. Ταιριαστό είναι αυτό που  «αλίευσα» από το Διαδίκτυο: «Το χειρότερο κρύο… είναι αυτό που έχουν οι άνθρωποι στην ψυχή τους». (Ζώνη Αρκαδίας,  13  Νοεμβρίου 2015).

«Υπάρχει κάποιο όφελος να τρέχεις να κάνεις το άλφα, το βήτα, εκείνο, το άλλο, αν βρίσκεσαι σε λάθος δρόμο; Αυτό βέβαια απαιτεί να καταλάβεις ότι η πορεία σου δεν είναι η σωστή και να την αλλάξεις. Θέλει λογική, δύναμη και κουράγιο αυτή η αλλαγή ρότας αλλά αν δεν την κάνεις, τότε τζάμπα ο κόπος σου και οι συνέπειες καταστροφικές…» (Ζώνη Αρκαδίας,  12  Νοεμβρίου 2015).

«Αυτά που γίνονται εδώ και περίπου 6 χρόνια στην Ελλάδα (των Μνημονίων) θα έπρεπε να μας είχαν ενεργοποιήσει όλους για να αλλάξουμε την δεινή μας θέση με συλλογική προσπάθεια. Αντί αυτού, τρωγόμαστε ο ένας με τον άλλον και περιμένουμε απαθείς να δούμε τι θα γίνει… παρακάτω. Έτσι, θα πάμε και πιο κάτω από ό,τι είμαστε. Δεν κλείνουν τα ανοιχτά μέτωπα. Δεν παράγουμε όσα η χώρα χρειάζεται και εισάγουμε σχεδόν τα πάντα. Δεν είμαστε αυτάρκεις σε ενέργεια, καύσιμα, φάρμακα κλπ. Δεν γίνεται τίποτα για να αρχίσουμε να δουλεύουμε με σύστημα και να ζούμε με λιγότερα αλλά αξιοποιώντας τον πλούτο της χώρας μας. Το πιο θλιβερό: ΟΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΕΙΝΑΙ… ΑΦΑΝΤΟΙ. Δεν ακούγεται η φωνή τους, οι σκέψεις τους, οι αντιρρήσεις τους. Είνα σαν να μην υπάρχουν. Τώρα που ο λαός μας χρειάζεται πνευματικούς ηγέτες και οραματιστές δεν έχει κανέναν να του δείξει το δρόμο…» (Ζώνη Αρκαδίας, 11 Νοεμβρίου 2015).

«Στα χωριά μας συνηθίζεται το κουτσομπολιό. Αδιακρίτως και με τέχνη περισσή.  Συχνά χάνουν την αίσθηση του μέτρου και κάνουν την τρίχα, τριχιά.  Ο Σωκράτης καλά το είχε πει: «Τα δυνατά μυαλά συζητούν ιδέες, τα μέτρια γεγονότα και τα αδύναμα άλλους ανθρώπους.»  (Ζώνη Αρκαδίας,  10  Νοεμβρίου 2015).

«Να προβληματιστούμε όλοι με το περισταττικό της διαμαρτυρίας στο ΚΑΠΗ του Ηρακλείου της Κρήτης, γιατί ο Δήμος «κατέβασε» από τον τοίχο την φωτογραφία αποβιώσαντος πρωθυπουργού. Όταν τα «περήφανα γηρατειά» μιας χώρας, φωνάζουν για ένα τέτοιο γεγονός και όχι για τις συντάξεις τους που  κόβονται, την σωστή περίθαλψη που δεν έχουν και τη γενικότερη υποβάθμιση της ζωής τους, τι να περιμένει η Ελλάδα και τι μέλλον να έχει; Όσο πάει και χειρότερα θα είμαστε.» (Ζώνη Αρκαδίας,  9  Νοεμβρίου 2015).

«Πιστεύω ότι το πιο φοβερό πράγμα, που συμβαίνει σε κάποιους από τους σύγχρονους ανθρώπους, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά παντού, είναι ότι ΔΕΝ ΕΚΤΙΜΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ, δεν σέβονται  επίσης ούτε τους άλλους ανθρώπους ούτε τη φύση. Αν μπορούν να καταστρέψουν το κάνουν με ευκολία, αν τους δοθεί η ευκαιρία να πληγώσουν τους άλλους δεν το σκέφτονται  καθόλου, από το στόμα τους βγαίνουν ψέματα, συκοφαντίες, «λάσπη» κι επιπλέον θυμός,  οργή, άρνηση… Μήπως είναι καιρός να επαναπροσδιορίσουν την συμπεριφορά τους, ν’  αρχίσουν να σκέφτονται  πριν μιλήσουν, να σέβονται το ψωμάκι που τρώνε, το περιβάλλον γύρω τους, τα ζώα, τους συνανθρώπους τους και πρωτίστως να μην ευτελίζουν τον ίδιο τους τον εαυτό;» (Ζώνη Αρκαδίας,  8  Νοεμβρίου 2015).

«Εδώ και καιρό δημοσιεύονται στο Διαδίκτυο σε διάφορες ιστοσελίδες και μπλογκ, ειδήσεις που αφορούν την υγεία, έρευνες, γιατροσόφια και ένα σωρό άλλες πληροφορίες, που κανείς δεν ξέρει αν έχουν κάποια εγκυρότητα και σε τι αποσκοπούν. Επειδή το θέμα είναι πολύ σοβαρό για να γράφονται διάφορα έτσι για να βρισκόμαστε σε δουλειά και να γίνεται ντόρος, ας είμαστε προσεκτικοί στο τι διαβάζουμε, τι να πιστέψουμε και να ξέρετε ότι είναι τόσο μεγάλα τα οικονομικά συμφέροντα σε αυτόν τον τομέα, που ο Όρκος του Ιπποκράτη έχει πάει προ πολλού περίπατο για κάποιουςασχολούμενους με το επάγγελμα του ιατρού. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια κι ας δυσαρεστηθούν με την επισήμανσή μας. Έχουν αρκετοί εξ αυτών –  για λόγους επιβίωσηςκυρίως –  αναγκαστεί να κάνουν υποχωρήσεις από τις Ιπποκράτειες αρχές….» (Ζώνη Αρκαδίας, 7 Νοεμβρίου 2015).

«Τον αυτοσεβασμό του άμα χάσει  ο άνθρωπος, κλάφτε τον. Φτώχεια παντού…» (Ζώνη Αρκαδίας,  6  Νοεμβρίου 2015).

«Πολλές φορές «κολλάμε» σέ κάτι κακό και αρνητικό που μας συμβαίνει και αυτό μας καθηλώνει. Πέφτουμε σε αδράνεια, κατάθλιψη, απομονωνόμαστε και αντί να πάρουμε δύναμη να συνεχίσουμε την προσπάθεια, λέμε «Δεν αξίζει τον κόπο, αφού συνέβη αυτό, δεν θα κάνω τίποτε» κ.λπ. Το βέβαιο είναι ότι αν κοιτάς πίσω (σε αυτά που έγιναν και πιθανόν δεν είχαν την έκβαση που θα ήθελες), τότε δεν προχωράς μπροστά… » (Ζώνη Αρκαδίας, 5  Νοεμβρίου 2015).

«Αυτοί που προτείνουν διάφορα δυσβάσταχτα και συχνά ανεφάρμοστα μέτρα για λαούς και ανθρώπους, οι λεγόμενοι «λομπίστες» στα κέντρα λήψης αποφάσεων  π.χ. των Βρυξελλών, από ότι φαίνεται, είναι – δυστυχώς για μας – αποκομμένοι από την πραγματικότητα.» (Ζώνη Αρκαδίας, 4  Νοεμβρίου 2015).

«Είναι μάλλον για γέλια αυτό που διάβασα κάπου: «Συζητούν στο τηλέφωνο δυο άγνωστοι  (άντρας & γυναίκα)  και κανονίζουν να συναντηθούν : «Πώς θα σε γνωρίσω όταν βγούμε;» ρωτάει αυτός κι εκείνη απαντά: «Θα με δεις. Είμαι 1.70 και ζυγίζω γύρω στα 60 κιλά. Εσένα πώς θα σε καταλάβω;» ρωτά για να πάρει την απάντηση: «Α, δεν θα έχεις πρόβλημα. Θα είμαι αυτός που θα κρατάει μια ζυγαριά και μια μεζούρα»… Έτσι καταντήσαμε τις ζωές μας : να είμαστε  έρμαια των lifestyle περιοδικών και των προτύπων που θέλουν να μας παρουσιάσουν ως τα ιδανικότερα και  αποδεκτά. Όμως μια ζωή που όλοι οι άνθρωποι θα ήταν ίδιοι, θα ήταν άκρως πληκτική…» (Ζώνη Αρκαδίας,  3  Νοεμβρίου 2015).

«Κάποιες φορές διαβάζεις πολύ πετυχημένα συνθήματα στους δρόμους ή αλλού που σε κάνουν να θες να τα αντιγράψεις και να τα μεταφέρεις και σε άλλους φίλους ή γνωστούς, όπως αυτό που πρόσφατα «αλίευσα»: » Η ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΧΑΡΤΙ… ΑΝ ΤΣΑΛΑΚΩΘΕΙ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΤΕΛΕΙΟ». (Ζώνη Αρκαδίας,  2  Νοεμβρίου 2015).

«Δεν υπάρχει τίποτε πιο όμορφο στη ζωή από το να ζούμε την κάθε της στιγμή». (Ζώνη Αρκαδίας, 1 Νοεμβρίου 2015).


«Βλέποντας όσα συμβαίνουν στην πατρίδα μας το τελευταίο διάστημα, αν μου ζητούσαν να πω στους Έλληνες μια προτροπή – όχι συμβουλή απλά μια γνώμη – αυτή θα ήταν απλή, ξεκάθαρη και την έχω αναφέρει ξανά σε αυτή την σελίδα: «ΟΧΥΡΩΣΤΕ ΤΑ ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ ΣΑΣ ΣΥΝΟΡΑ». Μετά προχωρήστε σε άλλες δράσεις αλλά πρώτα να γίνετε μέσα σας δυνατοί και… απροσπέλαστοι από των δοκιμασιών τα χτυπήματα. Ελαττώστε τις ανάγκες σας, μάθετε να ζείτε λιτά αλλά αυθεντικά, εκτιμήστε αυτά τα (λίγα) που έχετε, μην χάνετε την πίστη σας, βάλτε το γέλιο στη ζωή σας , αποφύγετε τις υπερβολές, αγαπήστε τον εαυτό σας όπως είναι και σεβαστείτε τον …».  (Ζώνη Αρκαδίας, 31  Οκτωβρίου 2015).

«Έχει γεμίσει ο χώρος της Λογοτεχνίας από πολλά «ψώνια». Γράφουν πέντε – έξι  ποιήματα, δυο διηγήματα της μιας σελίδας και νομίζουν ότι έχουν γίνει μεγάλοι και τρανοί ποιητές και συγγραφείς. Ο κόσμος γελάει με την κατάντια τους. Έχουν βέβαια κάποια χρήματα και προωθούν την (ανύπαρκτη και αμφιβόλου ποιότητας) δουλειά τους. Θα κάνουν κι αυτοί το κομμάτι τους με τα λίγα λεπτά δημοσιότητας που τους αναλογούν, αλλά διάρκεια δεν θα έχουν κι ας μην κοροϊδεύουν τους εαυτούς τους…»  (Ζώνη Αρκαδίας 30 Οκτωβρίου 2015).

«Είναι θλιβερό το θέαμα ανθρώπων που έχουν  μια κάποια εξουσία – εκλεγμένοι από τον λαό – να πέφτουν  χαμηλά από ηθικής πλευράς. Και καλά να γίνει η πτώση τους από άγνοια αλλά να γνωρίζουν τα παραπτώματά τους και να κάνουν το …χαζό, ε, τότε τι να τους πεις. «Είμαστε άξιοι της τύχης μας», μου επεσήμανε φίλος ποιητής σε σχετική συζήτηση. Δυστυχώς, κάποιοι στην Ελλάδα της κρίσης, συνεχίζουν να συμπεριφέρονται άστοχα και επιζήμια, τόσο για τους ίδιους όσο και για τους πολίτες. Η οργή του κόσμου μεγαλώνει…» (Ζώνη, 29 Οκτωβρίου 2015).

«Τούτες τις μέρες στη Ζώνη, μαζεύουμε από τις ροδιές, τα νόστιμα και ωφέλιμα ρόδια. Τα καθαρίζουμε, τα στίβουμε στον αποχυμωτή και τα κάνουμε παγάκια. Έτσι έχουμε όλο τον χρόνο σχεδόν τον φυσικό χυμό του ροδιού – χωρίς συντηρητικά και ζάχαρη – για να τον απολαμβάνουμε όποτε θέλουμε. Είναι ένα εύγευστο δικής μας… κοπής αναψυκτικό, που σας το συνιστώ. Δεν έχει καμία σχέση με τον χυμό ροδιού του εμπορίου, ο οποίος μυρίζει κάπως περίεργα και η γεύση του μάλλον σε απωθεί. Το ίδιο και η τιμή του…» (Ζώνη, 28 Οκτωβρίου 2015).ΡΟΔΙΑ

«Οι σιωπές των ανθρώπων λένε κι αυτές κάτι. Να σωπαίνεις όταν πρέπει είναι …χρυσός. Να μιλάς μετρημένα είναι συνετό και σοφό. Αλλά να «απουσιάζεις» σωπαίνοντας από καπρίτσιο ή γιατί έχεις δυσαρεστηθεί  επειδή δεν πέρασε το δικό σου, δείχνει ότι δεν τα έχεις βρει με τον εαυτό σου και του επιτρέπεις να πέφτει τόσο χαμηλά για το τίποτα.» (Ζώνη Αρκαδίας, 27  Οκτωβρίου 2015). 

«Κάποιοι ασκούντες εξουσία υποτάσσονται με την πρώτη πίεση που δέχονται από ανωτέρους τους. Από αυτούς ο λαός μας να περιμένει τα χειρότερα. Και από εκείνους επίσης που κάνουν μελέτες, βγάζουν πορίσματα και κάνουν προτάσεις για το μέλλον μας, χωρίς να έχουν χύσει ούτε μια στάλα ιδρώτα, γιατί δεν έχουν δουλέψει ποτέ στη ζωή τους…» (Ζώνη Αρκαδίας, 26 Οκτωβρίου 2015).

«Οι Έλληνες Λογοτέχνες αξίζουν μια καλύτερη θέση στον διεθνή χώρο μεταξύ των συναδέλφων τους. Ιδιαίτερα οι ποιητές μας, δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τους ξένους ομοτέχνους τους. Έχουν βεβαίως ψαλιδίσει τα φτερά τους οι σημερινές πολύ αρνητικές οικονομικές συγκυρίες στη χώρα μας, αλλά ένας δημιουργός που δουλεύει πολύ πάνω στην τέχνη του, που παράγει έργο πρωτότυπο και αυθεντικό, είναι βέβαιο ότι αυτό θα ξεχωρίσει και θα διαρκέσει στο χρόνο.» (Ζώνη Αρκαδίας,  25 Οκτωβρίου 2015).

«Ας είμαστε επιεικείς με τους συνανθρώπους μας. Δεν είναι υπερ-ήρωες να τα καταφέρνουν όλα καλά ούτε είναι τώρα εποχές να έχουμε πολλές απαιτήσεις. Αν κατανοήσουμε τις δυσκολίες και προσεγγίσουμε τους άλλους με ανοιχτό μυαλό κι ακόμη πιο μεγάλη ανεκτικότητα, τότε μπορούμε να συνυπάρξουμε, να συνεργαστούμε, γιατί όχι και να πετύχουμε μαζί αρκετά πράγματα, που χώρια δεν θα τα καταφέρναμε ποτέ…» (Ζώνη Αρκαδίας, 24 Οκτωβρίου 2015).

«Να τιμούμε και να μνημονεύουμε όλους εκείνους τους ευεργέτες – μικρής ή μεγάλης εμβέλειας – που, όχι από το περίσσευμα αλλά από το υστέρημά τους, κάνουν μία προσφορά στον τόπο τους ή για τους ανθρώπους που δοκιμάζονται. Να μην είμαστε φειδωλοί στα «Μπράβο» μας και στα συγχαρητήριά μας προς όλους εκείνους, που  δίνουν είτε χρήματα, είτε από τον ελεύθερο χρόνο τους – με προσωπική εργασία – για να γίνει έστω κι ένα μικρό έργο π.χ. στο χωριό τους ή  αγοράζουν τρόφιμα για τα συσσίτια απόρων κλπ. Το κάνουν χωρίς προβολή, αλλά «ο Θεός βλέπει». Εκείνοι δε, που είναι μόνο λόγια αλλά έργα μηδέν, ας μην ομιλούν. Αυτούς δεν τους βλέπει μόνον ο Θεός, τους έχουν μάθει και οι άλλοι άνθρωποι, ότι είναι μόνο πολυλογάδες…» (Ζώνη, 23 Οκτωβρίου 2015).

«Όταν οι άνθρωποι δεν έχουν»τσίπα» ο κατήφορός τους δεν έχει τέλος. Η ηθική ένδεια, η αγένεια, η έλλειψη παιδείας, οδηγούν σε καταστροφικές καταστάσεις και οι επιπτώσεις αγγίζουν όλους μας.» (Ζώνη Αρκαδίας, 22  Οκτωβρίου 2015).

«Οι διάφορες ανεξακρίβωτες πληροφορίες που διαδίδονται, από στόμα σε στόμα, με μεγάλη ευκολία  κάνουν κακό και σε αυτούς τις κυκλοφορούν αλλά και σε κείνους που πέφτουν θύματα αυτών των ανεξέλεγκτων διαδόσεων. Όπως οφείλουμε να προσέχουμε τι γράφουμε – εμείς που ασχολούμαστε με τον γραπτό Λόγο – έτσι και ό,τι κι όσα λέμε προφορικά  ας είναι μετρημένα, αληθινά και αξιόπιστα. » (Ζώνη Αρκαδίας, 21 Οκτωβρίου 2015).

«Μουρόξυλο, που τους χρειάζεται», μου είπε ένας ηλικιωμένος συμπατριώτης μου, αναφερόμενος σε κάποιους κοινούς γνωστούς μας.  Και συνέχισε: «Δεν βλέπουν πέρα από τη μύτη τους. Και θέλουν να το παίξουν και σωτήρες του τόπου τους. Γι’αυτό σου λέω, «όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος.» Μερικοί δεν καταλαβαίνουν  αλλιώς.» Βέβαια, δεν είναι λύση το ξύλο και η βία αλλά να μην επιτρέπουμε – με ειρηνικά μέσα – σε κάποιους εγωιστές και μικρόνοες να διαλύσουν τα πάντα. Σήμερα η πατρίδα μας δεν έχει την πολυτέλεια ούτε της διχόνοιας μήτε των προσωπικών φιλοδοξιών.»  (Ζώνη, 20 Οκτωβρίου 2015).

«Μεγάλη προσοχή ας δείχνουν οι λογοτέχνες μας που κάνουν τα πρώτα τους βήματα στο χώρο. Έχουν να αντιμετωπίσουν πολλές προκλήσεις, ευκαιρίες που μπορούν να αξιοποιήσουν αλλά είναι πιθανόν να βρεθούν και απέναντι σε «συναδέλφους» τους που θα τους κατηγορήσουν, θα τους συκοφαντήσουν, θα προσπαθήσουν να τους μειώσουν από φθόνο και ανασφάλεια. Χρειάζεται γερό στομάχι για να πορευτεί κάποιος στο δρόμο της δημιουργίας χωρίς εκπτώσεις στο ήθος του και στο έργο του. Το όποιο ταλέντο του απαιτεί συνεχή καλλιέργεια και στη συμπεριφορά του να είναι σεμνός, ευγενικός, συνετός. Να ξέρει πάντως ότι «οι φελλοί επιπλέουν» και «Οι άδειοι ντενεκέδες κάνουν τον μεγαλύτερο θόρυβο»…  (Ζώνη Αρκαδίας, 19  Οκτωβρίου 2015).

«Υπάρχουν άνθρωποι – μεγάλης ηλικίας συνήθως – οι οποίοι όταν μιλάνε λένε μόνο άσχημα, αρνητικά  πράγματα και μεταφέρουν κακές ειδήσεις. Χαίρονται όταν στο καθημερινό «ρεπερτόριό» τους τα νέα δεν είναι καλά. Ηδονίζονται να μεταφέρουν στους άλλους κακά μαντάτα και αρρωσταίνουν όταν μόνο καλά νέα υπάρχουν για να συζητηθούν. Σας ομολογώ ότι τέτοια άτομα τα αποφεύγω, γιατί έχουν αρνητική αύρα και μπόλικη κακία μέσα τους. Αν δεν τους κόψεις την φόρα, όλος αυτός ο αρνητισμός και το «σκοτάδι»  που κουβαλάνε, μεταδίδεται σε σένα και στους άλλους γύρω σου και φέρνει περισσότερα μίζερα πράγματα.» (Ζώνη Αρκαδίας, 18  Οκτωβρίου 2015).

«Ένα καλό βιβλίο μας κρατάει συντροφιά, ιδιαίτερα κάποιο βροχερό απόγευμα ή βράδυ, μας ενημερώνει, μας συγκινεί ή μας διασκεδάζει.  Είναι πολλαπλώς χρήσιμο, κοστίζει ελάχιστα – συγκριτικά με άλλες ενασχολήσεις –  και μπορούμε να το έχουμε στη βιβλιοθήκη μας ή στο γραφείο μας και να ανατρέχουμε συχνά σε αυτό.  Για τον χειμώνα που έρχεται, επιλέξτε βιβλία για να περάσετε δημιουργικά τον ελεύθερο χρόνο σας, για να κάνετε δώρα σε αγαπημένα σας πρόσωπα στις γιορτές και για να εμπλουτίσετε τις γνώσεις σας πάνω σε πιο ειδικά θέματα που σας απασχολούν.  Καλά διαβάσματα…» (Ζώνη Αρκαδίας, 17 Οκτωβρίου 2015).

«Θα μπορούσε να είναι ο ορισμός της ευτυχίας: «Όλα όσα χρειάζομαι είναι ο καφές μου, τα βιβλία μου και ένα βροχερό πρωινό». (Ζώνη, 16 Οκτωβρίου 2015).

μηνυμα για τα βιβλια«Την ομορφιά, εκτός από το να την ανακαλύπτεις εκεί που υπάρχει, μπορείς και να την δημιουργήσεις – κι αυτό το δεύτερο έχει ίσως την μεγαλύτερη αξία. Πώς θα  γίνει αυτό; Με δράσεις περιβαλλοντικές και παρεμβάσεις ουσιαστικές, με της προσωπικής μας ζωής το παράδειγμα και με μια συμπεριφορά που θα κάνει τον κόσμο μας καλύτερο και ωραιότερο. Με ένα χαμόγελο ζεστό και ειλικρινές, με απλότητα στο φέρσιμό μας, με την αξιοποίηση των χρωμάτων, του φωτός, της φύσης στη ζωή μας. Σημαντικό ρόλο στην γύρω μας ομορφιά – δεν μιλώ δηλαδή  μόνο για το παρουσιαστικό του καθενός (αν είναι  κάποιος ωραίος ή άσχημος)  –  παίζει και η καθαριότητα των χώρων, να υπάρχει πολύ πράσινο και λουλούδια, η φιλοξενία, η ευγένεια, η καλαισθησία…» (Ζώνη Αρκαδίας, 15 Οκτωβρίου 2015).

«Συναντώ συχνά μεγάλη αγένεια, κυρίως από εγωιστές ανθρώπους. Έχουν ένα υπεροπτικό ύφος, μια αλαζονική συμπεριφορά, που σε κάνουν να γελάς με την κατάντια τους.  Θα μπορούσαν να πετύχουν πολλά περισσότερα πράγματα με την σεμνότητα, την ευγένεια, τον μετρημένο λόγο. Αλλά είναι τόση η ανοησία τους, που δεν βλέπουν πόσο κακό κάνουν με τέτοια φερσίματα και στον εαυτό τους και στο σκοπό που υπηρετούν. »  (Ζώνη Αρκαδίας, 14  Οκτωβρίου 2015).

«Κάθε μήνας έχει τις ομορφιές του, τις γιορτές του, αλλά και όλα εκείνα τα μικρά στοιχεία του, που τον χαρακτηρίζουν και μας κάνουν να τον αγαπάμε ιδιαίτερα. Ο Οκτώβριος είναι ένας πρώτος δρόμος από το φθινόπωρο στο πέρασμα προς τον χειμώνα. Έχει τη δική του ωραιότητα ως μήνας, με τις γιορτινές του μέρες (Αγίου Δημητρίου, Επέτειος του ΟΧΙ) και τα υπέροχα φυτά του, με κύριο πρωταγωνιστή τα χρυσάνθεμα σε πολλά χρώματα και με το δικό τους ιδιαίτερο άρωμα. Η συγκομιδή των καρυδιών, των αμυγδάλων, των ροδιών, της σταφίδας και των άλλων καρπών, οι ετοιμασίες για τον χειμώνα που… ενεδρεύει, κάνουν τον Οκτώβριο να έχει μια θέση γλυκιάς προσμονής στην ψυχή μας και στη ζωή μας.» (Ζώνη Αρκαδίας, 13 Οκτωβρίου 2015).

«Μία ελληνική παροιμία μας δείχνει τον δρόμο της επιβίωσης σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς και δεν χρειάζονται περαιτέρω σχόλια: «ΠΡΩΤΑ ΘΕΜΕΛΙΑ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ, ΨΩΜΙ, ΚΡΑΣΙ ΚΑΙ ΛΑΔΙ». (Ζώνη Αρκαδίας,  12 Οκτωβρίου 2015).ΨΩΜΙ

«Σε όποια θρησκεία κι αν πιστεύει ο καθένας μας, «το χέρι του Θεού» δεν αφήνει  τους ανθρώπους μόνους να παλεύουν τα αγριοκαίρια. Εκεί που νομίζεις ότι όλα έχουν χαθεί, ότι ο αγώνας που δίνεις είναι μάταιος, η θεία Πρόνοια έρχεται να δώσει λύσεις. Γι’ αυτό ας είμαστε πάντα δεκτικοί σε αυτή τη βοήθεια και να μην χάνουμε ποτέ την πίστη μας, που πρέπει να είναι βαθιά κι ακλόνητη.  Η δε προσευχή μας να είναι μικρή, λιτή, μέσα απ’  την καρδιά μας κι ο Θεός ακούει…» (Ζώνη Αρκαδίας, 11 Οκτωβρίου 2015).

«Ο Ιάπωνας καλός ποιητής Toshimi Horiuchi, δουλειά του οποίου απέδωσα στα ελληνικά προ ετών, έχει γράψει μικρά σε έκταση ποιήματα,  τα οποία θεωρώ, ανεκτίμητα πνευματικά διαμάντια. Μοιράζομαι μαζί σας ένα από αυτά, που μας λέει τόσα πολλά σε λιγότερες από δέκα λέξεις: «Σ’ έναν κόσμο ανθρωπιάς, / μπορούμε ν’ αναπτύξουμε / την ευτυχία μας».  (Ζώνη, 10  Οκτωβρίου 2015).

«Βλέπουμε γύρω μας τόσες υπερβολές σε συμπεριφορές, στον τρόπο ζωής και αντιδράσεις αψυχολόγητες, που δείχνουν ότι η κρίση που περνά η χώρα και οι άνθρωποί της, κάποιους δεν τους έχει αγγίξει καθόλου. Είναι στην κυριολεξία στον κόσμο τους και  «οι άλλοι να πάνε να πνιγούνε» αν υποφέρουν. Με «πιστεύω» του τύπου: «Εγώ να περνάω καλά», «Ας πρόσεχαν αυτοί που τώρα πεινάνε», «Τι με νοιάζει εμένα αν κάποιοι δεν τα βγάζουν πέρα; Να βρουν τρόπους να ξεφύγουν από τη φτώχεια τους «…. συντηρείται μία ελεεινή και απάνθρωπη νοοτροπία που δεν συνάδει σε ανθρώπους συγκροτημένους και χρήσιμους στην κοινωνία…». (Ζώνη Αρκαδίας, 9 Οκτωβρίου 2015).

«Το φαινόμενο της προκήρυξης διαγωνισμών ποίησης, πεζογραφίας ή βράβευσης βιβλίων από κάποια – κυρίως ολιγομελή και όχι ιδιαίτερα γνωστά – λογοτεχνικά ή καλλιτεχνικά σωματεία, με αντίτιμο συμμετοχής για όσους παίρνουν μέρος σε αυτούς, προσβάλει  όσους συμμετέχουν πληρώνοντας το ποσό που τους ζητείται, αλλά πάνω απ’ όλα υποβαθμίζει τους ίδιους τους διαγωνισμούς και ξεφτιλίζει τον θεσμό του «ευ αγωνίζεσθαι», γιατί κάποιοι επιτήδειοι έχουν βρει τρόπο να «κονομάνε» εις βάρος  νέων λογοτεχνών, οι οποίοι θέλουν να διακριθεί η δουλειά τους γι’ αυτό πληρώνουν 10, 20 ή και 50 ευρώ, για τα έξοδα υποτίθεται του διαγωνισμού. Μία απάντηση αρκεί για να σταματήσει όλο αυτό το θλιβερό πάρε – δώσε: ΜΗΝ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΤΕ ΣΕ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥΣ ΕΠΙ ΠΛΗΡΩΜΗ».  (Ζώνη Αρκαδίας, 8 Οκτωβρίου 2015).

«Συγκλονίζουν οι αφηγήσεις Ελλήνων, που η κρίση έχει αλλάξει καταλυτικά τις ζωές τους, τόσο στην διατροφή τους, όσο και στην υπόλοιπη καθημερινότητά τους. Οικογενειάρχες που βρέθηκαν χωρίς δουλειά, με δάνεια, υποθήκες, παιδιά που έχουν ανάγκες, προβλήματα υγείας και απαιτήσεις επιβίωσης. Δεν χάνουν την αξιοπρέπειά τους και δίνουν τον αγώνα τους για να εξασφαλίσουν έστω ένα πιάτο φαγητό για τους δικούς τους ανθρώπους, ακόμα κι αν είναι μία ντοματόσουπα με νερό, ελάχιστο λάδι και λίγο ντοματόζουμο… Αυτούς τους ανθρώπους να έχουμε ως παράδειγμα και να νιώθουμε ευγνώμονες, να προσευχόμαστε και να ευχαριστούμε για αυτό το παραπάνω που έχουμε – αν έχουμε – κι ακόμα να παρακαλάμε να τελειώσει σύντομα τούτο το μαρτύριο του λαού μας, γιατί δεν μας αξίζει αυτή η «βάσανος» που έχει εξαντλήσει σωματικά, ψυχικά και πνευματικά όλους μας.» (Ζώνη Αρκαδίας,  7  Οκτωβρίου  2015).

«Καταπληκτικό σύνθημα προς όλους και για τον καθένα μας: «Να συλλέγεις «στιγμές», όχι πράγματα». Η αξία των υλικών πραγμάτων είναι σχετική, των «στιγμών» δεν αποτιμάται…»  (Ζώνη Αρκαδίας, 6 Οκτωβρίου  2015).

MESSAGE

«Όποιος μπορεί να απολαμβάνει  τη ζωή του, είναι ευτυχής. Δεν χρειάζεται τίποτε άλλο. Του είναι αρκετό να κάθεται κάπου – έστω και μόνος του – γαλήνιος και  σιωπηλός  και να χαίρεται μέσα του…»  (Ζώνη Αρκαδίας, 5 Οκτωβρίου 2015).

«Η κακία κάποιων ανθρώπων δεν έχει πάτο. Βρώμικες ψυχές, που σου θυμίζουν δύσοσμους απόπατους. Σκαρτίλα και ανηθικότητα, διαφθορά εσωτερική και τέτοια ψυχική διάβρωση, που αν βρεθείς απέναντί τους δεν ξέρεις πώς να τους φερθείς γιατί ούτε από καλοσύνη καταλαβαίνουν ούτε έχουν κανέναν φραγμό. Ασύδοτοι χύνουν οχετούς λάσπης, εχθρότητας και ηδονίζονται  όταν εξαπολύουν για τους άλλους σχόλια φθονερά, γεμάτα μίσος και δόλο. Ανάποδοι και στριμμένοι, φαρμακόγλωσσοι και  φαύλοι, οι άνθρωποι αυτοί ζουν μια ζωή μέσα σε βαθύ σκοτάδι και πνευματική μιζέρια.» (Ζώνη Αρκαδίας,  4  Οκτωβρίου  2015).

«Κάποιοι επαγγελματίες, μπρος στο «κονόμι» τους δεν υπολογίζουν τίποτα και κανέναν. Συνάντησα πρόσφατα έναν εξ αυτών που έκανε υλοτομικές εργασίες κι έκοβε καυσόξυλα για πώληση από χωράφια σε συμφωνία με τους ιδιοκτήτες τους. Τόση αδιαφορία για την καταστροφή που έκανε, τόση ξιπασιά, αγένεια στη συμπεριφορά του και κουτοπονηριά, ομολογώ ότι δεν είχα συναντήσει ως τώρα στη ζωή μου. Και με θλίψη θυμήθηκα τα λόγια του Κοσμά του Αιτωλού: «Οι άνθρωποι θα μείνουν πτωχοί, γιατί δεν θα έχουν αγάπη στα δέντρα.» (Ζώνη Αρκαδίας,  3  Οκτωβρίου 2015).

«Με το κυνήγι της δημοσιότητας ασχολούμενοι κάποιοι «επώνυμοι», χάνουν «τα αυγά και τα πασχάλια». Άμα ο άνθρωπος δεν έχει την αίσθηση του «μέτρου» στη ζωή του, είναι σαν ζυγαριά που γέρνει μονίμως από τη μια πλευρά, με τις όποιες επιπτώσεις έχει αυτή η ανισορροπία».  (Ζώνη Αρκαδίας,  2 Οκτωβρίου 2015).

«Λατρεύω την βροχή, που πέφτει σιγανή και δρα αναζωογονητικά στα πάντα. Καθαρίζει, ενδυναμώνει, αναγεννά και δροσίζει: ανθρώπους, πράγματα, την φύση και ό,τι μας περιβάλλει. Η καλή βροχή είναι δώρο του Θεού. Το φθινόπωρο με τα πρωτοβρόχια του, είναι χάρμα οφθαλμών, έμπνευση για τους ποιητές και τις ρομαντικές ψυχές, που αρέσκονται να περπατούν στο ψιλόβροχο και να απολαμβάνουν ήχους, εικόνες και συναισθήματα μοναδικά, όπως αυτά που περιγράφει στο τετράστιχό του «Η βροχούλα» ο καλός μας ποιητής Σπύρος Κ. Καραμούντζος: «Την ώρα της ψιλής βροχής / δεν φτάνουν οι αισθήσεις,  /  τις ομορφιές της εξοχής  / αληθινά να ζήσεις. » (Ζώνη Αρκαδίας,  1/10/2015)."Βασανίζω τις ώρες, / που ραντίζω με όνειρα / και φωτίζω μ' ελπίδες. / - Έξω βρέχει..." ΣΤΑΘΗΣ ΓΡΙΒΑΣ "I torture the hours / that I spray with dreams / and I brighten with hopes. / - It's raining outside... " STATHIS GRIVAS


«Ο Ισπανός ποιητής Αντόνιο Ματσάντο είχε γράψει: «Διαβάτη, δρόμος δεν υπάρχει. Το δρόμο τον φτιάχνεις περπατώντας.» Νέους δρόμους –  ή έστω μονοπάτια – καλούμαστε να ανοίξουμε στη ζωή μας και στη χώρα μας, καθώς άλλη προοπτική δεν υπάρχει: δουλειά και μόνο δουλειά, συνεχής προσπάθεια και αδιάκοπος αγώνας χρειάζεται για να δούμε καλύτερες μέρες.» (Ζώνη Αρκαδίας, 30 Σεπτεμβρίου 2015).

«Οι  Έλληνες ποιητές μας, οι οποίοι έχουν – κατά καιρούς – παρουσιάσει εξαιρετικά δείγματα γραφής τους, οφείλουν να γίνουν οι πνευματικοί ηγέτες του λαού μας στον αγώνα του για πρόοδο, αξιοπρέπεια και ελπίδα. Ήρθε ο καιρός να ακουστεί το ΟΡΑΜΑ των ποιητών μας για τη νέα Ελλάδα της δημιουργίας και  της προοπτικής.» (Ζώνη Αρκαδίας, 29  Σεπτεμβρίου 2015).

«Τι είναι η ευτυχία; Κάτι απτό ή κάτι άπιαστο; Δεν θα μπορούσε να είναι π.χ. το αντίκρυσμα της κάθε μέρας με υγεία, χωρίς πόνους, χωρίς έγνοιες και φόβους; Να είναι ένας ζεστός ελληνικός καφές που θα τον πιεις με την παρέα σου καθισμένος σε ένα δροσερό μέρος και συζητώντας ανάλαφρα θέματα; Ή ένα τσαμπί σταφύλι που θα σου προσφέρει με αγάπη ο γείτονάς σου από την κληματαριά του; Δεν θα μπορούσε να είναι η ανάγνωση ενός καλού βιβλίου στον ίσκιο ενός δέντρου ή η συνάντηση με καλούς σου φίλους που είχες να δεις καιρό;  Να είναι ένα καλό ποίημα που θα διαβάσεις και θα σε συγκινήσει ή η συγγραφή ενός πρωτότυπου αστυνομικού διηγήματος, που θα κάνει τους αναγνώστες του να ψάχνουν (χωρίς τελικά να βρίσκουν) τον δολοφόνο;… Πράγματα απλά είναι η ευτυχία αλλά αν δεν τα εκτιμάμε δεν θα μπορέσουμε ποτέ να την ανακαλύψουμε σε αυτά. Τούτο το φθινόπωρο, που έρχεται γεμάτο προκλήσεις, απαιτήσεις και αγώνα, ας προσπαθήσουμε να είμαστε χαρούμενοι και ευτυχισμένοι μέσα στης απλότητας και της καθαρότητας τα αγαθά. » (Ζώνη, 28 Σεπτεμβρίου 2015).
ΦΡΟΥΤΑ ΚΑΙ ΒΙΒΛΙΟ«Όλα αυτά που ακούσαμε και είδαμε κατά την προεκλογική περίοδο (για τις εκλογές της 20/9/2015) ανέδειξαν την ιδεολογική  «γύμνια» κάποιων κομμάτων και συνασπισμών, την αδιαφορία τους για τα πραγματικά προβλήματα του κόσμου, την ανευθυνότητά τους, την ανικανότητά τους να αντιμετωπίσουν την κρίση και να βοηθήσουν τους ανθρώπους που δοκιμάζονται… Το μόνο που δεν ακούσαμε ήταν η αλήθεια.  Αντιθέτως, κατηγορίες και «λάσπη» οικοδόμησαν μία περίεργη κατάσταση αναμονής και φόβου για τα μελλούμενα. Αρκετοί ψηφοφόροι απείχαν από την διαδικασία – όχι σωστή κίνηση αλλά σεβαστή σε μια δημοκρατία.  Η Ελλάδα, δυστυχώς, δεν μπορεί να σωθεί χωρίς να σταθεί γερά στα πόδια της. Οι πολιτικοί της, αν δεν συνεργαστούν, δεν θα μπορέσουν να την οδηγήσουν με ασφάλεια σε ένα καλύτερο αύριο. Αν συνεχίσουμε έτσι, έρχονται δίσεκτοι καιροί για τους Έλληνες… «(Ζώνη Αρκαδίας, 27 Σεπτεμβρίου 2015).

«Όταν, ως μέλη μίας ομάδας, αντιμετωπίζουμε με πλήρη αδιαφορία και απάθεια ένα σοβαρό εσωτερικό της πρόβλημα, τότε δεν υπάρχει καμία ελπίδα και προοπτική αυτό να λυθεί. Με μαθηματική ακρίβεια οδηγούμαστε στην καταστροφή και στην διάλυση αυτής της προσπάθειας.» (Ζώνη Αρκαδίας,  26 Σεπτεμβρίου 2015).

«Ο Άγιος Παϊσιος είχε πει: «Ο διάβολος μπαίνει στον άνθρωπο, όταν υπάρχει λάσπη στην καρδιά του…». Πόσες τέτοιες «βρώμικες» καρδιές δεν έχουμε όλοι μας συναντήσει στης ζωής μας το διάβα; Άνθρωποι που, φορώντας το προσωπείο του καλού χριστιανού, του κοινωνικού ατόμου, του πετυχημένου και προβεβλημένου στον Τύπο, κρύβουν στην ψυχή τους απίστευτη ασχήμια και ρυπαρότητα.  Η μόνη προστασία μας από αυτούς είναι να τους κάνουμε άμεσα και  τελεσίδικα πέρα.» (Ζώνη Αρκαδίας, 25  Σεπτεμβρίου 2015).

«Στις μικροχαρές της ζήσης μας ας αφιερώσουμε μια μέρα. Να κάνουμε πράγματα που μας ευχαριστούν κι ας φαίνονται στα μάτια των άλλων ανθρώπων ότι είναι ασήμαντα,  ίσως και ανόητα ή άχρηστα. Πόσοι από μας έχουμε αφιερώσει χρόνο για να πιούμε ένα καφεδάκι με έναν ή περισσότερους καλούς μας φίλους, χωρίς να κοιτάμε συνεχώς το ρολόι μας, να μιλάμε στο κινητό μας ενώ βρισκόμαστε μαζί τους, χωρίς να είμαστε στην «τσίτα»,  βιαστικοί και πολυάσχολοι; Ένα φλιτζάνι καφές, λοιπόν,  ψημένος στη χόβολη, με μπόλικες φουσκαλίτσες, ένα δροσερό ποτήρι νερό και 2 – 3 λουκούμια με άρωμα τριαντάφυλλο στο πιατελάκι για να γλυκαθούμε. Στης ζωής μας τις μοναδικές «στιγμές χαράς», ας δώσουμε προτεραιότητα έστω για μια μέρα…» (Ζώνη Αρκαδίας, 24  Σεπτεμβρίου 2015).
ΔΙΣΚΟΣ ΜΕ ΚΑΦΕ

«Άντε, μωρέ, τι να ανακατευτούμε τώρα με αυτό;» Ωραία απάντηση. Ανέξοδη, χωρίς ρίσκο, όλοι μένουν ικανοποιημένοι και μεις βγαίνουμε… λάδι. ‘Ομως, «αν δεν σπάσεις αυγά, ομελέτα δεν φτιάχνεις». Δεν λέω να ανακατευόμαστε εκεί που δεν μας πέφτει λόγος, αλλά αν αδιαφορούμε για τα πάντα με τον φόβο μην δυσαρεστήσουμε κάποιους, τότε για ποια συμμετοχή στα κοινά μιλάμε και πόσο «πολιτικά όντα» είμαστε; Ζώντας σε  light καταστάσεις, χάνουμε τη γεύση και την ουσία της ζωής.» (Ζώνη Αρκαδίας,  23  Σεπτεμβρίου 2015).

«Δαπανηρή ιδέα ο βίος» έγραψε σε ένα ποίημά της η Κική Δημουλά. Βλέπεις γύρω σου ανθρώπους που κουβαλάνε σαν ένα δυσβάσταχτο φορτίο τη ζωή τους. Δεν ζούνε. Έχουν χάσει τις χαρές της ζωής. Δεν φταίει η οικονομική κρίση γι’ αυτό, αλλά έχει να κάνει με το πώς οι ίδιοι αντιμετωπίζουν τα καλά και τα αρνητικά του βίου τους. Έχουν βγει στην επιφάνεια πολλά δυσάρεστα από τους χαρακτήρες των ανθρώπων. Αχαρακτήριστα πράγματα, δυστυχώς, που δείχνουν ότι χωρίς αυτογνωσία, αυτοκριτική και εσωτερική καλλιέργεια δεν μπορεί κανείς μας να βρει γαλήνη και ισορροπία μέσα του.» (Ζώνη Αρκαδίας, 22  Σεπτεμβρίου 2015).

«Όταν είσαι δογματικός, «κολημένος» σε μία ιδεολογία, θρησκεία, λατρεία αντικειμένου ή και ατόμου, δεν βλέπεις πέρα από τη μύτη σου. Πόσα λάθη έχουν γίνει εξαιτίας αυτού, τι κακό ανεπανόρθωτο έχει συμβεί, πόσες ζωές έχουν χαθεί άδικα επειδή κάποιοι φανατίζονται και πιστεύουν σε θέσεις και «αλήθειες» που κατ’ αυτούς δεν επιδέχονται αντίρρηση. Όταν ανοίξουμε κάποτε τα μάτια μας να δούμε παραπέρα, τότε μπορεί να ανακαλύψουμε έναν καλύτερο κόσμο. Μέχρι τότε θα παραμένει ένας στόχος μακρινός…» (Ζώνη, 21  Σεπτεμβρίου 2015).

«Οι εκλογές δίνουν την ευκαιρία στον λαό να εκφράσει την προτίμησή του στο κόμμα και στους υποψηφίους που προτιμά κι είναι αρκετοί οι συνδυασμοί που συμμετέχουν σε κάθε αναμέτρηση ώστε να υπάρχει η δυνατότητα επιλογής του καλυτέρου ή του λιγότερου «κακού» για να μας εκπροσωπήσει στο Κοινοβούλιο και στην κυβέρνηση. Σε μια Ελλάδα με τόσα πολλά και σύνθετα προβλήματα κι ένα δυσβάσταχτο  χρέος, ο κάθε πολίτης – ψηφοφόρος έρχεται προ των ευθυνών του, γιατί καλείται να επιλέξει όχι απλώς ένα κόμμα ή μια ιδεολογία αλλά να κάνει μία επιλογή για τη ζωή του και το μέλλον,  το δικό του και των παιδιών του. Προσοχή μεγάλη, λοιπόν, στο τι θα ψηφίσουμε: να επιλέξουμε την ομόνοια, την πρόοδο, την συνεργασία, την αποδοτική δουλειά, την ελπίδα. Κάθε  τι άλλο, θέτει σε κίνδυνο και την πατρίδα μας και μας.» (Ζώνη Αρκαδίας, 20  Σεπτεμβρίου 2015).

«Τις απλές χαρές της ζωής αν ανακαλύψουμε και κάνουμε «κτήμα» μας, δεν θέλουμε τίποτε άλλο. Ούτε θα μας αγγίζουν τα μικρά κι ασήμαντα, που βαλτώνουν τους ανθρώπους. Μήτε των πολιτικών τα ψέματα και τα παιχνίδια θα μας κάνουν να παθαίνουμε κατάθλιψη. Μέσα μας θα υπάρχει πάντα το Φως της Ζωής, γιατί θα έχουμε συνειδητοποιήσει τι μεγάλο κι ανεκτίμητο δώρο είναι η ίδια η ΖΩΗ…» (Ζώνη Αρκαδίας, 19  Σεπτεμβρίου 2015).

«Μερικοί άνθρωποι δεν μπορούν να σηκώσουν στις πλάτες τους το φορτίο μίας ηγεσίας – όσο μικρή κι αν είναι – αλλά  τους αρκεί να προσθέσουν στο βιογραφικό τους ότι «διετέλεσαν… επικεφαλής….»,  καλλιεργώντας ένα ψεύτικο προφίλ πετυχημένου και χρήσιμου. Μια ζωή αφιλότιμοι και ανέντιμοι…»(Ζώνη Αρκαδίας, 18  Σεπτεμβρίου 2015).

«Τα μυρμήγκια προκαλούν τον θαυμασμό μου, γιατί έχουν δημιουργήσει ωραίες κοινωνίες για να επιβιώσουν. Όλο το καλοκαίρι τα έβλεπα να μαζεύουν, με μεγάλη εργατικότητα, σπόρους και ψόφια έντομα και να τα μεταφέρουν με τάξη, υπομονή και επιμονή στις φωλιές τους για να έχουν τροφή,  «σαν θα ‘ρθει ο χειμώνας ο βαρύς» . Ο ΜΟΧΘΟΣ, η ΜΕΡΙΜΝΑ των μερμηγκιών, θα μπορούσε να γίνει παράδειγμα προς μίμηση από τους ανθρώπους. Αλλά το ταπεινό μυρμήγκι  γι’ αυτούς δεν σημαίνει κάτι, δεν τους διδάσκει τίποτα. Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι σαν τους αμέριμνους τζίτζικες, που τεμπελιάζουν στον καυτό ήλιο του καλοκαιριού….» (Ζώνη Αρκαδίας, 17  Σεπτεμβρίου 2015).
μυρμηγκια«Υπάρχουν άνθρωποι που είναι επικίνδυνα ανεπαρκείς κι όμως έχουν εκλεγεί σε μικρά ή μεγάλα αξιώματα. Πώς εξελέγησαν αφού δεν αξίζουν; θα ρωτήσετε. Το πιο πιθανό  είναι, αυτοί που τους ψήφισαν να την… πάτησαν!!! Συμβαίνει συχνά, να παρασυρόμαστε από μία ωραία παρουσία υποψηφίου, κάποια εύηχα λόγια που θα πει, μία (φρούδα) υπόσχεση που θα δώσει… Και τον επιλέγουμε να μας εκπροσωπήσει είτε στην πολιτική ζωή είτε σε κάποιο Σωματείο, Σύλλογο κλπ. «Μετά την απομάκρυνση από το ταμείο ουδέν λάθος αναγνωρίζεται» γι’ αυτό ας είμαστε πολύ προσεκτικοί στις επιλογές μας. Γιατί αυτοί που δεν έχουν τα προσόντα, έχουν, δυστυχώς, τον τρόπο τους να μας πουλάνε «φύκια για μεταξωτές κορδέλες».  Βρίσκουν πρόσφορο έδαφος να «είναι στα πράγματα» ενώ υπό άλλες συνθήκες «δεν θα τους ήξερε ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας τους», που λέει ο λόγος».  (Ζώνη Αρκαδίας, 16  Σεπτεμβρίου 2015).

«Το να μπορείς να αφιερώνεις χρόνο στους άλλους ανθρώπους, να τους ακούς, να τους βοηθάς αν έχουν ανάγκη, να τους στηρίζεις όπως μπορείς σε αυτούς τους δύσκολους για όλους μας καιρούς, είναι ανεκτίμητο και βαθιά ανθρώπινο. Όποιος το κάνει αυτό, είναι ένας σύγχρονος ήρωας.» (Ζώνη, 15  Σεπτεμβρίου 2015).

«Η ανάδειξη κάποιων ατόμων στην πολιτική και κοινωνική ζωή, δεν γίνεται πάντα με την αξία τους αλλά χρησιμοποιώντας – ορισμένοι εξ αυτών – ανέντιμα και ανήθικα μέσα. Σαν τον σαλίγκαρο, που όταν ρωτήθηκε πώς έφτασε στην κορυφή, απάντησε: «Γλύφοντας, έρποντας και με τα κέρατά μου» !!!  Από τέτοιους ανθρώπους θέλουμε να κυβερνιόμαστε ή με τέτοια πρόσωπα θέλουμε να συναναστρεφόμαστε στην καθημερινότητά μας; Αν ναι, τότε μας αξίζουν όσα έχουμε μέχρι σήμερα πάθει ως χώρα κι ως πολίτες.»  (Ζώνη Αρκαδίας, 14 Σεπτεμβρίου 2015).

«Στη ζωή μου μέχρι τώρα, απέφυγα να συμμετέχω σε «παρεούλες» και να παίζω παιχνίδια πίσω από τις πλάτες των συνανθρώπων μου. Δεν είναι του χαρακτήρα μου αλλά και θεωρώ τέτοιες πράξεις ελεεινές και πολύ χαμηλού επιπέδου.  Δεν τρέφω πάντως αυταπάτες: καθημερινά οι συνάνθρωποί μου ασχολούνται με κάθε είδους τέτοια «ανακατέματα» για ίδιον όφελος. Τι θα καταλάβουν; Νομίζουν πως με αυτόν τον τρόπο θα είναι στην επικαιρότητα και θα καθορίζουν τις τύχες των άλλων ανθρώπων. Η ΑΝΟΗΣΙΑ δεν έχει τέλος για ορισμένους. Και το κακό είναι ότι δεν θεραπεύεται με κανένα φάρμακο…» (Ζώνη, 13  Σεπτεμβρίου 2015).

«Λατρεύω τις ΛΕΞΕΙΣ. Έχουν τόση δύναμη και τη δική τους δυναμική. Μία και μόνο λέξη μπορεί να σημαίνει πολλά και να σε ωθήσει σε σκέψεις, προβληματισμούς, να σε κινητοποιήσει σε δημιουργία, ακόμη και σε χειρονακτική δουλειά. Η τόσο πλούσια, σε λέξεις και νοήματα, ελληνική γλώσσα είναι για όλους εμάς που ασχολούμαστε με τον γραπτό Λόγο, ένα πολύ χρήσιμο και πολύτιμο εργαλείο. Είμαστε πολύ τυχεροί που το διαθέτουμε και μπορούμε να το αξιοποιήσουμε στους στίχους μας, στις ιστορίες μας, στις μελέτες μας…». (Ζώνη Αρκαδίας,   12 Σεπτεμβρίου 2015).ΚΕΡΙ ΚΑΙ ΒΙΒΛΙΟ

«Τι θαύματα που κάνει η συλλογική δουλειά, όταν υπάρχει κάποιος  που θα «μαζέψει» μια ομάδα ανθρώπων και θα τους πείσει ότι αξίζει τον κόπο να κάνουν κάτι καλό όλοι μαζί ! Στην Ελλάδα βέβαια, δεν έχουμε μάθει να εργαζόμαστε έτσι αλλά θα μάθουμε, γιατί δεν μας παίρνει πια να «παίζουμε» μοναχικά παιχνίδια.» (Ζώνη Αρκαδίας,  11  Σεπτεμβρίου 2015).

«Μου αρέσουν οι άνθρωποι που έχουν χιούμορ, λένε αστεία και γελάνε με ένα καλό ανέκδοτο. Με προδιαθέτουν – ομολογώ – αρνητικά, εκείνοι που επιλέγουν λέγοντας γελοιότητες, «κρυάδες» ή χυδαιότητες, να προκαλέσουν ευθυμία ή να φανούν έξυπνοι. Γίνονται απλώς γελοίοι στην προσπάθειά τους να φανούν κοινωνικοί, να γίνουν αποδεκτοί από τους άλλους, να ξεχωρίσουν. Είναι πια καιρός να γίνουμε πιο επιλεκτικοί με αυτούς που συναναστρεφόμαστε και να μην «φθειρόμαστε» σε ανόητες σχέσεις».  (Ζώνη Αρκαδίας, 10  Σεπτεμβρίου 2015).

«Από τους καλούς Έλληνες ποιητές ο Κώστας Βάρναλης, μας έχει χαρίσει στίχους συγκλονιστικούς, όπως αυτός από τους Πόνους της Παναγιάς: «Δεν είναι αλήθεια πιο χρυσή σαν την αλήθεια της σιωπής». Αν οι άνθρωποι μπορούσαμε να εκτιμήσουμε τη σιωπή και τις δυνατότητες που μας παρέχει, θα είμαστε πιο  γαλήνιοι, πιο ευτυχείς, πιο συγκροτημένοι…» (Ζώνη, 9  Σεπτεμβρίου 2015).

«Το κιτς έχει εισβάλλει  για τα καλά στη ζωή μας: το βλέπεις να έχει κυριεύσει τα πάντα αλλά είναι εντυπωσιακή η επικράτησή του στην Τέχνη, στη Λογοτεχνία, στη Μουσική, στη διακόσμηση ακόμα και στην ανθρώπινη εμφάνιση και συμπεριφορά. Κακογουστιά, ακαλαισθησία παντού. Στην πατρίδα του ωραίου, του μέτρου, της αισθητικής,  η κιτσαρία βασιλεύει και η ευτέλεια κυριαρχεί…» (Ζώνη Αρκαδίας, 8  Σεπτεμβρίου 2015).

«ΚΑΤΑΝΤΙΑ: Η πατρίδα μας έχει γίνει έρμαιο ασυνείδητων δουλεμπόρων, οι οποίοι «αδειάζουν» καραβιές λαθρομεταναστών στα νησιά μας, ο λαός μας έχασε το χαμόγελό του και την ελπίδα του για ένα καλύτερο αύριο, οι νέοι μας είναι δίχως προοπτικές, οι γεροντότεροι ζουν μέσα στον φόβο και στην ανασφάλεια για τις συντάξεις τους και την περίθαλψή τους, η ανεργία έχει τσακίσει τους Έλληνες στην πιο παραγωγική τους ηλικία, ο πρωτογενής τομέας βάλλεται από νέα δυσβάσταχτα φορολογικά μέτρα, η κατάθλιψη μπήκε στις ζωές των συμπατριωτών μας , που ζουν με ηρεμιστικά και υπνωτικά… Αυτή δεν είναι η Ελλάδα που μας αξίζει και θέλουμε να ζούμε. Αυτή είναι μία πατρίδα εχθρική προς τους πολίτες της. Στα χέρια μας είναι να αλλάξουμε τις ζωές μας προς το καλύτερο. Κάθε ψήφος που θα πέφτει στις κάλπες στις 20 Σεπτεμβρίου, ας είναι η δική μας απάντηση στην κοροϊδία των χρεωκοπημένων πολιτικών που εφαρμόζονται και στην έλλειψη σεβασμού μας. Ως «πολιτικά όντα», ας πάρουμε θέση για το πώς θέλουμε το μέλλον μας, γιατί δεν υπάρχει άλλος χρόνος για μικροκομματικά συμφέροντα, για αδιαφορία και παιχνιδάκια…» (Ζώνη Αρκαδίας, 7  Σεπτεμβρίου 2015).

«Οι εναλλαγές των εποχών, σήμαιναν πολλά για τους ανθρώπους τα παλαιότερα χρόνια. Σήμερα, με την κλιματική αλλαγή, τον σύγχρονο τρόπο ζωής, τα μεγάλα προβλήματα που απασχολούν τους λαούς  του πλανήτη μας, ίσως να μην έχει τόση σημασία για τον καθένα μας αν μπαίνει ο Σεπτέμβριος, αν  έρχεται το φθινόπωρο, αν θα χαρούμε τα πρωτοβρόχια,  αν θα περπατήσουμε σε δρόμους με πεσμένα, κιτρινισμένα και νοτισμένα φύλλα… «Οι ποιητές ασχολούνται με αυτά»,  μου είπε κάποιος. «Οι απλοί άνθρωποι δεν έχουν την πολυτέλεια να είναι… ρομαντικοί και ονειροπόλοι», συμπλήρωσε. Τι λάθος που κάνει! Ολοι μας έχουμε ανάγκη ακόμη κι από τα πιο μικρά κι ασήμαντα, όπως είναι μια βόλτα στο ψιλόβροχο, ένας περίπατος σ’ ένα (φθινοπωρινό) πάρκο, να καθίσουμε σ’ ένα παγκάκι και γύρω μας να πέφτουν τα φύλλα καθώς τα δέντρα γυμνώνονται για να υποδεχτούν τον χειμώνα… Αυτά χάσαμε κυνηγώντας εφήμερες επιτυχίες, Δον Κιχωτικούς «ανεμόμυλους» και επιθυμώντας μια ζωή που είναι μακριά από τη φύση και τους νόμους της.» (Ζώνη Αρκαδίας, 6  Σεπτεμβρίου 2015).

ΚΑΛΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

«Για να ικανοποιήσει  την ανθρώπινη ματαιοδοξία του, μπορεί το κάθε άτομο να καταφύγει σε απίστευτους τρόπους δράσης και έκφρασης. Το πιο συχνό αποτέλεσμα όλων αυτών, είναι ο ξεφτιλισμός του και η γελοιοποίησή του.  Ο Καβάφης, το είχε αποτυπώσει ευστοχότατα στους στίχους του – μήνυμα για κάθε   άνθρωπο όπου Γης: «Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτιλίζεις…». (Ζώνη Αρκαδίας, 5  Σεπτεμβρίου 2015).

«Υπογραμμίζω τους στίχους άλλων συναδέλφων ποιητών, οι οποίοι με λίγα λόγια συμπυκνώνουν σπουδαία νοήματα και μας στέλνουν διαχρονικά και φωτεινά μηνύματα. Όπως το τετράστιχο του Ηλία Λ. Λαμπρόπουλου: «Η γνώση κρίνει το παλιό,  /  η κρίση φτιάχνει νέο. /   Μόνο αν βλέπεις ασχημιά  /  θα χτίζεις το ωραίο.» (Ζώνη Αρκαδίας, 4  Σεπτεμβρίου 2015).

«ΚΙΟΤΗΔΕΣ. Άνθρωποι που στην πρώτη δυσκολία της ζωής εγκαταλείπουν τον αγώνα, φοβητσιάρηδες, που δεν ξέρουν να δίνουν μάχες κι ας τις χάσουν. Γέμισε η χώρα μας με δαύτους κι αντί η οικονομική – κοινωνική – ηθική κρίση που περνάμε να τους χαλυβδώσει και να τους κάνει να παλέψουν με περισσότερη δύναμη και πείσμα, αυτοί έριξαν κάτω τις «ασπίδες» τους και το έβαλαν στα πόδια. Κίβδηλα άτομα, ανειλικρινή, που έχουν το ψέμα «καραμέλα» και το πιπιλάνε συνέχεια, απατηλοί και στο βάθος τους ανόητοι, φτηνοί, «λίγοι». (Ζώνη Αρκαδίας,  3  Σεπτεμβρίου  2015).

«Θεριά οι ανθρώποι, δε μπορούν το φως να το σηκώσουν», λέει ο Βάρναλης («Οι πόνοι της Παναγιάς») . Όταν κάποιοι ξεχωριστοί συνάνθρωποί μας εκπέμπουν Φως με τη ζωή και τις πράξεις τους, πολεμώνται αλύπητα από άτομα σκοτεινά, με κατώτερα ένστικτα.  Το Λατινικό ρητό λέει: «ο άνθρωπος για τον άνθρωπο λύκος».  Άνισος είναι έτσι ο αγώνας για πρόοδο, ευτυχία, αρμονία, ολοκλήρωση. Το σκοτάδι, ο εγωισμός, τα μίση και τα πάθη επικρατούν και καταστρέφουν ζωές.  Η αγωνία συνεχής και διαβρωτική…» (Ζώνη Αρκαδίας,  2  Σεπτεμβρίου 2015).

«Κάθε μέρα φέρνει κάτι καινούργιο και αποτελεί μια πρόκληση για τον καθένα μας το πώς θα το διαχειριστεί ώστε να μην έχει αυτό αρνητικές επιπτώσεις στη ζωή του. Το πως «βλέπουμε» και αντιμετωπίζουμε το καθετί είναι σημαντικό για την πορεία της ζωής μας. Τι ωραίο μήνυμα εκπέμπουν οι στίχοι που διάβασα κάπου: «Δύο φυλακισμένοι κοίταγαν απ’  της φυλακής τα κάστρα.  /  Ένας στη λάσπη κοίταζε, ο άλλος τ’ άστρα». Κι εμείς; Θα βλέπουμε κάτω, στα χαμηλά, τα ευτελή, τα ασήμαντα ή θα σηκώνουμε το βλέμμα ψηλά, στα σπουδαία, τα σημαντικά, τα αυθεντικά και αιώνια;»  (Ζώνη Αρκαδίας, 1 Σεπτεμβρίου 2015).


«Οι άνθρωποι αγαπούν να δρουν παρασκηνιακά. Κάποιοι το κάνουν με καλό σκοπό, μη αποβλέποντας σε δικά τους οφέλη αλλά για να βοηθήσουν γνωστούς τους ή φίλους. Αρκετοί άλλοι συμμετέχουν σε αυτό το παιχνίδι λόγω χαρακτήρα και προσδοκώντας – «όταν έρθει η ώρα» – να βολευτούν σε κάποια θεσούλα, να «παίξουν ρόλο στα πράγματα», να εξασφαλίσουν το κατάλληλο γι’ αυτούς οικονομικό πλαίσιο δράσης… Το παρασκήνιο θα ζει και θα βασιλεύει όσο οι άνθρωποι δεν μπορούν να καταλάβουν πόσο κακό κάνει,  στους ίδιους και στους γύρω τους, η συμμετοχή σε δράσεις «μουλωχτές» και η ελεεινή προβολή τους με δημοσιεύματα του τύπου «κατόπιν προσωπικών μου ενεργειών ή παρέμβασής μου….». (Ζώνη Αρκαδίας, 31  Αυγούστου 2015).

«Η χώρα βρίσκεται μπροστά σε μία νέα εκλογική αναμέτρηση. Όποιος και να εκλεγεί για να κυβερνήσει, οι Έλληνες έχουν να αντιμετωπίσουν μεγάλες δυσκολίες λόγω των απαιτήσεων των δανειστών μας. Μέτρα σκληρά, επώδυνα, που θα αλλάξουν – προς το χειρότερο – τις ζωές μας έχουν ήδη αποφασιστεί για να εφαρμοστούν. Όταν, λοιπόν, θα πάμε να ψηφίσουμε, ας θυμηθούμε τα λόγια του Πλάτωνα: «Κάθε λαός είναι άξιος των ανθρώπων που τον κυβερνούν» και «Όσοι αδιαφορούν για τα κοινά, είναι καταδικασμένοι να εξουσιάζονται από ανθρώπους πολύ κατώτερούς τους». Η ψήφος μας δεν είναι κάτι που επιβάλλεται αλλά είναι επιλογή για τη ζωή μας και το μελλον μας».  (Ζώνη Αρκαδίας, 30 Αυγούστου 2015).

«Η τελευταία συμβουλή – παρακαταθήκη του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη προς τους Έλληνες ήταν: «πάρτε την ευχή (μου) και να ‘στε μονοιασμένοι». Στα χρόνια που ακολούθησαν, η πατρίδα μας δοκίμασε  πολλές συμφορές και δεινά. Πολλά από αυτά οφείλονταν στο διχασμό, στα μίση και στα πάθη, στην έλλειψη ομοψυχίας. Μακάρι να μπορούσαμε να διδαχθούμε από τα λάθη μας και από τη μελέτη της Ιστορίας μας. Να πορευθούμε στο μέλλον με τη γνώση του παρελθόντος και την προγονική σοφία, που παραμένει πάντα επίκαιρη και άλλοι λαοί την έχουν «δανειστεί» για να μεγαλουργήσουν. Εμείς γιατί να μην τους μιμηθούμε;»  (Ζώνη Αρκαδίας, 29  Αυγούστου 2015).

«Την ομορφιά την ανακαλύπτεις ακόμη και στο χερούλι μιας πόρτας», αρκεί να ξέρεις πώς θα την βρεις εκεί και παντού γύρω σου. Όμως οι συνθήκες της ζωής μας έκαναν να μην μπορούμε να εκτιμήσουμε τίποτε σωστά. Αν μπορούσαμε να επιστρέψουμε στα απλά πράγματα και να τα χαρούμε με άδολη καρδιά, τότε  θα νιώθαμε ευτυχισμένοι κι όχι να είμαστε μονίμως ανικανοποίητοι. Ας ψάξουμε για όμορφα πράγματα κι ας τα εντάξουμε στην καθημερινότητά μας, ας χαρίζουμε κι εμείς στους συνανθρώπους μας ωραίες σκέψεις, «στιγμές χαράς», το γέλιο το ανεκτίμητο…»  (Ζώνη Αρκαδίας, 28 Αυγούστου 2015).

«Τι έγινε και οι Έλληνες χάσαμε την αισθητική μας; Γιατί παραδοθήκαμε τόσο εύκολα στην κάθε είδους ασχήμια; Βάλαμε στις ζωές μας βρωμιές, το γκρίζο και το μαύρο, τα σκουπίδια και το σκοτάδι. Κι όμως η χώρα μας διαθέτει τόση ομορφιά, το πιο ζεστό Φως, χρώματα μύρια, τον αέρα της, τις θάλασσές της, τη γραφικότητα των νησιών της και των μικρών χωριών της, την μουσικότητα των τρεχούμενων νερών της, τη φιλοξενία των ανθρώπων της… Ας επιστρέψουμε «στου ωραίου και του υψηλού» την εποχή. Το μπορούμε και το αξίζουμε». (Ζώνη Αρκαδίας, 27 Αυγούστου 2015).

«Θύματα της Παγκοσμιοποίησης έγιναν οι άνθρωποι. Οι ηγέτες των κρατών που κατευθύνουν τις τύχες μας μαζί με τις πολυεθνικές και τη Νέα Τάξη, μας θεωρούν νούμερα, αριθμούς αναλώσιμους, που όταν δεν τους βγαίνουν στις πράξεις που κάνουν, κάτι έχουν να προτείνουν ερήμην μας και εις βάρος μας πάντα,  για να «αποκατασταθεί» η αριθμητική ισορροπία των πραγμάτων. Σε  4 στίχους του ο Ηλίας Λ. Λαμπρόπουλος, τα λέει όλα γι’ αυτό: «Δεν λογαριάζονται ζωές,  /  ανθρώπινες υπάρξεις,  /  μετρούν μονάχα αριθμούς,  /  ασήμαντους σε δράσεις».  (Ζώνη  Αρκαδίας, 26  Αυγούστου 2015).

«Το να είσαι ο εαυτός σου είναι μία διαδικασία που απαιτεί κόπο πολύ, γιατί οι άνθρωποι φοράμε «μάσκες» και δείχνουμε προς τα έξω μία εικόνα  κι ένα πρόσωπο, που δεν ανταποκρίνεται στην  πραγματικότητα. Να είσαι αυθεντικός θέλει κουράγιο και κότσια, θέλει  «πνεύμα εξεγερμένο» και τολμηρό, όχι κακομοιριά, συμβιβασμό, δειλία, καταπίεση. Προσπαθώντας να μιμηθούμε άλλους ανθρώπους γινόμαστε αντίγραφα χάνοντας την ομορφιά και την αξία που έχει το πρωτότυπο…».  (Ζώνη Αρκαδίας, 25  Αυγούστου 2015).

BE YOUR SELFR«Το ήθος ενός ανθρώπου «φαίνεται» από το πως συμπεριφέρεται στους άλλους ανθρώπους (οικογένεια, φίλους, συνεργάτες, αγνώστους), στα ζώα και στη φύση. ‘Οσο και να θέλει κάποιος να κρυφτεί και να δείξει ένα ψεύτικο νοιάξιμο, θα ξεσκεπαστεί από τις καταστάσεις. Είναι θλιβερές οι εικόνες ανθρώπων που βρίζουν τους συνανθρώπους τους, σηκώνουν τα χέρια να χειροδικήσουν με το παραμικρό, χτυπούν τα ανυπεράσπιστα ζώα στο δρόμο ή και τα δικά τους επειδή είναι ζωηρά, καταστρέφουν τη φύση με χιλιάδες τρόπους… Δύσκολος ο αγώνας για τον καθένα μας να είναι ΑΝΘΡΩΠΟΣ…».  (Ζώνη Αρκαδίας, 24  Αυγούστου 2015).

«Ο φθόνος οδηγεί στην ψυχική φθορά του ανθρώπου. Όταν νιώθεις δυσαρέσκεια γιατί κάποιος άλλος υπερέχει, όταν ζηλεύεις με την αρνητική έννοια της λέξης, όταν νιώθεις μίσος και επιθυμείς την καταστροφή του άλλου, τότε εσύ καταστρέφεσαι σιγά – σιγά μέσα σου. Ο φθονερός άνθρωπος δεν αντιλαμβάνεται, παρά μόνο όταν είναι αργά, πόσο φθοροποιός  και βλαβερός είναι ο φθόνος. Μην δίνετε σε τέτοια αρνητικά συναισθήματα την δύναμη να κάνουν κακό στη ζωή σας.» (Ζώνη Αρκαδίας, 23 Αυγούστου 2015).

«Οι πραγματικά σπουδαίοι άνθρωποι δεν χρειάζεται να πουν κάτι παραπανίσιο ούτε να «κορδώνονται» ότι είναι κάποιοι τρανοί και ξεχωριστοί μέσα στην κοινωνία μας. Έχουν αυτή την θετική «αύρα» του ανθρώπου που ξεχωρίζει στο πλήθος, γιατί έχει βρει μέσα του την ισορροπία και την ηρεμία. Μπορεί να είναι οι οδηγοί σε όσους έχουν χάσει τον δρόμο τους και να γίνουν μπροστάρηδες σε κοινούς αγώνες για ευημερία, ποιότητα ζωής κι ένα καλύτερο μέλλον για την πατρίδα μας. » (Ζώνη Αρκαδίας,  22  Αυγούστου 2015).

«Παρατηρώντας τους συνανθρώπους μας, μπορούμε να βγάλουμε πολλά ωφέλιμα συμπεράσματα όχι μόνο γι’ αυτούς αλλά και για μας. Σήμερα όμως η επικοινωνία των ανθρώπων γίνεται επιφανειακά και οι σχέσεις δεν έχουν την διάρκεια που χρειάζεται για να οικοδομηθεί κάτι στέρεο και ανθεκτικό στο χρόνο. Η φιλία είναι πολύτιμη και δοκιμάζεται στα καλά και στα άσχημα. Δεν μπορείς να αποκαλείς όποιον γνωρίζεις, για τρεις- πεντε μέρες, φίλο σου. Στο καμίνι της ζωής και στη ροή του χρόνου σφυρηλατείται μια φιλία, όχι σαν να πίνεις ένα ποτό σε κάποιο «ορθάδικο» μπαράκι…» (Ζώνη Αρκαδίας, 21  Αυγούστου 2015).

«Άνθρωποι «λίγοι», άβουλοι, μοιραίοι, ανίκανοι, διεφθαρμένοι ως το μεδούλι τους, ανεύθυνοι και επικίνδυνοι, έχουν καταλάβει διάφορες καίριες θέσεις και κατευθύνουν τις ζωές μας, είτε σε ανώτερο επίπεδο είτε και σε μικρότερης εμβέλειας πόστα, π.χ. ένα Δημοτικό Συμβούλιο, ένα επαγγελματικό ή τοπικό Σωματείο… Αποφασίζουν άστοχα και απερίσκεπτα ακόμη και για εκατομμύρια ανθρώπους, με κριτήρια που δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Το αποτέλεσμα είναι κάποιες φορές τραγικό. Μήπως, λέω μήπως, να τους σταματήσουμε όλους αυτούς, με την δυναμική της ψήφου μας – ως ψήφου απόρριψης και μη αποδοχής τους; Αρκετά δεν μας ξεφτέλισαν; Πόσο ακόμη θα επιβραβεύουμε  την ηθική  και πνευματική τους ένδεια; Γιατί να επιτρέπουμε στη «σαβούρα» και στο «κάρβουνο» να καμαρώνουν ότι είναι χρυσός;» (Ζώνη  Αρκαδίας, 20 Αυγούστου 2015).

«Οι Έλληνες άξιζαν μια καλύτερη τύχη ως άνθρωποι και η χώρα μας να μην έχει βγάλει τέτοιο «κακό» όνομα διεθνώς λόγω της οικονομικής κρίσης και του μεγάλου της χρέους. Όλοι φέρουμε ευθύνη γι’ αυτό αλλά ο απλός λαός δεν έχει  τη δύναμη να κανονίζει τη ζωή του. Οι πολιτικοί που μας κυβέρνησαν και μας κυβερνούν, δεν μπόρεσαν – για συγκεκριμένους λόγους – να δώσουν στην πατρίδα μας μια ανάσα ζωής και μια φωτεινή προοπτική.» Για πολλά χρόνια ακόμη, θα «σερνόμαστε» και θα περιγελιόμαστε παγκοσμίως, όσο αδυνατούμε να αποπληρώνουμε τις οφειλές μας, όσο δεν συμμαζευόμαστε οικονομικά, δεν ομονοούμε και δεν δουλεύουμε με σύστημα και όραμα για να αλλάξουμε την κακή μας μοίρα.»  (Ζώνη, 19  Αυγούστου 2015).

«Όταν κάποιος από δική του υπαιτιότητα «ανοίγει μέτωπα» με κάποιους άλλους συνανθρώπους  του, δεν  μπορεί μετά να τους κατηγορεί, γιατί του φέρονται «εχθρικά». «‘Οποιος σπέρνει ανέμους θερίζει θύελλες» και τώρα πια που οι άνθρωποι δεν ανέχονται πολλά – πολλά, θερίζει τυφώνες και συμφορές. Προσοχή μεγάλη, λοιπόν, στη συμπεριφορά μας.» (Ζώνη, 18 Αυγούστου 2015).

βουλγαρικη τεχνη βιβλια

«Αρκετοί καταξιωμένοι λογοτέχνες μας, απαξιούν να γράψουν δυο λόγια σε πρωτοεμφανιζόμενους «συναδέλφους» τους, που τους στέλνουν δουλειά τους ή ένα βιβλίο τους για να τους πουν μια πιο ειδική γνώμη γι’ αυτό. Με μια τέτοια συμπεριφορά, δείχνουν πόσο «μακριά» βρίσκονται από τους άλλους ανθρώπους, οι οποίοι, ίσως όχι άδικα, τους θεωρούν ξιπασμένους, «βολεμένους» και «ψώνια». (Ζώνη Αρκαδίας, 17 Αυγούστου 2015).

«Έχετε σκεφτεί πόσο απερίσκεπτα παίρνουμε πολλές φορές αποφάσεις για πράγματα που αφορούν το μέλλον μας; Σαν ένας οδοστρωτήρας, που σαρώνει τα πάντα όχι με απόφαση άλλων αλλά καθαρά με δική μας ευθύνη.  Είναι κι αυτό ένα μάθημα, που πολλοί από μας χρειάζεται να πάρουμε, για να βοηθηθούμε στο εσωτερικό μας προχώρημα…». (Ζώνη Αρκαδίας, 16 Αυγούστου 2015).

«Μεγάλη γιορτή η Κοίμηση της Θεοτόκου, που εορτάζουμε σήμερα στην πατρίδα μας. Στην Αγάπη της Παναγιάς μας και στη μεσιτεία Της «ακουμπάμε» όλοι μας για να βρούμε παρηγοριά, να πάρουμε δύναμη και κουράγιο, προσμένοντας το θαύμα Της, γιατί και σήμερα γίνονται θαύματα, αν πιστεύεις σ’ αυτά. Στη σιωπή, στην κατάνυξη, στην προσευχή, βρίσκουμε κείνο το αιώνιο εσωτερικό φως, που μπορεί να μας οδηγήσει στη γαλήνη, στην ισορροπία, στην κατάκτηση μιας  ζωής γεμάτης χαρά, ομορφιά και πλήρωση.» (Ζώνης Αρκαδίας, 15 Αυγούστου 2015).

«Ο Οδυσσέας Ελύτης στο «Άξιον Εστί» του μας στέλνει – μέσα από δυο στίχους του – ένα σπουδαίο μήνυμα ζωής και συνέχειας: «Ό, τι σώσεις μες στην αστραπή καθαρό στον αιώνα θα διαρκέσει».  (Ζώνη Αρκαδίας, 14  Αυγούστου 2015.)

«Η ΑΓΕΝΕΙΑ μας επηρεάζει αρνητικά ενώ αντίθετα όταν οι άλλοι μας φέρονται ευγενικά, με χαμόγελο και θετική αύρα, μας αρέσει και είμαστε κι εμείς απέναντί τους πιο δεκτικοί. Δυστυχώς, υπάρχουν αρκετοί συνάνθρωποί μας που εκδηλώνουν επιθετικότητα, οργή, βρίζουν, χειρονομούν ή συμπεριφέρονται άξεστα και απαράδεκτα. Σε αυτούς τους ανόητους τύπους, μία απάντηση αξίζει: πλήρης περιφρόνηση. Αδιαφορείστε για όσους δεν έχουν τρόπους, αφήστε τους στο νοσηρό τους μικρόκοσμο να τρώγονται…» (Ζώνη, 13  Αυγούστου 2010).

«Διάβασα κάπου μία ωραία διαπίστωση: «Μου αρέσει να ακούω τους άλλους να μιλάνε για τον εαυτό τους. Δεν λένε ποτέ τίποτε κακό.» Οι άνθρωποι έχουν και καλά στοιχεία, αυτό δεν μπορούμε να το παραβλέψουμε. Αλλά είναι απορίας άξιον τι τους πιάνει και συχνά αναδεικνύουν τις κακές πτυχές του χαρακτήρα τους κάνοντας αχαρακτήριστες πράξεις. Θέλει μεγάλο αγώνα για να πετύχεις, όχι να γίνεις σπουδαίος ή πλούσιος ή πετυχημένος – με τα μέτρα σύγκρισης των πολλών – αλλά να έχεις την συνείδησή σου καθαρή και την ψυχή σου γαλήνια.» (Ζώνη Αρκαδίας, 12  Αυγούστου 2015).

«Μέσα σ’ αυτόν τον χαλασμό που γίνεται στη χώρα μας με τα capital controls, το Νέο Μνημόνιο που αναμένεται να υπογραφεί και θα «σαρώσει» τις ζωές μας, τους λαθρομετανάστες, που γέμισαν τα νησία μας και δεν μπορούμε να τους βοηθήσουμε να έχουν μία αξιοπρεπή προσωρινή παραμονή, υπάρχουν κάποιοι  στα χωριά μας – όχι μόνιμοι κάτοικοι αλλά καταγόμενοι από αυτά, «επισκέπτες του Σαββατοκύριακου» – που αντί να βλέπουν μακριά και με ωριμότητα, λένε και κάνουν πράγματα που οδηγούν στην ερήμωση του τόπου μας. «Χρειάζονται ξύλο να μάθουν», άκουσα κάποιον να λέει. Δεν νομίζω ότι αυτό θα λύσει το θέμα. Δεν υπάρχει μυαλό, δυστυχώς. Μόνον εγωισμός και συμφέροντα είναι στη μέση. Όσο το «εγώ» κυριαρχεί στη ζωή μας, προκοπή δεν θα δούμε. Οι (φωτεινές) εξαιρέσεις ανθρώπων που νίκησαν τον εαυτό τους κι έκαναν πράξη το «εμείς», απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα του  «ξέρεις ποιος είμαι εγώ,ρε;».  (Ζώνη Αρκαδίας, 11 Αυγούστου 2015).

«Μπορεί αρκετοί επισκέπτες της ιστοσελίδας που διαβάζουν τούτα τα σύντομα σημειώματά μου να μην συμφωνούν μαζί μου. Αυτό είναι σεβαστό. Θα ήθελα η διαφορετική άποψή τους και να παρουσιαστεί και να δώσει αφορμή για περαιτέρω συζήτηση και προβληματισμό. Μην διαστάσετε να μου στείλετε τις σκέψεις σας και τις προτάσεις σας. Ιδιαίτερα θα ήθελα οι λογοτέχνες μας να πάρουν θέση, γιατί στην πλειονότητά τους σιωπούν κι ο κόσμος τους θεωρεί «βολεμένους»  και  αδιάφορους ενώ δεν είναι έτσι.  Δεν μιλούν, γιατί τους αγνοούν ή δεν παρουσιάζονται οι θέσεις τους από τα Μέσα. Είναι καιρός να σταματήσει η αδράνεια και η απομόνωση των πνευματικών ανθρώπων. » (Ζώνη Αρκαδίας, 10  Αυγούστου 2015).ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΒΙΒΛΙΑ

«Κάποτε κάναμε όνειρα οι νέοι σε αυτή τη χώρα», μου είπε ένα νέο παιδί. «Τώρα πια, ούτε μπορούμε να σχεδιάσουμε τίποτε για το μέλλον μας ούτε ξέρουμε σε τι θα μας οδηγήσει  η επόμενη μέρα. Η αβεβαιότητα μας σκοτώνει…» Όταν ακούς νέους ανθρώπους τόσο απογοητευμένους, πώς να μην προβληματίζεσαι για το μέλλον της Ελλάδας; Θα πουν πολλοί: «Μα τα νιάτα δεν πρέπει να απελπίζονται, έχουν τη ζωή μπροστά τους, όλα θα φτιάξουν…» Ξεχνούν όλοι αυτοί, ότι τα νιάτα δεν κρατάνε για πάντα. Χάνεται πολύτιμος χρόνος, περνάει ο καιρός και δεν βλέπουν τα Ελληνόπουλα καμία καλή προοπτική. Πώς να μην χάσουν το κουράγιο τους; Ας σκεφθούμε όλοι τις ευθύνες μας, γιατί η Ελλάδα δεν μπορεί να συνεχίσει έτσι να πορεύεται….» (Ζώνη, 9  Αυγούστου 2015).

«ΝΑ ΑΠΟΔΕΧΕΣΑΙ» και θα είσαι ευτυχής, λέει μια συμβουλή. Αλλά δεν μπορείς να δέχεσαι το ο,τιδήποτε, γιατί δεν σημαίνει ότι αυτό είναι σωστό ή ταιριάζει στον χαρακτήρα σου και στα πιστεύω σου. Άρα, θα έλεγα ότι σωστότερο είναι το «Να συμμετέχεις σε ό,τι θέλεις και θεωρείς ότι σε βοηθάει να γίνεις καλύτερος άνθρωπος, να αποδέχεσαι με σοφία αυτό που δεν μπορείς να αλλάξεις αλλά να μην εγκαταλείπεις την προσπάθειά σου να γίνει ο κόσμος μας πιο όμορφος για να ζουν εδώ όλοι οι άνθρωποι όσο πιο ευτυχισμένοι γίνεται, με ηρεμία και αλληλεγγύη, με σεβασμό και αρμονία.» Δεν είναι ουτοπία αυτό, μπορούμε να εργαστούμε να γίνει μερικώς πραγματικότητα. Το θέλουμε όλοι όμως; Μάλλον όχι.»  (Ζώνη Αρκαδίας,  8 Αυγούστου 2015).

«Το φαγητό έχει καλύτερη γεύση όταν το τρως μαζί με την οικογένειά σου». Αυτή ήταν μια συνήθεια με την οποία μεγάλωσαν σχεδόν όλοι οι Έλληνες του 20ού αιώνα αλλά στις μέρες μας δεν… συνηθίζεται πια.  Ούτε προσευχή βλέπεις να κάνουν στο τραπέζι, ευχαριστώντας τον Θεό για τα καλά που Μας έδωσε και Μας δίνει. Αλλάξαμε πολλά πράγματα στις ζωές μας – όχι πάντα προς το καλύτερο. Γίναμε μοντέρνοι αλλά μείναμε συναισθηματικά συντηρητικοί.  Στο βάθος είμαστε δυστυχείς, ανικανοποίητοι, βαθιά πληγωμένοι από ανθρώπους και καταστάσεις. Με εσωτερικά σύνορα αφύλακτα, έρμαια ανασφαλειών και συχνά ανύπαρκτων φόβων…» (Ζώνη Αρκαδίας,  7  Αυγούστου 2015).

"FOOD TASTES BETTER WHEN YOU EAT IT WITH YOUR FAMILY".

«FOOD TASTES BETTER WHEN YOU EAT IT WITH YOUR FAMILY».

«Τούτη η χώρα δεν ευτύχησε άξιων ηγετών. Κι οι ελάχιστοι που την κυβέρνησαν, είχαν τριγύρω τους μια διεφθαρμένη «αυλή» ή ανίκανους συμβούλους και  κακούς συνεργάτες, που κατέστρεψαν την υστεροφημία τους. Δυστυχώς, το κακό συνεχίζεται. Ο λαός μας περιμένει να δει που θα πάει η κατάσταση αλλά η κοινωνία είναι «καζάνι που βράζει». Οι αντοχές της είναι πια ελάχιστες και οι ανοχές της μηδαμινές. Θα δούμε ίσως απρόβλεπτες αντιδράσεις και από κει που δεν θα το περιμένει κανείς, μακάρι να βγω ψεύτρα…» (Ζώνη,  6  Αυγούστου 2015).

«Αν αληθεύει το δημοσίευμα, είναι θλιβερό: Ο υπουργός Υγείας, λέει, ετοιμάζει σχέδιο νόμου που θα υποχρεώνει όλους τους Έλληνες σε συγκεκριμένες προληπτικές εξετάσεις και να δεν συμμορφωθούν θα πληρώνουν… πρόστιμο. ΝΤΡΟΠΗ! Είμαστε δημοκρατική χώρα ή ολοκληρωτικό καθεστώς για να μας «υποχρεώνουν» να κάνουμε πράγματα που πιθανόν δεν επιθυμούμε και να μας απειλούν κι από πάνω; ΝΤΡΟΠΗ, γιατί ο κ. Υπουργός δεν έχει λύσει κανένα πρόβλημα στο χώρο της αρμοδιότητάς του και πάει να δημιουργήσει καινούργια. Οι «φωστήρες» σύμβουλοί του ας προσέξουν πολύ τι του προτείνουν. Με τέτοια νομοσχέδια δεν προωθείται η δημόσια υγεία αλλά καταπατείται η Δημοκρατία. Κα τα πρόστιμα που θα βάλει στους «ανυπάκοους» φτωχούς Έλληνες δείχνουν ότι ούτε σκέφτεται  αλλά ούτε και σέβεται τον κόσμο που δοκιμάζεται…. «(Ζώνη Αρκαδίας,  5  Αυγούστου 2015).

«Γράφει ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου στο ποίημά του «Η προσευχή του ταπεινού»: «… Άλλη ψυχή δεν έβλαψα στον κόσμο απ’ τη δική μου.  /  Εκείνοι που με πλήγωσαν ήταν αγαπημένοι… «. Σε πόσους από μας δεν έχει συμβεί το ίδιο;  Μα παίρνει ο άνθρωπος δύναμη και συνεχίζει τη ζωή του… Ίσως να κάνει πάλι τα ίδια λάθη, να δείξει εμπιστοσύνη σε άτομα που δεν την άξιζαν, που τον κορόιδεψαν, τον «έκλεψαν», τον προσέβαλαν… Αυτά τα «παλιανθρωπάκια» όμως,  ό,τι και να κάνουν στη ζωή τους, δεν θα ξεφύγουν ποτέ από αυτό που είναι: ΣΚΑΡΤΟΙ.» (Ζώνη Αρκαδίας, 4 Αυγούστου 2015).

«Σε τι σκοτεινά καταγώγια ζουν οι ψυχές κάποιων συνανθρώπων μας! Δεν έχουν δει ποτέ τους μιαν αχτίδα φωτός κι ελπίδας. Τι όμορφη και πόσο χρήσιμη θα ήταν η ζωή τους, αν… Αν ένιωθαν Αγάπη για τους άλλους ανθρώπους… Αν έπαυαν να λένε ψέματα και να υποκρίνονται… Αν σταματούσαν να συκοφαντούν και να σχεδιάζουν το κακό των άλλων… Αν δεν δηλητηρίαζαν τον βίο τους με τον φθόνο, την άρνηση, τον μηδενισμό, την καχυποψία, τον εγωισμό… Αν στήριζαν την ύπαρξη τους σε έργα καλά και αγαθά…. Αν σταματούσαν να είναι ελεεινά,  ανόητα ανθρωπάκια και γίνονταν επιτέλους ΑΝΘΡΩΠΟΙ.» (Ζώνη , 3  Αυγούστου 2015).

«Τα χρόνια της Κατοχής υπήρξαν στην Ελλάδα οι δοσίλογοι, οι μαυραγορίτες, οι άνθρωποι με το ύφασμα στο πρόσωπο για να μην τους αναγνωρίζουν που «κάρφωναν» τους άλλους πατριώτες στα ξένα στρατεύματα… Τι γίνεται στις μέρες μας; Το έχω αποτυπώσει εύστοχα σε ένα τρίστιχο ποίημά μου: «Σήμερα οι προδότες / δεν φοράνε κουκούλες. / Σε κοιτάνε κατάματα.» (Ζώνη, 2/8/2015).

«Οι Έλληνες, ζώντας εδώ και 4 δεκαετίες σε μια επίπλαστη μακαριότητα, δεν μάθαμε να είμαστε – στην πλειονότητά μας – ΝΟΙΚΟΚΥΡΗΔΕΣ. Να τακτοποιήσουμε τα του οίκου μας, την χώρα μας δηλαδή, να βάλουμε έναν φραγμό στις σπατάλες, να περιορίσουμε την φοροδιαφυγή, να ελέγξουμε την διαφθορά που «σάπισε» τα πάντα (στον δημόσιο και ιδιωτικό βίο), να παράγουμε έργο και να καταναλώνουμε τα δικά μας προϊόντα. Να μην εξαρτώμαστε από τα εισαγόμενα αγαθά αγοράζοντάς τα μανιωδώς. Να ένα ωραίο σύνθημα, λοιπόν, για την συνέχεια: ΝΟΙΚΟΚΥΡΕΜΑ ΠΑΝΤΟΥ». (Ζώνη, 1 Αυγούστου 2015).


«ΝΟΙΑΖΟΜΑΙ. Τι υπέροχη λέξη! Ιδιαίτερα όταν ο καθένας μας της δίνει ουσιαστικό περιεχόμενο και κάνει πράξη το ενδιαφέρον του είτε για τους συνανθρώπους του ή για την πατρίδα του, την πόλη του, το χωριό του, τη γειτονιά του. Τώρα, που όλοι μας περνάμε δυσκολίες, σημαία μας ας γίνει η μέριμνα, η φροντίδα και των άλλων, η αλληλεγγύη και η συνεργασία. Αλλιώς, μεγάλα δεινά μας περιμένουν…». (Ζώνη, 31 Ιουλίου 2015).

«Παρατηρώ τελευταία μεγάλη έξαρση ξιπασιάς εκ μέρους κάποιων μεσήλικων λογοτεχνών μας. Έχουν κάποιο έργο, δεν το αμφισβητούμε, αλλά να καμαρώνουν για ασήμαντες δημοσιεύσεις σε φιλικά τους μπλογκ και δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης ή να στέλνουν Δελτία Τύπου μέχρι και για το πότε φταρνιστήκανε, ε, αυτό πια καταντά ανοησία. Ο κόσμος υποφέρει με όσα συμβαίνουν στη χώρα κι αυτοί τον… χαβά τους.» (Ζώνη Αρκαδίας, 30 Ιουλίου 2015).

ΜΕ ΠΕΝΑ«Μιλούσε κάποτε ένας υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος στο χωριό του κι έταζε στους συγχωριανούς του μέχρι και γεφύρια να τους φτιάξει ενώ δεν είχανε ποτάμι ούτε πηγή. Το μεγάλο γέλιο έπεσε όταν τους είπε ότι, αν εκλεγεί, τα χωριά του Δήμου θα λάμπουν όλα από πάστρα. Οι ντόπιοι ξέρανε καλά πόσο ψεύτης ήταν: το πατρικό του σπίτι δεν ήξερε εδώ και χρόνια τι θα πει η λέξη καθαριότητα. Σαν αυτόν, είναι πολλοί οι κυνηγοί της εξουσίας. Όσους ο κόσμος τους καταλαβαίνει, τους «μαυρίζει» και τους τελειώνει… πολιτικά. Αλλά είναι κι εκείνοι που τον ξεγελάνε τον κοσμάκη. Εκλέγονται σε διάφορα αξιώματα κι αποφασίζουν «για μας, χωρίς εμάς». Είναι πια καιρός να τους σταματήσουμε, τι λέτε;» (Ζώνη, 29 Ιουλίου 2015).

«Δηλώστε «παρών» σε κάθε δράση που θα αφήσει έργο καλό για σας σήμερα αλλά και θα μείνει και στο μέλλον κάτι απ’ αυτήν: καθαρισμοί από σκουπίδια και μπάζα, εκτεταμένες δενδροφυτεύσεις, καλλωπισμούς κοινόχρηστων χώρων, ουσιαστική βοήθεια συνανθρώπων μας για να επιβιώσουν και να ζήσουν καλύτερα… Τα χαμόγελα και οι χειραψίες δεν αρκούν για να δείξεις ότι ενδιαφέρεσαι για τους άλλους. Χρειάζεται έργο που να φαίνεται και θα διαρκέσει.» (Ζώνη, 28 Ιουλίου 2015).

«Μερικές φορές απογοητεύεσαι βλέποντας την αδιαφορία ορισμένων για πράγματα που μας αφορούν όλους, π.χ. να ρίξουν λίγο νερό σε κάποια φυτά σε μια πλατεία ή έναν δημόσιο προαύλειο χώρο. Είναι αυτοί, που σε καιρούς τοπικών εκλογών, διεκδικούν την ψήφο των συμπολιτών τους, «για να κάνουν έργα πνοής για τον τόπο τους». Τρομάρα τους και τρομάρα μας, όταν πάμε και τους ψηφίζουμε για να μας εκπροσωπήσουν τέτοια τεφαρίκια.» (Ζώνη Αρκαδίας, 27 Ιουλίου 2015).

«Βλέπω κάποια σπίτια στα χωριά μας, που ρημάζουν αφημένα στο χρόνο. Οι ιδιοκτήτες τους, αν και έχουν την οικονομική δυνατότητα να τα συντηρήσουν, ΑΔΙΑΦΟΡΟΥΝ. Είναι δε κάποιοι εξ αυτών σπουδαγμένοι και στην αλλοδαπή, κατείχαν θέσεις ζηλευτές και καλά αμοιβόμενες στο Δημόσιο, πήραν μεγάλα εφάπαξ… Τα πατρικά τους γέμισαν σκουπίδια, ξέφτια στους τοίχους, τα βάτα κυρίευσαν τις αυλές και βγήκαν στους δρόμους… Το μέλλον του τόπου μας και ιδιαίτερα της υπαίθρου – θυμηθείτε με – θα είναι δυσοίωνο αν δεν αλλάξει η νοοτροπία του: «Τι να πάω να κάνω στο χωριό; Δεν έχει ούτε ένα καφενείο, τίποτε για διασκέδαση…». Το ρημαδιό είναι γενικό κι έχει ξεκινήσει από τις καρδιές μας. Γίναμε αδιάφοροι, άφιλοι, αγνώμονες, ξιπασμένοι… » (Ζώνη Αρκαδίας, 26 Ιουλίου 2015).

«Η συμπεριφορά του κάθε ανθρώπου δείχνει και το ποιος είναι, το ήθος του. Να αλλάξει ο αγενής σε ευγενή, ο κακός σε καλό, ο ψεύτης σε φιλαλήθη, ο τεμπέλης σε εργατικό, ο σπάταλος σε οικονόμο κ.ο.κ., είναι πολύ δύσκολο έως ακατόρθωτο. Όταν  απουσιάζει η ακεραιότητα, όταν δεν υπάρχει πνευματική καλλιέργεια κι όταν οι άνθρωποι γίνονται έρμαια των κακών καταβολών τους, το παιχνίδι είναι χαμένο.» (Ζώνη, 25 Ιουλίου 2015).

«Για να γράψεις, δεν σου χρειάζονται πολλά υλικά. Πρωτίστως έμπνευση χρειάζεσαι, μια ιδέα να σου παιδεύει το νου και να θέλει να πάρει «σάρκα και οστά», να γίνει ένας στίχος, μια στροφή, μια παράγραφος ενός διηγήματος ή το κεφάλαιο μιας νουβέλας. Να σου βρίσκεται και λίγο άγραφο χαρτί για να «εκτονώσεις» πάνω του όσα σου τυραννούν τη σκέψη, γράφοντας με ένα ταπεινό μολυβάκι ή ένα στυλό διαρκείας. Αν είσαι από τους λάτρεις της τεχνολογίας, θα την χρησιμοποιήσεις βεβαίως για να υπηρετήσει την δημιουργικότητά σου. Όπως και να έχει, χωρίς την «Μούσα» του δεν μπορεί κανείς μας να κάνει τίποτα κι είναι ευλογία όταν συμπορεύεσαι μαζί της. Όταν αυτή απουσιάζει, δημιουργούνται… τερατουργήματα.» (Ζώνη Αρκαδίας, 24 Ιουλίου 2015).

BEAUTIFUL PEN

«Η πατρίδα μας, εδώ και τρεις περίπου αιώνες, έμαθε να ζει με δανεικά κι αγύριστα, δημιουργώντας σχέσεις εξάρτησης και οικονομικής υποτέλειας. Αν επένδυε στο ανθρώπινο δυναμικό της που είναι ζηλευτό, αν αξιοποιούσε τον φυσικό της πλούτο, αν οι Έλληνες ήταν μονοιασμένοι κι όχι χωρισμένοι σε διάφορα κόμματα και κομμάτια, τότε η ΕΛΛΑΔΑ δεν θα ήταν χρεωμένη σε κανέναν, δεν θα χρειαζόταν Μνημόνια και Τρόικες να την επισκέπτονται και να την ελέγχουν, δεν θα έτρεμε κάθε τρεις και λίγο μην κηρύξει πτώχευση, μήπως βγει από το ευρώ και καταντήσει τριτοκοσμική χώρα. Κάποιοι μας θέλουν θύματα, ζητιάνους και ελεγχόμενους. Αξίζει να συνεχίσουμε να ζούμε έτσι;» (Ζώνη, 23 Ιουλίου 2015).

«Εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, δεν μπορούμε να κοροϊδέψουμε τους άλλους ανθρώπους. Για τους δικούς τους λόγους κι αυτοί, κάνουν πώς δεν καταλαβαίνουν ότι τους λέμε ψέματα. Να φοβόμαστε τη στιγμή που θα αποφασίσουν να ξεσκεπάσουν όλη αυτή την «απάτη», γιατί τότε θα φανεί η ηθική μας γύμνια και η πνευματική μας ένδεια.» (Ζώνη, 22 Ιουλίου 2015).

«Διάβασα μία θαυμάσια σκέψη, που με γέμισε αισιοδοξία. Όταν η απογοήτευση σε κυριεύει ή έχεις φτάσει σε απόγνωση για κάτι, σκέψου ότι «Η ζωή πάντα σου δίνει μια δεύτερη ευκαιρία. Την αποκαλούν ΑΥΡΙΟ.» (Ζώνη Αρκαδίας, 21 Ιουλίου 2015).

«Εκπαίδευση στην υπομονή. Να μία ωραία ενασχόληση των δύσκολων ημερών που διανύουμε. Μεγάλες είναι οι δοκιμασίες για όλους μας στο οικονομικό επίπεδο αλλά πρώτιστα είναι ένας προσωπικός αγώνας για την αυτοβελτίωσή μας ή την «συντριβή» μας. Το να περιμένεις, λοιπόν, είναι κι αυτό μια ικανότητα που χρειάζεται εξάσκηση.» (Ζώνη, 20 Ιουλίου 2015).

«Μέσα σε αυτό τον χαλασμό που έγινε και γίνεται στην Ελλάδα λόγω της κρίσης, κάποιοι Έλληνες εξακολουθούν να μην καταλαβαίνουν ή κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν τίποτα. Με  λόγια και ενέργειές τους ξεφτιλίζονται συνεχώς, νομίζοντας ότι κάτι καταφέρνουν έτσι.Η λέξη αξιοπρέπεια δεν σημαίνει κάτι γι’ αυτούς. Η ηθική είναι «άγνωστη γη». Ο Κομφούκιος είχε πολύ σοφά πει: «Σεβάσου τον εαυτό σου και οι άλλοι θα σε σεβαστούν.» (Ζώνη Αρκαδίας, 19 Ιουλίου 2015).

«Έχετε σκεφτεί πόση δύναμη διαθέτουν οι σκέψεις μας; Αν σκεφτόμαστε θετικά, αισιόδοξα, αν δεν χάνουμε την πίστη μας (στο Θεό αλλά και στον εαυτό μας), αν βλέπουμε τη φωτεινή πλευρά της ζωής και δεν σταματάμε να αγωνιζόμαστε και να εργαζόμαστε για το καλύτερο, τότε μπορεί να συμβεί αυτό που γράφει ο Paulo Coelho στον «Αλχημιστή» του: «Όταν θέλεις πάρα πολύ κάτι, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να τα καταφέρεις».   (Ζώνη Αρκαδίας, 18 Ιουλίου 2015).

«- Πόσα πράγματα χρειάζεται ο άνθρωπος για να περνάει καλά στη ζωή του; – Τα πάντα, θα απαντούσαν πολλοί σε αυτό το ερώτημα. – Τόσα όσα να ζει καλά, θα έλεγαν άλλοι.  Αρκετές μπορεί  να είναι οι απαντήσεις που θα δοθούν, ανάλογα με το τι θεωρούμε καλή ζωή. Τούτη η κρίση στην πατρίδα μας, ανέδειξε το ερώτημα αυτό σε ζωτικής σημασίας. Αλλά όλοι μας ψάχνουμε την σωστή απάντηση και δεν την βρίσκουμε. Την αναζητούμε σε λάθος μέρη κι ίσως να μην καταφέρουμε να βρούμε μια εξήγηση που να μας ικανοποιεί. Όσο πάντως πιο αυτάρκης είναι κάποιος στη ζωή του, τόσο καλύτερα περνάει.» (Ζώνη, 17/7/2015).

«Εγώ δεν φοβάμαι τίποτα. Πιστεύω στον Θεό». Με αυτά τα λόγια μου απάντησε μία νέα γυναίκα με καταγωγή από τη Ζώνη, που συνάντησα χθες το πρωί στη Μεγαλόπολη και την ρώτησα πώς βλέπει να πηγαίνουν τα πράγματα στη χώρα μας. Θεωρώ την απάντησή της τόσο «δυνατή», που δεν έχω να προσθέσω τίποτε άλλο.» (Ζώνη Αρκαδίας, 16 Ιουλίου 2015).

ΑΝΑΜΕΝΟ ΚΕΡΙ

«Στη σιωπή έχω βρει τις πιο σωστές απαντήσεις στα ερωτήματα που με απασχολούν. Είναι μια σπουδή ζωής που δεν την διδάσκει κανένα Πανεπιστήμιο και δεν στην εξασφαλίζει κάποιο πτυχίο. Πιστεύω ότι, αν όλοι μας αφιερώναμε λίγο παραπάνω χρόνο στη σιωπή, θα είχαμε πετύχει θαυμάσια πράγματα…» (Ζώνη Αρκαδίας, 15 Ιουλίου 2015).

«Για την υστεροφημία τους οφείλουν να προσέχουν κάποιοι Λογοτέχνες μας. Γιατί κάνουν πράγματα που δεν συνάδουν με το ήθος ενός πνευματικού ανθρώπου. Δεν δείχνουν – με τα λόγια και τις πράξεις τους –  σεβασμό προς κάποιους συναδέλφους τους αλλά πρωτίστως δείχνουν ότι δεν σέβονται ούτε τον ίδιο τους τον εαυτό. Η αιωνιότητα δεν κερδίζεται με «χτυπήματα κάτω από τη μέση», ούτε μειώνοντας τους άλλους. Το έργο του καθενός μας, αν είναι να διαρκέσει στο χρόνο, αυτό θα γίνει γιατί στηρίζεται σε καλής ποιότητας υλικά: ταλέντο, ήθος, δουλειά, πρωτοτυπία, διαχρονικά μηνύματα, οικουμενικότητα… » (Ζώνη Αρκαδίας, 14 Ιουλίου 2015).

«Από τις αρχές μας να μην υποχωρούμε και να μην κάνουμε «εκπτώσεις».  Είναι δύσκολο  – ειδικά στις σημερινές οικονομικές συνθήκες – να μείνεις πιστός στις αξίες και στα πιστεύω σου. Όλα έχουν ισοπεδωθεί: οι ιδεολογίες, η πίστη στην ειλικρίνεια των πολιτικών μας, η φιλία, η συνεργασία και η αρμονική συμβίωση των ανθρώπων… Το χρήμα έγινε κυρίαρχο στη ζωή μας. Πάντα έπαιζε ρόλο, αλλά τώρα που δεν…  ρέει άφθονο, απέκτησε μεγαλύτερη αξία η κατοχή του. Κλονίστηκε και η εμπιστοσύνη των ανθρώπων στις τράπεζες… Στην Ελλάδα, τούτο το καλοκαίρι του 2015, γίνονται πράγματα που αν ο καθένας μας τα αξιοποιήσει θετικά, θα βγει πολλαπλά κερδισμένος. Αν τα δει από την απαισιόδοξη πλευρά τους, θα κοπούν τα φτερά του, θα πάθει κατάθλιψη και θα πέσει σε αδράνεια. Αυτό θέλουν βεβαίως να πετύχουν οι παντός είδους εχθροί του λαού μας. Θα τους το επιτρέψουμε; Θα μετατραπούμε σε πειραματόζωα μιας Ευρώπης που ενώ βάδιζε προς την ολοκλήρωση της ουσιαστικής ένωσης των κρατών – μελών της, στην διάρκεια αυτής της πορείας, έχασε την αίσθηση του μέτρου και τον σεβασμό στις αξίες και στις αρχές της ισότητας, της δημοκρατίας, της συνύπαρξης και της αλληλεγγύης;» (Ζώνη Αρκαδίας, 13 Ιουλίου 2015).

«Ένα περιβόλι, αν φυτεύαμε, με τα αναγκαία για να περάσουμε τους μήνες του καλοκαιριού… Κι αν είχαμε μεγαλύτερη παραγωγή να «φιλεύαμε» έναν φίλο ή το γείτονά μας… Ζωή απλή, χωρίς πολλά – πολλά, μα η ευτυχία «κρύβεται» στην απλότητα, στην αυθεντικότητα των πραγμάτων: μια – δυο φέτες φρεσκοψημένο ψωμί, μια φρέσκια ντομάτα, ένα αγγουράκι, ένα κρεμμυδάκι, λίγο λάδι και βρώσιμες ελιές από του Νοέμβρη την σοδειά… Ένας ελληνικός καφές μ’ ένα ποτήρι κρύο νερό, ένα λουκούμι στο πιατέλο, ένα δροσιστικό «υποβρύχιο» ή μια φέτα καρπούζι… Δυο – τρεις κατιφέδες κι ένας ηλίανθος φυτρωμένοι στο μποστάνι μας, που σαν ανθίσουν,  λαμπεροί και όμορφοι, θα στολίσουν όχι μόνο τον μπαξέ μας αλλά και τη ζωή μας…» (Ζώνη Αρκαδίας, 12 Ιουλίου 2015).

«Το να παλεύεις καθημερινά με τον «κακό» εαυτό σου είναι μια μάχη που σε βάζει σε μια διαδικασία εσωτερικού προχωρήματος. Στη ζωή δεν ήρθαμε για να «κονομήσουμε», να ζήσουμε μόνοι μας περιχαρακωμένοι στον εαυτούλη μας και εγκλωβισμένοι στις όποιες φιλοδοξίες μας. Αν ζήσουμε προσφέροντας κάτι θετικό στους συνανθρώπους μας (π.χ. μια ανακάλυψη, όπως ο ηλεκτρισμός ή ένα εμβόλιο που θα σώσει εκατομμύρια ζωές), αν περάσουμε το βίο μας με χαμόγελο, καλοσύνη, ομορφιά, Αγάπη και αφήνοντας ένα καλό έργο, τότε μπορούμε να πούμε ότι «δεν ήρθαμε μάταια σε αυτόν τον κόσμο». Άνθρωποι μίζεροι, κακοί, διεφθαρμένοι, εγωιστές, άφιλοι, μισάνθρωποι και επικίνδυνοι για τους άλλους ανθρώπους, περνούν και φεύγουν από τη ζωή μη έχοντας νιώσει το μεγαλείο του να είσαι ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Αυτό το βιώνεις και το κατακτάς μόνο με τον προσωπικό σου αγώνα, γι’ αυτό και η αξία του είναι ανεκτίμητη.» (Ζώνη Αρκαδίας, 10 Ιουλίου 2015).

«Όποιος δεν αποδέχεται την πραγματικότητα έχει ήδη ηττηθεί. Κάποιες φορές, θρηνούμε μπροστά σε μια πόρτα (=ευκαιρία ζωής) που έχει κλείσει για μας και δεν βλέπουμε μια άλλη που μπορεί να έχει ανοίξει πιο πέρα.» (Ζώνη Αρκαδίας, 9 Ιουλίου 2015).

«Η δράση είναι καλύτερη από την αδράνεια. Αυτές τις ώρες που η πατρίδα μας περνάει δύσκολα, ας είμαστε προνοητικοί και αποφασιστικοί, όχι απαθείς και μίζεροι. Ναι στον ρεαλισμό, όχι στον εφησυχασμό. Ναι στη δουλειά, όχι στην τεμπελιά και στην απραξία. Η δραστηριοποίηση είναι το καλύτερο φάρμακο…» (Ζώνη Αρκαδίας, 8 Ιουλίου 2015).

«Όταν ο άνθρωπος χάνει τον έλεγχο, πανικοβάλλεται, δρα σπασμωδικά και συχνά παίρνει λάθος αποφάσεις. Η ψυχραιμία είναι μεταδοτική κι αυτό που μετράει είναι να είμαστε αποτελεσματικοί σε ό,τι κάνουμε και λέμε. Οι Έλληνες μπορούμε να πάρουμε πολύ χρήσιμα μαθήματα επιβίωσης και καλής ζωής αν δεν μας πάρει»από κάτω» όλο αυτό το ζοφερό κλίμα που έχει δημιουργηθεί.» (Ζώνη Αρκαδίας, 7 Ιουλίου 2015).

«Οφείλουμε να προβληματιστούμε όλοι πάρα πολύ, με όσα άθλια συνέβησαν σε κάποιες εκπομπές τηλεοπτικών καναλιών, σε συγκεκριμένες ηλεκτρονικές ενημερωτικές ιστοσελίδες και σε ορισμένες εφημερίδες,  την τελευταία εβδομάδα στην πατρίδα μας (από την ανακοίνωση του δημοψηφίσματος μέχρι και την ημέρα της διεξαγωγής του). Διχαστικά μηνύματα, τρομοκράτηση του κόσμου – ιδιαίτερα των ηλικιωμένων, βαρύγδουπες δηλώσεις «ειδικών» αναλυτών και κατευθυνόμενη ειδησεογραφία. Μια σιχασιά ένιωθε κάθε νοήμων πολίτης ακούγοντας, βλέποντας και διαβάζοντας για φοβερά και τρομερά πράγματα που θα συμβούν στη χώρα και στους Έλληνες, αν επικρατήσει το ένα ή το άλλο, αν γίνει εκείνο ή συμβεί το δείνα κ.ο.κ. Τελικά, ο μεγαλύτερος εχθρός μας είναι ο πανικός κι έπονται ο φόβος και η διχόνοια.» (Ζώνη Αρκαδίας, 6 Ιουλίου 2015).

«Με αφορμή το σημερινό δημοψήφισμα στην πατρίδα μας, για ένα θέμα που μας αφορά όλους, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας ένα μήνυμα που διάβασα κάπου κι όχι μόνο μου άρεσε αλλά και το προσυπογράφω: «ΟΤΑΝ ΓΡΑΦΕΤΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΟΥ, ΜΗΝ ΑΦΗΝΕΙΣ ΟΠΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ ΝΑ ΚΡΑΤΑ ΤΗΝ ΠΕΝΑ». (Ζώνη Αρκαδίας, 5 Ιουλίου 2015).

SMALL PEN

«Όποιος δεν θέλει να ζυμώσει δέκα μέρες κοσκινίζει», έτσι δεν λέει ο λαός μας; Παρατηρώ κάποιους «πρόθυμους» να βοηθήσουν, μέσω των ασήμαντων αξιωμάτων τους, σε δράσεις και πρωτοβουλίες αλλά την ώρα της πράξης, λάμπουν δια της απουσίας τους. Είναι οι ίδιοι που επιμένουν να διεκδικούν και πιο υψηλά αξιώματα αλλά μονίμως οι ψηφοφόροι τους «μαυρίζουν». Τους «φτύνει» ο κόσμος για την ανικανότητά τους και την ανεπάρκειά τους κι αυτοί νομίζουν ότι ψιχαλίζει. Θα μάθουν βέβαια, σιγά – σιγά, μην το κουράσουν το μυαλό τους με πολλές αναλύσεις, είναι και καλοκαίρι…» (Ζώνη Αρκαδίας, 4 Ιουλίου 2015).

NOTES

«Πόση αναίδεια και ξιπασιά να αντέξουμε; Το κακό έχει παραγίνει σήμερα και σίγουρα τίποτε καλό δεν προμηνύεται όταν χάνεται η ντροπή, όταν ο άνθρωπος δεν έχει τσίπα και δεν σταματάει πουθενά στην προσπάθειά του να βγει από πάνω, να δείξει ότι αυτός είναι και οι άλλοι έχουν άδικο. Το πιο θλιβερό σημείο των ημερών είναι η τακτική που ακολουθούν οι διάφορες πλευρές για να επικρατήσουν αυτές των αντιπάλων τους. Στη μέση ο λαός που υποφέρει στις «ουρές» των τραπεζών για λίγα ευρώ, μέσα στη ζέστη, και απέναντί του τα «ΝΑΙ» και τα «ΟΧΙ» του διχασμού και του ξεπεσμού της χώρας μας.» (Ζώνη Αρκαδίας, 3 Ιουλίου 2015).

«Θυμήθηκα τη γιαγιά μου τη Ντίνα αυτές τις μέρες που δέχθηκα μία αναίτια επίθεση από χείλη κακόβουλα και ανόητα. Μου έλεγε να μην στενοχωριέμαι με τέτοιες ενέργειες  και  με τη σοφία των χρόνων της και την εμπειρία μίας δύσκολης αλλά τίμιας ζωής, κατέληγε με την λαϊκή παροιμία: «Ξερά σκατά στον τοίχο δεν κολάνε». (Ζώνη Αρκαδίας, 2 Ιουλίου 2015).

«Μια σπουδή στη σιωπή, στην περίσκεψη και στην καλυτέρευση του εαυτού μας ας γίνουν όσα διαδραματίζονται στην Ελλάδα τις τελευταίες μέρες. Αλλά, οι Έλληνες, θύματα της τηλεοπτικής προπαγάνδας, των παθών τους και των λαθών τους, αντί να πάρουμε μαθήματα ζωής και προοπτικής, έχουμε αρχίσει να τρωγόμαστε μεταξύ μας. Όχι, δεν μας φταίνε οι ξένοι για όσα τραβάμε. ΕΜΕΙΣ ΦΤΑΙΜΕ ΓΙΑ ΤΑ ΧΑΛΙΑ ΜΑΣ. Και μυαλό δεν βάζουμε, γιατί συνεχίζουμε να «βλέπουμε» παντού εχθρούς κι όχι φίλους κι οδηγούς…» (Ζώνη Αρκαδίας, 1/7/2015.)


«Θα βγουν πολλά στη φόρα τώρα που ο κόσμος έχει στριμωχθεί – κυρίως οικονομικά. Θα συμβούν «σημεία και τέρατα» αν χαθεί η αίσθηση του μέτρου και επικρατήσει ο πανικός. Δεν είναι οι ουρές στα ΑΤΜ των τραπεζών ούτε τα άδεια ράφια στα σούπερ μάρκετ που πρέπει να μας ανησυχούν. Είναι η εσωτερική χρεοκοπία του καθενός που έχει συμβεί. Κι αυτή ούτε οι δανειστές μας μπορούν να την ανατάξουν ούτε οι γεμάτες τσέπες με ευρώ και οι αποθήκες των σπιτιών μας με φαγώσιμα και είδη πρώτης ανάγκης. Αν δεν εμπλουτίσουμε τον εσωτερικό μας κόσμο και δεν οχυρώσουμε τα εσωτερικά μας σύνορα, θα είμαστε πάντα έρμαια σε κάθε λογής «δανειστές» και «τοκογλύφους». (Ζώνη Αρκαδίας, 30/6/2015).

«Οι Έλληνες δεν έχουμε Παιδεία και Αγωγή. Από κει ξεκινάνε όλα τα δεινά μας. Έχουμε θετικά στοιχεία αλλά κι αυτά υποχωρούν έναντι των αρνητικών μας. Το θαυμάσιο φυσικό περιβάλλον της χώρας μας το ρυπαίνουμε, το καίμε και το καταστρέφουμε παντιοτρόπως, γιατί δεν μάθαμε να το σεβόμαστε, να το αγαπάμε και να το προστατεύουμε. Το φετινό καλοκαίρι – δεν έχουν εκδηλωθεί μεγάλες πυρκαγιές στα δάση μας, όπως άλλες χρονιές, γιατί όλοι μας «καιγόμαστε» με τη χρεοκοπία της χώρας μας. Όταν ξεπεράσουμε κι αυτόν τον σκόπελο, οι εμπρηστές θα πιάσουνε δουλειά…» (Ζώνη Αρκαδίας, 29/6/2015).

«Θέλεις πραγματικά να προσφέρεις στον τόπο σου και στους συνανθρώπους σου;» Απόδειξέ το. Γελώ, όταν ακούω κάποιους να λένε – με δυνατή μάλιστα φωνή – ότι «Πρέπει να κάνουμε αυτό ή εκείνο», «να βοηθήσουμε τον τάδε που έχει ανάγκη», «να ομορφύνουμε τον τόπο μας». Και την ώρα της πράξης, αυτοί οι «μπροστάρηδες» της προσφοράς και του… αγώνα, «την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια». Έτσι, όλοι μπορούν να…κάνουν τα πάντα. Αν δεν περάσουμε από τα λόγια στα έργα, τίποτε καλό δεν γίνεται. Και οι υποκριτικές φωνές αλληλεγγύης και ψευτοπροσφοράς, χρειάζεται να σιγήσουν άμεσα, γιατί κάνουν κακό σε όλους.»  (Ζώνη Αρκαδίας, 28/6/2015).

WITH A TYPEWRITER

«Σε μία ακόμη περιπέτεια μπαίνει ο λαός μας. Το θέμα δεν είναι «μέσα ή έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ». Είναι ότι ως χώρα έχουμε ένα τεράστιο χρέος, οι δανειστές μας πιέζουν γιατί έτσι έχουν μάθει και το πιο σπουδαίο: ΔΕΝ ΠΑΡΑΓΟΥΜΕ ΠΟΛΛΑ ΑΓΑΘΑ και πρώτες ύλες, που θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν να επιβιώσουμε χωρίς να γινόμαστε οι ζητιάνοι της Ευρώπης. Ο πρωτογενής τομέας αντί να στηριχθεί από το Κράτος, «χτυπιέται» αλύπητα με πρωτοφανή φορολογία. Είναι δυνατόν οι αγρότες να θεωρούνται επιχειρηματίες; Και μετά θέλουμε ανάπτυξη, πρόοδο και προοπτική. Όταν τις αποφάσεις τις παίρνουν άνθρωποι που κάθονται στα ωραία κλιματιζόμενα γραφεία τους και δεν έχουν δουλέψει ποτέ τους στο ύπαιθρο, τότε είμαστε άξιοι της  κακής μας τύχης.» (Ζώνη Αρκαδίας, 27/6/2015).

«Οι αγνώμονες άνθρωποι έχουν πληθύνει το τελευταίο διάστημα. Το «ευχαριστώ» δεν το ακούς παρά σπάνια. Αντίθετα, σου κάνουν και πόλεμο από πάνω «με νύφες και μ’ εγγόνια». Πώς ν’ αντιμετωπίσεις μια τέτοια συμπεριφορά; Να μια ωραία και ανέξοδη συμβουλή που διάβασα κάπου: «Στην αχαριστία να απαντάς με αδιαφορία. Τίποτα περισσότερο για ότι δεν αξίζει.» (Ζώνη Αρκαδίας, 26/6/2015).

«Οι άνθρωποι δεν ικανοποιούνται με τίποτα. Το μάτι είναι αχόρταγο, τα θέλει όλα όσα βλέπει. Όταν δημιουργείς συνεχώς νέα «θέλω» εγκλωβίζεσαι σε έναν φαύλο κύκλο απαιτήσεων και προσδοκιών που (συχνά) δεν σου βγαίνουν. Δυστυχούν οι άνθρωποι όχι γιατί δεν τους τυχαίνουν καλά πράγματα στη ζωή τους ή γιατί «σε αυτούς πέφτουν όλα τα κακά του κόσμου» αλλά γιατί δεν έχουν καταφέρει να ελαχιστοποιήσουν τις ανάγκες τους και να ελέγξουν τις επιθυμίες τους.» (Ζώνη Αρκαδίας, 25/6/2015).

ΓΡΑΦ0-ΜΗΧΑΝΗ

«Κι ένα φυτό να φυτεύσεις κάπου, να μεγαλώσει και να ομορφύνει τον τόπο, αξίζει. Κι ένασκουπίδι να μαζέψεις από τον δρόμο που τον βρωμίζει, είναι σημαντικό. Ένα χαμόγελο να χαρίσεις σ’  έναν συνάνθρωπό σου είναι σπουδαίο. Έναν λόγο παρηγοριάς να πεις σε αυτόν που έχει ανάγκη να τον ακούσει, είναι ανεκτίμητο. Σκέψου, αν μπορούσες σε μια μέρα να κάνεις όλα τα παραπάνω, πόσο ευτυχισμένος και πλήρης θα ένιωθες…». (Ζώνη Αρκαδίας, 22/6/2015).

«Χαίρομαι όταν βλέπω γύρω μου ανθρώπους που παλεύουν για ωραίους σκοπούς, χωρίς να επιζητούν την επιβράβευση και τα «Μπράβο» των άλλων. Σήμερα, που η πατρίδα μας δοκιμάζεται τόσο πολύ, είναι άθλος αν μπορείς όχι να πας «κόντρα στο ρεύμα» αλλά να κάνεις κάτι, που ίσως να μοιάζει μικρό κι ασήμαντο, αλλά δίνει στους άλλους χαρά, ελπίδα, ανακούφιση, προοπτική… » (Ζώνη Αρκαδίας, 21/6/2015).

«Είναι φορές που σε πνίγει το άδικο και σε παίρνει το παράπονο, όταν δέχεσαι προσβολές και λάσπη χωρίς να μπορείς να ανταποδώσεις – λόγω χαρακτήρα – τα ίδια. Σοφό το μήνυμα, που μου έστειλε ένας φίλος ποιητής γι’ αυτό: «Η ΣΙΩΠΗ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΝΟΗΤΟ», που εκτοξεύει ψέματα και συκοφαντίες. Κάποτε θα γυρίσουν πίσω σε αυτόν και με τόκο…» (Ζώνη Αρκαδίας, 20/6/2015).

«Πόση θλίψη μου προκαλούν κάποιοι ποιητές, όταν, στην προσπάθειά τους για γρήγορη και ανέξοδη προβολή,  κάνουν βιαστικές, αστόχαστες κινήσεις και φέρονται με αγένεια, δείχνοντας αγνωμοσύνη. Χρειάζεται στο καθετί μία προσοχή, μία σπουδή, μία σύνεση…» .  (Ζώνη Αρκαδίας, 19/6/2015).

«Πώς καταντούν μερικοί άνθρωποι λόγω ξιπασιάς κι εγωισμού; Αγνώριστοι. Διαλαλώντας ανύπαρκτα προσόντα και χαμηλής ποιότητας έργο, καμαρώνουν και έχουν την απαίτηση οι άλλοι να τους υμνούν και να τους δοξάζουν. Βρεγμένη σανίδα που τους χρειάζεται…». (Ζώνη Αρκαδίας, 18/6/2015).

«Τούτη η πατρίδα έχει τόσες ομορφιές, ανθρώπους με μεγάλες δυνατότητες και φωτεινά μυαλά, καλούς ποιητές, πλούτο ανέκτιμητο. Και την κατάντησαν ένα παλιόρουχο πεταμένο στο δρόμο, που περιμένει τον οδοκαθαριστή να το μαζέψει και να το πετάξει στα σκουπίδια. Σαν τις άλλες βρωμιές που ο κόσμος ξεφορτώθηκε καθ’ οδόν…». (Ζώνη Αρκαδίας, 15/6/2015).

«Η οικονομική κρίση στη χώρα μας είχε και τα καλά της για όποιον είχε μυαλό και δεν έκανε τη μεγάλη ζωή. Το να ζεις με δανεικά (κι αγύριστα) στο τέλος έρχεται ο λογαριασμός και απαιτείται εξόφληση. Αν η ζωή σου είναι δομημένη στην αρχή του «Μηδέν άγαν» και «Παν μέτρον άριστον» δεν σε φοβίζει καμία κρίση και δεν χρειάζεται παρά να μείνεις ατάραχος μέχρι να περάσει η δοκιμασία» . (Ζώνη, 5/6/2015).


ΣΗΜΕΙΩΣΕ«Oταν ένας άνθρωπος πετύχει να ενεργοποιήσει κι άλλους συνανθρώπους του να συμμετάσχουν στην επίτευξη ενός θετικού στόχου – οράματος, για το καλό όλων, τότε έχει κερδίσει την μέγιστη ικανοποίηση. Αρκεί αυτή η κίνησή του να μην έχει ιδιοτελείς σκοπούς.» (Ζώνη, 31/5/2015).

«Να πεις δυο λόγια στους άλλους ανθρώπους, με απλό, κατανοητό τρόπο και να ανοίξεις έναν δίαυλο επικοινωνίας μαζί τους. Τι θαυμάσιο αλλά και τι επικίνδυνο ταυτόχρονα! Όμως η σιωπή, παρότι είναι «χρυσή» και κάποτε μια απάντηση, δεν ταιριάζει στους ποιητές. Οι ποιητές θα σιωπήσουν όταν όλα αρχίσουν να πηγαίνουν καλά πάνω στη Γη μας. Μέχρι τότε, οφείλουν να μετατρέψουν τις πένες τους σε ειρηνικά όπλα παρέμβασης, διατύπωσης ενός οράματος και μιας ελπίδας. Να γίνουν οι οδηγοί των συνανθρώπων τους στο δρόμο που οδηγεί σ’  ένα καλύτερο αύριο για όλους μας.»  (Ζώνη Αρκαδίας, 30/5/2015).

ΕΝΑ ΑΓΡΙΟΠΟΥΛΙ ΑΤΕΝΙΖΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ... * A WILDFOWL CONTEMPLATES THE WORLD AND IT IS WONDERING...

ΕΝΑ ΑΓΡΙΟΠΟΥΛΙ ΑΤΕΝΙΖΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ… * A WILDFOWL CONTEMPLATES THE WORLD AND IT IS WONDERING…